RAH Band

 Richard Anthony Hewson (ur. 17 listopada 1943 r., Stockton-on-Tees , Teesside ) to angielski producent, aranżer, dyrygent i multiinstrumentalista, który stworzył grupę studyjną RAH Band .


Hewson rozpoczął pracę pod koniec lat 60-tych jako aranżer i współpracował z muzykami takimi jak Beatles  („ I Me Mine ” i „ The Long and Winding Road ”), Bee Gees ( Melody ), James Taylor („ Carolina in My Mind”) "), Herbie Hancock , Clifford T. Ward , Supertramp , Pilot , Diana Ross , Carly Simon , Art Garfunkel , Leo Sayer , Paul McCartney ( Thrillington ), Mary Hopkin(„ These Were The Days ”), Al Stewart , Chris de Burgh , Fleetwood Mac i Chris Rea . Zaaranżował także smyczki na kilku albumach Cliffa Richarda , I'm Nearly Famous (1976),   Every Face Tells a Story (1977) i Green Light (1978). Hewson współpracował również z brytyjskim zespołem Jigsaw , w tym aranżacją ich hitu „ Sky High ”.

Oprócz własnego projektu RAH Band był producentem w latach 80. dla Toyah Willcox , Five Star i Shakin 'Stevensa . Był i koproducentem i dyrygentem London Philharmonic Orchestra przy albumie koncertowym Cliffa Richarda z 1983 r. Dressed for the Occasion (który obejmował brytyjski singiel „ True Love Ways ”). W ostatnich latach napisał muzykę do programów telewizyjnych i spotów reklamowych. Jego piosenka „Pearly” została nagrana przez The Pearls .

Hewson założył The RAH Band - którego był jedynym członkiem i który wziął swoją nazwę od swoich inicjałów - w 1977 roku - wydając instrumentalny utwór „The Crunch”. Kawałek wspiął się na 6 miejsce na brytyjskiej liście singli .Hewson sam grał na wszystkich instrumentach muzycznych. W aranżacji wykorzystano brak syntezatorów, jedynie konwencjonalną gitarę i klawiatury z efektami pedałowymi. Później pojawił się w Top of the Pops . Następnie pojawiło się kilka wydań jazzowych . Drugi wielki hit dla zespołu RAH Band miał miejsce w 1985 roku, kiedy ballada soulowa „ Clouds Across the Moon ” również osiągnęła 6 pozycję w Wielkiej Brytanii  . Wokale zapewniła jego żona Liz, znana również jako „Dizzy Lizzy”.

W lipcu 2007 roku Hewson wydał remiks „ Clouds Across the Moon '07 ”, w którym wystąpiła wokalistka Emma Charles. 

Wydania zespołu RAH zostały wydane przez różne wytwórnie płytowe , w tym Good Earth Records, DJM , KR Records, TMT Records i RCA .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Crunch (Part 1)/The Crunch (Part 2)	RAH Band	07.1977	6[12]	-	Good Earth GD 7	[written by Richard Hewson][produced by Richard Hewson]
Falcon/Falcon 2	RAH Band	11.1980	35[7]	-	DJM DJS 10954	[written by Richard Hewson][produced by Richard Hewson]
Slide/Drat That Cat	RAH Band	02.1981	50[7]	-	DJM DJS 10964	[written by Richard Hewson][produced by Richard Hewson]
Perfumed Garden/Funk Me Down To Rio '82	RAH Band	05.1982	45[7]	-	KR 5	[written by Richard Hewson][produced by Richard Hewson]
Sam The Samba Man	RAH Band	04.1983	80[3]	-	TMT TMT 3	[written by Richard Hewson][produced by Richard Hewson]
Messages From The Stars	RAH Band	07.1983	42[5]	-	TMT TMT 5	[written by Richard Hewson][produced by Richard Hewson]
Are You Satisfied? (Funka Nova)	RAH Band	01.1985	70[4]	-	RCA 470	[written by Richard Hewson][produced by Richard Hewson]
Clouds Across The Moon	RAH Band	03.1985	6[10]	-	RCA PB 40025	[written by Richard Hewson][produced by Richard Hewson]
Sorry Doesn't Make It Anymore/Night Wind	RAH Band	06.1985	90[2]	-	RCA PB 40191	[written by Richard Hewson][produced by Richard Hewson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mystery	RAH Band	04.1985	60[6]	-	RCA PL 70640	[produced by Richard Anthony Hewson]

Dukes

 Frank John Musker (ur. 1951)   to brytyjski autor tekstów i kompozytor.  Najbardziej płodny w latach 80. i 90-tych kiedy współpracował z artystami takimi jak Sheena Easton , The Babys , Robert Miles , Jennifer Rush , Bucks Fizz , Air Supply , Lucio Battisti , Zucchero , Lisa Stansfield i Brian May ( piosenka Queen  "Too Much Love Will Kill You"). Jego współpraca z May'em została nagrodzona jako najlepsza piosenka pod względem muzycznym i tekstowym podczas rozdania nagród Ivor Novello w 1997 roku.

Jednym z wcześniejszych sukcesów Muskera był północnoamerykański hit z 1977 r.  "Heaven On The 7th Floor", napisany  wspólnie z Dominikiem Bugattim. Stał się hitem   Paula Nicholasa i The Mighty Pope . Musker i Bugatti współpracowali następnie z Johnem Waite , ówczesnym liderem zespołu The Babys , aby skomponować utwór „Back on My Feet Again”, który stał  się ostatnim hitem The Babys z Top 40, osiągając 33. miejsce w 1980 roku. Dwa lata później Musker i Bugatti nagrali jako duet album w Atlantic Records , zatytułowany The Dukes . Album został wyprodukowany przez Arifa Mardinnagrane i zmiksowany przez Gary'ego Skardinę w The Music Grinder Studios (Hollywood, Kalifornia), Chelsea Sound and Atlantic Studios (Nowy Jork), Maison Rouge i Odyssey Studios (Londyn). 

W 1984 r. Musker jako artysta solowy nagrał piosenkę „Steely Man”, która została przedstawiona w filmie komediowym Grandview, USA, a także wydana jako singiel.

W 1998 roku Musker był dyrektorem British Academy of Songwriters, Composers and Autors .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mystery Girl/My Simple Heart	Dukes	10.1981	47[7]	-	WEA K 18867	[written by Bugatti, Musker][produced by Arif Mardin]
Thank You For The Party/Loves Fool	Dukes	05.1982	53[6]	-	WEA K 19136	[written by Bugatti, Musker][produced by Arif Mardin]

                                          Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Franka Muskera na listach przebojów [with Pasquale Losito, Toto Cutugno, Vito Pallavicini, Dominic Bugatti] 11/1975 Indian Summer (Africa) Joe Dassin 54.UK [with Dominic Bugatti] 04/1976 Reggae Like It Used to Be Paul Nicholas 17.UK 10/1976 Dancing with the Captain Paul Nicholas 8.UK 12/1976 Grandma's Party Paul Nicholas 9.UK 07/1977 Heaven on the 7th Floor Paul Nicholas 6.US/40.UK 07/1978 On the Strip Paul Nicholas 67.US 01/1979 Woman in Love The Three Degrees 3.UK 06/1979 Married Men Bette Midler 40.US 06/1979 Married Men Bonnie Tyler 35.UK 09/1979 American Hearts Billy Ocean 54.UK 11/1979 My Simple Heart The Three Degrees 9.UK 04/1980 Modern Girl Sheena Easton 18.US/8.UK 10/1980 Every Woman in the World Air Supply 5.US 11/1981 Every Home Should Have One Patti Austin 62.US [with John Waite, Dominic Bugatti] 01/1980 Back on My Feet Again The Babys 33.US [with Trevor Lawrence] 01/1985 In the Evening Sheryl Lee Ralph 64.UK 04/2006 In the Evening Rob Boskamp 142.UK [with Elizabeth Lamers,Hamish Stuart] 07/1986 Soweto Jeffrey Osborne 44.UK [with Zucchero] 03/1991 Senza Una Donna (Without a Woman) Zucchero & Paul Young 4.UK [with Brian May,Elizabeth Lamers] 09/1992 Too Much Love Will Kill You Brian May 5.UK 01/1996 Too Much Love Will Kill You Queen 118.US/15.UK [with Marie Claire d'Ubaldo & Richard Darbyshire] 10/1994 The Rhythm Is Magic Marie Claire d'Ubaldo 92.UK [with Bing Abrahams, Richard Darbyshire, Phil Manikiza & Simon Stirling] 03/1995 Man on a Mission / Touch Bing Abrahams 110.UK [with Richard Darbyshire] 10/1997 Carnival in Heaven Malandra Burrows 49.UK [with Robert Miles] 11/1997 Freedom Robert Miles 15.UK

Millican and Nesbitt

Alan Millican i Tom Nesbitt przez 20 lat pracowali jako górnicy w hrabstwie Northumberland na północy Anglii, a w wolnym czasie występowali jako duet w lokalnych klubach. W 1973 r. wzięli udział w poszukującym nowych talentów programie telewizyjnym "Opportunity Knocks" i podbili serca widzów własną sentymentalną wersją utworu "Vaia Con Dios", odbiegającą znacznie od oryginalnej, która w wykonaniu duetu Les Paul And Mary Ford weszła w 1953 r. do Top 10 brytyjskich zestawień.

Millican i Nesbitt zdyskontowali ten sukces występując w programie jeszcze dziewięć razy. Utwór "Vaia Con Dios" przez kilka tygodni ocierał się o propozycje Gary'ego Glittera i Diany Ross na brytyjskiej liście przebojów.

Drugim, jeszcze większym przebojem duetu była kompozycja "For Old Times'Sake". W 1973r, zostali uznani przez Variety Club of Great Britain za najlepszych nowych wykonawców brytyjskich. Nagrali też przebojowe albumy Millican And Nesbitt (na którym zamieszczono tak znane stare przeboje, jak "Paper Roses", "Keep A Light At The Window" i "The Old Lamplighter") i Everybody Knows Millican And Nesbitt.

Pod koniec lat 70-tych zarejestrowali również Golden Hour Of Millican And Nesbitt, Canadian Sunset i Country Roads, by powrócić potem do występów w klubach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Vaya con dios [May god be with you]/I Want Our World To Be Like A Beautiful Garden	Millican and Nesbitt	12.1973	20[11]	-	Pye 7N 45 310	[written by Russell, James, Pepper][produced by Terry Brown]
For old times sake/Another Time Another Day	Millican and Nesbitt	05.1974	38[3]	-	Pye 7N 45 357	[written by D. Early, R. Owen][produced by Terry Brown]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Millican and Nesbitt	Millican and Nesbitt	03.1974	3[21]	-	Pye NSPL 18 428	[produced by Terry Brown]
Everybody knows Millican and Nesbitt	Millican and Nesbitt	01.1975	23[3]	-	Pye NSPL 18 446	[produced by Terry Brown]

Migil Five

The Migil Five (czasami stylizowany na The Migil 5) to brytyjska grupa popowa, rytmiczna i bluesowa oraz (pierwotnie) jazzowa działająca od początku do połowy lat 60-tych XX wieku, której największym hitem była bluebeatowa wersja „Mockin' Bird Hill”.

 Początki grupy sięgają 1960 roku w północnym Londynie, jako grupa wspierająca piosenkarza klubowego Lenniego Petersa. W jego skład wchodzili wówczas pianista Gil Lucas (ur. Gilbert James Lucas, 20 września 1936r w Kensington, południowo-zachodni Londyn) i basista Lenny Blanche (ur. Leonard Frederick Arthur Blanche, 1 czerwca 1936r w Woolwich, południowo-wschodni Londyn). Różne osoby -w tym czasami siostrzeniec Petersa   Charlie Watts, późniejszy członek Rolling Stones- zastępowały perkusistę, dopóki stanowisko to nie zostało obsadzone na stałe przez Mike'a Felixa (ur. Michael Felix Staples, 18 lutego 1940 r. w Londynie) ). Po odejściu Petersa na karierę solową - która odniosła sukces na listach przebojów w latach 70. jako połowa Peters and Lee - Felix został wokalistą, a do grupy dołączył gitarzysta Stan „Red” Lambert (ur. Stanley Frank Lambert, 24 września 1937 r.). , Londyn).  

Nazwali siebie Migil Four, opierając się na nazwiskach Mike'a Felixa i Gilberta Lucasa. Grupa grała mieszankę popu, R&B i jazzu w kabarecie, dopóki nie zobaczył ich lider tradycyjnego zespołu jazzowego Kenny Ball. Występował z nimi na scenie i polecił ich swojej wytwórni płytowej Pye Records. Ich pierwszy singiel „Maybe” został wydany w 1963 roku. Następnie dołączyli do zespołu saksofonista tenorowy Alan „Earl” Watson (urodzony jako Alan Michael Watson, 8 lipca 1940r w Forest Gate we wschodnim Londynie), poprzednio członek Georgie Fame & Blue Flames , stając się w ten sposób The Migil 5 i wygrał rezydenturę w sali tanecznej Tottenham Royal, zastępując Dave Clark Five.  

Rozszerzając swój repertuar, aby zaspokoić potrzeby młodszej publiczności, nagrali swój drugi singiel „Mockin' Bird Hill”  -piosenkę country, która była amerykańskim hitem dla Les Paula i Mary Ford- w stylu znanym wówczas jako „bluebeat ", a później jako ska.  Został wydany w tym samym tygodniu, co hit ska Millie Small „My Boy Lollipop” i w marcu 1964 roku wszedł na brytyjską listę przebojów singli, awansując na 10. miejsce. Osiągnął także numer jeden w Irlandii.  

  Ich kolejny singiel „Near You” osiągnął 31. miejsce na brytyjskich listach przebojów , a w 1964 roku zespół wydał album Mockin' Bird Hill.  Wystąpili w telewizji oraz w dwóch filmach fabularnych, Swinging UK i U.K. Swings Again, później połączonych razem jako Go Go Big Beat. Kolejne single i EP-ka Meet the Migil Five nie znalazły się na brytyjskich listach przebojów , chociaż grupa pozostała popularna w Irlandii. W 1965 roku stali się zespołem house w programie radiowym BBC Easy Beat.  

Kontynuowali nagrywanie singli, z niewielkim sukcesem, a Felix opuścił grupę, aby rozpocząć solową karierę w 1966 roku, a Watson objął stanowisko wokalisty. Watson z kolei odszedł w 1969 r., a jego miejsce zajął Norman Langford, a grupa ostatecznie rozpadła się w 1971 r.

 Mike Felix pracował później jako komik, mówca po kolacji i aktor, występując w serialach telewizyjnych Widows i The Bill. Lucas zajął się zarządzaniem pubami i aż do swojej śmierci w latach 90-tych grał w lokalnych londyńskich zespołach. Watson i Blanche również zajęli się pubami i restauracjami. Kompilacja CD The Migil Five została wydana przez Sequel Records w 1998 roku

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mockingbird Hill/Long ago and far away	Migil Five	03.1964	10[13]	-	Pye 7N 15 597	[oryginalnie nagrana przez Pinetoppers][written by Vaughn Horton]
Near you/Don' t wanna go on shaking	Migil Five	05.1964	31[7]	-	Pye 7N 15 645	[oryginalnie utwór nagrany przez Francisa Craiga][written by Francis Craig/Kermit Goell]

Midnight Syndicate

W trzech ostatnich latach, Midnight Syndicate przesunął tradycyjne granice gotyckiej muzyki i klasycznych przejściowych gatunków poprzez stworzenie własnego stylu będącego połączeniem muzyki gotyckiej z horrorem, a wszystko to we wspaniałym symfonicznym brzmieniu. MS założył swoją własną niepodległą wytwórnie płytową (Entity Productions) dla całego podziemia.

W 1992 muzyk/reżyser Edward Douglas po raz pierwszy wpadł na pomysł stworzenia Midnight Syndicate jako projektu którego celem było by takie stymulowanie wyobrażeń słuchacza by mógł on przenosić się do świata swojej własnej wyobraźni. Muzyka była by ścieżką dźwiękową do filmu który nie istnieje. Pomysł Edwarda został w pełni zrealizowany gdy w kwietniu 1997 roku Midnight Syndicate wydało swój pierwszy beztytułowy album. Płyta ta była eklektycznym połączeniem stylu filmowej ścieżki dźwiekowej z wszystkim od rocku i techno po rap i jazz. Do promocji albumu, Edward powołał swoją firmę Entity Productions dzięki której wyreżyserował rok wcześniej film zatytułowany "THE DEAD MATTER". Pracował z różnymi artystami by stworzyć koncert łączący film i animację z muzyką i aktorstwem na żywo. Pokaz odbył się w marcu 1998 roku w Cleveland.
Kolejny album Midnight Syndicate, BORN OF THE NIGHT powstał gdy artysta tworzący grafiki gotycko-fantastyczne Joseph Vargo z Monolith Graphics zaproponował Edwardowi stworzenie CD które było by odbiciem mrocznego, gotyckiego nastroju jego prac. Na pierwszej płycie Edward Douglas napisał lub współtowarzyszył pisaniu wszystkich utworów. Na BORN OF THE NIGHT podzielił się tą rolą ze swoim nowym partnerem Gavinem Goszką. Używając obrazów Josepha Vargo jako inspiracji Gavin oraz Ed napisali dziewiętnaście nowych utworów które pojawiły się na płycie.

Wydana w kwietniu 1998 BORN OF THE NIGHT sprzedała się w 14000 egzemplarzy już w pierwszym roku. Płyta zbierała pozytywne recenzje i szybko rozeszła się po Stanach, album sprzedawał się również dobrze w Niemczech Anglii oraz Włoszech. Przemysł rozrywkowy Halloween odegrał wielką role w sukcesie płyty. Podczas Halloween 1999 album był używany w ponad 350 atrakcjach w całych Stanach włączając Universal Studio - Florida Halloween Horror Nights.

4 Marca 2000 Midnight Syndicate wydał swój trzeci album REALM OF SHADOWS. W tym czasie symfoniczny gotycko horrorystyczny styl stworzony na BORN OF THE NIGHT stał się znakiem grupy i postanowili dalej w przyszłości iść tym tropem. Nowy album powiększył ilość fanów zespołu zarówno z kraju jak i z zagranicy. Szybko stali się czołowym przedstawicielem gotyku i przemysłu muzycznego Halloween.

W przemyśle Halloween ich muzyka została ogłoszona jedną z najlepszych i najbardziej unikalnych płyt kiedykolwiek stworzonych. Do października 2000 roku grupa sprzedała ponad 50000 sztuk płyt BORN OF THE NIGHT oraz REALM OF SHADOWS razem wziętych. Ich twórczość poszerzyła się ponad gotycką muzykę i nawiedzone melodie. W rok obie płyty były używane we wszystkich mrocznych mediach od porannych wywiadów po ekskluzywne wstawki w muzyce heavy metalowej takich zespołów jak chociażby King Diamond.

Wraz ze wzrostem popularności grupy, Entity Productions rozwinęła się jako niezależna firma i dystrybutor. Przemysłowi giganci tacy jak Spencer Gifts, Universal Studios, Busch Gardens, Borders Books and Music, oraz Best Buy przyłączyli się do rosnącej listy krajowych i zagranicznych klientów Entity Productions. Dzieki zachowaniu niezależności i niepodległości we wszystkich aspektach dystrybucji, Midnight Syndicate jest w stanie kontrolować każdy szczegół handlowy i czuwać nad procesem tworzenia.

W marcu 2001 roku MS wydał swój czwarty album GATES OF DELIRIUM posadzony w makabrycznych realiach domu wariatów z końca wieku. Jest to prawdziwe arcydzieło i najbardziej niezwykły z pośród albumów kiedykolwiek wydanych.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Midnight Syndicate	Midnight Syndicate	07.1997	-	-	Linfaldia MS1001-CD	-
Born Of The Night	Midnight Syndicate	09.1998	-	-	Linfaldia MS1002-CD	[produced by Joseph Vargo ]
Realm Of Shadows	Midnight Syndicate	.2000	-	-	Linfaldia MS1003-CD	[produced by Midnight Syndicate]
Gates Of Delirium	Midnight Syndicate	.2001	-	-	Linfaldia MS1004-CD	[produced by Edward Douglas , Gavin Goszka]
Vampyre (Symphonies From The Crypt)	Midnight Syndicate	.2002	-	-	Linfaldia MS1005-CD	-
Dungeons & Dragons	Midnight Syndicate	.2003	-	-	Entity Productions	-
The 13th Hour	Midnight Syndicate	07.2005	-	-	Entity Productions MS1007-CD	-

Chas & Dave

Brytyjski duet  Chas & Dave (wokalista / gitarzysta Charles „Chas” Hodges i wokalista/ basista Dave Peacock ) wydali swój  debiutancki  album, One Fing 'n' Anuvver , w 1976 roku.  Duet założył własną wytwórnię Rockney przed rozpoczęciem działalności ,trasa koncertowa wspierająca brytyjski zespół doo wop revival   Darts , z udziałem perkusisty Micka Burta . Z pierwszym albumem duetu dla EMI , Rockney (1978) i singlem „Strummin”, „ Chas & Dave” zaczęli budować rzesze zwolenników, ale ich prawdziwy przełom nastąpił po występie w pubie, który zobaczył człowiek reklamy John Webster, który pomyślał o ich brzmieniu i wizerunku, a konkretna piosenka, którą wykonywali, zwana „Gertcha”,  idealnie nadawała się na kampanię, nad którą pracował nad piwem Courage Best.

Piosenka, wydana z nowymi tekstami, stała się częścią ekscytująco zabawnej reklamy, która zwiększyła sprzedaż Courage Best i po raz pierwszy zdobyła popularność wśród duetu - a „Gertcha” stała się narodowym fenomenem. Inne  reklamy, tego produktu są jeszcze bardziej zabawne niż pierwsze i zbudowane wokół  singli duetu „Margate” i „Rabbit”, między innymi, przez następne 18 miesięcy. W tym czasie duet i jego nagrania zostały przyjęte przez rodaków pijących piwo i telewidzów - „Rabbit” wspiął się na ósme miejsce zimą 1980 roku, hymn piłkarski „Ossie's Dream” osiągnął numer pięć wiosną 1981 roku oraz „Ain't No Pleasing You” ledwo przeoczył  pierwsze miejsca list przebojów, osiągając drugie miejsce wiosną 1982 roku.

Kolejne single nie dorównały sukcesom ich poprzedników, dopóki „Snooker Loopy” z 1986 roku nie znalazł się na szóstej liście przebojów. Ale singiel okazał  się ich ostatnim hitem, a duet zaczął skupiać się na innych zainteresowaniach, w tym prowadzeniu pubu, sporadycznych występach telewizyjnych i koncertach na żywo. Chas & Dave powrócili na początku XXI wieku z tak dawnymi wydawnictwami rock & roll, jak w 2000 roku You're Never Too Old to Rock 'n' Roll , Rock'n 'Roll Party w 2001 roku i The World of Chas & Dave, Vol. 2 . Przez lata duet pozostawał aktywny dzięki swoim koncertom i wydawnictwom na różnych kompilacjach.  Charles „Chas” Hodges zmarł we wrześniu 2018 roku w wieku 74 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Strummin'/I'm In Trouble	Chas And Dave With Rockney	11.1978	52[3]	-	EMI 2874	[written by Chas & Dave][produced by Tony Ashton]
Gertcha/The Banging In Your Head	Chas And Dave	05.1979	20[8]	-	EMI 2947	[written by Chas & Dave][produced by Chas & Dave]
The Sideboard Song (Got My Beer In The Sideboard Here)/Sunday	Chas And Dave	09.1979	55[3]	-	EMI 2986	[written by Chas & Dave][produced by Chas Hodges, Dave Peacock]
Rabbit/The Side Board Song	Chas And Dave	11.1980	8[11]	-	Rockney 9	[written by Chas & Dave][produced by Chas And Dave]
Stars Over 45/Harem	Chas And Dave	12.1981	21[8]	-	Rockney KOR 12	[written by Chas & Dave][produced by Chas And Dave]
Ain't No Pleasing You/Give It Some Stick Mick!	Chas And Dave	03.1982	2[11]	-	Rockney KOR 14	[written by Chas & Dave][produced by Chas And Dave]
Margate/Give It Gavotte	Chas And Dave	07.1982	46[4]	-	Rockney KOR 15	[written by Chas & Dave][produced by Chas And Dave]
London Girls/Eine Kleine Kneesupmusik	Chas And Dave	02.1983	63[9]	-	Rockney KOR 17	[written by Chas & Dave][produced by Chas And Dave]
My Melancholy Baby/Knees-Up Medley	Chas And Dave	11.1983	51[8]	-	Rockney KOR 21	[written by G. Norton, E. Burnett][produced by Chas And Dave]
There In Your Eyes/One Of Them Days	Chas And Dave	07.1984	91[4]	-	Rockney KOR 22	[written by Hodges, Peacock][produced by Chas And Dave]
In Sickness And In Health/Encore Medley: Someday; When The Leaves Come Tumbling Down; I Used To Sigh For The Silvery Moon; I'm Afraid To Open Your Letter; My Melancholy Baby	Chas And Dave	09.1985	95[1]	-	BBC RESL 176	[written by Chas Hodges, Dave Peacock][produced by Chas Hodges, Dave Peacock]
Snooker Loopy/Wallop (Snookered)	Chas And Dave	04.1986	6[11]	-	Rockney POT 147	[written by C. Hodges, D. Peacock][produced by C. Hodges, D. Peacock]
The Romford Rap/The "Crackerjack" Theme Song	Chas And Dave With The Matchroom Mob	04.1987	91[3]	-	Rainbow RBR 15	[written by Chas Hodges, Dave Peacock ][produced by Chas Hodges, Dave Peacock ]
Flying/Exhibition Rag	Chas And Dave	11.1987	88[1]	-	Bunce 7 BUN 1	[written by Chas Hodges, Dave Peacock ][produced by Chas Hodges, Dave Peacock ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Knees Up – Christmas Jamboree Bag No.2	Chas & Dave	12.1981	7[28]	-	Rockney WW 5166	[produced by Chas Hodges, Dave Peacock]
Mustn't Grumble	Chas & Dave	04.1982	35[11]	-	Rockney 909	-
Job Lot	Chas & Dave	01.1983	59[15]	-	Rockney ROC 910	[produced by Chas Hodges, Dave Peacock]
Well Pleased	Chas & Dave	08.1984	27[10]	-	Rockney ROC 912	-
Greatest Hits	Chas & Dave	11.1984	16[10]	-	Rockney ROC 913	[produced by Chas Hodges, Dave Peacock]
Jamboree Bag No.3	Chas & Dave	11.1985	15[13]	-	Rockney ROC 914	[produced by Chas Hodges, Dave Peacock]
Christmas Carol Album	Chas & Dave	12.1986	37[4]	-	Telstar STAR 2293	[produced by Chas Hodges, Dave Peacock]
Street Party	Chas & Dave	04.1995	3[5]	-	Telstar TCD 2765	-
Greatest Hits	Chas & Dave	12.2005	89[2]	-	EMI 3406632	-
That's What Happens	Chas & Dave	11.2013	25[2]	-	Warner Music Entertainment 5310586992	-
100 Hits Legends	Chas & Dave	11.2013	100[1]	-	100 Hits LEGENDS 011	-
Gold	Chas & Dave	10.2018	8[7]	-	Crimson CRIMCD 618	-

The Mood

The Mood to brytyjski zespół pop od 1981 do 1984r, z siedzibą w Yorku . W jej skład wchodzili członkowie John Moore , Mark James i Eric James (ten ostatni nie ma związku, ponieważ ich prawdziwe nazwiska to Mark James Fordyce i Eric James Logan).

Wydali singiel w lokalnej małej niezależnej wytwórni Romantic Records, zatytułowany „Is There A Reason”. W 1981 roku byli pięcioosobowym zespołem, a wraz z Moore'em i dwoma Jamesami byli Steve Carter i John Dalby. Po przetasowaniu zespołu trzej pozostali członkowie The Mood podpisali kontrakt z RCA Records w 1981 roku i wydali nowy, reprodukowany miks „Is There A Reason”. Potem pojawił się „Don't Stop”, numer 1 na pierwszej brytyjskiej liście tanecznej . Żaden utwór nie znalazł się na liście Top 40 w brytyjskiej liście singli , a kontynuacja „Paris is One Day Away” utknęła na 42. miejscu.Dwa miejsca wyżej mogłyby zapewnić im miejsce w programie muzycznym BBC Television ,Top of the Pops . Pojawili się jednak w popularnym programie dla dzieci, Razzmatazz  wykonując „Don't Stop”.

Kolejne single to „Passion in Dark Rooms” z „The Munich Thing” na stronie b , a także ostatni singiel „I Need Need Your Love Now”. Zespół rozpadł się w 1984 roku. Mini-LP został wydany w USA, chociaż żaden album nie został wydany w Wielkiej Brytanii.

John Moore krótko zreformował The Mood (bez Marka i Erica) w 1992 roku, wraz z Paulem Atkinsonem (bas) i Steve'm Bradleyem (perkusja). Zespół regularnie występował na północy Anglii - grając głównie nowy materiał rockowy - zanim zmienił nazwę na Wild, a następnie rozpadł się pod koniec 1993 roku.

Wszystkie single The Mood zostały wydane na 19 utworowym albumie Cherry Red Records (na licencji Sony / BMG ) w dniu 21 lipca 2008 r., zatytułowany  The Singles Collection , który zawiera wszystkie single i b-side, a także dodatkowe utwory z ich amerykańskiego albumu .

Eric James (Logan) jest obecnie nauczycielem w St Albans School , a także pracuje jako artysta wizualny. Prowadzi oficjalną stronę. Mark James (Fordyce) jest obecnie dyrektorem zarządzającym Sugarstar, strony internetowej, która zapewnia „wstępnie wyczyszczoną” muzykę do użytku w telewizji, reklamach i filmach; oraz prezes / założyciel York Data Services, biznesowego dostawcy usług internetowych w North Yorkshire. John (wokalista i gitarzysta) nadal mieszka w Yorku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't Stop/Watching Time	The Mood	06.1982	59[4]	-	RCA 171	[written by John Moore][produced by Anthony Forrest]
Paris Is One Day Away/No One Left To Blame	The Mood	05.1982	42[5]	-	RCA 211	[written by John Moore][produced by Anthony Forrest]
Passion In Dark Rooms/The Munich Thing	The Mood	10.1982	74[1]	-	RCA 276	[written by John Moore][produced by Steve Levine]

Middle Of The Road

W składzie tego szkockiego kwartetu znaleźli się: wokalistka Sally Carr (ur. 28.03.1949 r. w Glasgow), Tan Campbell Lewis McCreadie (gitara), Eric Campbell Lewis McCreadie (bas, fortepian) i Ken Andrew Ballantyne (perkusja).

Debiutowali występami w Europie pod nazwą Los Caracas, prezentując melodie rodem z... Ameryki Południowej. Po podpisaniu kontraktu z włoską filią firmy RCA nagrali zgrabną wersję przeboju "Chirpy Chirpy Cheep Cheep", która w ich wykonaniu sprzedawała się o wiele lepiej niż konkurencyjna duetu Mac And Katie Kissoon i latem 1971 r. przez pięć tygodni utrzymywała się na 1. miejscu brytyjskiej listy przebojów.

Następna propozycja zespołu, piosenka o dwóch zwalczających się szkockich klanach, "Tweedle Dee, Tweedle Dum", jeszcze grzęd pojawieniem się na rynku brytyjskim zdążyła trafić na szczyty list przebojów w Szwecji, Danii i Norwegii, a w rodzinnym kraju wykonawców uplasowała się na drugiej pozycji.

Na początku lat 70-tych Middle Of The Road zaproponowali jeszcze kilka dalszych przebojów lekkiego kalibru. m.in. "Soley Soley", "Sacramento" i "Samson And Delilah", a zdobyta dzięki nim popularność zapewniła grupie późniejszą pozycję atrakcji scen kabaretowych.

W 1973 r. do grupy dołączył drugi gitarzysta - Neal Henderson. Rok później Middle Of The Road wystąpili jako gwiazda festiwalu piosenki w Sopocie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chirpy Chirpy Cheep Cheep / Rainin' 'n Painin'	Middle Of The Road	06.1971	1[5][34]	-	RCA 2047	[oryginalnie nagrana przez Lally Stott][written by Giacomo Tosti,Lally Stott][produced by Giacomo Tosti]
Tweedle Dee Tweedle Dum / Give It Time	Middle Of The Road	09.1971	2[17]	-	RCA 2110	[written by Mario Capuano,Giosy Capuano,Lally Stott][produced by Giacomo Tosti]
Soley Soley / To Remind Me	Middle Of The Road	12.1971	5[12]	-	RCA 2151	[written by F. Arbex][produced by Giacomo Tosti]
Sacramento / Love Sweet Love	Middle Of The Road	03.1972	23[7]	-	RCA 2184	[written by Mario Capuano,Giosy Capuano,Lally Stott,Rubirosa][produced by Giacomo Tosti]
Samson & Delilah / Try a Little Understanding	Middle Of The Road	07.1972	26[6]	-	RCA 2237	[written by Mario Capuano,Giosy Capuano,Lally Stott][produced by Giacomo Tosti]

MFSB

MFSB- "Mother, Father, Sister, Brother" (Matka, ojciec, siostra, brat) lub MFSB (istniało również bardzo nieparlamentarne rozwinięcie tego skrótu) byli zespołem zatrudnianym przez producentów Gamble'a i Huffa. Jesse James, Bobby Martin, Norman Harris, Ronnie Baker, Earl Young, Roland Chambers i Karl Chambers dali się poznać w 1968 r. jako doskonali acz nie wymienieni z nazwisk wykonawcy towarzyszący w nagraniu "The Horse", będącym wielkim przebojem formacji Cliff Nobles And Co.

Jako The James Boys odpowiedzieli równie popularnym nagraniem "The Mule", działając potem pod innymi nazwami, m.in. The Music Makers i Family. Grupa zyskała reputację "siły instrumentalnej" towarzysząc wykonawcom związanym z Philadelphia International, m.in. The O'Jays oraz Harold Melvin And The Blue Notes. Singel z "TSOP (The Sound Of Philadelphia)", tematem z serialu telewizyjnego "Soul Train" w 1974 r. sprzedał się w wielomilionowym nakładzie, ale późniejsze propozycje grupy nie zdołały powtórzyć tego sukcesu.

Mimo niewątpliwych zdolności i wysokiego kunsztu muzycznego MSFB brakowało zdecydowania i wyraźnie określonego kierunku muzycznego charakterystycznego dla towarzyszącej im od czasu do czasu grupy wokalnej Three Degrees.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
United [Part.1]/[Part.2]	The Music Makers	12.1967	-	78[7]	Gamble 210	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][instrumentalna wersja utworu The Intruders [' We' ll be United'][48[3].R&B; Chart]
The mule/The horse	James Boys	05.1968	-	82[4]	Phil-L.A. Of Soul 316	[written by Jesse James][side B:49.R&B; Chart]
TSOP [The Sound Of Philadelphia]/Something for nothing	MFSB feat Three Degrees	03.1974	22[9]	1[2][18]	Philadelphia Int. 3540	[gold-US][written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][1[1][17].R&B; Chart]
Love is the message/My one and only love	MFSB feat Three Degrees	07.1974	-	85[4]	Philadelphia Int. 3547	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][42[7].R&B; Chart]
Sexy /Human machine	MFSB	06.1975	37[5]	42[7]	Philadelphia Int. 3567	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][2[17].R&B; Chart][2[13].Hot Disco/Dance]
K-Jee	MFSB	06.1975	-	-	-	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][18[4].Hot Disco/Dance;Philadelphia Int. 33 158 LP.]
T.L.C. (Tender Lovin' Care)/Love has no time or place	MFSB	09.1975	-	-	Philadelphia Int. 3576	[written by Bobby Martin,Norman Harris][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][54[6].R&B; Chart]
The zip/My mood	MFSB	11.1975	-	91[6]	Philadelphia Int. 3578	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Leon Huff,Kenny Gamble,Jack Faith][72[6].R&B; Chart]
Summertime And I'm Feelin' Mellow/Hot summer nights	MFSB	08.1976	-	-	Philadelphia Int. 3600	[written by Gene McFadden,John Whitehead,Victor Carstarphen][produced by Gene McFadden,John Whitehead,Victor Carstarphen][65[4].R&B; Chart]
Picnic In The Park/Summertime And I'm Feelin' Mellow	MFSB	08.1976	-	-	-	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][14[5].Hot Disco/Dance;Philadelphia Int. 34 238 LP.]
Use Ta Be My Girl/Redwood Beach	MFSB	08.1978	-	-	Philadelphia Int. 3650	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][94[2].R&B; Chart]
Mysteries of the world	MFSB	01.1981	41[4]	-	Philadelphia PIR 9501	[written by Dexter Wansel][produced by Dexter Wansel]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
MFSB	MFSB	04.1973	-	131[10]	Philadelphia Int. 32 046	[produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
Love is the message	MFSB	01.1974	-	4[35]	Philadelphia Int. 32 707	[gold-US][produced by Leon Huff,Kenny Gamble,Vince Montana ,Bruce Hawes ,Jack Faith]
Universal love	MFSB	06.1975	-	44[13]	Philadelphia Int. 33 158	[produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
Philadelphia freedom	MFSB	12.1975	-	39[12]	Philadelphia Int. 33 845	[produced by Leon Huff,Kenny Gamble, Dexter Wansel ]
Summertime	MFSB	07.1976	-	106[9]	Philadelphia Int. 34 238	[produced by Leon Huff,Kenny Gamble,Gene McFadden, John Whitehead ,Victor Carstarphen]

Metallica

Zespół założony w 1981 r. w Los Angeles w stanie Kalifornia (USA), przez Larsa Ulricha (ur. 26.12.1963 r. w Kopenhadze, Dania; perkusja) i Jamesa Alana Hetfielda (ur. 3.08.1963 r. w Los Angeles, USA; gitara/śpiew). Wcześniej Hetfield grał w szkolnych zespołach Obsession i Leather Charm.

Ulrich wychował się w Danii, by w 1980 r. wraz z rodziną wyemigrować do USA i osiedlić się w Newport Beach w stanie Kalifornia. Każdy z nich niezależnie od siebie dał ogłoszenie w amerykańskim czasopiśmie "The Recycler", iż poszukuje muzyków do współpracy. Duet przyjął nazwę Metallika (przemianowaną szybko na Metallica) i nagrał swoją pierwszą taśmę demo, do której solówki dograł później czarnoskóry gitarzysta Lloyd Grant. Jeden z utworów ("Hit The Lights") ukazał się na składance Metal Massacre, wydanej przez wytwórnię Metal Blade.

W styczniu 1982 r. w składzie zespołu pojawił się nowy muzyk, David Mustaine (ur. 13.09.1962 r. w Costa Mesa w stanie Kalifornia, USA), którego związek z Ulrichem i Hetfieldem okazał się później niewypałem. Przez krótki czas z grupą współpracowali też Jef Wamer (gitara), Brad Parker (gitara) i Ron McGovney (bas). W marcu 1982 r. w Anaheim na przedmieściu Los Angeles Metallica zagrała swój pierwszy koncert, a trzy miesiące później zarejestrowała swoją najpopularniejszą taśmę demo No Life 'Til Leather, zawierającą m.in. takie utwory jak "Seek And Destroy" i "Metal Militia".

Pod koniec 1982 r. McGovneya zastąpił Clifford Lee Burton (ur. 10.02.1962 r. w Los Angeles, USA, zm. 27.09.1986 r. w Szwecji; bas), wcześniej występujący w zespole Trauma. Po raz pierwszy pojawił się na żywo z Metalliką-5.03.1983 r. w San Francisco, dokąd w tym czasie grupa przeniosła się. Późną wiosną kwartet opuścił Mustaine (później założył Megadeth) i został zastąpiony przez Kirka Hammetta (ur. 18.11.1962 r. w San Francisco w stanie Kalifornia, USA; gitara). Ulrich i Hetfield zwrócili na niego uwagę w czasie, gdy występował z zespołem Exodus.
Swój pierwszy koncert z Metalliką zagrał 15.04.1983 r. w Dover. Już z jego udziałem grupa nagrała w maju dla wytwórni Megaforce swój debiutancki album Kill'Em All, który ukazał się w czasie wakacji.

W ramach promocji zagrali wspólną trasę z Venomem. Wiosna 1984 r. powstał kolejny longplay Ride The Lighting, który zawierał znacznie dojrzalszą muzykę. Zainteresowanie zespołem rosło, w efekcie czego w sierpniu Metallica podpisała dość lukratywny kontrakt z wytwórnią Elektra, w którym zobowiązała się do nagrania dla niej za pokaźną kwotę aż siedmiu albumów. Grupa spędzi la później blisko rok na trasie koncertowej po Europie i USA, grając m.in. u boku W.A.S.P., Ozzy'ego Osbourne'a i Dio. Metallikę nazwano wówczas "młodymi bogami heavy metalu", a sprzedaż albumu Ride The Lighting po obu stronach Atlantyku szła coraz lepiej.
Nic dziwnego, że kolejny longplay Master Of Puppets ukazał się dopiero w maju 1986 r.

Niewątpliwie była to najdojrzalsza ze wszystkich dotychczasowych płyt Metalliki, co szybko doceniono. Album w ciągu tygodnia znalazł 250 tys. nabywców, docierając do 29. miejsca na liście "Billboardu". Ozzy Osboume powiedział wówczas: "Metallica to Black Sabbath lat 80.". W ramach promocji grupa wyruszyła na tournee po USA i Europie. Rankiem 27.09.1986 r. autobus wiozący muzyków ze Sztokholmu do Kopenhagi *uległ wypadkowi, w którym zginął Burton.

Zdecydowawszy, że zaprzestanie występów byłoby obrazą pamięci ich gitarzysty basowego, pozostali trzej członkowie wybrali na jego następcę Jasona Newsteda (ur. 4.03.1963 r. w Battle Creek w stanie Michigan, USA) z Flotsam And Jetsam. Newsted nigdy nie próbował naśladować Burtona, lecz dopełnił brzmienie zespołu swoim własnym stylem, co zademonstrował już podczas debiutu w Metallice, 8.11.1986 r. w Los Angeles.

W lutym następnego roku zespół pojawił się po raz pierwszy w Polsce. grając w katowickim "Spodku". Latem 1987 r. powstała EP-ka The $5.98 EP - Garage Days Re-Revisited, zawierająca pięć nowych wersji ulubionych nagrań członków Metalliki, a pochodzących z repertuaru innych wykonawców (m.in. Budgie, Killing Joke, The Misfits). Płytka w USA dotarła do 28. miejsca listy najlepiej sprzedawanych singli, a w Anglii osiągnęła 27. pozycję. Pod koniec roku ukazała się pierwsza oficjalna kaseta wideo "Cliff Em All", będąca hołdem złożonym Burtonowi. Podczas pracy nad kolejnym albumem ...And Justice For All Flemminga Rasmussena, dotychczasowego etatowego producenta nagrań Metalliki, zastąpił Mike Clink (Guns N'Roses).

 Płyta pojawiła się w sprzedaży we wrześniu 1988 r. i odniosła ogromny sukces - w USA szybko stała się "platynową", docierając do 6. miejsca listy "Billboardu", a w Anglii osiągnęła 4. pozycję. Wybrany z niej na singel utwór "One" był pierwszym dużym przebojem grupy, a jednocześnie po raz pierwszy w ramach jego promocji muzycy zdecydowali się na nakręcenie teledysku, który dość często gościł w MTV.
W tym czasie Metallica grała podczas wielkiej trasy "Monsters Of Rock" wraz z Dokken, Scorpions i Van Halen. Później wyruszyła na tournee dookoła świata.
Spółka Ulrich-Hetfield odpowiada za teksty i większość komponowanej przez zespół muzyki.

Pracując wcześniej z ludźmi typu Johnny Zazula, a potem Flemmingiem Rasmussenem czy Mikem Clinkiem, zachowali całą agresję i zapał ze swojego debiutu Kill 'Em All, którego okładka nosiła wskazówkę "Bang that head that doesn't bang". Równocześnie jednak dojrzeli muzycznie, jak to udowodniły kolejne albumy. Utwory Metalliki zajmują się poważnymi tematami: sprawiedliwością i zemstą, obłędem, wojną, religią i związkami między ludźmi. Muzyka grupy przeszła od obrazoburczego chaosu, do przemyślanej harmonii, a jej cechą charakterystyczną są niespodziewane zmiany nastroju i tempa. Klasyfikowana przez niektórych jako thrashmetalowa, jest ona czymś więcej, a wczesne kontakty Ulricha z brytyjskimi zespołami heavymetalowymi, takimi jak Black Sabbath i Motórhead, dają lepszą wskazówkę co do źródeł z jakich czerpie inspirację. Istotnie, zespół zdobył wiele doświadczenia występując podczas koncertów razem z Ozzym Osbournem, Twisted Sister i Motórhead. Metallica korzysta z wielu muzycznych źródeł, tworząc swój odrębny i niepowtarzalny styl.

W sierpniu 1991 r. w karierze Metalliki dokonał się wielki przełom. Wtedy to ukazał się album zatytułowany po prostu Metallica. Jego producentem był słynny Bob Rock (Bon Jovi, Aerosmith, Motley Crue). Longplay błyskawicznie dotarł na szczyt listy najpopularniejszych płyt w USA i przebywał tam ponad miesiąc. Nie gorzej było w Europie. Równocześnie grupa wyruszyła na wielkie tournee po świecie, grając m.in. u boku AC/DC i Queensryche w ramach trasy "Monsters Of Rock".

Wówczas to - w sierpniu - po raz drugi pojawiła się na koncercie w Polsce (Chorzów, Stadion Śląski). Przebojowe single "Enter Sandman", "The Unforgiven", "Nothing Else Matters" i "Wherever I May Roam" gościły na wielu listach przebojów, grane były też przez stroniące zazwyczaj od takiej muzyki radiostacje po obu stronach Atlantyku. W kwietniu 1992 r. Metallica została zaproszona -obok m.in. Def Leppard, Extreme, Guns N'Roses i Roberta Planta - do wzięcia udziału w wielkim koncercie ku czci Freddiego Mercury'ego. Zagrała trzy utwory, a dodatkowo James Hetfield zaśpiewał wówczas - przy akompaniamencie muzyków Queen - "Stone Cold Crazy", jeden z klasyków "Królowej". W czasie wielkiej trasy z Guns N'Roses po obu Amerykach, w sierpniu - podczas koncertu w Montrealu - Hetfield został poważnie ranny na scenie na skutek przedwczesnego wybuchu pirotechnicznego. Podczas kilku koncertów zastąpił go John Marshall (z Metal Church).

W tym czasie album Metallica osiągnął już sześć milionów sprzedanych egzemplarzy, a teledysk do utworu "Enter Sandman" zdobył nagrodę MTV. Pod koniec 1992 r. w sprzedaży pojawiły się dwie kasety wideo o wspólnym tytule "A Year And A Half In The Life Of Metallica". Grupa otworzyła własny sklep w Nowym Jorku i nadal sporo koncertowała. W czerwcu 1993 r. Lars Ulrich oznajmił, iż Metallica robi sobie "bardzo długie wakacje", bowiem wszyscy muzycy są ogromnie zmęczeni dwuletnim tournee. Pod koniec roku ukazał się specjalny, koncertowy zestaw Live Shit! Binge And Purge, składający się z dwóch kaset wideo, trzech płyt CD i 72-stronico-wej książeczki. Licznik na koncie grupy oznajmił, iż w ciągu dziesięciu lat działalności, na całym świecie sprzedano ponad dwadzieścia milionów egzemplarzy jej płyt"!


Na kolejny album grupy trzeba było poczekać do 1996 roku, kiedy ukazał się „Load”. Był on sporym szokiem dla wielu fanów grupy - Metallica zaprezentowała muzykę dużo bardziej rockową i przebojową niż na poprzednich płytach. Zmienił się także image grupy - członkowie zespołu skrócili fryzury i wyraźnie złagodnieli. Ponieważ Metallica miała przygotowaną większą ilość materiału, już rok później wydała resztę kompozycji na płycie zatytułowanej „ReLoad”. Oba wydawnictwa przyniosły zespołowi kilka kolejnych przebojów, m.in. „Until It Sleeps” i „The Memory Remains”.

W 1998 roku Metallica przygotowała podwójny album z coverami „Garage Inc.”, na którym przedstawiła własne wersję klasyków m.in. Black Sabbath, Queen czy Misfits. Największym przebojem okazało się nowe wykonanie kompozycji Thin Lizzy „Whiskey in the Jar”.

Kolejnym wyjątkowym wydawnictwem grupy był album oraz DVD „S&M” z 1999 roku, które stanowiły zapis koncertu grupy z Orkiestrą Symfoniczną San Francisco pod batutą Michaela Kamena. Klasyczne utwory Metallici zyskały nowe orkiestrowe aranżacje, a na płycie znalazły się dwa premierowe utwory: „No Lear Clover” i „Human”.

W 2001 roku, kiedy zespół miał zamiar zabrać się za nagrywanie nowego materiału, odszedł Jason Newsted. Kolejnym problemem był odwyk Jamesa Hetfielda. Na szczęście po powrocie muzyka w grudniu, grupa powróciła do nagrywania. Te burzliwe miesiące w karierze zespołu, kiedy na włosku wisiała jego dalsza przyszłość były filmowane, co zaowocowało poruszającym dokumentem „Some Kind Of Monster”. Na rejestrowanej wtedy płycie „St. Anger” partię basu zagrał producent Bob Rock, a zespół dopiero po nagraniach zdecydował się na poszukanie stałego zastępcy Newsteda. Został nim Robert Trujillo, znany wcześniej z występów m.in. z Ozzym Osbournem.

W czerwcu 2003 roku ukazał się ósmy studyjny album Metallici -„St. Anger”. Wzbudził on wśród fanów mieszane odczucia, m.in. z powodu specyficznego brzmienia perkusji czy braku solówek gitarowych. Przyniósł jednak kolejne przebojowe single - „Frantic” oraz tytułowy „St. Anger”.
Rok 2008 to album „Death Magnetic”, którego producentem był Rick Rubin. Na pierwszy singiel wybrano utwór „The Day That Never Comes”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Harvester of sorrow/Breadfan/The prince	Metallica	08.1988	20[3]	-	Vertigo METAL 212	[written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Metallica, Flemming Rasmussen]
One/The Prince	Metallica	03.1989	13[9]	35[15]	Vertigo METAL 5	[gold-US][silver-UK][written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Metallica, Flemming Rasmussen]
Enter sandman/Stone cold crazy	Metallica	07.1991	5[11]	16[20]	Vertigo METAL 7	[platinum-US][platinum-UK][written by Kirk Hammett,James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock]
The unforgiven/Killing time	Metallica	11.1991	15[4]	35[17]	Vertigo METAL 8	[gold-US][written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock]
Nothing else matter/Enter sandman [live]	Metallica	04.1992	6[11]	34[15]	Vertigo MIUCT 6592	[gold-US][gold-UK][written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced byJames Hetfield,Lars Ulrich,Bob Rock]
Wherever i may roam/Fade to black [live]	Metallica	10.1992	25[4]	82[7]	Vertigo METAL 9	[written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock]
Sad but true/So what?	Metallica	10.1992	20[3]	98[1]	Vertigo METCD 11	[written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock]
Until it sleeps/2x4 [live]/Until we sleeps [remix]	Metallica	05.1996	5[12]	10[20]	Vertigo METCD 12	[gold-US][written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock,James Hetfield,Lars Ulrich]
Hero of the day/Kill-ride [live]	Metallica	10.1996	17[4]	60[18]	Vertigo METCD 13	[written by Kirk Hammett,James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock,James Hetfield,Lars Ulrich]
Mama said/Ain' t my bitch [live]	Metallica	11.1996	19[8]	-	Vertigo METCD 14	[written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock,James Hetfield,Lars Ulrich]
King nothing/Ain' t my bitch [live]	Metallica	02.1997	-	90[8]	Elektra 64 197 [US]	[written by Kirk Hammett,James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock,James Hetfield,Lars Ulrich]
The memory remains/For whom the bell tolls	Metallica	11.1997	13[11]	28[19]	Vertigo METCD 15	[written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock,Metallica]
The unforgiven II/Helpless [live]	Metallica	02.1998	15[10]	59[15]	Vertigo METCD 17	[written by Kirk Hammett,James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock,James Hetfield,Lars Ulrich]
Fuel /Sad but true [live]/Nothing else matters [live]	Metallica	06.1998	31[8]	-	Vertigo METCD 16	[written by Kirk Hammett,James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock]
Turn the page	Metallica	12.1998	-	102[11]	album cut	[written by Bob Seger][produced by Punch Andrews,Bob Seger]
Whiskey in the jar/Blitzkrieg [live]/The prince [live]	Metallica	02.1999	29[9]	124[1]	Vertigo METCD 19	[written by Bob Rock,James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock]
No leaf clover	Metallica with Michael Kamen conducting The San Francisco Symphony Orch	02.2000	-	74[10]	Elektra 56 2696 [US]	[written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Metallica]
I disappear	Metallica	05.2000	35[9]	76[20]	Hollywood 0113875HWR	[written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Bob Rock,James Hetfield,Lars Ulrich][piosenka z filmu "Mission"]
St. Anger	Metallica	06.2003	9[16]	107[5]	Vertigo 9865412	[written by Kirk Hammett, James Hetfield, Bob Rock, Lars Ulrich][produced by Bob Rock]
Frantic	Metallica	10.2003	16[20]	-	Vertigo 9811513	[written by Kirk Hammett, James Hetfield, Bob Rock, Lars Ulrich][produced by Bob Rock]
The unnamed feeling	Metallica	01.2004	42[2]	-	Vertigo 981 5661	[written by Kirk Hammett, James Hetfield, Bob Rock, Lars Ulrich][produced by Bob Rock]
The Day That Never Comes	Metallica	08.2008	19[8]	31[10]	Vertigo CATCO 141829201	[written by James Hetfield, Kirk Hammett, Robert Trujillo, Lars Ulrich][produced by Bob Rock]
My Apocalypse	Metallica	08.2008	51[2]	67[1]	Vertigo CATCO 141829229	[written by James Hetfield, Kirk Hammett, Robert Trujillo, Lars Ulrich][produced by Rick Rubin]
Cyanide	Metallica	09.2008	48[2]	50[1]	Vertigo CATCO 141829234	[written by James Hetfield, Kirk Hammett, Robert Trujillo, Lars Ulrich][produced by Rick Rubin]
The Judas Kiss	Metallica	09.2008	79[1]	112	Virgin CATCO 141829239	[written by James Hetfield, Kirk Hammett, Robert Trujillo, Lars Ulrich][produced by Rick Rubin]
The Unforgiven III	Metallica	09.2008	120[1]	114[1]	Elektra	[written by James Hetfield, Kirk Hammett, Lars Ulrich][produced by Bob Rock,James Hetfield,Lars Ulrich]
Hardwired	Metallica	09.2016	186	119[1]	Blackened	[written by James Hetfield,Lars Ulrich][produced by Greg Fidelman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ride the lighting	Metallica	07.1984	87[2]	100[50]	Music For Nations MFN 37	[6x-platinium-US][gold-UK][produced by Metallica, Flemming Rasmussen]
Master of puppets	Metallica	03.1986	41[8]	29[72]	Music For Nations MFN 60	[6x-platinium-US][platinum-UK][produced by Metallica, Flemming Rasmussen]
Kill' em all [reedycja ich pierwszego albumu z 1983r]	Metallica	04.1986	142	155[10]	Megaforce 069 [US]	[produced by Paul Curcio, Johny Zazula]
Kill' em all [+ 2 bonusy]	Metallica	02.1988	-	120[8]	-/Elektra 60 766	[3x-platinium-US][gold-UK]
$5.98 EP-Garage days revisited	Metallica	09.1987	27[4]	28[30]	Vertigo METAL 1-12	[platinium-US][produced by Metallica]
... And justice for all	Metallica	09.1988	4[7]	6[83]	Vertigo VERH 61/Elektra 60 812	[8x-platinium-US][platinum-UK][produced by Metallica, Flemming Rasmussen]
The good the bad and the live	Metallica	05.1990	56[1]	-	Vertigo 8754871
Metallica	Metallica	08.1991	1[1][99]	1[4][281]	Vertigo 5100221	[16x-platinium-US][2x-platinum-UK][produced by Bob Rock with James Hetfield & Lars Ulrich]
Live shit:Binge & purge	Metallica	11.1993	54[1]	26[7]	Vertigo 5187250	[produced by James Hetfield, Lars Ulrich]
Load	Metallica	06.1996	1[1][35]	1[4][98]	Vertigo 5326182	[5x-platinium-US][platinum-UK][produced by Bob Rock, James Hetfield, Lars Ulrich]
Hero of the day	Metallica	10.1996	47[1]	-	Vertigo METCY 13
Reload	Metallica	12.1997	4[10]	1[1][75]	Vertigo 5364092	[3x-platinium-3x][gold-UK][produced by Bob Rock, James Hetfield, Lars Ulrich]
Garage Inc.	Metallica	11.1998	29[18]	2[44]	Vertigo 5383512	[5x-platinium-US][gold-UK][produced by Bob Rock, James Hetfield, Lars Ulrich, Mark Whitaker]
S & M	Metallica	12.1999	33[34]	2[49]	Vertigo 5467972	[6x-platinium-US][platinum-UK][produced by Bob Rock, James Hetfield, Lars Ulrich, Michael Kamen]
St. Anger	Metallica	06.2003	3[20]	1[1][23]	Vertigo 9865403	[2x-platinum-2x][gold-UK][produced by Bob Rock, Metallica]
Some kind of monster	Metallica	07.2004	-	37[6]	Elektra 48 835 [US]	[produced by Bob Rock, Metallica]
Death Magnetic	Metallica	09.2008	1[2][16]	1[3][36]	Vertigo 1773726	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Rick Rubin]
Lulu	Lou Reed & Metallica	11.2011	36[2]	36[1]	Vertigo 2781597	[produced by Greg Fidelman, Metallica, Lou Reed, Hal Willner]
Metallica: Through the Never OST	Metallica	10.2013	36[2]	9[7]	Vertigo 3751562	-
Hardwired... to Self-Destruct	Metallica	12.2016	2[9]	1[53]	Blackened/Vertigo 5715626	[platinum-US][gold-UK][produced by Greg Fidelman,James Hetfield,Lars Ulrich]
The $5.98 E.P. /Garage Days Re-Revisited	Metallica	04.2018	42[1]	-	UMC/Virgin 6727198	-