Mario

Mario Dewar Barrett - ur. 27.09.1986r w Baltimore (Maryland, USA) .Wszechstronnie utalentowany gwiazdor młodego pokolenia twórców r&b, którzy na scenę wkroczyli szturmem w XXI w. Wokalista, tekściarz, aktor i tancerz.

Mario urodził się i dorastał w Baltimore. Na początku wychowywała go matka, ale gdy Barrett był jeszcze nastolatkiem, popadła w problemy z narkotykami i opiekę nad wnukiem przejęła babcia. Przyszły gwiazdor od najmłodszych lat chciał być muzykiem. Dopóki jego rodzina nie znalazła się w trudnym położeniu finansowym, uczęszczał na lekcje gry na pianinie. Niestety od kiedy musiał przenieść się do babci, było to niemożliwe i młodzieniec na długi czas popadł w depresję. Ratunkiem okazał się porywający występ w konkursie talentów COP-PIN state COLLEGE, gdzie Mario zaśpiewał utwór „I’ll Make Love to You” z repertuaru   Boyz II Men. Podczas tego występu zwrócił na niego uwagę producent Troy Patterson i błyskawicznie zdecydował się objąć chłopaka opieką, podpisując z nim kontrakt menedżerski. Mario niedługo potem dostał się do prestiżowej milford mill academy, gdzie mógł w końcu w pełni rozwinąć i szkolić swój talent. Zaowocowało to przesłuchaniem u szefa j records Clive’a Davisa, po którym Barrett, w wieku zaledwie czternastu lat, związał się z tą wytwórnią.

W 2001 r. Mario oficjalnie zadebiutował, wykonując na soundtracku do filmu „Dr. Dolittle 2” (reż. Steve Carr, USA) utwór „Tameeka” wspólnie z Fabolousem. Niedługo później artysta rozpoczął nagrywanie swojego pierwszego albumu. Do produkcji tego materiału przydzielono mu m.in.   Warryna C&mpbella,  Alicię Keys i   The Underdogs. Zatytułowany po prostu Mario krążek ukazał się w wakacje 2002 r. i już w pierwszym tygodniu osiągnął sprzedaż rzędu niemal stu tysięcy sztuk. Była to zasługa przede wszystkim przebojowego singla „Just a Friend 2002”, będącego coverem nagrania Biz Markiego. Ogólnie płyta znalazła ponad sześciuset tysięcy nabywców, a jej recenzje były dość przychylne. Popularność młodego artysty jeszcze wzrosła po trasie koncertowej SCREAM TOUR 3, gdzie Mario występował obok    Marquesa Houstona, B2K, Bow Wowa i   Nicka Cannona.

W grudniu 2004 r. do sklepów trafiła druga płyta Mario - Turning Point. Album promował wielki hit „Let Me Love You” wyprodukowany przez Scotta Storcha, a napisany przez Ne-Yo. Nagranie to aż przez dziewięć tygodni z rzędu okupowało szczyt billboardu i doskonale oddawało klimat krążka. Był on niewątpliwie bardziej dojrzały niż debiut i przyniósł artyście nie tylko zdecydowanie lepsze recenzje, ale również dobrą sprzedaż rzędu dwóch milionów egzemplarzy. Na płycie znalazły się produkcje m.in.  Lii Jona, Scotta Storcha i Warryna Campbella, a gościnnie wystąpili Cassidy, Juvenile, Cham, T.I. i Jadakiss.

Po zakończeniu promowania płyty Turning Point, która sprawiła, iż stał się z gwiazdki dziecięcego popu wielką gwiazdą r&b, Mario skoncentrował się na pewien czas na aktorstwie. Młodzieniec wystąpił w filmach „Taniec zmysłów” (oryg. „Step Up”, reż. Anne Fletcher, 2006, USA) i „Wolność słowa” („Freedom Writers”, reż. Richard LaGravenese, 2007, USA). Promował też duet producencko-ghostwriterski Knightwritaz (obok Barretta działa w nim Sterling Simme; Mario odpowiada za pisanie tekstów). W 2006 r. artysta rozstał się ze swoim menedżerem i odkrywcą jego talentu - Troyem Pattersonem. Wytoczył mu także proces sądowy, oskarżając o liczne oszustwa i to, że Patterson zapłacił mu zaledwie 50 tys. dolarów gratyfikacji za ponad trzy miliony sprzedanych płyt.

W międzyczasie artysta nagrał swój trzeci album - Go. Płyta zapowiadana była wstępnie na 28 listopada 2006 r. pod tytułem Mario Barrett - Effortless, jednak jej premiera przeciągnęła się niemal o rok. Wokaliście udało się zgromadzić niesamowitą grupę producentów i gości. W tej swoistej śmietance gwiazd znaleźli się m.in. The Neptunes, Timbaland, Ne-Yo, Akon, Jermaine Dupri, Stargate oraz  Dre & Vidal. Premiera albumu o nowym tytule Go odbyła się w połowie listopada 2007 r., a promowały go single „Crying out for Me” i „How Do I Breathe”. Oba ledwo dostały się do pierwszej pięćdziesiątki amerykańskiej listy hitów. Przełożyło się to w znaczący sposób również na sprzedaż całego krążka, który nie sprostał oczekiwaniom fanów i krytyki .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just A Friend 2002/Girl in the picture	Mario	05.2002	-	4[21]	J Records 82876508082	[written by Warryn Campbell/Marcel Hall/Harold Lilly/John Smith][produced by Warryn Campbell][4[24].R&B Chart][sample z "Sucker MC's"-Run-D.M.C.]
Braid my hair	Mario	10.2002	-	74[8]	J Records	[written by Warryn Campbell/Harold Lilly][produced by Warryn Campbell/Harold Lilly][18[20].R&B Chart]
C'Mon	Mario	03.2003	28[3]	-	J Records 82876528282	[written by Warryn "Baby Dubb" Campbell, Luther Campbell, David Hobbs, Chris Wong Won, Mark Ross][produced by Warryn "Baby Dubb" Campbell][61[15].R&B Chart]
Let me love you	Mario	03.2005	2[54]	1[9][36]	J Records 82876682452	[platinum-US][platinum-UK][written by Kameron Houff/Shaffer Smith/Scott Storch][produced by Scott Storch][1[11][43].R&B Chart]
Here I Go Again	Mario	07.2005	11[13]	-	J Records 82876705582	[written by Ron Feemster/Jason Argsheben][produced by Ron Feemster]
How could you/Couldn't say no/Call the cops	Mario	03.2005	-	52[17]	J Records 67 200 [US]	[written by Eric Dawkins/Antonio Dixon/Harvey Mason/Damon Thomas/Johnnie Valentine][produced by The Underdogs][14[20].R&B Chart]
How Do I Breathe	Mario	07.2007	-	46[8]	J Records 03568 [US]	[written by Mikkel Eriksen/Tor Erik Hermansen/Taj Jackson][produced by StarGate][18[24].R&B Chart]
Crying Out for Me	Mario	12.2007	-	33[20]	J Records	[gold-US][written by Jasper Cameron/Jamal Jones/Elvis Williams][produced by Polow Da Don][5[41].R&B Chart]
Music for Love	Mario	04.2008	-	101[12]	J Records	[written by Jerrod Stacy, Theron Thomas, Timothy Thomas, The Co-Captains][produced by Ralph B. Stacy][18[34].R&B Chart]
That's How I Go	Mario	02.2009	-	107[7]	J Records	-
Break Up	Mario Feat. Gucci Mane & Sean Garrett	07.2009	-	14[23]	3rd Street [US]	[gold-US][written by Sean Garrett/Shondrae Crawford/Radric Davis][produced by Shondrae Crawford/Sean Garrett][2[38].R&B Chart]
Thinkin' About You	Mario	09.2009	-	-	3rd Street[US]	[written by Jermaine Jackson, Andrew Harr, Richard Butler Jr., Karlyn Ramsey, Sean Davidson, Andre Davidson][produced by The Runners, The Monarch, Rico Love][45[20].R&B Chart]
Headboard	Hurricane Chris featuring Mario and Plies	10.2009	-	-	Polo Grounds [US]	[written by Maurice Carpenter, Kevin Cossom, Chris Doodly, Leigh Elliott, Johnny Mollings, Leonardo Mollings, Algernod Washington][produced by The Inkredibles][63[15].R&B Chart]
Stranded	Mario	01.2010	-	-	J Records	[84[3].R&B Chart]
Ooh Baby	Mario	03.2010	-	95[1]	J Records	[written by Rico Love/Alain Biamby/Joel Augustin][produced by JackPot/Rico Love]
Ms. Chocolate	Lil Jon featuring R. Kelly and Mario	05.2010	-	-	BME/TVT [US]	[written by Lil Jon, R. Kelly, Claude Kelly][produced by Drumma Boy][77[13].R&B Chart]
The Walls	Mario featuring Fabolous	12.2011	-	46[8]	J Records	[written by Mario Barrett, John Jackson, Richard Butler Jr.][produced by Rico Love][58[14].R&B Chart]
Somebody Else	Mario featuring Nicki Minaj	08.2013	-	104[9]	J Records 03568 [US]	[written by Jamal Jones, William Tyler, Jeremiah Bethea, Clyde McKnight, Onika Tanya Maraj ,Marvin E. Smith, Mario Barrett, Cory McWilliams][produced by Polow Da Don, Anomaly][36[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mario	Mario	07.2002	-	9[20]	J Records 20026	[gold-US][produced by Alicia Keys/Clive Davis/Damon Thomas/Harvey Mason/Warryn Campbell]
Turning point	Mario	12.2004	8[30]	13[27]	J Records 61885	[platinium-US][gold-UK][produced by Ivan Barias/Melvin Coleman/Scott Storch/Jonathan Smith/Carvin Haggins/Underdogs/Ron Feemster/Sean Garrett/Alloy "Fai" Hume/Howard Lilly/Big Tank/Allstar]
Go	Mario	12.2007	109[3]	21[20]	J Records 21570	[produced by The Neptunes/Ralph Stacy/Jasper Cameron/Big Reese/Stargate/Terry Thomas/Akon/Knightwritaz/Mr Collipark/Polow da Don/Timbaland/King Logan]
D.N.A.	Mario	10.2009	-	9[6]	J Records 49657	[produced by Alain Biamby/Andre Harris/Christopher Stewart/Elvis Williams/Eric Hudson/Harold Lilly/Jim Jonsin/Joel Augustin/Malay/Peter Edge/Rico Love/Sean Garrett/Shondrae Crawford/The Runners/Vidal Davis]

Craig Morgan

Craig Morgan Greer (ur. 17 lipca 1964 r.) to amerykański artysta muzyki country. Weteran armii Stanów Zjednoczonych . Morgan rozpoczął karierę muzyczną w 2000 roku w Atlantic Records , wydając swój własny debiutancki album dla tej wytwórni przed zamknięciem dywizji w Nashville w 2000 roku. W 2002 Morgan podpisał kontrakt z niezależną Broken Bow Records , w której wydał trzy albumy studyjne: I Love It z 2003 roku, My Kind of Livin ' z 2005 roku i Little Bit of Life z 2006 roku. Przyniosły one kilka hitów wykresów, w tym „ That's What I Love About Sunday ”, który spędził cztery tygodnie na szczycie list przebojów country Billboard. Największy pakiet hitów powstał w połowie 2008 roku, zanim Morgan podpisał kontrakt z BNA Records i wydał That's Why jeszcze w tym samym roku. Po opuszczeniu BNA Morgan podpisał kontrakt z Black River Entertainment i wydał This Ole Boy w 2012 roku, a następnie A Whole Lot More to Me w 2016 roku.

Craig Morgan Greer urodził się w Kingston Springs, Tennessee , 17 lipca 1964 r.W wieku 18 lat został technikiem medycznym w nagłych wypadkach . Przez dziewięć i pół roku służył w armii amerykańskiej jako członek 101. i 82. Dywizji Powietrznodesantowej i pozostawał  w rezerwach przez kolejne sześć i pół roku.

Po powrocie do domu w Tennessee pracował dla różnych firm, w tym jako pracownik budowlany, ochroniarz i pracownik Wal-Mart . Później znalazł pracę w Nashville, śpiewając dema dla innych autorów tekstów i wydawnictw.  Dema doprowadziły do ​​wydania pierwszego albumu w Atlantic Records , zatytułowany Craig Morgan w 2000 roku. Wydano trzy single, w tym „ Something to Write Home About ”, który osiągnął  39 pozycję na liście Billboard Hot Country Singles & Tracks ( teraz listy Hot Country Songs ).  Album został wyprodukowany przez Buddy Cannona i Norro Wilsona , przy współudziale   Cannona, Billa Andersona i Harleya Allena .Pod koniec roku Morgan opracował świąteczny singiel zatytułowany „The Kid in Me”.  Morgan opuścił Atlantic Records na początku 2001 r., kiedy wytwórnia zamknęła oddział w Nashville, ale powiedział, że nie boi się swojej muzycznej przyszłości, ponieważ wciąż miał wówczas kontrakt wydawniczy. 

W 2002 roku Morgan podpisał kontrakt z Broken Bow Records . Wytwórnia wydała jego drugi album, I Love It , w marcu 2003 roku. Na czele tego albumu znalazła się „God, Family and Country”, piosenka poświęcona byłemu perkusiście sesyjnemu z Nashville, Randy'emu Hardisonowi, z wokalami grupy 4 Runner .  Osiągnął   49 miejsce na listach country. Po tym utworze pojawił się pierwszy hit z Top40 Morgana „ Almost Home ”.  Dwa kolejne single z albumu, „ Every Friday Afternoon ” i „Look at Us”, dotarły do ​​Top30 listy country w kraju. Do 2004 roku album sprzedał się w liczbie ponad 300 000 egzemplarzy, a jego sukces był cytowany przez Billboard na początku nowej fali komercyjnego sukcesu wśród niezależnych artystów muzyki country.

Morgan wydał swój trzeci album, My Kind of Livin ' , w 2004 roku. Zawierał osiem piosenek, które napisał jako współautor, oraz gościnnie wokale Johna Conlee i Brada Paisleya w „Blame Me”. Pierwsze wydanie singla „ That's What I Love About Sunday ” stało się jego jedynym numerem 1 na listach przebojów country, spędzając cztery tygodnie na tej pozycji, osiągając również 51 pozycję na liście Hot 100.  także pierwszy singiel nr 1 dla wytwórni Broken Bow, a także pierwszy niezależnie dystrybuowany singiel, który znalazł się na szczycie list przebojów w kraju od pięciu lat, i pierwszy taki singiel, który spędził wiele tygodni na tej pozycji od czasu wydania The Kendalls „ Heaven's Just a Sin Away ” z 1977 r. 

Kolejny singiel albumu, „ Redneck Yacht Club ”, osiągnął 2. miejsce na listach przebojów country i wszedł na Hot 100, gdzie osiągnął 45 pozycję.  Jego trzeci i ostatni album dla Broken Bow, Little Bit of Life , został wydany w 2006 roku. Morgan i O'Donnell wspólnie wyprodukowali album z Keithem Stegallem , producentem muzycznym znanym ze współpracy z Alanem Jacksonem  i Morganem   - napisał cztery z jedenastu piosenek.  W pierwszym tygodniu wytwórnia wydała ponad 200 000 kopii albumu i wydała specjalne ekskluzywne wydania dla sprzedawców takich jak Target i Walmart . Wydano trzy single: utwór tytułowy „ Tough ” i „ International Harvester ”, z których wszystkie stały się pozycjami na listami przebojów Hot Country. Kevin Oliver z Country Standard Time pochwalił neotradycjonalistyczne brzmienie albumu i nazwał Morgana „klasycznym piosenkarzem country”, ale powiedział, że poza utworem tytułowym i „Tough” „tradycyjne brzmienie jest w większości zmarnowane”.

18 września 2008 r. Morgan został zaproszony przez Johna Conlee do zostania członkiem Grand Ole Opry . Conlee formalnie wprowadził go jako członka podczas edycji Opry w dniu 25 października 2008 r. Chociaż po raz pierwszy ogłoszono, że Morgan podpisze kontrakt z siostrzaną wytwórnią Big Machine Records , Valory Music Group,  zamiast tego podpisał kontrakt z BNA Records , oddziałem Sony BMG Nashville . Jego pierwszy album dla wytwórni That's Why został wydany w październiku 2008 r. Pierwszy singiel „ Love Remembers ” stał się jego szóstą pierwszą dziesiątką na początku 2009 r., Ale kontynuacja „God Must Really Love Me” osiągnęła   26 miejsce. BNA ponownie wydało album w maju 2009 roku, zastępując dwa jego utwory nowo nagranymi utworami „ Bonfire ” i „ This Ain't Nothin ' ”. Ten pierwszy został wydany w tym miesiącu jako trzeci singiel albumu, który również znalazł się w pierwszej dziesiątce.  Na początku 2010 roku „This Ain't Nothin '” został wydany jako czwarty singiel albumu. Ostatni singiel Morgana dla BNA, „Still a Little Chicken Left on That Bone”, został wydany w październiku 2010 r. Piosenka osiągnęła 37. miejsce na listach przebojów muzyki country w styczniu 2011 r. Miesiąc później odszedł z wytwórni. 

1 kwietnia 2011 r. Morgan podpisał umowę z Black River Entertainment . Dwa miesiące później zaśpiewał gościnnie wokale singla Colta Forda „She Likes to Ride in Trucks”. Pierwszym wydawnictwem Morgana dla Black River był „ This Ole Boy ”,  utwór napisany wspólnie przez The Peach Pickers ( Rhett Akins , Dallas Davidson i Ben Hayslip ), który pojawia się również na albumie Joe Nicholsa z 2011 r. It's All Right .Utwór jest utworem tytułowym pierwszego albumu Morgana Black River, This Ole Boy , który został wydany 28 lutego 2012 r. Utwór ten był hitem Top 20 dla Morgana na liście Hot Country Songs. W lipcu 2013 roku Morgan wydał „ Wake Up Lovin 'You ”, pierwszy singiel z drugiego albumu kompilacyjnego The Journey (Livin „Hits) . Morgan odwołał kilka koncertów w maju 2014 r. z powodu powikłań chirurgicznych w przypadku rozdartych ścięgien na ramionach. 
Singiel wiodący trzeciego albumu Morgana dla Black River Entertainment , „When I'm Gone”, został wydany cyfrowym sprzedawcom 18 września 2015 r., a także radiu 21 września 2015 r. 

Morgan jest żonaty z żoną Karen i ma pięcioro dzieci: córki Marisa i Aly oraz synów Kyle, Jerry i Wyatt. On i jego rodzina mieszkają obecnie w Dickson, Tennessee .  W lutym 2011 r. Morgan uratował dwoje małych dzieci z płonącego domu w Dickson w Tennessee, a następnie obsadził wąż strażacki, aby pomóc ugasić pożar. . 10 lipca 2016 r. syn Morgana, Jerry Greer, zaginął po upadku z zajazdu w Kentucky Lake na rzece Tennessee . Jego ciało zostało odzyskane dzień później. Miał 19 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Something to Write Home About	Craig Morgan	04.2000	-	-	Atlantic 84669	[written by Craig Morgan & Tony Ramey][produced by Buddy Cannon, Norro Wilson][38[3].Country Chart]
Paradise	Craig Morgan	08.2000	-	-	Atlantic	[written by Craig Morgan, Harley Allen][produced by Buddy Cannon, Norro Wilson][46[20].Country Chart]
The Kid in Me	Craig Morgan	12.2000	-	-	Atlantic	[68[3].Country Chart]
I Want Us Back	Craig Morgan	04.2001	-	-	Atlantic	[written by Buddy Cannon, Dean Dillon, Marla Cannon Goodman][produced by Buddy Cannon, Norro Wilson][51[3].Country Chart]
God, Family and Country	Craig Morgan	01.2002	-	-	Broken Bow	[written by Craig Morgan, Craig Morris, Lance McDaniel][produced by Craig Morgan, D. Scott Miller][49[9].Country Chart]
Almost Home	Craig Morgan	02.2003	-	59[14]	Broken Bow	[written by Craig Morgan & Kerry Kurt Phillips][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][6[21].Country Chart]
Every Friday Afternoon	Craig Morgan	09.2003	-	-	Broken Bow	[written by Neal Coty, Jimmy Melton][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][25[20].Country Chart]
Look at Us	Craig Morgan	06.2004	-	-	Broken Bow	[written by Craig Morgan, Larry Bastian, Buddy Cannon][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][27[15].Country Chart]
That's What I Love About Sunday	Craig Morgan	11.2004	-	51[20]	Broken Bow	[gold-US][written by Adam Dorsey,Mark Narmore][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][1[4][34].Country Chart]
Redneck Yacht Club	Craig Morgan	06.2005	-	45[19]	Broken Bow	[gold-US][written by Steve Williams,Thom Shepherd][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][2[22].Country Chart]
I Got You	Craig Morgan	06.2006	-	92[4]	Broken Bow	[written by Craig Morgan,Phil O'Donnell,Tim Owens][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][12[29].Country Chart]
Little Bit of Life	Craig Morgan	12.2006	-	75[13]	Broken Bow	[written by Danny Wells,Tony Mullins][produced by Craig Morgan,Keith Stegall][7[30].Country Chart]
Tough	Craig Morgan	08.2007	-	76[8]	Broken Bow	[written by Joe Leathers,Monty Criswell][produced by Craig Morgan,Keith Stegall][11[25].Country Chart]
International Harvester	Craig Morgan	03.2008	-	67[18]	Broken Bow	[gold-US][written by Shane Minor,Danny Myrick,Jeffrey Steele][produced by Craig Morgan,Keith Stegall][10[24].Country Chart]
Love Remembers	Craig Morgan	11.2008	-	73[9]	BNA	[written by Craig Morgan,Phil O'Donnell][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][9[30].Country Chart]
God Must Really Love Me	Craig Morgan	05.2009	-	-	BNA	[written by Jim Collins, Troy Verges][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][26[20].Country Chart]
Bonfire	Craig Morgan	12.2009	-	57[14]	BNA	[written by Tom Botkin,Kevin Denney,Craig Morgan,Mike Rogers][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][4[32].Country Chart]
This Ain't Nothin'	Craig Morgan	09.2010	-	83[13]	BNA	[written by Chris DuBois,Kerry Kurt Phillips][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][13[34].Country Chart]
Still a Little Chicken Left on That Bone	Craig Morgan	02.2011	-	-	BNA	[written by Brent Maher, Buddy Black & Roy Lee Johnson][37[19].Country Chart]
This Ole Boy	Craig Morgan	04.2012	-	87[9]	Black River	[written by Rhett Akins,Dallas Davidson,Ben Hayslip][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][13[44].Country Chart]
More Trucks Than Cars	Craig Morgan	05.2013	-	-	Black River	[written by Craig Morgan,Phil O'Donnell,Craig Wiseman][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][38[20].Country Chart]
Wake Up Lovin' You	Craig Morgan	05.2014	-	99[2]	Black River	[written by Josh Osborne, Matthew Ramsey, Trevor Rosen][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][20[27].Country Chart]
The Father, My Son, and the Holy Ghost	Craig Morgan	11.2019	-	117	Black River	[written by Rhett Akins,Dallas Davidson,Ben Hayslip][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][25.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Love It	Craig Morgan	06.2003	-	124[15]	Broken Bow 75 672	[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell,D. Scott Miller]
My Kind of Livin'	Craig Morgan	03.2005	-	40[29]	Broken Bow 75 472	[gold-US][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]
Little Bit of Life	Craig Morgan	11.2006	-	57[29]	Broken Bow 77 472	[gold-US][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell,Keith Stegall]
Greatest Hits	Craig Morgan	10.2008	-	113[4]	Broken Bow	[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell,Keith Stegall]
That's Why	Craig Morgan	11.2008	-	39[9]	BNA	[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]
This Ole Boy	Craig Morgan	03.2012	-	41[4]	Black River 2012	[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]
The Journey (Livin' Hits)	Craig Morgan	09.2013	-	78[2]	Black River	[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]

Bacchus

Po odejściu z tasmańskiego zespołu The Viceroys Paul Musson założył zespół o nazwie Sons of Bacchus, który osiągnął sukces w pierwszej dziesiątce swoim pierwszym singlem „Universal”. W 1971 roku zespół, znany wówczas jako Bacchus, wszedł do  Battle of the Sounds Hoadleya. Wygrali rundę stanową i znaleźli się w finale w Melbourne przeciwko  Sherbet i grupie z  Adelaidy, Fraternity, którym przewodził młody Bon Scott, jeszcze przed jego dniami w AC / DC.

 „Wygrali Battle of the Sounds, a my wylądowaliśmy na czwartym miejscu w całym kraju, co było wspaniałe” - powiedział Paul. W 1974 roku Paul dostał sześciomiesięczny kontrakt w Townsville, śpiewając sześć nocy w tygodniu. Ale po trzech miesiącach gardło wysiadło i wiedział, że coś jest nie tak. „Poszedłem do lekarza, a on powiedział„ Paul, jutro jesteś w szpitalu ”- powiedział. „Miałem guzy na strunach głosowych”. Grupa rozpadła się i Paul poszedł pod nóż, aby usunąć guzy.

Członkowie grupy:
Paul Musson (gitara, wokal), John Heron (bas), Lyn Thomas, Neville Sice (perkusja), Ray McCall (wokal), Gary Rosen (bas).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Hey mista	Bacchus	10.1971	84[5]	-	Van Diemen VDRO 26	-

Baccara

Baccara - duet z Hiszpanii. A śpiewały w nim Mayte Mateus (Matee Matheos) oraz Maria Mendiola (Marie Mendiola). Mayte urodziła się w 1951 roku a Maria w 1952.
Wszystko zaczęło się w 1977 roku. Mayte zaczęła wtedy pracę w balecie. Tam właśnie poznała Maria. Obie panie zdecydowały się opuścić balet i zacząć pracować na własną rękę. Przypadkiem trafiły do klubu nocnego, gdzie dały przepiękny występ. Niestety, tydzień później, straciły tam posadę, ponieważ, zdaniem właściciela klubu były zbyt eleganckie.
Ale dziewczyny ani myślały się poddać. Zaczęły występować w hotelu "Tres Islas" położonym na hiszpańskiej wyspie Fuerteventura. Szybko zyskały sympatię a ich występy cieszyły się ogromnym powodzeniem. Dziewczyny tańczyły flamenco i śpiewały tradycyjne hiszpańskie piosenki, ciesząc oczy i uszy turystów.

17 stycznia 1977 roku, ich występ zobaczył Leon Deane, pracownik RCA record z Hamburga. Zaprosił obie dziewczyny do Hamburga, gdzie zaczęły one próby z producentem i kompozytorem Rolfem Soja. Wszystkich zachwyciły głosy obu pań i klika dni później panie wydają pierwszy singiel Yes Sir, I Can Boogie. Dziewczyny zaczęły występować jako Baccara (Baccara to gatunek róży).

Piosenka Yes Sir, I Can Boogie zdobyła od razu wiele list przebojów. W przeciągu 8 tygodni Baccara wspięła się na szczyt niemieckich list przebojów. Sprzedaż singla sięgnęła 16 milionów egzemplarzy. W styczniu 1978 roku dziewczyny wylansowały kolejny przebój Darling. Kolejny singiel Sorry, I'm a lady również trafił na niemieckie listy przebojów. W listopadzie 1977 roku ukazał się pierwszy album Baccary Baccara, na którym znalazły się przeboje: Yes Sir, I Can Boogie oraz Sorry, I'm a lady. Album zyskał tytuł złotej, podwójnie złotej platynowej oraz podwójnie platynowej płyty. Drugi album zespołu ukazał się w roku 1978 Light my Fire. Znalazły się tam takie przeboje jak: Parlez-vous francais, La Bamba, My Kisses Need A Cavalier, Adelita, Darling. Trzecia płyta, Colours, ujrzała światło dzienne w 1979 roku, a usłyszeć tam można było między innymi: Ay Ay Sailor, One, Two, Three, That's Life, Body Talk.

Baccara wzięła udział w 8 edycji festiwalu piosenki (Yamaha World Popular Song Festival ), który odbył się w Tokio 11 listopada 1977 roku, reprezentując Niemcy Zachodnie. W 1978 roku reprezentowały Luxemburg na Eurowizji w Paryżu. Zajęły 7 miejsce a utwór jaki wykonały to Parlez-vous francais.

W styczniu 1979 roku kolejny przebój trafia na listy przebojów. Jest to The Devil Sent You to Lorado. W 1978 ukazał się album-kompilacja The hits of Baccara. Dziewczyny pojawiały się regularnie w różnych programach telewizyjnych, szczególnie w takich państwach jak: Niemcy, Hiszpania oraz Wielka Brytania.

W roku 1981 sprawy zaczęły przybierać zły obrót. Nowy singiel Sleepy Time Toy został wycofany ze sprzedaży, ponieważ Maria narzekała, że jej glos nie brzmiał wyraźnie na singlu. Zatrudniła nawet prawnika, który reprezentował ją w sprawie przeciwko wytwórni płytowej. Mayte zupełenie nie rozumiała całego zamieszania, twierdząc, że to jej głos był zawsze wiodący.

Niestety, nie osiagnięto porozumienia z wytwórnią płytową i dziewczyny zaprzestały współpracę z Rolfem Soja. Baccara nagrała singiel Colorado i czwarty album Bad Boys z inną wytwórnią. Producentem został Graham Sacher. Niestety, album nie odniósł sukcesu. W 1981 roku nastąpił koniec Baccary. Dziewczyny zajęły się karierą solową, niestety bez sukcesu.

W 1983 roku powstaje New Baccara. Do Mayte dołączyła Australijka Jane Comerfold. Jednak tylko na rok. Po roku Gina T zastępuje Jane. Nagrały takie przeboje jak: Fantasy Boy, Call Me Up, Touch Me oraz nową wersje Yes Sir, I can Boogie oraz Sorry I'm a Lady.

W 1999 ukazał się album BACCARA 2000. W nagraniu wzięły udział Mayte Mateus i Christina Sevilla. Na albumie znalazła się nowa wersja Yes Sir, I can boogie, kilka nowych nagrań np Carino, The clapping song oraz stare nagrania: Sorry, I'm A Lady, Parlez-Vous Francais?.

W 1985 roku Maria Mendiola założyła swój zespół New Baccara, który potem zmienił nazwę na Baccara . Śpiewała razem z Marissą Perez (Maryse Peres). Zespół występował głównie w Niemczech. Maria wciąż występując z Marissą jako Baccara, w roku 1999 wydała płytę Made in Spain. Na płycie znalazła się taneczne wersje przebojów Yes Sir, I Can Boogie, I'm a Lady oraz kilka nowych hiszpańskich piosenek. W 2000 roku wydano kolejny album Face to Face, na którym znalazły się nowa wersja przeboju Cara Mia, nowa piosenka I want to be in love with somobody oraz bonus Sorry I'm a Lady.

W tym samym roku dziewczyny wydały także hiszpańskojęzyczną kompilację Lo Mejer de Baccara, na której znalazło się 15 piosenek, m.in Sorry, I am a lady. A wracając do Baccary z Mayte: Cristine Sevilla opuściła zespół. Zastąpiła ją Paloma Blanco. Podobno wciąż nagrywają.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Yes Sir, I Can Boogie / Cara Mia	Baccara	09.1977	1[1][17]	-	RCA Victor PB 5526	[Produced By Rolf Soja][written by Rolf Soja]
Sorry, I'm a Lady / Love You Till I Die	Baccara	01.1978	8[9]	-	RCA Victor PB 5555	[Produced By Rolf Soja][written by Frank Dostal , Rolf Soja]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baccara	Baccara	03.1978	26[6]	-	RCA Victor PL 28316	[Produced by Rolf Soja ]

Babys

Grupa brytyjska, której narodzinom w połowie lat siedemdziesiątych towarzyszyły spore nadzieje i głośna reklama. John Waite (ur. 4.07.1955 r. w Londynie, Anglia; śpiew, bas), Mike Corby (ur. 3.07.1955 r. w Londynie; instr. klawiszowe, gitara), Walter "Wally" Stocker (ur. 27.03.1954 r.w Londynie; gitara) oraz Tony Brock (ur. 31.03.1954 r. w Bournemouth w hrabstwie Dorset, Anglia; perkusja), eks-członek zespołów Spontaneus Combustion i Strider, zostali uznani za muzyczne objawienie 1974 r.

Ich debiutancki album, The Babys, zawierał zgrabną mieszaninę popu i rocka w stylu The Raspberries, brakowało mu jednak oryginalności i wyrazu. Kwartet zepchnięty na drugi plan przez debiutujące wówczas grupy punkowe, próbował szczęścia w USA. Wkrótce po nagraniu longplaya Head First Corby'ego zastąpił Jonathan Cain.

Wprawdzie amerykańskie single zespołu, "Isn't It Time" i "I Think Of You", weszły do amerykańskiej Top 20, lecz Babys pozostali w cieniu przedstawicieli ambitnej muzyki środka w rodzaju Fleetwood Mac, Foreigner i Journey. Po rozwiązaniu grupy Waite podjął próby ambitnej działalności solowej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If you' ve got the time/Head above the waves	Baby' s	03.1977	-	88[2]	Chrysalis 2132	[written by Tony Brock, John Waite, Jonathan Cain, Walt Stocker, Mike Corby][produced by Bob Ezrin, Brian Christian]
Isn' t it time/Give me your love	Baby' s	10.1977	45[3]	13[16]	Chrysalis 2173	[written by Jack Conrad, Ray Kennedy][produced by Ron Nevison]
Silver dreams/And if you could see me fly	Baby' s	02.1978	-	53[7]	Chrysalis 2201	[Written by: Tony Brock/John Waite]
Every time i think of you/Please don't leave me here	Baby' s	01.1979	-	13[16]	Chrysalis 2279	[written by Jack Conrad, Ray Kennedy][produced by Ron Nevison]
Head first/California	Baby' s	05.1979	-	77[3]	Chrysalis 2323	[Written by: Tony Brock/Walt Stocker/John Waite][produced by Ron Nevison]
Back on my feet again/Turn around in Tokyo	Baby' s	01.1980	-	33[12]	Chrysalis 2398	[Written by: Dominic Bugatti/Frank Musker/John Waite][produced by Keith Olsen]
Midnight randezvous/Love is just a mystery	Baby' s	05.1980	-	72[4]	Chrysalis 2425	[Written by: Jonathan Cain/John Waite ][produced by Keith Olsen]
Turn and walk away/Darker side of town	Baby' s	11.1980	-	42[12]	Chrysalis 2467	[Written by: Jonathan Cain/John Waite ][produced by Keith Olsen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Babys	Babys	03.1977	-	133[13]	Chrysalis 1129	[produced by Brian Christian, Bob Ezrin]
Broken heart	Babys	10.1977	-	34[26]	Chrysalis 1150	[produced by Ron Nevison]
Head first	Babys	01.1979	-	22[25]	Chrysalis 1195	[produced by James Stroud, Ron Nevison]
Union jacks	Babys	01.1980	-	42[22]	Chrysalis 1267	[produced by Keith Olsen]
On the edge	Babys	11.1980	-	71[15]	Chrysalis 1305	[produced by Keith Olsen]
Anthology	Babys	11.1981	-	138[7]	Chrysalis 1351	[produced by Keith Olsen, Ron Nevison, Brian Christian & Bob Ezrin]

B. T. Express

BT Express (pierwotnie nazwany Brooklyn Transit Express ) to amerykańska grupa funk / disco , która w latach 70-tych miała wiele udanych piosenek.

Grupa była częścią „brzmienia Brooklynu” z początku lat 70-tych XX wieku, złożonego z trzech graczy z grupy King Davis House Rockers. The House Rockers to lokalny zespół taneczny, który wydał kilka   singli („We All Make Mistakes Sometimes” z 1967 roku w Verve Records, „Rum Punch” z 1972 roku) . Trzej muzycy (gitarzysta Richard Thompson, saksofonista tenorowy Bill Risbrook i saksofonista altowy Carlos Ward) założyli Madison Street Express wraz z basistą Louisem Risbrookem (później muzułmańskim Jamalem Rasoolem), perkusistą Dennisem Rowe, perkusistą Terrellem Woodem i wokalistką Barbarą Wood.

 Razem z producentem Jeffem Lane'em podpisali kontrakt z firmą producencką Roadshow Records, aby nagrać płytę Billy'ego Nicholsa „ Do It („ Til You Satisfied) ”. Płyta została zakupiona przez duże wytwórnie, dopóki nie została zaakceptowana w Scepter Records.Scepter zasugerowała grupie zmianę nazwy z Madison Street Express, na Brooklyn Transit Express.   Singiel został wydany w sierpniu 1974 roku i osiągnął 10. pozycję. Lane zabrał grupę z powrotem do studia, aby nagrać drugi singiel i wydać pełny album dla wytwórni.

Pierwsze dwa single były hitami, zarówno na liście R&B, jak i na liście pop  w USA. Album został numerem 1 na liście albumów R&B i numerem 5 na liście albumów pop w USA. Te nagrania były również hitami w rozpowszechniającej się kulturze dyskotekowej. 

BT Express wydawało album rocznie do 1978 roku. Z trzecim albumem Leslie Ming został przyjęty jako perkusista, a klawiszowiec Michael Jones został dołączony jako klawiszowiec. Jamal, który nawrócił się na wiarę muzułmańską, nadał Jonesowi imię Kashif Saleem , którego użył po odejściu z grupy w 1979 r., aby kontynuować produkcję („Mighty M Productions” z Morrie Brown i Paulem Laurence Jones) i nagrywać solo. W tym samym roku zespół opuścił także kompozytor Billy Nichols i perkusista Leslie Ming.  W 1976 r. nagrania firmy Scepter napotkały trudności biznesowe, które wkrótce zakończyły działalność firmy, a BT Express otrzymał umowę dystrybucyjną z Columbia Records, co, choć zapewniło im większą ekspozycję, spowodowało, że mniej uwagi poświęcono ich produkcji, ponieważ miał innych artystów, na których mógł się skoncentrować.Grupa nie osiągnęła poziomu sukcesu radiowego ani sprzedaży w Columbii, który osiągnęła na bardziej wychowującym, ale już nieistniejącym Scepter. Pozostali w Columbii przez pięć lat, z Lane który produkował do 1978 roku, następnie Nichols wyprodukował ich piąty album, zanim odszedł do pracy solo, a Morrie Brown wyprodukował szósty LP i kilka następnych utworów. Grupa przeniosła się do Coast To Coast Records dla LP z 1982 r., i Earthtone Records na późniejszy singiel z 1982 r. 

Michael Jones, później znany jako Kashif, zmarł w swoim domu w dzielnicy Playa del Rey w Los Angeles, 25 września 2016 r., w wieku 59 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do It ('Til You're Satisfied)/Do It ('Til You're Satisfied) Part II)	B.T. Express	09.1974	-	2[18]	Scepter 12395	[gold-US][written by Billy Nichols][produced by Jeff Lane, Dock Productions][8[1].Hot Disco/Dance;Scepter 12 395 7"][1[1][21].R&B Chart]
Express/Give It What You Got	B.T. Express	01.1975	34[8]	B:4[15];B:40[6]	Roadshow 7001	[gold-US][A:written by Barbara Lomas/Louis Risbrook/William Risbrook/Dennis Rowe/Richard Thompson/Carlos Ward/Orlando Woods][B:written by Solomon Roberts][produced by Jeff Lane][1[5][20].Hot Disco/Dance;Roadshow 7001 7"][A:1[1][16].R&B Chart]
That's What I Want for You Baby	B.T. Express	12.1974	-	-	-	[written by Billy Nichols][produced by Jeff Lane][11[5].Hot Disco/Dance;Roadshow 5117 LP.]
Give It What You Got/Peace Pipe	B.T. Express	08.1975	-	-	Roadshow 7003	[B:written by Mark Barkan/Sam Taylor][produced by Jeff Lane][B:3[15].Hot Disco/Dance;Roadshow 7003 7"][5[17].R&B Chart]
Close To You/Whatcha Think About That?	B.T. Express	01.1976	-	82[4]	Roadshow 7005	[written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Jeff Lane][31[10].R&B Chart]
Can't Stop Groovin' Now, Wanna Do It Some More/Herbs	B.T. Express	06.1976	-	52[4]	Columbia 10 346	[written by Billy Nichols][produced by Jeff Lane][6[15].R&B Chart]
Energy To Burn/Make Your Body Move	B.T. Express	09.1976	-	-	Columbia 10399	[written by S. Taylor, T. Howard][produced by Jeff Lane][37[8].R&B Chart]
Shout It Out/Ride On B.T.	B.T. Express	12.1977	-	-	Columbia 10649	[written by Billy Nichols, Maxwell Romer, Allen Williams][produced by Billy Nichols][12[20].R&B Chart]
Give Up The Funk (Let's Dance)/Better Late Than Never	B.T. Express	04.1980	-	-	Columbia 11 249	[written byC. Ward, B.T. Express][produced by Morrie Brown][24[12].R&B Chart]
Does It Feel Good/Have Some Fun	B.T. Express	09.1980	-	-	Columbia 11336	[written by W. Hall Jr.][produced by Morrie Brown, Fred Frank][76[4].R&B Chart]
Stretch/Just Want To Hold You	B.T. Express	12.1980	-	-	Columbia 11400	[written by E. Walker, W. Hall Jr.][produced by Morrie Brown][51[11].R&B Chart][22[31].Hot Disco/Dance;Columbia 754 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do It ('Til You're Satisfied)	B. T. Express	11.1974	-	5[31]	Roadshow 5117	[gold-US][produced by Jeff Lane, Trade Martin]
Non-Stop	B. T. Express	08.1975	-	19[19]	Roadshow 41 001	[produced by Jeff Lane]
Energy to Burn	B. T. Express	05.1976	-	43[12]	Columbia 34 178	[produced by Jeff Lane]
Function at the Junction	B. T. Express	05.1977	-	111[5]	Columbia 34 702	[produced by Jeff Lane]
Shout! (Shout It Out)	B. T. Express	02.1978	-	67[11]	Columbia 35 078	[produced by B.T. Express, Billy Nichols]
1980	B. T. Express	05.1980	-	164[4]	Columbia 36 333	-