Z archiwum...rocka

środa, 22 kwietnia 2020

Katie Melua

Katie Melua urodziła się 16 września 1984 roku w Kutaisi w Gruzińskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej, która wchodziła w skład ZSRR. Pierwsze lata życia Katie Melua spędziła ze swoimi dziadkami w Tbilisi, by później przeprowadzić się z rodzicami do Batumi, gdzie jej ojciec pracował jako kardiolog. Prawdziwe imię Katie brzmiało Ketevan, lecz bliscy nazywali ją Ketino.

W roku 1991 Gruzja odzyskała niepodległość, lecz była szarpana konfliktami wewnętrznymi, które prowadziły do wybuchu wojny domowej. Sytuacja w kraju spowodowała, że rodzina Meluy podjęła w 1993 roku decyzję o emigracji. Miejscem docelowym był Belfast w Północnej Irlandii. W mieście tym ojciec Katie otrzymał posadę w szpitalu Royal Victoria. W Belfaście Katie uczęszczała do katolickiej szkoły podstawowej im. Św. Katarzyny, a następnie do dominikańskiej szkoły średniej (mimo, iż została ochrzczona i przynależy do gruzińskiego kościoła prawosławnego). To właśnie w irlandzkich szkołach Katie uczyła się angielskiego.

W 1998 rodzina Melua przeprowadza się do Anglii. Osiedlają się najpierw w Sutton, które jest częścią Londynu, a nieco później przenoszą się do podlondyńskiego miasteczka Redhill. Po skończeniu szkoły w Sutton i wygraniu programu telewizyjnego "Stars Up Their Noses", Katie rozpoczęła naukę w The BRIT School for Performing Arts & Technology w Londynie. W tym czasie odkrywa różne gatunki i wykonawców, którzy odcisnęli na niej swe piętno na zawsze. Znajduje się wśród nich Queen, Joni Mitchell, Bob Dylan, tradycyjna muzyka irlandzka i indyjska. Po usłyszeniu piosenki Evy Cassidy napisała utwór poświęcony jej pamięci "Faraway Voice". Dzięki temu nagraniu zwrócił na nią uwagę producent Mike Batt, z którego wytwórnią Katie podpisała 5-płytowy kontrakt. Pierwszy album nagrała jednak dopiero po ukończeniu The BRIT School for Performing Arts & Technology. Katie nigdy nie poszła na uniwersytet. Obecnie mieszka w Notting Hill.

Podczas nauki w The BRIT School Katie poznała Luka Pritcharda - wokalistę zespołu The Kooks - z którym spotykała się przez 3 lata. Jednak w marcu 2005 roku, kiedy kariera muzyczna Katie nabrała rozpędu, nastąpiło rozstanie.

10 sierpnia 2005 roku Katie otrzymała brytyjskie obywatelstwo. W wieku 21 lat została obywatelką już trzeciego kraju (po ZSRR i Gruzji). Włada trzema językami: angielskim, gruzińskim i rosyjskim.

- Kocham Gruzję, ponieważ to moja ojczyzna. Ma wspaniałą historię, a latem jest naprawdę upalnie - mówiła Katie w wywiadzie udzielonym dla Epiphone.com. - Mieszkałam również w Belfaście, który jest świetnym miastem, doskonałym na spędzenie weekendu. W młodym wieku poznałam różne kultury, mam dystans do pieniędzy i nie interesuje mnie materializm. Nie umiem wydawać pieniędzy na ekstrawaganckie rzeczy, po prostu nie czuję się z tym dobrze.

W 2003 roku ukazał się debiutancki album "Call Off The Search", zawierający między innymi utwory "The Closest Thing To Crazy" oraz "Faraway Voice". Album spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem na rynku, osiągając status złotej i platynowej płyty w wielu krajach. Katie wyruszyła w trasę koncertową, podczas której powstawały nowe piosenki. Pomiędzy występami nagrała nową płytę, która ukazała się w sierpniu 2005 i była zatytułowana "Piece By Piece". Znalazł się największy do tej pory przebój artystki "Nine Million Bicycles". Wkład twórczy Katie był dużo większy, niż w przypadku debiutu, którego głównym autorem był Mike Batt. Na nowym wydawnictwie znalazł się także cover zespołu piosenki "Just Like Heaven" The Cure, który wykorzystano w filmie pod tym samym tytułem. "Piece By Piece" okazał się być największym komercyjnym sukcesem Katie, a numer "Nine Million Bicycles" był regularnie emitowany przez rozgłośnie radiowe na całym świecie. 2007 rok przyniósł trzeci longplay, który umocnił pozycję Katie w świecie muzycznym i potwierdził jej niezwykłą wrażliwość muzyczną.

Katie zdobyła kilka ważnych nagród muzycznych oraz była nominowana w najważniejszych kategoriach, rok 2007 przyniósł dwie nagrody w Niemczech. Pierwsza przyznana przez Goldene Kamera w kategorii zagraniczny pop, druga przez ECHO Awards w kategorii najlepsza zagraniczna artystka.

Mimo spokojnej i nastrojowej muzyki, określa się Katie jako uzależnioną od adrenaliny, ponieważ uwielbia kolejki górskie, wesołe miasteczka, paralotniarstwo i lotniarstwo. Kilka razy skakała ze spadochronem oraz brała lekcje nauki latania samolotem.

- Ona uwielbia ekstremalne doznania - mówi Mike Batt dla "The Sunday Times" - Lecz jej emocje są zawsze pod kontrolą.

Katie dała kilka koncertów dla rodzin królewskich w Europie. Poproszono ją o występ na ślubie holenderskiego księcia Pietera-Christiaana, podczas gali zorganizowanej przez rodzinę królewską w Norwegii, a występ z Pałacu Buckingham był transmitowany przez amerykańską telewizję. Melua wystąpiła także podczas rozdania Nagrody Nobla w Norwegii.

Dzięki koncertowi na głębokości 303 metrów pod poziomem morza na platformie wiertniczej na Morzu Północnym, w 2006 roku Melua trafiła do Księgi Rekordów Guinnessa.

Katie zaliczyła także krótki epizod filmowy w serii "Grindhouse" Roberta Rodrigueza.

Holendrzy nazwali na jej cześć nowy rodzaj tulipana.

Melua chętnie angażowała się w akcje charytatywne. W 2004 roku wzięła udział w projekcie Band Aid 20. Nagrano nową wersję "Do They Know It's Christmas?", by zebrać pieniądze dla głodujących w Afryce. Rok później Katie wystąpiła wraz z Brianem Mayem w RPA podczas koncertu zorganizowanego przez organizacje charytatywną Nelsona Mandeli na rzecz walki z HIV, wykonując "Too Much Love Will Kill You". Występ z Mayem był równocześnie realizacją marzeń dla Katie, ponieważ Queen należał do jej ulubionych zespołów.

Katie jest ambasadorem dobrej woli organizacji Save The Children. W 2005 roku udała sie na Sri Lankę, by nieść pomoc ofiarom wojny domowej oraz tsunami. Przeznaczyła także na ten cel wszystkie dochody z singla "Spider's Web".

W roku 2007 wystąpiła w Hamburgu na koncercie Live Earth oraz nagrała piosenkę Louisa Armstronga "What A Wonderful World", z którego pieniądze przeznaczyła na Czerwony Krzyż. Melua wspiera także sieć sklepów Oxfam, w których często kupuje własne ubrania.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The closest thing to crazy	Katie Melua	12.2003	10[23]	-	Dramatico DRAMCDS 0003	[silver-UK][written by Mike Batt][produced by Mike Batt]
Call off the search	Katie Melua	03.2004	19[4]	-	Dramatico DRAMCDS 0004	[written by Mike Batt][produced by Mike Batt]
Crawling up a hill	Katie Melua	07.2004	46[2]	-	Dramatico DRAMCDS 0007	[written by John Mayall][produced by Mike Batt]
Nine million bicycles	Katie Melua	10.2005	5[30]	-	Dramatico DRAMCDS 0012	[silver-UK][written by Mike Batt][produced by Mike Batt]
I Cried For You / Just Like Heaven	Katie Melua	03.2006	35[11]	-	Dramatico DRAMCDS 0013	[written by Katie Melua][produced by Mike Batt]
Spider's Web	Katie Melua	04.2006	52[2]	-	Dramatico DRAMCDS 0018	[written by Katie Melua][produced by Mike Batt]
It's Only Pain	Katie Melua	09.2006	41[3]	-	Dramatico DRAMCDS 0020	[written by Mike Batt][produced by Mike Batt]
If You Were A Sailboat	Katie Melua	10.2007	23[6]	-	Dramatico DRAMCDS 0029	[produced by Mike Batt]
What A Wonderful World	Eva Cassidy And Katie Melua	12.2007	1[1][5]	-	Street/Dramatico TD001	[written by Bob Thiele,George David Weiss][produced by Mike Batt]
If The Lights Go Out	Katie Melua	03.2008	96[2]	-	Dramatico DRAMCDS 0031	[written by Mike Batt][produced by Mike Batt]
The Flood	Katie Melua	05.2010	35[4]	-	Dramatico DRAMCDS 0058	[written by Katie Melua, Guy Chambers, Lauren Christy][produced by William Orbit]
I Will Be There	Katie Melua	09.2013	99[1]	-	Dramatico GBDVY 1301232	-
Wonderful life	Katie Melua	09.2015	73[2]	-	BMG GB2ME 1501427	-
Fields of Gold	Katie Melua	11.2017	29[1]	-	BMG GB5KW 1703307	[written by Sting]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Call off the search	Katie Melua	11.2003	1[6][127]	161[1]	Dramatico DRAMCD 002	[6x-platinum-UK][produced by Mike Batt]
Piece by piece	Katie Melua	09.2005	1[1][66]	108[2]	Dramatico DRAMCD 007	[4x-platinum-UK][produced by Mike Batt]
Pictures	Katie Melua	10.2007	2[35]	-	Dramatico DRAMLP 003	[platinum-UK][produced by Mike Batt]
The Katie Melua Collection	Katie Melua	10.2008	15[9]	-	Dramatico DRAMCD 0040	[gold-UK][produced by Mike Batt]
Live at the O2 Arena	Katie Melua	05.2009	111	-	Dramatico DRAMLP 0007	[produced by Mike Batt]
The House	Katie Melua	06.2010	4[12]	-	Dramatico DRAMCD 0061	[gold-UK][produced by William Orbit]
Secret Symphony	Katie Melua	03.2012	8[9]	-	Dramatico DRAMCD 0078	[silver-UK][produced by Mike Batt]
Ketevan	Katie Melua	09.2013	6[10]	-	Dramatico DRAMCD 0095	[silver-UK][produced by Mike Batt,Luke Batt]
In Winter	Katie Melua	10.2016	9[16]	-	BMG 538241532	[silver-UK][produced by Katie Melua, Adam 'Cecil' Bartlett]
Ultimate Collection	Katie Melua	10.2018	22[6]	-	BMG 4050538433678	-

Action Bronson

Action Bronson, właśc. Arian Asllani (ur. 2 grudnia 1983r w Nowym Jorku)-amerykański raper.
Action Bronson urodził się jako Arian Asllani 2 grudnia 1983r w Flushing, w okręgu Queens, w stanie Nowy Jork, jako syn imigranta pochodzenia albańskiego oraz matki żydówki.

Zanim zaczął traktować poważnie karierę rapera, był poważanym kucharzem w Nowym Jorku. Prowadził własną stronę o kucharstwie Action in the Kitchen. Po tym, jak złamał nogę w kuchni, zajął się muzyką.
W sierpniu 2012 podpisał kontrakt muzyczny z wytwórnią Warner Bros. Records, jednak później przeniósł się do Vice Media, Inc.

Bronson wydał wiele mixtape’ów, m.in. Rare Chandeliers (2012) ze znanym producentem The Alchemist i Blue Chips 2 ze swoim wieloletnim producentem Partym Suppliesem, zanim wydał swoją debiutancką EP-kę pt. Saaab Stories (2013) w komercyjnej wytwórni. Komercyjny debiut zaliczył 23 marca 2015 z płytą Mr. Wonderful.

W 2013 raper był nominowany do nagrody BET Hip Hop Awards w kategorii Debiutant roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby Blue	Action Bronson featuring Chance the Rapper	04.2015	-	91[1]	Atlantic	[gold-US][written by Arian Arslani,Mark Ronson,Chancellor Bennett,Zane Lowe][produced by Ronson][30[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saaab Stories EP.	Action Bronson	06.2013	-	63[1]	Atlantic 536097	[produced by Harry Fraud]
Mr. Wonderful	Action Bronson	04.2015	-	7[5]	Atlantic 547883	[produced by Action Bronson,The Alchemist, Mark Ronson, Noah "40" Shebib, Omen, Party, Supplies, Statik Selektah, 88-Keys, Oh No]
Blue Chips 7000	Action Bronson	09.2017	-	53[1]	Atlantic 560137	[produced by Action Bronson,Harry Fraud,The Alchemist,Daringer,Woody Jackson,Knxwledge,Party Supplies]

Paloma Faith

Paloma Faith (Paloma Faith Blomfield) - nowe muzyczne 'odkrycie' z Wielkiej Brytanii. Niesamowicie uwodzący wokal, olśniewająca, charakterystyczna uroda, a wszystko to wypełnione po brzegi klimatem Londynu z lat 50-tych ubiegłego wieku. Wystarczy zwrócić uwagę na jej sposób wypowiedzi, ubierania się albo jej występy na żywo, dzięki którymi 'na głowę bije' inne wokalistki retro.

Brytyjska wokalistka i aktorka. Najlepiej czująca się w łagodniejszych rytmach i subtelnych brzmieniach. Jej pierwszy singel - 'Stone Cold Sober' - z czerwca 2009 roku zadebiutował na 17. miejscu brytyjskiej listy przebojów.

W muzyce Palomy łatwo odnaleźć inspiracje soul'em oraz jazzem. Wokalistka bywa porównywana z takimi postaciami jak Amy Winehouse czy Duffy.
Paloma Faith jest pół-Hiszpanką, pół-Brytyjką. Pracując jako asystentka magika była na scenie przecinana w pół, tańczyła w brulesce, studiowała wiedzę teatralną, występowała jako aktorka, uwielbia malować - to tylko kilka z jej talentów. Zaśpiewa na nowej płycie Basement Jaxx, zobaczymy ją w ostatnim filmie Heatha Ledgera, a na koniec września zaplanowała premierę swojej debiutanckiej płyty 'Do You Want The Truth Or Something Beautiful?'. Z krążka pochodzi energetyczny przebój 'Stone Cold Sober', który został wydany w czerwcu 2009 roku.

Jako aktorka zaprezentowała się w 2007 roku w filmie 'Dziewczyny z St. Trinian', a w tym roku można ją będzie zobaczyć w produkcji Terry'ego Gilliama 'The Imaginarium of Doctor Parnassus', której premiera zaplanowana jest na koniec grudnia.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stone Cold Sober/I Just Wait	Paloma Faith	06.2009	17[6]	-	Epic 88697529352	[written by Paloma Faith, Paddy Byrne, Blair Mackichan][produced by Patrick Byrne and Blair Mackichan]
New York	Paloma Faith	09.2009	15[22]	-	Epic 88697562142	[silver-UK][written by Paloma Faith, Jodi Marr][produced by Jodi Marr, George Noriega, Rob Wells]
Do You Want the Truth or Something Beautiful?	Paloma Faith	01.2010	64[3]	-	Epic CATCO 156029412	[written by Paloma Faith, Ed Harcourt][produced by Ed Harcourt]
Upside Down	Paloma Faith	03.2010	55[8]	-	Epic CATCO 158923062	[silver-UK][written by Paloma Faith, Andrew Nicholas Love, Jos Hartvig Jorgensen, Belle Sara Humble][produced by Andy Love and Jos Jorgensen]
Smoke & Mirrors	Paloma Faith	11.2010	140[1]	-	Epic	[written by Alison Clarkson, Steve Robson ,Paloma Faith][produced by Steve Robson]
Picking Up the Pieces	Paloma Faith	06.2012	7[25]	-	RCA GB 1101200245	[gold-UK][written by Paloma Faith, Wayne Hector, Tim Powell][produced by Nellee Hooper]
30 Minute Love Affair	Paloma Faith	08.2012	50[6]	-	RCA GBARL 1200451	[written by Paloma Faith,Chris Braide][produced by Nellee Hooper]
Just Be	Paloma Faith	09.2012	66[4]	-	RCA GBARL 1200465	[written by Paloma Faith,Greg Wells Matt Hales][produced by Nellee Hooper ,Jake Gosling]
Never Tear Us Apart	Paloma Faith	10.2012	16[11]	-	RCA GBARL 1201820	[silver-UK][written by Andrew Farriss, Michael Hutchence]
Can't Rely on You	Paloma Faith	03.2014	10[16]	-	RCA GB 1101300944	[silver-UK][written by Paloma Faith,Pharrell Williams][produced by Pharrell Williams]
Only Love Can Hurt Like This	Paloma Faith	05.2014	6[48]	-	RCA GB 1101300971	[platinum-UK][written by Diane Warren,Keith Uddin][produced by AC Burrell,Kyle Townsend,Keith Uddin]
Changing	Sigma featuring Paloma Faith	09.2014	1[1][34]	-	3Beat/AATW GBSXS 1400130	[platinum-UK][written by Peter Kelleher,Ben Kohn,Tom Barnes,Wayne Hector,Ella Eyre][produced by Cameron Edwards,Joe Lenzie,TMS]
Ready for the Good Life	Paloma Faith	11.2014	68[1]	-	RCA GBARL 1401335	[written by Paloma Faith,Klas Åhlund,Adam Baptiste,Måns Wredenberg,Linus Wiklund][produced by Klas Åhlund]
Crybaby	Paloma Faith	09.2017	36[13]	-	RCA GBARL 1701427	[silver-UK][written by Lindy Robbins,Paloma Faith,Fin Dow-Smith,Cleo Tighe][produced by Starsmith]
Til I'm Done	Paloma Faith	02.2018	95[1]	-	RCA GBARL 1701790	-
Lullaby	Sigala & Paloma Faith	03.2018	6[27]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1700257	[platinum-UK][written by Jessica Glynne,Janée Bennett,Bruce Fielder,Andrew Bullimore,Paloma Faith,Josh Record,Joakim Jarl][produced Joe Ashworth,Sigala,Jarly]
Make Your Own Kind of Music	Paloma Faith	04.2018	28[10]	-	RCA GBARL 1702291	[silver-UK][written by Barry Mann, Cynthia Weil][produced by TMS, Phil Cook]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Do You Want the Truth or Something Beautiful?	Paloma Faith	10.2009	9[122]	-	Epic 88697543552	[2x-platinum-UK][produced by Greg Kurstin, Patrick Byrne, Blair Mackichan, Steve Robson ,Ian Barter, Ed Harcourt, Andrew Nicholas, Love Jos, Hartvig Jorgensen ,Jodi Marr, George Noriega, Rob Wells ,Jörgen Elofsson, Pär Westerlund,Samuel Dixon]
Fall to Grace	Paloma Faith	06.2012	2[75]	-	RCA 88691955512	[2x-platinum-UK][produced by Nellee Hooper ,Jake Gosling ,Al Shux, David Arnold]
A Perfect Contradiction	Paloma Faith	03.2014	2[85]	176[1]	RCA 88843006112	[2x-platinum-UK][produced by Various]
The Architect	Paloma Faith	11.2017	1[1][53]	-	RCA 88691955512	[platinum-UK][produced by Paloma Faith,Jesse Shatkin,Starsmith,TMS,Klas Åhlund,Eg White,James Reynolds,Sam Klempner,Jonathan Green,Ghostwriter,Samuel Dixon,Emre Ramazanoglu,Arnþór Birgisson,Jamie Hartman,Knox Brown,Thomas Brenneck,Homer Steinweiss]

John Mayall

John Mayall
Ur. 29.11.1933 r. w Macclesfield w hrabstwie Cheshire, Anglia. Ten protoplasta angielskiego białego bluesa, a zarazem jego czołowy przedstawiciel, w okresie swej blisko czterdziestoletniej muzycznej działalności odgrywał nie mniej istotną rolę artystycznego inspiratora.
Pierwszą grupę założył jeszcze jako student w 1955r. Zespół Powerhouse Four udzielał się głównie lokalnie, a wkrótce potem jego lidera powołano do służby wojskowej. Po jej odbyciu Mayall poświęcił się wyłącznie muzyce, a po przeniesieniu się do Londynu założył w pełni profesjonalną grupę Blues Syndicate, poprzedniczkę legendarnych Bluesbreakers. Wraz z Alexisem Kornerem, Cyrilem Davisem i Grahamem Bondem odegrał pionierską rolę w wykreowaniu brytyjskiego rhythm'n'bluesa.

Nazwiska muzyków, którzy przewinęli się przez kolejne formacje Mayalla, mogłyby wypełnić niejedną grubą książkę. Co najmniej kilku z nich miało przyćmić sławę lidera, stając na czele własnych zespołów, lub występując z czasem w opromienionych sukcesami grupach. W książce "Rock Family Trees" Peter Frame zamieścił dokładne, godne rekomendacji dane personalne. Lista obejmuje nazwiska tak znane, jak John Mc Vie, Hughie Flint, Mick Fleetwood, Roger Dean, Davey Graham, Eric Clapton, Jack Bruce, Aynsley Dunbar, Peter Green, Dick Heckstall-Smith, Keef Hartley, Mick Taylor, Henry Lowther, Tony Reeves, Chris Mercer, Jon Hiseman, Steve Thompson, Colin Alien, Jon Mark, Johny Almond, Harvey Mandel, Larry Taylor i Don "Sugarcane" Harris.

Płytowy debiut Mayalla, album John Mayall Plays John Mayall z 1965 r. nagrany na żywo, oddał pomimo technicznych niedoróbek ekscytującą atmosferę rhythm 'n'bluesowego klubu. Wydany na singlu temat "Crawling Up A Hill" prezentuje zmagania Mayalla-wokalisty z fascynującą, choć niedostrojoną, harmonijką ustną i organami Hammonda. Uchodzący dziś za klasykę drugi album, Rluesbreakers With Eric Clapton, warto polecić wszystkim adeptom białego bluesa. Dzięki Claptonowi, jego szef dał się poznać szerszej publiczności, ściągającej tłumnie na koncerty idola gitary.

Na płycie Hard Road pojawiła się przejrzysta i oszczędna gitara Petera Greena, zaś longplay Crusade oparto na brzmieniu wzbogaconym instrumentami dętymi. Stylistyczną wszechstronność zademonstrował Mayall na bardziej relaksowym w nastroju albumie Blues Alone. Wydane kolejno w 1968 r. płyty Diary Of The Band Vol.1 i Vol.2 zawierały rejestracje koncertów z 1967 r. Obie zaprezentowały w pełni perkusyjne umiejętności Keefa Hartleya i gitarzysty Micka Taylora.
Bare Wires - album uchodzący za szczytowe osiągnięcie Mayalla - wykazał jego jazzowe inklinacje wsparte perkusją Jona Hisemana i grą sekcji dętej złożonej z doświadczonych muzyków: Lowthera (trąbka) oraz Mercera i Heckstall-Smitha (saksofony). Utrzymana w nastroju introspektywnej podróży płyta zawierała też najlepsze teksty lidera, a zwłaszcza piękny, quasireligijny temat "I Know Now". Podobnie wydany, następny longplay Blues From Laurel Canyon, zarejestrowany został w Los Angeles, gdzie muzyk postanowił osiąść na stałe. Decyzja wiązała się z końcem epopei Bluesbreakers.

Po przejściu Taylora do The Rolling Stones lider stworzył akustyczny, grający bez perkusji kwartet z Jonem Markiem na gitarze, Johnnym Almondem na flecie i saksofonie tenorowym i Stephenem Thompsonem na kontrabasie. Nagrany w tym składzie album koncertowy The Turning Point, był największym komercyjnym sukcesem Mayalla i omal nie wszedł do brytyjskiej Top 10. Do najciekawszych tematów należały "Room To Move" z kapitalnym solem harmonijki ustnej lidera i "Thoughts About Roxanne" z finezyjną saksofonową partią Almonda. Ci sami muzycy uzupełnieni gitarzystą basowym Larrym Taylorem wystąpili na Empty Rooms - płycie bardziej wyrafinowanej, lecz mniej ekscytującej.

W nagraniu USA Union uczestniczyli Amerykanie: Harvey Mandel (organy), "Sugarcane" Harris (skrzypce) i Larry Taylor. Płyta odniosła sukces, ale teksty Mayalla pozostawiały tym razem wiele do życzenia. Dwupłytowy album Back To The Roots zapowiadał wyczerpanie się twórczej inwencji muzyka, którego nagrania 7 najbliższych kilku lat prezentowały dość mierny poziom. Czasy składów pełnych gwiazd przeminęły i w konsekwencji Mayall musiał borykać się z obojętnością wytwórni płytowych.

Ostatnim cieszącym cię popularnością longplayem był New Year, New Band, New Company z 1975 r., na którym liderowi towarzyszyła po raz pierwszy kobieta (wokalistka Dee McKinnie) i przyszły gitarzysta Fleetwood Mac, Rick Vito. Po niepowodzeniach całej serii albumów Mayall zaprzestał nagrań, występując tylko sporadycznie w okolicach swej kalifornijskiej siedziby. W 1988 r. odbył tournee po Europie, grając przed skromną, ale przyjmującą go owacyjnie publicznością. W tym samym roku podpisał kontrakt z Island Records i nagrał album Chicago Line.

Renesans aktywności i popularności muzyka nastąpił w 1990 r. po ukazaniu się A Sense Of Place, najlepszej od wielu lat płyty Mayalla. W wywiadach, udzielanych podczas krótkiej wizyty w Wielkiej Brytanii, sprawiał wrażenie człowieka szczęśliwego i niezbyt przejmującego się długim okresem rynkowych niepowodzeń. Jako jedyny żyjący weteran białego rhythm'n'bluesa lat 60., jest postacią zbyt ważną, by pozwolono mu odejść w niepamięć. W 1980 r. artysta występował w Polsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don' t waste my time/Don' t pick a flower	John Mayall	10.1969	-	81[3]	Polydor 56 544	[written by John Mayall][produced by John Mayall]
Room To Move/Saw Mill Gulch Road	John Mayall	01.1970	-	102[1]	Polydor 14010 [US]	[written by John Mayall][produced by John Mayall]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blues breakers	John Mayall & Eric Clapton	07.1966	6[17]	186	Decca LK 4804	[gold-US][produced by Mike Vernon]
A hard road	John Mayall Bluesbreaker' s	03.1967	10[19]		Decca SKL 4853	[produced by Mike Vernon]
Crusade	John Mayall Bluesbreaker' s	09.1967	8[14]	136[14]	Decca SKL 4890	[produced by Mike Vernon]
Blues alone	John Mayall Bluesbreaker' s	11.1967	24[5]	128[5]	Ace Of Clubs SCL 1243	[produced by John Mayall, Mike Vernon]
Diary of a band Vol.1	John Mayall Bluesbreaker' s	03.1968	27[9]	93[11][02.70]	Decca SKL 4918	[produced by Mike Vernon]
Diary of a band Vol.2	John Mayall	03.1968	28[5]		Decca SKL 4919	[produced by Mike Vernon]
Bare wires	John Mayall	07.1968	3[17]	59[19]	Decca SKL 4945	[produced by John Mayall, Mike Vernon]
Blues from Laurel Canyon	John Mayall	01.1969	33[3]	68[17]	Decca SKL 4972	[produced by John Mayall, Mike Vernon]
Looking back	John Mayall	08.1969	14[7]	79[12]	Decca SKL 5010	[produced by John Mayall, Mike Vernon]
Turning point	John Mayall	11.1969	11[7]	32[55]	Polydor 583 571	[gold-UK][produced by John Mayall]
Empty rooms	John Mayall	04.1970	9[8]	33[19]	Polydor 583 580	[produced by John Mayall]
U.S.A. Union	John Mayall	12.1970	50[1]	22[22]	Polydor 2425 020	[produced by John Mayall]
Back to the roots	John Mayall	06.1971	31[2]	52[15]	Polydor 2657 005	[produced by John Mayall]
John Mayall-Live in Europe	John Mayall	05.1971	-	146[8]	London 589 [US]
Thru the years	John Mayall	11.1971	-	164[7]	London 600 [US]	[produced by John Mayall, Mike Vernon]
Memories	John Mayall	11.1971	-	179[5]	Polydor 2425 085	[produced by Jim Hobson]
Jazz blues fusion	John Mayall	06.1972	-	64[18]	Polydor 2425 103	[produced by John Mayall]
Moving on	John Mayall	10.1972	-	116[11]	Polydor 2391 047	[produced by John Mayall]
Down the line	John Mayall	02.1973	-	158[7]	Polydor 3005 [US]
Ten years are gone	John Mayall	10.1973	-	157[7]	Polydor 2683 036	[produced by John Mayall]
New year,new band,new company	John Mayall	03.1975	-	140[4]	ABC ABCL 5115	[produced by John Mayall]
A sense of place	John Mayall	08.1990	-	170[8]	Island ILPS 9958	[produced by R. S. Field]
Wake up call	John Mayall	04.1993	61[1]	-	Island ILPS 9958	[produced by Dave McNair, R. S. Field, John Mayall]
Blues for the lost days	John Mayall	04.1997	185[1]	-	Silvertone ORE CD 547	[produced by John Porter]
Along for the ride	John Mayall	05.2001	143[2]	-	Eagle EAGCD 150	[produced by [produced by John Porter]]

John Martyn

John Martyn
Właśc. Iain McGeachy, ur. 11.09.1948 r. w New Maiden w hrabstwie Surrey w Anglii w kochającej muzykę rodzinie. Karierę zawodową rozpoczął w wieku 17 lat pod kierunkiem artysty folkowego Hamisha Imlacha.
Wędrówkę długą, często wyboistą drogą prowadzącą do sukcesu rozpoczął po przyjeździe do Londynu, gdzie natychmiast podpisał kontrakt z szefem wytwórni Island Chrisem Blackwellem, jako pierwszy artysta solowy w historii firmy. Jego debiutancki album, zabarwiony jazzem i bluesem London Conversation (z 1968 r.), trafił na rozwijającą się scenę folkową, która powoli zaczynała zrywać ze swoim tradycyjnym imagem.

Ciągoty jazzowe wokalisty potwierdziły się już dziewięć miesięcy później, kiedy na rynku pojawił się longplay The Tumbler. Ten jednocześnie odważny i skromny album przełamał wiele konwencji muzyki folkowej, m.in. dzięki współpracy grającego na saksofonie i flecie jazzowego muzyka Harolda Mac Naira. Krytycy od razu ruszyli z lawiną porównań z twórczością Boba Dylana, zwłaszcza że młody Martyn nie skończył jeszcze 20 lat. Wkrótce ożenił się z wokalistką Beverly Kutner i jako John And Beverly Martyn nagrali dwa dobrze przyjęte albumy, Stormbringer i Road To Ruin. Pierwszy z nich zarejestrowali w Woodstock w Stanach Zjednoczonych z grupą utalentowanych muzyków amerykańskich, m.in. z Levonem Helmem z zespołu The Band i klawiszowcem Paulem Harrisem. Obie propozycje były spokojne i ze swoimi naiwnie łagodnymi sentymentami harmonizowały doskonale z głoszonymi w tamtym okresie hasłami pokoju i miłości.

Jednak Martyn-romantyk zmienił się teraz w Martyna-alkoholika i zaczął borykać się z jednym z największych problemów w swoim życiu. Spotkanie z jazzowym basistą Dannym Thompsonem, który stał się regularnym kompanem od kieliszka, zapoczątkowało całą serię ostrych popijaw. Jednak ciężka praca w klubach zaczęła również przynosić owoce. Martyn cieszył się coraz większą sławą, a jego pozycję potwierdziły albumy Bless The Weather i Solid Air. Jego koncerty przyciągały coraz większą rzeszę publiczności; prezentował na nich niezwykłą kombinację niedoskonałych acz bardzo ciekawych partii wokalnych połączonych z doskonałą techniką gry na wysłużonej gitarze akustycznej. Całość dopełniały dojrzałe, pełne wrażliwości jazzujące aranżacje. Utwór "Solid Air" powstał dla uczczenia pamięci przyjaciela. wokalisty i twórcy piosenek Nicka Drake'a, który popełnił samobójstwo w 1974 r.

Na kolejnych albumach Martyn jawił się jako coraz bardziej dojrzały twórca, za każdym razem oddalając się coraz bardziej od muzyki folk. Inside Out i nastrojowy Sunday's Child potwierdziły jego pozycję na rynku muzycznym, mimo że do prawdziwego sukcesu komercyjnego wciąż było mu daleko. Rozczarowany muzycznym biznesem, sam wyprodukował swój kolejny album Live At Leeds. Można go było nabyć wyłącznie drogą pocztową, pisząc bezpośrednio do Johna i Beverly w Hastings; za to otrzymywało się płytę z okładką opatrzoną autografami małżeństwa Martynów.

Niestety, coraz częściej dochodziła do głosu mroczniejsza strona osobowości Johna, a alkoholowo-narkotyczne odjazdy kładły się cieniem na związku z Beverly. Problem ten artysta poruszył subtelnie w tekstach pochodzącego z 1977 r. albumu One Worlds który nagrany z gościnnym udziałem Steve'a Winwooda spotkał się z bardzo ciepłym przyjęciem. Martyn miał jednak poważne problemy i następną płytę nagrał dopiero po trzech latach już po rozpadzie swojego małżeństwa.

Niezwykły album Grace And Danger, nagrany z udziałem Phila Collinsa, był dziełem boleśnie szczerym, pełnym emocji i przeżyć, którymi artysta dzielił się ze swoimi słuchaczami. Był to jednocześnie ostatni longplay nagrany dla wytwórni Island, którą porzucił na rzecz firmy WEA. Już dla niej zarejestrował albumy Glorious Fool (również z udziałem Collinsa w roli muzyka i producenta) i Well Kept Secret, zaczął też regularnie koncertować ze swoim własnym zespołem, w którym grali m.in. doświadczony klawiszowiec Max Middleton i utalentowany, pełen optymizmu basista Alan Thompson. Dzięki tym dwóm wydawnictwom Martyn został uznany na dobre za muzyka rockowego, a podczas koncertów słynna gitara akustyczna wykorzystywana była już tylko w kilku utworach, m.in. w klasycznej już kompozycji ,"May You Never", nagranej potem także przez Erika Claptona.

Martyn jako twórca piosenek mógł teraz poszczycić się bardzo ostrym piórem, nadając swoim tekstom nie pozbawioną uczciwości zaciętość. W utworze tytułowym z albumu Glorious Fool zawarł krytykę byłego prezydenta Stanów Zjednoczonych Ronalda Reagana, powtarzając dobitnie jedną linijkę: "Half the lies he tells you are not true" ("Połowa kłamstw, które warn opowiada, nie jest prawdą"). Po wydaniu własnym sumptem kolejnego longplaya Philentropy Martyn powrócił do wytwórni Island, rejestrując dla niej następne, utrzymane na wysokim poziomie płyty.

Na Sapphire, z nastrojową wersją klasyka "Somewhere Over The Rainbow", zaprezentował się już jako szczęśliwszy, ponownie ożeniony człowiek. Pierwszym w historii singlem wydanym w wersji kompaktowej była kompozycja Martyna "Angeline", piękna, dedykowana żonie ballada o miłości, zapowiadająca ukazanie się albumu Piece By Piece w 1986 r. Nie osiągnąwszy spodziewanego sukcesu komercyjnego, Martyn ponownie pogrążył się w oparach alkoholu aż do 1988 r., kiedy to lekarze postawili mu groźne ultimatum. Artysta postanowił pozostać przy życiu i wytrzeźwieć.

W 1990 r. zaprezentował swoim wielbicielom kolejne dzieło The Apprentice, które otworzyło serię regularnie ukazujących się albumów. Od ponad 20 lat Martyn cieszy się sławą wykonawcy kultowego i pozostaje ulubieńcom krytyków. Trudno jest pozostać obojętnym na jego twórczość, tym większa szkoda, że wielki sukces komercyjny nadal zdaje się pozostawać poza zasięgiem tego niezwykle utalentowanego twórcy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Deliver me	Sister Bliss feat John Martyn	03.2001	31[2]	-	Jive 9241239	[Producer - Rollo & Sister Bliss ][Written-By - Helena Marsh , Jon Marsh]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One world	John Martyn	02.1978	54[1]	-	Island ILPS 9492	[produced by Chris Blackwell]
Grace and danger	John Martyn	11.1980	54[2]	-	Island ILPS 9560	[produced by Martin Levan]
Glorious fool	John Martyn	09.1981	25[7]	-	Geffen K 99 178	[produced by Phil Collins]
Well kept secret	John Martyn	09.1982	20[7]	-	WEA K 99 255	[produced by Sandy Roberton]
Sapphire	John Martyn	11.1984	57[2]	-	Island ILPS 9779	[produced by John Martyn]
Piece by piece	John Martyn	03.1986	28[4]	-	Island ILPS 9807	[produced by John Martyn]
Couldn' t love you more	John Martyn	10.1992	65[2]	-	Permanent PERM 9
And	John Martyn	08.1996	32[3]	-	Go! Disc 8287982	[produced by John Martyn, Stefon Taylor, Spencer Cozens]
The church with one bell	John Martyn	03.1996	51[3]	-	Independiente ISOM 57 053	[produced by Norman Dayron, John Martyn]
Glasgow walker	John Martyn	05.2000	66[3]	-	Independiente ISOM 15CD	[produced by John Martyn, Spencer Cozens]
On the cobbles	John Martyn	05.2004	95[5]	-	Independiente ISOM 43CD	[produced by Jim Tullio, Garry Pollitt]
Solid air	John Martyn	07.2004	88[1]	-	Island Remasters IMCD 0274
The Very Best Of	John Martyn	04.2009	65[2]	-	Universal 2701556
Heaven and Earth	John Martyn	05.2011	51[1]	-	Hole In The Rain LSM 4010	[produced by Jim Tullio, Garry Pollitt]
The Island Years	John Martyn	10.2013	62[1]	-	Island 3742288

wtorek, 21 kwietnia 2020

P.O.D.

P.O.D. jest zespołem prezentującym mocną muzykę zwaną przez krytyków nu-metalem. Jest to połączenie ciężkich brzmień z reggae, hip-hopem, hardcore, punk i latynoskiej muzyki. Jednak sami wykonawcy nie chcą szufladkować swojej twórczości. Każda płyta to eksperyment, ogniwo w ich muzycznej ewolucji.

Zespół powstał w 1992 roku, w San Diego (tzw. Southtown) w stanie Kalifornia, z inicjatywy gitarzysty Marcosa Curiela i perkusisty Noaha 'Wuv' Bernardo. W krótkim czasie dołączyli do nich wokalista i frontman grupy Sonny Sandoval i basista Traa Daniels. Pełna nazwa zespołu brzmi PAYABLE ON DEATH - co w polskim wolnym tłumaczeniu oznacza opłacone śmiercią. W rzeczywistości jest to termin bankowy wiążący się z wypłacaniem pieniędzy po śmierci spadkobiercom, jednakże członkowie zespołu przyjęli inne znaczenie tego skrótu, mianowicie: dostajesz wypłatę po śmierci - idziesz do nieba. Symbolem pojawiającym się na ich płytach, plakatach, a nawet na ciele w postaci tatuażu jest znak Trójcy Świętej (ang. theTrinity). Chłopcy nie ukrywają swojej wielkiej wiary, jednak nie chcą być postrzegani jako zespół reprezentujący chrześcijańskiego rocka.

Na początku swojej kariery grali w punk-klubach jako support takich zespołów jak Green Day, Mighty Mighty Bosstones i Cypress Hill. Wraz z pomocą ojca Wuv'a założyli niezależną wytwórnię płyt Rescue Records. Dzięki niej wydali 3 płyty - 'Snuff the Punk', 'Brown', 'Live'. Po sukcesie 'Brown' (sprzedali ponad 30,000 płyt) zespołem zainteresowała się wytwórnia Atlantic Records. W sierpniu 1998 P.O.D. podpisało umowę z producentem tejże wytwórni Howardem Bensonem. Rok później wydali niezależny krążek 'Warriors Ep'.
W 1999 roku ukazał się też inny krążek , wydany już przez Atlantic 'The Fundamental Elements of Southtown', zawiera on 16 utworów, między innymi cover 'Bullet the Blue Sky' U2. Wielką popularnością cieszył się utwór 'Rock the Party (Off the Hook). Później w drodze do sławy przyspieszyli.

W 2000 roku pojawił się utwór 'School of Hard Knocks', który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu z Adamem Sandlerem 'Little Nicky'. Inne filmy, w których pojawiły się utwory P.O.D. to 'Any Given Sunday' (Whatever it takes') oraz 'Ready to Rumble'. A ostatnio także w drugiej części 'Matrix - Reaktywacja' z piosenką 'Sleeping Awake'. Zespół pojawił się także w TV między innymi w programie Jay'a Leno czy Davida Lettermana. Można było ich również usłyszeć w eterze u Howarda Sterna. Sonny pojawił się także w Politically Incorrect With Bill Maker.
P.O.D. zebrało wiele nagród, ale to nie pozwoliło im osiąść na laurach. W 2001 roku ukazało się 'Sattelite', krążek ten pozwolił im uzyskać nowych zwolenników (zwanych przez członków zespołu WOJOWNIKAMI (WARRIORS). Na płycie znajduje się 15 utworów, wśród nich najbardziej znane 'Youth of the Nation' i 'Alive.

Do współpracy zostali zaproszeni Eek-A-Mouse, H.R., a także Christian z Blindside. Wszystkie utwory zostały skomponowane pod wpływem emocji związanych z przeżyciami muzyków, na przykład Youth of the Nation'(utwór napisany pod wpływem tragedii w jednej z Amerykańskich Szkół) czy 'Thinking About Forever'(poświęcony zmarłej mamie Sonny'ego). Jak twierdzą chłopcy muzyka to nie puste dźwięki, lecz szczere uczucia. 'Satellite' sprzedało się w milionach egzemplarzy. Postanowiono, więc wypuścić specjalne wydanie tej płyty.

Na rynku pojawiły się dwie edycje - pierwsza z nich z dodatkowym singlem 'Whatever It Takes'(pojawiła się tylko na rynku europejskim), druga zaś wzbogacona została o dodatki DVD (ta różniła się nie tylko zawartością, ale także nieco i okładką).

P.O.D. zagrało wiele koncertów, na których zgromadziły się rzesze WOJOWNIKÓW. Podczas każdego koncertu chłopcy dają z siebie wszystko i wiem (z własnego doświadczenia) jak potrafią być przyjaźni i mili dla swoich fanów. Pojawili się także i w Polsce, grali jako support przed Kornem w katowickim Spodku kilka lat temu. Twierdzą, iż siłę do dalszej działalności dają im Wojownicy, ich rodziny oraz Jah (Bóg).

W 2003 roku skład zespołu uległ nieco zmianie, Marcos Curiel postanowił rozpocząć nową drogę solo, zastąpił go Jason Truby. 4 Listopada wyszła najnowsza płyta zatytułowana Payable On Death. Zespół po raz kolejny pokazał, że zna się na muzyce.

W 2006 roku zespół wydał album Testify. Pierwszy singiel do utworu „Goodbye For Now”, nagrany razem z Katy Perry, długo utrzymywał się na pierwszych miejscach list przebojów. Pod koniec 2006 roku Marcos Curiel postanowił wrócić do zespołu, a Jason opuścić go zaznaczając, że powrót Marcosa nie ma nic wspólnego z jego decyzją.

W 2008 roku grupa wydała krążek When Angels & Serpents Dance. Na płycie dominowały lekkie ballady, ale nie brakowało też mocnych, ostrych akcentów („Addicted”, „God Forbid”). Album doczekał się dwóch singli: wspomnianego wcześniej „Addicted” i „Shine With Me”. W grudniu tego samego roku zespół wydał drugi w dyskografii album koncertowy zatytułowany Rhapsody Originals.

We wrześniu 2011 roku grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Razor and Tie Records. 10 lipca 2012 roku ukazał się ósmy album studyjny zespołu zatytułowany Murdered Love, którego producentem był Howard Benson. Album promowały single „Beautiful”, „Lost in Forever (Scream)” i „Higher”.

21 sierpnia 2015 roku pojawił się dziewiąty już album studyjny zatytułowany The Awakening. Jak twierdzą członkowie zespołu jest to ich pierwszy koncepcyjny materiał. Album promował utwór „This Goes Out To You” który doczekał się również swojego teledysku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alive	P.O.D.	11.2001	19[15]	41[20]	Atlantic AT 0119CD	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson,P.O.D.]
Youth of the nation	P.O.D.	12.2001	36[2]	28[19]	Atlantic AT 0127CD	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson][1[2].Modern Rock Tracks]
Boom /Rock the party	P.O.D.	05.2002	-	123[4]	Atlantic 85 372	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson,P.O.D.]
Satellite	P.O.D.	01.10.2002	120[1]	-	Atlantic AT 0139	[written by Noah Bernardo,Marcos Curiel,Traa Daniels,Sonny Sandoval][produced by Howard Benson,P.O.D.]
Sleeping awake	P.O.D.	06.2003	42[2]	-	Maverick W608	[written by P.O.D.][produced by Howard Benson,P.O.D.]
Will you	P.O.D.	09.2003	68[2]	117[3]	Atlantic 7567 88220-2	[written by Noah Bernardo,Jason Truby,Traa Daniels,Sonny Sandoval][produced by Howard Benson]
Goodbye for Now	P.O.D. featuring Katy Perry	01.2006	-	48[2]	Atlantic	[written by Sonny Sandoval]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The fundamental elements of southtown	P.O.D.	09.1999	-	51[47]	Atlantic 83 216	[platinum-US][produced by Howard Benson]
Satellite	P.O.D.	09.2001	16[21]	6[71]	Atlantic 83 475	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Howard Benson]
Payable on death	P.O.D.	11.2003	162[1]	9[13]	Atlantic 83 676	[gold-US][produced by Howard Benson,P.O.D.]
Testify	P.O.D.	01.2006	-	9[5]	Atlantic 83 857	[Producer by Glen Ballard]
Greatest Hits: The Atlantic Years	P.O.D.	12.2006	-	152[1]	Rhino	[Producer by Howard Benson, Glen Ballard, Travis Wyrick]
When Angels & Serpents Dance	P.O.D.	04.2008	-	9[3]	INO/Columbia 45889 2 [UK]	[Producer by Jay Baumgardner,P.O.D.]
Murdered Love	P.O.D.	07.2012	-	17[4]	Razor & Tie	[Producer by Howard Benson]
The Awakening	P.O.D.	08.2015	-	75[1]	Universal	[Producer by Howard Benson]

Joe McElderry

Joseph McElderry (urodzony 16 czerwca 1991) - angielski piosenkarz. Wygrał on szóstą edycję popularnego w Wielkiej Brytanii programu X-Factor. Jego pierwszy singiel The Climb dostał się na szczyt listy przebojów w Wlk Brytanii.

Początkowo zgłosił się on do edycji X-Factor z 2007 roku, lecz był on za młody by uczestniczyć w programie. Zgłosił się wiec ponownie po dwóch latach na castingu w Manchestzerze zaspiewał piosenkę Luthera Vandrossa - Dance With My Father. Występ ten zaprowadził go do finału X-Factor, 13 grudnia 2009 roku został ogłoszony zwycięzcą edycji szóstej pokonując w finale Olly Murs wykonując swoją wersję popularnej piosenki Miley Cyrus - The Climb.

Nagrodą dla niego było podpisanie kontraktu płytowego z wytwórnią Simon Cowell’s Syco, części Sony Music Entertainment. Debiutanckim signlem artysty jest jego finałowa piosenka - The Climb.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Climb/Somebody To Love	Joe McElderry	12.2009	1[1][14]	-	Syco 88697632942	[platinum-UK][written by Jessica Alexander , Jon Mabe]
Ambitions/If You Love Me	Joe McElderry	10.2010	6[8]	-	Syco 88697757322	[written by Cato Sundberg/Kent Sundberg/Simen M Eriksrud/Simone Larsen][produced by Ray Hedges, Nigel Butler]
If You Love Me	Joe McElderry	10.2010	130[1]	-	Syco	-
Someone Wake Me Up/There's a Place for Us	Joe McElderry	12.2010	68[1]	-	Syco 88697818812	[written by Liam Keenan, Ben Collier, Ray Hedges, Nigel Butler][produced by Ray Hedges, Nigel Butler]
Last Christmas	Joe McElderry	11.2011	92	-	Decca	[written by George Michael]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wide Awake	Joe McElderry	11.2010	3[8]	-	Syco Music 88697646772	[gold-UK][produced by Ray Hedges, Dallas Austin, John Shanks]
Classic	Joe McElderry	09.2011	2[18]	-	UCJ 2779934	[gold-UK][produced by Steven Baker, Morgan Pochin Music Productions]
Classic Christmas	Joe McElderry	12.2011	15[4]	-	UCJ 2784777	[gold-UK][produced by Steven Baker, Morgan Pochin Music Productions]
Here's What I Believe	Joe McElderry	09.2012	8[7]	-	UCJ 3708732	[produced by Steve Power, Steven Baker]
Saturday Night at the Movies	Joe McElderry	07.2017	10[2]	-	BK 5769629	-

Jeff Mills

Jeff Mills urodził się 18 czerwca 1963 roku w Detroit. Już na początku lat osiemdziesiątych prezentował nagrania muzyki hip-hop i elektro w rozgłośni WDET, w której następnie miał własną audycję. Pod wpływem muzyki acid house i zainteresowania industrialnym brzmieniem w 1989r. stworzył pierwsze własne nagrania. Następnie razem z Tonym Srockiem w jego studiu zaczęli nagrywać jako Final Cut. W 1990r., gdy poprzez grupę Members of The House (Jeff wykona remix jednego z utworów dla Members of The House) poznał Mika "Mad" Banksa opuszcza Final Cut i razem z Banksem zakłada Underground Resistance. Wkrótce dołącza do nich Robert Hood i wspólnie zaczynają tworzyć nowy styl Detroit techno.

Muzyka UR jest znacznie ostrzejsza i bardziej industrialna od muzyki pionierów Detroit (May, Saunderson, Atkins). Składają się na nią elementy acidu, electro, hardcora, housu w surowej metalicznej oprawie z industrialu. Jeff Mills miał bardzo duży wpływ na twórczość UR. Banks i Hood grali bardziej house i techno a on jest odpowiedzialny za industrialny styl, który jest charakterystyczny dla dźwięków z Chicago. Muzyka ta znajduje uznanie w Europie. Wkrótce UR rozpoczyna współprace z Berlińskim Tresorem. Wydają płyte X-101 Sonic Destroyer (numer 1 w katalogu Tresora) a tytułowy kawałek "Sonic Destroyer" zdobywa ogromną popularność. Dźwięki z X-101 to pierwsze tak radykalne i o takiej sile przekazu brzmienia elektroniczne. Także kolejna płyta wydana przez Tresora: X-102 The Rings of Saturn okazuje się wielkim sukcesem. Jest bardziej eksperymentalna a muzyka jest ściśle związana z oprawą płyty. Inspiracją dla Millsa stał się program kosmiczny NASA, filmy sciene-fiction i teorie Einsteina. Zresztą on sam też jest autorem wielu teorii dotyczących głównie ludzkich emocji i reakcji. Jest on też twórcą ideologii UR dotyczącej niezależności muzyki i artystów oraz walki o tą niezależność.

Coraz bardziej ideologiczno- partyzancki charakter UR (do dzisiaj członkowie UR podczas wywiadów ukrywają swoje twarze) przestał jednak odpowiadać Millsowi. Poza tym został rezydentem klubu Limelight w Nowym Yorku co mu uniemożliwiało częste kontakty z artystami z Detroit. Razem z Hoodem odchodzi z UR i wraz z nim zakłada własny label AXIS. Płyta X-103 Atlantis jest ostatnią przy której współpracował z Banksem. Kolejne kawałki wydane przez Axis przynoszą zmiane stylistyki, są bardziej proste i nie ma w nich elementów acid house czy hardcore (np EPki Cycle 30, Growth, Humana). Wiele nagrań wydanych przez Axis znalazło się na kompilacji "The Other Day". Jest to płyta raczej do słuchania w domu, ale są tu też bardziej klubowe rzeczy (np. "i9" czy pokręcona "Medusa"). Większość to spokojne i przestrzenne (często prawie ambientowe) doskonałe utwory ktore można zaliczyć do inteligentnego techno lub ambitnej elektroniki.

Okładka płyty X-101 Sonic Destroyer Nowe równie radykalne brzmienie powstałe w Axis zostaje nazwane minimalem, ale dopiero dzięki wydanej przez Tresora płycie Waveform Transmission vol.1 zyskuje popularność. Pierwszy utwór na płycie : "Phase 4" jest niesamowicie szybki i energetyczny, wywiera niesamowite wrażenie. Następny: "Changes Of Life" to połączenie prostych dźwięków pianinka z twardym, mocnym beatem. Kolejne kawałki są bardziej eksperymentalne. Dopiero "Late Night" i "DNA" przynoszą to co do dzisiaj wyznacza minimal techno. Mała ilość dźwięków, bardzo precyzyjna struktura i silna, bezwzględna stopa wybijająca rytm (często porównywana do trzęsienia ziemi). Jeszcze lepsza okazała się płyta Waveform Transmission vol.3 (vol.2 jest głównie dziełem Hooda). Podobnie jak część pierwsza zaczyna się bardzo szybkim, pędzącym kawałkiem -"The Extremist", kolejny to "Solid Sleep" -bardziej spokojny ale z mocną stopą. Następne to "Life Cycle" i bardzo szybki "Workers". Po nich jest "Wrath Of The Punisher" który jest niesamowicie szybki, niszczycielski, ciężki i intensywny. Następne -"DNA", "Condor To Mallorca" i "Basic Human Design" są już spokojniejsze i przypominają to co Mills wydał z wytwórni Axis. Płyta stała się inspiracją dla kolejnych wykonawców minimalu i mimo upływu czasu nadal jest grana na imprezach. Niestety pierwsza edycja płyty (1994r.) z powodu kłopotów z dystrybucją ukazała się w ograniczonym nakładzie. Dopiero reedycja w 1997r. pozwoliła na jej nieograniczony dostęp.

W 1996 r. Jeff Mills otworzył kolejną, całkowicie własną wytwórnię -Purpose Maker, w której wydaje swoje płyty przeznaczone głównie do grania w klubach. Doskonałe "Kat Moda" czy "Steamp it" to prawdziwe narzędzia dla DJ-ów, idealnie nadające się do miksowania. Ta muzyka to czysta energia przekazywana z niesamowitą intensywnością, ciężka ale też funky, dlatego szybko podbiła kluby na całym świecie. Podsumowaniem działalności tej wytwórni było wydanie płyty Purpose Maker Compilation z największymi "hitami" i z wieloma nigdzie niedostępnymi utworami które pierwszy raz zostały wydane na CD.

Jeff Mills to także niedościgniony mistrz sztuki mikserskiej. W czasie swoich setów potrafi użyć trzech gramofonów i automatu perkusyjnego TR-909 za pomocą których tworzy zupełnie nową muzykę. W ciągu jednej godziny miksuje dziesiątki utworów (nie jest to tylko ciężki minimal ale często też house, Detroit i kawałki techno-ambientowe ) często wybiera tylko bardzo krótkie fragmenty i łączy je w dynamicznym secie. O tym jak dobre są jego występy świadczy wpływ Millsa na scenę techno w Japonii, gdzie na jego pierwszej imprezie było tylko kilkaset osób a w tej chwili może przyjść nawet 10.000. Jeden z jego występów w Tokyo, w klubie Liquid Room (28 pażdziernik 1995r.) został nawet nagrany i oficjalnie wydany na cd. Ten live album to esencja występów Millsa.

W bardzo dynamicznym i intensywnym secie podzielonym na trzy części jest zawarte 38 utworów (+ pełen klub krzyczących Japończyków) w większości autorstwa Millsa, od intra z X-102 poprzez utwory z Waveform Transmission, wydawnictwa Axis do muzyki wydanej przez Purpose Maker winyl Cycle 30 oraz innych twórców intensywnego techno, minimalu, acidu i Detroit (np. Dj Hell, Surgeon, Beltram, Advent...).

Niedawno ukazała się też płyta "From The 21st", którą wydano tylko w Japonii a w Czechach kompilacja "The Art Of Connecting" zbierajaca utwory z różnych wytwórni. Wynikiem szerokich zainteresowań Millsa stała się kolejna płyta dla Tresora. "Metropolis" stanowi soundtrack do tytułowego, nagranego w 1926r. niemieckiego filmu w reżyserii Fritza Langa. Wyjątkowo pejzażowa i nastrojowa muzyka oparta na techno i ambiencie idealnie pasuje do wizji futurystycznego miasta Metropolis.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Berlin / Late Night	Jeff Mills	.1993	-	-	Pow Wow PW 484	[written by Jeff Mills][produced by Jeff Mills]
Beyond... / Dark Matter	Subjects v. Jeff Mills	.1993	-	-	ULR One ULRT 1006	[written by Subjects][produced by Jeff Mills,Subjects]
Dark Matter	Subjects vs.Jeff Mills	.1993	-	-	Undertow TOW-003-XXX [US]
Confidentials 1-4	Jeff Mills	.1994	-	-	Axis AX-009
Cycle 30	Jeff Mills	.1994	-	-	Axis AX-008 [US]	[written by Jeff Mills][produced by Jeff Mills]
Growth	Jeff Mills	.1994	-	-	Axis AX-10 [US]	[written by Jeff Mills][produced by Jeff Mills]
The Purpose Maker	Jeff Mills	.1995	-	-	Axis AX-11 [US]	[written by Jeff Mills][produced by Jeff Mills]
Java EP.	Jeff Mills	.1996	-	-	Purpose Maker PM-001 [US]
Kat Moda EP	Jeff Mills	.1997	-	-	Purpose Maker PM-002	[produced by Jeff Mills]
The Other Day EP	Jeff Mills	.1996	-	-	Axis AX-015 [US]
Very EP	Jeff Mills	.1996	-	-	Axis AX-016 [US]	[written by Jeff Mills]
Force Universelle EP	Jeff Mills	.1997	-	-	Purpose Maker PM-003[US]	[produced by Jeff Mills]
Inner Life / Medusa	Millsart / Jeff Mills	.1997	-	-	React 12 REACT 105	-
More Drama	Jeff Mills	.1997	-	-	Axis AX-006 [US]	-
Our Man From Havana	Jeff Mills	.1997	-	-	Purpose Maker PM-004 [US]	[produced by Jeff Mills]
Steampit EP	Jeff Mills	.1997	-	-	Purpose Maker PM-005 [US]	[produced by Jeff Mills]
Tomorrow	Jeff Mills	.1997	-	-	Axis AX-018 [US]	[written by Jeff Mills]
Vanishing Act EP	Jeff Mills	.1998	-	-	Purpose Maker PM-006[US]	[produced by Jeff Mills]
Apollo EP	Jeff Mills	.1999	-	-	Axis AX-019.b[US]	[produced by Jeff Mills]
If / Tango	Jeff Mills	.1999	-	-	Purpose Maker PM-009[US]	[produced by Jeff Mills]
Preview	Jeff Mills	.1999	-	-	Tomorrow TW-001[US]	[produced by Jeff Mills]
Skin Deep EP	Jeff Mills	.1999	-	-	Purpose Maker PM-008[US]	[produced by Jeff Mills]
Circus EP	Jeff Mills	.2000	-	-	Purpose Maker PM-010[US]	[produced by Jeff Mills]
Lifelike EP	Jeff Mills	.2000	-	-	Axis AX-021[US]	[produced by Jeff Mills]
Metropolis	Jeff Mills	02.2001	187[1]	-	Axis AX-022[US]	[produced by Jeff Mills]
4 Art / UFO	Jeff Mills	.2001	-	-	Axis AX-024[US]	[produced by Jeff Mills]
Conquest	Jeff Mills	09.2001	-	-	Axis AX-025[US]	-
Jet Set	Jeff Mills	.2001	-	-	Purpose Maker PM-012[US]	[produced by Jeff Mills]
The Electrical Experience	Jeff Mills	.2001	-	-	Purpose Maker PM-014[US]	[produced by Jeff Mills]
Kana	Jeff Mills	12.2003	-	-	Purpose Maker PM-016[US]	-
See The Light Part 1	Jeff Mills	11.2003	-	-	Axis AX-036[US]	[produced by Jeff Mills]
See The Light Part 2	Jeff Mills	11.2003	-	-	Axis AX-037[US]	[produced by Jeff Mills]
See The Light Part 3	Jeff Mills	11.2003	-	-	Axis AX-038[US]	[produced by Jeff Mills]
The Divine EP	Jeff Mills	.2003	-	-	Purpose Maker PM-015[US]	[produced by Jeff Mills]
Absolutespecial / Highlightspecial / Contactspecial	Jeff Mills	.2004	-	-	Axis AX-BLACK[US]	[produced by Jeff Mills]
From The 21st Pt. 1	Jeff Mills	.2004	-	-	Axis AX-01[US]	-
Exhibitionist	Jeff Mills	01.2004	92[1]	-	React 12REACT 245	[produced by Jeff Mills]
The Tomorrow Time Forgot	Jeff Mills	08.2004	-	-	Axis AX-040[US]	[produced by Jeff Mills]
Blade Runner	Jeff Mills	10.2005	-	-	Axis AX-044[US]	[produced by Jeff Mills]
Suspense / Dramatized	Jeff Mills	04.2005	-	-	Axis AX-041[US]	[produced by Jeff Mills]
The Bells	Jeff Mills	02.2005	-	-	Axis AXDV-002[US]	-
Time Mechanic	Jeff Mills	09.2005	-	-	Axis AX-043[US]	-
Suspense / Dramatized	Jeff Mills	04.2005	-	-	Axis AX-041[US]	[produced by Jeff Mills]
Natural World	Jeff Mills	05.2006	-	-	Purpose Maker PM-021[US]	[produced by Jeff Mills]
Systematic	Jeff Mills	12.2007	-	-	Axis AX-048[US]	[produced by Jeff Mills]
Alpha Centauri	Jeff Mills	05.2008	-	-	Axis AX-049[US]	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Waveform Transmission Vol. 1	Jeff Mills	.1993	-	-	Pow Wow Records PWD 7437	[produced by Jeff Mills]
The Other Day	Jeff Mills	05.1997	-	-	React REACT CD 105 [UK]	[produced by Jeff Mills]
At First Sight	Jeff Mills	.2002	-	-	True People TruePeople002-3	[produced by Jeff Mills]
Actual	Jeff Mills	.2002	-	-	Axis AX-009cda	[produced by Jeff Mills]
Time Machine	Jeff Mills	.2002	-	-	Tomorrow TW-800	[produced by Jeff Mills]
Medium	Jeff Mills	03.2003	-	-	Axis AX-009E/F	[produced by Jeff Mills]

Amy Macdonald

Amy Elizabeth Macdonald (ur. 25 sierpnia 1987r w Bishopbriggs, Szkocja- szkocka piosenkarka oraz autorka tekstów muzycznych.

Zaistniała w roku 2007 wydając na europejski rynek muzyczny debiutancki album This Is the Life. Album zyskał przychylność krytyków muzycznych i sprzedał się w nakładzie 2 milionów egzemplarzy w Europie.

Obecnie ma na koncie cztery albumy studyjne. Artystka sprzedała ponad 12 milionów płyt.
Ukończyła Bishopbriggs Academy. W wieku piętnastu lat samodzielnie nauczyła się grać na gitarze, którą dostała w upominku od swego ojca. Jej inspiracją do stworzenia pierwszej muzyki była piosenka "Turn" wykonywana przez zespół Travis. Sama przyznała, że wzoruje się na twórczości zespołów muzycznych, takich jak The Libertines i Red Hot Chili Peppers.

Pierwsze występy wśród publiczności zanotowała w pubach oraz kawiarenkach, w których regularnie grała akustyczne kompozycje. Kolejnym krokiem w jej początkach do kariery muzycznej było rozesłanie demo muzycznego do wytwórni muzycznych.

Po dołączeniu do podwytwórni Universal Music Amy Macdonald wydała na europejski rynek muzyczny debiutancki krążek This Is the Life. Dzieło ukazało się 30 lipca 2007 i zyskało przychylność zarówno krytyków muzycznych jak i nabywców. Każdy utwór na krążku został stworzony i skomponowany przez artystkę. Album zadebiutował na pozycji #2 notowania najchętniej kupowanych płyt kompaktowych w Wielkiej Brytanii. Po dwudziestu czterech tygodniach od wysokiego debiutu, krążek znalazł się na szczycie listy UK Albums Chart. Do tej pory longplay spędził na notowaniu ponad sześćdziesiąt tygodni i został odznaczony przez brytyjską wytwórnię fonograficzną podwójną platyną.

Podobnie jak w Wielkiej Brytanii album This Is the Life zajmował wysokie miejsca na listach sprzedaży w krajach niemieckojęzycznych. W Niemczech, Austrii i Szwajcarii krążek znalazł się w ścisłej trójce najchętniej kupowanych płyt. W każdym z tych krajów album uzyskał status przynajmniej platyny, a główne single promujące znalazły się w czołówkach oficjalnych list przebojów.

Rozpoczęła pracę nad swoim drugim albumem w 2009 roku, dostarczając ukończoną A Curious Thing – kolejny lukratywny szczyt list przebojów – w marcu 2010. Trzeci album studyjny Macdonald, Life in a Beautiful Light, ukazał się w 2012 roku. Napisała i nagrała swój czwarty album studyjny, a po poświęceniu mu czasu i uwagi, na jaką zasługiwał, wydała Under Stars w 2017 roku. Piąty zestaw, The Human Demands, pojawił się w październiku 2020 roku, z produkcją Jima Abbissa (Arctic Monkeys, Kasabian) .Pod koniec 2016 roku Amy zapowiedziała swoją trasę koncertową Under Stars Tour, która miała promować czwarty album. Podczas tej zapowiedzi artystka potwierdziła swoje pierwsze koncerty w Polsce. Miały one miejsce 23 i 24 marca w Warszawie i Poznaniu.

Jest miłośniczką szybkich samochodów. Posiadała takie auta jak: Ferrari 458 Italia, Ferrari 458 Speciale, Bentley Continental GT, Audi R8, Nissan GT-R. W 2013 roku Amy wystąpiła w 19 serii programu Top Gear jako gość serii "Gwiazda w samochodzie za rozsądną cenę".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Poison Prince/Rock Bottom	Amy Macdonald	05.2007	136[1]	-	Vertigo 172 980	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Mr Rock & Roll	Amy Macdonald	07.2007	12[16]	-	Vertigo 1736026	[silver-UK][written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
L.A.	Amy Macdonald	10.2007	48[2]	-	Vertigo 1749279	[written by Amy Macdonald, Pete Wilkinson][produced by Pete Wilkinson]
This Is the Life	Amy Macdonald	12.2007	28[25]	-	Vertigo 1755264	[platinum-UK][written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Run	Amy Macdonald	03.2008	75[1]	-	Vertigo 1762441	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Don't Tell Me That It's Over	Amy Macdonald	03.2010	48[2]	-	Mercury CATCO 158383178	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
This Pretty Face	Amy Macdonald	07.2010	117[4]	-	Mercury	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Love Love	Amy Macdonald	10.2010	183[1]	-	Mercury	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Slow It Down	Amy Macdonald	06.2012	45[3]	-	Vertigo GBUM 71201935	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Pride	Amy Macdonald	08.2012	187[1]	-	Mercury	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Dream On	Amy Macdonald	01.2017	62.Singles Download	-	Mercury	[written by Amy Macdonald,Ben Parker,James Sims][produced by Mike Rowe,Andy Brittain]
The Hudson	Amy Macdonald	08.2020	55.Singles Download	-	Mercury	[written by Amy Macdonald,Matt Jones][produced by Jim Abbiss]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This Is the Life	Amy Macdonald	08.2007	1[1][77]	-	Vertigo 1732124	[3x-platinum-UK][produced by Pete Wilkinson]
A Curious Thing	Amy Macdonald	03.2010	4[32]	-	Mercury 2731140	[gold-UK][produced by Pete Wilkinson]
Life in a Beautiful Light	Amy Macdonald	06.2012	2[26]	-	Vertigo 3707011	[gold-UK][produced by Pete Wilkinson]
Under Stars	Amy Macdonald	03.2017	2[9]	-	EMI 5728885	[produced by Cam Blackwood,Tim Bran,Roy Kerr,Andrew Britton,Ash Howes,Mikey Rowe]
Woman of the World (The Best of 2007–2018)	Amy Macdonald	12.2018	46[1]	-	EMI 6794007	[produced by Pete Wilkinson,Paul Adam,Joe Fields,Ash Howes,Richard "Biff" Stannard,Ben Parker,Andrew Britton,Mikey Rowe,Tim Bran,Roy Kerr,Matt Jones]
The Human Demands	Amy Macdonald	11.2020	10[3]	-	Infectious Music 4050538641035	[produced by Jim Abbiss]

Amplifier

Amplifier to: Sel Balamir (gitary i śpiew), Matt Brobin (perkusja), Neil Mahony (gitara basowa) oraz Steve Durose (gitary). W ciągu niemal 14 lat swojej kariery, zespół musiał doświadczyć tak wielu perypetii jak tylko zafundować może przemysł muzyczny, by w końcu rzucić wyzwanie tradycyjnemu sposobowi prowadzenia interesów i zacząć tworzyć swoją własną muzykę dla siebie i swoich fanów.

Jednak Amplifier zawsze miał w sobie to szczególne "coś", co ten zespół wyróżniało. Już kilka miesięcy po powstaniu grupy w 1998 r. głównym koncertowym przebojem formacji był utwór "Motorhead". I nie był to bynajmniej utwór Lemmy’ego o tym samym tytule, ale ich własny, oszałamiający space-prog-metal-alternatywny hymn, który do dziś pojawia się na koncertach zespołu. Jest w tym utworze młodzieńcza wytrwałość i zapał, który doprowadził Sela Balamira, Neila Mahony’ego i Matta Brobina (tych samych, którzy tworzą grupę do dziś) do takiego okresu w ich karierze, kiedy wreszcie mogą nią zarządzać na własnych warunkach.

Pierwotnie muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Music For Nations, która wydała w 2004 r. znakomicie przyjęty przez publiczność debiutancki album zespołu. Kilka tygodni później wytwórnia została wchłonięta przez wielką korporację - Sony/BMG, która uznała zespoły pokroju Amplifier za pewną "nadwyżkę podaży". Wówczas zespół zapewniwszy sobie prawa do nazwy, podpisał nowy kontrakt z niemiecką wytwórnią SPV, dla której nagrał w 2005r. EP-kę "The Astronaut Dismantles HAL" oraz swój drugi pełnowymiarowy album "Insider". Ale SPV wkrótce… splajtowała!

Jednak członkowie Amplifiera to naprawdę twardzi faceci. "Wtedy właśnie postanowiliśmy, że powrócimy do tego, jak funkcjonowaliśmy, zanim podpisaliśmy nasz pierwszy kontrakt" - mówił Balamir przy okazji wydania płyty "The Octopus". I właśnie tak zespół zrobił - przejął całkowitą kontrolę nad każdym aspektem swojej kariery. Nie odpowiada przed nikim innym prócz siebie i swoich fanów, a wyniki tych zmian są naprawdę spektakularne.
Uporawszy się z problemami powrócili na rynek przepełnionym brzmieniem łączącym w sobie post-rockową współczesność z klasyczną space-rockową przeszłością dwupłytowym wydawnictwem "The Octopus".

Album ten jest monumentalną, oczarowującą podróżą, która ustawia Amplifier w awangardzie nowego podejścia do alt/prog rocka. Odrzucając stereotypowe i często parodiowane zamaszyste ekscesy z przeszłości, a jednocześnie zachowując swój ogromny talent i opór wobec konwencji, grupa toruje nie tylko nową drogę dla siebie, ale też tworzy świeże podejście do zdawałoby się wytartej formuły, dając jej całkiem nowe tchnienie.

Amplifier z roku 2011 jest tak samo ekscytującym projektem, jakim wydawał się w 1998r., ponieważ zachował wszystkie cechy, które czyniły go muzycznie atrakcyjnym. Wytrwać w obliczu tylu przeciwności losu i pozostać wiernym swoim ideałom, stanowi nie lada wyczyn. Świat stoi otworem przed zespołem. I tym razem zdobędą go w wielkim stylu! Szansą na to będą dwa wspólne koncerty w naszym kraju z Anathem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Consultancy	Amplifier	11.2003	104[2]	-	Music For Nations CDKUT 205	-
Neon	Amplifier	04.2004	106[2]	-	Music For Nations CDKUT 206	[written by Sel Balamir][produced by Sel Balamir]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mystoria	Amplifier	09.2014	97[1]	-	Superball Music 506832	[produced by Sel Balamir]