Band of Light

Blues-rockowa grupa Band of Light powstala w Sydney w pazdzierniku 1972 roku. Założyli ją, gitarzysta i wokalista, Phil Key oraz basista, Peter Roberts. Obaj panowie byli członkami innej znakomitej formacji (nowozelandzkiej) The La De Das a Phil Key jej założycielem.
 
Założenie nowej grupy, po niesnaskach w poprzednim zespole, dała Philowi możliwość pisania i wykonywania dość osobistych tekstów, odnoszących się do sprawiedliwości społecznej, mistycyzmu, duchowości oraz równości rasowej (Phil był Maorysem). Band of Light byli też pierwszym zespołem w Australii, który użył symbolu (yin-yang wewnątrz dwóch trójkatów) by zasygnalizować swoją filozofię oraz podejście do świata i muzyki.
 
Specyficzne rock-bluesowe brzmienie zespołu zostało zbudowane na bazie dwóch gitar typu slide. Na jednej grał Phil Key a drugą obsługiwał inny znakomity gitarzysta, Norm Roue (uprzednio z sydnejskiej grupy Gutbucket). Peter Roberts opuścił zespół po trzech koncertach a jego miejsce zajął Ian Rilen. Grupa była bardzo aktywna i sporo występowała w Melbourne i Sydney, w towarzystwie takich wyjadaczy jak Billy Thorpe and The Aztecs, Carson, Coloured Balls, Buffalo, Chain czy Madder Lake.
 
Na początku 1973 grupa podpisała kontrakt na nagrania dla wytwórni WEA i odniosła duży sukces po wydaniu pierwszego singla Destiny Song w lipcu tegoż roku. Płytka wspięła się na 18 miejsce w rankingu singli Top 40. W sierpniu grupa wydała swój debiutancki album, Total Union, który uplasował sie na 13tej pozycji w rankingu Top 20. Sześć kompozycji zawartych na płycie to surowe i głośne utwory, będąc jednoczesnie mocnymi w przekazie i bezpretensjonalnymi jeśli chodzi o linie melodyczną, z niezwykle interesujacą grą Roue’a na gitarze slide, operującej niejako ponad główną melodią. Trzeci singiel, z piosenką spoza LP- Moonstruck, nie zostal zauważony przez fanów i nie wszedł do rankingu 40 najpopularniejszych singli.
 
Przez cały 1973 i na początku ‘74 grupa przyciągała pokażną rzeszę fanów na swoje koncerty, ale w połowie roku, tuż przed nagraniem drugiego longa, Rilen, Roue (dolaczyl do Buffalo) oraz Buettel opuścili zespół. Phil Key natychmiast skontaktowal sie z Billem Williamsem (basista) oraz Dannie Davidsonem (byłym bębniarzem Tamam Shud i Kahvas Jute), z którymi nagrał drugą płytę – The Archer, wydaną pod koniec 1974. Na potrzeby występów na żywo, do grupy zostali dokooptowani Ray Vanderby (klawisze) oraz Eddie Hansen (gitara prowadząca, były czlonek grupy Ticket). Ani singlowi promującemu płytę o tym samym tytule – The Archer (wydany w listopadzie) ani albumowi nie wiodło sie dobrze w rankingach i zespół przestał istnieć pod koniec 1974 roku. Pierwsza płyta groupy (Total Union) została niedawno wznowiona na CD przez Aztec Music ciekawymi bonusami . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Destiny Song / Over B	Band Of Light	05.1973	26[19]	-	Warner Bros WBA 4035	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Total Union	Band Of Light	08.1973	24[15]	-	Warner Bros WS 20 011	-

Band

Gdy w 1968 r. The Band pojawili się z albumem Music From Big Pink, stanowili już wytrawną i zgraną grupę. Czterej jej członkowie: Robbie Robertson (właśc. Jaime Robbie Robertson, ur. 5.07.1944 r. w Toronto, Kanada; gitara, śpiew), Richard Manuel (ur. 3.04.1943 r. w Stratford, Kanada, zm. 6 marca 1986 r. w Winter Park na Florydzie; fortepian, perkusja, śpiew), Garth Hudson (właśc. Eric Hudson, ur. 2.08.1937 r. w London w stanie Ontario, Kanada; organy) i Rick Danko (ur. 9.12.1943 r. w Simcoe, Kanada; bas,śpiew) byli weteranami rock'n'rolla.

Jeden po drugim dołączali do The Hawks, grupy akompaniującej Ronniemu Hawkinsowi, pieśniarzowi rockabilly, w której grał już Levon Helm (właśc. Mark Levon Helm, ur. 26.05.1942 r. w Marvell w stanie Arkansas, USA; perkusja, śpiew). Nie mogąc przebić się w USA, Hawkins pod koniec lat 50. przeniósł się do Toronto, gdzie zajął się nagrywaniem nowych wersji prostych, plebejskich piosenek. "Bo Diddley" z 1963 r. było dużym hitem w Kanadzie, ale podczas sesji nagraniowych do kolejnej płyty Mojo Man muzycy jego zespołu usamodzielnili się, a w utworach "She's 19" i "Farther Up The Road" rolę wokalisty przejął Helm.

Jeszcze w tym samym roku kwintet rozstał się z Hawkinsem i ruszył na podbój amerykańskiej prowincji grając w barach dla "alfonsów, prostytutek, pijaczków i wyrzutków", jak później wspominał Hudson. Nazwali się Levon Helm Sextet, a później kolejno Levon And The Hawks, The Crakers i The Canadian Squires. Grali głośno i zuchwale, czerpiąc z rhythm'n' bluesa, soul i gospel, a wiejskie życie, jakie poznawali w trasie odbijało się w tematach i klimacie ich muzyki. Jako Canadian Squires nagrali swojego pierwszego singla "Leave Me Alone", po czym osiedli w Nowym Jorku, gdzie już jako Levon And The Hawks zarejestrowali "Go Go Liza Jane" i "The Stones I Throw".

Kwintet zyskał aprobatę sławnej w Nowym Jorku wytwórni Red Bird. Robertson, Helm i Hudson akompaniowali bluesowemu wokaliście Johnowi Hammondowi Juniorowi na jego debiutanckim singlu, "I Wish You Would" (z 1964 r.), a rytmiczną kompozycję Helma "You Cheated, You Lied" nagrało żeńskie trio Shangri-Las. Robertson, Helm i Hudson towarzyszyli też Hammondowi na jego następnej, niezwykle dynamicznej płycie So Many Roads (1965). To właśnie on przedstawił ich Bobowi Dylanowi.

Robertson i Helm zagrali w czasie koncertu Dylana w Forest Hills i choć perkusista zrezygnował początkowo z dalszej współpracy z kolegami to pozostali stali się oparciem dla pełnej pasji muzyki Dylana. Towarzyszyli mu w czasie światowego tournee w 1966 roku, podążyli też za nim do West Sangerties, gdzie powtórnie z Helmem, nagrali sławny album Basement Tapes, którego liryczne i sielankowe brzmienie zapowiadało przyszły styl kwintetu. W tym okresie zmienili też nazwę na The Band.

Podczs gdy rynek zalewały płyty z muzyką psychodeliczną i acid-rockiem, ich debiutancki longplay Music From Big Pink nawiązywał do tradycji muzyki amerykańskiej. Wobec przetechnizowanej sztuczności, naturalna, miękka, łkająca harmonia zawartych na nim kompozycji przypominała oczyszczającą żarliwość duszy, a ich rytm pulsował echem karnawału, muzyki country i rhythm'n'bluesa. Zwodnicza prostota grupy była jej siłą, a historyczne i biblijne metafory tekstów uzupełniały rytmiczne i chwytliwe melodie. Na płycie znalazły się trzy piosenki Dylana, ale najsilniej w pamięci zapadło nagranie "The Weight", które mimo słabego tekstu doczekało się wielu interpretacji, m.in. Jackie DeShannon i zespołu Spooky Tooth.

Płyta The Band potwierdziła wielkie możliwości zespołu. Autorem większości piosenek był tym razem Robertson, ale ogólny profil grupy pozostał ten sam. Przywołując obrazy przeszłości i teraźniejszości Ameryki grupa wyrażała sielankowe pragnienia swego niespokojnego pokolenia.

Album The Band zawierał tak ważne kompozycje jak "Across The Great Divide", "The Unfaithful Servant" i "The Night They Drove Old Dixie Down", a także przebojową "Rag Mama Rag", która weszła do brytyjskiej Top 20. Później grupa powróciła na trasy koncertowe, których grozę opisała na płycie Stage Fright. Otwarcie podejmując sprawy dnia współczesnego zespół zatracił swoją wrażliwość historyczną, choć w "The Rumour" stworzył jeden z najbardziej przejmujących portretów swoich czasów. Niegdyś nieskazitelny styl grupy coraz bardziej się formalizował. Stało się to jeszcze bardziej widoczne na albumie Cahoots. W tym bardziej melodramatycznym niż emocjonalnym zbiorze niewiele było momentów porywających. Prawdziwą perłą, wyróżniającą się szczerością wypowiedzi, była kompozycja "4% Pantomime".

W 1972 r. na rynku ukazał się kolejny, tym razem koncertowy album formacji, Rock of Ages, nagrany z udziałem sekcji instrumentów dętych w aranżacji Allana Toussainta. W 1973 r. światło dzienne ujrzała płyta Moondog Matinee, wspaniały wybór najlepszych starych nagrań zespołu. Na tym ostatnim long-playu w głównej roli wystąpil Richard Manuel, którego emocjonalny, poruszający głos przydał nowego wymiaru takim piosenkom jak "Share Your Love", "The Great Pretender" i "A Change Is Gonna Come".

W 1974 roku The Band wspomogli Boba Dylana w nagraniu głośnej płyty Planet Waves i wyruszyli w długą trasę, udokumentowaną albumem Before The Flood. Tournee stanowiło inspirację do nowej aktywności, której owocem był najlepszy od czasu debiutu longplay Northern Lights Southern Cross. Znalazła się na nim m.in. piosenka "Arcadian Driftwood", jedna z najbardziej fantazyjnych kompozycji Robertsona. Tym bardziej dziwiło postanowienie muzyków o rozwiązaniu grupy.

Ostatnim aktem ich współpracy był galowy występ w sali balowej Winterland w San Francisco 25 listopada 1976 roku. W koncercie nazwanym The Last Waltz wzięło udział gościnnie wielu wykonawców, w tym Dylan, Eric Clapton, Muddy Waters, Van Morrison, Neil Young, Joni Mitchell i Paul Butterfield. Na kanwie tego wydarzenia powstał film Martina Scorsese pod tym samym tytułem oraz okolicznościowy trzypłytowy album. Grupa wypełniła też swoje zobowiązania kontraktowe nagraniem longplaya Island, płyty nieco bezbarwnej, na której godny uwagi był tylko utwór "Knockin' Lost John".

Levon Helm szukał później szczęścia w dwóch kierunkach - jako muzyk i aktor, Rick Danko nagrał ciekawy, choć nierówny album solowy, a Hudson poświęcił swój talent występom sesyjnym. Robbie Robertson napisał muzykę do kilku kolejnych filmów Scorsese'ego, ale trzymał się raczej w cieniu i odmówił udziału w dwóch nieudanych wspomnieniowych trasach reaktywowanego The Band w 1984 i 1985 r. (zastępował go Jim Wieder). Trzecie tournee zakończyło się tragicznie. 6 marca 1986 r. w swoim pokoju motelowym powiesił się Richard Manuel. Śmierć ta zainspirowała Robertsona do napisania utworu "Fallen Angel", wydanego na znakomitej płycie Robbie Robertson, którą gitarzysta efektownie wrócił na rynek. W nagraniu niektórych fragmentów tej płyty udział wzięli też Hudson i Danko, ale Robertson odmówił dołączenia do swych kolegów, gdy ci zeszli się ponownie w 1991 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The weight/I shall be released	Band	09.1968	21[9]	63[7]	Capitol 2269	[written by Robbie Robertson][produced by John Simon]
Up on cripple creek/The night they drove old dixie down	Band	10.1969	-	25[14]	Capitol 2635	[written by Robbie Robertson][produced by John Simon]
Rag mama rag/The unfaithful servant	Band	02.1970	16[9]	57[8]	Capitol 2705	[written by Robbie Robertson][produced by John Palladine]
Time to kill/The shape i' m in	Band	10.1970	-	A:77[4];B:121[1]	Capitol 2870	[written by Robbie Robertson][produced by The Band]
Life is a carnival/The moon struck one	Band	10.1971	-	72[6]	Capitol 3199	[written by Rick Danko/Levon Helm/Robbie Robertson][produced by The Band]
Don' t do it [live]/Rag mama rag [live]	Band	11.1972	-	34[11][09.72]	Capitol 3433	[written by Lamont Dozier/Brian Holland/Eddie Holland][produced by The Band]
(I Don't Want To) Hang Up My Rock And Roll Shoes/Caledonia Mission	Band	12.1972	-	113[3]	Capitol 3500	[written by C. Willis][produced by The Band]
Ain' t got no home/Get up jake	Band	11.1973	-	73[7]	Capitol 3758	[written by Clarence Henry][produced by The Band]
Ophelia /Hobo jungle	Band	02.1976	-	62[4]	Capitol 4230	[written by Robbie Robertson][produced by The Band/Robbie Robertson]

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [US]

Komentarz

The Band

Band

10.1969

25[15]

9[49]

Capitol 132

[platinium-US][produced by John Simon]

Stage fright

Band

09.1970

15[6]

5[22]

Capitol 425

[gold-US][produced by John Simon]

Cahoots

Band

10.1971

41[1]

21[14]

Capitol 651

[produced by The Band]

Rock of ages

Band

09.1972

-

6[28]

Capitol 11 045

[gold-US][produced by The Band]

Moondog matinee

Band

11.1973

-

28[20]

Capitol 11 214

[produced by The Band]

Before the flood

Bob Dylan/The Band

07.1974

8[7]

3[19]

Asylum 201

[platinium-US][produced by Phil Ramone/Rob Fraboni]

The basement tapes

Bob Dylan and The Band

07.1975

8[10]

7[14]

Columbia 33 682

[gold-US][produced by Bob Dylan/Robbie Robertson/The Band]

Northern lights-Southern cross

Band

12.1975

-

26[19]

Capitol 11 440

[produced by The Band]

The best of The Band

Band

09.1976

-

51[14]

Capitol 11 553

[gold-US][produced by The Band]

Islands

Band

03.1977

-

64[10]

Capitol 11 602

[produced by The Band]

The last waltz

Band

04.1978

39[4]

16[21]

Warner 3146

[produced by Robbie Robertson]

Jericho

Band

11.1993

-

166[1]

Pyramid 71 564

Greatest Hits

Band

05.2009

-

83[3]

Capitol

[produced by John Simon/The Band/Cheryl Pawelski]

Rick Danko

Rick Danko

Rick Danko

12.1977

-

119[8]

Arista 4141

Levon Helm

Levon Helm & The RCO All-Stars

Levon Helm & The RCO All-Stars

11.1977

-

142[10]

ABC 1017

Bamboos

The Bamboos to australijska formacja funkowa. Mistrzowie połamanych dżwięków i wyczucia groove’u. Grupa prowadzona jest przez gitarzystę Lance Ferguson (Equatorial Records/Lanu/No Comply), ponadto w składzie znajdują się: Ben Grayson (Hammond Organ), Danny Farrugia (Drums), Yuri Pavlinov (Bass), Anton Delecca (Sax/Flute) oraz Ross Irwin (Trumpet). The Bamboos powstało w 2001, wtedy też powstał 7” singiel ‘Eel Oil/Blackfoot’, który zyskał międzynarodowy rozgłos podobny do Snowboy, Mr Scruff, Jazzanova, Patrick Forge i Russ Dewbury.
 
Kolejna płyta ‘Tighten Up/Voodoo Doll’ została przyjęta przez Kenny Dope (Masters At Work) i Keb Darge (Legendary Deep Funk) w ich amerykańskim wydawnictwie Kay-Dee Records. Na stałe powiązani z wytwórnią Tru Thoughts (do którego należą również Quantic czy Alice Russell) od 2005. Debiutancki album The Bamboos ‘Step it Up’ wzmocnił ich pozycję na światowym funkowym rynku.
 
W 2004 i 2005 The Bamboos zagrali tournee w Australii i Nowej Zelandii razem z Quantic i Alice Russell wzbudzając jeszcze większy rozgłos. Koncerty The Bamboos to połączenie Hip Hop, Funk i old-school Breaks. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Born Killer	Bamboos	06.1987	94[1]	-	Citadel CITLP 506	-

Baltimora

Jimmy McShane (ur. 23 maja 1957, zm. 29 marca 1995) - północno irlandzki tancerz oraz wokalista, znany z hitu "Tarzan Boy" z 1985 roku. Mimo tego, że był frontmanem włoskiego projektu tanecznego to jednak teksty piosenek pisane były przez Naimy Hackett oraz Maurizio Bassi, z pewnym wyjątkiem (McShane sam napisał słowa do utworu "Survivor In Love").

Jimmy McShane urodził się 23 maja 1957 roku w Irlandii Północnej, w Londonderry gdzie wychowywał się i dorastał. Przez krótki okres czasu pracował w Czerwonym Krzyżu; jednak mając większe ambicje, postanowił rozpocząć karierę jako tancerz a następnie piosenkarz. W 1985 roku razem z Maurizio Bassim utworzył on zespół muzyczny, w którym McShane (już jako Baltimora) był głównym wokalistą. McShane był osobą otwarcie homoseksualną; w społeczności gejowskiej znany był pod pseudonimem "Ruby" (został tak nazwany przez byłego chłopaka). Wśród najbliższych uchodził za radosnego, często rozrzutnego oraz żyjącego pełnią życia człowieka, co potwierdza fakt iż lubił chodzić na przyjęcia i wydawać pieniądze na bardzo kosztowne rzeczy. Przez wiele lat walczył z robiącą postępy chorobą, zażywając leki, które miały na celu przedłużenie życia. Jimmy McShane zmarł 29 marca 1995 na AIDS.

Singel "Tarzan Boy" premierę miał latem 1985 roku i okazał się ogromnym sukcesem, debiutując w pierwszych piątkach europejskich list przebojów. Co ciekawe, piosenka cieszyła się także znacznym powodzeniem w USA, gdzie przez 13 tygodni nie opuszczała zestawienia Billboard Hot 100.

Pierwszy album zespołu, "Living In The Background", ukazał się w 1985 roku i chociaż płyta zawierała tylko sześć utworów, wytwórnia zdecydowała się na wydanie jeszcze trzech singli ("Living in the Background", "Woody Boogie" i "Chinese Restaurant"), niestety żaden z nich nie powtórzył sukcesu piosenki "Tarzan Boy". W 1987 roku pojawił się drugi longplay zespołu, zatytułowany "Survivor in Love", ale tylko jeden singel z tej płyty ("Key Key Karimba") zdołał uplasować się w pierwszej dwudziestce zestawień, niektórych europejskich list przebojów.

Piosenka "Tarzan Boy" powróciła do zestawienia Billboardu w 1993 roku jako remix i dotarła do 51. miejsca.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tarzan Boy	Baltimora	10.1985	3[12]	13[26]	Manhattan 50 018	[written by Maurizio Bassi,Naimy Hackett][Produced By Maurizio Bassi][6[11].Hot Dance/Disco]
Living in the Background/Chinese Restaurant	Baltimora	04.1986	-	87[4]	Manhattan 50 029	[written by Maurizio Bassi,Naimy Hackett[Produced By Maurizio Bassi]
Tarzan Boy	Baltimora	03.1993	-	51[12]	SBK 50 424	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Living in the Background	Baltimora	01.1986	-	49[17]	Manhattan 53 026	-

Lori Balmer

Australijska piosenkarka pop ,urodzona w 1958r.Zaczęła profesjonalnie śpiewać mając sześć lat.Mając 7 lat jej rodzice przenieśli się do Sydney i tam podpisała kontrakt z wytwórnią RCA.Jej pierwszy singiel wydany pod pseudonimem Lori ujrzał światło dzienne w 1966r.W tym czasie była uważana za gwiazdę w gronie nastolatków nagrywających dla tej wytwórni.
 
Poprzez rodzinne koneksje z braćmi Gibb,Barry zaproponował jej nagranie dwóch swoich kompozycji "Who's Been Writing On The Wall Again " i "In Your World" zrealizowanych w studio EMI w Sydney.Chórki wykonywali trzej bracia Gibb,a produkcją zajął się Barry.
 
W styczniu 1968r na zaproszenie tego ostatniego wyjeżdża wraz z rodzicami do Wielkiej Brytanii.Tam występuje w dziecięcych programach telewizyjnych i regularnie występuje w radio.Brytyjska prasa nadała jej przydomek "bush baby".W tym czasie okazjonalnie występuje z zespołem Bee Gees.Nagrała kolejną kompozycję braci Gibb -"Treacle Brown" na singiel dla Polydoru.Kłopoty z legalnym zatrudnieniem małoletniej Lori spowodowały jej powrót do rodzinnej Australii.Tam nagrywała i koncertowała z wieloma gwiazdami rocka minn.Tina Turner, Cliff Richard, Bryan Ferry, U2, Joe Cocker, George Harrison, Lionel Richie czy Van Halen.Wyszła za mąż za ex członka grup Steve & The Board i Tin Tin,Johna Vallinsa,tworząc z nim duet Short Notice.śpiewa tytułową piosenkę w australijskim filmie Melvin, Son of Alvin w 1984r. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Don't Throw It All Away/Shoes	Lori Balmer	02.1976	66[24]	-	Festival K 6150	[written by G. Benson, D. Mindel][produced by G. Benson, D. Mindel]
La Booga Booga/Call On Me	Lori Balmer & Short Notice	11.1979	83[4]	-	RCA Victor 103 444	[written by Andy Fairweather Low][produced by Spencer Lee]

Rockin' Berries

Brytyjski kwintet pop założony na początku lat 60. w składzie: Clive Lea (ur. 16.02. 1942 r. w Birmingham, Anglia; śpiew), Geoffrey Turton (ur. 11.03. 1944 r. w Birmingham, Anglia; gitara), Bryan Charles "Chuck" Botfield (ur. 11.11. 1943 r. w Birmingham, Anglia; gitara), Roy Austin (ur. 27. 12. 1943 r. w Birmingham, Anglia; gitara) i Terry Bond (ur. 22.03. 1943 r. w Birmingham, Anglia; perkusja).

Karierę zaczynali jako rhythm'n'bluesowa grupa specjalizująca się w wykonywaniu własnych opracowań znanych przebojów rhythm'n'bluesowych. Po spotkaniu z amerykańskim kompozytorem, Kimem Fowleyem, nagrali za jego namową nową wersję zaoceanicznego hitu The Tokens "He's In Town". Singel dotarł do pierwszej piątki listy bestesellerów pod koniec 1964 r., otwierając drogę kolejnym przebojom, które były przeróbkami piosenek Jacka Scotta "What In The World's Come Over You" i The Reflections "Poor Man's Son", z Lea i Turtonem wykonującymi wspólnie partie wokalne.

Podobnie jak inne współczese formacje, Rockin' Berries do swojego repertuaru włączali skecze komediowe i parodie innych wykonawców. Nieudany singel "The Water Is Over Head" opublikowany w lipcu 1966 r. przerwał serię sukcesów na listach przebojów. W 1968 r. Turton poświęcił się karierze solowej jako Jefferson,a zespół kontynuował działalność występując głównie w klubach i kawiarniach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Didn't Mean To Hurt You/ You'd Better Come Home	Rockin' Berries	10.1964	43[1]	-	Piccadilly 7N 35 197	[written by Greenwich/Powers]
He's In Town/ Flashback	Rockin' Berries	10.1964	3[13]	-	Piccadilly 7N 35 203	[written by Gerry Goffin/Carole King][Producer : John Schroeder][silver-UK][oryginalnie nagrana przez Tokens]
What In The World's Come Over You/ You Don't Know What To Do	Rockin' Berries	01.1965	23[7]	-	Piccadilly 7N 35 217	[written by Writers : Jimmy Wisner / B. Jackson][Producer : John Schroeder]
Poor Man's Son/ Follow Me	Rockin' Berries	05.1965	5[11]	-	Piccadilly 7N 35 236	[written by Joannie Bratton/Bob Hamilton/Ronnie Savoy/Steve Venet][Producer : John Schroeder][pierwotnie nagrana przez Reflections]
You're My Girl/ Brother Bill	Rockin' Berries	08.1965	40[7]	-	Piccadilly 7N 35 254	[written by Gerry Goffin/Carole King][Producer : John Schroeder][silver-UK]
The Water Is Over My Head/ Doesn't Time Fly	Rockin' Berries	12.1965	43[2]	-	Piccadilly 7N 35 270	[written by Al Kooper / Irwin Levine][Producer : John Schroeder]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In town	Rockin' Berries	06.1965	15[1]	-	Pye NPL 38 013

Sam The Sham & The Pharaohs

Właśc. Domingo Samudio lub Sam Samudio, ur. w Dallas w stanie Teksas, USA. Chociaż inspirację czerpał z tradycji muzyki teksańsko-meksykańskiej,jego pierwsze utwory utrzymane były w stylu Memphis. Razem z grupą Pharaohs w składzie: Ray Stinnet (gitara), Butch Gibson (saksofon), David Martin (bas) i Jerry Patterson (perkusja) uzyskał wysokie notowania na amerykańskiej liście przebojów w 1965 r. tanecznym hitem "Wooly Bully", który trafił również do brytyjskiej Top 20. Kolejnym sukcesem w USA była piosenka "Lil' Red Riding Hood" plasując się na drugim miejscu listy w nadchodzącym roku.

Grupa zmieniła później nazwę na Sam And The Sham Revue, lecz w 1970 r. piosenkarz rozwiązał zespół i rozpoczął karierę solową. Album Hard And Heavy, nagrany wspólnie z gitarzystą Duanem Allmanem, nie należał jednak do najjaśniejszych momentów w karierze Sama ze względu na niespójność i brak konsekwencji. Domingo pracował potem nad muzyką do filmu "The Border" (z 1982 r.).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wooly bully/Ain't gonna move	Sam The Sham & Pharaohs	04.1965	11[15]	2[18]	MGM 13 322	[gold-US][written by Domingo Samudio][produced by Stan Kesler][31[5].R&B Chart]
Ju Ju hand/Big City lights	Sam The Sham & Pharaohs	07.1965	-	26[7]	MGM 13 364	[written by Domingo Samudio][produced by Stan Kesler]
Ring dang doo/Don't try it	Sam The Sham & Pharaohs	10.1965	-	33[9]	MGM 13 397	[written by Joe Byers/Bob Tubert][produced by Stan Kesler]
Red hot/A long long way	Sam The Sham & Pharaohs	02.1966	-	82[5]	MGM 13 452	[written by Billy "The Kid" Emerson][produced by Stan Kesler]
Lil' red riding hood/Love me like before	Sam The Sham & Pharaohs	06.1966	46[3]	2[14]	MGM 13 506	[written by Ronald Blackwell][produced by Stan Kesler][gold]
The hair on my chinny chin chin/[I'm in with] The out crowd	Sam The Sham & Pharaohs	10.1966	-	22[8]	MGM 13 581	[written by Ronald Blackwell][produced by Stan Kesler]
How do you catch a girl/The love you left behind	Sam The Sham & Pharaohs	12.1966	-	27[8]	MGM 13 649	[written by Ronald Blackwell][produced by Stan Kesler]
On that' s good,no that's bad/Take what you can get	Sam The Sham & Pharaohs	03.1967	-	54[6]	MGM 13 713	[written by D. Blackwell][produced by Stan Kesler]
Black sheep/My day's gonna come	Sam The Sham & Pharaohs	06.1967	-	68[6]	MGM 13 747	[written by Bob McDill][produced by Stan Kesler]
Banned in Boston/Money's my problem	Sam The Sham & Pharaohs	09.1967	-	117[2]	MGM 13 803	[written by John Morier][produced by Jimmy "Wiz" Wisner]
Yakety yak/Let our love light shine	Sam The Sham & Pharaohs	12.1967	-	110[5]	MGM 13 863	[written by Lieber, Stoller][produced by Stan Kesler][#1 hit for Coasters in 1958]
I couldn't spell!!@!/The down home strut	Sam The Sham & Pharaohs	10.1968	-	120[2]	MGM 13 972	[written by Wayne Thompson][produced by Stan Kesler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wooly bully	Sam The Sham & The Pharaohs	06.1965	-	26[18]	MGM E/SE 4297	[produced by Stan Kesler]
Lil ' red riding hood	Sam The Sham & The Pharaohs	09.1966	-	82[7]	MGM E/SE 4407
The best of Sam The Sham and The Pharaohs	Sam The Sham & The Pharaohs	03.1967	-	98[17]	MGM E/SE 4422

Teenage Fanclub

Grupa szkocka. Powstała w 1986 w Bellshill koło Glasgow z inicjatywy Normana Blake'a (20.10.1965, Bellshill) - voc, g, który miał już wówczas za sobą współpracę z zespołem The BMX Bandits (jako perkusista). Z początku przyjęła nazwę The Boy Hairdressers, wziętą ze sztuki Joe Oriona. W składzie oprócz lidera występowali wówczas Raymond McGinley (3.01.1964, Glasgow) - b, Francis McDonald (21.11.1970, Bellshill) - dr, Joe McAlinden - viol , Jim Lambie - vib.
W 1988 zawiesiła działalność, a rok później odrodziła się jako Teenage Fanclub. Tworzyli ją wtedy: Blake-voc, g, McGinley-g, McDonald - dr oraz Gerard Love (31.08.1967, Motherwell) - b, voc. W końcu 1989 McDonalda, który później związał się z The Pastels, zastąpił Brendan 0'Hare (16.01.1970, Bellshill) - dr, który w 1994 odszedł. Jako The Boy Hairdressers zaczynała od koncertów w klubach studenckich na terenie całego kraju. Wykonywała własne piosenki w stylu lat sześćdziesiątych, inspirowane zwłaszcza dorobkiem The Byrds i Love. Sięgała też po znane utwory, jak Who Loves The Sun The Velvet Underground czy Don't Cry No Tears Neila Younga (później umieszczony na stronie B jednego z singli). Pod wpływem zespołu DINOSAUR JR., z którym zetknęła się w trasie, stopniowo zwracała się ku bardziej nowoczesnej odmianie rocka. Jej debiutem płytowym był singel Golden Showers, wydany w styczniu 1988 nakładem maleńkiej firmy 53rd & 3rd. Wkrótce potem drogi muzyków rozeszły się (Blake związał się na krótko z The Pastels - jako basista; także później współpracował z tym zespołem). W 1989 wznowiła działalność.

Jako Teenage Fanclub po raz pierwszy zaprezentowała się publiczności w końcu roku w Londynie na wspólnym koncercie z RIDE, PALE SAINTS i The Pastels. Wcześniej, bo już w lipcu, nagrała większą część repertuaru A Catholic Education, ale ukończyła pracę dopiero wiosną 1990. Idąc za radą muzyków The Pastels, przesłała taśmę Dave'owi Barkerowi i niebawem podpisała kontrakt z założoną przez niego, małą firmą płytową Paperhouse. Album trafił na rynek w lipcu tego roku. W pierwszych miesiącach rozszedł się zaledwie w pięciu tysiącach egzemplarzy. Nagrany kosztem dwóch tysięcy funtów był dziełem nie dopracowanym, chaotycznym, niestarannie nagranym.

Ujawniał fascynację dokonaniami Dinosaur Jr. czy Sonic Youth. Zawierał głównie proste utwory, pełne gitarowego zgiełku, jak wybrany na singel Everything Flows, Catholic Education czy przedstawiony w dwóch wersjach, instrumentalny Heavy Metal. Tylko niektóre piosenki zwracały uwagę bogatszymi melodiami, np. Too Involved, przypominająca twórczość Alexa Chiltona, i Don't Need A Drum, porównywana do wczesnych dokonań PRIMAL SCREAM.

Wkrótce po ukazaniu się debiutanckiego albumu grupa wyjechała do Nowego Jorku i z sukcesem zaprezentowała się na dorocznym New Music Seminar (dwukrotnie wystąpiła w słynnym klubie CBGB's). Dokonała też nagrań w studiu Fun City z producentem Donem Flemingiem, współpracownikiem Dinosaur Jr. Jednodniowa sesja zaowocowała dwoma singlami: The Ballad Of John AndY oko (przeróbka przeboju The Beatles) i God Knows It's True. Większość utworów, jakie wówczas zarejestrowano, np. Happy The Rolling Stones, September Girls Big Star i Pretty Vacant The Sex Pistols, nie doczekała się jednak publikacji. Jesienią formacja odbyła udane tournee po Wielkiej Brytanii u boku Sonic Youth. Dyskontując sukcesy zdecydowała się związać z bardziej prężną firmą płytową niż Paperhouse i na początku 1991 podpisała kontrakt z Creation.

Chociaż podczas następnej sesji nagraniowej, zorganizowanej w maju tego roku w Liverpoolu, znowu z Flemingiem jako producentem, nie musiała już liczyć się z każdym groszem, wynajęła studio na zaledwie cztery dni, a w sumie wydała tylko dziesięć tysięcy funtów. Zarejestrowała mimo wszystko tak wiele utworów, że postanowiła wydać nie jedną płytę, lecz dwie. Najpierw, w sierpniu, zebrała nagrania instrumentalne na potraktowanej jako rodzaj żartu, taniej, dość szybko wycofanej ze sprzedaży The King. Znalazły się tam m.in. nieco zwariowane wersje utworów Interstellar Overdrive Pink Floyd i Like A Virgin Madonny, próbki studyjnego jamowania Heavy Metal 6 i Heavy Metal 9 oraz hołd dla zespołu MUDHONEY zatytułowany po prostu Mudhoney.

Równocześnie ukazał się singel z kompozycją Star Sign. Właściwym owocem majowej sesji był album Bandwagonesque, wydany w październiku. Po debiucie zaskakiwał on bogactwem repertuaru, pomysłowością opracowań i starannością wykonania. Grupa przeciwstawiła się wszystkim muzycznym modom obowiązującym w Wielkiej Brytanii początku lat dziewięćdziesiątych i stworzyła ekscytujący repertuar rockowy w starym stylu. W wywiadach prasowych przyznawała się do wielu fascynacji, od piosenek Cole'a Portera przez przeboje The Beatles, The Kinks, The Beach Boys i The Byrds po bliski jej od dawna rock amerykańskich zespołów Sonic Youth, Dinosaur Jr. i NIRVANA. Recenzenci doszukiwali się w przedstawionych przez nią utworach melancholii i liryzmu balllad Neila Younga i Alexa Chiltona (December), rockowej werwy przebojów The Rolling i Status Quo (The Concept, What You do to Me) oraz szaleństwa metalu i hardcore'u (Metal Baby, Satan). Płytę Bandwagonesqoe uznano za jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych w brytyjskim rocku w 1991.

Odniosła ona też sukces komercyjny, nie tylko w Wielkiej Brytanii w Stanach sprzedano ją w ponad dwustu tysiącach egzemplarzy. Przyniosła dwa przeboje: The Concept i What You Do To Me (na stronie B singla z tą piosenką znalazła się m.in. przeróbka utworu Life's A Gas zespołu T. Rex). Alan McGee szef Creation, wypowiadał się o niej jako największym osiągnięciu swojej firmy. Grupa promowała swój album na koncertach m.in w Stanach razem z zespołem SWERVEDRIVER (w 1992 na rynku amerykańskim ukazały się, w związku z tym tournee różne okolicznościowe płyty Teenage Fanclub, np.firma K wydała w 1992 singel z dwoma przeróbkami - Free Again Alexa Chiltona i Bad Seeds BEAT HAPPENING). Ważnym wydarzeniem artystycznym w karierze grupy była wspólna sesja z jednym z mistrzów - Alexem Chiltonem, zorganizowana w lipcu 1992 w studio Radia Scotland w Glasgow. Wykonano m.in. dwie jego piosenki — You're So Fine i Don't Stop. Owocem innej sesji radiowej sprzed dwóch lat, była natomiast czwórka " The Peel Sessions", wydana w grudniu 1992r przez firmę Strange Fruit, zawierająca m.in. God Knows It's True i Alcoholiday.

We wrześniu 1992 grupa rozpoczęła w Glasgow przygotowania do nagrania albumu Thirteen. Pracowała nad nim dłużej niż nad poprzednimi - osiem miesięcy. Wydała więcej pieniędzy niż kiedykolwiek - pięćsześćdziesiąt tysięcy funtów. Sesję rozpoczęła w studiu Ca Va urządzonym w krypcie starego kościoła w Glasgow, a zakończy w Revolution Studios w Cheadle Hulme.

Zrezygnowała z usług producenta spoza własnego grona, zatrudniła jedynie realizatora - Andy'ego MacPhersona. Przedstawiła muzykę subtelniejszą i spokojniejszą niż dawniej, np. Gene Clark - hołd dla Gene'a Clarka z The Byrds, ale nawiązujący do melodii Down By The River Neila Younga, The Cabbage - stylizacja na piosenki George'a Harrisona, Hang On - utwór oparty na riffie wziętym z 20th Century Boy T. Rex, Flet Liv Dead - próba przywołania atmosfery przebojów The Zombies.
Niektóre piosenki wzbogaciła partiami instrumentów smyczkowych (np. The Cabbage, Hang On) i saksofonu (np. Commercial Alternative). W tekstach podjęła m.in. temat uciążliwości kariery estradowej (np. Radio, Song To The Cynic). Przebojami były wydane na małych płytach utwory Radio (na stronie B m. i n. przeróbka Chords Of Fame Phila Ochsa) i Norman 3. W tym czasie opublikowała też niskonakładowy singel Patty Girl (piosenka z repertuaru Gary And The Hornets; na stronie B utwór Mine Exclusively nagrany z gościnnym udziałem Alexa Chiltona), z którego dochód przeznaczony został na lekarstwa dla mieszkańców Bośni i Hercegowiny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
God Knows It's True /So Far Gone	Teenage Fanclub	11.1990	99[1]	-	Paperhouse PAPER 007	[written by Norman Blake][produced by Teenage Fanclub]
Star Sign /Heavy Metal 6	Teenage Fanclub	08.1991	44	4.Modern Rock Tracks	Creation CRE 105	[written by Gerard Love][produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
The Concept /Long Hair	Teenage Fanclub	10.1991	51[1]	19.Modern Rock Tracks	Creation CRE 111	[written by Norman Blake][produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
What You Do To Me /B-Side	Teenage Fanclub	01.1992	31[2]	-	Creation CRE 115	[written by Norman Blake][produced by Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Radio/Don's Gone Columbia	Teenage Fanclub	06.1991	31[2]	-	Creation CRE 130	[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Norman 3 /Genius Envy	Teenage Fanclub	09.1993	50[1]	-	Creation CRE 142	[written by Norman Blake][produced by Andy MacPherson]
Fallin'	Teenage Fanclub & De La Soul	04.1994	59[2]	-	Epic 6602622	[written by De La Soul, Jeff Lynne, Teenage Fanclub, Tom Petty][produced by De La Soul, Teenage Fanclub, Andy MacPherson]
Mellow Doubt /Some People Try (To Fuck With You)	Teenage Fanclub	03.1995	34[3]	-	Creation CRE 175	[written by Norman Blake][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
Sparky's Dream /Burned	Teenage Fanclub	05.1995	40[2]	-	Creation CRE 201	[written by Gerard Love][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
The John Peel Session	Frank Black & Teenage Fanclub	08.1995	98[1]	-	Strange Fruit SFPSCD 091	[written by Jones, Blackwell][produced by Ted De Bono]
Neil Jung/The Shadows	Teenage Fanclub	08.1995	62[2]	-	Creation CRE 210	[written by Norman Blake][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
Have lost it EP.	Teenage Fanclub	12.1995	53[2]	-	Creation CRE 216	[written by Gerard Love][produced by Duncan Cameron, Teenage Fanclub]
Ain't That Enough /Kickabout	Teenage Fanclub	06.1997	17[3]	-	Creation CRE 228	[written by David Bianco][produced by Teenage Fanclub]
I Don't Want Control Of You /The Count	Teenage Fanclub	08.1997	43[2]	-	Creation CRE 238	[written by N. Blake][produced by Teenage Fanclub, David Bianco]
Start Again /How Many More Years	Teenage Fanclub	11.1997	54[2]	-	Creation CRE 260	[written by N. Blake][produced by Teenage Fanclub]
I Need Direction /On This Good Night	Teenage Fanclub	10.2000	48[2]	-	Columbia 6699512	[written by Gerard Love][produced by Teenage Fanclub]
Near to You	Teenage Fanclub & Jad Fair	03.2002	68[1]	-	Geographic GEOG 013CD	[written by Teenage Fanclub, Jad Fair]
Association	International Airport / Teenage Fanclub	09.2004	75[1]	-	Geographic GEOG 29CD
Fallen leaves	Teenage Fanclub	06.2005	78[1]	-	PeMa PEMA 004	[written by Gerard Love]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The King	Teenage Fanclub	08.1991	53[2]	-	Creation CRELP 096	[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Bandwagonesque	Teenage Fanclub	11.1991	22[7]	137[4]	Creation CRELP 106	[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Thirteen	Teenage Fanclub	10.1993	14[3]	-	Creation CRELP 144	[produced by Teenage Fanclub ,Andy MacPherson]
Grand Prix	Teenage Fanclub	05.1995	7[9]	-	Creation CRELP 173	[produced by David Bianco, Teenage Fanclub]
Songs from Northern Britain	Teenage Fanclub	06.1997	3[8]	-	Creation CRELP 196	[produced by David Bianco, Teenage Fanclub]
Howdy !	Teenage Fanclub	10.2000	33[3]	-	Columbia 5006222	[produced by Teenage Fanclub]
Four Thousand Seven Hundred & Sixty-six	Teenage Fanclub	02.2003	47[2]	-	Poolside POOLS 3CD	[produced by Teenage Fanclub, Don Fleming, Paul Chisholm, David Bianco, Nick Brine, Andy Macpherson]
Man-Made	Teenage Fanclub	05.2005	34[2]	-	Pema PEMA 002CD	[produced by John McEntire]
Shadows	Teenage Fanclub	06.2010	30[2]	-	Pema PEMA 007CD	-
Here	Teenage Fanclub	09.2016	10[2]	-	Pema PEMA 9 CD	-