Dig Richards

 Digby George „Dig” Richards (ur. 12 września 1940r - zm. 17 lutego 1983r) to australijski wokalista rock and rollowy , autor tekstów, instrumentalista, aktor teatru muzycznego i prezenter telewizyjny , aktywny w późnych latach pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych jako główny wokalista zespołu R'Jays . Richards był pierwszym australijskim artystą rock and rollowym, który nagrał 12-calową płytę  w Australii z albumem   zatytułowanym Dig Richards , wydanym w listopadzie 1959 r. Od 1971 r. występował jako solowy wykonawca muzyki country. Według Kent Music Report miał cztery krajowe hity z listy Top 30: „(My) Little Lover” / „Quarrels (Are a Sad Sad Thing)” (wrzesień 1960), „A Little Piece of Peace” (czerwiec 1971), „People Call Me Country” / „The Dancer” (luty 1972) i „Do the Spunky Monkey” (czerwiec 1974). 17 lutego 1983 r. Digby Richards zmarł na raka trzustki w wieku 42 lat. Pozostawił żonę Sue i dwoje dzieci.


Digby George Richards urodził się 12 września 1940 roku w miasteczku Dunedoo, położonym w centralnej zachodniej części Nowej Południowej Walii .  Jego ojciec, Gordon Forrest Richards, był wiejskim policjantem, a jego matką była Mona (z domu Dennis).  Jego młodszy brat to Douglas Ryman Richards (ur. ok. 1944). Gordon był później hodowcą ostryg w Narooma .  Richards uczęszczał do szkół Narooma Central i Moruya High , gdzie zdał egzamin maturalny.W wieku 17 lat udał się do Sydney do pracy w dużym domu towarowym. 

W sierpniu 1958 roku, podczas przypadkowego spotkania w barze nagraniowym Nock and Kirbys z już uznanymi członkami założycielskimi zespołu R'Jays, perkusistą Barrym Lewisem i gitarzystą Jonem Haytonem, Richards otrzymał propozycję miejsca jako wokalista The R'Jays. To spotkanie było dla wszystkich szczęśliwe, ponieważ zespół już za dwa tygodnie zarezerwował miejsce na wieczór taneczny i niestety ich ówczesny wokalista okazał się dość przeciętny i opuścił scenę. Próby zespołu z Richardsem rozpoczęły się już następnego wieczoru i nie zawiódł.

The R'Jays zagrali swój pierwszy wieczorek taneczny w sierpniu 1958 roku w Castlecraig Community Hall, w składzie: Richards, Jon Hayton na gitarze prowadzącej, Barry Lewis na perkusji, Ken Conyard na gitarze rytmicznej, Peter Marris na saksofonie i Roger Palfreyman na basie .Przesłuchanie w Festival Records w 1959 roku dało im kontrakt nagraniowy i byli trzecim zespołem rock and rolla, który podpisał kontrakt nagraniowy; poprzednimi dwoma byli Johnny O'Keefe i Col Joye and the Joy Boys .

Podczas improwizowanej rozmowy na kanale 9 między prezenterem telewizyjnym Brianem Hendersonem a członkami zespołu R'Jays Barrym Lewisem i Rogerem Palfreymanem, Henderson zaryzykował i zaprosił R'Jays do występu na żywo na „Australian Bandstand”. Zaledwie tydzień później R'Jays stał się pierwszym zespołem w Australii, który wystąpił na żywo w telewizyjnym programie muzycznym, Bandstand , i stał się jednym z regularnych wykonawców. Byli także stałymi bywalcami rywalizującego programu telewizyjnego, Six O'Clock Rock . Od sierpnia 1959 byli zespołem domowym w programie telewizyjnym Teen Time , który był emitowany na ATN-7 w Sydney do około 1962 roku. W połowie października 1959 roku mieli wesprzeć amerykańskiego piosenkarza Fabiana w jego trasie po Australii. Jednak Richards trafił do szpitala po wypadku samochodowym i przez wiele miesięcy nie mógł jeździć w trasę.

W lipcu 1959 roku zespół stał się „Dig Richards and the R'Jays”. Wydali swój pierwszy singiel „I Wanna Love You”, napisany przez 15-letniego brata Richardsa, Douglasa.   To nagranie zadebiutowało na 8 miejscu w lokalnej stacji radiowej, na liście 40 najlepszych nagrań 2UE .  W tym czasie w składzie byli Richards, Hayton i Lewis z Jayem Boogiem na fortepianie i Peterem Bakerem na basie elektrycznym .  Drugi singiel grupy, "I'm Through", również napisany przez Douga, pojawił się we wrześniu i dotarł do Top 40. 

Richards stał się pierwszym australijskim rock and rollowcem ,który nagrał 12" płytę   wydaną w listopadzie 1959 roku.  Richards był wspierany na większości utworów przez R'Jays, ale w czterech utworach użył The New Notes.  W styczniu 1960 Richards wspierał trasę koncertową amerykańskiego rockera, Billy'ego" Crasha "Craddocka , promowany przez Lee Gordona .   Również w tym samym miesiącu Richards and the R'Jays wydali singiel „(Real Gone) Annie Laurie” w oddziale Festival Records , Rex.  Leon Isackson zastąpił Lewisa na perkusji w 1959 roku.   Grupa wraz z Richardsem wydała trzy kolejne single dla Rex.  We wrześniu 1960 roku wspierali amerykańskiego piosenkarza i aktora Ricky'ego Nelsona . Drugi solowy album Richardsa, Bad Boy , ukazał się w listopadzie.  W studiu przy różnych utworach był wspierany przez R'Jays, The Crescents lub The Graduates.  Richards wydał także solowe single, "You Gotta Love Me" w grudniu 1960 i "Alice (In Wonderland)", które osiągnęły 33 miejsce w czerwcu 1961.

Po 1962 roku Richards został solistą i nauczył się grać na gitarze. W sierpniu wydał EP-kę Dig Richards Gets out of the Groove , z gitarą  Douglasa.   W tym samym miesiącu wraz z innymi artystami popowymi Robem EG i Johnnym Devlinem założył komercyjne przedsięwzięcie All Star Promotions , które prowadziło kluby taneczne dla nastolatków.  Richards następnie odbył dwie trasy przeglądowe z Tedem Quigiem, aby „zdobyć większe doświadczenie w pracy na scenie i skeczach komediowych”.   Jego następny singiel, „Raincoat in the River”, osiągnął numer 19 w październiku 1962 roku. Odbył czterotygodniowe tournée po wiejskich terenach pracując jako śpiewający duet komediowy z Clarencem „Busterem” Noble, gdzie „jedną z rzeczy, których mnie nauczył był wyraz twarzy”.  W grudniu Richards przyjął główną rolę w przedstawieniu teatralnym Melody Fair w Elizabethan Theatre w Sydney .  Następnie uczył się śpiewu i tańca.

W maju 1963 roku wydał kolejny singiel „The Love Express”.W grudniu nastąpił  „Comin 'Down”. W grudniu zagrał rolę Dig the Beatnik w Once Upon a Surfie , muzycznej farsie o surfingu w Palace Theatre w Sydney.  

Kolejne cztery single Richardsa w Festival to „Come on and Dance with Me” (maj 1964), „Mary from the Dairy” (grudzień), „Puff (The Tragic Wagon)” (czerwiec 1965) i „I was Yesterday's Hero ,Today I'm a Broken Hearted Clown”.  Od października 1964 do stycznia 1965 Richards uczestniczył w cotygodniowym telewizyjnym teleturnieju wiedzy ogólnej dla dzieci, Ampol Stamp Quiz , ze współgospodarzem i inną piosenkarką popową Little Pattie .  Następnie pracował w klubie, a w 1966 r. podróżował po Azji Południowo-Wschodniej i występował dla wojsk australijskich w Wietnamie .  W 1970 r. przeniósł się do Wielkiej Brytanii, aby tam pracować w klubie.

W 1971 roku wrócił do Australii i jako Digby Richards kontynuował występy i nagrania w stylu głównie country .  W tym samym roku jego następny album, Harlequin , ukazał się w RCA .  Wydał  cztery single, „A Little Piece of Peace” (czerwiec 1971) nr 28,  „Just Loving You” (wrzesień), „People Call Me Country” (luty 1972) No. 24,   i „Dirty River” (maj).   W 1973 roku udał się do Los Angeles, gdzie nagrał swój kolejny album, Digby Richards (luty 1974). Z albumu wydano cztery single, „If I Could Write a Love Song” (grudzień 1973),   „New York City (Send My Baby Home)” (nr 35, kwiecień 1974), „Do the Spunky Monkey ”(Nr 21, czerwiec) i „ Be My Day ”(wrzesień). 
 

Następny album Richardsa, Collection (1975), dostarczył trzy single: „Mr Hard Times” (styczeń 1975), „Little Suzuki” (maj) i ponownie nagraną wersję „Raincoat in the River” (sierpień). W 1977r Richards ponownie przeniósł się do Wielkiej Brytanii.  Jego album z 1978 roku, Whiskey Sundown , ukazał się w grudniu i od końca tego samego roku do następnego koncertował w Europie jako support dla Dolly Parton , włączając w to występy w Londynie.   Jego następny album, The Thing is ...? , ukazał się w styczniu 1981 r., a po nim - If You Could Read My Mind w grudniu następnego roku. 17 lutego 1983 roku Digby Richards zmarł na raka trzustki w wieku 42 lat. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I Wanna Love You/Kansas City	Dig Richards and The R' Jays	07.1959	15[19]	-	Festival FK-3083	[written by D. Richards]
I'm Through/You Are My Sunshine	Dig Richards and The R' Jays	10.1959	A:55[6];B:99[2]	-	Festival FK-3099	[A:written by D. Richards][B:written by Davis, Mitchell ]
[Real Gone] Annie Laurie/South Of The Border	Dig Richards and The R' Jays	02.1960	35[10]	-	Rex A RS-001	[written by Ken Taylor]
Comin' Down With Love/Ain't She Sweet	Dig Richards and The R' Jays	05.1960	48[12]	-	Rex RS-022	[written by Sid Tepper, Roy Bennett]
(My) Little Lover/Quarrels (Are A Sad Sad Thing)	Dig Richards	08.1960	23[14]	-	Rex RS-028	[written by Ken Taylor]
You Gotta Love Me/My Baby's Not A Baby Anymore	Dig Richards	11.1960	93[2]	-	Rex RS-043	[written by D. Richards]
Alice [In Wonderland]/I'm In The Mood For Love	Dig Richards	07.1961	54[5]	-	Rex RK-61	[written by Helen Grover, Kay Thomas]
Raincoat In The River/A Long Way From Home	Dig Richards	10.1962	45[14]	-	Festival FK-258	[written by Schroeder, Kaye]
The Love Express/The Whole Wide World	Dig Richards	05.1963	72[3]	-	Festival FK-357	[written by Ballard, Alfred]
Comin' Down/His And Hers	Dig Richards	11.1963	76[10]	-	Festival FK-484	[written by B. Darin, Clark]
The Aussie Bush Hat/You Don't Know Me	Dig Richards	04.1967	67[3]	-	CBS BA-221372	[written by Watson, Weston]
A Little Piece Of Peace/Show Me The Wa	Digby Richards	07.1971	28[16]	-	RCA Victor 101940	[written by Digby Richards]
Just Loving You/One Voice In A Million	Digby Richards	11.1971	84[3]	-	RCA Victor 101967	[written by Digby Richards]
People Call Me Country/The Dancer	Digby Richards	03.1972	24[13]	-	RCA Victor 102040	[written by Digby Richards]
If I Could Write A Love Song/Sweetwater Valley	Digby Richards	10.1973	55[13]	-	RCA Australia 102373	[written by Digby Richards]
New York City (Send My Baby Home)/Dawning Of The Morning	Digby Richards	02.1974	35[12]	-	RCA Australia 102396	[written by Digby Richards]
Do The Spunky Monkey/My Daddy Was A Song And Dance Man	Digby Richards	05.1974	21[15]	-	RCA Australia 102439	[written by Digby Richards]
Be My Day/Be My Guitar	Digby Richards	12.1974	91[5]	-	RCA Australia 102486	[written by Larry Murray]
Little Suzuki/A Girl Like You	Digby Richards	05.1975	68[6]	-	RCA Australia 102595	[written by Digby Richards]
Raincoat In The River/Havin' It Straight	Digby Richards	09.1975	75[16]	-	RCA Australia 102641	[written by A. Schroeder]
Lady/You Are The Sun	Digby Richards	10.1976	87[4]	-	Polydor 2079 089	[written by Digby Richards]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Digby Richards	Digby Richards	02.1974	28[25]	-	RCA Australia MVPL1-0001	-

Dalton Boys

 Powszechnie nazywani białymi rodzinnymi zespołami folkowymi - bo tak właśnie się zaczęli - Dalton Boys podpisali kontrakt z Motown na jeden singiel w 1965 roku, po kilku zmianach w składzie, kiedy to ich brzmienie ewoluowało od folku w kierunku Merseybeat. rock-pop. Chociaż ich jedyny singiel w Motown najwyraźniej był emitowany na antenie w Detroit, publiczność w całym kraju pozostała niewzruszona, a Boys wkrótce potem opuścili wytwórnię;

zespół rozpadł się, chociaż według znakomitej Encyklopedii Motown Grahama Bettsa, niektórzy członkowie później przenieśli się do Kalifornii i połączyli ponownie jako Colours, gdzie ich historia krzyżuje się z wieloma innymi wybitnymi gałęziami psychodelicznego rockowego drzewa genealogicznego lat sześćdziesiątych.

 Dan Dalton pochodzi z Erieau. Występował z braćmi w grupie przed tym zespołem. Później został producentem muzycznym i ostatecznie prowadził własną firmę produkcyjną (Dan Dalton Productions). Jego pierwsza próba pisania, prezentacji i występów w reklamie  przyniosła mu najwyższą nagrodę branżową. 

Podczas studiów na Uniwersytecie Hawajskim Dan Dalton został zawodowym muzykiem jako członek trio Dalton Boys, wraz ze swoimi braćmi Wally i Jackiem. Trio otrzymało rezerwację na otwarcie nowego klubu Randy’ego Sparksa, Ledbetter’s, w październiku 1963 roku. Kiedy jego bracia zostali powołani do wojska i zespół rozpadł się, Dalton dołączył do Back Porch Majority, grając na banjo.

 

Charlie Rich

Charlie Rich,  (ur. 14 .XII. 1932r w Colt, USA - zm. 25. Vll. 1995r w Hammond), wokalista, pianista, autor piosenek, lider zespołu, przydomek „Srebrny Lis”, jedna z najwybitniejszych postaci muzyki   country lat  70-tych, utalentowany muzyk, który mógłby również odnieść sukcesy w  rocku   czy  jazzie.

 

Nauczył się podstaw gry na fortepianie od matki, misjonarki kościoła Baptystów. W szkole średniej poznał swoją przyszłą żonę i współautorkę piosenek   Margaret Ann. Podczas studiów muzycznych w Arkansas University grał w różnych zespołach jazzowych i tanecznych. W 1951r wstąpił do lotnictwa Stanów Zjednoczonych i stacjonował w Oklahoma. Tam założył zespól jazzowy The Velvetones, z którym występował w lokalnej stacji telewizyjnej. Wielki wpływ na rozwój kariery muzycznej miała jego żona, która skontaktowała go z   Samem Phillipsem, właścicielem legendarnego wydawnictwa Sun Records w   Memphis. Tam uzyskał kontrakt fonograficzny i poznał takich wykonawców, jak   Jerry Lee Lewis, Johnny Cash i  Roy Orbison, z którymi współpracował jako muzyk sesyjny. Pierwszą własną piosenkę, Lonely Weekends, nagrał w 1960r. Dotarła ona do dwudziestego drugiego miejsca na liście bestsellerów country.
 

Po zmianach wydawców ostatecznie na dłużej związał się z Epic i producentem muzycznym Billy Sherrillem. Przełomem w karierze było nagranie piosenki Kenny’ego O’Della Behind Closed Doors, która stała się wielkim przebojem i dotarła w 1973r do piętnastego miejsca na liście bestsellerów  „Billboardu”. W tym samym roku nagra! swój największy przebój - The Most Beautiful Girl, który wspiął się na szczyt listy przebojów i pomógł albumowi Behind Closed Doors uzyskać status platynowej płyty. Za tę płytę został nagrodzony   Grammy i zdobył aż cztery nagrody   Country Music Association.

 W połowie lat 70-tych Rich wylansowal jeszcze in. przebojowe piosenki, m.in.: There Won’t Be Anymore, She Called Me Baby, A Very Special Love Song, I Love My Friend oraz Every Time You Touch Me (I Get High). Wartym odnotowania jest również jego udział w filmie Clinta Eastwooda Every Which Way but Loose. Na początku lat 90-tych nagrał płytę Pictures and Paintings, na której umieścił standardy jazzowe, a wśród nich Mood Indigo   Duke’a Ellingtona oraz standard muzyki gospel - I Feel Like Going Home. 

Zmarł nagle na zator płuc podczas podróży na Florydę ze swoją żoną Margaret Ann. Jego piosenki włączyło do repertuaru liczne grono wykonawców, m.in. The Battlefield Band,   Charles Brown, Johnny Cash,  Mark Chesnutt,  Elvis Costello, The Four Freshmen, Lefty Frizzell,   Bill Haley, Jerry Lee Lewis, Ronnie Hawkins, Tom Jones.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lonely Weekends/Everything I Do Is Wrong	Charlie Rich	03.1960	-	22[21]	Phillips 3552	[written by Charlie Rich,Spooner Oldham][produced by Sam Phillips]
Just A Little Bit Sweet/It's Too Late	Charlie Rich	11.1961	-	111[2]	Phillips 3572	[written by Charlie Rich][produced by Sam Phillips,Charlie Rich]
Big Boss Man/Let Me Go My Merry Way	Charlie Rich	11.1963	-	108[7]	Groove 0025	[written by Jimmy Reed][produced by Chet Atkins][#38 hit for Elvis Presley in 1967]
Nice And Easy/Turn Around And Face Me	Charlie Rich	09.1964	-	131[1]	Groove 0041	[written by Ray Carter, Paul Tripp][produced by Chet Atkins][#60 hit for Frank Sinatra in 1960]
Mohair Sam/I Washed My Hands In Muddy Water	Charlie Rich	08.1965	-	21[11]	Smash 1993	[written by D. Frazier][produced by Jerry Kennedy]
I Can't Go On/Dance Of Love	Charlie Rich	10.1965	-	132[2]	Smash 2012	[written by C. A. Rich][produced by Jerry Kennedy]
Hawg Jaw/Something Just Came Over Me	Charlie Rich	03.1966	-	125[3]	Smash 2022	[written by Dallas Frazier][produced by Jerry Kennedy]
July 12, 1939/I'm Flying To Nashville Tonight	Charlie Rich	03.1970	-	85[4]	Epic 10585	[written by N. Wilson][produced by Billy Sherrill]
Nice 'N' Easy/I Can't Even Drink It Away	Charlie Rich	12.1970	-	-	Epic 10662	[written by M. Keith, A. Bergman, L. Spence][produced by Billy Sherrill][37[2].Country Chart]
A Part Of Your Life/How Long Have You Had Him On Your Mind	Charlie Rich	01.1972	-	-	Epic 10809	[written by A. Rich, M. A. Rich][produced by Billy Sherrill][35[5].Country Chart]
I Take It On Home/Peace On You	Charlie Rich	09.1972	-	-	Epic 10867	[written by K. O'Dell][produced by Billy Sherrill][6[12].Country Chart]
Behind Closed Doors/A Sunday Kind Of Woman	Charlie Rich	04.1973	-	15[19]	Epic 10950	[platinum-US][written by K. O'Dell][produced by Billy Sherrill][1[2][16].Country Chart]
Tomorrow Night/The Ways Of A Woman In Love	Charlie Rich	08.1973	-	-	RCA Victor 0983	[written by Sam Coslow, Wil Grosz][produced by Chet Atkins][29[6].Country Chart]
The Most Beautiful Girl/I Feel Like Going Home	Charlie Rich	09.1973	-	1[2][22]	Epic 11040	[gold-US][written by N. Wilson, B. Sherrill, R. Bourke][produced by Billy Sherrill][1[3][14].Country Chart]
There Won't Be Anymore/It's All Over Now	Charlie Rich	01.1974	-	18[15]	RCA Victor 0195	[written by Charlie Rich][produced by Chet Atkins][1[2][14].Country Chart]
She Called Me Baby/Ten Dollars And A Clean White Shirt	Charlie Rich	09.1974	-	47[3]	RCA Victor 10062	[written by Harlan Howard][produced by Chet Atkins][1[1][10].Country Chart]
A Very Special Love Song/I Can't Even Drink It Away	Charlie Rich	03.1974	-	11[14]	Epic 11091	[written by B. Sherrill, N. Wilson][produced by Billy Sherrill][1[3][11].Country Chart]
I Love My Friend/Why, Oh Why	Charlie Rich	08.1974	-	24[13]	Epic 20006	[written by B. Sherrill, N. Wilson][produced by Billy Sherrill][1[1][10].Country Chart]
A Field Of Yellow Daisies/Party Girl	Charlie Rich	07.1974	-	-	Mercury 73498	[written by M. A. Rich][produced by Jerry Kennedy][23[6].Country Chart]
My Elusive Dreams/Whatever Happened	Charlie Rich	02.1975	-	43[6]	Epic 50064	[written by C. Putman, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][3[8].Country Chart]
It's All Over Now/Big Jack	Charlie Rich	05.1975	-	-	RCA Victor 10256	[written by K. O'Dell][produced by Billy Sherrill][23[6].Country Chart]
Every Time You Touch Me (I Get High)/Pass On By	Charlie Rich	05.1975	-	-	Epic 50103	[written by B. Sherrill, C. Rich][produced by Billy Sherrill][3[10].Country Chart]
All Over Me/You And I	Charlie Rich	01.1976	-	-	Epic 50142	[written by B. Peters][produced by Billy Sherrill][4[12].Country Chart]
Since I Fell For You/She	Charlie Rich	01.1976	-	71[6]	Epic 50182	[written by B. Johnson][produced by Billy Sherrill][10[8].Country Chart]
America, The Beautiful (1976)/Down By The Riverside	Charlie Rich	05.1976	-	-	Epic 50222	[written by K. Goell, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][22[6].Country Chart]
Road Song/The Grass Is Always Greener	Charlie Rich	10.1976	-	-	Epic 50268	[written by P. D. Clements][produced by Billy Sherrill][27[4].Country Chart]
My Mountain Dew/Nice 'N' Easy	Charlie Rich	02.1977	-	-	RCA 10859	[written by Charlie Rich][produced by Chet Atkins][24[6].Country Chart]
Easy Look/My Lady	Charlie Rich	02.1977	-	-	Epic 50328	[written by C. Putman, S. Throckmorton][produced by Billy Sherrill][13[8].Country Chart]
Rollin' With The Flow/To Sing A Love Song	Charlie Rich	07.1977	-	101[14]	Epic 50392	[written by J. Hayes][produced by Billy Sherrill][1[2][13].Country Chart]
Puttin' In Overtime At Home/Ghost Of Another Man	Charlie Rich	04.1978	-	-	United Artists 1193	[written by B. Peters][produced by Larry Butler][8[9].Country Chart]
Beautiful Woman/Somebody Wrote That Song For Me	Charlie Rich	07.1978	-	-	Epic 50562	[written by C. Putman, S. Throckmorton][produced by Billy Sherrill][10[8].Country Chart]
On My Knees/A Mellow Melody	Charlie Rich with Janie Fricke	10.1978	-	-	Epic 50616	[written by C. Rich][1[1][10].Country Chart]
I'll Wake You Up When I Get Home/Salty Dog Blues	Charlie Rich	01.1979	-	-	Elektra 45553	[written by S. Dorff, M. Brown][produced by Snuff Garrett][3[10].Country Chart]
I Lost My Head/She Knows Just How To Touch Me	Charlie Rich	04.1979	-	-	United Artists 1280	[written by J. Slate, S. Pippin, L. Keith][produced by Larry Butler][26[3].Country Chart]
Spanish Eyes/I Do My Swingin' At Home	Charlie Rich	06.1979	-	-	Epic 50701	[written by B. Kaempfert, C, Singleton, E. Snyder][20[7].Country Chart]
You're Gonna Love Yourself In The Morning/The Top Of The Stairs	Charlie Rich	12.1979	-	-	United Artists 1325	[written by Donnie Fritts][produced by Larry Butler][22[7].Country Chart]
A Man Just Don't Know What A Woman Goes Through/Marie	Charlie Rich	10.1980	-	-	Elektra 47047	[written by Archie P. Jordan, Bob Brabham, Linda Brown][produced by Jim Ed Norman][12[8].Country Chart]
Are We Dreamin' The Same Dream/ Angelina	Charlie Rich	03.1981	-	-	Elektra 47104	[written by Billy Burnette, Johnny Christopher][produced by Jim Ed Norman][26[4].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Behind Closed Doors	Charlie Rich	05.1973	-	8[105]	Epic 32 247	[4x-platinum-US][produced by Billy Sherrill]
There Won't Be Anymore	Charlie Rich	02.1974	-	36[27]	RCA Victor 0433	[gold-US][produced by Chet Atkins]
Very Special Love Songs	Charlie Rich	03.1974	-	24[31]	Epic 32 531	[gold-US][produced by Billy Sherrill]
The Best Of Charlie Rich	Charlie Rich	04.1974	-	89[19]	Epic 31 933	[produced by Billy Sherrill]
Charlie Rich Sings The Songs of Hank Williams & Others	Charlie Rich	10.1974	-	177[4]	Hi 32 084	-
She Called Me Baby	Charlie Rich	10.1974	-	84[15]	RCA Victor 0686	[produced by Chet Atkins]
The Silver Fox	Charlie Rich	12.1974	-	25[17]	Epic 33 250	[produced by Billy Sherrill]
Every Time You Touch Me (I Get High)	Charlie Rich	06.1975	-	54[20]	Epic 33 455	[produced by Billy Sherrill]
Greatest Hits	Charlie Rich	06.1975	-	162[4]	RCA Victor 0657	-
Silver Linings	Charlie Rich	04.1976	-	160[6]	Epic 33 545	[produced by Billy Sherrill]
Greatest Hits	Charlie Rich	07.1976	-	148[6]	Epic 34 240	-
Rollin' With The Flow	Charlie Rich	10.1977	-	180[3]	Epic 34 891	[produced by Billy Sherrill]

José Ferrer

José Ferrer, właśc. José Vicente Ferrer de Otero y Cintrón  (ur. 8 stycznia 1912r w San Juan, zm. 26 stycznia 1992r w Coral Gables) - amerykański aktor i reżyser pochodzący z Portoryko, laureat Oscara za tytułową rolę w filmie Cyrano de Bergerac (1950) . 

Był także nominowany do Oscara jako najlepszy aktor drugoplanowy za kreację Karola VII Walezjusza w biograficznym dramacie historycznym Victora Fleminga Joanna d’Arc (1948) oraz jako Henri de Toulouse-Lautrec w Moulin Rouge (1952) . Ojciec Miguela Ferrera. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Man (Uh Huh)/Woman (Uh Huh)	Rosemary Clooney and Jose Ferrer	04.1954	15[2]	-	Phillips B21178H	-

Luisa Fernandez

 Luisa Fernandez (ur . 14 sierpnia 1961r w Vigo , prowincja Pontevedra , autonomiczny region Galicji , Hiszpania ) jest hiszpańską piosenkarką pop, mieszkającą w Barmstedt .



Luisa Fernandez urodziła się w Vigo w północno-zachodniej Hiszpanii w 1961 roku jako jedno z ośmiorga rodzeństwa. Na początku lat 70-tych rodzina przeniosła się do Niemiec i osiedliła w Alveslohe ( dzielnica Segeberg ) u bram Hamburga. Tutaj uczęszczała do szkoły, a następnie rozpoczęła szkolenie fryzjerskie, którego nie ukończyła.

W 1977 roku Fernandez została odkryta w wieku 16 lat na konkursie talentów w dyskotece Zur Kutsche w Alveslohe, po czym otrzymała rekordowy kontrakt. Singiel Lay Love on You ukazał się na początku 1978 roku i osiągnął 7 miejsce w Niemczech, 5 w Austrii i 15 w Szwajcarii. Tytuł uzyskał złoty status w Belgii . Wielkim sukcesem okazał się również debiutancki album Discodarling , wyprodukowany przez Johna Davida Parkera . W tym samym roku nagrała także niemiecką wersję Ein Mann wie du , która nieco bardziej odniosła sukces w wersji Tiny York . Drugim udanym singlem był Give Love a Second Chance latem 1978 rokuktóry osiągnął numer 11 w Niemczech i numer 16 w Austrii. W 1979 roku ukazał się drugi album Spanish Dancer .

Po zakończeniu fali dyskotekowej Fernandez przez chwilę słyszano bardzo mało, aż poznała niemieckiego piosenkarza i producenta Petera Kenta . W 1986 roku dwoje muzyków nagrało wspólny singiel Solo por ti , który znalazł się na liście dwudziestki największych hitów w Niemczech, a nawet na pierwszym miejscu w Austrii. Szczególnie w Austrii para, która była również prywatnie związana, odniosła największe sukcesy: single Con esperanza , Dos horas mas , La luna lila (Purple Moon) , Quizás, quizás, quizás i Y tu weszły do ​​czołowej 20. W 1997 r. Fernandez ukończyła współpracę z Peterem Kentem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lay Love On You/Make Me Feel Alright	Luisa Fernandez	11.1978	31[9]	-	Warner Bros. K 17061	[written by J. D. Parker, Tanja][produced by David Parker]

Marty Rhone

Marty Rhone (ur. Karel Lawrence van Rhoon ,ur.  7 maja 1948 r., Soerabaja , Holenderskie Indie Wschodnie ) to australijski piosenkarz pop, aktor i menedżer talentów. W lipcu 1975 roku jego singiel „Denim and Lace” zajął drugie miejsce na liście Australian Kent Music Report Singles Chart. W czerwcu 1977 roku miał kolejny hit „Mean Pair of Jeans”, który zajął 10. miejsce. Jako aktor pojawił się na australijskiej scenie w Godspell (1972–73); w TV w Number 96 (1974) i Class of '75 (1975); oraz w londyńskiej inscenizacji The King and I (1979–80) u boku Yula Brynnera .
Od końca 1987 r. do sierpnia 1990 r. Był menadżerem biznesowym trio braci, australijskich mistrzów boksu: Deana (w wadze ciężkiej ), Guy'a (w wadze półciężkiej ) i Troy'a Watersa ( junior w wadze średniej ).

  

Marty Rhone urodził się jako Karl Karel (lub) Lawrence van Rhoon w dniu 7 maja 1948 roku w Soerabaja , Holenderskich Indii Wschodnich (później nazwanego Surabaya, Indonezja ). Jego ojcem był Eddy Emile van Rhoon (ur. Soerakarta , Jawa Środkowa, 1 lipca 1917 r.), urzędnik i były latający nawigator w marynarce holenderskich Indii Wschodnich podczas II wojny światowej. Jego matką była Judith Olive (z domu Bagshaw, ur. Sydney, 1 stycznia 1929r).   Była piosenkarką i aktorką, która poznała Eddy'ego na scenie jazzowej w Sydney; na urlopie gdzie był pianistą gościnnym. Para wyszła za mąż w 1947 r. i Judith towarzyszyła Eddy'emu w drodze do Soerabaja.  Rodzina wyemigrowała do Australii 21 kwietnia 1950 r. I krótko mieszkała w Sydney i Brisbane , a następnie przeniosła się do Darwin .  Eddy pracował jako oficer ds. Łączności w Departamencie Lotnictwa Cywilnego ; stacjonował w Darwin od marca 1951 do lipca 1957. Rodzina pozostawała w Darwinie do połowy 1960 r., kiedy to Rhone miał młodszą siostrę Kymn Dale (ur. 1958) i brata Martina Richarda (ur. 1960). 

Rodona uczył się gry na fortepianie u swojego ojca, ale wolał śpiewać.  W sierpniu 1959 roku, w wieku 11 lat, po raz pierwszy wystąpił publicznie w Darwin's Mitchell Street Town Hall w Around the World in 80 Minutes - koncercie charytatywnym - wraz z ojcem na fortepianie i matką. Po ukończeniu szkoły podstawowej rodzina przeniosła się do Sydney, gdzie uczęszczał do Crows Nest Boys High School.  

W połowie 1961 roku Rhone pojawił się w segmencie poszukiwań talentów serialu telewizyjnego ATN7, Tarax Show , i zaproponowano mu miejsce do śpiewania w programie dla dzieci Kaper Kabaret .  Pod koniec 1965 roku założył zespół The Blue Feelings, z którym wzięli udział w przesłuchaniu w Saturday Date , programie dla nastolatków.  Po przesłuchaniu właściciel Spin Records, Nat Kipner, podpisał kontrakt z Rhone, a wytwórnia wydała jego debiutancki singiel „Nature Boy” w lutym następnego roku.   W swoich kolejnych dwóch singlach, „Thirteen Women” (kwiecień) i „I Want You Back Again”, Rhone był wspierany przez kolegów z wytwórni Spin Records, The Soul Agents, grupę beat popową.  Założyli się w 1964 roku i do 1966 roku składali się z Jerry'ego Darmica na gitarze basowej, Rogera Felice-Andrewsa na perkusji, Johna Greena na gitarze i Barry'ego Kelly'ego na organach.

Czwarty singiel Rhône, „She Is Mine”, zawierał napisany przez siebie tytuł na stronie B „Village Tapestry” , który ukazał się we wrześniu.  Żaden z tych singli nie znalazł się na liście przebojów Go-Set National Top 40, jednak australijski muzykolog Ian McFarlane opisał „Village Tapestry” jako „wysoko ceniony wśród miłośników lat 60-tych”. W 1966 roku Marty Rhone i The Soul Agents wspierali The Rolling Stones podczas trasy brytyjskiej grupy rockowej po Australii. Wystąpili również na planie PJ Proby Show na stadionie w Sydney z Wayne Fontana , Eden Kane i The Bee Gees .  Rhone przeniósł się do Melbourne i wydał pięć kolejnych singli w Spin Records, ale miał „ograniczony sukces”. 
W marcu 1970 Rhone został powołany do służby narodowej do 1972 roku. Podczas swojej służby uczęszczał do Royal Military College w Duntroon , jako członek ich zespołu, przez 18 miesięcy.

Od kwietnia 1972 do lipca 1973 występował w australijskiej wersji scenicznej Godspell w The Richbrooke w Sydney z Rodem Dunbarem, Peitą Toppano i Johnem Watersem . Album ze ścieżką dźwiękową z australijskiej obsady został wydany jako Godspell: a Musical  . Uczęszczał do Sydney Conservatorium of Music iw lipcu 1973 roku wydał nowy singiel „Goodbye in May”. 

Skomponował muzykę do filmu Ruzzante Returns from the Wars , w którym wystąpił Ivar Kants i był wystawiany w Parade Theatre w Kensington od maja do czerwca 1974 roku jako jednoaktowa sztuka.  Jest on oparty na tekście Angelo Beolco „s Il Parlamento de Ruzante ,z połowy 16 wieku we Włoszech pierwotnie napisany. 

Do połowy 1975 roku Rhone podpisał kontrakt z M7 Records i wydał swój kolejny singiel „Denim and Lace”, który zajął drugie miejsce na liście Australian Kent Music Report Singles Chart. Był promowany na albumie ze ścieżką dźwiękową Class of '75 .  Został napisany wspólnie przez L Listera (aka Jack Aranda) i F Lyons (aka Shad Lyons).   Lister and Lyons wyprodukowali także debiutancki album Rhone, Denim and Lace , nagrywany w Alberts Studio 139 . Pod koniec roku „Denim and Lace” był drugim najlepiej sprzedającym się singlem w Australii. Jego następny singiel „Star Song” dotarł do Top 50, dwa następne odniosły mniejsze sukcesy, podczas gdy ostatni w tym roku „On the Loose” dotarł do Top 40.  Z czterech singli „On the Loose (Again) ”- napisany wspólnie przez Briana Dawe i Steve'a Grovesa (ex - Tin Tin )  - został  wykorzystany przez Rhone do wygrania Australian Popular Song Festival w 1976 roku.   W czerwcu 1977 roku miał kolejny hit z "Mean Pair of Jeans", który osiągnął nr 11. W lipcu tego samego roku wydał swój drugi album, Marty Rhone . 

W lipcu 1978 Rhone przeniósł się do Londynu. W czerwcu 1979 Rhone wcielił się w rolę Lun Tha w przedstawieniu The King and I w London Palladium wraz z Yulem Brynnerem i Virginią McKenną .   We wrześniu 1981 roku wrócił do Sydney.

  W marcu 2017 roku Rhone wydał nowy singiel zatytułowany „Graceland on the Line”, upamiętniający 40 lat od śmierci Elvisa Presleya .

W styczniu 1976 roku Marty Rhone poślubił Rosę Merolę; para ma dwóch synów. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Village Tapestry/She Is Mine	Marty Rhone	01.1967	72[8]	-	Spin EK-1571	[written by Marty Rhone]
No, No, No, No, No/Tell Me Love	Marty Rhone	06.1967	60[12]	-	Spin EK-1790	[written by G. Stephens, M. Palmaroff]
She's Coming Home/Hurry, Poor Working Man	Marty Rhone	06.1968	98[1]	-	Spin EK-2278	[written by Shaw, Keene]
Ruby With The Red Hair/Appeal	Marty Rhone	09.1969	73[15]	-	Spin EK-3158	[written by Marty Rhone]
Denim And Lace/Take Me	Marty Rhone	07.1975	8[35]	-	M7 MS-115	[written by Aranda, Lyons]
Star Song/Little Miss Demeanour	Marty Rhone	02.1976	44[14]	-	M7 MS-148	[written by Aranda, Rhone]
Take Away/Instant Coffee, Instant Tea	Marty Rhone	07.1976	99[2]	-	M7 MS-178	[written by Aranda, Rhone ]
On The Loose/You Can't Have Me	Marty Rhone	01.1977	33[16]	-	M7 MS-200	[written by Dawe, Groves]
A Mean Pair Of Jeans/I'm Gone Again	Marty Rhone	04.1977	10[24]	-	M7 MS-209	[written by Aranda, Rhone ]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Denim and Lace	Marty Rhone	06.1976	98[1]	-	M7 MLF 127	-
Marty Rhone	Marty Rhone	07.1977	94[3]	-	M7 MLF 171	-

Gene McFadden

 Gene McFadden (ur. 28 stycznia 1949r-zm. 27 stycznia 2006r), amerykański wokalistka, autor tekstów i producent muzyczny. Najbardziej znany jest jako jeden z kluczowych członków wytwórni Philadelphia International i był połową odnoszącego sukcesy zespołu McFadden & Whitehead z Johnem Whiteheadem .


McFadden poznał Johna Whiteheada jako nastolatka i razem założyli Epsilons, grupę soulową . Grupa została odkryta przez Otisa Reddinga , który działał jako ich menadżer. Później koncertowali z Reddingiem aż do jego śmierci w 1967 roku, po czym podpisali kontrakt z Kenny Gamble i wytwórnią płytową Philadelphia International, należącą do Leona Huffa . McFadden & Whitehead szybko zwrócił na siebie uwagę swoimi zdolnościami do pisania piosenek, kiedy ich piosenka „ Back Stabbers ”, nagrana przez The O'Jays , zajęła 3 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Duet napisał wiele piosenek dla innych artystów z Filadelfii i miał na koncie takie hity jak Harold Melvin & the Blue Notes " Wake Up Everybody (Part 1) ", " Bad Luck ", "I'll Always Love My Mama" The Intruders oraz ich własne " Ain't No Stoppin 'Us Now " ( # 1 R&B) w 1979r.  McFadden, wraz z Whitehead, odegrał kluczową rolę w zdefiniowaniu brzmienia Philadelphia soul .

U McFaddena zdiagnozowano raka wątroby i płuc w 2004 r. i zmarł na tę chorobę w swoim domu w dzielnicy Mount Airy w Filadelfii 27 stycznia 2006 r. (jeden dzień przed ukończeniem 57. urodzin).  Pozostawił żonę Barbarę, dwie córki i dwóch synów.

Kompozycje Gene McFaddena na listach przebojów

[with Leon Huff,John Whitehead] 07/1972 Back Stabbers The O'Jays 3.US [with John Whitehead, Kenny Gamble & Leon Huff] 06/1973 I'll Always Love My Mama (Part 1) The Intruders 36.US/32.UK [with Victor Carstarphen, John Whitehead] 11/1974 Where Are All My Friends Harold Melvin & the Blue Notes 80.US/52.UK 03/1975 Bad Luck Harold Melvin & the Blue Notes 15.US/51.UK 11/1975 Bad Luck The Atlanta Disco Band 94.US 11/1975 Wake Up Everybody (Part 1) Harold Melvin & the Blue Notes 12.US/23.UK 12/1975 The Soul City Walk Archie Bell & the Drells 13.UK 04/1976 Tell the World How I Feel About 'Cha Baby Harold Melvin & the Blue Notes 94.US 11/1994 The More I Get the More I Want K.W.S. 35.UK 12/1995 Wake Up Everybody Sonia [Sonia Evans] 155.UK 10/2010 Wake Up Everybody John Legend & The Roots 179.UK [with John Whitehead & Jerry Cohen] 04/1979 Ain't No Stoppin' Us Now McFadden & Whitehead 13.US/5.UK 05/1984 Ain't No Stoppin' (Ain't No Way) McFadden & Whitehead 81.UK 04/1995 Ain't No Stoppin' Us Now Luther Vandross 22.UK [with John Whitehead & Ronald Rose] 04/1979 Pick Me Up, I'll Dance Melba Moore 103.US/48.UK [with John Whitehead, Jerry Cohen, Frank Smith & Phil Terry] 10/1985 Ain't No Stoppin' / Bring Family Back McFadden & Whitehead 93.UK [with Leon Huff,John Whitehead & Victor Carstarphen] 06/1986 Don't Let Love Get You Down Archie Bell & the Drells 49.UK [with James McKinley & Linda Vitali] 11/1986 A Little Bit More Melba Moore 96.UK [with Jerry Cohen, John Whitehead & Linda Vitali] 08/1992 Ain't No Stoppin' Us Now Mike Davis 38.R&B [with Kenny Gamble, Leon Huff, Q-Tip, Raphael Saadiq & John Whitehead] 04/1999 Get Involved Raphael Saadiq & Q-Tip 67.US/36.UK [with Dan Bewick, Matt Frost, Jones, Thorne] 11/1999 Sun Shining Down Circa 70.UK [with Aaron Gilbert, Les Sharma, John Whitehead, R. Rose & S. Peters] 12/2000 Chasing Rainbows Big Time Charlie 83.UK [with Andrea Martin, Ivan Matias, Leon Huff,John Whitehead] 03/2002 Wish I Didn't Miss You Angie Stone 30.UK/79.US [with Eddie Berkeley, Brown, Carstarphen, Kay Gee, Balewa Muhammad & John Whitehead] 11/2002 Fabulous Jaheim 28.US/41.UK [with T.I., Meek Mill , Carl McCormick, Kenny Gamble, Leon Huff, Paul Tisdale & John Whitehead] 01/2013 G Season T.I. 122.US

 

Lawrence Reynolds

  Lawrence Reynolds (ur. 13 lipca 1944r-zm. 15 sierpnia 2000r) był amerykańskim piosenkarzem country . W 1969 roku wydał przebój „Jesus Is a Soul Man”, który zajął 28 miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA .  Współtwórcą „Jesus Is a Soul Man” jest Jack D. Cardwell. Wydał album w 1970 roku, również zatytułowany Jesus Is a Soul Man , który zadebiutował na 45 miejscu na liście US Country Albums w 1970 roku.


Reynolds urodził się w St. Stephens w Alabamie .  Zmarł na chorobę wieńcową 15 sierpnia 2000 r. i został pochowany w kościele baptystów Three Forks w Bigbee, Alabama.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jesus Is A Soul Man/I Know A Good Girl (When I Hold One)	Lawrence Reynolds	09.1969	-	28[10]	Warner Bros. 7322	[written by Reynolds, Cardwell][produced by Don Davis]

 

Ella Fitzgerald

Ur. 25.04.1918 w Newport News w stanie Wirginia (USA), zm. 15.06.1996 w Beverly Hills (Kalifornia). Już w szkole, w Nowym Jorku, śpiewała w klubie, wykazując spory talent, chociaż nad śpiew przekładała taniec. Mimo towarzyszącej jej od dzieciństwa chorobliwej nieśmiałości, która mocno ograniczała jej szanse na osiągnięcie sukcesu estradowego, wystąpiła w konkursie dla amatorów jako tancerka. W ostatniej jednak chwili, ogromnie zdenerwowana, miała do wyboru albo stać na scenie, albo zaśpiewać. Wybrała to drugie.

 

Odniesiony sukces dodał jej otuchy i zaczęła brać udział w innych podobnych konkursach, w których również zwyciężała. W końcu odważyła się wystąpić w najważniejszym konkursie tego typu, w Harlem Opera House, gdzie usłyszeli ją Benny Carter i Charles Linton, którzy starali się załatwić jej pracę w orkiestrze Fletchera Hendersona. Jednak dopiero konkurs w harlemowskim Apollo Theatre w 1934, na którym zdobyła I nagrodę, otworzył przed nią drzwi kariery.
 

Tak zaczęła się spektakularna kariera jednej z najwybitniejszych śpiewaczek jazzu. Linton, który śpiewał w występującej w Sa'voy Ballroom orkiestrze Chicka Webba, zarekomendował ją swojemu liderowi. Ten natychmiast ją zatrudnił, a nawet przez jakiś czas płacił jej gażę z własnej kieszeni. Wkrótce Ella Fitzgerald stała się największą atrakcją orkiestry. W 1935 nagrała pierwszą płytę z piosenką "Love and Kisses". Nagrywała zarówno z Webbem, jak i małymi grupami Teddy'ego Wilsona, z Ink Spots, a także Bennym Goodmanem. Z Webbem nagrała kilka wielkich przebojów, jak "Sing Me A Swing Song", "Oh, Yes, Take Another Guess", "The Dipsy Doodle", "If Dreams Come True" "A-Tisket, A-Tasket" (do którego napisała słowa), "F.D.R. Jones" i "Undecided". Po śmierci Webba w 1939r była do 1942r formalnym liderem orkiestry.
 

Póżniej rozpoczęła karierę solową, nagrywając wiele popularnych piosenek, czasem w towarzystwie innych artystów. W latach 40-tych jej karierą zajął się producent Norman Granz i dzięki jego mistrzowskim i zdecydowanym posunięciom trafiła do grona najwybitniejszych amerykańskich śpiewaczek jazzowych,z których jednocześnie cieszyła się największą popularnością u publiczności niejazzowej. Przyczyniły się do tego z pewnością nagrania znanych piosenek napisanych m.in. przez braci Gershwinów i Cole'a Portera, należących do wielkiej tradycji amerykańskiej, swoistego śpiewnika narodowego (seria Song Book...).
 

Pod okiem Granza podbijała także publiczność licznymi koncertami w ramach Jazz At The Philharmonic. Posiadała rozległą skalę głosu i do końca kariery jej głos brzmiał dziewczęco, lekko i radośnie, co wyjątkowo ciekawie brzmiało w zderzeniu z repertuarem jazzowym. Niestety, jej głos gorzej brzmiał w bluesie i Ella zwykle unikała wykonywania tego gatunku (skądinąd w jej śpiewie z początków kariery zaznaczały się wyraźne wpływy Connee Boswell). Jej interpretacje cechowały elegancja, swing i wirtuozeria, a nagrania powstałe podczas współpracy z tak wybitnymi akompaniatorami, jak Ray Brown (przez jakiś czas jej mąż), Joe Pass czy Tommy Flanagan były zawsze idealnie dopracowane.
 

Zupełnie inaczej wypadała w duecie z Louisem Armstrongiem: dla Fitzgerald piosenka i jej interpretacja były zamkniętą całością, podczas gdy dla Armstronga piosenka była głównie bazą do improwizacji. Szacunek dla artystki oraz uznanie dla interpretacji piosenek pomogły jej osiągnąć najwyższą pozycję wśród podobnych stylistycznie wykonawczyń. Mniej więcej od połowy lat 80-tych z powodu choroby oczu ograniczyła swoją działalność artystyczną. Nie zapomniała jednak o niej wierna publiczność i każdy z jej występów przyjmowany był niezwykle gorąco. Choć estrady od lat roją się od wyśmienitych piosenkarek, z których w dodatku wiele wykazuje wyraźne wpływy Fitzgerald, trudno znaleźć taką, która mogłaby przejąć po niej koronę Pierwszej Damy.  

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sing Me A Swing Song [And Let Me Dance]	Mills Brothers And Ella Fitzgerald	07.1936	-	18[1]	Decca 830	[written by Hoagy Carmichael,Stanley Adams]
[If You Can't Sing It] You'll have to swing it	Mills Brothers And Ella Fitzgerald	12.1936	-	20[1]	Decca 1032	[written by Sam Coslow]
Dedicated To You/Big Boy Blue	Mills Brothers And Ella Fitzgerald	04.1937	-	A:19[1];B:20[1]	Decca 1148	[written by Cahn, Chaplin, Zaret]
If You Ever Should Leave/Everyone's Wrong But Me	Ella Fitzgerald	07.1937	-	12[4]	Decca 1302	[written by Sammy Cahn; Saul Chaplin]
All Over Nothing At All	Ella Fitzgerald	07.1937	-	20[1]	Decca 1339	[written by Jack Lawrence,Peter Tinturin]
Rock It For Me	Ella Fitzgerald	02.1938	-	19[1]	Decca 1586	[written by Kay and Sue Werner]
I Got a Guy	Ella Fitzgerald	06.1938	-	18[2]	Decca 1681	[written by Marion Sunshine]
A-Tisket A-Tasket / Liza (All the Clouds'll Roll Away)	Ella Fitzgerald	06.1938	-	1[10][19]	Decca 1840	[written by Ella Fitzgerald;Al Feldman]
I Found My Yellow Basket	Ella Fitzgerald	11.1938	-	3[6]	Decca 2148	[written by Chick Webb,Ella Fitzgerald]
Wacky Dust	Ella Fitzgerald	11.1938	-	13[4]	Decca 2021	[written by Oscar Levant,Stanley Adams]
MacPherson Is Rehearsin' to Swing	Ella Fitzgerald	11.1938	-	14[1]	Decca 2080	-
F.D.R. Jones/I Love Each Move You Make	Ella Fitzgerald	11.1938	-	8[6]	Decca 2105	[written by Harold Rome]
Undecided / In the Groove at the Grove	Ella Fitzgerald	03.1939	-	8[4]	Decca 2323	[written by Sid Robin, Charlie Shavers]
T'ain't What You Do (It's the Way That You Do It)	Ella Fitzgerald	03.1939	-	19[1]	Decca 2310	[written by Sy Oliver,Trummy Young]
Chew, Chew, Chew (Your Bubble Gum)	Ella Fitzgerald	05.1939	-	14[1]	Decca 2389	[written by Buck Ram,Chick Webb Ella Fitzgerald]
I Want The Waiter (With The Water)/That's All Brother	Ella Fitzgerald	09.1939	-	9[3]	Decca 2628	[written by Kay Werner,Sue Werner]
My Wubba Dolly (Rubber Dolly)/You're Gonna Lose Your Gal	Ella Fitzgerald	10.1939	-	16[1]	Decca 2816	[written by Kay Werner, Sue Werner]
The Starlit Hour	Ella Fitzgerald	04.1940	-	17[3]	Decca 2988	[written by Peter De Rose,Mitchell Parish][piosenka z musicalu na Broaway'u "Earl Carroll's Vanites"]
Sing Song Swing	Ella Fitzgerald	04.1940	-	23[2]	Decca 3126	[written by Charles Cooke,Lloyd Garrett]
Imagination/Sugar Blues	Ella Fitzgerald	06.1940	-	A:15[3];B:27[1]	Decca 3078	[A:written by Charles Cooke,Lloyd Garrett][B:written by Johnny Burke,Jimmy Van Huesen]
Shake Down The Stars/I Fell In Love With A Dream	Ella Fitzgerald	07.1940	-	18[2]	Decca 3199	[written by Jimmy Van Heusen,Eddie DeLange]
Five O'Clock Whistle/So Long	Ella Fitzgerald	11.1940	-	9[5]	Decca 3420	[written by Kim Gannon, Joseph Myrow, Gene Irwin]
Louisville, K-Y./Tea Dance	Ella Fitzgerald	02.1941	-	23[1]	Decca 3441	[written by Sonny Skylar]
Hello Ma I Done It Again	Ella Fitzgerald	08.1941	-	26[1]	Decca 3612	[written by Ralph Rainger,Leo Robin]
The Muffin Man	Ella Fitzgerald	08.1941	-	23[1]	Decca 3666	[written by Ella Fitzgerald]
My Heart And I Decided/I Must Have That Man	Ella Fitzgerald And The Keys	05.1943	-	-	Decca 18530	[written by Walter Donaldson][6[1].R&B Chart]
Cow-Cow Boogie	Ella Fitzgerald & Ink Spots	03.1944	-	A:10[8];B:22[1]	Decca 18 587	[A:written by Gene DePaul,Don Raye,Benny Carter][B:written by Jimmy McHugh,Irving Mills,Gene Austin][A:piosenka z filmu "Ride 'Em Cowboy"][B:#3 hit for Aileen Stanley & Gene Austin in 1925][1[1][12].R&B Chart]
Once Too Often/Time Alone Will Tell	Ella Fitzgerald	07.1944	-	20[2]	Decca 18605	[written by James V. Monaco, Mack Gordon][ piosenka z filmu "Pin-up girl"]
Into Each Life Some Rain Must Fall/ I'm Making Believe	Ink Spots And Ella Fitzgerald	11.1944	-	A:1[2][18];B:1[2][17]	Decca 23356	[gold-US][A:written by Allan Roberts, Doris Fisher][B:written by James V. Monaco, Mack Gordon][B:piosenka z filmu "Sweet and Lowdown"][A:1[11][21].R&B Chart][B:2[14].R&B Chart]
And Her Tears Flowed Like Wine/Confessin' (That I Love You)	Ella Fitzgerald	01.1945	-	10[5]	Decca 18633	[written by Stan Kenton, Charles Lawrence, Joe Greene]
I'm Beginning To See The Light/That's The Way It Is	Ella Fitzgerald And Ink Spots	04.1945	-	5[6]	Decca 23399	[written by H. James, D. Ellington, J. Hodges, D. George]
It's Only A Paper Moon/(I'm Gonna Hurry You Out Of My Mind And) Cry You Out Of My Heart	Ella Fitzgerald And Delta Rhythm Boys	05.1945	-	9[3]	Decca 23425	[written by Harold Arlen, Billy Rose, E. Y. Harburg][4[2].R&B Chart]
You Won't Be Satisfied ( Until You Break My Heart)/The Frim Fram Sauce	Ella Fitzgerald And Louis Armstrong	04.1946	-	10[2]	Decca 23496	[written by Freddy James, Larry Stock][B:4[2].R&B Chart]
Stone Cold Dead In The Market (He Had It Coming)/Petootie Pie	Ella Fitzgerald And Louis Jordan	07.1946	-	7[6]	Decca 23546	[written by Wilmoth Houdini][A:1[5][20].R&B Chart][B:3[2].R&B Chart]
(I Love You) For Sentimental Reasons/It's A Pity To Say Goodnight	Ella Fitzgerald And Delta Rhythm Boys	12.1946	-	8[14]	Decca 23670	[written by William Best][#17 hit for Sam Cooke'a in 1958]
Guilty/Sentimental Journey	Ella Fitzgerald	04.1947	-	11[4]	Decca 23844	[written by Gus Kahn, Harry Akst, Richard A. Whiting][#4 hit for Ruth Etting in 1931]
That's My Desire/ A Sunday Kind Of Love	Ella Fitzgerald	06.1947	-	-	Decca 23866	[written by Helmy Kresa, Carroll Loveday][3[1].R&B Chart]
My Happiness/Tea Leaves	Ella Fitzgerald	06.1948	-	6[21]	Decca 24446	[written by Borney Bergantine, Betty Peterson][8[5].R&B Chart][#2 hit for Connie Francis in 1959]
It's Too Soon To Know/I Can't Go On (Without You)	Ella Fitzgerald	10.1948	-	-	Decca 24497	[written by Deborah Chessler][6[3].R&B Chart]
Baby, It's Cold Outside/Don't Cry, Cry Baby	Ella Fitzgerald And Louis Jordan	06.1949	-	9[13]	Decca 24644	[written by Frank Loesser][6[4].R&B Chart][piosenka z filmu "Neptune's Daughter"]
I'll Never Be Free/ Ain't Nobody's Business If I Do	Ella Fitzgerald And Louis Jordan With The Tympany Five	11.1950	-	-	Decca 27200	[written by Bennie Benjamin, George Weiss][7[2].R&B Chart]
Can Anyone Explain? (No, No, No!)/Dream A Little Dream Of Me	Ella Fitzgerald And Louis Armstrong	11.1950	-	30[1]	Decca 27209	[written by Bennie Benjamin, George Weiss]
Smooth Sailing	Ella Fitzgerald	09.1951	-	23[6]	Decca 27693	[written by Arnett Cobb][3[12].R&B Chart]
Trying	Ella Fitzgerald	09.1952	-	22[2]	Decca 28375	[written by Billy Vaughn]
Crying In The Chapel/When The Hands Of The Clock Pray At Midnight	Ella Fitzgerald	09.1953	-	15[2]	Decca 28762	[written by Artie Glenn][#3 hit for Elvis Presley in 1965]
A Beautiful Friendship/Stay There	Ella Fitzgerald	07.1956	-	74[5]	Verve 2012	[written by Stanley Styne,Donald Kahn]
The Swingin' Shepherd Blues/Teach Me How To Cry	Ella Fitzgerald	05.1958	15[5]	-	HMV POP 486 [UK]	[written by Rhoda Roberts,Kenny Jacobson,Moe Koffman]
But Not For Me/You Make Me Feel So Young	Ella Fitzgerald	10.1959	25[3]	-	HMV POP 657 [UK]	[written by George Gershwin, Ira Gershwin]
Mack The Knife/Cool Breeze	Ella Fitzgerald	05.1960	19[9]	27[14]	Verve 902	[written by Marc Blitzstein,Kurt Weill,Bertold Brecht][6[6].R&B Chart]
How High The Moon/Smooth Sailing	Ella Fitzgerald	08.1960	46[1]	76[5]	Verve 10220	[written by Morgan Lewis,Nancy Hamilton][#1 hit for Les Paul & Mary Ford in 1951]
Desafinado (Slightly Out Of Tune)/Stardust Bossa Nova	Ella Fitzgerald	11.1962	38[6]	-	Verve VS 502 [UK]	[written by Jobim, Hendricks, Cavanaugh, Mendonca ]
Bill Bailey, Won't You Please Come Home/Ol' Man Mose	Ella Fitzgerald	04.1963	-	75[3]	Verve 10288	[written by Hughie Cannon][#1 hit for Arthur Collins in 1902]
Can't Buy Me Love/Hello, Dolly!	Ella Fitzgerald	05.1964	34[5]	-	Verve VS 519 [UK]	[written by Lennon, MacCartney]
Summertime	Ella Fitzgerald	07.1989	82[2]	-	Verve PO 48	[written by George Gershwin,Ira Gershwin]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ella Fitzgerald Sings The Cole Porter Song Book	Ella Fitzgerald	07.1956	-	15[1]	Verve 4001	[produced by Norman Granz]
Ella And Louis	Ella Fitzgerald with Louis Armstrong	12.1956	-	12[2]	Verve 4003	[produced by Norman Granz]
Ella Fitzgerald Sings The Rodgers & Hart Song Book	Ella Fitzgerald	03.1957	-	11[4]	Verve 4002	[produced by Norman Granz]
Ella Fitzgerald Sings The Irving Berlin Song Book	Ella Fitzgerald	07.1958	5[1]	-	HMV CLP 1183 [UK]	[produced by Norman Granz]
Ella Sings Gershwin	Ella Fitzgerald	06.1960	13[3]	13[3]	Brunswick LA 8648 [UK]	-
Mack The Knife-Ella In Hamburg	Ella Fitzgerald	09.1960	-	11[51]	Verve 4041	[produced by Norman Granz]
Ella at Opera House	Ella Fitzgerald	06.1960	16[1]	-	Columbia 3SX 10126 [UK]	-
Ella Sings Gershwin Volume 5	Ella Fitzgerald	07.1960	18[2]	-	HMV CLP 1353 [UK]	-
Ella In Hollywood	Ella Fitzgerald	11.1961	-	35[34]	Verve 4052	-
Ella And Basie!	Ella Fitzgerald with Count Basie	10.1963	-	69[20]	Verve 4061	[produced by Norman Granz]
Ella Fitzgerald Sings The George And Ira Gershwin Song Book	Ella Fitzgerald	03.1964	-	111[5]	Verve V-29-5	[produced by Norman Granz]
Hello, Dolly!	Ella Fitzgerald	08.1964	-	146[2]	Verve 4064	[produced by Norman Granz]
Brighten The Corner	Ella Fitzgerald	08.1967	-	172[2]	Capitol 2685	[produced by Dave Dexter, Jr.]
Ella Fitzgerald's Christmas	Ella Fitzgerald	12.1967	-	27[4].Christmas Chart	Capitol 2805	[produced by Dave Dexter, Jr.]
Ella	Ella Fitzgerald	10.1969	-	196[2]	Reprise 6354	[produced by Richard Perry]
The Incomparable Ella	Ella Fitzgerald	05.1980	40[7]	-	Polydor POLTV 9	-
A Portrait Of Ella Fitzgerald	Ella Fitzgerald	02.1988	42[10]	-	Stylus SMR847	-
Essential Ella	Ella Fitzgerald	11.1994	35[17]	-	Verve 5239902	[produced by Dave Dexter, Jr.]
Forever Ella	Ella Fitzgerald	03.1996	19[10]	-	Verve/Polygram TV 5293872	-
Gold	Ella Fitzgerald	02.2003	15[15]	-	Verve 0654842	-
Ella & Louis Together	Ella Fitzgerald	09.2004	43[2]	-	UCJ 9867768	-
Love songs	Ella Fitzgerald	10.2005	61[2]	-	UCJ 9831065	-
Forever Ella	Ella Fitzgerald	05.2007	20[5]	-	UCJ 9848373	-

Fiji

George "Fiji" Veikoso , urodzony jako George Brooks Veikoso (10 maja 1970r), to fidżijski klasyczny wykonawca reggae, hip-hop, R & B i jazzu, wokalista, autor tekstów, producent muzyczny i okazjonalny aktor. Urodził się na Fidżi, ale wychował na Hawajach.


Jego pierwszy profesjonalny występ przyniósł mu 5 dolarów od publiczności. Jako dziecko lubił śpiewać w kościele. Wspomina trzech krewnych, którzy pomogli mu osiągnąć cele, w tym jego wuj, Isireli Racule, który pracował przy „ Drums of the Islands ” Elvisa Presleya , jego drugi wuj i fidżijska gwiazda jazzu Sakiusa Bulicokocoko i Paul Stevens. Dołączył do fidżyjskiego zespołu Rootstrata w 1987 roku, ale w tym samym roku wyjechał na Hawaje z powodu zamachu stanu w 1987 roku .

W 1998 roku zdobył nagrodę Na Hoku Hanohano dla Wokalisty Roku i Ulubionego Artysty Roku.

Zdobył wiele innych wyróżnień branżowych i nagród „Ulubiony Artysta Artysty Roku” i „People's Choice Award”. Współpraca FIJI przy kompilacji „Island Warriors” przyniosła nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy album reggae .

Fidżi jest także współautorem i śpiewał piosenkę przewodnią z 11 sezonu „Let Me Be the One” z Glennem Medeirosem do programu telewizyjnego Baywatch, a on grał w 2002 roku w filmie surferów Blue Crush . 

W swojej karierze wyprodukował i wydał wiele albumów, między innymi „Evolution” i „Born and Raised”. Jedną z jego najpopularniejszych piosenek wszech czasów jest „Lia”.  

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Gratitude	Fiji	03.2000	-	50[1]	-/King RCR 1002	-

Filter

Filter to zespół rockowy, założony w 1993 w Cleveland, przez Richarda Patricka (ex-gitarzystę Nine Inch Nails) oraz gitarzystę i klawiszowca Briana Lieseganga. Charakterystyczny dla Filtera jest wokal Patricka - dochodzący w większości piosenek do bardzo wysokiego krzyku. Zespół wydał trzy albumy studyjne po czym zawiesił działalność na siedem lat powracając w 2008 roku z nowym materiałem .
Pierwszy album "Short Bus", promował singiel "Hey Man, Nice Shot". Utwór wzbudził pewne kontrowersje, ponieważ nawiązywał do publicznego samobójstwa polityka Budda Dwyera.Drugim singlem z płyty był "Dose". Na potrzeby trasy w zespole znaleźli się Geno Lenardo (gitarzysta), Frank Cavanagh (gitara basowa) i Matt Walker (perkusja).


 

Po wydaniu debiutu, zespół nagrał szereg utworów na ścieżki dźwiękowe filmów. Były to "Thanks Bro", nagrane na album Songs In The Key Of X: Music From And Inspired By The X-Files, "Jurassitol" na The Crow: City of Angels, "(Can't You) Trip Like I Do" (razem z The Crystal Method) do filmu Spawn i cower Harry'ego Nilssona "One" do pełnometrażowego filmu Z archiwum X: Pokonać przyszłość.
 

W 1997 roku z zespołu odszedł Liesegang, z powodu różnic artystycznych. W 1999 ukazał się drugi album Filter - "Title Of Record", a singlem wybranym aby promować album był "Take a Picture", który zdobył szereg nagród oraz zaprezentował zespół nieco szerszej widowni. Po wydaniu trzeciego albumu, "The Amalgamut", zespół ruszył w tournee, które przerwano po kilku tygodniach, ponieważ Patrick dobrowolnie zgłosił się na odwyk. Działalność Filter zawieszono.W tym czasie Richard wydał album z byłymi członkami Stone Temple Pilots pod szyldem Army of Anyone.
 

 

W maju 2008 roku ukazał się czwarty album zespołu, "Anthems for the Damned" wydany już w nowym składzie. Promujący go singiel "Soldiers of Misfortune," wzbudził dość duże zainteresowanie obyło się, jednak, bez większych kontrowersji mimo poruszanej w nim antywojennej tematyki.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey Man Nice Shot/White Like That	Filter	08.1995	-	76[7]	Reprise 9 43531-2	[written by Richard Patrick][produced by Patrick,Liesegang]
[Can't you]Trip like I do	Filter & Crystal Method	10.1997	39[3]	-	Epic EPC 664905 2 [UK]	[written by Crystal Method, , Filter][produced by Crystal Method, Filter][piosenka z filmu "Spawn"]
Welcome To The Fold/One (Is The Loneliest Number)	Filter	10.1999	85[2]	-	Reprise 44769	-
Take a Picture	Filter	11.1999	25[10]	12[20]	Reprise 16 889	[produced by Ben Grosse,Richard Patrick]
Where Do We Go From Here	Filter	07.2002	80[2]	94[5]	Reprise 42 444	[written by Richard Patrick,Geno Lenardo][produced by Ben Grosse,Richard Patrick]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Short Bus	Filter	05.1995	-	59[27]	Reprise 45 864	[platinum][produced by Brian Liesegang , Richard Patrick ]
Title of Record	Filter	09.1999	75[1]	30[35]	Reprise 47 388	[platinum][produced by Ben Grosse , Richard Patrick ]
The Amalgamut	Filter	08.2002	68[1]	32[6]	Reprise 47 963	[produced by Ben Grosse , Richard Patrick]

Jody Reynolds

Jody Reynolds (ur. 3 grudnia 1932r - zm. 7 listopada 2008r) był amerykańskim piosenkarzem rock and rollowym, gitarzystą i autorem tekstów, którego piosenka „ Endless Sleep ” znalazła się w pierwszej dziesiątce amerykańskiej pierwszej dziesiątki latem 1958 roku. Jego kolejny singiel „Fire of Love” osiągnął jedynie 66 miejsce na liście Billboard, ale piosenka stała się klasykiem blues-punka po tym, jak została nagrana przez MC5 i Gun Club .


Począwszy od lat 80-tych kilka kompilacji jego muzyki ukazało się w Stanach Zjednoczonych i Europie i cieszył się skromnym uznaniem jako pionier muzyki rockabilly .

W 1999 roku Reynolds został uhonorowany zarówno Golden Palm Star w Palm Springs Walk of Stars w Palm Springs w Kalifornii  , jak i wprowadzeniem do Rockabilly Hall of Fame. [2]

Ralph Joseph Reynolds urodził się w Denver w stanie Kolorado i wychował się w małym miasteczku Shady Grove w Oklahomie . Zainspirowany Western Swing i artystami takimi jak Bob Wills , Hank Thompson i Eddy Arnold , których słyszał w radiu, Reynolds zaczął grać na gitarze w wieku 14 lat. Zaczął grać rockabilly w Teksasie w połowie lat pięćdziesiątych po wysłuchaniu takich wykonawców jak Elvis. Presley , Carl Perkins i Roy Orbison .

Podczas występów w San Diego w Kalifornii Reynolds poznał wydawcę muzycznego Herba Montela. Montel odrzucił kilka piosenek oferowanych przez Reynoldsa, ale po wysłuchaniu jego kompozycji „Endless Sleep” podpisał kontrakt z Demon Records i został jego menadżerem.

Zainspirowany zapadającym w pamięć brzmieniem „ Heartbreak Hotel ” Elvisa Presleya , Reynolds napisał „Endless Sleep” podczas koncertu w Yuma w Arizonie i zagrał go na scenie tego samego wieczoru. Choć sam był biegłym gitarzystą, w nagraniu studyjnym utworu na gitarach grali Al Casey i Howard Roberts . Został napisany wyłącznie przez Reynoldsa, ale Demon Records przypisał go Reynoldsowi i fikcyjnej „Dolores Nance”, aby wyglądało na to, że zostało napisane przez „profesjonalny” zespół kompozytorów. „Endless Sleep” z upiornym, wypełnionym pogłosem wokalem opowiada historię młodego mężczyzny, który desperacko szuka swojej dziewczyny, która po kłótni rzuciła się do oceanu. Wytwórnia przekonała niechętnego Reynoldsa do zmiany tekstu, aby piosenka miała szczęśliwe zakończenie.

Piosenka osiągnęła 5. miejsce na liście US Billboard Hot 100 7 lipca 1958 roku, sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i zainspirowała trend piosenek o „tragedii nastolatków”.  Reynolds występował w American Bandstand i innych programach telewizyjnych, a także występował na trasach koncertowych organizowanych przez legendarnego disc jockeya / promotora Alana Freeda . „Endless Sleep” został później nagrany przez Judds , Johna Fogerty'ego , Nicka Lowe i Billy Idola ; Marty Wilde odniósł dzięki niej wielki hit w Wielkiej Brytanii, a wersja Hanka Williamsa Jr. odniosła skromny sukces na listach przebojów muzyki country. 

Samodzielny singiel Reynoldsa, „Fire of Love”, stał się klasykiem rock & rolla wiele lat później, po wskrzeszeniu go przez MC5   i Gun Club , ale dopiero po wydaniu osiągnął 66 miejsce na liście Billboardu. w sierpniu 1958 roku i był to jego ostatni utwór, który dotarł do „Hot 100”. Podobnie jak w przypadku „Endless Sleep”, „Fire of Love” otrzymało fikcyjną współautorkę - w tym przypadku „Sonję Stordivant”.

Reynolds nagrał jeszcze kilka singli, zarówno w Demon i innych wytwórniach, w tym duety z Bobbie Gentry , dwa utwory napisane przez Marty Cooper i Lee Hazlewooda ,  i dwa gorące instrumentalne wydany pod nazwą „The Storms” ( zespół muzyczny Reynoldsa) . W połowie lat 60-tych osiadł w Palm Springs, gdzie skupił się na wychowaniu rodziny i pracy jako pośrednik w handlu nieruchomościami ; jednak zachował swoją wieloletnią miłość do muzyki, pisząc i nagrywając piosenki w małym domowym studiu, czasami występując w starych programach i otwierając sklep muzyczny.

Płk Tom Parker , menadżer Elvisa Presleya , podpisał kontrakt z Reynoldsem na jego Boxcar Publishing Co., myśląc, że Presley może być zainteresowany niektórymi jego piosenkami, chociaż Presley zmarł w 1977 roku przed nagraniem którejkolwiek z nich. Reynolds umieścił jedną z piosenek, które napisał dla Presleya, „Yesterday and Today”, na albumie z 1978 roku.

Począwszy od późnych lat 70-tych „Endless Sleep” i inne utwory Reynoldsa zostały ponownie wydane w Europie i Ameryce; odrodzenie rockabilly, które rozpoczęło się w połowie lat 70. („Jungle Rock” Hanka Mizella trafiło do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii w 1976 roku) przyniosło dalszy wzrost zainteresowania jego muzyką.

Reynolds zmarł na raka wątroby 7 listopada 2008 r. w Palm Desert w Kalifornii w wieku 75 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Endless Sleep/Tight Capris	Jody Reynolds	05.1958	-	5[17]	Demon 1507	[written by Jody Reynolds, Dolores Nance]
Fire Of Love/Daisy Mae	Jody Reynolds	08.1958	-	66[5]	Demon 1509	[written by J. Reynolds, S. Sturdivant]

Debbie Reynolds

 Mary Frances "Debbie" Reynolds (ur. 1 kwietnia 1932r w El Paso, zm. 28 grudnia 2016r w Los Angeles - amerykańska aktorka, piosenkarka, scenarzystka i tancerka.

 

Urodziła się 1 kwietnia 1932r  w El Paso w Teksasie  jako drugie dziecko Maxene "Minnie" (z domu Harman; 1912–1999) i Raymonda Francisa "Raya" Reynoldsa (1903–1986), stolarza dla Southern Pacific Railroad. Była szkocko-irlandzkiego i angielskiego pochodzenia i została wychowana w wierze kościoła Nazarejczyka. Miała starszego od niej o dwa lata brata. W 1939 jej rodzina przeniosła się do Burbank w Kalifornii. Uczęszczała do Burbank High School.
 

Jej kariera filmowa rozpoczęła się w Warner Bros, gdy w wieku szesnastu lat wygrała konkurs piękności Miss Burbank z Betty Hutton. Przełomem była rola Kathy Selden w filmie Deszczowa piosenka (Singin' in the Rain, 1952) z Gene’em Kellym. Przeważnie grała w musicalach MGM jako dziarska młoda kobieta. Wykorzystywała swoje umiejętności taneczne także w pracy scenicznej. Za tytułową kreację w filmie muzycznym Charlesa Waltersa Niezatapialna Molly Brown (The Unsinkable Molly Brown, 1964) wg sztuki Richarda Morrisa zdobyła nominację do Oscara i Złotego Globu w kategorii Najlepsza aktorka pierwszoplanowa. Otrzymała jeszcze czterokrotnie nominację do Złotego Globu za występ w takich filmach jak musicalu Richarda Thorpe Trzy krótkie słowa (Three Little Words, 1951) w roli legendarnej piosenkarki Helen Kane z Fredem Astaire’em, Maleństwo (Bundle of Joy, 1957) jako Polly Parish, The Debbie Reynolds Show (1970) i komediodramacie Alberta Brooksa Mamuśka (Mother, 1997) jako Beatrice Henderson.

W 1973 roku zadebiutowała na Broadwayu w tytułowej roli w komedii muzycznej Irene, wystawionej w Minskoff Theatre, za którą była nominowana do Tony Award .

W 2015 roku została uhonorowana nagrodą za działalność humanitarną im. Jeana Hersholta.
 

 26 września 1955 roku poślubiła piosenkarza i komika Eddiego Fishera ; wspólnie wystąpili w musicalu Maleństwo (Bundle of Joy, 1956). Mieli dwójkę dzieci: córkę Carrie Frances (ur. 21 października 1956 w Beverly Hills, zm. 27 grudnia 2016 w Los Angeles)  i syna Todda Emmanuela (ur. 24 lutego 1958). W kilka lat później wielkim skandalem stał się romans Fishera z aktorką Elizabeth Taylor , dla której ostatecznie zostawił żonę. Sama Elizabeth Taylor była wtedy w żałobie po swoim zmarłym tragicznie mężu, a zarazem przyjacielu Fishera - Mike'u Toddzie, producencie filmowym i teatralnym. 12 maja 1959 roku Fisher rozwiódł się z Debbie Reynolds i poślubił Taylor. W następnym roku, 25 listopada 1960 Debbie Reynolds wyszła mąż za Harry’ego Karla . Ich związek przetrwał do roku 1973. 25 maja 1984 wzięła ślub z Richardem Hamlettem, z którym się rozwiodła w 1996.
 
Zmarła 28 grudnia 2016 w Los Angeles, dzień po śmierci swej córki, aktorki i pisarki Carrie Fisher . Miała 84 lata. Została pochowana wraz z córką na Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills) 5 stycznia 2017 .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tammy / French Heels	Debbie Reynolds	07.1957	2[17]	1[5][31]	Coral 61 851	[gold-US][written by Ray Evans, Jay Livingston][produced by Joseph Gershenson][piosenka z filmu "Tammy and The Bachelor"]
A Very Special Love/I saw a country boy	Debbie Reynolds	01.1958	-	20[3]	Coral 61 897	[written by Robert Allen][with George Cates Orch]
Am I That Easy to Forget / Ask Me to Go Steady	Debbie Reynolds	01.1960	-	25[17]	Dot 15 985	[written by Carl Belew, W.S. Stevenson][#39 country hit for Carl Belew in 1959]
City lights/Just for a touch of your love	Debbie Reynolds	05.1960	-	55[4]	Dot 16 071	[written by B. Anderson][#1 country hit for Ray Price in 1958]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The singing nun	Debbie Reynolds	04.1966	-	25[23]	MGM 7	-
Do it Debbie's way	Debbie Reynolds	05.1984	-	182[3]	K-Tel 9190	-