Del Shannon

 Właśc. Charles Westover, ur. 30. 12. 1934 r. w Coopersville w stanie Michigan, USA, zm. 8.02. 1990 r. w Santa Clarita w Kalifornii. Początkowo śpiewał w stylu doo-wop, a wielki sukces odniósł na początku lat 60-tych. Ponad 30 lat po debiucie płytowym Shannona jego utwory są nadal słuchane i lubiane.

 We wczesnej młodości pozostawał pod silnym wpływem legendarnego wokalisty country Hanka Williamsa. Jednak pierwszy singel Shannona utrzymany był w stylu pop. Melodia powstała przypadkowo podczas próby w klubie Hi-Lo, w której brał udział klawiszowiec Max Crook (Maximilian). Efekt był piorunujący: piosenka „Runaway” dotarła na szczyt amerykańskiej i brytyjskiej listy bestsellerów, a potem była wielokrotnie nagrywana przez innych wykonawców. W nagraniu wykorzystano przejmujące brzmienie instrumentu o nazwie musitron, skonstruowanego przez Crooka, które dawało niesamowity efekt w połączeniu z falsetem Shannona. 

Artysta odnosił sukcesy dzięki talentowi kompozytorskiemu i muzycznej dojrzałości, posługując się czystym, ostrym głosem nastolatka. Paradoksem jest to, że wiele lat później okazało się, iż jest o pięć lat starszy niż sądzono. Wyszło to na jaw w 1961 r. i powstały obawy, czy jest w stanie konkurować z dużo młodszymi wykonawcami.Jego młodzieńcze opowieści o samotności, rozpaczy, złamanych sercach, przerwanych przyjaźniach i pustce zostały zaakceptowane przez nastoletnich odbiorców. Shannon rzadko używał w swoich piosenkach słowa „miłość”, nawet pogodny przebój z 1962 r. „Swiss Maid”, w którym falset wokalisty przeplatał się z jodłowaniem, kończył się tragicznie.

Przez następne trzy lata artysta komponował i nagrywał własne utwory z dużym powodzeniem, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, gdzie singel „Sue’s Gotta Be Mine” z października 1963 r. zamknął serię jego dziesięciu wielkich hitów. W tzw. międzyczasie nagrał wiele pamiętnych przebojów, które gościły w Top 10, m. in. „Hats Off To Larry” i „Little Town Flirt”. Przeróbki jego kompozycji jednak nagrywane były coraz rzadziej, a wraz ze wzrostem popularności Merseybeatu single Shannona pojawiały się na listach bestsellerów płytowych już tylko sporadycznie. 

Był\pn pierwszym amerykańskim wykonawcą, który nagrał swoją wersję utworu Beatlesów „From Me To You”. W ciągu następnych 25 lat artysta pracował bardzo intensywnie, kilkakrotnie goszcząc na listach przebojów m.in. dzięki przeróbce „Do You Wanna Dance” Bobby’ego Freemana czy „Handy Man”, wykonywanego wcześniej przez Jimmy’ego Jonesa (od którego Shannon „wypożyczył” swój słynny falset). Ostatnim wielkim sukcesem piosenkarza był singel „Keep Searchin’” z 1965 r. 

W latach 60. i 70-tych często przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie cieszył się uznaniem mniejszej, lecz bardziej oddanej publiczności. Miał wielu przyjaciół wśród gwiazd show-biznesu (np. Jeffa Lynne’a, Toma Petty’ego, Dave’a Edmundsa i innych), którzy pomagali mu w chwilach depresji i próbowali ratować przed skutkąmi uzależnienia od alkoholu i narkotyków. W 1981 r. ukazał się album Drop Down And Get M, którego producentem był Tom Petty. Pomimo przychylnej oceny krytyki sprzedawał się słabo. W USA natomiast sukces odniósł singel „Sea Of Love”, co spowodowało nawrót zainteresowania osobą Shannona za oceanem. Chociaż artysta był finansowo zabezpieczony dzięki dobrze ulokowanemu majątkowi, regularnie koncertował. Podczas jednej z tras, 8.02.1990 r„ Shannon w chwili załamania nerwowego zastrzelił się. Pozostawił po sobie zbiór nie zapomnianych nagrań, które po latach ciągle brzmią świeżo.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Runaway/Jody	Del Shannon	03.1961	1[3][22]	1[4][17]	Big Top 3067	[written by Del Shannon,Max Crook][produced by Harry Balk][3[6].R&B Chart]
Hats Off To Larry/Don't Gild The Lily, Lily	Del Shannon	06.1961	6[12]	5[13]	Big Top 3075	[written by Del Shannon][produced by Embee Productions]
So Long Baby/The Answer To Everything	Del Shannon	09.1961	10[11]	28[10]	Big Top 3083	[written by Del Shannon][produced by Embee Productions]
Hey! Little Girl/I Don't Care Anymore	Del Shannon	11.1961	2[15]	38[8]	Big Top 3091	[written by Del Shannon][produced by Embee Productions]
I Won't Be There/Ginny In The Mirror	Del Shannon	03.1962	-	A:113[2];B:117[1]	Big Top 3098	[A:written by Del Shannon][B:written by Pomus, Shuman][produced by Embee Productions]
Cry Myself To Sleep/I'm Gonna Move On	Del Shannon	06.1962	29[6]	99[1]	Big Top 3112	[written by Del Shannon][produced by Embee Productions]
The Swiss Maid/You Never Talked About Me	Del Shannon	09.1962	2[17]	64[5]	Big Top 3117	[written by Roger Miller][produced by Embee Productions]
Little Town Flirt/The Wamboo	Del Shannon	12.1962	6[12]	4[13]	Big Top 3131	[written by Del Shannon, Maron McKenzie][produced by Embee Productions]
Two Kind Of Teardrops/Kelly	Del Shannon	04.1963	5[13]	50[9]	Big Top 3143	[written by Del Shannon, Maron McKenzie][produced by Embee Productions]
From Me To You/Two Silhouettes	Del Shannon	06.1963	6[12];B:23[8]	77[4]	Big Top 3152	[written by McCartney, Lennon][produced by Embee Productions]
Sue's Gotta Be Mine/Now She's Gone	Del Shannon	11.1963	21[8]	71[7]	Berlee 501	[written by Del Shannon][produced by Del Shannon]
That's The Way Love Is/Time Of The Day	Del Shannon	03.1964	-	133[1]	Berlee 502	[written by Del Shannon][produced by Del Shannon ]
Mary Jane/Stains On My Letter	Del Shannon	03.1964	35[5]	-	Amy 897	[written by Del Shannon, M. McKenzie][produced by Embee Productions]
Handy Man/Give Her Lots Of Lovin'	Del Shannon	07.1964	36[4]	22[10]	Amy 905	[written by O. Blackwell, J. Jones, C. Merenstein][produced by Embee Productions]
Do You Want To Dance/This Is All I Have To Give	Del Shannon	09.1964	-	43[7]	Amy 911	[written by B. Freeman][produced by Harry Balk ]
Keep Searchin' (We'll Follow The Sun)/ Broken Promises	Del Shannon	11.1964	3[11]	9[14]	Amy 915	[written by Del Shannon][produced by Harry Balk]
Stranger In Town/Over You	Del Shannon	02.1965	40[2]	30[6]	Amy 919	[written by Del Shannon][produced by Harry Balk]
Break Up/Why Don't You Tell Him	Del Shannon	05.1965	-	95[3]	Amy 925	[written by Del Shannon][produced by Harry Balk]
Move It On Over/She Still Remembers Tony	Del Shannon	08.1965	-	128[2]	Amy 937	[written by Del Shannon, Dennis Coffey][produced by Harry Balk]
The Big Hurt/I Got It Bad	Del Shannon	05.1966	-	94[2]	Liberty 55866	[written by Wayne Shanklin][produced by Snuff Garrett, Leon Russell]
Under My Thumb/She Was Mine	Del Shannon	09.1966	=	128[3]	Liberty 55904	[written by Mick Jagger, Keith Richard][produced by Del Shannon ]
She/What Makes You Run	Del Shannon	02.1967	-	131[2]	Liberty 55939	[written by Tommy Boyce, Bobby Hart][produced by Tommy Boyce, Bobby Hart]
Runaway/He Cheated	Del Shannon	09.1967	-	112[7]	Liberty 55993	[written by Del Shannon, Max Crook][produced by Andrew Loog Oldham]
Comin' Back To Me/Sweet Mary Lou	Del Shannon	06.1969	-	127[3]	Dunhill 4193	[written by D. Shannon, B. Hyland, L. Moss][produced by Steve Barri, Joel Sill]
Sea Of Love/Midnight Train	Del Shannon	12.1981	-	33[12]	Network 47951	[written by Philip Baptiste, George Khoury][produced by Tom Petty]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hats Off To Del Shannon	Del Shannon	05.1963	9[17]	-	London HAX 8071 [UK]	[produced by Harry Balk]
Little Town Flirt	Del Shannon	06.1963	15[5]	12[26]	Big Top 1308	[produced by Harry Balk]
Drop Down and Get Me	Del Shannon	12.1981	-	123[14]	Elektra 568	[produced by Tom Petty]
Runaway-The very best of	Del Shannon	02.2010	25[4]	-	UMTV 5324782	-

Emergency Records

 Założona na początku 1979 roku przez włoskiego pioniera klubowego i radiowego DJ-a Sergio Cossę (który był również autorem i producentem), Emergency Records była niezależną amerykańską wytwórnią, która pomogła skomercjalizować włoskie brzmienie disco z przełomu lat 70. i 80-tych takich artystów jak La Bionda, Pino Presti, IC   Bell i Easy Going. Te wydawnictwa wprowadzały do ​​swoich kompozycji więcej instrumentów elektronicznych, takich jak komputery i syntezatory, a dzięki dużemu basowemu groove i dyskotekowemu tempu te późne melodie disco były bardzo popularne na scenie gejowskiej. 

W latach 1980-1982 wytwórnia stała się szerzej znana dzięki produkcjom łączącym emocje późnego disco i ciężkie funkowe rytmy. Dźwięki te stały się „brzmieniem awaryjnym”. Jednak wielu fanów odkryło wytwórnię dzięki samozwańczemu LP Kano, aw szczególności dzięki utworowi „It's A War”, który w tamtym czasie bardzo różnił się od większości wydawnictw z tego samego gatunku. W Europie to prawdopodobnie grupa Firefly  ze swoim utworem „Love (Is Gonna Be On Your Side)” przyciągnęła większość ludzi do wytwórni. Wydawnictwo było również wielkim hitem undergroundowym w klubach. 

Wytwórnia zaoferowała również Tee Scottowi możliwość zaprezentowania wytwórni kilku przykładów swoich najlepszych remiksów dla artystów takich jak North End i wytwórni takich jak Elektra. Podobnie jak w przypadku wielu innych niezależnych wytwórni tamtych czasów, w 1983 roku wytwórnia poszerzyła swoją pulę talentów, aby odkryć potencjalne hity. Wczesne utwory electro z grup takich jak C.O.D i - oczywiście - Shannon zostały podpisane lub licencjonowane przez wytwórnię. 

Międzynarodowy sukces „Let The Music Play” pozwolił Emergency na kontynuowanie ich historii do 1988 roku. W tym czasie większość produkcji miała bardziej europejskie brzmienie muzyki tanecznej. Oprócz wczesnych tytułów garażowych takich jak Carolyn Harding i komercyjnego sukcesu P4F i Taffy, sprzedaż wytwórni zaczęła stale spadać. W 1987 roku wytwórnia została zmuszona do zawarcia umowy dystrybucyjnej z Profile Records i od tego czasu, dopóki wytwórnia nie zamknęła swoich drzwi w następnym roku, dla wielu fanów "magia" wytwórni zniknęła. Pomimo tego smutnego zakończenia, wytwórnia oferuje w swoim katalogu wiele klasyków i stała się popularna wśród kolekcjonerów.

Chris Barbosa

Chris Barbosa to amerykański producent płytowy z Nowego Jorku.  W 1981 roku Barbosa urodzony w Bronksie był DJ-em reporterem w nowojorskim WKTU. Proces ten wymagał od stacji radiowej wywoływania wybranych klubowych i mobilnych DJ-ów, którzy następnie zgłaszali się do stacji radiowej, a raporty te określały, które nagrania zostały dodane do listy odtwarzania stacji. Inni DJ-e, którzy brali udział w tym procesie, to Ralf Rivera, Nelson Cruz i Frank Forti Jr. (z New York City Mixology Disco Spinners), których program rozrywkowy przyczynił się do ogromnego sukcesu Twistera.

 W 1983 roku dyrektor wykonawczy Emergency Records, Sergio Cossa, podpisał z Barbosą kontrakt na produkcję z wytwórnią płytową. Niektóre muzyczne inspiracje Barbosy to Arthur Baker i John Robie, duet, który wymyślił electro funk swoją produkcją „Planet Rock” Afriki Bambaataa. Później w tym samym roku połączył siły z Markiem Liggettem, aby wyprodukować wokalną wersję „Fire and Ice”, instrumentalnego utworu „Let the Music Play”. Wykorzystali młodą wokalistkę R&B o imieniu Shannon Brenda Greene, która później zmieniła imię na po prostu Shannon. Ten utwór został wyprodukowany inaczej niż reszta płyt electro-funkowych. Miał rytm bardziej oparty na Ameryce Łacińskiej z ciężkim, synkopowanym dźwiękiem perkusji niż płyty wyprodukowane przez Bakera i Robiego. Ten styl electro funk został zdefiniowany jako „freestyle” ze względu na sposób, w jaki został wyprodukowany i zmiksowany. Barbosa jest powszechnie uznawany za założyciela gatunku.

 We wrześniu 1983 roku ukazał się 12-calowy singiel z piosenką. Po początkowym sukcesie piosenki Shannon nagrała pełnometrażowy album o tej samej nazwie. Ten nominowany do nagrody Grammy singiel był często grany w stacjach radiowych w całym kraju. Jej album został wydany w lutym 1984 roku, co czyni go pierwszym albumem freestyle w historii muzyki tanecznej, ostatecznie zdobywając złoty status (sprzedano wówczas ponad 500 000 egzemplarzy). Zarówno 12-calowe, jak i 7-calowe single również otrzymały złoty certyfikat. W trakcie 1984 roku Barbosa i Liggett szukali innych śpiewaków sesyjnych, aby nagrali utwory na bardziej freestyle'owe utwory. Wśród tych artystów byli Nolan Thomas, Jay Novelle i Xena. Barbosa grał także na sekwencerach i wyprodukował album Robina Gibba, Secret Agent. 

Barbosa został nagrodzony wieloma złotymi, platynowymi i srebrnymi płytami RIAA za różne projekty, a także nagrodą Ampex Golden Reel Award za „Let The Music Play”. Niestety dla Barbosy, w 1986 Emergency Records przestało szukać nowych artystów, zmuszając Barbosę i Liggetta do uruchomienia własnej wytwórni  Ligosa Records. Duet natychmiast podpisał kontrakt z Monetem i Georgem Lamondem. Ponadto ich spółka zależna, Ligosa Entertainment, wyprodukowała piosenki dla nadchodzących zespołów muzyki freestyle, takich jak Judy Torres (nazywana „Królową Freestyle”), Sa-Fire i Mark Kalfa. Barbosa odniósł sukces na listach przebojów w 1990 roku dzięki „Bad of the Heart” Lamonda, które trafiło na listę Billboard Top 100 i zajęło 25 miejsce. W 1995 roku Barbosa i Liggett rozwiązali swoją firmę i rozstali się. Barbosa kontynuował  produkcję dla artystów undergroundowych. 

W 1999 roku Shannon zaprosił  go z powrotem do aktualizacji jej singli z lat 80. „Let the Music Play” i „Give Me Tonight”. Barbosa był również związany ze sceną montażu taśm audio. Barbosa pełnił funkcję dyrektora ds. usług multimedialnych w Wyckoff Heights Medical Center w Nowym Jorku w latach 2006-12. We wrześniu 2011 r. przeniósł się do Orlando na Florydzie, gdzie pracował zdalnie do stycznia 2012 r. Obecnie jest wolontariuszem w IEC House of Worship, gdzie jest operatorem kamery i producentem . 

                                         Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Chrisa Barbosy na listach przebojów [with Ed Chisolm] 10/1983 Let the Music Play Shannon 14.UK/8.US 03/1984 Give Me Tonight Shannon 24.UK/46.US 04/1996 Let the Music Play Mary Kiani 19.UK 01/1999 Let the Music Play Beat Box 129.UK [with Ann Godwin] 07/1984 My Heart's Divided Shannon 48.R&B Chart 04/1985 Do You Wanna Get Away Shannon 49.US [solo] 04/1987 My Heart Gets All the Breaks Monet 48.R&B Chart [with Ed Chisolm, Cutfather, Keely Hawkes, David Kopatz & Pilfinger] 09/2009 S.O.S. (Let the Music Play) Jordin Sparks 13.UK/124.US

Mirage Records

 Mirage Records to nazwa wielu firm muzycznych, z których najbardziej godną uwagi była amerykańska wytwórnia płytowa założona przez Jerry'ego i Boba Greenbergów w 1980 roku.  Wytwórnia, znana również jako Mirage Music lub po prostu Mirage, była dystrybuowana najpierw przez Atlantic Records, a później przez Atco Records. Artyści, którzy wydali płyty w tej wytwórni to Godley & Creme, Rose Tattoo, Phoebe Snow i Whitesnake.Pierwsza płyta w tym wydawnictwie została wydana w 1980 roku.  Katalog   jest teraz kontrolowany przez Unidisc.

       Single na listach przebojów  

Let The Music Play    Shannon    11.1983    14.UK/ 8.US
Give Me Tonight    Shannon    04.1984    24.UK/46.US
Do You Wanna Get Away    Shannon    04.1985     49.US
Stronger Together    Shannon    07.1985    46.UK/103.US
Trash It Up/Ms. Park Avenue    Southside Johnny And The Jukes  11.1983  108.US
New Romeo/Tellmelies    Southside Johnny And The Jukes  08.1984    103.US
Soup for one    Chic    06.1982       80.US

 Yo, Little Brother    Nolan Thomas    01.1985   57.US
One Bad Apple     Nolan Thomas    06.1985      105.US

Fool for Your Loving Whitesnake 08.1980 53.US 

         Albumy na listach przebojów

 Ready An' Willing - Whitesnake [1980] 90.US

 Rock 'N' Roll Outlaw - Rose Tattoo [1980] 197.US 

House Of Music - T.S. Monk [1981] 64.US

 Live... In The Heart Of The City - Whitesnake [1980] 146.US 

More Of The Good Life - T.S. Monk [1981] 176.US

 New York Cake - Kano [1981] 189.US

 Soup for One (Soundtrack) - Various Artists [1982] 168.US

 Come An' Get It - Whitesnake [1981] 151.US

 Let the Music Play Shannon 02.1984 32.US 

Do You Wanna Get Away Shannon 05.1985 92.US

Shannon

 

Brenda Shannon Greene (ur. 2 maja 1958r), znana zawodowo jako Shannon, to amerykańska piosenkarka i autorka tekstów muzyki freestyle i dance-pop. Jest najbardziej znana ze swojego singla „Let the Music Play”, który w 1983 r. znalazł się na szczycie listy Billboard Dance Club Songs i otrzymał złoty certyfikat.Jej albumy studyjne to Let the Music Play (1984), a następnie Do You Wanna Get Away (1985) i Love Goes All the Way (1986). W 1999 Shannon pojawiła się w segmencie One-Hit Wonders VH1 i powróciła do muzyki z jej czwartym albumem studyjnym The Best is Yet to Come (2000). Jej najnowszy album studyjny, A Beauty Returns, został wydany w 2006 roku.

Urodziła się w Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych. W 1983 roku została zapisana do York College w Nowym Jorku i koncertowała z New York Jazz Ensemble Quintina Hicksa, współpracownika zespołu produkcyjnego Marka Liggetta i Chrisa Barbosy, widział Shannon śpiewającą z zespołem na żywo w studiu nagraniowym jej kuzyna. Wystąpiła na przesłuchaniu   z piosenką „She Can't Love You Like I Do”.  Przedstawili jej wybór „Fire and Ice”, który później przekształcił się w charakterystyczną piosenkę Shannon „Let The Music Play”; jej unikalne brzmienie, zwane „brzmieniem Shannon”, później stał się znane jako „freestyle”. Let The Music Play to także tytuł debiutanckiego albumu Shannon, który wydała za pośrednictwem zespołu w 1984 roku, a Shannon została zaproszona z powrotem, aby nagrać więcej piosenek z Liggettem i Barbosą. 

 Singiel osiągnął 8 miejsce na liście Billboard Hot 100, 2 miejsce na liście Billboard R&B i 1 miejsce na liście Hot Dance Club Play. Został również sklasyfikowany na 49 miejscu listy 100 najlepszych piosenek Billboardu z 1984 roku.Później znalazła się na 23. miejscu wśród najlepszych tanecznych piosenek wszech czasów Billboard. Jej debiutancki album, Let The Music Play, został wydany 1 lutego 1984 roku. „Give Me Tonight”, kolejny singiel , osiągnął drugie miejsce na listach R&B i pierwsze miejsce na listach Hot Dance Club Play. Piosenka trafiła na 46 miejsce na listach przebojów.  Była to jedna z 30 najlepszych piosenek tanecznych Billboard na rok 1984. W Stanach Zjednoczonych trzecim singlem był „My Heart's Divided”. Singiel, w którym Jimi Tunnell jest jednym z wokalistów wspierających, znalazł się na trzecim miejscu listy Dance Chart. „Sweet Somebody”, utwór soul w średnim tempie, znalazł się w pierwszej dwudziestce w kilku krajach europejskich. 

Album „Let the Music Play” Shannon  sprzedał się na całym świecie około w 1,5 milionów egzemplarzy  , z czego 500 000 sprzedano w Stanach Zjednoczonych, zdobywając złoty certyfikat. Shannon była nominowana do nagrody Grammy i otrzymała wiele innych nagród, w tym nagrodę Dinah Washington (Jack the Rapper), nagrodę Hall of Fame, nagrodę Gold Ampex Reel Award, certyfikowaną złotą płytę Amerykańskiego Stowarzyszenia Przemysłu Nagraniowego oraz jako najlepsza wokalistka R&B na liście Billboard Top 10.

 W 1985 roku wydała swój drugi album, Do You Wanna Get Away. Utwór tytułowy był pierwszym singlem i stał się jej trzecim singlem, który pojawił się na Hot 100, a także trzecim singlem, który trafił na 1. miejsce listy Dance Chart. Nagrała jeszcze trzy hity taneczne, w tym „Stronger Together”, cover „Urgent” zespołu Foreigner oraz „Stop the Noise”, z teledyskiem sponsorowanym przez Pepsi i Black Angus. Love Goes All the Way, trzeci album Shannon, został wydany w 1986 roku. Shannon poprosiła o zwolnienie z kontraktu z wytwórnią Atlantic Records w 1987 roku. Nagrała ścieżki dźwiękowe, dżingle i utwór „Criminal” do filmu Fatal Beauty, w którym wystąpiła Whoopi Goldberg. 

Podróżując po świecie, Shannon uczęszczała do Amerykańskiej Akademii Sztuk Dramatycznych i ukończyła ją w Nowym Jorku. W 1998 roku współtworzyła i śpiewała w wielu utworach wyprodukowanych przez Todda Terry'ego, Tony'ego Morana i Germany's Sash! i Les Rythmes Digitales. Singiel Shannon „Move Mania” (Sash!) stał się tanecznym hitem UE. W 1999 roku Shannon pojawiła się w segmencie One-Hit Wonders na VH1. Entertainment Tonight nagrała również specjalny program o jej życiu. W 2005 roku w programie telewizyjnym NBC „Hit Me Baby One More Time” wyemitowano pełny wywiad na temat życia Shannon, muzyki i nagranego występu przed publicznością w studiu na potrzeby ogólnokrajowej transmisji. Czwarty album studyjny Shannon, The Best Is Yet to Come, został wydany 28 marca 2000 roku. Jest uznawana za 50-procentową autorkę albumu. Producentem był Chris Barbosa, Andy „Panda” Tripoli i Tony Moran. To przedsięwzięcie popchnęło Shannon z powrotem na scenę taneczną i listy przebojów Billboard Music na początku 2000 roku z 10 najlepszymi remiksami Billboard Dance autorstwa doświadczonego DJ-a.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let The Music Play	Shannon	11.1983	14[17]	8[24]	Club LET 1	[gold-US][written by Chris Barbosa ,Ed Chisolm][produced by Chris Barbosa, Mark Liggett][1[6][19].Hot Disco Dance;Emergency 6540 12"][2[25].R&B Chart]
Give Me Tonight	Shannon	04.1984	24[7]	46[13]	Club JAB 1	[written by Chris Barbosa ,Ed Chisolm][produced by Chris Barbosa, Mark Liggett][1[2][17].Hot Disco Dance;Emergency 6542 12"][6[15].R&B Chart]
My Heart's Divided	Shannon	07.1984	-	-	Mirage 99 738 [US]	[written by Chris Barbosa ,Ann Godwin][produced by Chris Barbosa,Mark Liggett[3[14].Hot Disco Dance;Mirage 96 937 12"][48[9].R&B Chart]
Sweet Somebody	Shannon	06.1984	25[8]	-	Club JAB 3	[written by Chris Barbosa ,Ann Godwin][produced by Chris Barbosa, Mark Liggett]
Do You Wanna Get Away	Shannon	04.1985	-	49[15]	Mirage 99 655 [US]	[written by Chris Barbosa ,Ann Godwin][produced by Chris Barbosa, Mark Liggett][1[2][12].Hot Disco Dance;Mirage 96 892 12"][13[16].R&B Chart]
Stronger Together	Shannon	07.1985	46[6]	103[2]	Club JAB 15	[written by Curtis Josephs ,Ed Chisolm][produced by Chris Barbosa, Mark Liggett][25[8].Hot Disco Dance;Mirage 96 870 12"][26[12].R&B Chart]
Urgent	Shannon	10.1985	84[1]	-	Club JAB 20	[written by Mick Jones][produced by Chris Barbosa, Mark Liggett][68[7].R&B Chart]
Prove Me Right/td>	Shannon	11.1986	-	-	Atlantic 89 352	[written by Jeffrey Pescetto, Allan Rich, Dorothy Csea Gozeley][produced by Robbie Buchanan][82[3].R&B Chart]
Dancin'	Shannon	05.1987	91[1]	-	Club JAB 50	[written by Shannon, R. Taylor][produced by Russell Taylor]
It's Over Love	Tod Terry feat.Shannon	02.1998	-	-	-	[written by Todd Terry, Shannon][produced by Todd Terry][1[1][12].Hot Disco Dance;Logic 54 697 12"]
Move Mania	Sash! featuring Shannon	05.1999	-	-	-	[written by Sascha Lappessen, Ralf Kappmeier, Thomas Alisson][produced by Sash!, Tokapi][25[9].Hot Disco Dance;Contagious 1001 12"]
Give Me Tonight 2000	Shannon	03.2000	-	-	-	[3[14].Hot Disco Dance;Contagious 1013 12"]
Let The Music Play 2002	Shannon	08.2000	-	-	-	[32[8].Hot Disco Dance;Contagious 1020 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let the Music Play	Shannon	02.1984	52[12]	32[37]	Mirage 90 134	[gold-US][produced by Chris Barbosa, Mark Liggett]
Do You Wanna Get Away	Shannon	05.1985	-	92[16]	Mirage 90 267	[produced by Chris Barbosa, Mark Liggett,Russell Taylor]

Marlena Shaw

 Marlena Shaw [prawdziwe nazwisko Marlina Burgess],ur. 22 września 1942r w New Rochelle,Nowy Jork,amerykańska wokalistka jazzowa i rhythm'n'bluesowa.Rozpoczęła swoją karierę w latach 60-tych i kontynuje ją do dziś.Jej muzyka przekroczyła granice gatunku i cieszyła się uznaniem u ludzi wszystkich ras,mimo,że jej bazą była czarna społecznoćć Ameryki.
Shaw dotyka wszystkich nurtów muzyki,czego dowodem jest ą próby z hip-hopem czy udział w reklamach telewizyjnych.

 

Do muzyki została wprowadzona przez swojego wuja Jimmy Burgessa,muzyka jazzowego grającego na trąbce.To on zapoznał ją z płytami Dizzy Gillespiego,Milesa Davisa czy Ala Hibblera.W 1952r zadebiutowała w Apollo Theater w Harlemie u boku zespołu swojego wuja.Jednak jej matka zabroniła występów nieletniej córce,zamiast tego kierując ją na studia muzyczne na New York State Teachers College,obecnie uniwersytecie stanowym Nowy Jork.
 

Po jakimś czasie porzuciła szkołę,wyszła zamąż i urodziła dzieci.W wolnym czasie zaczęła śpiewać w klubach jazzowych.Jednym ze znaczących okresów była jej współpraca z trębaczem jazzowym Howardem McGhee w 1963r.Miała zaśpiewać z jego zespołem na słynnym Newport Jazz Festival,ale po kłótni z jednym z członków zespołu odeszła od wspomnianego ansamblu. W tym samym roku miała przesłuchanie w wytwórni Columbia pod okiem słynnego producenta Johna Hammonda,który odkrył talenty Billie Holiday, Bruce Springsteen, Aretha Franklin i Boba Dylana.
 

Niestety przesłuchanie nie było udane ze względu na dużą tremę wokalistki i wróciła w latach 1964-1966r do śpiewania w małych klubach.Jej kariera nabrała rozpędu w 1966r,gdy dostała angaż do serii koncertów w ramach Playboy Club w Chicago. Dzięki tym koncertom nawiązała kontakt z przedstawicielami wytwórni Chess i wkrótce podpisała z nią kontrakt nagraniowy.Jej pierwsze dwa albumy wydał oddział Chess,wytwórnia Cadet.W 1972r przeniosła się do Blue Note.Nagrała też własn± wersję jednego z hitów ery disco "Touch Me in the Morning" dla Columbia Records.W okresie 1967-1972r śpiewa z orkiestrą Counta Basiego.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mercy, Mercy, Mercy / Go Away Little Boy	Marlena Shaw	03.1967	-	58[5]	Cadet 5557	[written by G. Levy, V. Levy, J. Zawinul][produced by Billy Davis][33[7].R&B Chart]
It's Better Than Walkin' Out/Be for real	Marlena Shaw	05.1976	-	103[6]	Blue Note 790	[written by L. Garrett, R. Taylor][produced by Tony Silvester, Bert DeCoteaux][74[6].R&B; Chart]
Pictures & Memories/Johnny	Marlena Shaw	04.1977	-	24[7].Hot Disco/Dance	Columbia 10589	[written by M. H. Bryant][produced by Bert DeCoteaux]
Yu-Ma/Go Away Little Boy	Marlena Shaw	05.1977	-	-	Columbia 10542/td>	[written by M. Shaw, C. King, G.Goffin][produced by Bert DeCoteaux][21[11].R&B; Chart]
Love Dancin'/No One Yet	Marlena Shaw	09.1979	-	49[13].Hot Disco/Dance	Columbia 11 025	[written by Gary Knight,Gene Allan][produced by Meco Menardo, Tony Bongiovi, Harold Wheeler, Marlena Shaw]
Never Give Up On You	Marlena Shaw	05.1983	-	48[7].Hot Disco/Dance	South Bay 22 004	[written by J. Milligan][produced by Johnny Bristol ,James Gadson ][91[4].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Who Is This Bitch, Anyway?	Marlena Shaw	07.1975	-	159[5]	Blue Note 397	[produced by Bernard Ighner ]
Sweet Beginnings	Marlena Shaw	04.1977	-	62[14]	Columbia 34 458	[produced by Bert DeCoteaux]
Acting Up	Marlena Shaw	04.1978	-	171[4]	Columbia 35 073	[produced by Bert DeCoteaux ]

Mike Sheridan & The Nightriders

 Grupa znana przede wszystkim dzięki temu,że jej członkami byli dwaj muzycy odgrywający w brytyjskim rocku pierwszoplanowe role-Roy Wood i Jeff Lynne.
Mike Sheridan [prawdziwe nazwisko:Mike Tyler ],zaczynał swoją muzyczną karierę jako nastolatek grając na pianinie w pubie w Kings Heath.Został zaproszony do występowania w lokalnej grupie Billy King and the Nightriders ,w której niebawem zmieniono pierwszy człon nazwy na Mike Sheridan,który stał się jej wokalistą i frontmanem.
Jej skład stanowili; Dave Prichard eks członek The Planets, gitara; Roger Spencer grający wcześniej na perkusji w Castle Bromwich, a jeszcze wcześniej występujący w The Hound Dogs; gitarzysta basowy Brian Cope.

 

W czerwcu 1963r wygrali przegląd grup beatowych zorganizowany w ich rodzinnym mieście,Birmingham,którego honorowym gościem był Norrie Paramour-producent nagrań Cliffa Richarda i The Shadows.Ten sukces zapewnił im kontrakt nagraniowy z Columbia Records.W końcu 1963r nagrali dla niej swój debiutancki singiel-Tell Me What You're Gonna Do .W tym czasie Brian Cope opuszcza zespół a na jego miejsce przychodzi Greg Masters ,występujący wcześniej w The Dominators and The G Men.
 

Następny singiel-Please Mister Postman nagrywają w słynnym Abbey Road Studios w Londynie,dokładnie w dniu śmierci Johna Kennedy'ego [22 listopada 1963r].W 1964r opuszcza Nightriders cieszący się dużą estymą w zespole gitarzysta Big Al Johnson,którego miejsce w wyniku ogłoszenia w Birmingham Post & Mail zajmuje młodziutki Roy Wood,wcześniej związany z The Falcons i Gerry Levene and The Avengers.Pierwszym singlem nagranym z Woodem był What A Sweet Thing That Was/Fabulous wydany pod koniec 1964r.
 

Jak większość ówczesnych brytyjskich grup Mike Sheridan & The Nightriders w pierwszych miesiącach 1965r występuje w Niemczech.Po powrocie nagrywają singiel Here I Stand/Lonely Weekends,a grupa zmienia swoją nazwę na Mike Sheridan's Lot.Na następnym singlu Take My Hand,Wood zostaje współwokalistą razem z Sheridanem,a na stronie B singla znajduje się jego pierwsza kompozycja-Make Them Understand .
 

Po niepowodzeniu następnego singla Don't Turn Your Back On Me [kompozycja Jackie De Shannon],nagranego na początku 1966r,Roy Wood odchodzi z zespołu zostając członkiem The Move.Jego miejsce zajmuje Johnny Mann [ex Carl Wayne and The Vikings].Wraz z odejściem Sheridana grupa skróciła swoją nazwę do Nightriders,a równocześnie dołączył do niej pochodzący z Shard End młody gitarzysta Jeff Lynne grający wcześniej w Andicaps i Sundowners.Po wydaniu ostatniego singla zmieniają nazwę na Idle Race. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tell Me What You're Gonna Do/No Other Guy	Mike Sheridan & The Nightriders	.1963	-	-	Columbia DB 7141
Please Mr. Postman/In Love	Mike Sheridan & The Nightriders	.1963	-	-	Columbia DB 7183
What A Sweet Thing That Was/Fabulous	Mike Sheridan & The Nightriders	.04.1964	-	-	Columbia DB 7302
Here I Stand/Lonely Weekends	Mike Sheridan & The Nightriders	01.1965	-	-	Columbia DB 7462
Take My Hand/Make Them Understand	Mike Sheridan' s Lot	09.1965	-	-	Columbia DB 7677
Don't Turn Your Back On Me/Stop, Look And Listen	Mike Sheridan' s Lot	01.1966	-	-	Columbia DB 7798
It's Only The Dog/Your Friend	Nightriders	11.1966	-	-	Polydor 56 116

Milton Delugg

 Milton Delugg (ur. 2 grudnia 1918r - zm. 6 kwietnia 2015r) był amerykańskim muzykiem, kompozytorem i aranżerem.Milton Delugg urodził się w Los Angeles w Kalifornii. Powiedział: „Nie ma żadnych Deluggsów. To nie jest prawdziwe nazwisko. Uważał, że rodowe nazwisko rodziny to D'Luggatch. Pradziadek Delugga powiedział, że nikt nie potrafi go wymówić, więc zmienił go na „Delugg”, z małą literą „L”.  Delugg studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. 

Jego początkowe wykształcenie muzyczne obejmowało pianino. Przejście na akordeon było wynikiem prezentu. „Kiedy tata dał mi akordeon, nauczyłem się na nim grać jazz” - powiedział. „Dorastałem w Los Angeles i niedługo miałem monopol na wszelkie wezwania akordeonistów jazzowych”.    Delugg służył  w jednostce produkcji radiowej Sił Powietrznych Armii USA podczas II wojny światowej.  W tym czasie był członkiem (a czasem solistą) 36-osobowej orkiestry Centrum Szkolenia Sił Powietrznych Armii Zachodniego Wybrzeża . 

 Utalentowany akordeonista Delugg pojawił się w krótkich musicalach Soundies i okazjonalnych filmach (np. Jolson Sings Again z 1949 roku). Szybko stał się odnoszącym sukcesy aranżerem i kompozytorem i pracował jako lider zespołu w   Slapsie Maxie's w Wilshire w Hollywood. Jego klientami byli zarówno American Junior Miss Pageant, jak i piosenkarka i performerka soul Jackie Wilson, a on był muzykiem w takich programach radiowych, jak School Days of the Air  i The Abe Burrows Show. Jedną z jego najbardziej znanych melodii jest aranżacja piosenki „The Happy Wanderer”, a jego   polka „Hoop Dee Doo” stała się podstawą teleturnieju.

 W 1950 i 1951 Delugg był dyrektorem muzycznym, liderem zespołu i akordeonistą w Broadway Open House, nocnym programie telewizyjnym NBC, uważanym za prekursora The Tonight Show. Często grał piosenkę, którą napisał, „Orange Colored Sky”, która została najlepiej zapamiętana jako przebój Nat King Cole. W 1950 roku Delugg był także dyrygentem orkiestry w krótkotrwałym Almanachu Abe Burrowsa. W 1953 roku Milton Delugg Trio pojawiło się w krótkotrwałym The Bill Cullen Show. Cztery lata później, w 1957 roku, Delugg dołączył do obsady Winchell and Mahoney Show. Skomponował melodię „Roller Coaster” - nagraną przez Henri Rene Orchestra dla RCA Victor. Wykorzystano go jako motyw końcowy popularnego pokazu panelowego Goodson-Todman What's My Line? od wczesnych lat pięćdziesiątych aż do odwołania w 1967r. Milton Delugg z siedzibą w Nowym Jorku był również aktywny w przemyśle nagraniowym. W 1958 wyprodukował singiel Buddy Holly „Rave On!”.  

 Delugg przez dziesięciolecia pełnił funkcję dyrektora muzycznego NBC. W 1966 roku był krótko dyrektorem muzycznym The Tonight Show Band za kadencji Johnny'ego Carsona. Delugg cieszył się długą współpracą z Chuckiem Barrisem, zaczynając jako aranżer oryginalnego tematu do The Newlywed Game w 1966 roku. W latach 1976-1980 był dyrektorem muzycznym The Gong Show (występując ze swoim "Band With a Thug"). Delugg często pojawiał się w serialu jako komik , w postaciach opowiadacza kiepskich żartów Naso Literatus i filozofa Old Droola. Czcigodny „Hoop Dee Doo” Delugga stał się stałym elementem programu The Gong Show i był używany, gdy wybierano zwycięzcę konkursu. Delugg napisał także muzykę przewodnią do innych projektów Barrisa, w tym The $1.98 Beauty Show, Camouflage (gdzie, nawiązując do wcześniejszej epoki teleturniejów, muzyka była faktycznie wykonywana na żywo przez Delugga i jego zespół), Leave It to the Women.

 Nagrał także nowe wersje piosenek przewodnich do wersji The Dating Game i The Newlywed Game z lat 70-tych. Delugg pozostał aktywny jako dyrektor muzyczny corocznej parady Macy's Thanksgiving Day Parade do 2013 roku i wystąpił jeszcze raz przed kamerą podczas parady w 2014 roku.

 Delugg i jego żona Anne skomponowali muzykę do filmów i piosenki do amerykańskich wydań niemieckich i japońskich filmów dla dzieci w połowie lat 60., takich jak Podróże poza księżyc Guliwera, Der gestiefelte Kater (Kot w butach), Śpiąca królewna i Królewna Śnieżka i Siedmiu krasnoludków. Delugg skomponował muzykę do Santa Claus Conquers the Marsians i piosenkę „Huray for Santa Claus”.

Delugg skomponował wiele popularnych piosenek, które stały się hitami dla różnych artystów, w tym „Orange Colored Sky” (Nat „King” Cole, 1950); "Szanghaj" (Doris Day, (1951), "Be My Life's Companion" (The Mills Brothers, 1951), "Shake Hands With Santa Claus" (Louis Prima, 1951), "The Photograph On The Piano" (Georgia Gibbs, 1952), „Just Another Polka” (Eddie Fisher, 1953) i „A Poor Man's Roses (Or a Rich Man's Gold)”.

                                  Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Miltona Delugga na listach przebojów [with Frank Loesser] .1950 Hoop-Dee-Doo Perry Como and the Fontane Sisters 1.US 04/1950 Hoop-Dee-Doo Perry Como 1.US 05/1950 Hoop-Dee-Doo Kay Starr 2.US 05/1950 Hoop-Dee-Doo Doris Day 17.US 05/1950 Hoop-Dee-Doo Russ Morgan 15.US [with Willie Stein] 09/1950 Orange Colored Sky Nat King Cole & Stan Kenton 5.US 10/1950 A Rainy Day Refrain Mindy Carson 24.US 12/1950 Orange Colored Sky Jerry Lester 30.US 12/1950 Orange Colored Sky Betty Hutton 24.US [with Bob Hilliard ] 06/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Doris Day 7.US 07/1951 Shanghai Bob Crosby and His Orchestra 22.US 08/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Billy Williams 20.US 01/1952 Be My Life's Companion The Mills Brothers 7.US 02/1952 Be My Life's Companion Rosemary Clooney 18.US 03/1957 Poor Man's Roses (Ora Rich Man's Gold) Patti Page 14.US 10/1957 Call Rosie on the Phone Guy Mitchell 17.UK

 

Kay Starr

 Zaczynała jako typowa wokalistka jazzowa ,a jej dokonania na tym polu zostały szybko zapomniane po tym jak w połowie lat 50-tych oddała się muzyce popularnej w jej skomercjonalizowanej wersji.Była też pierwszą piosenkarką tradycyjną, która zbiła kapitał na powstającym wówczas rock' n' rollowym trendzie swoim przebojem z 1955r-"Rock and Roll Waltz."

 

Urodziła się 21 lipca 1922r w Oklahomie,trafiła jako dziecko wraz z rodziną do Dallas ,debiutując jeszcze jako uczennica w miejscowym radio.Krótko występuje z orkiestrą Glenna Millera,następnie z zespołami Boba Crosby'ego i Charlie Barneta.Pierwsze swoje nagrania realizuje z tym ostatnim zespołem przed swoim solowym kontraktem z wytwórnią Capitol.

Pierwsze sukcesy na listach przebojów przychodzą w 1948 roku wraz z piosenką "You Were Only Foolin' (While I Was Falling in Love)" .Póżniejsze "Hoop-Dee-Doo", "Oh, Babe!" i "I'll Never Be Free",są jej afirmacją wrodzonych zdolności do repertuaru tradycyjnego country i folka.
 

W 1952 roku wydaje swój największy hit-"Wheel of Fortune",jedną z wizytówek brzmienia pop w latach 50-tych.Po kilku latach regularnej obecności na listach przebojów udaje się jej znów osiągnąć jej wierchołek,tym razem w W.Brytanii singlem "Comes A-Long A-Love".W 1955r zmienia wytwórnię na RCA ,która przynosi jej hit #1 w USA wspomnianym wcześniej "Rock and Roll Waltz".Jej ostatnim hitem w Top 10 Billboard była piosenka z 1957 roku "My Heart Reminds Me" .

 W latach 60-tych piosenkarka bardziej koncentruje się na występach na żywo [Las Vegas] niż pracy studyjnej. Jeszcze w latach 90-tych wraz z towarzyszącymi jej Helen O'Connell i Margaret Whiting odbywa wspomnieniowe turnee.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Were Only Foolin’(While I Was Falling In Love)	Kay Starr	04.1948	-	16[8]	Capitol F 15 226	[written by Larry Fotine, Billy Faber & Fred Meadows][#30 hit for Vic Damone in 1965]
So Tired	Kay Starr	01.1949	-	7[16]	Capitol F 15 314	[written by Russ Morgan & Jack Stuart][#9 hit for Gene Austin 1928]
How It Lies, How It Lies, How It Lies/Wabash Cannonball	Kay Starr	05.1949	-	28[1]	Capitol 15 419	[written by Sonny Burke, Paul Francis Webster]
Hoop-Dee-Doo/ A Woman Likes To Be Told	Kay Starr	05.1950	-	2[16]	Capitol F 980	[written by Frank Loesser, Milton DeLugg]
Bonaparte's Retreat/Someday Sweetheart	Kay Starr	05.1950	-	4[27]	Capitol F 936	[written by Al Sherman][#50 hit for Billy Grammer in 1959]
Mississippi/He's A Good Man To Have Around	Kay Starr	07.1950	-	18[1]	Capitol F 1072	[written by Curley Williams, Billy Simmons]
I'll Never Be Free/Ain't Nobody's Business But My Own	Kay Starr & Tennessee Ernie Ford	08.1950	-	A:3[20];B:22[2]	Capitol F 1124	[A:written by Benny Benjamin, George Weiss][B:written by Irving Taylor]
Oh, Babe!/Everybody's Somebody's Fool	Kay Starr	11.1950	-	7[8]	Capitol F 1278	[written by Louis Prima, Milton Kaback]
Oceans Of Tears/You're My Sugar	Kay Starr & Tennessee Ernie Ford	06.1951	-	A:15[6];B:22[2]	Capitol F 1567	[A:written by Hope Ryder, Lida Dolan][B:written by Irving Taylor, Hal Stanley]
Come On-A My House/Hold Me, Hold Me, Hold Me	Kay Starr	08.1951	-	8[9]	Capitol F 1710	[written by Ross Bagdasarian, William Saroyan][piosenka z musicalu na Broadway,u "The son"]
Angry/Don't Tell Him What's Happened To Me	Kay Starr	10.1951	-	26[1]	Capitol F 1796	[written by Mecum, Cassard, H. Brunies, M. Brunies][#6 hit for Art Gillham in 1925]]
Wheel Of Fortune/I Wanna Love You	Kay Starr	02.1952	-	1[10][25]	Capitol 1964	[gold-US][written by Bennie Benjamin, George Weiss][# 83 hit for LaVern Baker in 1960]
I Waited A Little Too Long/ (Ho Ho Ha Ha) Me Too	Kay Starr	05.1952	-	20	Capitol F 2062	[written by Donald O'Connor, Sidney Miller]
Fool, Fool, Fool/Kay,s Lament [with The Lancers]	Kay Starr	08.1952	-	A:13[8];B:18[3]	Capitol F 2151	[A:written by Nugetre][B:written by Hal Stanley, Kay Starr][A:#1 hit for The Clovers in 1951]
Comes Along A-Love/Three Letters	Kay Starr	09.1952	1[1][16]	A:9[9];B:22[4]	Capitol F 2213	[A:written by Al Sherman][B:written by Billy Rose, Hal Stanley]
Side By Side/Noah!	Kay Starr	01.1953	8[4]	3[13]	Capitol F 2334	[written by Harry Woods][#3 hit for Nick Lucas and Paul Whiteman in 1927]
Half A Photograph/Allez-Vous-En	Kay Starr	06.1953	-	A:7[15];B:11[9]	Capitol F 2464	[A:written by Harold Stanley, Bob Russell][B:written by Cole Porter][B: piosenka z musicalu na Broadway'u "Can-Can"]
When My Dreamboat Comes Home/Swamp-Fire	Kay Starr	10.1953	-	18[1]	Capitol F 2595	[written by Cliff Friend, Dave Franklin][#3 hit for Guy Lombardo in 1937;#14 hit for Fats Domino in 1956]
Changing partners	Kay Starr	12.1953	4[14]	7[13]	Capitol F 2657	[written by Larry Coleman/Joe Darion]
The Man Upstairs	Kay Starr	04.1954	-	7	Capitol F 2769	[written by Manners/Morgan/Stanley]
If You Love Me (Really Love Me)/The Man Upstairs	Kay Starr	04.1954	-	A:4[18];B:7[17]	Capitol F 2769	[A:written by Marguerite Monnot & Geoffrey Parsons][B:written by Hal Stanley, Russ Morgan & Henry Manners]
Fortune In Dreams	Kay Starr	10.1954	-	17[1]	Capitol F 2887	[written by Hal Stanley, Irving Taylor]
Am i a toy or a teasure	Kay Starr	10.1954	17[4]	-	Capitol F 2887	[written by Arthur Altman/Louis C. Singer/Irving Taylor]
Good and lonesome/Where, What Or When	Kay Starr	08.1955	-	17[1]	RCA 47-6146	[written by Fred Ebb, Larry Coleman & Paul Klein]
Rock and roll waltz/ I've Changed My Mind A Thousand Times	Kay Starr	12.1955	1[1][20]	A:1[6][25];B:73[4]	RCA Victor 47-6359	[A:written by Shorty Allen/Dick Ware][B:written by Bob Hilliard]
Second fiddle/Love Ain't Right	Kay Starr	06.1956	-	A:40[10];B:89[1]	RCA 47-6541	[A:written by John Redmond, Frank Weldon, James Cavanaugh & Irving Taylor][B:written by Raymond Karl & Hal Stanley]
Good book/Things i never had	Kay Starr	09.1956	-	A:89[4];B:89[3]	RCA 47-6617	[A:written by Hal Stanley & Irving Taylor][B:written by Hal Stanley & Irving Taylor]
Jamie boy/Little loneliness	Kay Starr	04.1957	-	A:54[5];B:73[3]	RCA 47-6864	[A:written by Joe Shapiro & Lou Stallman][B:written by Damita Jo Gibson]
My heart reminds me/Flim Flam Floo	Kay Starr	09.1957	-	9[12]	RCA 47-6981	[written by Al Stillman, C. Bargoni]
Foolin' around/Kay's Lament	Kay Starr	03.1961	-	49[9]	Capitol F 4542	[written by Harlan Howard & Buck Owens]
I' ll never be free	Kay Starr	06.1961	-	94[3]	Capitol 4583	[written by Bennie Benjamin & George David Weiss]
Four walls/Oh Lonesome Me	Kay Starr	10.1962	-	92[4]	Capitol 4835	[written by Marvin Moore, George Campbell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Movin'	Kay Starr	03.1960	16[1]	-	Capitol T 1254

Joss Stone

 Joss Stone, właśc. Joscelyn Eve Stoker (ur. 11 kwietnia 1987r w Dover]) - angielska wokalistka.
Urodzona w Dover, Stone wychowywała się w Devon w południowo-zachodniej Anglii.


Jako nastolatka została zauważona, gdy wygrała eliminacje do programu telewizyjnego Star for a Night w 2002 (polskim odpowiednikiem tego programu jest Droga do gwiazd). Gdy w programie w błyskotliwy sposób zaśpiewała piosenkę Donny Summer "On the Radio", mimo iż sama nie była zadowolona ze swego występu, zwróciła uwagę londyńskich producentów znanych jako Boilerhouse Boys (Andy Deana oraz Bena Wolfa), dzięki którym nawiązała kontakt ze Steve'em Greenbergiem - założycielem i dyrektorem generalnym wytwórni S-Curve Records. Na jego zaproszenie młoda Stone wyjechała do Nowego Jorku, gdzie rozpoczęła pracę nad płytą The Soul Sessions.

Debiutancki album wydała w 2003, mając 16 lat. Na płycie znalazło się 10 klasycznych utworów w nowej interpretacji wokalistki. Przy pracy nad tą płytą Stone współpracowała z takimi uznanymi wokalistkami jak Angie Stone czy Betty Wright (chórki), oraz z zespołem The Roots. Płyta sprzedała się w ponad dwumilionowym nakładzie, uzyskując przy tym status złotej płyty w Stanach Zjednoczonych i potrójnej platyny w Wielkiej Brytanii.

Jednak, jak twierdzi ona sama, jej prawdziwym debiutem był drugi album Mind, Body & Soul, który ukazał się we wrześniu 2004. Produkcją płyty zajmował się również m.in. Steve Greenberg. Na albumie tym znajdują się już oryginalne piosenki wokalistki. Płyta Mind, Body & Soul uzyskała status platynowej płyty w USA oraz potrójnej platyny w Wielkiej Brytanii. Stone wydała również DVD Mind, Body & Soul Sessions: Live in New York City, która jest zapisem jednego z koncertów w Nowym Jorku.

W 2007 roku ukazał się trzeci w dorobku Joss Stone album, zatytułowany "Introducing Joss Stone". Album stanowi elektryzującą mieszankę ciepłego, klasycznego soulu, R&B z lat 70-tych, harmonii wokalnych żeńskich grup z Motown i jazzowego feelingu w wykonaniu żywego zespołu pod dyrekcją głównego współpracownika i producenta Stone - Raphaela Saadiqa (znanego ze współpracy mięzy innymi z The Roots i Macy Gray).

Po wielkim sukcesie "Introducing Joss Stone", artystka mocno wzięła się do pracy, czego efektem był wydany na przełomie października i listopada, album "Colour Me Free!". Materiał na płytę Joss Stone skomponowała i nagrała w klubie Mama Stone's, który prowadzi jej matka. Joss jest współproducentką albumu obok producentów i kompozytorów Jonathana Shortena i Connera Reevesa, który współpracował z artystką przy jej platynowej płycie z 2004 roku "Mind, Body & Soul". "Colour Me Free" to eklektyczna mieszanka popu, soulu, R&B, funku, hip hopu i gospel. Na płycie gościnnie wystąpili cenieni artyści: Jeff Beck i Sheila E. w "Parallel Lines", Raphael Saadiq (producent złotej płyty artystki z 2007 roku zatytułowanej Introducing Joss Stone) w "Big Ole Game," raper Nas w "Governmentalist" oraz saksofonista David Sanborn w "I Believe It To My Soul."

Po dwóch latach od wydania "Colour Me Free", Joss Stone sprezentowała swoim fanom kolejny krążek, piąty w swojej dotychczasowej karierze. "LP1" był jednocześnie pierwszy po burzliwym rozwodzie z wytwórnią EMI. Za brzmienie tej płyty odpowiadał przede wszystkim Dave Stewart (Eurythmics). Longplay został nagrany w Nashville w błyskawicznym tempie, bo w sześć dni. Na singla wybrano numer "Somehow".

W 2011 zaangażowała się również w projekt Super Heavy, pod przewodnictwem Micka Jaggera. W skład tej orginalnej grupy oprócz wokalistki i lidera Rolling Stones, weszli również Damian Marley, Dave Stewart oraz A .R. Rahman. Pierwszym singlem formacji była utwór "Miracle Worker".

Artystka znana jest również ze wspierania akcji charytatywnych, wystąpiła m.in. na koncercie Live 8 w Hyde Parku.

Joss Stone ma na swoim koncie kilka ról aktorskich, zagrała m.in. Annę Kliwijską w serialu Dynastia Tudorów.

14 września 2020 ogłosiła na Instagramie, że jest w ciąży.Nagrody i nominacje

W lutym 2005 wygrała dwie nagrody Brit Awards: British Female Solo Artist i British Urban Act, była także nominowana w kategorii British Breakthrough Act. W czasie gali rozdania nagród razem z Melissą Etheridge wykonały "Cry Baby" i "Piece Of My Heart" w hołdzie Janis Joplin.

Otrzymała nominacje do nagród nagród Grammy 2005 w kategoriach: Best New Artist, Best Female Pop Vocal Performance, Best Pop Vocal Album. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fell in Love with a Boy	Joss Stone	02.2004	18[5]	-	Relentless/Virgin RELCD 3	[written by Jack White][produced by Ahmir "Questlove" Thompson,Betty Wright,Steve Greenberg,Michael Mangini]
Super Duper Love (Are You Diggin' on Me?)/ It's a Man's Man's Man's World	Joss Stone	05.2004	18[4]	-	Relentless/Virgin RELCD 4	[written by Willie Garner][produced by Betty Wright,Steve Greenberg,Michael Mangini]
You Had Me/Holding Out for a Hero	Joss Stone	09.2004	9[8]	-	Relentless/Virgin RELDX 10	[written by Joss Stone,Francis White,Wendy Stoker,Betty Wright][produced by Betty Wright,Steve Greenberg,Michael Mangini]
Right to Be Wrong/Jet Lag	Joss Stone	12.2004	29[7]	-	Relentless/Virgin RELDX 13	[written by Joss Stone,Desmond Child,Betty Wright][produced by Betty Wright,Steve Greenberg,Michael Mangini]
Spoiled	Joss Stone	03.2005	32[2]	-	Relentless/Virgin RELCD 16	[written by Joss Stone, Lamont Dozier ,Beau Dozier][produced by Betty Wright,Steve Greenberg,Michael Mangini]
Cry Baby/Piece of My Heart	Joss Stone with Melissa Etheridge	04.2005	-	-	Grammy	[written by Bert Berns,Jerry Ragovoy]
Don't Cha Wanna Ride/The Right Time	Joss Stone	07.2005	20[5]	-	Relentless/Virgin RELCD 20	[written by Joss Stone,Desmond Child,Betty Wright,Steve Greenberg,Michael Mangini,Eugene Record,William Sanders][produced by Betty Wright,Steve Greenberg,Michael Mangini]
Cry Baby Cry	Santana featuring Sean Paul and Joss Stone	05.2006	71[2]	-	Arista 82876804672	[written by Lester Mendez,Sean Paul Henriques,Kara Dio Guardi,Jimmy Harry][produced by Lester Mendez]
Tell Me 'bout It/My God	Joss Stone	02.2007	28[6]	83[1]	Relentless/Virgin CATCO 123222778	[written by Joss Stone,Raphael Saadiq,Robert C. Ozuna][produced by Raphael Saadiq]
Tell Me What We're Gonna Do Now	Joss Stone featuring Common	08.2007	84[1]	-	Relentless/Virgin RELCD 38	[written by Joss Stone,Alonzo "Novel" Stevenson,Tony Reyes,Lonnie Lynn,Mark Batson][produced by Raphael Saadiq]
L-O-V-E	Joss Stone	11.2007	100[1]	-	Virgin CATCO 130024329	[written by Bert Kaempfert, Milt Gabler][produced by Raphael Saadiq]
No Man's Land (Green Fields of France)	Joss Stone featuring Jeff Beck	11.2014	49[2]	-	Royal British Legion GBGLW 1400044	[written by Eric Bogle]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Soul Sessions	Joss Stone	01.2004	4[83]	39[49]	Relentless CDREL 2	[3x-platinum-UK][gold-US][produced by Steve Greenberg, Michael Mangini, Ahmir "Questlove" Thompson, Betty Wright]
Mind Body & Soul	Joss Stone	10.2004	1[1][51]	11[57]	Relentless/Virgin CDREL 4	[3x-platinum-UK][platinum-US][produced by The Boilerhouse Boys, Commissioner Gordon ,Steve Greenberg, Mike Mangini, Danny P., Conner Reeves ,Salaam Remi,Jonathan Shorten, Betty Wright]
Introducing Joss Stone	Joss Stone	03.2007	12[5]	2[29]	Relentless/Virgin CDRELX 13	[silver-UK][gold-US][produced by Raphael Saadiq]
Colour Me Free!	Joss Stone	11.2009	75[1]	10[4]	Virgin CDVUS 298	[produced by Jamie Hartman ,Dan Mackenzie, Phil Ramone ,Conner Reeves ,Raphael Saadiq ,Jonathan Shorten, Sacha Skarbek, Joss Stone]
LP1	Joss Stone	08.2011	36[3]	9[6]	Stone'd/Surfdog 233418	[produced by Dave Stewart ,Joss Stone]
The Soul Sessions Vol. 2	Joss Stone	08.2012	6[4]	10[3]	Warner Bros 5310534792	[produced by Steve Greenberg, Steve Greenwell, Joss Stone]
Water for Your Soul	Joss Stone	08.2015	13[3]	34[2]	Stone'd STONE 001	[produced by Joss Stone ,Jonathan Shorten, Steve Greenwell]