Lucky Eleven

Lucky Eleven Records została założona w 1959 roku w miejscowości Flint w stanie Michigan przez Otisa Ellisa i Chucka Slaughtera.Ellis był właścicielem nocnego klubu-Lucky Eleven ,a Slaughter piosenkarzem country ,który spotkał Ellisa w trakcie swojego tour w jego klubie. Slaughter w 1959r przenosi się do Flint,z planami podjęcia pracy w filii General Motors.Przyłączył się do grupy country swojego kuzyna ,która występowała w sobotnich programach WMRP radio,a także zarabiając występami na weselach i innych uroczystościach.Po wydaniu kilku płyt przez nową wytwórnię,przenosi się do Tennessee,wraca w połowie lat 60-tych jako główny menadżer.


Mimo tego,że Lucky Eleven miała być wytwórnią country,to początkowo nagrywała lokalne zespoły rockowe jak chociażby Terry Knight and the Pack, Dick Wagner and the Bossmen, czy The Jayhawkers.Wytwórnia największe sukcesy zawdzięcza grupie Terry Knight and the Pack.
Terry Knight był discjokeyem w Windsor/Ontario,sąsiadujące po drugiej stronie granicy z Detroit.Stworzył swój zespół z lokalnej grupy Jazz Masters,którą tworzyli oprócz niego:Don Brewer na perkusji, Bob Caldwell na pianinie, Al Pippins na gitarze, i Herm Jackson na gitarze basowej.Jackson został szybko zastąpiony przez Marka Farnera,który to razem z Brewerem występowali póżniej w Question Mark & the Mysterians.Terry Knight w póżniejszym okresie został menadżerem Grand Funk Railroad.Dystrybucję płyt Lucky Eleven prowadziła wytwórnia Cameo/Parkway.

Katalog wytwórni

                                 -single-

Bossmen Tina Marie Lucky Eleven 001 US 7 in. 
Chuck Slaughter Get The Best Of Livin' Lucky Eleven 002 US 7 in. 
Pack Harlem Shuffle Lucky Eleven 003 US 7 in. 
Kay Tolliver You Make Me Feel Good Lucky Eleven 004 US 7 in. 
Roxie Williams Let The Horses Run Lucky Eleven 005 US 7 in. 
Johnny Ellis Ten Foot Pole Lucky Eleven 006 US 7 in. 
Fabulous Pack Wide Trackin' Lucky Eleven 007 US 7 in. 
Sebastian Shane That's What She Said Lucky Eleven 008 US 7 in. 
Angelo Saxon Ruby Lucky Eleven 009 US 7 in. 
Sebastian Shane Love Button Lucky Eleven 010 US 7 in. 
Cap Walker Veteran's Polka Lucky Eleven 222 US 7 in. 
Roxie Williams Talk To An Angel Lucky Eleven 224 US 7 in. 
Bossmen Wait & See Lucky Eleven 227 US 7 in. 
Bossmen Baby Boy Lucky Eleven 231 US 7 in. 
Jay Hawkers Come On Lucky eleven 232 US 7 in. 
Jayhawkers Come On Lucky Eleven 232 US 7 in. 
Kay Tolliver Heartache Is My Middle Name Lucky Eleven 233 US 7 in. 
Chuck Slaughter You Got Me Cryin' Lucky Eleven 234 US 7 in. 
Debutants Love Is Strange Lucky Eleven 237 US 7 in. 
Sylvia Jo Come Hell Or High Water Lucky Eleven 351 US 7 in. 
Mike Forner Down In The Valley Lucky Eleven 352 US 7 in. 
Janett Havell I Live For You Lucky Eleven 360 US 7 in. 
Bobby Wood One Day Behind Lucky Eleven 361 US 7 in. 
Sherri Jerrico Half Satisfied Lucky Eleven 362 US 7 in. 
Edd Cisco Come On, Train Lucky Eleven 363 US 7 in 
Janett Havell I'll Risk Anything Lucky Eleven 364 US 7 in. 
Larry Brinkley After The Roar Of The Crowd Lucky Eleven 365 US 7 in. 
Mark Farner Does It Matter To You, Girl Lucky Eleven 366 US 7 in. 
Sherri Jerrico Smile Never Hurt Anybody Lucky Eleven 367 US 7 in. 
Tommy Cisco I'm The One To Blame Lucky Eleven 368 US 7 in. 
Debra Joyce Go On, Go On Lucky Eleven 370 US 7 in. 
Jr. Kelly So Fine Lucky Eleven 500 US 7 in. 
Carroll Sisters Go On, Go On Lucky Eleven 74012 US 7 in. 
Lemon Tree Glory, Glory Lucky Eleven 74014 US 7 in. 
Terry Knight & The Pack I've Been Told Lucky Eleven LE225 US 7 in. 
Terry Knight & The Pack Better Man Than I Lucky Eleven LE226 US 7 in. 
Terry Knight & The Pack Lady Jane Lucky Eleven LE228 US 7 in. 
Terry Knight & The Pack Change On The Way Lucky Eleven LE229 US 7 in. 
Terry Knight & The Pack I Who Have Nothing Lucky Eleven LE230 US 7 in. 
Terry Knight & The Pack Love, Love, Love, Love, Love Lucky Eleven LE235 US 7 in. 
Terry Knight & The Pack One Monkey Don't Stop No Show Lucky Eleven LE236 US 7 in. 

                                                   -albumy-

Terry Knight & The Pack Best Of Mark Farner; Terry Knight & Donnie Brewer

                                                                      Lucky Eleven LES-8001 US LP 
Terry Knight & The Pack Terry Knight & The Pack Lucky Eleven SLE-8000 US LP 

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

                   Terry Knight & The Pack I Who Have Nothing Lucky Eleven LE230 46 1966

Lyric Records

Lyric Records amerykańska wytwornia płytowa działająca w latach 1917-1920r.Na początku była oddziałem Lyraphone Company of America,New York ,choć faktycznie z siedzibą w Newark w stanie New Jersey.Wspomniana firma produkowała płyty trzech wytwórni:Lyraphone,Lyric Record i Lyric.Nalepki na płyty zawierały rysunek białego kota,nawiązując być może do psa Nippera z Victor Talking Machine Company .

Większość płyt Lyric to obustronne 10 calowe dyski.Jakość dżwięku przekraczała średnią dla ówcześnie wydawanych płyt.Wśród nagrywających dla tej wytwórni był komik wodewilowy Bill Murray i Harry Yates oraz przedstawiciel wczesnej ery jazzu,puzonista Tom Brown.
Wydawano materiał w 17 językach,gdzie większość stanowiły popularne piosenki i utwory muzyczne,ale w klasycznym opracowaniu.W 1919r wytwórnia zmienia nazwę na Lyric.

Wybrani artyści

         * Billy Murray * Harry Yerkes * Tom Brown * Arthur Fields and Peerless Quartet

Patheway Records

Patheway wydaje się być krewnym amerykańskiej wytwórni o tej samej nazwie, która działała na przełomie lat 60. i 70-tych w USA i wydała wiele nagrań, które są interesujące dla kolekcjonerów płyt soul. Nie udało  się znaleźć związku z Patheway w Wielkiej Brytanii, ale szczęśliwie Jon Hendrix z RYM wymyślił taki. „Billboard” z 12 kwietnia 1969 r. informuje, że Patheway Productions prowadzili Phil Gillin i Bret Kennedy; a Phil Gillin jest uznawany za współproducenta albumu „People's People” z 1970 roku   Andwella.

Wytwórnia Patheway znalazła się pod parasolem Reflection, więc wydaje się prawdopodobne, że zaangażowanie Gillina w Reflection doprowadziło do pojawienia się Patheway . Patheway w Wielkiej Brytanii został utworzony w celu obsługi materiałów z katalogów Proclaim i Revival. W „Music Week” odnotowano, że w 1972 r. miał pod kontrolą 50  LP, a jej dyrektorem zarządzającym był David Thornton-Pickering.
 
Jeśli chodzi o single, wydaje się, że wydała tylko cztery, wszystkie w 1971 r., używając serii numeracji PAT-100. Interesująca jest płyta aktora Stuarta Damona „There's A Light” (PAT-102).  Prasa i dystrybucja zostały wykonane przez Pye, Reflection, z którymi podpisano umowę z tą firmą w lutym 1971 roku. 

                                            Katalog wytwórni:

Stuart Damon     There's A Light ‎(7", Single)     PAT. 102     1971
    Cool Breeze   People Ask What Love Is ‎(7", Single)     PAT.103     1971
     Ila Van    No Good Jim   ‎(7", Single)     PAT.104     1971

Parlophone

Parlophone Records Limited (znana również jako Parlophone Records lub po prostu Parlophone ) to niemiecko-brytyjska wytwórnia płytowa założona w Niemczech w 1896 roku przez Carl Lindström Company jako Parlophon . Brytyjski oddział firmy został założony 8 sierpnia 1923 r. jako The Parlophone Company Limited (The Parlophone Co. Ltd.) , która zyskała reputację w latach dwudziestych jako wytwórnia jazzowa . 5 października 1926 r. Columbia Graphophone Company nabyła firmę Parlophone, nazwę, logo i bibliotekę wydawniczą, a 31 marca 1931 r. połączyła się z Gramophone Company, by stać się Electric & Musical Industries Limited ( EMI ). George Martin dołączył do EMI w 1950 roku jako asystent kierownika wytwórni, obejmując stanowisko kierownika w 1955 roku. Martin wyprodukował i wydał mieszankę produktów, w tym komediowe nagrania Goons , pianistkę Mrs Mills i  idola nastolatek Adama Faitha .
W 1962 roku Martin podpisał kontrakt z Beatlesami , wówczas trudnym zespołem rockowym z Liverpoolu . W latach 60-tych, kiedy Cilla Black , Billy J. Kramer , Fourmost i Hollies również podpisali kontrakt z wytwórnią Parlophone stała się jedną z najbardziej znanych wytwórni na świecie. Przez kilka lat Parlophone szczyciła się najlepiej sprzedającym się brytyjskim singlem „ She Loves You ” i najlepiej sprzedającym się brytyjskim albumem  Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band , oba autorstwa The Beatles. Wytwórnia miała siedem singli na pierwszym miejscu w 1964 roku, kiedy to przez 40 tygodni zajmowała pierwsze miejsce na brytyjskiej liście albumów . Parlophone kontynuowała działalność jako oddział EMI do momentu połączenia z Gramophone Co. w dniu 1 lipca 1965 r. W dniu 1 lipca 1973 r. Gramophone Co. został przemianowany na EMI Records Limited.

W dniu 28 września 2012 r. Organy nadzoru zatwierdziły planowane przejęcie EMI przez Universal Music Group (UMG) pod warunkiem, że grupa EMI Records zostanie pozbawiona połączonej grupy. EMI Records Ltd. włączyło Parlophone i inne wytwórnie do zbycia i przez krótki czas działało w jednym podmiocie znanym jako Parlophone Label Group (PLG), podczas gdy UMG kontynuowało ich sprzedaż. Warner Music Group (WMG) nabyła Parlophone i PLG w dniu 7 lutego 2013 r., Dzięki czemu Parlophone stał się trzecią flagową marką obok Warner Bros. i Atlantic . PLG został przemianowany na Parlophone Records Limited w maju 2013 r. Parlophone jest najstarszą z flagowych wytwórni płytowych WMG.

Parlophone została założona jako „Parlophon” przez Carl Lindström Company w 1896 roku. Nazwa Parlophon została użyta dla gramofonów, zanim firma zaczęła tworzyć własne płyty. Znakiem firmowym ₤ jest niemieckie L, który oznacza Lindström. (Przypadkowo przypomina znak funta brytyjskiego £ , który sam pochodzi od litery L dla starożytnej rzymskiej jednostki miary, co oznacza funt po łacinie). 8 sierpnia 1923 r. brytyjski oddział „Parlophone” ( „ e „dodano”  przez artystów i kierownika repertuaru Oscara Preussa).  W pierwszych latach istnienia Parlophone stał się wiodącą wytwórnią jazzową w Wielkiej Brytanii.

W 1927 roku Columbia Graphophone Company przejęła pakiet kontrolny w spółce Carl Lindström, w tym Parlophone.Parlophone stał się filią Electric & Musical Industries ( EMI ), po tym jak Columbia Graphophone połączył się z Gramophone Company w 1931 r. 

W 1950 roku Oscar Preuss zatrudnił producenta asystującego George'a Martina jako swojego asystenta. Kiedy Preuss przeszedł na emeryturę w 1955 r., Martin zastąpił go jako menedżer Parlophone'a. Parlophone specjalizowała się głównie w muzyce klasycznej, nagraniach ze ścieżek filmowych i regionalnej muzyce brytyjskiej. Muzycy którzy podpisali kontrakt z wytwórnią to Humphrey Lyttelton i Vipers Skiffle Group . 

Jednym z konsekwentnie udanych nabytków wytwórni był idol nastolatków Adam Faith , który podpisał kontrakt z wytwórnią w 1959 r.Wytwórnia zyskała znaczną popularność w 1962 r., kiedy Martin podpisał kontrakt z zespołem The Beatles .  Parlophone zyskała większą uwagę po podpisaniu kontraktów z Hollies , Ellą Fitzgerald oraz Gerry & the Pacemakers w latach 60-tych XX wieku.Martin odszedł do Associated Independent Recording ( AIR ) Studios w 1965 r.

Parlophone uśpiła się w 1973 roku, kiedy większość dziedzictwa   została wycofana na rzecz EMI . Parlophone została odrodzona w 1980 r.  W ciągu następnych dziesięcioleci wytwórnia podpisała kontrakty z  Pet Shop Boys , Duran Duran , Roxette , Radiohead , Supergrass , Guy Berryman , The Chemical Brothers , Blur , Coldplay , Kylie Minogue , Damon Albarn , Conor Maynard , Gabrielle Aplin i Gorillaz .
23 kwietnia 2008 r. Miles Leonard został potwierdzony jako prezes wytwórni. 

W dniu 28 września 2012 r. organy nadzoru zatwierdziły planowane przejęcie przez Universal Music Group EMI grupy Parlophone za 1,2 miliarda funtów, z zastrzeżeniem warunków nałożonych przez Komisję Europejską, zgodnie z którymi UMG sprzedaje pewną liczbę wytwórni, w tym samą Parlophone (oprócz Beatlesów) „katalog, który był przechowywany przez UMG i przeniesiony do nowo powstałych Calderstone Productions Universal ), Chrysalis , Ensign , Virgin Classics , EMI Classics i działalność EMI w Portugalii, Hiszpanii, Francji, Belgii, Danii, Norwegii, Szwecji, Czechach, Słowacji i Polsce. Te wytwórnie i katalogi były obsługiwane niezależnie od Universal jako Parlophone Label Group, aby przygotować się do transakcji na początku 2013 r. 

W dniu 7 lutego 2013 r. Potwierdzono, że Warner Music Group kupił Parlophone Label Group za 765 mln USD. Umowa została zatwierdzona w maju 2013 r. przez Unię Europejską, która nie obawiała się transakcji z powodu mniejszego zasięgu WMG w porównaniu z połączonymi UMG i Sony. Warner Music zakończył transakcję 1 lipca. Parlophone Label Group była starą firmą EMI Records , która obejmowała zarówno wytwórnię Parlophone, jak i  wytwórnie EMI. Nazwa EMI została zachowana przez Universal (jako Virgin EMI Records ), podczas gdy stara EMI Records została przemianowana na Parlophone Records.

Parlophone wydał albumy Beatlesów do Magical Mystery Tour . Kolejne wydawnictwa - The Beatles (Biały Album) , Yellow Submarine , Abbey Road i Let It Be - zostały wydane w wytwórni Apple , dystrybuowanej przez EMI, i opatrzonej numerami katalogowymi Parlophone.

Transakcja Beatlesów jest jedną z najtańszych realizowanych przez Parlophone. Firmy używały nazwy Beatles  do szeregu produktów, od koszulek po lakier do włosów. Ich wczesne piosenki były używane w wielu reklamach bez pozwolenia. The Beatles byli właścicielami 49% akcji firmy, dlatego posiadali jedynie 49% swoich utworów, co nie wystarczyło, aby odkupić piosenki od firmy. 

Pomimo oddzielenia Parlophone od EMI jako warunku nabycia EMI przez UMG, Universal otrzymał pozwolenie na zachowanie katalogu nagrań muzycznych Beatlesów, który został przypisany do spółki zależnej Calderstone Productions .

Obecny skład Parlophone obejmuje Gabrielle Aplin , Sarah Close , Coldplay , Davida Guettę , Gorillaz , Blur , Kraftwerk i Conora Maynarda . Jej współczesny HMV był raczej wytwórnią muzyki klasycznej i przestał wydawać popularne nagrania muzyczne w 1967 roku; później znany jako EMI Classics , został wchłonięty przez Warner Classics w 2013 roku. Parlophone prowadzi również Regal , współczesne odrodzenie historycznej wytwórni Columbia Graphophone, która powstała w 1914 roku.

Numery 1 na UK Singles Chart:

Adam Faith What Do You Want 12.1959 [3 tyg]
Adam Faith POOR ME 03.1960 [1]
Temperance Seven YOU'RE DRIVING ME CRAZY 05.1961 [1]
Mike Sarne with Wendy Richard COME OUTSIDE 06.1962 [2]
Beatles FROM ME TO YOU 05.1963 [7]
Billy J.Kramer & the Dakotas BAD TO ME 08.1963 [3]
Beatles SHE LOVES YOU 09.1963 [4]
Brian Poole & the Tremeloes DO YOU LOVE ME 10.1963 [3]
Beatles I WANT TO HOLD YOUR HANDS 12.1963 [5]
Cilla Black ANYONE WHO HAD A HEART 02.1964 [3]
Billy J.Kramer & the Dakotas LITTLE CHILDREN 03.1964 [2]
Beatles CAN'T BUY ME LOVE 04.1964 [3]
Cilla Black YOU'RE MY WORLD 05.1964 [4]
Beatles A HARD DAY'S NIGHT 07.1964 [3]
Beatles I FEEL FINE 12.1964 [5]
Beatles TICKET TO RIDE 04.1965 [3]
Hollies I'M ALIVE 06.1965 [1]
Beatles HELP! 08.1965 [3]
Beatles DAY TRIPPER/WE CAN WORK IT OUT 12.1965 [5]
Beatles PAPERBACK WRITER 06.1966 [2]
Beatles YELLOW SUBMARINE/ELEANOR RIGBY 08.1966 [4]
Beatles ALL YOU NEED IS LOVE 07.1967 [3]
Beatles HELLO GOODBYE 12.1967 [7]
Beatles LADY MADONNA 03.1968 [2]
Scaffold LILY THE PINK 12.1968 [3]
Beatles with Billy Preston GET BACK 04.1969 [6]
Beatles THE BALLAD OF JOHN AND YOKO 06.1969 [3]
Wings MULL OF KINTYRE/GIRL'S SCHOOL .12.1977 [9]
Dexy's Midnight Runners GENO 05.1980 [2]
Paul McCartney with Stevie Wonder EBONY AND IVORY 04.1982 [3]
Paul McCartney PIPES OF PIECE 01.1984 [2]
Pet Shop Boys WEST END GIRLS 01.1986 [2]
Pet Shop Boys IT'S A SIN 07.1987 [3]
Pet Shop Boys HEART 04.1988 [3]
Marc Almond with Gene Pitney SOMETHING'S GOTTEN HOLD OF MY HEART 01.1989 [4]
Queen INNUENDO 01.1991 [1]
George Michael & Queen with Lisa Stansfield FIVE LIVE EP 05.1993 [3]
Freddie Mercury LIVING ON MY OWN 08.1993 [2]
Kylie Minogue SPINNING AROUND 06.2000 [1]
Kylie Minogue Slow 11.2003 [1]
Gorillaz DARE 09.2005 [1]

Numery 1 na UK Albums Chart:

Beatles Please please me 05.1963 [30 tyg]
Beatles With The Beatles 12.1963 [21]
Beatles A hard day' s night 07.1964 [21]
Beatles Beatles for sale 12.1964 [7]
Beatles Help 08.1965 [9]
Beatles Rubber soul 12.1965 [9]
Beatles Revolver 08.1966 [7]
Beatles Sergeant Pepper' s Lonely Hearts Club Band 06.1967 [27]
Hollies Greatest hits 10.1968 [7]
Beatles Beatles 12.1968 [7]
Beatles Live at The Hollywood Bowl 06.1977 [1]
Paul McCartney McCartney II 05.1980 [2]
Paul McCartney Tug of war 05.1982 [2]
John Lennon The John Lennon Collection 12.1982 [6]
Paul McCartney Give my regards to Broad Street 11.1984 [1]
Queen The miracle 06.1989 [1]
Paul McCartney Flowers in the dirt 06.1989 [1]

Allison Durbin

Allison Durbin urodziła się w Auckland w 1950 roku, gdzie dorastała i uczęszczała do Westlake Girls High. Zaczęła śpiewać w wieku 5 lat,i spędziła sześć lat w Uncle Tom's Friendly Road Children's Choir, wraz z jej sześciorgiem rodzeństwa. Będąc w szkole średniej, zaczęła występować w lokalnych klubach młodzieżowych, gdzie poznała wiele lokalnych zespołów .
 
Spiewała od czasu do czasu z zespołem Surfside Dave Dunninghama , wykonując piosenkę lub dwie, aby pokazać swój talent wokalny. W 1963 roku wygrała konkurs talentów w Surfside Ballroom, co skłoniło Dunninghama aby skontaktować się z wytwórnią Zodiac Records.Przedstawiciel wytwórni, Stebbing był pod wrażeniem jej głosu i zanim skończyła 14 lat, Allison Durbin nagrała swój debiutancki singiel "Count On Me" / "Lover's Lane", dla Zodiac. Nie sprzedawał się dobrze,ale mimo tego wydano następny, "Rules Of Happiness" / "Two Shadows" z takim samym skutkiem.
Jej trzeci singiel, ma swoją historię. Allison nagrała cover "Can't You Hear My Heartbeat" z "Little Brother" na odwrocie i tej wersji była sprzedawana z oryginałem Herman's Hermits, dając Allison jej pierwszy hit. Nagrała jeszcze jeden singiel w 1965 roku "Mix It Up" / "Little Girl Go Home" dla Zodiac.
 
W 1966 Allison przyłączyła się do Mike Perjanik Band w studio i wydała z nimi dwa single dla wytwórni Impact. Pierwszym był "Sailor Boy" / "My Last Date",następny "Borrow My Love/Don't Let It Happen". Towarzyszyła jako wokalistka występom grupy na żywo. Mając 16 lat, wyruszyła w krajową trasę jako gość specjalny Tommy Adderley'a. W październiku 1966 roku, ona i Mike Perjanik Band występowała na Tasmanii w Sydney Coogee Bay Hotel, zanim trafili do prestiżowego Latin Quarter w maju 1967 roku. Po dziewięciu miesiącach roku opuściła zespół, aby rozpocząć karierę solową. Pracowała w klubach i hotelach, a wróciła na krótko do Nowej Zelandii,na trasę z Gene Pitney'em.
 
Występy w programach telewizji,Bandstand, the Go Show, It's All Happening i innych, przyczyniły się do profesjonalizacji jej występów i zdobyciu nowych fanów. Powróciła do Nowej Zelandii pod koniec 1967 roku,już jako profesjonalistka. Jej menadżerem został Doug Elliot,który podpisał nową umowę z HMV w 1968 roku. Pierwsze nagranie Durbin dla HMV było coverem Morgana Kinga "I Have Loved Me A Man", połączony z "Sand". Producentem płytki został Howard Gable,a piosenki sprzedano w ponad 30000 egzemplarzy w Nowej Zelandii, spędzając dwa tygodnie na pierwszym miejscu nowozelandzkiej listy bestsellerów, zdobywając Loxene Golden Disc Award. Przy niewielkiej promocji, weszła też na australijskie listy, razem z oryginalną wersją King Morgana. Jej pierwszy album "I Have Loved Me A Man" został wydany również w tym czasie.
 
Z albumu został wydany kolejny singiel "Don't Come Any Closer/One More Tear". Osiągnęła 3 miejsce na ogólnokrajowej liście przebojów w grudniu 1968 roku. W kwietniu 1969 roku ukazał się singiel,cover Joe Southa "Games People Play" z "You've Lost That Loving Feeling / Soul and Inspiration" ,która również trafia na listy przebojów . W 1969 roku została nagrodzona New Zealand Entertainer Of The Year Award, mimo że zasadniczo spędziła w Australii prawie dwa lata.
 
W 1969 roku wyszła zamąż za Howarda Gable i osiedliła się w Melbourne. Początkowo ona dzieli swój czas pomiędzy dwa kraje, odnosząc znaczące sukcesy w obu. Ale w latach 70-tych koncentruje się na bardziej lukratywnym rynku australijskim. Drugi album "Soft and Soulful" został także wydany w 1969 roku.
 
Była ogromnie popularna w Australii,zdobywając trofeum "Queen Of Pop" nagrodę dla najlepszej wokalistki, trzy lata z rzędu w 1969, 1970 i 1971 roku.W ciągu tych lat, kontynuowała wydawanie płyt jednocześnie w Nowej Zelandii i Australii.Są to "Sha La La La Lee" / "Cry Like A Baby", "He's Bad Bad Bad "/" I Am The Same Girl "," Don't Make Me Give In"/" World Of Music " w Nowej Zelandii i " Words Of Silence ", "Hallelujah" / "Tonight I będzie Say A Prayer", "Holy Man "/" Letter To Bill "," Golden Days "/" Make Feeling Go Away "," Words Of Love "/" I Have A Son " w Australii. Potem przyszła kolej na jej najlepiej sprzedający się australijski singiel. To był cover Ocean "Put Your Hand In Hand" z "Didn't We". W 1971 Allison nagrała album z Johnem Farnhamem,zatytułowany "Together" z którego zostały wydane dwa single . Lepszym był "Baby, Without You" ,który osiągnął 27 miejsce na liście przebojów.
Jej kolejny album,"Amerikan Music" ukazał się w 1972 roku, i tytułowy utwór był ostatnim jej singlem się na listach dochodząc do 33 miejsca.
 
Allison ogranicza swoją aktywność artystyczną koncentrując się na życiu rodzinnym, do czasu jej powrotu w 1976 roku,ale jej dni na scenie pop minęły.Przeniosła się do muzyki country z wielkim sukcesem. Dla wytwórni Hammond, nagrała sześć albumów, w latach 1976/81,z których " Three Times A Lady " może pochwalić się potrójną platyną.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Don't Come Any Closer / One More Tear	Allison Durbin	11.1968	47[13]	3[7]	Columbia DO 8569/HMV HR 333	-
I Have Loved Me a Man / Sand	Allison Durbin	12.1968	84[6]	1[2][11][08.68]	-/HMV HR 328	-
Games People Play / You've Lost That Loving Feeling/Soul and Inspiration	Allison Durbin	03.1969	29[14]	4[5]	Columbia DO 8717/HMV HR 344	-
He's Bad Bad Bad / Am I the Same Girl	Allison Durbin	08.1969	98[2]	-	Columbia DO 8843/-	-
Golden Days / Make the Feeling Go Away	Allison Durbin	05.1970	98[1]	-	Columbia DO 9077/-	-
Put Your Hand in the Hand / Didn't We	Allison Durbin	05.1971	24[19]	-	Columbia DO 9425/-	-
Baby,without you	Allison Durbin & Johnny Farnham	11.1971	27[21]	-	HMV EA 9668/-	-
Amerikan Music / I Have Loved Me a Man	Allison Durbin	09.1972	33[12]	-	HMV EA 9950/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Together	Allison Durbin & Johnny Farnham	09.1971	22[24]	-	HMV OCSD 7682/-
Born a Woman	Allison Durbin	11.1976	75[3]	-	Hammard HAM 011/-
Are You Lonesome Tonight	Allison Durbin	07.1977	52[9]	-	Hammard HAM 017/-
Bright Eyes	Allison Durbin	01.1980	34[11]	-	Hammard HAM 043/-
Shining Star	Allison Durbin	01.1981	43[6]	-	Hammard HAM 055/-
My Kind of Country	Allison Durbin	11.1981	97[1]	-	Hammard HAM 063/-
Nothing but the very best	Allison Durbin with Diana Trask	08.1982	88[3]	-	Hammard HAMD 075/-
Country Love Songs	Allison Durbin	10.1983	79[4]	-	Hammard HAM 089/-

Kim Durant

Kim Durant urodziła się w Queensland i przez długi czas była jedną z najbardziej nagradzanych artystek w Queensland. Pojawiła się na dwóch Royal Command Performances i pojawiała się w każdym większym programie telewizyjnym w całej Australii.Jako członkini „The Monitors” z najlepszym singlem   „Singin 'In The' 80s”, który został wydany w 1980 roku i osiągnął 16 miejsce na australijskich listach singli. 

Piosenka została napisana wspólnie przez Marka Moffata i McCarthy, a Kim Durant zapewniła wokal w refrenie. Jej nagrody  to Queensland's Entertainer of the Year,Queensland's Recording Artist of the Year.Zdobywczyni wielu nagród za pisanie piosenek.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
One Way Love Affair	Kim Durant	03.1981	80[5]	-	Infinity K 8127/-	-
Love You Brisbane / Taking the Easy Way Out	Kim Durant	05.1983	59[10]	-	Sundown SUN 0047/-	-

Robbie Dupree

Robert Dupuis (ur. 23 grudnia 1946 roku w Brooklynie, Nowy Jork ), lepiej znany pod pseudonimem Robbie Dupree, to amerykański piosenkarz i autor tekstów najbardziej znany z popowego hitu , " Steal Away " z lat 80-tych.Rozpoczynał swoją karierę w grupie doo-wopowej śpiewającej jak większość ansambli tego typu na rogu ulicy. Później został zauroczony bluesem i R & B, a w 1970 roku zaczął występować w klubach Greenwich Village (a nawet grać z przyszłym gitarzystą Chic, Nile Rodgersem).

W 1973 roku przeniósł się do Woodstock, gdzie grał z wieloma lokalnymi muzykami i zespołami, a także pracując nad swoimi piosenkami. W 1978 roku przeniósł się do Los Angeles w poszukiwaniu kontraktu płytowego,gdzie spotkał się dawnych przyjaciół Petera Bunetta i Ricka Chudacoffa, którzy stali się trzonem jego zespołu produkcyjnego.Dupree podpisał kontrakt z wytwórnią Elektra i wydał debiutancki album w 1980 roku.

Dupree stał się popularny za swój przebój "Steal Away", który dotarł do 6 miejsca na Billboard Hot 100 w lipcu 1980 roku. Utwór jest zbudowany wokół riffu instrumentów klawiszowych i chórku podobny do przeboju "What a Fool Believes" nagranego przez The Doobie Brothers w 1979 roku .

Następnie wydał kolejny hit "Hot Rod Hearts", który doszedł do # 15 w październiku 1980 roku.Ostatni singiel Dupree , na liście Billboard, "Brooklyn Girls", zadebiutował na miejscu 54 w czerwcu 1981 roku. Dupree był nominowany do Best New Artist Grammy, ale po roku 1981 po wydaniu LP Street Corner Heroes i towarzyszącego mu singla,nastapił okres ciszy w jego dorobku nagraniowym wynikający z niezadowolenia z kontraktu nagraniowego.

Wreszcie, w 1989 roku, Dupree wrócił do Capitol Records z albumem Carried Away. Po wielu perturbacjach z koncertami i wydaniem wcześniejszego materiału podpisuje kontrakt z japońską wytwórnią Polystar, dla której nagrał Walking on Water w 1993 roku. Dystrybuowany w Stanach Zjednoczonych przez Miramar przyniósł niewielkie hity z tytułowym nagraniem i "Goodbye to L.A.".

W 1987 roku udostępnił swoją piosenkę "Girls in Cars" do płyty Piledriver: Wrestling Album II, zbioru piosenek na temat na World Wrestling Entertainment (wówczas znana jako World Wrestling Federation).

W 2010 podpisał kontrakt z Spectra Records i wydał album "Time and Tide" z gościnnym udziałem byłego klawiszowca E Street Band , Davida Sanciousa .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Steal Away / I'm No Stranger	Robbie Dupree	04.1980	-	6[23]	Elektra 46 621	[written by Rick Chudacoff,Dupuis,Robbie Dupree, B. Elliot][produced by Peter Bunetta , Rick Chudacoff][5.Adult Contemporary Chart][85[2].R&B; Chart]
Hot Rod Hearts / Love Is a Mystery	Robbie Dupree	07.1980	-	15[18]	Elektra 47 005	[written by Stephen Geyer/Bill LaBounty ][produced by Peter Bunetta , Rick Chudacoff]
Brooklyn Girls / Lonely Runner	Robbie Dupree	05.1981	-	54[7]	Elektra 47 145	[written by Roy Freeland/Bill LaBounty ][produced by Peter Bunetta , Rick Chudacoff]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Robbie Dupree	Robbie Dupree	06.1980	-	51[24]	Elektra 273	[produced by Rick Chudacoff/Peter Bunetta ]
Street Corner Heroes	Robbie Dupree	06.1981	-	169[5]	Elektra 344	[produced by Peter Bunetta , Rick Chudacoff]

Jamie Dunn

Jamie Dunn (ur. 12 sierpnia 1950r) to australijski aktor i artysta estradowy .
Rozpoczynając swoją karierę rozrywkową jako piosenkarz, Dunn przeniósł się do telewizji , pracując przy Agro's Cartoon Connection , Seven's Super Saturday i The Super Sunday Show .


Do 2005 r. Dunn był członkiem radiowego śniadania w Brisbane. Dunn był pierwotnym członkiem B105 Morning Crew, wraz z Donną Lynch i Ianem Skippenem, kiedy stacja została po raz pierwszy uruchomiona w zespole FM w 1990 roku. Podczas gdy pierwotnie Dunn występował na B105 jako Agro, z czasem został uznany za samego siebie.

Dunn wykonywał akrobacje, takie jak ubieranie się w bikini ze złotym sznurkiem jako pokojówka na spacer po mieście, ubieranie się jako panna młoda w konkursie „Bridezilla”, wykonywanie rutyny cheerleaderki podczas przerwy  w grze Broncos i mycie głowy   w przenośnej pralce dla psów.

Dunn zbierał pieniądze przez swoją rozgłośnię dla Królewskiego Szpitala Dziecięcego. Apel miał na celu pozyskanie pieniędzy na niezbędny sprzęt szpitala oparty wyłącznie na darowiznach od przedsiębiorstw i ludzi w Brisbane. Dunn promował coroczny świąteczny apel, w tym udział w spacerze „K's for Kids”, który rozciągał się po Brisbane. Dunn był aktywnym ambasadorem organizacji ochrony przyrody Wildlife Warriors .

21 września 2005 r. Dunn ogłosił, że opuszcza B105, a w 2006 r. wraz z Agro zaczęli występować w „Zinc Morning Zoo” z Ianem Calderem i Courtney Burns w stacji radiowej Sunshine Coast FM „Zinc 96”. Opuścił Zinc96 w dniu 17 października 2008 r.

W 2009 r. Dunn rozpoczął nadawanie talk-show 1116 4BC, odchodząc 29 października 2010 r.
Dunn jest narratorem serii Animal Planet Snake Boss .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Jamie Come Home / When You Walk in the Room	Jamie Dunn	08.1975	42[11]	-	Astor A 7252/-	-
Fun fun fun	Jamie Dunn	03.1978	79[5]	-	Warner Bros 100 065/-	-

Clive Dunn

Clive Dunn (ur. 9 stycznia 1920r w Londynie, zm. 6 listopada 2012r w Algarve) - brytyjski aktor i piosenkarz, znany przede wszystkim z występów w serialu Armia tatuśka (1968–1977).

Był absolwentem prywatnej szkoły aktorskiej Italia Conti Academy of Theatre Arts w Londynie. W kinie zadebiutował jako nastolatek, pierwszym filmem z jego udziałem, choć w małej roli niewymienionej w napisach, była komedia Boys Will Be Boys z 1935r. W czasie II wojny światowej trafił do armii. Podczas walk w Grecji został wzięty do niemieckiej niewoli i spędził cztery lata w obozach jenieckich w Austrii.

Po wojnie powrócił do aktorstwa, występując w teatrze i na estradzie, głównie w bardzo lekkich spektaklach komediowych i muzycznych. W latach 50-tych występował m.in. w serialu komediowym The Tony Hancock Show. W 1960r został obsadzony w serialu Bootsie and Snudge, gdzie po raz pierwszy zagrał staruszka, w rzeczywistości będąc czterdziestolatkiem. Umiejętność grania takich postaci okazała się nieoceniona w najbardziej znanej produkcji z jego udziałem, serialu Armia tatuśka. Dunn wcielał się tam w kaprala Jacka Jonesa, ponad siedemdziesięcioletniego weterana wojen kolonialnych w Sudanie (akcja serialu toczy się w latach 40-tych), który pomimo wieku nadal jest pełen animuszu i z zapałem służy w oddziale obrony terytorialnej. Choć grana przez Dunna postać była najstarszym bohaterem serialu, on sam – mając na początku jego produkcji 48 lat – należał do młodszych członków obsady złożonej głównie z bardzo dojrzałych aktorów. W późniejszych latach występował także w serialach Here Come the Double Deckers!, My Old Man i Grandad, gdzie również grał starszych panów.

W 1970 nagrał piosenkę Grandad (Dziadek), w której wcielał się w tytułowego bohatera. Przez trzy tygodnie stycznia 1971 utwór ten zajmował pierwsze miejsce na liście UK Singles Chart. Później nagrał jeszcze kilkanaście singli, lecz nie odniosły już takiego sukcesu.

W 1984 zakończył karierę aktorską i zamieszkał w Portugalii, gdzie poświęcił się malarstwu. Pod koniec życia musiał zrezygnować z tej pasji z powodu postępującej utraty wzroku. Zmarł 6 listopada 2012 w szpitalu w Algarve, w wyniku komplikacji po przebytej kilka dni wcześniej operacji. Miał 92 lata.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Grandad/I Play The Spoons	Clive Dunn	11.1970	1[3][28]	-	Columbia DB 8726	[written by Flowers, Pickett][produced by Ray Cameron, Peter Dulay ]

Beck

Właśc. Bek Hansen; 8.07.1970, Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) - voc, g, b, k, dr, perć, hca; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań.
Pochodzi z rodziny o bogatych tradycjach artystycznych. Matka, Bibbe Hansen, dała się poznać jako aktorka Andy'ego Warhola (przyjaźniła się z muzykami The Velvet Underground); ojciec, David Campbell, odniósł sukces jako skrzypek bluegrassowy i aranżer (w tej roli współpracował m.in. z Lindą Ronstadt, a po latach także z samym Beckiem). Największy wpływ wywarł na niego dziadek, Al Hansen, znany artysta awangardowy związany z nowojorskim ugrupowaniem Plexus (podejmowali wiele wspólnych działań artystycznych, udokumentowanych w 1998, już po śmierci Ala, książką Playing With Matches).
Zbliżył się też do drugiego dziadka, kaznodziei w kościele prezbiteriańskim w Kansas. Dorastał w Los Angeles w sąsiedztwie skupisk imigrantów z Korei i Salwadoru (urzeczony ich kulturą, m.in. nauczył się języka hiszpańskiego). Ukończył tylko dziesięć klas.

Zafascynowany tradycją muzyczną Ameryki, a w szczególności dorobkiem Jimmiego Rodgersa, Mississippi Johna Hurta, Leadbelly'ego i Woody ego Cuthriego, sam nauczył się grać na gitarze i w wieku szesnastu lat zaczął tworzyć folkowe ballady, które wykonywał m.in. na ulicach i w autobusach. Pisał też wiersze, na jakiś czas związał się nawet z trupą poetycka Youthless.
W 1989 opuścił dom rodziców i z gitara pod pachą wyruszył autobusem Greyhound z Los Angeles do Nowego Jorku. Tam pomieszkiwał u poznanych muzyków oraz występował w małych klubach East Village w rodzaju Chameleon (u boku m.in. Rogera Manninga i Kirka Kellyego). Piosenki, które tworzył i wykonywał w tym czasie, akompaniując sobie na gitarze akustycznej nazwanej Jazzercise, były mieszaniną folku, country, punku i nowoczesnej poezji (m.in. Cut 1/2 Blues, Pay No Mind).
W 1990 wrócił do Los Angeles i pojawił się w tamtejszych klubach, jak Jabberjaw i Rajfs. Krótko tworzył duet Ten Ton Paid z Martha Atwell. W styczniu 1991 poznał Toma Rothrocka, szefa małej firmy płytowej Bong Load Custom Records, i niebawem dokonał przy pomocy jego i Kark Stephensona jako producentów debiutanckich nagrań.

Owocami tych sesji były pierwsze niskonakładowe płyty; czwórka zawierająca To See That Woman Of Mine i MJV Makes Me Want To Smoke Crack (a także dwa utwory niejakiego Beana, czyli Stevea Moramarco), wydana w 1992 przez Flip, single Loser/Steal My Body Home, wydany w 1993 przez Bong Load, i Steve Threw Up/Motherfuker/(Cupcake), wydany w 1994, również przez Bong Load, kaseta "Golden Feelings", wydana w 1993 przez Sonic Enemy, oraz minialbum "A Western Harvest Field By Moonlight", wydany w 1994 przez Fingerpaint.
Piosenki Loser - zaraźliwie chwytliwa mieszanka m.in. bluesa, folku i hip hopu (wykorzystująca samplowane wstawki z Walk On Cuilded Splinters Dr.a Johna) - zrobiła furorę w niekomercyjnym radiu na Zachodnim Wybrzeżu. Za prawa do niej Beckowi już wtedy proponowano pół miliona dolarów.

W 1993 podpisał kontrakt z wytwórnia DCC, gwarantujący mu zaskakująco dużą swobodę, m.in. możliwość nagrywania także dla innych, niezależnych firm. Dla niej już zrealizował przy pomocy Rothrocka, Stephensona i Roba Schnapfa jako wspófproducentów, w prywatnych domach, album "Mellow Gold" (tylko w niektórych nagraniach wsparli go dodatkowi muzycy: Petra Haden - viol, Mike Boito - org, Rób Zabrecky - b i David Harte - dr). Wydana w marcu 1994 płyta, promowana m.in. singlem Loser/ Alcohol, okazała się światowym bestsellerem. Zawierała bogaty, urozmaicony repertuar, mocno osadzony na gruncie tradycji, ale wystarczająco nowoczesny i świeży, by przemówił do wyobraźni młodzieżowej publiczności. Były w nim i folkowe ballady w rodzaju Pay No Mind (Snooze), Nitemare Hippy Cirl czy Whiskeyclone Hotel City 1997, i rhythm'n'bluesowe granie w starym stylu - Ruckin' With My Head (Mountain Dew Rock), i zwariowany punk -Mutherfuker. Ale największe wrażenie robiły kompozycje eklektyczne, pomysłowo łączące w sobie wiele stylów i konwencji, od folku, bluesa i country po psychedelic, punk i hip hop, świadczące o skłonności do eksperymentowania, zwłaszcza Loser, ale też chociażby Soul Suckin Jerk, Sweet Sunshine, Beercan, Steal My Body Home.

Już w kwietniu 1994 z nalepką Flipside ukazała się kolejna płyta Becka, "Stereopathetic Soulmanure", zawierająca jego domowe, robocze nagrania z lat 1988-1993, od country (np. utwór Rowboat, po który później sięgnął Johnny Cash) i bluesa (np. Cut 1/2 Blues) po punk (np. Pink Noise) i dźwiękowe szaleństwa nie poddające się żadnym klasyffikacjom (np. Aphid Manure Heist). A w listopadzie tego roku staraniem firmy K Records Calvina Johnsona z zespołu Beat Happening trafił na rynek album "One Foot In The Grave" z zupełnie nowym repertuarem, wykonanym głównie na instrumentach akustycznych, pozbawionym eksperymentalnej otoczki, m.in. utwór Asshole, nagrany później przez Toma Petty'ego (w sesji wziął udział m.in.Chris Ballew, gitarzysta The Presidents Of The U.S.A.). W tym czasie, latem 1994, Beck po raz pierwszy koncertował poza Stanami, m.in. w Australii i Japonii. Natomiast rok później, latem 1995, był jedną z gwiazd amerykańskiego objazdowego festiwalu Lollapalooza oraz brytyjskiego Reading Festival.

Powrotem do muzyki z rejonów Loser była druga płyta dla DCC- "Odelay" z czerwca 1996 - pełna fantazji, uroczo zakręcona, wprawiająca słuchacza w rodzaj transu, zasługująca na miano psychodelicznego arcydzieła ery hip hopu. Głównym wykonawcą był znowu Beck, tylko tu i ówdzie wspierany przez innych, jak Boito - tp, k, David Brown -s,Gregory Leisz -g, Jon Spencer - k, Charlie Haden - b, Waronker - dr, perc, ale niezwykłe, cudownie bałaganiarskie, odjazdowe brzmienie udało się stworzyć za pomocą dźwięków wysamplowanych z nagrań innych artystów jak Out Or Sight i It's All Over Now Baby Blue Them, Venus Joe Thomasa, Needle To The Crove Mantronix Desafinado Laurindo Alemidy i jego zespołu The Bossa Nova All Stars. Producentami byli wraz z Beckiem słynni Dust Brothers, czyli Mike Simpson i John King. Przebojowej płycie towarzyszyły popularne single. Z tego okresu a dokładnie z października 1997, pochodzi też inna popularna płytka - Deadweight/Erase The Sun.
Trzeci album dla DCC, "Mutations" z listopada 1998,był znowu dziełem bardziej konwencjonalnym i staroświeckim. Zawierał np. wytworną balladę w tradycyjnym stylu We Live Again), piosenkę w konwencji country Canceled Check), efektowną sambę (Tropicalia), przede wszystkim zaś utwory inspirowane psychedelią lat sześćdziesiątych, zwłaszcza dokonaniami The Beatles ( Nobody's Fault But My Own, Lazy Flies, Diamond Bollocks)

Kolejna płyta "Sea Change" była zaskoczeniem dla wszystkich. Beck po nagraniu "Midnite Vultures" zapowiadał wydanie albumu z prostą muzyką rockową, ale swoich obietnic nie spełnił. Jak później twierdził, nie chciał się podpinać pod modny w tamtym czasie nurt nowej rockowej rewolucji, reprezentowany przez takich artystów jak The White Stripes czy The Strokes, dlatego też nagrywając "Sea Change" inspirował się muzyką country rockową i psychodeliczną. Do prac nad płytą zaprosił odpowiedzialnego za brzmienie albumów Radiohead Nigela Godricha (producent współpracował z muzykiem już wcześniej, przy okazji "Mutations") oraz swojego ojca Davida Campbella, który zaaranżował synowi partie smyków. "Sea Change" jest dziełem wyjątkowo dojrzałym, ale i smutnym (dużą mówią już tytuły utworów: "Lonesome Tears" czy "Already Dead"). Wydany w 2002 roku album opowiada w głównej mierze o rozpadzie partnerstwa. Trudno się temu dziwić, wszak początek XXI wieku nie był dla Becka zbyt udany - rozstał się wtedy ze swoją partnerką Leigh Limon i na dobre pokłócił z zaprzyjaźnionymi: gitarzystą, perkusistą oraz menedżerem. To jednak "Sea Change" jest tym albumem, za którym przepadają krytycy, dla przykładu magazyn "Rolling Stone" przyznał albumowi maksymalną liczbę 5. gwiazdek.

Te wszystkie osiągnięcia sprawiły, że Beck stał się jednym z największych bohaterów współczesnej popkultury. Wydany w 2005 roku album "Guero" zadebiutował na 2. miejscu listy amerykańskiego Billboardu (jest to do dzisiaj najwyżej notowane dzieło artysty).

Do pracy nad tą płytą Hansen zaprosił ponownie kolektyw Dust Brothers. Dziennikarze i fani byli zachwyceni. Zgodnie chwalili dzieło Becka, opisując "Guero" jako album łączący wszystkie wartościowe elementy twórczości muzyka. "Guero" to dzieło dojrzałe, przemyślane i do tego bardzo przebojowe - z tego krążka pochodzi mnóstwo niezwykle rozpoznawalnych hitów muzyka: "E-Pro", "Girl" czy "Hell Yes". Jeszcze w tym samym roku artysta zwany pieszczotliwie przez media "półbożkiem popkultury" wypuścił krążek zawierający remiksy nagrań z "Guero" - "Guerolito".

Kolejne płyty Becka: "The Information" z 2006 roku i "Modern Guilt" z 2008 roku są tylko dowodem na wielką wyobraźnię muzyczną, talent i niesamowite wyczucie piosenkarza. W "The Information" motyw przewodni stanowi elektronika, artysta dużo też rapuje, z kolei "Modern Guilt" to dzieło w głównej mierze rockowe, słychać w nim wpływ bluesa i glam rocka.

Beck Hansen jest na pewno artystą jedynym w swoim rodzaju. Bezwstydnie miesza ze sobą wszystkie możliwe style muzyczne i całkiem nieźle mu to wychodzi. Jest też twórcą wybitnie niezależnym. Na samym początku swojej fenomenalnej kariery wypuszczał alternatywny materiał w niezależnych wytwórniach (3 płyty, w tym debiutancka "Golden Feelings" z 1993 roku i jedna Ep-ka). Od samego początku działalności jest ceniony przez słuchaczy, dziennikarzy, a także przez branżę muzyczną. Thurston Moore z wielkiej nowojorskiej kapeli Sonic Youth wstawił się za młodym Hansenem, gdy ten podpisywał pierwszy wielki kontrakt z wytwórnią Geffen. Wielu muzyków i producentów po prostu chce z nim współpracować (ostatni album "Modern Guilt" produkował Beckowi bardzo rozchwytywany ostatnio producent Danger Mouse, natomiast w utworze "Go It Alone" na basie przygrywał mu sam Jack White, lider The White Stripes).

Artysta wraz z żoną, aktorką Marissą Ribisi należy do kościoła scjentologicznego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Loser/Alcohol	Beck	02.1994	15[8]	10[24]	Geffen GFSTD 67	[gold-US][silver-UK][written by Beck Hansen/Karl Stephenson][produced by Beck][sample z Walking on guilded splinters-Dr Johna]
Where it' s at	Beck	06.1996	35[5]	61[19]	Geffen GFST 22 156	[written by Beck Hansen/John King/Mike Simpson][produced by Beck/Dust Brothers][Grammy-1996 Rock Male Vocal ][sample z "Get up and dance"-Mantronix]
Devil' s haircut/Lloyd Price Express	Beck	11.1996	22[11]	94[4]	Geffen GFS 22 183	[written by Beck Hansen/John King/Mike Simpson][produced by Beck/Dust Brothers][sample z "Them's out of Sight"-Purdie's Soul Drums]
The new polution/Electric music and summer people	Beck	03.1997	14[12]	78[7]	Geffen GFS 22 205	[written by Beck Hansen/John King/Mike Simpson][produced by Beck/Dust Brothers][sample z "Venus"-Joe Thomasa]
Sissyneck/Feather in your cap	Beck	05.1997	30[10]		Geffen GFS 22 253	[written by Beck Hansen/Dust Brothers ][produced by Beck/Dust Brothers][z filmu "Feather in your cap"]
Jack -Ass/Burro/Strange invitation/Brother	Beck	09.1997	-	73[10]	Geffen GFS 22 276	[written by Bob Dylan/Beck Hansen/John King/Mike Simpson][produced by Beck/Dust Brothers]
Dead weight/Erase the sun	Beck	11.1997	23[12]	-	Geffen GFS 222 93	[written by Beck Hansen/Dust Brothers][produced by Beck/Dust Brothers][z filmu "A life less ordinary"]
Tropicalia/Halo of gold	Beck	12.1998	39[6]	-	Geffen GEFDM 22 365	[written by Beck Hansen][produced by Nigel Godrich/Beck]
Sexx laws/Salt in the wound	Beck	11.1999	27[10]	-	Geffen 4971812	[written by Beck Hansen][produced by Beck]
Mixed business/Dirty dirty	Beck	04.2000	34[6]	-	Geffen 4973002	[written by Beck Hansen][produced by Beck]
E-Pro	Beck	03.2005	38[5]	65[10]	Interscope 9880052	[written by Mike Diamond/Beck Hansen/Adam Horovitz/John King/Mike Simpson/Adam Yauch][produced by Beck/Dust Brothers]
Girl	Beck	08.2005	45[8]	100[1]	Interscope 9882469	[written by Beck Hansen/John King/Mike Simpson][produced by Beck/Dust Brothers]
Timebomb	Beck	10.2007	154[1]	103[1]	Interscope 10345	[written by Beck Hansen and The Dust Brothers][produced by Beck]
Blue Moon	Beck	01.2014	-	109	Capitol	[written by Beck Hansen][produced by Beck]
Heart Is a Drum	Beck	07.2014	-	118	Capitol	[written by Beck Hansen and The Dust Brothers][produced by Beck]
Dreams	Beck	06.2015	-	106	Capitol	[written by Beck Hansen, Andrew Wyatt,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mellow gold	Beck	03.1994	41[17]	13[24]	Geffen GED 24634	[platinum-US][gold-UK][produced by Beck Hansen, Tom Rothrock, Rob Schnapf, Karl Stephenson]
O-de-lay	Beck	06.1996	17[89]	16[88]	Geffen GED 24926	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Beck Hansen, The Dust Brothers, Mario Caldato, Jr, Brian Paulson, Tom Rothrock, Rob Schnapf]
Mutations	Beck	11.1998	24[22]	13[14]	Geffen GED 25184	[gold-US][gold-UK][Grammy-1999 Alternative Music ][produced by Beck Hansen,Nigel Godrich]
Midnite vultures	Beck	11.1999	19[28]	34[18]	Geffen 4905272	[gold-US][gold-UK][produced by Beck/Dust Brothers]
Sea change	Beck	09.2002	20[7]	8[26]	Geffen 4933932	[gold-US][silver-UK][produced by Nigel Godrich]
Guero	Beck	03.2005	15[15]	2[26]	Interscope 9880288	[gold-US][silver-UK][produced by Beck Hansen, Dust Brothers]
Guerolito	Beck	02.2006	131[1]	191[1]	Interscope 005972	[produced by Beck Hansen, Dust Brothers]
The Information	Beck	10.2006	-	7[18]	Interscope 008341	[produced by Nigel Godrich]
Modern Guilt	Beck	07.2008	9[6]	4[14]	XL Recordings XLCD 369	[gold-US][produced by Danger Mouse, Beck]
Morning Phase	Beck	03.2014	4[13]	3[35]	EMI 3764975	[gold-US][silver-UK][produced by Beck]
Colors	Beck	10.2017	5[3]	3[7]	EMI 5717679	[produced by Beck,Greg Kurstin,Cole M.G.N.]

Ooberman

Ooberman to angielski zespół z silnymi wpływami indie , folkowymi i progresywnymi, który powstał po raz pierwszy w 1997 roku. Rozstali się w 2003 roku, wkrótce po wydaniu drugiego albumu Hey Petrunko , ale ogłosili reaktywację w kwietniu 2006 roku i wkrótce potem zaczęli wydawać muzykę.

Założyciele Ooberman, Dan Popplewell i Andy Flett, spotkali się przy fortepianie w swojej szkole w Bradford w 1988 roku. Pierwszym zespołem, który założyli, był  The Forestry Commission, z młodszym bratem Fletta, Steve na gitarze basowej . Życie zespołu wkrótce się skończyło, kiedy Popplewell przeniósł się do Liverpoolu , ale trzej przyjaciele pozostali w kontakcie.

Steve Flett przeniósł się do Liverpoolu w 1992 roku, a Andy Flett dołączył do niego w latach 1996/7,  z Birmingham, gdzie studiował. Urodził się wówczas Ooberman, wraz z Alanem Kelly (perkusja) i ostatnim członkiem Sophii Churney ( klawisze i wokal ). Pierwszy koncert Ooberman  odbył się w czerwcu 1997 r., A ich ekscentryczne występy na żywo i dziwaczne dema zdobyły nagrodę BT Merseyside Arts w kategorii Best Newcomers w 1997 roku.

Ich pierwszym wydawnictwem był singiel „Sugar Bum” 7 calowy dla wytwórni Transcopic Grahama Coxona , a następnie chwalona przez krytyków EP-ka „ Shorley Wall ” w Tugboat Records, a następnie zespół podpisał kontrakt z Independiente , w której wydali swój pierwszy właściwy singiel: hit z Top 40 „Blossoms Falling”.

Wiosną 1999 roku zespół zakończył pracę nad swoim debiutanckim albumem The Magic Treehouse . Album otrzymał ogólnie pozytywne recenzje, w tym 8/10 w NME . Recenzje nie przełożyły się jednak na sprzedaż i po tym, jak garstka singli nie trafiła do Top 40, Independiente i Ooberman rozstali się, podobnie jak ich firmy wydawnicze i zarządzające.

Zespół (a raczej Danny and Sophie) podobno miał już dość przemysłu muzycznego , ale w połowie 2000 roku (lub Rather Danny) rozpoczęli pracę nad swoim drugim albumem. W tym czasie napięcie członków zespołu spowodowało, że oryginalny perkusista (Alan) opuścił zespół, a jego miejsce zajął Paul Walsham.

Po ponad roku pracy nad nowym materiałem zespół ogłosił, że wyda swój drugi album - Hey Petrunko - na początku 2002 roku. Mini-album, Running Girl , poprzedził go w październiku 2001 roku,i pojawił się nowy perkusista - Jaymie Ireland, Popplewell założył   własną wytwórnię płytową Rotodisc.

Pięć utworów na EP-ce - „Bluebell Morning” - i singiel - „Beany Bean” - pojawiły się na rynku, ale Hey Petrunko był opóźniony. Po prawie trzech latach pracy nad albumem, został ostatecznie wydany 3 marca 2003 roku, z uznaniem krytyków.

Następnie odbyła się trasa koncertowa i kolejny singiel, ale presja wywierana  na Hey Petrunko napięła atmosferę w zespole, a w maju Popplewell ogłosił, że wraz z Churneyem opuszczają zespół. Rotodisc został zamknięty, a planowane premiery i daty koncertów (w tym festiwale i koncerty zagraniczne) zostały odwołane.

W lutym 2005 r. Uruchomiono stronę internetową - ooberman.net - twierdząc, że jest „nową oficjalną stroną Ooberman”. Strona miała obraz, dość wyraźnie okładkę albumu, zatytułowaną „Ooberman - Rare Recordings”. Nic nie było słyszane z tej strony do grudnia 2005 r., kiedy Popplewell stwierdził, że nowy album będzie mieszanką starych, niepublikowanych i nowych piosenek. 

Jednak w kwietniu 2006 r. strona ooberman.net ukazała się w całości, a aktualizacja wiadomości z 20 kwietnia stwierdzała, że ​​„zespół zreformował się i nagrał nowy album ... nie ma żadnych aktualnych planów grania na żywo”.

Album zatytułowany Carried Away został wydany w sierpniu 2006 r. przez Rotodisc, dystrybuowany w Wielkiej Brytanii przez Cargo Records. Wydanie zostało poprzedzone niezwykle ograniczonym 7-calowym singlem „The Beauty of Your Soul”, 19 czerwca, oraz singlem do pobrania - zatytułowanym „Carried Away” - 24 lipca, który otrzymał radiową emisję stacjach, w tym XFM i 6music , a szczególnie w programie BBC Radio 2 Marka Radcliffe'a .

W grudniu 2006 r. Rotodisc wydała album Symphonika zatytułowany The Snow Queen . Symphonika to boczny projekt orkiestrowy Dana Popplewella, a na płycie znalazła się Royal Liverpool Philharmonic Orchestra i wokal Sophii Churney. 

26 lutego 2007 r. Andy i Steve Flett wydali album z materiałem nagranym w czasie Ooberman pod nazwą Ooberon  zatytułowany Waiting For The Sonic Boom . 

We wrześniu 2007r zespół wydał The Lost Tapes - Rare Recordings 1991–2007 , zbiór rzadkich i niepublikowanych nagrań obejmujących okres w tytule.

W sierpniu 2007 r. ogłosili na swojej stronie, że cały ich katalog  będzie dostępny do bezpłatnego pobrania w ramach promocji The Lost Tapes .
W dniu 7 czerwca 2010 r. ukazał się nowy album London Town z udziałem członków Ooberman Sophii Churney i Dana Popplewella jako „The Magic Theatre” wraz z jedenastoma darmowymi filmami HD. Dźwięk orkiestrowy albumu został osiągnięty przy niskim budżecie dzięki muzyce biblioteki Popplewella, przeznaczonej do wykorzystania jako tło dla filmów i telewizji, które pasowały do ​​jego piosenek.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blossoms Falling	Ooberman	05.1999	39[4]	-	Independiente ISOM 26MS	[written by Dan Popplewell,Andy Flett,Steve Flett,Sophia Churney,Alan Kelly][produced by Stephen Street]
A Million Suns	Ooberman	07.1999	43[4]	-	Independiente ISOM 30MS	[written by Dan Popplewell,Andy Fletty][produced by Stephen Street]
Tears From A Willow	Ooberman	10.1999	63[3]	-	Independiente ISOM 37MS	[written by Dan Popplewell,Andy Flett,Steve Flett,Sophia Churney,Alan Kelly][produced by Stephen Street]
Shorley Wall	Ooberman	04.2000	47[4]	-	Independiente ISOM 41MS	[written by Dan Popplewell,Andy Flett][produced by Stephen Street]
Dolphin Blue	Ooberman	12.2000	88[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 009	[written by Dan Popplewell]
Beany Bean	Ooberman	08.2002	79[3]	-	Rotodisc ROTOCDA 003	[written by Dan Popplewell]
The First Days Of The Holidays	Ooberman	03.2003	102[1]	-	Rotodisc ROTOCDA 006	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Magic Treehouse	Ooberman	11.1999	79[2]	23[33]	Independiente ISOM 13CD	[produced by Stephen Street]

Will Downing

Ur. w Nowym Jorku (USA). Pod koniec lat 70-tych Downing był poszukiwanym wokalistą sesyjnym; towarzyszył w nagranich takim wykonawcom, jak Rose Royce, Billy Ocean, Jennifer Holliday czy Nona Hendryx. Jednak tak naprawdę kariera tego wokalisty soulowego rozpoczęła się w połowie lat 80-tych, za sprawą spotkania z producentem i wykonawcą Arthurem Bakerem.

Downing został członkiem formacji Bakera - Wally Jump Jr. And The Criminal Element, której pozostałymi muzykami byli brooklyńczyk Wally Jump, Craig Derry (były członek Moments i Sugarhill Gang), Donny Calvin i Dwight Hawkes (ci dwaj byli wcześniej muzykami Rockers Revenge), Rick Sher (wcześniej w Warp 9) oraz para toasterów Michigan And Smiley.

Z zespołem tym, nagrywającym dla należącej do Bakera wytwórni Criminal Records, Downing spędził pewien czas, by w końcu podpisać solowy kontrakt nagraniowy z firmą Island Records. W 1988 nagrał dla niej debiutancki album, którego producentem został Baker. Pierwszym singlem wydanym pod własnym nazwiskiem Downinga był "A Love Supreme" (4th&Broadway; 1987) - do jednej z najsłynniejszych kompozycji Johna Coltrane'a dodano tekst. Singel dotarł do pierwszego miejsca list przebojów w Wielkiej Brytanii, album wszedł do Top 20.

Downing wylansował potem kolejne przeboje - "In My Dreams" oraz własną, nową wersję "Where Is The Love" z repertuaru Roberty Flack i Donny'ego Hathawaya (zaśpiewał ten duet z Miką Paris). Producentem drugiego albumu został sam Downing, a współautorem utworów był Brian Jackson, współpracownik Gil Scott-Heron.

Jednak ani ta płyta, ani następna - A Dream Fulfilled, której współproducentami byli Barry J. Eastmond i Wayne Braithwaite - nie zdołała powtórzyć sukcesu pierwszego albumu.
Płytą Moods Downing umocnił swoją pozycję na rynku "gładkiej" muzyki na późny wieczór i choć jego świetny głos sprawdza się doskonale w takim melancholijnym repertuarze, to odbiorca zawsze pozostaje niebezpiecznie blisko granicy letargu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Love Supreme	Will Downing	04.1988	14[10]	-	4th & Broadway BRW 90	[written by J. Coltrane][produced by Arthur Baker][77[6].R&B Chart]
Sending Out An S.O.S.	Will Downing	05.1988	-	-	Island 99 336 [US]	[written by W. Downing, B. Jackson, D. Madden, C. Derry][45[10].R&B Chart]
In My Dreams	Will Downing	06.1988	34[6]	-	4th & Broadway BRW 104	[written by Arthur Baker, Mac Quaill][produced by Brian Jackson, Will Downing]
Free/Dancin' In The Moonlight	Will Downing	10.1988	58[5]	-	4th & Broadway BRW 112	[written by D. Williams, H. Redd, N. Watts, S. Greene][produced by Will Downing][48[10].R&B Chart]
Where Is The Love	Mica Paris & Will Downing	01.1989	19[7]	-	4th & Broadway BRW 122	[produced by Will Downing]
Test Of Time	Will Downing	10.1989	67[2]	-	4th & Broadway BRW 146	[written by M. Holder, K. Harris][produced by Laythan Armor, Will Downing][35[12].R&B Chart]
Come Together As One	Will Downing	02.1990	48[4]	-	4th & Broadway BRW 159	[written by Greg Smith, Will Downing][produced by Greg Smith, Will Downing][50[8].R&B Chart]
I Try	Will Downing	03.1991	-	-	Island 878 888 [US]	[written by A. Bofill][produced by Wayne Brathwaite][13[17].R&B Chart]
I Go Crazy	Will Downing	07.1991	-	-	Island 868 532	[written by P. Davis][produced by Will Downing][37[11].R&B Chart]
There's No Living Without You	Will Downing	09.1993	67[1]	-	4th & Broadway BRW 278	[written by Connor Reeves, Greg Smith][produced by Rex Rideout, Will Downing][57[12].R&B Chart]
Do You Still Love Me	Will Downing	12.1993	-	-	Mercury 862848 [US]	[69[9].R&B Chart]
Break Up To Make Up	Will Downing	04.1994	-	-	Mercury 858 614 [US]	[written by K. Gamble, L. Creed, T. Bell][produced by Bob Baldwin, Will Downing][66[8].R&B Chart]
Sorry, I	Will Downing	10.1995	-	-	Mercury 852 410 [US]	[45[20].R&B Chart]
Just To Be With You	Will Downing	02.1996	115[1]	-	4th & Broadway BRW 327	[produced by Rex Rideout, Will Downing]
All About You	Will Downing	11.1997	-	-	Mercury [US]	[63[4].R&B Chart]
A Million ways	Will Downing	11.2003	-	-	GRP [US]	[written by Joe,Jolyon Skinner][58[20].R&B Chart]
Crazy Love	Will Downing	11.2005	-	-	GRP [US]	[73[14].R&B Chart]
After Tonight	Will Downing	11.2007	-	-	Peak [US]	[written by Rex Rideout, Will Downing][produced by Rex Rideout, Will Downing][56[18].R&B Chart]
Something Special	Will Downing	06.2009	-	-	Peak [US]	[86[11].R&B Chart]
Love Suggestions	Will Downing	08.2009	-	-	Concord [US]	[69[10].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Will Downing	Will Downing	03.1988	20[23]	-	4th & Broadway BRLP 518	[gold-UK][produced by Will Downing]
Come Together As One	Will Downing	11.1989	36[2]	-	4th & Broadway BRLP 538	[produced by Will Downing]
Love's the Place to Be	Will Downing	08.1993	-	166[7]	4th & Broadway BRLP 597
Moods	Will Downing	11.1995	-	139[2]	4th & Broadway BRLP 612
Invitation Only	Will Downing	11.1997	-	127[3]	Mercury 536 350 [US]
Pleasures of the Night	Will Downing with Gerald Albright)	10.1998	-	169[3]	Verve Forecast 557 613 [US]
All the Man You Need	Will Downing	08.2000	-	100[7]	Motown 157 881 [US]
Sensual Journey	Will Downing	05.2002	-	90[7]	GRP 589 610 [US]
Emotions	Will Downing	11.2003	-	92[6]	GRP 000529 [US]
Christmas, Love and You	Will Downing	11.2004	-	37[1].Christmas Chart	GRP 002748 [US]
Soul Symphony	Will Downing	10.2005	-	65[3]	GRP 005215 [US]
After Tonight	Will Downing	10.2007	-	37[3]	Peak 30561 [US]
Classique	Will Downing	06.2009	-	22[8]	Peak 31278 [US]
Lust, Love & Lies (An Audio Novel)	Will Downing	09.2010	-	42[4]	Peak 32463 [US]

Doro

Pseudonim Dorothy Pesch, liderki i wokalistki niemieckiej heavymetalowej grupy Warlock, która przestała istnieć w 1987 roku po wydaniu albumu Triumph And Agony. Dorothy rozpoczęła wtedy karierę solową, a w zespole towarzyszącym jej w nagraniach znaleźli się: Tommy Henriksen (bas), John Devin (gitara) i Bobby Rondinelli (perkusja). Doro zatrudniła również Joeya Balina, który pomógł jej skomponować utwory na debiutancki album Force Majeure, wydany w 1988r.

 Zawierał on muzykę odmienną od wcześniejszych propozycji Pesch, bardziej komercyjną i skierowaną do szerszych kręgów słuchaczy. Płytę otwierała żenująca wersja przepięknego klasyka Procol Harum „A Whiter Shade Of Pale”. Reszta materiału była niewiele lepsza. W tej sytuacji Dorothy porzuciła grupę i zaczęła nagrywać z Genem Simmonsem (z Kiss), który został jej producentem. Nadal jednak za wszelką cenę próbowała dostać się na listy przebojów. Album Rare Diamonds - składanka starych nagrań wokalistki - dał jej czas na zastanowienie się nad następnym krokiem w muzycznej karierze.

Po dłuższej nieobecności Doro powróciła w 1993 udanym (i przebojowym!) singlem „Bad Blood”, który nawiązywał do odrodzenia się w Niemczech fali przemocy wobec cudzoziemców. Promowany nim album Angels Never Die poza Niemcami nie zdobył praktycznie żadnego powodzenia. Niemniej trasa koncertowa po rodzinnym kraju artystki cieszyła się dużą popularnością, a jej rezultatem był album Doro Live. W tym czasie Doro połowę czasu spędzała w Niemczech, połowę w USA, skąd pochodzili członkowie jej grupy.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Force Majeure	Doro	04.1989	-	154[11]	Mercury 838 016	[produced by Joey Balin]