Dog's Eye View

Dog's Eye View to amerykański zespół rockowy założony w 1994 roku. Zespół jest najbardziej znany z „ Everything Falls Apart ”, swojego topowego singla z 1995 roku.

Zespół został założony w 1994 roku przez wokalistę i autora piosenek Petera Stuarta . Stuart założył zespół po odkryciu przez Adama Duritza , głównego wokalistę The Counting Crows .  Zaczął nagrywać muzykę z producentem Jimbo Bartonem i nowym zespołem, w skład którego wchodzili Neil Nunziato na perkusji, Mike Visceglia na basie, Dawn Buckhola na wiolonczeli i Regina Ballantese na skrzypcach. Zostali oni znani jako Dog's Eye View.

Zanim Dog's Eye View zaczęło nagrywać swój pierwszy album, Nunziato, Visceglia, Buckhola i Ballantese odeszli. W tym momencie zespół wystąpił ze Stuartem, gitarzystą Orenem Bloedowem , basistą Johnem Abbeyem i perkusistą Alanem Bezozim. Zespół podpisał kontrakt z Sony Records i wydał album Happy Nowhere w 1995 roku. Album znalazł się na 77 miejscu listy Billboard Top 200.

W 1996 roku odnieśli znaczący sukces w radiu i VH1 dzięki singlowi „Everything Falls Apart”, który osiągnął 8 pozycję na liście Top 40 Mainstream  i nr 66 na liście Billboard Hot 100.  Po tym sukcesie Dog's Eye View koncertował z Counting Crows , Del Amitri i The Wallflowers . Drugi singiel, „Small Wonders”, nie został wydany. 

Drugi album zespołu, Daisy , został wydany przez Sony w 1997 r. 

W 2000 r. Stuart ogłosił, że opuścił Columbia Records i odszedł z zespołu, aby kontynuować solową karierę. Wydał solowy album Propeller dla Vanguard Records w 2002 roku.

Po długiej przerwie Dog's Eye View wydał trzeci album (także w Vanguard); album był zatytułowany Tomorrow Always Comes . Zawierał chórki wokalne Jasona Mraza i Kelly Moneymaker , a także występ Paul Doucette z Matchbox Twenty .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everything Falls Apart	Dog's Eye View	03.1996	-	14[32]	Columbia	[written by Peter Stuart]
Everything Falls Apart	Dog's Eye View	09.1996	-	66[14]	Columbia	[written by Peter Stuart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Happy Nowhere	Dog's Eye View	03.1996	-	77[19]	Columbia 66 882	[written by Peter Stuart,James Barton]

Dogg Pound

Tha Dogg Pound, zał. w Los Angeles (Kalifornia, USA) w składzie: Daz Dillinger, Kurupt. Duet, który miał istotny udział w eksplozji nurtu G-funk, ale do końca pozostał w cieniu bardziej znanych kolegów z Death Row Records.
Kurupt (właśc. Ricardo Brown, ur. 1972, Filadelfia, Pensylwania, USA) i Dat Nigga Daz (później: Daz Dillinger, właśc. Delmar Arnaud. ur. Long Beach, Kalifornia, USA) pojawili się gościnnie na klasykach "Chronic" Dr. Dre (1992) i "Doggystyle" (1993) Snoop Dogga. Dzięki olbrzymiemu sukcesowi tych wydawnictw właściciel Death Row Suge Knight wydał ich debiut "Dogg Food" (1995).
 
Album zdobył podwójną platynę, ale ani dwa umiarkowane hity "New York, New York" i "Let's Play House", ani gościnnie występy Snoopa i Nate Dogga nie pomogły, by dorównać komercyjnym sukcesom innych wydawnictw Death Row.
Raperzy rozstali się więc na kilka lat i zajęli swoimi solowymi karierami. W 2001 roku, w ramach odgrzewania starych nagrań z Death Row, ukazała się składankowa płyta "2002" z niepublikowanymi kawałkami Tha Dogg Pound. W tym samym roku wyszedł drugi krążek grupy - "Dillinger & Young Gotti".
 
Kolejne wydawnictwo dwójki - "The Last Of Tha Pound" - ukazało się pod szyldem D.P.G. w 2004. W tym samym roku jedynie na rynku japońskim pojawiły się dwie płytki duetu: "The Unreleased Collection" i "Live". Po premierach tych materiałów drogi raperów się rozeszły, a skłócony z Dazem Kurupt niebawem wrócił do Death Row.
W połowie 2005 r.dawni kompani pogodzili się i wyruszyli razem na trasę koncertową. Zapowiedzieli też nagranie kolejnego wspólnego albumu - "Dillinger And Young Gotti: The Saga Continues". 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Respect	Dogg Pound	11.1995	-	-	Death Row	[written by Big Pimpin Delemond, Dat Nigga Daz, Kurupt, Nancy Fletcher, Prince Ital Joe][produced by Dat Nigga Daz][35[7].R&B Chart]
Let's Play House	Dogg Pound featuring Michel'le	01.1996	-	45[16]	Death Row 53 230	[written by Ricardo Brown,Delmar Arnaud,Nathaniel Hale,Michel'le Toussaint][produced by Daz Dillinger][21[17].R&B Chart]
New York, New York	Dogg Pound featuring Snoop Doggy Dogg	03.1996	-	-	Death Row	[written by Ricardo Brown,Calvin Broadus][produced by DJ Pooh][51[11].R&B Chart]
Music Makes Me High	Lost Boyz feat. Dogg Pound	10.1996	-	51[16]	Universal 56 022	[produced by Charles Suitt, Mr. Sex][28[20].R&B Chart]
Nothin' But The Cavi Hit	Mack 10 & Tha Dogg Pound	12.1996	-	38[20]	Priority 53 263	[produced by Dat Nigga Daz][24[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dogg Food	Dogg Pound	11.1995	-	1[1][32]	Death Row 50 546	[2x-platinum-US][produced by Suge Knight,Dr. Dre,Daz Dillinger,DJ Pooh,Dave Swang,Emanuel Dean,Soopafly,Overdose]
Dillinger & Young Gotti	Dogg Pound	05.2001	-	124[6]	D.P.G. 1001	[produced by Daz Dillinger,Kurupt]
2002	Dogg Pound	08.2001	-	36[8]	Death Row 33 353	[produced by Daz Dillinger,Suge Knight,Cold 187um,Fredwreck,Darren Vegas,Rick Rock,Soopafly]
Cali Iz Active	Dogg Pound	06.2006	-	28[5]	Koch 5919	[gold-US][produced by Snoop Dogg ,Battlecat,L.T. Moe,Swizz Beatz,J-Dub,Soopafly,Ryan Leslie,Rick Rock,David Banner,1500 or Nothin,'Bangladesh,Jazze Pha]
Dogg Chit	Dogg Pound	03.2007	-	77[1]	Koch 5540	[produced by Daz Dillinger,Kurupt,Ivan Johnson,Soopafly]

Hothouse Flowers

Czerpiąca inspirację z folka irlandzka grupa rockowa, której nazwa pochodzi z tytułu albumu Wyntona Marsalisa. Jej liderami są Liam O’Maonlai i Fiachna O'Broainain. O’Maonlai był przedtem członkiem punkowego zespołu Congress, który później przekształcił się w My Bloody Valentine. Wspólnie z O’Broainain zaczęli występować pod szyldem The Incomparable Benzini Brothers i zarabiali graniem na ulicach rodzinnego Dublina.

 W 1985 zdobyli nawet Nagrodę dla Ulicznych Artystów Roku. Po zaangażowaniu Marii Doyle duet przerodził się w formację Hothouse Flowers; zespół zaczął występować regularnie w klubie Magic Carpet pod Dublinem. Dobra renoma Hothouse Flowers zaczęła zataczać coraz szersze kręgi; grupa zaczęła zbierać pochwały dziennikarzy „Rolling Stone”, jeszcze zanim zdobyła kontrakt nagraniowy.

Dzięki występowi w programie „The Late Show” w irlandzkiej telewizji zespół wydał w 1987r nakładem należącej do grupy U2 wytwórni Mother singel „Love Don’t Work That Way”. Choć nie odniósł on większych sukcesów, zwrócił uwagę wytwórni Polygram, która zaangażowała Hothouse Flowers. Debiutancki singel dla tej firmy, „Don’t Go”, dotarł do 11. miejsca brytyjskich list przebojów.

Nastąpiły potem kolejne przeboje - własna wersja „I Can See Clearly Now” Johnny'ego Casha, „Give It Up” i „Movies”. Debiutancki album People dotarł do 2. pozycji w notowaniach. Zespół istnieje w ramach szerszej, luźnej „wspólnoty" „Raggle Taggle”; muzycy udzielają się na nagraniach takich wykonawców, jak Indigo Girls, Adventures, Michelle Shocked i Maria McKee. Na początku lat 90-tych wystąpili nawet w odcinku brytyjskiego serialu telewizyjnego „Lovejoy”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't Go/Better And Better	Hothouse Flowers	05.1988	11[14]	-	London LON 159	[written by Ó. Maonlaí, O'Toole, Ó. Braonáin][produced by Clive Langer, Alan Winstanley]
I'm Sorry/Mountains	Hothouse Flowers	07.1988	53[3]	-	London LON 187	[written by Ó. Maonlaí, O'Toole, Ó. Braonáin][produced by Clive Langer, Alan Winstanley]
Easier In The Morning/Carrickfergus	Hothouse Flowers	09.1988	77[3]	-	London LON 186	[written by Ó. Maonlaí, O'Toole, Ó. Braonáin][produced by Clive Langer, Alan Winstanley]
Give It Up/If You're Happy (live)	Hothouse Flowers	05.1990	30[5]	-	London LON 258	[written by Hothouse Flowers][produced by Clive Langer, Alan Winstanley]
I Can See Clearly Now/Kansas City (Live)	Hothouse Flowers	07.1990	23[7]	-	London LON 269	[written by Johnny Nash][produced by Steve Lipson]
Movies/Sweet Marie	Hothouse Flowers	10.1990	68[3]	-	London LON 276	[written by Hothouse Flowers][produced by Clive Langer, Alan Winstanley]
An Emotional Time/The Seasons Wheel	Hothouse Flowers	02.1993	38[4]	-	London LON 335	[written by Hothouse Flowers, Dave Stewart][produced by Stewart Levine]
One Tongue/Same Song	Hothouse Flowers	05.1993	45[3]	-	London LOCDP 340	[written by Hothouse Flowers][produced by Stewart Levine]
Isn't It Amazing/Let Him Know	Hothouse Flowers	06.1993	46[2]	-	London LOCDP 343	[written by Hothouse Flowers][produced by Stewart Levine]
This Is It (Your Soul)	Hothouse Flowers	11.1993	67[1]	-	London LON 346	[written by Hothouse Flowers, Dave Stewart][produced by Stewart Levine]
You Can Love Me Now	Hothouse Flowers	05.1998	65[1]	-	London LON 410	[written by Ó. Maonlaí, O'Toole, Ó. Braonáin][produced by Cenzo Townshend]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
People	Hothouse Flowers	06.1988	2[19]	88[33]	London LONLP 58	[gold-UK][produced by Clive Langer, Alan Winstanley]
Home	Hothouse Flowers	06.1990	5[21]	122[16]	London 8281971	[gold-UK][produced by Clive Langer, Alan Winstanley, Hothouse Flowers]
Songs From the Rain	Hothouse Flowers	03.1993	7[11]	156[3]	London 8283502	[silver-UK][produced by Stewart Levine]
Born	Hothouse Flowers	06.1998	97[1]	-	London 8289662	-

Hooters

Działająca od wielu lat amerykańska formacja Hooters z Filadelfii od momentu założenia w 1978 dobrze poznała blaski i cienie bycia popularnym. Początkowo działała w składzie pięcioosobowym, a w jej muzyce łączyły się folk, rock i ska. Na początku lat 80. zespół zdobył sobie niezłą reputację, koncertując sporo w sąsiednich stanach.

Liderami zespołu byli Rob Hyman i Eric Brazilian, a jego nazwa ("Gwizdacze") wzięta się od brzmień instrumentów klawiszowych i harmonijki, które dominowały we wczesnych nagraniach. W połowie lat 80-tych grupa wylansowała w USA kilka przebojów; dzięki pokazywanym przez MTV teledyskom single "All You Zombies", "And We Danced", "Day By Day" i "Where Do The Children Go" weszły do notowań pisma "Billboard" (odpowiednio miejsca 58., 21., 18. i 38.). Wszystkie cztery znalazły się na debiutanckim albumie, który otrzymał bardzo dobre recenzje.

Kolejne dwa single, "Johnny B" i "Satellite", nie wdrapały się do Top 50, choć ten drugi dobrze się sprzedawał za granicą - dotarł na szczyt list w kilku krajach europejskich. Muzyka zawarta na albumie Zig Zag była nieco poważniejsza - utwory takie, jak "Give The Music Back" i "Don't Knock It" wprowadziły trochę ciemnych barw do repertuaru Hooters. Jednak album sprzedawał się przeciętnie, więc muzycy zrobili gruntowny rachunek sumienia. "Rozważaliśmy rozwiązanie grupy, ale doszliśmy do wniosku, że mamy jeszcze zbyt dużo energii".

Płyta Out Of Body prezentowała sporo zwykłej rockowej "werwy" tak typowej dla Hooters, ale nowym akcentem byty aluzje do folk rocka (m.in. zastosowanie mando'iny, skrzypiec i akordeonu). Zmieniony został też producent (Richarda Chertoffa zastąpił współpracownik Steve'a Earle'a Joe Hardy). Szóstym członkiem został multiinstrumentalista Mindy Jostyn (wcześniej w Donald Fagens New Rock 'N' Soul Revue).

 Mimo zmiany brzmienia grupa nie zdołała od­zyskać komercyjnego gruntu, który umknął jej spod nóg na początku lat 90. i ograniczyła działalność do pracy sesyjnej. Najbardziej poszukiwanym muzykiem okazał się Hyman, który ma już na koncie współpracę z Sophie B. Hawkins, Williem Nelsonem i Johnnym Cleggiem; pisze też muzykę dla Cyndi Lauper.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
All you zombies/Nervous night	Hooters	05.1985	-	58[11]	Columbia 04854	[written by Eric Bazilian, Rob Hyman][produced by Rick Chertoff]
And we danced/Blood from a stone	Hooters	08.1985	-	21[20]	Columbia 05568	[written by Eric Bazilian, Rob Hyman][produced by Rick Chertoff]
Day by day/South Ferry Road	Hooters	12.1985	-	18[18]	Columbia 05730	[written by Eric Bazilian, Rick Chertoff, Rob Hyman][produced by Rick Chertoff]
Where do the children go/Nervous night	Hooters	04.1986	-	38[12]	Columbia 05854	[written by Eric Bazilian, Rob Hyman][produced by Rick Chertoff]
Johnny B/Lucy in the sky with diamons	Hooters	07.1987	-	61[11]	Columbia 07241	[written by Eric Bazilian, Rick Chertoff, Rob Hyman][produced by Rick Chertoff]
Satellite/One way home	Hooters	10.1987	22[9]	61[8]	Columbia 07607	[written by Eric Bazilian, Rick Chertoff, Rob Hyman][produced by Rick Chertoff]
Karla With A K/Washington's Day	Hooters	01.1988	81[4]	-	Columbia 07666	[written by Hooters][produced by Rick Chertoff]
500 miles/The house of Wolfgang	Hooters	12.1989	-	97[5]	Columbia 73 013	[written by Eric Bazilian, Rick Chertoff, Rob Hyman, Hedy West][produced by Rich Chertoff, Eric Bazilian, Rob Hyman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nervous night	Hooters	05.1985	-	12[74]	Columbia 39 912	[2x-platinum-US][produced by Rick Chertoff]
One way home	Hooters	08.1987	-	27[26]	Columbia 40 659	[gold-US][produced by Rick Chertoff, Eric Bazilian, Rob Hyman]
Zig zag	Hooters	12.1989	-	115[16]	Columbia 45 058	[produced by Rick Chertoff, Eric Bazilian, Rob Hyman]

Dove Shack

The Dove Shack grupa raperów z Long Beach, tworząca g-funk. W skład grupy wchodzą Bo-Roc, C-Knight & 2Scoops.
Swój debiut grupa miała na g-funk’owej płycie Warren’a G Regulate… G Funk Era, w utworze "This Is the Shack".Następnie grupa otrzymała od wydawnictwa „Rush Associated Labels” kontrakt płytowy z Def Jam Recordings , który opublikował już „Regulate ... G Funk Era”. Zostało to opublikowane w sierpniu 1995 r. - zbiegło się to z „Conversation” Twinz , kolejnego projektu Def Jam, którego początki sięgają „Regulate ... G Funk Era” - debiutancki  album  The Dove Shack, na którym znajduje się utwór „This Is the Shack” . 


Jednak jako pierwszy singiel wybrano „Summertime in the LBC”, piosenkę, która również znalazła się na ścieżce dźwiękowej do hip-hopowego dokumentu „ The Show ”. Tytuł był   na Billboard Hot 100 przez 20 tygodni, osiągając najwyższą pozycję 54 i tym samym przyczynił się do tego, że ścieżka dźwiękowa została nagrodzona przez RIAA platynowym certyfikatem za milionową sprzedaż. Jednak ten sukces nie został przeniesiony na ich własny  album ,który osiągnął jedynie numer 68 na liście Billboard 200 i opuścił tę listę po 8 tygodniach. Drugi singiel z płyty „We Funk” zajął dopiero 44 miejsce w sekcji „Hot Rap Singles” Billboardu .

W 2002 i 2003 roku The Dove Shack pojawił się ponownie, gdy wystąpił na niezauważalnych albumach Riccy Boy i Doc. Ce  . W 2006 roku w końcu wydali drugi  album dla Pony Canyon Records . „Reality Has Got Me Tied Up” nie zyskał  jednak żadnego znaczenia komercyjnego, podobnie jak niezależnie wydane utwory solowe każdego członka: „Knight Time” C-Knighta z 2001 roku, „It's About Time” 2 Scoop z 2010 roku   z 2010 roku autorstwa Bo Roca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime in the LBC/Bomb drop	Dove Shack	08.1995	-	54[20]	RAL/Def Jam 579 382	[produced by Warren G][37[19].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is the Shack	Dove Shack	09.1995	-	68[8]	G Funk 527 933	[produced by Warren G,Keith "Clizark" Clark,L "Sleepy" Turner,H "Hank" Thomas,Jason Mizell,Anthony "T-Funk" Pearyer,Randy Allen,DJ Enuf,Ricky Harris,Ghetto Klownz,Simone "Crazy C" Cullins,Terrance "Bearwolf" Williams,Young Jedi]

Double J and Twice the T

Double J and Twice the T był duetem hiphopowym z Nowej Zelandii, najbardziej znanym ze swojej piosenki z 1989 roku „She's A Mod / Mod Rap”, przeróbki hip-hopowej Ray'a Columbusa & Invaders   z 1964 roku „She's a Mod „ . Znani są również z hymnu ekologicznego z 1990 r. „Def to be Green”, w którym nawiązali współpracę z maskotką ochrony przyrody Rady Regionalnej Auckland, Robertem D Froggiem.

Grupa składała się z przyjaciół szkolnych  , rapera Jerry'ego Tala Browna i beatboxera Jeremy'ego Toomaty, którzy pierwotnie spotkali się w Otahuhu College . Para zaczęła występować w 1988 jako JJ and the Jammers oraz the Double Jays.Wygrali dwie bitwy w konkursach zespołów, i zwrócił na nich uwagę   Mike Chunn , który podpisał z nimi kontrakt z wytwórnią Definitive Records, oddziałem EMI Music New Zealand.

To Chunn zasugerował duetowi wykonanie rapowego covera „She's A Mod”, zainspirowanej przebojem „Fat Boys” z przeróbką „ Wipe Out ”   The Beach Boys . Ich cztery single z list bestsellerów zostały napisane wspólnie ze Stanleyem Manthyngiem z World Gone Wild, innym artystą Definitive Records.  Podczas nagród muzycznych w Nowej Zelandii w 1989 r. duet został nominowany do trzech nagród, w tym dla najbardziej obiecującej grupy.Ich debiutancki album All Wrapped Up został wydany w 1989 r., ale nie został opublikowany. Grupa cieszyła się trzema singlami z pierwszej dziesiątki i wydała dwa kolejne single przed rozpadem w 1991 roku. 

W 1994 roku Jeremy Toomata nawiązał współpracę z Hermanem Loto, tworząc duet hip hopowy Radio Backstab & DJ Payback. Ich piosenka „Bassed on a Lost Cause” ukazała się na kultowej nowozelandzkiej płycie kompilacyjnej Proud: An Urban-Pacific Streetsoul Compilation .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
She's a mod/Mod rap	Double J and Twice The T with Ray Columbus	07.1989	-	2[9]	-/Definitiv 868	-
Seven days	Double J and Twice The T	11.1989	-	7[5]	-/Definitiv 867	-
Def to be green	Double J and Twice The T with RD Frogg	02.1990	-	4[12][gold]	-/EMI Arc 1	-
U can do it 2	Double J and Twice The T	07.1990	-	37[3]	-/Epic 656036	-

Double Happys

Double Happys (czasami pisane dwukrotnie Happys) był krótko istniejącą, ale bardzo wpływową grupą rockową z siedzibą w Dunedin, Nowa Zelandia i częścią muzycznej fali Dunedin Sound z lat 80-tych. Zespół powstał z byłych członków grupy Bored Games , Shayne'a Cartera i Wayne'a Elsey'a po upadku jego drugiego zespołu The Stones w 1983 roku.
 
Używali oni starego automatu perkusyjnego (ochrzczonego "Herbie Fuckface"). Herbie okazał się niezbyt regularnym i duet zdecydował się zatrudnić przyjaciela ze szkoły Johna Collie, aby zapewnić bardziej niezawodne działanie sekcji rytmicznej. Wzięli oni udział w Flying Nun "Looney Tour" w lutym 1984 roku podróżując po całym kraju, razem z innymi zespołami, wydając singiel, "Double B-side" ("The Other's Way" i "Anyone Else Would"), w marcu.
 
Na początku 1985 roku zespół nagrał EP-kę, wydał ją i wyruszył na krótką trasę w czerwcu. Pod koniec trasy koncertowej na południe od Auckland Elsey, zginął pod kołami pociągu na skutek własnej niefrasobkiwości.
Dwaj pozostali członkowie zespołu postanowili nie kontynuować działalności pod tą nazwą, ale później stanowili zaczątek Straitjacket Fits. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Double B-side	Double Happys	10.1984	-	42[1]	-/Flying Nun FN 006	-
Cut It Out	Double Happys	10.1985	-	33[6]	-/Flying Nun DH 002	-

Do Or Die

Do Or Die, założony w 1995r w Chicago (Illinois, USA) w składzie: A.K., Belo, N.A.R.D. Pochodzące z zachodniej części Chicago, założone w 1995 r. trio, mające pokaźną grupę fanów wśród słuchaczy zorientowanych na hardkorowe, gangsterskie rapowe brzmienie.

W skład grupy wchodzą dwaj bracia - A.K. i N.A.R.D. oraz ich wieloletni przyjaciel Belo. Do Or Die zadebiutowali oficjalnie w 1996 r. krążkiem "Picture This", który sprzedał się w złotym nakładzie i wypromował przebój "Pimp Po".

Żadna z kolejnych płyt tria nie zdobyła już takiej popularności, ale zespół wciąż cieszy się dużą sympatią fanów i dziennikarzy. Pomimo licznych prób skaperowania Do Or Die do tzw. majorsów, grupa pozostała wierna labelowi Rap-A-Lot, z którym związała się na przełomie 1995 i 1996 r., po wydaniu w podziemnym obiegu demówki "Falling In Love With The Game". Dopiero w 2005 r. trio zdecydowało się na nowego wydawcę -niewielki label The Legion, mający umowę dystrybucyjną z Atlantic.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Po Pimp/Promise	Do or Die featuring Twista	08.1996	-	22[20]	Rap-A-Lot 38 559	[gold-US][written by Do or Die][produced by The Legendary Traxster][15[34].R&B; Chart]
Playa Like Me And You	Do or Die	11.1996	-	-	Rap-A-Lot	[written by A. Round, D. Smith, D. Round, S. Lindley][produced by The Legendary Traxster][53[15].R&B; Chart]
Still Po Pimpin	Do Or Die Feat. Johnny P & Twista	03.1998	-	62[14]	Rap-A-Lot 38 636	[written by Do or Die][produced by The Legendary Traxster][44[20].R&B; Chart]
Higher	D.O.D. & Kanye West	07.2004	-	-	The Legion	[produced by Kanye West][63[18].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Picture This	Do or Die	09.1996	-	27[29]	Rap-A-Lot 42 058	[gold][produced by Crazy C,Mike Dean,The Legendary Traxster][3.R&B; Chart]
Headz or Tailz	Do or Die	04.1998	-	13[16]	Rap-A-Lot 45 612	[gold][produced by Mike Dean,The Legendary Traxster,Mr. Lee][3.R&B; Chart]
Victory	Do or Die	09.2000	-	13[9]	Rap-A-Lot 49 072	[produced by Mike Dean,Irv Gotti,Mr. Lee][4.R&B; Chart]
Back 2 the Game	Do or Die	08.2002	-	64[5]	Rap-A-Lot 12 647	[produced by The Legendary Traxster,Toxic][25.R&B; Chart]
Pimpin' Ain't Dead	Do or Die	08.2003	-	115[3]	J Prince 42 029	[produced by The Legendary Traxster,][17.R&B; Chart]
D.O.D.	Do or Die	02.2005	-	40[5]	The Legion 93 806	[produced by The Legendary Traxster,Toxic][14.R&B; Chart]
Get That Paper	Do or Die	03.2006	-	159	Rap-A-Lot 68548	[produced by The Legendary Traxster][29.R&B; Chart]

Andru Donalds

Andru Donalds - muzyk, piosenkarz, urodzony na Jamajce. Śpiewa w zespole Enigma, a w 2005 roku podjął się współpracy z Ukrainką - Eugenią Vlasovą. W duecie nagrali takie piosenki, jak Wind of hope czy Limbo.Donalds miał hit w Ameryce w 1995 roku z Mishale , który osiągnął 38 miejsce na liście Billboard Hot 100 . 

Andru Donalds urodził się w Kingston na Jamajce . Jego styl muzyczny sięga od popu, rock and rolla, po reggae i ballady. Jego wpływy to The Beatles , Prince , Bob Marley , Queen , Michael Jackson i Black Uhuru . 

Po ukończeniu szkoły w wieku 18 lat Donalds udał się do Anglii , Holandii i Nowego Jorku , aby rozwijać swoje umiejętności muzyczne jako wokalista i autor tekstów. Poznał producenta i autora tekstów Erica Fostera White'a , który miał hity z takimi gwiazdami jak Frank Sinatra , Britney Spears , Whitney Houston , Jessica Simpson , Julio Iglesias , Backstreet Boys , Regina Belle , Hi-Five i Boyzone . Razem wyprodukowali debiutancki album Andru Donaldsa . Dwa single z tego - Mishale i Save Me Now - odniosły sukces na całym świecie.

Jego drugi album Damned, If I Don't został opublikowany dwa lata później w 1997 roku. Piosenka Somebody's Baby została wzięta  do ścieżki dźwiękowej nagrodzonego Oscarem filmu Good Will Hunting .

W kwietniu 1998 roku Donalds otrzymał telefon od producenta i autora piosenek Michaela Cretu , który chciał zaangażować go w projekt Enigma. W rezultacie współpracowali nie tylko nad utworami Enigmy, ale także nad dwoma solowymi albumami. Jego trzeci album Snowin 'Under My Skin zawierał dwa single: All Out of Love , coverową wersję piosenki Air Supply, która osiągnęła międzynarodowy status platyny.

Jego czwarty album Let's Talk About It zawierał singiel One Night Lover . 

Pięć lat po swoim ostatnim solowym albumie Donalds wydał album „best of” w 2006 r. Zawierał pięć nowych piosenek, z których Dreamer i Let The Stars Fall Down zostały wydane jako single. 
 
Od 1999 roku Donalds jest jednym z głównych wokalistów Enigmy, projektu muzycznego Cretu, który sprzedał ponad 50 milionów płyt na całym świecie, otrzymał ponad 100 platynowych i złotych nagród  i przejął 50 # 1 pozycji na listach. Występował w piosenkach Enigmy, takich jak: Seven Lives , Modern Crusaders , The Screen Behind The Mirror , Boum-Boum , In The Shadow, In The Light , Hello And Welcome (ścieżka dźwiękowa do boxu Felixa Sturma ) . 

W 2005 roku Donalds był współproducentem i wykonawcą piosenki And I Feel do ścieżki dźwiękowej niemieckiego filmu Barefoot / Barfuß , z udziałem i reżyserem Tila Schweigera .

 Donalds napisał także piosenkę dla Sandry , byłej żony Cretu: The Way I Am , głównego singla z jej albumu Art of Love wydanego w 2007 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mishale	Andru Donalds	12.1994	-	38[19]	Metro Blue 58 256	[written by Andru Donalds, Eric Foster White][produced by Eric Foster White]

Domino

Właśc, Shawn Ivy, ur. ok. 1972 r. w St. Louis w stanie Missouri. Należy do nowej szkoły raperów z Long Beach w Kalifornii. Symbolizuje typowy dla tego obszaru spokojny, powolny, wręcz zmysłowy sposób rymowania.

Pierwsze siedem lat życia spędził w St. Louis, co wyraźnie słychać w jego mieszanym akcencie. Profesjonalną przygodę ze śpiewaniem zaczynał w nocnych klubach Compton, takich jak Marla Gibbs' Crossroads i Sir Alex. Podobnie jak Snoop Doggy Dogg i inni jemu współcześni, Domino uzupełnia swoje rymowanie fragmentami prawdziwego śpiewania. Teksty są jednak mniej zaczepne. Domino i Snoop Doggy Dogg chodzili razem do szkoły średniej. I chociaż Snoop temu zaprzecza. Domino twierdzi, że tworzyli w tamtych czasach duet. Po dzieciństwie spędzonym przy soulowych i funkowych standardach Stylistics czy Funkadelic, złapał rapowego bakcyla i zaczął rymować.

Według Domina jego drogi rozeszły się ze Snoop Doggy Doggiem. ponieważ Snoop nie potrafił oprzeć się pokusie "przejścia na gangsta". do czego namówił go Dr. Dre. Wytrwałość Domina w poszukiwaniu własnego stylu została ostatecznie nagrodzona. Po kilku latacłi prób zwrócenia na siebie uwagi największych koncernów płytowych, podpisał kontrakt z niewielką, niezależną firmą Outburst.

Nagranie "Getto Jam" potwierdziło jego atrakcyjność: nadal byl to twardy rapowy język, podany jednak w swobodny i zachęcający sposób. Popularność piosenki doprowadziła do podpisania umowy dystrybucyjnej z wytwórnią Def Jam. W swoich tekstach Domino opowiadał o potrzebie zaspokojenia seksualnego ("Ass For Days"). a także o konieczności uprawiania bezpiecznego seksu "Raincoat"; rozkręcił nawet produkcję prezerwatyw o takiej nazwie). Zamiast obecnej w wielu tekstach gloryfikacji strzelanin z jadącego samochodu (praktykowanej przez zwalczające się gangi), na płycie znalazł się utwór na temat awantur wokół pieniędzy ("Money Is Everything").

W jednym z czasopism określono go jednak jako "zlotoustego biznesmena, który może zostać świetnym bankierem, kiedy zbrzydnie mu nagrywanie płyt". Jednak już następna płyta zweryfikowała te twierdzenia. Physical Funk, album wyprodukowany przez Domina, z dużą dawką śpiewu i "żywych" instrumentów, spotkała się z miażdżącą krytyką.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Getto Jam/Jam	Domino	11.1993	33[5]	7[20]	OutBurst 77 298	[gold-US][written by Shawn Ivy, Kevin Gilliam][produced by DJ Battlecat, Domino][4[20].R&B; Chart]
Sweet Potatoe Pie/That's Real	Domino	04.1994	42[3]	27[19]	OutBurst 77 350	[written by Shawn Ivy, Kevin Gilliam][produced by DJ Battlecat][13[20].R&B; Chart]
Tales from the Hood/I'm Talkin' to Myself	Domino	05.1995	-	103[7]	MCA Soundtracks 55 038	[written by Shawn Ivy, Vernon Johnson][produced by Gerald Baillergeau, Victor Merritt][51[10].R&B; Chart][56[5].Hot 100 Singles Sales]
Physical Funk/Do You Qualify	Domino	03.1996	-	87[6]	OutBurst 57 794	[written by Shawn Ivy][produced by Domino][46[14].R&B; Chart]
So Fly / Hennessy	Domino	06.1996	-	112[7]	OutBurst 576 508	[64[9].R&B; Chart]
Like That	Domino feat. Diamonique	03.2001	-	66[4]	Getto Jam 1041	[88[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Domino	Domino	12.1993	-	39[33]	OutBurst 57 701	[gold-US][produced by DJ Battlecat][10[32].R&B; Chart]
Physical Funk	Domino	06.1996	-	152[1]	OutBurst 531033	[produced by DJ Battlecat][34[6].R&B; Chart]