Relativity Records

Relativity Records to amerykańska wytwórnia płytowa założona przez Barry'ego Kobrina w miejscu jego sklepu z płytami winylowymi, Important Record Distributors (IRD), w metropolii Nowego Jorku. Nazwa dystrybucyjna IRD została później zmieniona na RED Distribution, a następnie ponownie na RED Music. Relativity wydawała muzykę obejmującą szeroki wachlarz gatunków muzycznych. Po podpisaniu umowy z Sony Music Entertainment, stała się bardziej znana z wydawnictw heavymetalowych i hiphopowych.
 
  W 1999 roku Relativity została włączona do Loud Records Steve'a Rifkinda, które z kolei zostało zamknięte przez Sony Music w 2002 roku, a jej macierzysty dystrybutor, RED Distribution, kontynuował działalność, ale później, jako RED Music, został włączony do Orchard w 2017 roku przez Sony. 
 
 Chociaż wytwórnia Relativity Records została założona podobno w 1985 roku, istnieją dowody na to, że rozpoczęła działalność około wiosny 1982 roku jako wewnętrzna wytwórnia założyciela Barry'ego Korbina, firmy Important Record Distributors. W latach 80-tych Relativity Records koncentrowała się głównie na muzyce rockowej, w tym heavy metalu i punk rocku. Wydawnictwa z tego gatunku były rozdzielane między Relativity i jej siostrzane wytwórnie Combat i In-Effect Records. Po recesji w 1990 roku wytwórnie te zostały ponownie włączone do głównej wytwórni Relativity. Później tego samego roku Relativity podpisało umowę dystrybucyjną z wytwórnią Chrisa Lighty'ego Violator Records, w której wśród sygnatariuszy znaleźli się Chi-Ali, Fat Joe and the Beatnuts. 
 
Następnie Sony Music Entertainment nabyło 50% udziałów w firmie. Około 1992 roku wytwórnia przeszła restrukturyzację. Important Record Distributors, dawny sklep z płytami winylowymi i firma dystrybucyjna Relativity, przemianowała się na Relativity Entertainment Distribution. Od czerwca 1994 roku produkcją i dystrybucją Relativity w Kanadzie, Europie i Australii zajmowała się należąca do Sony wytwórnia Epic Records, a w Japonii Sony Music Japan. W 1995 roku firma dystrybucyjna została skrócona do RED Distribution. W międzyczasie, w 1993 roku, Relativity zawarło umowy o współpracy komandytowej z dwiema regionalnymi, niezależnymi wytwórniami płyt hiphopowych, Suave Records i Ruthless Records.
 
  Sukces Bone Thugs-n-Harmony w Ruthless po śmierci założyciela Eazy'ego-E w 1995 roku zapewnił im własną wytwórnię w Relativity, Mo Thugs Records, gdzie umieścili członków i partnerów swojego kolektywu Mo Thugs, podobnie jak ich rywale, Killa Beez z Wu-Tang Clan i Hypnotize Camp Posse z Three 6 Mafia. Album Three 6 Mafia, „Chapter 1: The End”, wydany w 1996 roku, w tym samym czasie co drugi album rapowej grupy The Dayton Family z Relativity, „F.B.I.”, zapewnił supergrupie z Memphis umowę dystrybucyjną z wytwórnią. 
 
Również w 1996 roku, obok albumu „Family Scriptures” Mo Thugs, ukazała się „Relativity Urban Assault”, składanka zawierająca utwory hip-hopowe i R&B z repertuaru urbanistów z tej wytwórni. W 1997 roku dominacja Relativity jako niezależnej wytwórni zaczęła słabnąć z powodu spadku sprzedaży płyt, przychodów i zatrudnienia. Zerwali współpracę z marką Lighty'ego Violator, rozwiązując również umowy z Chi-Alim i Fat Joe, ale pozostawiając Beatnuts w wytwórni. W tym samym roku Beatnuts, Bone Thugs-n-Harmony i Three 6 Mafia zdołali uratować Relativity przed uśpieniem, wydając odpowiednio albumy Stone Crazy, numer jeden na listach przebojów Art of War i Chapter 2: World Domination. Jednak chicagowski raper Common, który wcześniej współpracował z wytwórnią przy albumach Can I Borrow a Dollar? z 1992 roku i Resurrection z 1994 roku, został usunięty z Relativity z powodu braku promocji jego trzeciego albumu, One Day It'll All Make Sense (1997). 
 
Rok 1998 przyniósł premiery takich albumów jak „Sex Down” Linka, „Chapter II: Family Reunion” Mo Thugs, „First Family 4 Life” M.O.P., „Enquiring Minds” Gangsta Boo i „Heaven'z Movie” Bizzy'ego Bone'a, a także inne. W 1999 roku wytwórnia wydała swoje ostatnie albumy: „Changing the Game” Infamous Syndicate, „CrazyNDaLazDayz” Tear da Club Up Thugs, „Death Before Dishonesty” Bootleg i „Thug Mentality 1999” Krayzie Bone'a. W czerwcu Relativity zakończyło działalność jako wytwórnia płytowa.
 
 Większość jej miejskich artystów przeszła do wytwórni Loud Records Steve'a Rifkinda. Od tego czasu Loud przejął większość działalności Relativity jako wytwórnia i wewnętrzny dystrybutor Hypnotize Minds, The Beatnuts, Krayzie Bone i M.O.P., podczas gdy reszta głównego składu została przeniesiona z RCA Records do Columbia Records. Henchforth, w ramach przejęcia Relativity przez Loud od Sony, firma miała obowiązek dystrybucji w Ameryce Północnej pod szyldem Columbia lub macierzystej firmy dystrybucyjnej Relativity, RED, podczas gdy w Europie dystrybucja miała być prowadzona przez lub pod szyldem Epic. 
 
 W 2002 roku, po tym jak Loud poniósł straty, a Rifkind zaczął mieć problemy z Sony Music, wytwórnia zwolniła go z Loud Records i zawiesiła jego działalność, co skutecznie zakończyło działalność Relativity. RED Distribution pozostała jednak aktywna, dystrybuując inne wytwórnie, takie jak Artemis Records. Reedycje wydawnictw Relativity będą dystrybuowane przez Sony, a nie przez RED, które w 2017 roku zostało połączone z The Orchard. Natomiast wydania po Relativity pod szyldem RED Distribution będą dystrybuowane przez The Orchard. 

                   Single na listach przebojów 

   Enquiring Minds Gangsta Boo 10.1998 46.US

 They Like It Slow H-Town 10.1997 35.US 

 Flow Joe/Livin' Fat Fat Joe 10.1993 89.US 

Firewater/Envy Fat Joe feat. Raekwon,Big Punisher & Armageddon 03.1996 76.US 

Reminding Me (Of Sef) Common featuring Chantay Savage 09.1997 101.US

 Showdown E-A-SKI feat. Montell Jordan 11.1997 103.US

                     Albumy na listach przebojów

Surfing with the Alien Joe Satriani 10.1987 29.US [platinum-US][silver-UK] 

 Dreaming #11 Joe Satriani 11.1988 42.US [gold]

 Flying in a Blue Dream Joe Satriani 11.1989 23.US [gold-US][silver-UK] 

The Extremist Joe Satriani 08.1992 22.US [gold-US] 

 Time Machine Joe Satriani 11.1993 95.US[gold-US] 

 Joe Satriani Joe Satriani 10.1995 51.US 

Business Is Business PMD 11.1996 180.US 

Ladies Edition, Woman's World H-Town 11.1997 53.US

 Jealous One's Envy Fat Joe 06.1993 71.US

Sauce Money

 Todd Gaither (urodzony 6 września 1969r)  , znany także jako Sauce Money , to raper, który pracował z Jay-Z w jego wczesnej karierze znalazł się na albumie Big Daddy Kane „ Daddy's Home" w utworze „Show N' Prove”  u boku Scoob Lover, Shyheim, Jay-Z i Ol 'Dirty Bastard .



Wystąpił w debiucie Jay-Z, Reasonable Doubt , w wyprodukowanym przez DJ Premiera „Bring it On”, w In My Lifetime Vol. 1 , w utworze „Face Off” i na trzecim albumie Jaya Z, Vol. 2 ... Hard Knock Life , w utworze "Reservoir Dogs" z The LOX i Beanie Sigel .

Gaither jest współautorem singla Puff Daddy „ I'll Be Missing You ”.

Wydał swój debiutancki album Middle Finger U w Priority Records i EMI w 2000 roku. Na albumie pojawiły się dwa występy gościnne: jeden z Jay-Z („Pregame”) i Puff Daddy („Do You See”); zawiera również jeden utwór wyprodukowany przez DJ Premier. Wydał jeden singiel z tego albumu „For My Hustlaz”. W 2004 roku pojawił się na singlu „Easy” z albumu Magic City nowozelandzkiego didżeja / producenta P-Money . W 2006 roku pojawił się na koncercie Jaya Z „I Declare War”, wykonując utwór „Reservoir Dogs”.

Sauce Money wydał w 2008 roku singiel zatytułowany „Listen 2 Me”, zawierający sample Oompa-Loompas z filmu Willy Wonka & the Chocolate Factory z 1971 roku . Piosenka jest obecnie dostępna na stronie MySpace firmy Sauce Money .

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Middle Finger U/Pre Game	Sauce Money	07.1965	-	-	MCA 55 516	[82[2].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Middle Finger U	Sauce Money	06.2000	-	72[3]	Priority 24 031	[produced by Stanley "Mr. Rapture" Frazier,Daven "Prestige" Vanderpool,DJ Clark Kent,DJ Premier,EZ Elpee,Jaz-O,Marley Marl,Omonte Ward,Sean Combs,Spencer Bellamy]

Don Pablo’s Animals

 Don Pablo's Animals to włoski zespół instrumentalny, który powstał w 1988 roku.
Największym sukcesem projektu jest dyskotekowy utwór Venus , będący coverem przeboju Shocking Blue z 1969 roku. Piosenka osiągnęła numer 4 na angielskich listach przebojów w maju 1990 roku i numer 40 w Niemczech miesiąc później . Wenus pozostała jedynym hitem na liście przebojów Don Pablo's Animals. 

Do roku 2002 istniały inne publikacje z często zmieniającym się składem, w tym covery The Doobie Brothers Long Train Running, Deep Purple Smoke on the Water , 10cc   I’m Not in Love i Dreadlock Holiday ,  Gino Soccio Magiy Fly i Could You Be Loved Boba Marleya .

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Venus	Don Pablo’s Animals	05.1990	4[10]	-	Rumour RUMA 18	[written by R.H.J. Van Leeuwen][produced by B H F Team]

Rattling Sabres

Rattling Sabres to australijska grupa country rockowa założona w 1986 roku przez Leytona Greeninga na perkusji, Lindsay Hodgson na gitarze basowej, Roberta Price'a na wokalu i Kerryn Tolhurst na gitarze prowadzącej (ex - the Dingoes ). Greening został wkrótce zastąpiony na perkusji przez Johna Lee (również ex-the Dingo). W 1987 roku wydali singiel „ All Fired Up ”, którego autorem jest Tolhurst.


W 1986 roku Kerryn Tolhurst wrócił do Australii po pracy w Stanach Zjednoczonych jako autor tekstów. Był głównym gitarzystą country rockowego, Country Radio (1972–73) i Dingoes (1973–78). W 1986 Tolhurst założył kolejną grupę country rockową, Rattling Sabres, z Leytonem Greeningiem na perkusji, Lindsay,em Hodgsonem na gitarze basowej, Robertem Price na wokalu (ex-Riverina Playboys, Strange Idols , Renée Geyer Band ).   Późniejsi członkowie to Chong Lim (ex-Gospel Jubilee, Yu-En) i Bruce Nightingale.

Główną sławą tej krótkotrwałej grupy był wydany w 1987 roku singiel „ All Fired Up ”  , który znalazł się na listach przebojów w całym kraju, osiągając 94 miejsce na Australian Singles Chart . Został napisany przez Tolhursta, a później  przypisany Pat  Benatar , Myronowi Grombacherowi i Tolhurstowi. Benatar wydała własną wersję „All Fired Up” jako singiel rok później, który osiągnął 2. miejsce w Australii   i znalazł się na liście dwudziestu największych przebojów w Stanach Zjednoczonych ,  Kanadzie ,  Nowej Zelandii   i Wielkiej Brytanii.
 

Byli członkowie Rattling Sabres pracowali jako muzycy sesyjni i koncertowi w różnych grupach. Chong Lim dołączył do zespołu wspierającego Johna Farnhama na klawiszach od 1993 roku.  Tolhurst krótko pracował w Black Sorrows (1994) i Goanna (1998), zanim założył Quill-Tolhurst z byłym kolegą z zespołu, Gregiem Quillem na wokalu, gitarze akustycznej  (ex-Country Radio), który wydał album studyjny So Rudely Interrupted w 2003 roku.

Kerryn Tolhurst Band, z Robertem Price na pokładzie, wydał album Out of the Shadows w 2011 roku.  Robert Price obecnie występuje ze swoim własnym zespołem Flip Your Wig. Wydali dwa single w Belmar Records, a album ukaże się pod koniec 2018 roku. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
All Fired Up/Nothin' Sacred	Rattling Sabres	11.1987	94[4]	-	Mighty Boy MB 20027/-	[written by Kerryn Tolhurst][produced by Kerryn Tolhurst]

Ratcat

 Ratcat to australijski zespół indie rockowy z Sydney, który powstał w 1985 roku. Na czele zespołu stoi główny wokalista i gitarzysta Simon Day. Ich połączenie niezależnego popu i energicznego gitarowego rocka w stylu punk zdobyło fanów zarówno ze społeczności indie, jak i skate-punk. Odnieśli sukces  dzięki EP-ce Tingles (październik 1990), albumowi Blind Love (czerwiec 1991) i singlowi „ Don't Go Now ” (kwiecień), które osiągnęły pierwsze miejsce na liście ARIA Charts w 1991 roku. Zespół wydał dwa kolejne albumy, które jednak nie dorównywały wcześniejszemu sukcesowi na listach przebojów. Ratcat przestał regularnie występować na żywo pod koniec lat 90., jednak nadal występuje sporadycznie. Podczas ich kariery większość albumów i singli Ratcat została stworzona przez Simona Daya.

Ratcat zostały założone w 1985 roku w Sydney przez Simona Daya na gitarze prowadzącej i wokalu, Victora Levi na gitarze basowej i Trevora Wintle'a na perkusji. Zarówno Day, jak i Levi byli członkami garażowego zespołu Danger Mouse.   Ratcat „zbudował silną grupę fanów na żywo, grając lokalne miejsca na scenie skate-punkowej w Sydney obok takich zespołów jak Massappeal, The Hellmenn, The Hard-ons i Happy Hate Me Nots”.

Grupa podpisała kontrakt z Waterfront Records i w grudniu 1987 wydała rozszerzoną sztukę o własnym tytule , która „zawierała cztery utwory ze scenicznych ulubionych utworów zespołu oraz cover „ I Think You're Alone Now ”. Potem pojawiły się dwa single, „I Think I Love You” (sierpień 1988) i „Baby's Got a Gun” (grudzień).

W lipcu 1989 roku zespół wydał swój debiutancki album This Nightmare  . W tym czasie w składzie byli Day, John McAteer na gitarze basowej i Andrew Polin na perkusji.  Według australijskiego muzykologa, Iana McFarlane'a , album „zawierał skarbnicę dowcipnych, energicznych utworów napisanych przez Day'a, takich jak „ Go Go ”,„ True Lust ”,„ Baby's Got a Gun ” i „ The Killing Joke ” oraz cover brytyjskiego zespołu The Darling Buds „If I Said”.  Kolejny singiel „Saying Goodbye” został wydany pod koniec 1989 roku i był ich ostatnim nagraniem w Waterfront.   Amr Zaid zastąpił McAteera na gitarze basowej i chórkach . 

W lutym 1990 Ratcat wspierał angielską grupę Buzzcocks i   australijczyków Falling Joys , przed podpisaniem umowy z wytwórnią  rooArt , dystrybuowaną przez PolyGram . 

14 października 1990 roku grupa wydała sześciościeżkową EP-kę zatytułowaną Tingles , którą wyprodukował Nick Mainsbridge ( Tall Tales and True , Martha's Vineyard ).  McFarlane zauważył, że „niemal natychmiast rozbrykany „ That Ain't Bad ” zdobył poparcie głównego nurtu radiowego”.   Ten utwór, w połączeniu z ich kreskówkową, tatuażową grafiką (która często pojawiała się na ich wydawnictwach i w ich filmach), sprawił, że Tingles osiągnął pierwsze miejsce na ARIA Alternative Singles Chart .  Główny utwór „That Ain't Bad” był „prostą próbą zmieszania hałaśliwych gitar i słów„ I love you ”w jednej piosence, która nie zaprzecza drugiej”. 

 Drugi album zespołu, Blind Love, został wydany w maju 1991 roku, a jego główny singiel „ Don't Go Now ” (kwiecień) osiągnął pierwsze miejsce na   listach przebojów ARIA.  Piosenka została napisana wspólnie przez Day'a i Robyna St. Clare (z Hummingbirds ). Podczas nagrywania w Paradise Studios do Day'a, Polina i Zaida dołączyli St. Clare i Margaret Urlich na chórkach;  zostały one ponownie wyprodukowane przez Mainsbridge.
Grupa wspierała inną australijską grupę INXS podczas australijskiej trasy tej ostatniej w kwietniu i maju 1991 roku, a następnie w czerwcu wystąpiła jako headliner na własnej trasie Invasion of the Dinosaur Killers.  Ich następny singiel, „ Baby Baby ”, został wydany w lipcu i osiągnął pozycję 21.  We wrześniu rozpoczęli czteromiesięczną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, Europie kontynentalnej i Stanach Zjednoczonych.

Po powrocie do Australii w grudniu wydali ośmio utworowy album koncertowy Alive . Marc Scully zastąpił Zaida na gitarze basowej w połowie 1992 roku.   Ich trzeci album studyjny, Insideout (listopad 1992) również wyprodukowany przez Mainsbridge, przyniósł trzy single: „ Candyman ” (maj 1992), „Holiday” (październik 1992) i „The World (in a Wrapper)” (Maj 1993).  Został nagrany między marcem a majem 1992 roku w Rhinoceros Studios, z Day'em zapewniającym wokal, gitarę i gitarę basową; i Polinem na wokalu, perkusji i perkusji. 

W 1994 roku zespół wydał „Rain”, który został wyprodukowany przez Tony'ego Cohena oraz EP-kę The Smiler w sierpniu 1995 roku i rozpoczął pracę nad nowym albumem Easy Rider .  Zespół sporadycznie grał na żywo przez kilka następnych lat i ostatecznie Easy Rider został wydany w lipcu 1997 roku.

Ratcat pojawił się ponownie w 1998 roku, aby zagrać na Homebake Festival z nowym gitarzystą basowym Nicem Daltonem (ex - między innymi The Plunderers , Sneeze , The Lemonheads ). Współpracowali również z Johnem Paulem Youngiem - który dostarczył chórki - nad wersją coverową jego wcześniejszego singla „ I Hate the Music ” (wrzesień 1998).  Został dołączony do ścieżki dźwiękowej do filmu fabularnego Occasional Coarse Language (listopad 1998).  Zespół został oficjalnie rozwiązany w 1998 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Don't Go Now/The Lie	Ratcat	04.1991	2[17]	-	rooArt 878 860-7/-	[written by S. Day, R. St.Clare][produced by Nick Mainsbridge]
Baby Baby/Cuts And Scratches	Ratcat	07.1991	19[9]	-	rooArt 878 144-7/-	[written by S. Day][produced by Nick Mainsbridge]
Candyman	Ratcat	08.1992	45[7]	-	rooArt 4509904362/-	[written by S. Mark Stewart,Simon Day,Andrew Polin][produced by Nick Mainsbridge]
Holiday	Ratcat	11.1992	42[8]	-	rooArt 450991 169-2/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Tingles EP	Ratcat	10.1990	2[34]	-	rooArt 878 165-1/-
Blind Love	Ratcat	05.1991	1[21]	-	rooArt 848 523-1/-
This Nightmare	Ratcat	07.1991	89[3]	-	Waterfront DAMP 103/-
Alive EP	Ratcat	12.1991	71[6]	-	rooArt 510 686-2/-
Insideout	Ratcat	11.1992	46[3]	-	rooArt 450990553-2/-

Raspberries

Zespół amerykański, założony w 1970 r. przez członków kilku obiecujących grup z Ohio. W jego pierwszy skład wchodzili muzycy z Cyrus Erie: Eric Carmen (ur. 11.08.1949 r. w Cleveland w stanie Ohio; śpiew, gitara, instr. klawiszowe), Marty Murphy (gitara) oraz Jim Bonfanti (ur. 17.12.1948 r. w Windber w stanie Pensylwania; perkusja), poprzednio w grupie Choir. Murphy'ego zastąpił wkrótce Wally Bryson (ur. 18.07.1949 r. w Gastonii w stanie Północna Karolina), weteran obu formacji, który wprowadzi) do Raspberries Johna Alleksica, a po nim gitarzystę i basistę Choir, Dave'a Smalleya (ur. 10.07.1949 r. w Oil City w stanie Pensylwania).

 

Debiutancki singel zespołu "Don't Wanna Say Goodbye", wykazywał fascynacje twórczością Beatlesów. Jeszcze większą czołobitność wobec brytyjskiego popu zademonstrowano w temacie "Go All The Way", co nie przeszkodziło mu dotrzeć do 5. miejsca listy amerykańskiej. Album zatytułowany nazwą zespołu potwierdził umiejętności Raspberries, ale dopiero kolejna, wydana już po czterech miesiącach długogrająca płyta Fresh, wykazała pełną klasę muzyków.
Wokaliza nawiązywała do najlepszych tradycji The Beach Boys i The Hollies, zaś z takich tematów jak "Let's Pretend" i "I Wanna Be With You" promieniowały radość i witalizm. Stylistyczna jednorodność nie trwała niestety długo. Longplay Side 3, inspirowany brzmieniem The Who i The Small Faces, uwidocznił konflikt między Carmenem a tandemem Bonfant i Smalley, usuniętym z zespołu w 1973 r.
 

Nowi członkowie: Scott McCarl (gitara) i Michael McBride (eks-perkusista Cyrus Erie) zadebiutowali rok później w ambitnym przeboju "Overnight Sensation". Towarzyszący mu album, zatytułowany optymistycznie Starting Over ("Zaczynamy od nowa") zawierał kilka równie udanych tematów, jednak ambicje Carmena wykraczały ewidentnie poza możliwości jego partnerów. W 1975 r. lider rozwiązał ostatecznie grupę i podjął ze zmiennym szczęściem działalność solową. Bryson występował bez powodzenia w efemerycznych zespołach Tattoo i Fotomaker.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Want to Say Goodbye/Rock & Roll Mama	Raspberries	05.1972		86[2]	Capitol 3280	[written by Eric Carmen, Wally Bryson][produced by Jimmy Ienner]
Go All the Way/With You In My Life	Raspberries	07.1972		5[18]	Capitol 3348	[gold-US][written by Eric Carmen, Wally Bryson][produced by Jimmy Ienner]
I Wanna Be With You/Goin' Nowhere Tonight	Raspberries	11.1972		16[11]	Capitol 3473	[written by Eric Carmen][produced by Jimmy Ienner]
Let's Pretend/Every Way I Can	Raspberries	03.1973		35[16]	Capitol 3546	[written by Eric Carmen][produced by Jimmy Ienner]
Tonight/Hard to Get Over A Heartbreak	Raspberries	09.1973		69[6]	Capitol 3610	[written by Eric Carmen][produced by Jimmy Ienner]
I'm A Rocker/Money Down	Raspberries	12.1973		94[3]	Capitol 3765	[written by Eric Carmen][produced by Jimmy Ienner]
Overnight Sensation (Hit Record)/Hands On You	Raspberries	09.1974		18[12]	Capitol 3946	[written by Eric Carmen][produced by Jimmy Ienner]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Raspberries	Raspberries	05.1972	-	51[30]	Capitol 11 036	[produced by Jimmy Ienner]
Fresh	Raspberries	12.1972	-	36[16]	Capitol 11 123	[produced by Jimmy Ienner]
Side 3	Raspberries	10.1973	-	128[7]	Capitol 11 220	[produced by Jimmy Ienner]
Starting over	Raspberries	10.1974	-	143[6]	Capitol 11 329	[produced by Jimmy Ienner]
Raspberries best featuring Eric Carmen	Raspberries	06.1976	-	138[4]	Capitol 11 524

Sasha

Alexander Paul Coe, znany raczej jako Sasha, urodził się 4 września 1969 roku w Penarlâg w Walii. Jest światowej klasy DJ'em oraz muzycznym producentem. Swoją karierę rozpoczął grając muzykę acid, house, dance w późnych latach  80-tych, został też pionierem elektronicznego dance. Rozpowszechnił również na światową skalę progressive house, trans z fragmentami break beat’u, deep house'u. Już od najmłodszych lat interesował się muzyką, początkowo za sprawą macochy, która zmuszała go do gry na pianinie, a później jak większość nastolatków zafascynował się popem. Przełomem w jego życiu był jednak wypad do Manchesteru, gdzie poznał życie klubowe. Muzyka ta zawładnęła nim do tego stopnia iż przeniósł się do Manchesteru a przypadek sprawił, że dostał pracę DJ'a w jednym z tamtejszych pubów. Przepustką do kariery była rezydentura w klubie Shelly, w którym grając włoskie kawałki housowe z melodyjną linią pianina, zaszokował i zachwycił absolutnie wszystkich. 

Otworzyło mu to furtkę do prawdziwego sukcesu. Objął następnie rezydenturę w Renaissance, gdzie wypromował własny styl, własną odmianę muzyki house oraz poznał John’a Digweed’a, co przyczyniło się do powstania spółki „Northem Exposure”. Obaj Panowie zagrali razem na 5 kontynentach oraz wypuścili 3 albumy. Razem również stanęli za deckami nowojorskiego klubu Twilo. Sasha wpadł również na pomysł, aby zaprosić swoich przyjaciół oraz kolaborantów BT do pracy przy wspólnym projekcie w Bath (Anglia). W ciągu tygodnia z planowanej jednej ścieżki, wyszło pięć, a artyści byli w trakcie tworzenia kolejnych czterech. Jeszcze w tym samym roku ich dźwięki poznała cała Ameryka.

 Latem 1998 roku Sasha podjął współpracę wraz z DJ Darren’em Emerson’em, której owocem był fantastyczny album „Scorchio”, będący zarazem genialnym podsumowaniem tego, co w jego muzyce jest najlepsze: głębia, inteligencja oraz pozytywne podejście do życia wyrażone dobrą zabawą na parkiecie. W 1999 roku stworzył muzykę dla gry „Whipeout 3”. Do współpracy przy „Out Of Control” zaprosili go również członkowie formacji Chamical Brothers, a także Madonna przy utworach „Ray of Light” i „Substitute for Love”. Zarówno przez fanów jak i znajomych Sasha postrzegany jest jako szczery, prawdziwy, przyjacielski człowiek, obdarzony wielkim talentem oraz charyzmą.
W 1993 roku wydał swój pierwszy singiel „Together”. Nagranie stało się hitem w wielu krajach. „DJ Magazine” uznał artystę za najlepszego dj-a w 2000 roku. Sasha w 2002 roku wydał swój album „Airdrawndagger” z udziałem takich artystów jak: Junkie XL oraz  Charliem May. W tym samym roku zagrał wiele koncertów w USA (Delta Heavy Tour). Jego remiks utworu „Watching Cars Go By” Felixa da Housecata przyniósł mu w 2004 roku nominację do nagrody Grammy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Together	Danny Campbell with Sasha	07.1993	57[1]	-	ffrr FCD 212	[written by Danny Campbell, Sasha, Tom Frederikse][produced by Danny Campbell, Sasha, Tom Frederikse]
Higher Ground	Sasha	02.1994	19[5]	-	Deconstruction/RCA 74321189002	[written by Sasha, Tom Frederikse][produced by Sasha, Tom Frederikse]
Magic	Sasha with Sam Mollison	08.1994	32[4	-	Deconstruction/RCA 74321221862	[written by Sasha, Tom Frederikse][produced by Sasha, Tom Frederikse]
Be As One	Sasha with Maria Nayler	03.1996	17[4]	-	7PM 74321342962	[written by A.Coe, M. Naylor][produced by Sasha]
If You Believe	Sasha	04.2000	-	-	-	[written by Pete Smith,Grant Michael B.,Pomez di Lorenzo][produced by Grant Michael B.,Pomez di Lorenzo][14[11].Hot Disco/Dance;Reprise 44 842 12"]
Scorchio	Sasha with Darren Emerson	09.2000	23[3]	-	Excession 74321788222	[written by A. Coe, C. May, D. Emerson][produced by Charlie May, Darren Emerson, Sasha]
Let Me Be The One	Sasha	04.2001	-	-	-	[written by Pete Smith,Grant Michael B.,Pomez di Lorenzo][produced by Grant Michael B.,Pomez di Lorenzo][32[8].Hot Disco/Dance;Reprise 44 984 12"]
Wavy Gravy	Sasha	08.2002	64[1]	-	Arista 74321960602	[written by C. May][produced by Charlie May, Junkie XL, Sasha]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Qat Collection	Sasha	03.1994	56[2]	-	Deconstruction/RCA 74321191962	[produced by Sasha,Tom Frederikse]
Xpander	Sasha	07.1999	18[4]	-	Deconstruction 74321681992	[produced by Sasha,Charlie May,Andy Page,Gaëtan Schurrer]
Airdrawndagger	Sasha	08.2002	18[3]	157[2]	Arista 74321947862	[produced by Sasha,Charlie May,Junkie XL]
Involver	Sasha	07.2004	61[1]	200[1]	Global Underground GUSA 001CD	[produced by Sasha,Charlie May,Simon Wright]
Scene Delete	Sasha	04.2016	-	34[1]	Late Night Tales ALNCD 43	[produced by Alexander Coe]

Marvin Sapp

Bishop Marvin Louis Sapp (ur. 28 stycznia 1967r) to amerykański wokalista i autor tekstów muzyki gospel, który nagrywał z grupą  Commissioned w latach 90-tych, zanim rozpoczął rekordową karierę solową. Sapp jest także założycielem i starszym pastorem kościoła Lighthouse Full Life Centre Church, znajdującego się w Grand Rapids w stanie Michigan . 


Urodzony i wychowany w Grand Rapids w stanie Michigan, Sapp zaczął śpiewać w kościele w wieku czterech lat. Swoje nastoletnie lata spędził śpiewając z wieloma grupami i zespołami gospel. Był studentem na   Ainon Bible College w Indianapolis , w stanie Indiana . Porzucił Aenon po tym, jak został zaproszony przez wokalistę gospel Freda Hammonda do śpiewania z Commissioned w 1990 roku, po odejściu Keitha Statena. Sapp pojawia się na albumach grupy Number 7 , Matters of the Heart i Irreplaceable Love . Sapp odszedł w 1996 roku i został zastąpiony przez Marcusa R. Cole'a.


W 1996 roku Sapp postanowił zostać współczesnym solowym artystą gospel i nagrał siedem albumów. Sapp po raz pierwszy osiągnął sławę crossovera wydając „ Never Would Have Made It ” z albumu Thirsty w 2007 roku. Zadebiutował na 14. miejscu listy Billboard Hot R & B / Hip-Hop Songs , 82 na liście Billboard Hot 100 , a także na pierwszym miejscu listy Billboard Hot Gospel Songs. Thirsty zadebiutował na 28 miejscu listy US Billboard 200 , 4 na liście Billboard Top R & B / Hip-Hop Albums , a także na pierwszym miejscu na liście Billboard Top Gospel Albums.. Został certyfikowany złotem przez RIAA ze względu na sprzedaż albumu w liczbie ponad 500 000 egzemplarzy, co czyni go najlepiej sprzedającym się albumem Sappa w jego solowej karierze i do tej pory sprzedał się w ponad 712 000 egzemplarzy.   W 2009 roku Sapp zdobył wszystkie siedem nagród Gospel Stellar, do których był nominowany.

Sapp nagrał następny po  Thirsty    album, Here I Am , w dniu 16 października 2009 roku, w Resurrection Life Church w Wyoming, Michigan i wydał  go na 16 marca 2010. Z jego wydaniem, Sapp stał się najwyżej notowanym artystą w Billboard  podczas 54-letniej historii śledzenia sprzedaży płyt.   Sprzedając około 76 000 egzemplarzy Here I Am w pierwszym tygodniu, album zadebiutował na drugim miejscu listy Billboard 200 , czyniąc Here I Am najwyżej notowanym albumem w historii artystów gospel.   Główny singiel „The Best in Me”, którego współautorem był producent albumu, Aaron Lindsey ( Israel Houghton ), zajął 14 miejsce na liście Billboard Hot R & B / Hip-Hop Songs, 1 miejsce na liście Billboard Gospel Songs. 15 stycznia 2011 r. Marvin Sapp znalazł się na szczycie listy zwycięzców podczas 26. dorocznej gali Stellar Gospel Music Awards .


Sapp jest wdowcem po MaLinda Sapp, która służyła jako pastor administracyjny w jego kościele Lighthouse Full Life Centre. MaLinda zmarła 9 września 2010 roku z powodu powikłań raka okrężnicy . Mają troje dzieci, Marvina II, Mikailę i Madissona. W dniu 21 marca 2009, Sapp został wprowadzony do oddziału Grand Rapids Alumni bractwa Kappa Alpha Psi . Sapp uzyskał tytuł doktora honoris causa dwóch nieakredytowanych instytucji, doktora teologii z Aenon Bible College i doktora Ministerstwa na Friends International Christian University.
 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never Would Have Made It	Marvin Sapp	07.2008	-	82[13]	Verity	[written by Matthew Brownie, Marvin Sapp][produced by Aaron Lindsey][14[56].R&B Chart]
Praise Him in Advance	Marvin Sapp	07.2009	-	-	Verity	[written by Deon Kipping][produced by Aaron Lindsey][100[1].R&B Chart]
The Best in Me	Marvin Sapp	01.2010	-	-	Verity	[14[20].R&B Chart]
My Testimony	Marvin Sapp	02.2012	-	-	Verity	[23[8].R&B Chart]
God Favored Me	Hezekiah Walker & LFC Featuring Marvin Sapp & DJ Rogers	06.2010	-	-	Verity	[79[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Be Exalted	Marvin Sapp	08.2005	-	164[1]	Verity 69 951	-
Thirsty	Marvin Sapp	07.2008	-	28[86]	Verity 09433	[gold-US][produced by Aaron W. Lindsey]
Here I Am	Marvin Sapp	04.2010	-	2[29]	Verity 53156	[produced by Aaron W. Lindsey]
I Win	Marvin Sapp	04.2012	-	9[13]	Verity 97017	[produced by Aaron W. Lindsey]
Beginnings	Marvin Sapp	09.2012	-	191[1]	-	-
You Shall Live	Marvin Sapp	06.2015	-	40[3]	RCA 06471	[produced by Aaron W. Lindsey]
Close	Marvin Sapp	10.2017	-	156[1]	RCA 2225	-

Gilberto Santa Rosa

 Gilberto Santa Rosa , znany również jako „ El Caballero de la Salsa ” (Dżentelmen z Salsy) (urodzony 21 sierpnia 1962r), to portorykański lider zespołu i wokalista salsy i bolero . Jest sześciokrotnym zdobywcą nagrody Grammy i sprzedał ponad 3 miliony płyt w Stanach Zjednoczonych i Portoryko.   Santa Rosa zagrał  także w komedii.



Santa Rosa (nazwisko rodowe : Gilberto Santa Rosa Cortés ) urodziła się w Santurce w Puerto Rico. Tutaj otrzymał wykształcenie podstawowe i średnie i zainteresował się muzyką. Jako nastolatek wziął udział w swoim pierwszym koncercie, a w 1976 roku zadebiutował jako wokalista w chórkach z orkiestrą Mario Ortiza; wkrótce potem został zwerbowany do La Grande Orchestra, gdzie został wokalistą. W orkiestrze pozostał przez dwa lata, podczas których poznał Eliasa Lopeza, który pomógł mu się ukształtować i wypolerować go jako śpiewaka. 
 

W latach 80-tych nagrał Homenaje a Eddie Palmieri ( Tribute to the Messiah (Eddie Palmieri)) z Puerto Rican All Stars. Nagrywał także z różnymi orkiestrami, między innymi z Tommy Olivencia Orchestra i Willie Rosario . Santa Rosa wypracował unikalny styl „soneo” (improwizacji) w salsie, który pozwolił mu odnieść sukces zarówno w „tropikalnym”, jak i „romantycznym” stylu muzycznym. 

W 1986 roku Santa Rosa założył własny zespół i podpisał kontrakt z Combo Records; nastąpił ciąg hitów, takich jak „Good Vibrations”, „De amor y salsa” (Of Love and Salsa), „Punto de vista” (Punkt widzenia), „Vivir sin ella” (Życie bez niej) i „Perspectiva” ”.

Santa Rosa był także pierwszym wokalistą tropikalnej salsy , który dał koncert w Carnegie Hall Theatre w Nowym Jorku , gdzie wykonał jako otwierający utwór swoją unikalną wersję utworu salsy „Represento” (I Represent), skomponowana przez Lou Briel . Wydarzenie to zostało nagrane na żywo , a później wydane jako album.  Punktem kulminacyjnym wieczoru był czterominutowy,   dodatek do swojej piosenki „Perdoname”, który umocnił jego talent improwizacyjny. Ta wersja na żywo stała się potem taką sensacją, że Santa Rosa musiał zapamiętywać własne improwizowane kwestie na przyszłe koncerty, a Perdoname stał się piosenką zamykającą jego występy.

W 1990 roku Santa Rosa dołączył  do gwiazdorskiego projektu „La Puertorriqueña”, w skład którego wchodził Andy Montañez ; w tym samym roku otrzymał nagrodę Billboard Lo Nuestro dla najlepszego wokalisty. Brał także udział w spektaklu La pareja dispareja (The Odd Couple) obok Luisa Vigoreaux i Rafo Muñiza . W 1995 roku Santa Rosa udał się do Japonii jako ambasador dobrej woli Puerto Rico, gdzie zaśpiewał po japońsku „De cara al viento” . W 1996 roku ukazał się album z największymi przebojami Caballero de la Salsa, Vol 2, a także brał udział w Pierwszym „Festival Presidente”na Dominikanie (festiwal muzyki latynoskiej sponsorowany przez lokalnego producenta piwa). W 1997 roku śpiewał z Andym Montañezem w Lincoln Center w Nowym Jorku, a później w tym samym roku z Olgą Tañón w Universal Studios Amphitheatre w Hollywood w Kalifornii .

Hity Santa Rosa były kontynuowane na albumie Expresión , na którym znalazł się singiel „Fulana”   oraz w 2001 roku z albumem Romántico . Wydał Viceversa w 2002 roku, który stał się „hitem” społeczności latynoskiej w Stanach Zjednoczonych i całej Ameryce Łacińskiej .

Santa Rosa podjął się zadania utrzymania przy życiu muzycznej spuścizny Tito Rodrígueza i nabył wiele pamiątek po Tito, w tym ubrania, muzykę i meble z jego domu w Puerto Rico. Santa Rosa zagrał kilka koncertów i tańców na cześć zmarłego piosenkarza, a także nagrał swój album, na którym przy użyciu nowoczesnych technologii śpiewa „En la soledad” (In Solitude), skomponowaną przez Puchiego Balseiro w duecie z nim. 

Ponadto od dawna odgrywa ważną rolę w karierze swojego przyjaciela i protegowanego, Víctora Manuelle , którego odkrył Santa Rosa. Pod koniec 2005 roku wydali wspólny album koncertowy, Dos soneros, una historia . W 2006 roku wydał Directo al corazón , a w 2007r dał uznany przez krytyków koncert na Plaza Colón w Santo Domingo i wydał Contraste z Conteo regresivo, który był głównym przebojem albumowym.  

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Viceversa	Gilberto Santa Rosa	09.2002	-	181[3]	Sony Discos 84 781	[produced by Gilberto Santa Rosa ,José M. Lugo , Kike Santander , Bernardo Ossa]
Auténtico	Gilberto Santa Rosa	09.2004	-	195[1 ]	Sony Discos 70 623	[produced by José M. Lugo]

Save Ferris

Save Ferris to amerykański zespół ska istniejący od 1995 do 2002 roku.Nazwa zespołu pochodzi z filmu Ferris Buellera Day Off .
Wokalistką zespołu była Monique Powell. Po pierwszej EP -ce zespół podpisał kontrakt z Epic Records . Tam w 1997 roku ukazał się album It Means Everything , który osiągnął 75 miejsce na liście Billboard 200 .  Save Ferris były postrzegane jako kopia wcześniej odnoszącego sukcesy zespołu No Doubt .


W następnym roku grupa wystąpiła w filmie 10 rzeczy, których w tobie nienawidzę . Na jesieni 1999 roku, perkusista Evan Kilbourne z death metalowego zespołu Mindrot dołączył do zespołu.  Epic wydała album Modified , który trafił na listy przebojów, ale był mniej skuteczny niż jego poprzednik z 136. miejscem.
Grupa rozpadła się w 2002 roku, ale Powell następnie koncertował pod własnym nazwiskiem i z dwoma członkami Save Ferris, grając materiał z zespołu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come On Eileen	Save Ferris	11.1997	-	104[11]	Starpool/Epic 78 729	[produced by Clive Goddard, Peter Collins, Save Ferris]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It Means Everything	Save Ferris	09.1997	-	75[17]	Starpool 68 183	[produced by Peter Collins]
Modified	Save Ferris	11.1999	-	136[2]	Starpool 69 866	[produced by John Travis]

Savage Grace

 Savage Grace był zespołem rockowym z Detroit , Michigan pod koniec lat 60-tychu. Zespół wydał swój tytułowy debiutancki album w Reprise w 1969 roku. Po przeprowadzce do Los Angeles w następnym roku, grupa rozpoczęła pracę nad drugim albumem, którego ukończenie zajęło prawie dwa lata. Grupa rozpadła się w 1972 roku, reformując się w latach 90-tych i działając do 2004 roku.



Początki zespołu sięgają wschodniej części Detroit pod koniec lat sześćdziesiątych. Gitarzysta sesyjny Ron Koss, muzyk samouk, który grał lokalnie i nagrywał z Wilsonem Pickettem , Marvem Johnsonem i Hankem Ballardem , dołączył do klawiszowca Johna Seanora i perkusisty / perkusisty Larry'ego Zacka. Trio dodało dołączyło Ann Arborite Al Jacquez na wokalu i basie.

Nowy zespół występował na całym Środkowym Zachodzie w klubach, salach balowych, college'ach, szkołach średnich i na festiwalach pop, ostatecznie otwierając się na różne inne występy, w tym Three Dog Night , Procol Harum , Sha Na Na , The Moody Blues , Small Faces i niezliczone inne. 

Pierwszy album zespołu, zatytułowany po prostu Savage Grace , ukazał się w 1969 roku. W sierpniu 1970 roku wystąpili na Goose Lake International Music Festival . Jesienią 1970 roku Savage Grace przeniósł się do Los Angeles. Savage Grace 2 został wydany w maju 1971. Grupa wznowiła trasę koncertową z Jimim Hendrixem i Johnem Sebastianem , ale możliwości występów wkrótce zaczęły się kurczyć.

Pod koniec lat 90-tych Ron Koss i Al Jacquez połączyli siły   z basistą Markiem Gougeonem, gitarzystą Jeffem Jonesem, perkusistą Billem Gordonem i klawiszowcem Jimem Clairem, aby wyprodukować Savage Grace 3 - oficjalnie zatytułowany One Night in America . Nowy Savage Grace występował kilka razy, aż do śmierci Rona Kossa w 2004 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come On Down/Hymn To Freedom	Savage Grace	07.1970	-	104[2]	Reprise 0924	[written by Ron Koss][produced by Joe Wissert]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Savage Grace	Savage Grace	06.1970	-	182[8]	Reprise 6399	[produced by Joe Wissert]

Vanguard

 Wytwórnię założył Seymour Solomon wraz ze swoim młodszym bratem 50 lat temu w Nowym Jorku.Startowali z kapitałem 1.500 dolarów ,a ich siedzibą było 80 East 11th Street znana także jako 799 Broadway.

 

Dwa lata póżniej dysponowali kapitałem 13 tysięcy $,ale kilka lat wystarczyło by stali się jedną z najbardziej liczących się firm płytowych w Stanach Zjednoczonych.
Początkowo koncentrowali się w nagrywaniu tego na czym znali się najlepiej,a więc muzyki klasycznej i jazzu.Zresztą Seymour był absolwentem muzykologii Uniwersytetu Yale i często brał udział w seminariach poświęconych temu gatunkowi muzyki.
Umiejętnie znależli się w historycznym momencie w fonografii,gdy wchodził nowy format płyty długogrającej,wydając jako pierwsi pięć kantat Bacha.
 

Na początku wydają dwie serie:Vanguard i Bach Guild.Firma rozkwita dzięki sprzedaży płyt z muzyką klasyczną,ale jednocześnie myśli o wydawaniu innych gatunków.
Początkiem była seria płyt "Jazz Showcase" ,którą przygotował John Hammond.
W latach 50-tych przełamując bariery w przemyśle muzycznym odważnie sięga po czarnych wykonawców minn. Paula Robesona i The Weavers.
 

Wielkim sukcesem był gwiazdkowy koncert tych ostatnich w Carnegie Hall w 1955 roku.
Jedną z przyczyn sukcesu wytwórni była jej troskliwość o jakość brzmienia nagrań,gdzie stosowano najwyższe standarty jakości dżwięku,szczególnie skupiając się na precyzji w procesie wytłaczania płyt.
Wraz z sukcesem ich podopiecznej Joan Baez na początku lat 60-tych ,wytwórnia zwraca się ku folkowi ,który zdominował ówczesny profil wydawniczy firmy.
 

Dowodem na to jest nagrywanie w latach 1959-65 każdego lata płyt z folkowego festiwalu w Newport,do dzisiaj zresztą pozostającym cennym dokumentem epoki muzyki popularnej w USA.
W tychże latach 60-tych dokumentują też scenę bluesową w Chicago tzw. South Side w serii "Chicago/The blues today".
 

W 1977 roku-początku ery disco,wytwórnia za sprawą dwóch producentów dotychczas jazzu, Marka Berry i Danny Weissa zyskała duet produkujący dla niej utwory w tym stylu.Mark Berry obecnie ma własną wytwórnię w Los Angeles Attack Rec.
Lata 70-te i 80-te zaznaczyły się wydawnictwami od Country Joe & The Fish poprzez nagrania disco jazz-fusion,Detroit rock,aż po rock elektroniczny.
 

W 1986 roku Maynard i Seymour sprzedają swoją firmę Welk Music Group,a w latach 90-tych Seymour odkupuje od nich klasyczny katalog.Obecnie Vanguard wydaje trzy typy wydawnictw:nowości,kompaktowe kompilacje starszych nagrań i edycja nie publikowanych wcześniej nagrań.

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

Joan Baez - There But For Fortune VANGUARD-35031 09.1965 50[7] Joan Baez- The Night They Drove Old Dixie Down VANGUARD-35138 08.1971 3[15] Benny Bell - Shaving Cream VANGUARD-35183 03.1975 30[11] Clean Living - In Heaven There Is No Beer VANGUARD-35162 11.1972 49[12] Rooftop Singers -Mama Don't Allow VANGUARD-35020 07.1963 55[7] Rooftop Singers- Tom Cat VANGUARD-35019 03.1963 20[10] Rooftop Singers- Walk Right In VANGUARD-35017 01.1963 1[13] Buffy Sainte-Marie - He's An Indian Cowboy In The Rodeo VANGUARD-35156 08.1972 98[2] Buffy Sainte-Marie- I'm Gonna Be A Country Girl Again VANGUARD-35143 11.1971 98[3] Buffy Sainte-Marie- Mister Can't You See VANGUARD-35151 04.1972 38[8]

Albumy liście przebojów "Billboard"

Joan Baez,Vol.2 Joan Baez 11.1961 13.US[gold-US] Joan Baez Joan Baez 03.1962 15.US [gold-US] Joan Baez in concert Joan Baez 10.1962 10.US [gold-US] Joan Baez in concert Vol.2 Joan Baez 12.1963 7.US Joan Baez Vol.5 Joan Baez 11.1964 12.US Farewell,Angelina Joan Baez 10.1965 10.US Joan Joan Baez 09.1967 38.US Baptism Joan Baez 08.1968 84.US Any Day Now Joan Baez 01.1969 30.US [gold-US] David's Album Joan Baez 06.1969 36.US Joan Baez on Vanguard Joan Baez 07.1969 15.UK One day at a time Joan Baez 03.1970 80.US The first 10 years Joan Baez 11.1970 73.US Blessed are Joan Baez 09.1971 11.US[gold-US] Carry it on Joan Baez 01.1972 164.US Little Wheel Spin and Spin Buffy Sainte-Marie 05.1966 97.US Fire & Fleet & Candlelight Buffy Sainte-Marie 07.1967 126.US I'm Gonna Be a Country Girl Again Buffy Sainte-Marie 08.1968 171.US The Best of Buffy Sainte-Marie Buffy Sainte-Marie 10.1970 142.US She Used to Wanna Be a Ballerina Buffy Sainte-Marie 04.1971 182.US Crossing Muddy Waters John Hiatt 10.2000 110.US The Tiki Bar is Open John Hiatt 09.2001 89.US BELIEVE Third Power 1970 194.US

Vini Poncia

Producent Vini Poncia jest najbardziej znany wśród zagorzałych entuzjastów Kiss jako człowiek, który prowadził (a ściślej mówiąc, wprowadzał w błąd) zespół w kierunku bardziej głównego nurtu popowo-rockowego brzmienia późnych lat 70-tych i wczesnych 80-tych. Urodzony 29 kwietnia 1942 roku i pochodzący ze wschodniego wybrzeża Poncia był członkiem popowej grupy Tradewinds z lat 60-tych, która później zmieniła nazwę na Innocence . 

Ale pomimo tego, że wcześniej pisał  hity dla takich artystów jak Ronettes , the Crystals i innych artystów sprzymierzonych z Philem Spectorem , grupa rozpadła się po zaledwie samotnym, zatytułowanym wydawnictwie w 1967 roku. Na początku lat 70-tych Poncia rozpoczął współpracę z Ringo Starrem na   solowych wydawnictwach byłego Beatlesa - Beaucoups of Blues z 1970r , Ringo z 1973 r. , Goodnight Vienna z 1974 r. , Ringo's Rotogravure z 1976 r., Ringo 4th z 1977 r. i Bad Boy z 1978 r . Poncia grał przede wszystkim na różnych instrumentach w nagraniach Starra , ale był współautorem piosenek, a nawet był asystentem producenta Goodnight Vienna . 

W tym samym czasie Poncia wyprodukował nagrania dla wokalistki soft rockowej Melissy Manchester , ale to była jego praca ze Starrem zwróciła na niego uwagę perkusisty Kiss Petera Crissa . W 1978 roku wszyscy czterej członkowie Kiss przygotowywali solowe albumy, a Poncia został poproszony o wyprodukowanie płyty Crissa . Chociaż Kiss był wówczas znany przede wszystkim z hymnów heavy metalowych, powstały album Crissa, zatytułowany tak samo, był pełen soczystych ballad, soft rockowych utworów i utworów disco - co sprawiło, że jego solowy set miał najgorszą sprzedaż  z całej grupy.

Ponieważ zainteresowanie Crissa pozostaniem członkiem Kiss słabło, pozostali członkowie zespołu doszli do wniosku, że jeśli zatrudnią Poncię do pracy przy produkcji ich następnego albumu, może to ponownie rozbudzi chęć perkusisty do pozostania na pokładzie. Chociaż album Kiss z 1979 roku, Dynasty , zrodził jeden z największych hitów grupy -  „I Was Made for Loving You”, album ten był początkiem nieokreślonego okresu dla zespołu, który skutkował gwałtownym upadkiem popularność zespołu w Stanach. Criss i tak opuścił grupę wkrótce na początku lat 80-tych, ale Kiss zdecydował się ponownie współpracować z Poncią. W 1980r Unmasked był kolejnym słabym setem, w którym grupa jeszcze bardziej złagodziła poprzednie hardrockowe brzmienie i okazał się ostatnim dziełem produkcyjnym Ponci z zamaskowanym kwartetem.

 Poncia ponownie współpracował z Crissem nad jego drugim solowym albumem po Kiss , Let Me Rock You z 1982 roku , który zniknął z pola widzenia po wydaniu (i nie został oficjalnie wydany w USA aż do 1999 roku). W latach 80-tych Poncia sporadycznie produkował  inne utwory , w tym nieznany mainstreamowy zespół Adrenalin, zanim Kiss zaprosił Poncię do współtworzenia kilku piosenek do ich wydania w 1989 roku, Hot in the Shade . Następnie wydaje się, żePoncia całkowicie wycofał się z muzyki. 

Kompozycje Vini Poncia na listach przebojów

[with Peter Anders] 06/1960 Mr. Lonely The Videls 73.US 02/1965 New York's a Lonely Town The Trade Winds 32.US 05/1965 The Girl from Greenwich Village The Trade Winds 129.US 09/1966 Mind Excursion The Trade Winds 51.US 12/1966 Bad Misunderstanding The Critters 55.US 08/1968 Hard to Get a Thing Called Love The Platters 125.US [with Doc Pomus,Peter Anders] 06/1963 Don't Try to Change Me The Crickets 37.UK [with Phil Spector, Peter Anders] 04/1964 (The Best Part of) Breaking Up The Ronettes 39.US/43.UK 06/1964 Do I Love You? The Ronettes 34.US/35.UK 01/1968 The Best Part of Breaking Up Symbols 25.UK 01/1973 (The Best Part of) Breakin' Up The Seashells 115.US [with Peter Anders, Jerry Ross] 05/1965 You Gave Me Somebody to Love The Dreamlovers 121.US 07/1966 You Gave Me Somebody to Love Manfred Mann 36.UK [with Peter Anders,Don Ciccone] 12/1966 Catch Me in the Meadow The Trade Winds 132.US [with Peter Anders,Fomus] 02/1967 Marryin' Kind of Love The Critters 111.US [with Ringo Starr] 03/1974 Oh My My Ringo Starr 5.US 05/1975 Oh My My David Hentschel 52.UK [with John Lennon,Ringo Starr] 06/1975 (It's All Da-Da-Down To) Goodnight Vienna/Oo-Wee Ringo Starr 31.US [with Melissa Manchester] 09/1975 Just Too Many People Melissa Manchester 30.US [with Leo Sayer] 10/1976 You Make Me Feel Like Dancing Leo Sayer 1.US/2.UK 08/1998 You Make Me Feel Like Dancing Groove Generation 32.UK [with Desmond Child, Paul Stanley] 05/1979 I Was Made for Lovin' You KISS 11.US/50.UK [with Paul Stanley] 09/1979 Sure Know Something KISS 47.UK 06/1980 Shandi KISS 47.US [with Kevin Kadish, Lucy Woodward] 03/2003 Dumb Girls Lucy Woodward 112.US

 

Sash!

Może nie każdy wie, że Sash! to nie tylko Sascha Lappessen, ale także Ralf "Kappi" Kapmeier i Thomas "Alison" Ludke. Ale może od początku... Sascha urodził się w Nettetal, miasteczku w Niemczech. Z zawodu jest elektrykiem ale w swoim życiu zajmował się m.in. pracą w sklepie muzycznym, oraz był DJ'em w jednym największych klubów nocnych w Niemczech - Kings. To własnie tam Sascha poznał Thomasa, z którym to powołał do życia projekt pod nazwą Careca. Ich pierwsze nagranie - "Indian Rave" nigdy nie było przebojem. Było to więc ostanie nagranie, a projekt rozwiązano.

 Jakiś rok później Sasha, Thomas i Ralf zabrali się za tworzenie nowego projektu.
Sascha miał już wiele pomysłów, ale brakowało nazwy. Początkowo mieli nazywać DJ Sascha, ale taki pseudonim już istniał. Ponowie postanowili więc, wyrzucić literki "c" i "a", a na koniec postawili wykrzyknik. I tak o to powastał - Sash! Pierwszym singlem wyprodukowanym przez grupę Sash! był uwór zatytułowany It's My Life. Jako jedyny singiel nie posiadał teledysku, nie był też wielkim przebojem, ale utwór bardzo dobrze radził sobie w zestawieniach europejskich DJ'ów. Panowie więc wzięli się dalej do pracy. Poprosili niemecką studentkę Sabine Ohmes, aby ta użyczyła swojego głosu w kawałku "Encore Une Fois".
 

Utwór ten miał być podziękowaniem dla wszystkich którzy nie przeszli obojętnie w okół pierwszego nagrania. W miedzy czasie formacja Futere Breeze wzięła na warsztat to nagranie, i "Encore Une Fois" stał się jednym z największych przebojów lat '90. Kawałek znalazł sie drugiej pozycji najlepiej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii.
 

Kolejnym singlem jakim się ukazał był utwór zatytułowany "Ecuador". Do współpracy panowie zaprosili Adriana Rodrigueza. Po języku francuskim więc przyszła kolej na język hiszpański. Nie inaczej było i tym razem, singiel dotarł na drugą pozycję listy UK Top 40 w Wielkiej Brytynii. Do czwartego "Stay" singla Sash! zaprosił Frankie McCoy - La Trec. Sash! nigdy nie myślał że singiel ten, odniesie tak duży sukces jak poprzednie, tym bardziej że wokal był w języku angielskim. Jeśli się jeszcze nie domyślacie, to utwór znalazł się znów na drugie pozycji UK Top 40. Pierwszy album ukazał się przed premierą "Stay", i zyskał status platynowej płyty.
 

Zanalazło się na nim dziewięć premierowych nagrań i trzy remiksy: It's My Life - NBG, Encore Une Fois - Future Breeze i Ecuador - Bruce Wayne. Wiosną roku 1998, ukazał się singiel "La Primavera" ("Wiosna") zapowiadający nowy albumu. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Encore une fois	Sash! featuring Sabine Ohmes	02.1997	2[22]	112[1]	Multiply MULTY 18	[platinum-UK][written by Thomas Alisson/Ralf Kappmeier/Sasha Lappessen][produced by Tokapi, Sash!][1[1][14].Hot Disco/Dance ;ffrr 2 12"]
Ecuador	Sash! Feat Rodriguez	06.1997	2[19]	-	Multiply MULTY 23	[written Thomas Alisson/Ralf Kappmeier/Sasha Lappessen][produced by Tokapi, Sash!][1[1][15].Hot Disco/Dance ;ffrr 6 12"][gold-UK]
Stay	Sash! Feat La Trec	10.1997	2[20]	1.Hot Dance Music/Club Play	Multiply MULTY 26	[written Franky McCoy,Ralf Kappmeier,Sascha Lappessen,Thomas Allison][produced by Tokapi, Sash!][gold-UK][1[1][14].Hot Disco/Dance ;ffrr 9 12"]
La primavera	Sash!	03.1998	3[20]	-	Multiply MULTY 32	[silver-UK][written Thomas Alisson/Ralf Kappmeier/Sasha Lappessen][produced by Tokapi, Sash!]
Mysterious times	Sash! Feat Tina Cousins	08.1998	2[19]	-	Multiply MULTY 40	[written Thomas Alisson/Ralf Kappmeier/Sasha Lappessen][produced by Tokapi, Sash!][silver-UK][11[13].Hot Disco/Dance ;Contagious 1011 12"]
Move mania	Sash! Feat Shannon	11.1998	8[18]	25.Hot Dance Music/Club Play	Multiply MULTY 45	[written Thomas Alisson/Ralf Kappmeier/Sasha Lappessen][produced by Tokapi, Sash!][25[9].Hot Disco/Dance ;Contagious 1001 12"]
Colour the world	Sash! featuring Dr. Alban	03.1999	15[12]	-	Multiply MULTY 48	[written Thomas Lüdke/ Alban Nwapa/Ralf Kappmeier/Sasha Lappessen][produced by Tokapi, Sash!]
Adelante	Sash! featuring Peter Faulhammer and Rodriguez	02.2000	2[16]	-	Multiply MULTY 60	[written Ralf Kappmeier, Sascha Lappessen, Thomas Alisson ,Adrian Rodriguez, Peter Faulhammer][produced by Sash!, Topkapi, Stefan Bossems, Claus Terhoeven]
Just around the hill	Sash! Feat Tina Cousins	04.2000	8[16]	-	Multiply MULTY 62	[written Thomas Alisson/Ralf Kappmeier/Sasha Lappessen][produced by Tokapi, Sash!]
With my own eyes	Sash!	09.2000	10[12]	-	Multiply MULTY 67	[written Thomas Alisson/Ralf Kappmeier/Sasha Lappessen][produced by Tokapi, Sash!]
Raindrops (Encore Une Fois)	Sash!	10.2008	9[15]	-	Hard2Beat	[written Ralf Kappmeier, Sascha Lappessen, Thomas Lüdke, Molly Smitten-Downes, Dave Valler][produced by Sash!]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It' s my life-The Album	Sash!	07.1997	6[74]	-	Multiply MULTYCD 1	[platinum-UK][produced by Tokapi, Sash!]
Life goes on	Sash!	09.1998	5[30]	-	Multiply MULTY 2	[gold-UK][produced by Nonex, Sash!, Tokapi
Trilenium	Sash!	04.2000	13[8]	-	Multiply MULTYCD 7	[produced by Tokapi, Sash!]
Encore une fois-The greatest hits	Sash!	11.2000	33[8]	-	Multiply MULTY 10
The Best Of	Sash!	11.2008	9[18]	-	Hard2Beat H2BCD 02	[produced by Tokapi, Sash!]