5 Seconds of Summer

 5 Seconds of Summer (5SOS)- australijski zespół grający muzykę pop punk/pop rock. Został założony w roku 2011 w Sydney. W skład wchodzą: Luke Hemmings (główny wokal, gitara), Michael Clifford (gitara, wokal), Calum Hood (bas, wokal) oraz Ashton Irwin (perkusja, wokal). Zespół zaczął swoją działalność od publikowania w serwisie YouTube filmów z coverami, które szybko zdobyły popularność. Międzynarodową sławę zdobyli, gdy członkowie zespołu One Direction zaprosili ich do uczestniczenia w trasie koncertowej Take Me Home Tour.


W lutym 2014 roku wydali singiel „She Looks So Perfect”, który zdobył szczyty list przebojów w Australii, Nowej Zelandii, Irlandii i Wielkiej Brytanii. Ich pierwszy album 5 Seconds of Summer został wydany 27 czerwca 2014 roku i osiągnął pierwsze miejsce w 11 państwach. W grudniu 2014 roku wydali koncertową wersję albumu LIVESOS. 23 października 2015 roku ukazał się ich drugi album Sounds Good Feels Good. W lipcu 2016 roku zespół wydał singiel zatytułowany "Girls Talk Boys". Piosenka znalazła się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej do filmu Ghostbusters. Po trzyletniej przerwie, 22 czerwca 2018 roku zespół wydał trzeci studyjny album Youngblood. Dwa lata później - czwarty, o tytule "CALM", który miał premierę 27 marca 2020 roku.
 

5 Seconds of Summer rozpoczęli swoją karierę w grudniu 2010 roku, kiedy Luke Hemmings, Michael Clifford i Calum Hood, którzy uczęszczali do Norwest Christian College, zaczęli publikować covery popularnych piosenek w serwisie YouTube. Pierwszym video Hemmingsa był cover piosenki Mike'a Posnera „Please don't go”, który opublikował 3 lutego 2011 roku. Ich cover piosenki Chrisa Browna „Next to You” osiągnął ponad 600 000 odtworzeń. W grudniu 2011 roku do zespołu dołączył perkusista - Ashton Irwin.

Zespół przyciągał wielu przedstawicieli dużych wytwórni muzycznych i w końcu podpisał umowę z Sony ATV Music Publishing. Pomimo braku promocji ich pierwsza EP zatytułowana „Unplugged” osiągnęła 3. miejsce na australijskim iTunes i znalazła się w Top 20 w Nowej Zelandii i Szwecji. Ich międzynarodowa sława znacznie wzrosła, kiedy członek One Direction, Louis Tomlinson, opublikował na portalu społecznościowym link do wideoklipu ich piosenki „Gotta Get Out”, pisząc, że jest ich fanem. 5 Seconds of Summer zainteresował się również inny członek One Direction, Niall Horan, który opublikował 19 października 2012 roku na Twitterze link do ich pierwszego singla „Out of My Limit”.
 

14 lutego 2013 roku 5SOS potwierdziło, że będzie występować jako support One Direction na ich światowej trasie koncertowej Take Me Home. Trasa ruszyła 23 lutego na arenie O2 w Londynie i zespół dołączył do One Direction na koncertach w UK, USA, Australii i Nowej Zelandii, włączając siedem koncertów w Allphones Arena w rodzinnym Sydney. Podczas przerwy Take Me Home Tour zespół zagrał w Australii cykl koncertów, na które bilety wyprzedały się w ciągu kilku minut. W tym czasie zespół stawał się coraz bardziej popularny i rozpoznawalny na świecie. 21 listopada 2013 członkowie zespołu powiadomili, że podpisali kontrakt z wytwórnią Capitol Records.

5 lutego 2014 roku 5 Seconds of Summer udostępnili ich pierwszy singiel „She Looks so Perfect” do przedpremierowego pobrania na iTunes. Przyjaźń między 5SOS i One Direction spowodowała podpisanie kontraktu z Modest Mangament. To spowodowało mylne określenie 5 Seconds Of Summer boysbandem, lecz członkowie zaprzeczali temu i mówili, że są po prostu zespołem. W przeciwieństwie do większości boysbandów pisali swoje własne piosenki, grali na instrumentach i nie tańczyli. Niemniej jednak zespół przyciągał grupę fanów tak jak boysbandy. Ashton Irwin porównał fanatyczne fanki, do tych, które mają Fall Out Boy. John Feldmann, frontmen Goldfinger i producent 5 Seconds of Summer, powiedział, że fani 5SOS „fundamentalnie zmienili wygląd fanów pop punku”, przypominają oni fanów zespołów z lat 90-tych takich jak Green Day i Blink-182.
 

Pod koniec marca 2014 roku „She Looks so Perfect” została wydana w Wielkiej Brytanii. Pomimo tego, że na pierwszym miejscu top na brytyjskim iTunes znajdowała się tylko jeden dzień, a po tygodniu spadła z pierwszej dziesiątki, 5 Seconds of Summer stali się czwartym australijskim zespołem, który osiągnął pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii i pierwszym, który to zrobił od 14 lat.

5 marca 2014 roku zostało potwierdzone, że zespół ponownie dołączy do trasy One Direction, supportując ich w 2014 roku na trasie „Where We Are” w USA, Kanadzie, UK i Europie. 9 kwietnia 2014 roku EP-ka „She Looks so Perfect” zadebiutowała na 2 miejscu Billboard 200.

9 maja 2014 roku ukazał się drugi singiel „Don't Stop”. Zadebiutował on na 2. miejscu w UK. Billboard napisał, że piosenka jest utrzymana „w duchu "She" Green Day i "All the Small Things" Blink-182.

13 maja 2014 zespół potwierdził, że ich debiutancki album będzie się nazywał 5 Seconds of Summer i zostanie wydany 27 czerwca 2014 roku w Europie i Australii, a w innych częściach świata później. Album wygrał nagrodę magazynu Kerrang!. Luke Hemmings powiedział, że to zaszczyt wygrać jedną z tych nagród i wszyscy są ogromnymi fanami Kerrang!. Album zadebiutował na pierwszym miejscu Billboard 200 i osiągnął 1. miejsce w 13 krajach oraz znalazł się w top 10 w 26 krajach.

15 lipca 2014 5SOS wydali swój trzeci singiel, „Amnesia”, który był jedyną piosenką nienapisaną przez zespół.

10 października 2014 roku został wydany czwarty singiel „Good Girls”.

22 listopada 2014 roku zespół zawiadomił, że wydadzą swój pierwszy album z piosenkami granymi na żywo, LIVESOS, 15 grudnia 2014 roku.

Pierwsza trasa koncertowa zespołu „Rock Out with Your Socks Out” rozpoczęła się 5 maja 2015 w Lizbonie, a zakończyła się 13 września na Florydzie. Na koncercie w Lizbonie 5SOS zagrali pierwszy singiel z drugiej płyty. Piosenka nosi tytuł „Permanent Vacation”.

23 października 2015 roku ukazała się nowa płyta pod tytułem Sounds Good Feels Good.

19 lutego 2016 roku rozpoczęła się trasa koncertowa „Sounds Live Feels Live”.

15 lipca 2016 roku ukazał się singiel „Girls Talk Boys” dla filmu Ghostbusters.


13 stycznia 2017 Seconds Of Summer gościnnie wzięli udział w nagraniu piosenki „Take What You Want”, która znalazła się na ósmej płycie japońskiego zespołu One Ok Rock - Ambitions.

22 lutego 2018 zespół wydał singiel „Want You Back”, który był zapowiedzią światowej trasy koncertowej 5SOS III. Zespół występował w kameralnych miejscach w Europie, Stanach Zjednoczonych, Singapurze, Australii, Meksyku i Brazylii od marca do czerwca 2018 roku. W ramach promocji nadchodzącego albumu, grupa występowała także na festiwalach muzycznych, w telewizji oraz odbyła kilka sesji akustycznych w stacjach radiowych.

22 maja miał swoją premierę drugi singel „Youngblood”, który stał się ogólnoświatowym hitem. W Australii dotarł do pierwszego miejsca najpopularniejszych singlii i utrzymywał się na szczycie listy ARIA przez osiem kolejnych tygodni. W Polsce dotarł do drugiego miejsca notowania AirPlay – Top oraz uzyskał status potrójnej platynowej płyty.

15 czerwca 2018 roku zespół wydał trzeci studyjny album pt. Youngblood. Album zadebiutował na pierwszym miejscu w Australii, stając się trzecim numerem jeden zespołu w swoim kraju. Dzięki łącznej sprzedaży 142 000 egzemplarzy w ciągu pierwszego tygodnia od premiery, krążek uplasował się na pierwszym miejscu notowania Billboard 200, powtarzając tym samym sukces dwóch poprzednich albumów. 5 Seconds of Summer jest pierwszym australijskim artystą, którego trzy albumy osiągnęły szczyt notowań w Stanach Zjednoczonych. Kolejnymi singlami z albumu zostały utwory „Valentine” oraz „Lie to Me”.

7 lutego 2019 roku ukazał się singel „Who Do You Love” będący owocem współpracy z duetem The Chainsmokers. Utwór zdobył sporą popularność na całym świecie, a zespół występował gościnnie podczas ich trasy World War Joy Tour pod koniec 2019 roku. Wraz z premierą utworu „Easier” rozpoczęto promocję nadchodzącego albumu grupy. 21 sierpnia 2019 roku został wydany kolejny singel pt. „Teeth”, który wykorzystano również w trzecim sezonie serialu Netflixa Trzynaście powodów. Wraz z premierą trzeciego singla „No Shame” ogłoszono, że czwarty album zespołu będzie zatytułowany Calm, a jego premiera zaplanowana jest na 27 marca 2020 roku.

16 lutego 2020 roku 5SOS wystąpił podczas Fire Fight Australia, telewizyjnym koncercie odbywającym się na Stadium Australia. Całkowity dochód z koncertu został przekazany organizacjom, które walczą z trwającymi pożarami buszu.

Utwór „Old Me” został wydany najpierw jako singel promocyjny, a następnie jako oficjalny singel w dniu 6 marca. Promocję albumu zakończono wraz z premierą utworu „Wildflower”.
 

27 stycznia 2014 roku zespół powiedział, że założył własną wytwórnię Hi or Hey Records. Na oficjalnej stronie Hi or Hey Records zespół wyjaśnił, że będą oni wydawać swoje projekty z pomocą Capitol Records. 24 marca 2015 roku do ich wytwórni dołączył zespół Hey Violet.

5 Seconds of Summer styl muzyczny jest określany jako pop punk, pop rock. Jako swoje inspiracje wymieniają m.in. McFly, Blink-182, All Time Low, Mayday Parade, Green Day, Boys Like Girls and Busted.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She Looks So Perfect	5 Seconds of Summer	04.2014	1[1][27]	24[20]	Capitol GBUM 71400499	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Ashton Irwin, Michael Clifford, Luke Hemmings, Jake Sinclair][produced by Jake Sinclair, Eric Valentine]
Good Girls	5 Seconds of Summer	05.2014	19[9]	34[2]	Capitol GBUM 71401915	[gold-US][silver-UK][written by Michael Clifford, Matthew Norman ,Ashton Irwin ,Roy Stride, Josh Wilkinson, Rick Parkhouse, George Tizzard][produced by John Feldmann]
Don't Stop	5 Seconds of Summer	06.2014	2[14]	47[3]	Capitol GBUM 71401710	[gold-US][gold-UK][written by Steve Robson ,busbee, Luke Hemmings, Calum Hood][produced by Steve Robson]
Try Hard	5 Seconds of Summer	06.2014	80[1]	-	Capitol GBUM 71401713	-
Amnesia	5 Seconds of Summer	07.2014	7[18]	16[20]	Capitol GBUM 71401926	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Michael Biancaniello, Louis Biancaniello, Benji Madden, Joel Madden ,Sam Watters][produced by M. Biancaniello, L. Biancaniello ,Watters]
Kiss Me Kiss Me	5 Seconds of Summer	07.2014	110	28[1]	Capitol	[written by John Feldmann,Alex Gaskarth,Luke Hemmings,Calum Hood][produced by John Feldmann]
Everything I Didn't Say	5 Seconds of Summer	08.2014	130	24[1]	Capitol	[written by John Feldmann,Nicholas "Ras" Furlong, Ashton Irwin,Calum Hood][produced by John Feldmann]
She's Kinda Hot	5 Seconds of Summer	07.2015	14[10]	22[9]	Capitol GBUM 71504046	[gold-US][silver-UK][written by Michael Clifford, Ashton Irwin, John Feldmann, Benji Madden, Joel Madden][produced by John Feldmann]
Fly Away	5 Seconds of Summer	08.2015	44[1]	100[1]	Capitol GBUM 71505162	[written by John Feldmann,Luke Hemmings,Calum Hood]
Jet Black Heart	5 Seconds of Summer	09.2015	60[1]	95[1]	Capitol GBUM 71505155	[written by Calum Hood ,Michael Clifford ,David Hodges, Jon Green][produced by David Hodges]
Money	5 Seconds of Summer	10.2015	88[1]	-	Capitol GBUM 71505152	[written by Benji Madden,Joel Madden,John Feldmann,Ashton Irwin,Luke Hemmings][produced by John Feldmann]
Hey Everybody!	5 Seconds of Summer	10.2015	49[1]	116[3]	Capitol GBUM 71505172	[written by Calum Hood, Stefan Johnson, Jordan Johnson, Marcus Lorax ,Clarence Coffee Jr., Joel Madden, Benji Madden, John Taylor, Roger Taylor ,Andy Taylor, Simon Le Bon, Nick Rhodes][produced by The Monsters and the Strangerz, John Feldmann]
Girls Talk Boys	5 Seconds of Summer	07.2016	28[5]	68[1]	Capitol GBUM 71603113	[written by Eric Frederic, Teddy Geiger, John Ryan, Ammar Malik][produced by Ricky Reed]
Want You Back	5 Seconds of Summer	03.2018	22[8]	61[1]	Capitol GBUM 71800363	[gold-US][silver-UK][written by Calum Hood ,Asia Whiteacre, Andrew Goldstein ,Jacob Kasher Hindlin, Ashton Irwin ,Luke Hemmings, Steve Mac][produced by Andrew Wells, Andrew Goldstein]
Youngblood	5 Seconds of Summer	04.2018	4[40]	7[48]	Capitol GBUM 71800366	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Calum Hood, Ali Tamposi ,Andrew Watt ,Ashton Irwin ,Luke Hemmings ,Louis Bell][produced by Andrew Watt, Louis Bell]
Lie to Me	5 Seconds of Summer featuring Julia Michaels	02.2019	99[1]	-	Capitol GBUM 71800364	[written by Ashton Irwin,Luke Hemmings,Calum Hood,Julia Michaels,Ali Tamposi,Andrew Watt][produced by Andrew Watt]
Who Do You Love	The Chainsmokers featuring 5 Seconds of Summer	04.2019	34[14]	52[16]	Disruptor USQX91803661	[platinum-US][silver-UK][written by Andrew Taggart,Alex Pall,Ashton Irwin,Calum Hood,Luke Hemmings,Michael Clifford,Talay Riley,Warren Felder,Trevor Brown,Sean Douglas,William Simmons][produced by The Chainsmokers,Warren "Oak" Felder]
Easier	5 Seconds of Summer	06.2019	27[9]	48[16]	Polydor USUG 11901520	[platinum-US][silver-UK][written by Louis Bell ,Charlie Puth, Ali Tamposi ,Ryan Tedder, Andrew Watt][produced by Charlie Puth, Louis Bell ,Andrew Watt]
Teeth	5 Seconds of Summer	09.2019	46[5]	104[17]	Interscope USUG 11902528	[gold-US][written by Ali Tamposi,Ashton Irwin,Luke Hemmings,Andrew Watt,Bernard Sumner,Carl Sturken,Evan Rogers,Peter Hook,Gillian Gilbert,Ryan Tedder,Stephen Morris][produced by Andrew Watt,Louis Bell]
No Shame	5 Seconds of Summer	02.2020	68[1]	112[1]	Interscope USUG 12000281	[written by Calum Hood ,Luke Hemmings, Ashton Irwin, Michael Clifford, Alexandra Tamposi, Andrew Wotman, Nathan Perez ,Donna Lewis][produced by Andrew Watt, Happy Perez]
Wildflower	5 Seconds of Summer	04.2020	81[1]	-	Interscope USUG 12000296	[written by Calum Hood, Ashton Irwin, Michael Clifford, Geoff Warburton, Oscar Gorres, Rami Yacoub][produced by Oscar Gorres]
Old Me	5 Seconds of Summer	04.2020	-	105[1]	Interscope	[written by Luke Hemmings ,Ashton Irwin, Alexandra Tamposi, Andrew Wotman, William Walsh, Louis Bell ,Brian Lee ,Andre Proctor][produced by Andrew Watt, Louis Bell, Dre Moon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She Looks So Perfect	5 Seconds of Summer	04.2014	-	2[24]	Capitol	-
5 Seconds of Summer	5 Seconds of Summer	07.2014	2[42]	1[66]	Capitol 3784467	[platinum-UK][gold-US][produced by Louis Biancaniello, Michael Biancaniello, Joel Chapman ,John Feldmann]
LiveSOS	5 Seconds of Summer	12.2014	31[5]	13[7]	Capitol 4710700	[produced by Louis Biancaniello, Michael Biancaniello ,Joel Chapman, John Feldmann, Red Triangle, Dan Lancaster, Steve Robson ,Louis Schoorl, Jake Sinclair, Eric Valentine]
Sounds Good Feels Good	5 Seconds of Summer	11.2015	1[1][15]	1[14]	Capitol 4753104	[gold-UK][produced by John Feldmann ,The Monsters and the Strangerz, David Hodges ,Mike Green]
Youngblood	5 Seconds of Summer	06.2018	3[13]	1[64]	Capitol 6748222	[silver-UK][produced by Andrew Watt, Louis Bell, Andrew Wells ,Andrew Goldstein ,Mike Elizondo, Carl Falk ,Rami Yacoub ,Sir Nolan, The Monsters and the Strangerz, Kristoffer Fogelmark, Albin Nedler, Jake Sinclair, Dan Book]
Calm	5 Seconds of Summer	04.2020	1[1][5]	2[9]	Interscope 858556	[silver-UK][produced by Louis Bell, Charlie Puth ,Happy Perez ,Andrew Watt ,Matthew Pauling ,Dre Moon ,Oscar Gorres ,Benny Blanco]

N'Dambi

Amerykańska wokalistka, której kariera solowa rozpoczęła się od śpiewania w chórkach   Eryki Badu na płycie Baduizm (1997) i podczas trasy promującej to wydawnictwo.

 

Pochodząca, tak jak Badu, z Dallas N'dambi obdarzona jest bardzo silnym, mocnym głosem. W jej muzyce można znaleźć elementy funku, soulu i bluesa. Największą inspiracją artystki jest fenomenalna Nina Simone, do której N'dambi często się odwołuje. Wokalistka ma na koncie dwa doskonałe, świetnie przyjęte albumy - Little Lost Girls Blues (1999) i podwójne wydawnictwo Tunin Up & Cosignin (2001), na którym znalazło się kilka nagrań z debiutu, zaaranżowanych jednak na nowo.
 

W 2005 r. tylko w Japonii ukazał się kolejny krążek artystki-A Weird Kinda Wonderful Jego amerykańskim wydawcą ma być legendarna wytwórnia STAX. Niestety dyskusje na temat amerykańskiej i europejskiej premiery albumu, pomimo że podjęte zostały jeszcze w 2005 r., nie doczekały się finalizacji. Płyta A Weird Kinda Wonderful osiągała od tego czasu zawrotne ceny w internetowych serwisach sprzedaży.
Na zakup wydanego w Japonii krążka trzeba było czasem przeznaczyć ponad 140 dolarów.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can't Hardly Wait/The World Is A Beat	N'Dambi	10.2009	-	-	Coco Red	[written by James R. Butler, Jr. , Leon F. Sylvers III, N'Dambi, Ronnie L. Breaux, Jr., Samir Moulay Elmehdaoui][78[17].R&B Chart]

Myron

Myron Davis jako syn pastora nabierał muzycznych szlifów, śpiewając od najmłodszych lat w kościele ojca. Za młodu nauczył się także grać na klawiszach i perkusji. Nabyte umiejętności szlifował jako nastolatek,koncertując po przeprowadzce do Filadelfii z lokalną grupą jazzową.

 

Pierwszą szansą na zdobycie ponad lokalnego uznania była publikacja na ścieżce dźwiękowej do filmu „Eddie” z Whoopi Goldberg (reż. Steve Rash, 1996, USA) solowego nagrania „Sistas”. Choć film okazał się klapą, wysoki, czuły głos Myrona (operuje tenorem) zaskarbił mu uznanie przedstawicieli wytwórni island black music, którzy zaoferowali mu następnie kontrakt płytowy.
 

Zapowiedzią debiutu, utrzymanego w klimacie nastrojowych, pościelowych brzmień z licznymi bujającymi partiami, były single „We Can Get Down” (gość. Spinderella z Salt ‘N Pepa) i „So Fly”. Materiał Destiny (1998) był porównywany przez krytyków pod kątem brzmienia i atmosfery z dokonaniami takich tuzów neo-soulu, jak   Maxwell czy DAngelo. 

Nie spotkał się jednak z tak ciepłym odbiorem u słuchaczy, jak twórczość wspomnianych mistrzów, dochodząc raptem do 156. lokaty na liście albumów billboardu. Myron, współodpowiedzialny wówczas jeszcze za produkcję i autorstwo nagrań m.in.   Dru Hill, po komercyjnym niepowodzeniu debiutu zniknął całkowicie ze sceny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
We Can Get Down	Myron	09.1997	74[2]	75[8]	Island 572 064	[written by Alex Cantrell, Myron Davis, Deidra "Spin" Roper][produced by Stanley Brown][22[20].R&B Chart]
So Fly	Myron	01.1998	-	119[3]	Island 572 178	[written by Myron Davis][produced by Stanley Brown][53[17].R&B Chart]
Destiny	Myron	07.1998	-	47[13]	Island 572 334	[14[20].R&B Chart][sample z "Come running to me"-Herbie Hancock]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Destiny	Myron	08.1998	-	156[2]	Island 524479	-

Sandra

Sandra urodziła się 18 maja 1962 roku w Saarbrücken w Niemczech jako drugie dziecko Niemki Karin i Francuza - Roberta Lauer. Jako mloda dziewczynka dzieliła pokój ze starszym o dwa lata braciszkiem Gastonem. W młodości pobierała lekcje gry na gitarze oraz lekcje baletu klasycznego. Na ten ostatni chodziła przez 10 lat i występowała w lokalnym teatrze. Jej muzyczne talenty ujrzały światło dzienne kiedy wzięła udzial w konkursie dziecięcym śpiewając piosenkę Olivi Newton John. Następnie odkrył ją George Roman w 1976 i właśnie wtedy nagrała swojego pierwszego singla pt. "Andy Mein Freund".
Już jako szestastolatka po podpisaniu kontraktu przez jej rodzicow dołączyła do dwóch dziewczyn tworząc trio "Arabesque". Śpiewała w nim jako główny wokal.

 

W Japonii "Arabesque" była bardzo popularna - można tę popularność porównać do Abby w Europie. Między 1979 a 1986 rokiem wydano tam 15 LP i 30 singli. Pomimo takiego sukcesu w kraju kwitnącej wiśni i udziału w wielu ważnych programach w TV w Niemczech Arabesque i Sandrze nie udało się kobietom wedrzeć na czołówki list przebojów. W rodzimym kraju wydały jedynie 6 LP i 13 singli.
 

Oczywiście oczy publiki skierowane były wyłącznie na kusą spodniczkę Sandry ubieranej celowo na modłę lat 70-tych. Po rozpadzie Arabeski, w 1985 roku niemieckojezyczną przeróbką "Big In Japan" czyli "Japan Ist Weit" nieudanie ropoczęła solową karierę. Wazniejsze jednak okazało się to, ze nawiązała współpracę z poznanym wcześniej Michelem Cretu. Rumun znany z pisania kompozycji dla Boney M. i Petera Kenta zebrał wokół niej dobry zespół muzyków. Zatrudniono min. Huberta Kemmler'a (Hubert KaH) a ten wpadł na pomysł napisania w 1985 roku przeboju pt. "Maria Magdalena".
 

Płyta osiagnęła olbrzymi sukces!! W 21 krajach została numerem 1 a w wielu kolejnych notowała TOP 10. Rok póżniej sukces powtórzyła "In The Heat Of The Night" zajmując w Japonii drugie miejsce. W tym czasie Sandra grała mnóstwo koncertow, jednocześnie promując swój wizerunek i występując w telewizyjnych show. 7 Stycznia 1988 poślubiła Michaela Cretu i z całym zespołem przeniosła się na Ibizę! 6 Czerwca 1995 roku urodziły im się bliźniaki Nikita i Sebastian. Sandra nastepnie wzięła udział użyczając głosu w projekcie męża - zespole "Enigma".
 

Piosenkarka od czasu do czasu ciągle nagrywa, i mimo że jej piosenki nie cieszą się już taka popularnoscią jak w latach 80-tych to jednak ciągle kocha ja wielu fanów na całym świecie. Właśnie im dedykowany jest ostatni album artystki "The Wheel Of Time".  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'll Never Be) Maria Magdalena/Party Games	Sandra	11.1985	91[2]	-	10 Records TEN 78	[written by H. Kemmler, M. Lohr, M. Cretu, R. Palmer-Jones][produced by Michael Cretu]
I'll Never Be) Maria Magdalena/Party Games	Sandra	05.1986	87[4]	-	10 Records TEN 78	[written by H. Kemmler, M. Lohr, M. Cretu, R. Palmer-Jones][produced by Michael Cretu]
Everlasting Love / Change Your Mind	Sandra	12.1988	45[15]	-	Siren SRNT 85	[written by James Cason, Mac Gayden][produced by Michael Cretu]
Heaven Can Wait/Heaven's Theme	Sandra	03.1989	97[1]	-	Siren SRNT 104	[written by Cretu, Kemmler, Lohr, Hirschburger][produced by Michael Cretu]

Ric-Tic Records

Ric-Tic Records była wytwórnią płytową założoną w 1960 roku w Detroit , Michigan  przez Joanne Bratton i Eda Wingate . Współpracująca z wytwórnią Golden World Ric-Tic składał się z wielu artystów muzyki soul i był postrzegany jako wczesny konkurent dla innej wytwórni Detroit, Motown .  Właściciel Motown, Berry Gordy, był niezadowolony z sukcesu Ric-Tic i w 1968 roku zapłacił 1 milion dolarów za podpisy wielu artystów wytwórni.


David Meikle przeprowadził wywiad z Joanne w 2003 roku i ustalił, że wytwórnia została nazwana na cześć niedawno zmarłego syna dyrektora wytwórni Bratton  i jej ówczesnego męża boksera Johnny'ego Brattona . Chłopiec o imieniu Derek był znany swojej rodzinie jako Ricky, Ric lub Ric-Tic. Zmarł w 1962 roku w wieku 11 lat.

Wiele wczesnych nagrań w wytwórni Ric-Tic przez artystów takich jak Freddie Gorman , Edwin Starr i JJ Barnes zostało ponownie wydanych w latach 70-tych przez Motown, co zbiegło się z popularnością   sceny muzyki northern soul w Wielkiej Brytanii.  Grupa The Fantastic Four również podpisała kontrakt z Ric-Tic i stała się najlepiej sprzedającym się artystą tej wytwórni, wyprzedzając Edwina Starra w Stanach Zjednoczonych. 

Podobnie jak Starr, nadal nagrywali pod Motown, kiedy Ric-Tic został wchłonięty przez tą wytwórnię. Detroit Emeralds (po przeprowadzce do Detroit i dodaniu słowa „Detroit” do nazwy grupy) nagrywali na krótko dla Ric-Tic, osiągając swój pierwszy sukces na liście R&B (# 22) wydanym w 1967 roku albumem „Show Time”. Następnie dołączyli do Westbound Records w 1970 r. (do której The Fantastic Four przystąpił później).

   Hity na singlowej liście przebojów "Billboard" 

Gino is a coward -Gino Washington Ric-Tic 100 07.1964 121[1]
Agent double-o-soul -Edwin Starr Ric-Tic 103 08.1965 21[11]
Back Street -Edwin Starr Ric-Tic 107 12.1965 95[2]
Stop her on sight [S.O.S.] -Edwin Starr Ric-Tic 109 02.1966 48[8]
Headline news -Edwin Starr Ric-Tic 114 05.1966 84[4]
Hungry For Love-San Remo Golden Strings Ric-Tic 104 08.1965 27[10]
I'm satisfied-San Remo Golden Strings Ric-Tic 108 10.1965 89[4]
Real Humdinger-J. J. Barnes Ric-Tic 110 03.1966 80[5]
The Whole World Is A Stage-Fantastic Four Ric-Tic 122 03.1967 63[9]
You Gave Me Something (And Everything's Alright)-Fantastic Four Ric-Tic 128 05.1967 55[7]
To Share Your Love-Fantastic Four Ric-Tic 130 09.1967 68[5]
Show Time-Detroit Emeralds Ric-Tic 135 03.1968 89[5]
You've Got To Pay The Price-Al Kent Ric-Tic 127 08.1967 49[9]

Chris Sandford

 Chrisa Sandforda można uznać za pierwszą gwiazdę oper mydlanych, która miała dwie kariery jednocześnie: został  piosenkarzem pop i aktorem. Wystąpił w telewizyjnych programach Maigret, No Hiding Place, Z Cars, The Persuaders, Dad's Army, The Liver Birds i Danger Man, a także w takich filmach jak Half A Sixpence, Deep End i Up The Chastity Belt.


Sandford urodził się 6 czerwca 1944 roku w Wallasey w Cheshire, ale przeniósł się do Londynu 2 lata później.
Dołączył do zespołu o nazwie The Tennessee Disciples, dopóki nie uczęszczał do college'u aktorskiego, gdzie poznał Mitcha Mitchella, późniejszego perkusistę Jimi Hendrix Experience.
Jego doświadczenie teatralne obejmuje role w The Kitchen, The Uknown Guest. Po raz pierwszy zasłynął jako śpiewający mleczarz „Walter Potts” w telewizyjnej operze mydlanej „Coronation Street”. Piosenka, którą wykonywał w programie „Not too Little, Not too Much” osiągnęła 17 miejsce na brytyjskich listach przebojów na początku 1964 r., w wyniku czego stał się prawdziwym pełnoetatowym wokalistą i potrzebował zespołu, który wspierałby go na koncertach.Coronets powstał  wokół jego przyjaciela Mitcha Mitchella na perkusji i Normana Hale'a, oryginalnego organisty The Tornados. 

W lutym 1964 roku Chris Sandford & The Coronets wyruszyli w trasę koncertową po klubach, takich jak The Bridgwater's Top Twenty, które były wypełnione po brzegi z okazji wizyty gwiazdy The Coronation Street. Następnie wzięli udział w brytyjskiej trasie Roya Orbisona w kwietniu i maju 1964 z Brianem Poole &Tremeloes, Freddie & the Dreamers, Wayne Fontana & the Mindbenders oraz Tony Sheridan & The Big Patrick Six. W tym czasie wspierali także Rolling Stones w Coventry. Jesienią 1964 roku 14-letni perkusista Eric Dillon zastąpił Mitcha Mitchella, który dołączył do The Riot Squad, zespołu R'n'B utworzonego przez producenta Larry'ego Page'a.

W 1965 roku Chris Sandford przez sześć tygodni pracował jako DJ w pirackiej stacji „Radio Caroline”, gdzie był pierwotnie zatrudniony w dziale sprzedaży. Następnie zajął się A & R i został managerem zespołu, który wrócił do kwintetu i używał starej nazwy „The Lively Set”. Sandford wyprodukował swój debiutancki singiel „Don't Call My Name”, wydany w lipcu 1965 roku w Pye. Wystąpili w telewizji w „Five O'Clock Club”, a także wspierali amerykańskiego rockmana Gene'a Vincenta.

We wrześniu 1965 roku zespół The Lively koncertował po klubach Storyville w Niemczech wraz z Neilem Landonem i The Burnettes, z udziałem Noela Reddinga na gitarze. Mitch Mitchell w końcu wrócił do zespołu, ponieważ Eric Dillon był niepełnoletni i nie mógł tam pracować z zespołem. Kevin Lang, basista The Burnettes, wspomina: „Po raz pierwszy spotkaliśmy Erica Dillona we Frankfurcie. Miał zaledwie 14 lat, a zespół przeszmuglował go do Niemiec pod siedzenia swojej furgonetki, był niepełnoletni i nie miał pozwolenia na pracę. Nikt się nigdy nie dowiedział, a on przebywał w Niemczech dość długo ”.
Dillon i klawiszowiec Norman Hale byli na krótko zaciągnięci do The Burnettes kilka razy, zanim zerwali współpracę.
Mitchell ostatecznie opuścił grupę i dołączył do Georgie Fames & The Blue Flames, a Eric Dillon został stałym perkusistą aż do rozpadu The Lively w 1966 roku. Dillon ponownie połączył się z Noelem Reddingiem w nowej grupie „Fat Mattress”, 3 lata później. .

Chris Sandford nagrał dwa inne single dla wytwórni Decca i Fontana, w tym parodię Boba Dylana zatytułowaną „I Wish They Wouldn't Always Say I Sound Like The Guy From The USA Blues”. Następnie skoncentrował się na swojej karierze aktorskiej.
 

W latach 70. Chris Sandford kontynuował nagrywanie płyt i był wspierany przez   Friendship, a następnie The Rag 'n' Bone Band. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Not Too Little-Not Too Much/I'm Lookin'	Chris Sandford	12.1963	17[9]	-	Decca F 11778	[written by Vandyke][produced by Marquis Music]

Samson

 Brytyjska grupa heavymetalowa założona w 1979 roku przez gitarzystę Paula Samsona. Od samego początku prześladowały ją zmiany personalne, spory z menedżerami i konflikty z wytwórniami płytowymi. Trudności te pojawiały się w krytycznych momentach kariery zespołu, kiedy wydawało się, że sukces jest już bardzo blisko. W pierwszym składzie grupy grali Paul Samson (gitara), Chris Aylmer (bas), Bruce Bruce (śpiew) i Clive Burr (perkusja), przy czym ostatni z wymienionych szybko przeniósł się do Iron Maiden, a zastąpił go występujący w masce Thunderstick.

 

Grupa wyspecjalizowała się w opartym na bluesie, pełnym energii, melodyjnym rocku. W 1981 roku była jedną z głównych gwiazd Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu, a każdy z jej czterech pierwszych albumów stał się pewnego rodzaju klasykiem gatunku.. W 1981 roku Bruce Bruce i Thunderstick odeszli z zespołu, przy czym pierwszy z nich powrócił do swojego prawdziwego nazwiska Bruce Dickinson i przystąpił do Iron Maiden. Thunderstick założył nową grupę pod własnym nazwiskiem. Miejsca wokalisty i perkusisty zajęli Nicky Moore (wcześniej w Tiger) i Mel Gaynor (z Light Of The World). Gaynor szybko przeniósł się do Simple Minds, zastąpiony przez Pete'a Juppa.
 

Longplaye zatytułowane Before The Storm i Don 't Get Mad Get Even były najdojrzalszymi dziełami zespołu, charakteryzującymi się zapamiętałym i żarliwym śpiewem Moore'a, który nadał całości niewyszukane i szczere brzmienie. W 1984 roku grupę opuścił Chris Aylmer, zastąpiony przez Merva Goldsworthy'ego - byłego gitarzystę basowego formacji Diamond Head.
 

W nowym zestawieniu zespół nagrał doskonały koncertowy album Thank You And Goodnight, lecz niedługo później rozpadł się, wydając na pożegnanie płytę zatytułowaną Head Tactics, zbiór ponownie zmiksowanych utworów pochodzących z płyt Head On i Shock Tactics. Nicky Moore założył potem formację Mammoth, a Paul Samson w 1986 roku nagrał solowy album Joint Forces. W 1988 roku zespół reaktywował się i przypomniał fanom longplayem Refugee, zupełnie przyzwoitym - choć nieco staroświeckim - zbiorem hardrockowych utworów o bluesowym zabarwieniu. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Riding With The Angels/Little Big Man	Samson	07.1981	55[3]	-	RCA RCA 67	[written by Russ Ballard][produced by Tony Platt]
Losing My Grip/Pyramid To The Stars	Samson	07.1982	63[2]	-	Polydor POSP 471	[written by Samson, Thunderstick, Aylmer, Bruce][produced by Tony Platt]
Red Skies/Living Loving Lying	Samson	03.1983	65[1]	-	Polydor POSPP 554	[written by Samson, Thunderstick, Aylmer, Bruce][produced by Jo Julian]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Head on	Samson	07.1980	34[6]	-	Gem GEMLP 108	[produced by Samson]

Dave Sampson

  David John Bernard Sampson (ur. 9 stycznia 1941r - zm. 5 marca 2014r)   był angielskim wokalista rockowym, który we wczesnych latach 60-tych wydał szereg singli w Columbia Records.
Sampson urodził się w Uttoxeter , Staffordshire w Anglii .   Po ukończeniu edukacji pracował jako chłopiec na posyłki w branży reklamowej. W wolnym czasie nagrał piosenki i wypuścił jedno ze swoich demo z Cliffem Richardem, który załatwił mu kontrakt na nagranie. 


W maju 1960 roku wydał brytyjski hit ze swoim zespołem wspierającym, The Hunters (zespół instrumentalny) , z „Sweet Dreams”, który zadebiutował na 29 miejscu na UK Singles Chart . „Sweet Dreams” został wydany w Columbia Records   i spędził sześć tygodni na liście . 

Jego pierwszym nagraniem było cztero-utworowe demo EP-ka ze Steve'em Laine'em , późniejszym członkiem Liverpool Five . Obaj byli wokalistami na EP-ce z zespołem, który nigdy nie został nazwany, ale zawierał Dona Grooma na perkusji, Johna Milnera na basie i Tony Hasletta na gitarze. Jego brak późniejszej obecności na listach przebojów sprawił, że został wymieniony na liście artystów jednego hitu, kiedy przeniósł się do Hamburga. [ Tam grał w Star Club, aż wrócił do Anglii i otworzył sklep z płytami w Walthamstow.

Zbiór jego wczesnych materiałów ukazał się w latach 90-tych i pojawiał się na okazjonalnych pokazach nostalgicznych.
Sampson zmarł w Colchester Hospital, Colchester , Essex , w marcu 2014 roku, w wieku 73 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Storm Warning/Baby	Dave Sampson And The Hunters	05.1960	29[6]	-	Columbia DB 4449	[written by D. Sampson]

Mike Sammes Singers

Michael William Sammes   (ur. 19 lutego 1928r -zm.  19 maja 2001r)  był angielskim muzykiem i aranżerem sesji wokalnych , wykonującym chórki do muzyki pop nagranej w Wielkiej Brytanii od 1955 do 1970 roku.

 

Urodzony w Reigate , Surrey , Sammes był synem Rowlanda Sammesa, pioniera fotografii i filmowca.  Zaczął interesować się muzyką od nauki gry na wiolonczeli i grał w szkolnej orkiestrze w Reigate Grammar School .  Następnie pracował krótko dla wydawcy muzycznego , Chappell & Co w Londynie. Wrócił do muzyki po służbie w RAF pod koniec lat czterdziestych XX wieku, kiedy za namową Billa Shepherda założył męską grupę wokalną o nazwie Coronets. The Coronets wykonali podkładdla Big Ben Banjo Band i nagrywał dla Columbia Records , wydając kilka coverów aktualnych hitów .

Po wycofaniu się Shepherda Sammes nie ustępował. Do 1957 roku zebrał podstawową grupę, która utworzyła Mike Sammes Singers, znajdując ich jako zatrudnionych jako wokaliści, do ścieżek dźwiękowych i jingli radiowych , pracując czasami nawet cztery sesje dziennie i do sześciu dni w tygodniu. Mike Sammes był Mr Sowerberry na ścieżce dźwiękowej z 1960 roku (World Record Club) musicalu Lionela Barta Oliver! . Pojawili się w Morecambe and Wise Show (29 stycznia 1966) w   "The Ernie Wise Male Voice Choir". 

The Mike Sammes Singers wykonali motywy tytułowe w trzech przedstawieniach Gerry'ego Andersona , Supercar , Stingray i The Secret Service . Grupa nagrała siedem albumów w latach 1962-1988. Ponadto wystąpiła na wielu albumach dla Disneyland Records . Wśród wielu przebojów z udziałem Mike'a Sammesa Singers są „ No Other Love ” ( Ronnie Hilton ), „A Handful of Songs” ( Tommy Steele ), „Why?” i „ Strawberry Fair ” ( Anthony Newley ), „ Walkin 'Back to Happiness ” ( Helen Shapiro ), „The Last Waltz ”( Engelbert Humperdinck ),„ Green Green Grass of Home ”  i „ Delilah ” ( Tom Jones ) i „ Tears ” Kena Dodda . 

Wokaliści odeszli od swojego zwykłego komercyjnego stylu, gdy zapewnili chórki do piosenki Beatlesów „ I Am the Walrus ”, która wymagała od nich wykonywania „wszelkiego rodzaju skoków i dźwięków fonetycznych” oraz śpiewania zwrotów „ho ho ho, he he he he, ha ha ha ”,„oompah, oompah, stick it up your jumper ” i „ everybody's got one ”.  Śpiewali także na „ Good Night ” Beatlesów  , a także na ich ostatnim albumie Let It Be , na polecenie Phila Spectora . Sammes dostarczał również charakterystyczne basso chórki na  wczesne hity Olivii Newton-John crossoverów country , w tym „Banks of the Ohio ”,„ Let Me Be There ” i „ If You Love Me (Let Me Know) ”. 

Pomimo tej produktywności, jego grupa, Mike Sammes Singers, ma tylko jeden wpis w Księdze Guinnessa brytyjskich przebojów  z  Somewhere My Love ” w lipcu 1967. Sammes napisał piosenkę „ Marianne ” z Billem Owenem, aby dostarczyć Cliffowi Richardowi drobny hit we wrześniu 1968 roku. 

The Mike Sammes Singers pozostawali aktywni do lat 70-tych, produkując nagrania dla telewizji ( The Secret Service ) i występując na małym ekranie ( Val Doonican Show , 1971). [7] Jednak w połowie lat siedemdziesiątych popyt na chórki znacznie spadł z powodu wprowadzenia multi-trackingu i syntezatorów.  
Sammes zmarł w wieku 73 lat w maju 2001 roku, kilka miesięcy po upadku, po którym nigdy w pełni nie wyzdrowiał.  Johnny Trunk z Trunk Records był w stanie odzyskać pewną liczbę taśm szpulowych z domu Sammesa (pomimo tego, że został splądrowany przez służbę domową), które następnie skompilował jako Music for Biscuits , tak -nazwany, ponieważ zawierał dżingle reklamowe z lat 60. i 70-tych XX wieku .

Członkowie zespołu Michael Sammes Singers to: Mike Sammes, John O'Neill , Irene King, Enid Hurd (Enid Heard), Mike Redway, Ross Gilmour, Valerie Bain, Marion Gay i Mel Todd. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Somewhere My Love/What Do I Do?	Mike Sammes Singers	09.1966	14[38]	-	HMV POP 1546	[written by Paul Francis Webster,Maurice Jarre][temat z filmu "Dr Zhivago"]