Earth & Fire

Grupa holenderska. Powstała w 1968 z inicjatywy bliźniaków Chrisa Koertsa -g, k, voc i Gerarda Koertsa - k, vib, fl, voc. Z początku towarzyszyli im: Lisette - voc, Hans Ziech - b i Cees Kalis - dr.
W 1969 najpierw na miejsce Lisette, która wyjechała do Stanów, dołączyła Jerney Kaagman - voc, później zaś Kalisa zastąpił Ton van der Kley - dr, perc. W 1975 zamiast Ziecha przyjęto Theo Hurtsa - b, g. W tym czasie w składzie na krótko pojawił się też Nippy Noya - perc. Na początku lat osiemdziesiatych nastapiły dalsze zmiany.Najpierw Hurtsa i Kleya zastapili Bert Ruiter [26.11.1946r]-b,perc,voc z Focus i Al Tamboer - dr, a niedługo potem miejsce Chrisa Koertsa zajął Ronnie Meyjes - g. W 1987 przestała istnieć. Wkrótce potem Koertsowie wznowili wspólną działalność jako Earth And Fire Orchestra.

Zwróciła na siebie uwagę, koncertując na terenie całej Holandii u boku Golden Earring. Podpisała kontrakt z wytwórnią Polydor i wiosną 1970 zadebiutowała singlem z piosenką Seasons, napisaną przez George'a Kooymansa, gitarzystę tego zespołu (na stronie B kompozycja Hazy Paradise). Już tą pierwszą płytką zaskarbiła sobie sympatię słuchaczy. Ugruntowała sukces następnymi singlami, Ruby Is The One/Mechanical Lover i Wild And Exciting/Vivid Shady Land, oraz albumem "Earth And Fire", wydanymi w tym samym roku. Zaproponowała na nich własny, różnorodny, chwytliwy repertuar rockowy czy raczej pop-rockowy, nieśmiało urozmaicany elementami muzyki dawnej, opracowany barwnie z użyciem m.in. gitar elektrycznych i akustycznych, organów i fletu, np. Wild And Exciting, Twilight Dreamer, Ruby Is The One, You Know The Way, 21st Century Land, What's Your Name.

Duże powodzenie w Holandii, ale też w Belgii i Niemczech, zyskały następne płyty: single Invitation/Song Of The Marching Children i Storm And Thunder/Lost Forever z 1971, Memories/From The End Till The Beginning z 1972, Maybe Tomorrow Maybe Tonight/Theme From Atlantis z 1973 i Love Of Life/Tuffy The Cat z 1974 oraz albumy "Song Of The Marching Children" z 1971 i "Atlantis" z 1973. Zawierały trochę inny repertuar, o pewnych cechach art rocka, np. spod znaku Pink Floyd, Camel, Renaissance i King Crimson, zachowujący wszakże dawną chwytliwość, np. rozbudowane formalnie, wieloczęściowe kompozycje Song Of The Marching Children i Atlantis oraz piosenki i miniatury instrumentalne Invitation, Memories, Fanfare, Theme From Atlantis, Love Please Close The Door i From The End Till The Beginning. Właśnie dokonania z tego okresu uważa się za największe osiągnięcia Earth And Fire.

Ma płytach z połowy lat siedemdziesiątych, takich jak single Only Time Will Tell/Fun i Thanks For The Love/Excerpts From To The World Of The Future z 1975 oraz What Difference Does It Make/Fun z 1976, a także album "To The World Of The Future" z 1975, grupa z powodzeniem spróbowała odświeżyć wypracowany styl elementami funku i jazz rocka (np. To The World Of The Future, The Last Seagull, Voice From Yonder, Circus).

Niestety, w późniejszych latach znacznie obniżyła loty. I po zmianach, które nastąpiły na początku lat osiemdziesiątych, jej kariera całkowicie się załamała. Album "Frames" z 1988, nagrany przez Koertsów pod nazwą Earth And Fire Orchestra, zawierał znowu ambitniejszą muzykę instrumentalną, wykonywaną głównie na instrumentach elektronicznych i zaliczaną do nurtu New Age.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Holland	Wytwórnia [US]	Komentarz
Seasons/Hazy paradise	Earth & Fire	01.1970	-	2[14]	Polydor S 1335	[written by G.Kooymans]
Ruby is the one/Mechanical lover	Earth & Fire	04.1970	-	4[10]	Polydor 2050 019	[written by C.Koerts]
Wild and exciting/Vivid shady land	Earth & Fire	09.1970	-	5[9]	Polydor 2050 044	[written by C.Koerts-G.Koerts]
Invitation /Song of the marching children	Earth & Fire	02.1971	-	5[7]	Polydor 2050 084	[written by C.Koerts]
Storm and thunder/Lost forever	Earth & Fire	09.1971	-	6[10]	Polydor 2050 133	[written by G.Koerts-H.Ziech-C.Koerts]
Memories /From the end till the beginning	Earth & Fire	04.1972	-	1[2][14]	Polydor 2050 179	[written by G.Koerts-H.Ziech-C.Koerts]
Maybe tomorrow, maybe tonight/Theme from Atlantis	Earth & Fire	02.1973	-	3[11]	Polydor 2050 242	[written by G.Koerts-H.Ziech-C.Koerts]
Love of life/Tuffy the cat	Earth & Fire	06.1974	-	2[10]	Polydor 2050 322	[written by G.Koerts-H.Ziech-C.Koerts]
Only time will tell/Fun	Earth & Fire	04.1975	-	12[6]	Polydor 2050 359
Thanks for the love/Excerpts from to the world of the future	Earth & Fire	10.1975	-	8[6]	Polydor 2050 376	[written by H.Ziech-C.Koerts]
What difference does it make/[ins]	Earth & Fire	02.1976	-	12[7]	Polydor 2050 411	[written by H.Ziech-C.Koerts]
7 8th Avenue/Dizzy raptures	Earth & Fire	11.1977	-	18[6]	Polydor 2050 498	[written by G.Koerts-T.Hurts-H.Ziech-C.Koerts]
Weekend /Answer me	Earth & Fire	11.1979	-	1[3][13]	Vertigo 6012 968	[written by G.Koerts]
Fire of love/Seasons of the falling leaves	Earth & Fire	02.1980	-	23[5]	Vertigo 6012 971	[written by B.Ruiter-J.Kaagman]
Dream /Jerney' s day off	Earth & Fire	10.1981	-	27[5]	Vertigo 6198 490	[written by G.Koerts]
Tell me why/What more could you desire	Earth & Fire	12.1981	-	-	Vertigo 6198 517	[written by G.Koerts]
Love is an ocean/You	Earth & Fire	02.1982	-	-	Vertigo 6198 529	[written by B.Ruiter-J.Kaagman]
Twenty four hours/Strange town	Earth & Fire	11.1982	-	14[7]	Dureco Benelux 4663	[written by G.Koerts]
Jack is back/Hide away	Earth & Fire	02.1983	-	29[3]	Dureco Benelux 4709	[written by B.Ruiter-J.Kaagman]
The two of us/Love is to give away?	Earth & Fire	05.1983	-	32[3]	Dureco Benelux 4709	[written by G.Koerts]

Don Estelle

Don Estelle (właśc. Ronald Edwards; ur. 22 maja 1933 w Manchesterze - zm. 2 sierpnia 2003 w Rochdale) - brytyjski aktor i piosenkarz, najbardziej znany ze swojej pracy dla telewizji, zwłaszcza występów w serialu It Ain't Half Hot Mum.

Śpiewać publicznie zaczął jako ośmioletni chłopiec, początkowo głównie jako chórzysta i solista w kościołach. Po mutacji jego głos nabrał barwy tenorowej. W latach 50-tych występował w teatrach i klubach muzycznych. Na jednej z takich scen poznał aktora Windsora Daviesa, z którym przez 4 lata przemierzał kraj z estradowym programem muzyczno-komediowym. W latach 60-tych zaczął pojawiać się w telewizji, grając gościnnie w tak znanych produkcjach jak Coronation Street czy Armia tatuśka.

Przełomem w jego karierze był jednak dopiero występ w serialu It Ain't Half Hot Mum, w którym wcielił się w rolę szeregowca "Lofty'ego" Sugdena - niskiego, niezdarnego okularnika, obdarzonego jednak potężnym głosem. Postać ta szybko zdobyła sympatię widzów i wyrosła na jedną z najważniejszych w serialu (czego odbiciem był fakt, że od trzeciej serii Estelle był wymieniany w czołówce). W 1975 Estelle oraz Davies - występując jako postacie z serialu - nagrali singiel Whispering Grass, który wspiął się na 3 tygodnie na szczyt brytyjskiej listy przebojów, zaś jego sprzedaż przekroczyła milion egzemplarzy. Później obaj panowie wydali album Sing Lofty, który znalazł 250 tysięcy nabywców.

Po zakończeniu emisji serialu w 1981, Estelle grał jeszcze niewielkie role filmowe i telewizyjne, pracował także na scenie. W 1999 wystąpił gościnnie w serialu Liga Dżentelmenów. Ostatnie lata życia spędził w Nowej Zelandii, skąd powrócił na kilka tygodni przed śmiercią. Został pochowany razem z hełmem, będącym najbardziej charakterystycznym elementem ubioru jego serialowego bohatera.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Whispering Grass / I Should Have Known	Windsor Davies as B.S.M. Williams & Don Estelle	05.1975	1[3][12]	-	EMI EMI 2290	[written by F. Fisher, D. Fisher][produced by Walter J. Ridley][pierwotnie nagrana przez Inkspots]
Paper Doll/When I Learn To Love Again	Don Estelle & Windsor Davies	10.1975	41[4]	-	EMI EMI 2361	[written by Black][produced by Walter J. Ridley]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sing Lofty	Don Estelle & Windsor Davies	06.1976	10[8]	-	EMI EMC 3102	[produced by Walter J. Ridley]

D:Ream

Londyński zespół popowo-taneczny, który z klubów zawędrował aż do audycji "dziennego" radia, odnosząc kilka wielkich sukcesów na listach przebojów.

Pierwotny skład tworzyli: Al Mackenzie (właśc. Alan Mackenzie. ur. 31.10.1968 r. w Edynburgu, Szkocja) oraz Peter Cunnah (ur. 30.08.1966 r. w Derry w Irlandii Pin.; ex-Tie The Boy, Baby June). Pierwszy występ zespołu odbył się w JFK Bar przy Great Portland Street w Londynie, w lutym 1992 r. Cztery miesiące później wytwórnia Rhythm King wydała debiutancki singel D:Ream "UR The Best Thing" (ortografia a la Prince miała stać się znakiem rozpoznawczym grupy).

Choć utwór ten w prasie muzycznej nie zwrócił na siebie uwagi (gdy pewnego razu spytano członków grupy podczas wywiadu, kto jest ich ulubionym DJ-em. Mackenzie wymienił Steve'a Wrighta). Mackenzie i Cunnah stali się remikserami poszukiwanymi przez, muzyków mainstreamowych (takich jak Deborah Harry, RM czy Duran Duran). Po pewnym czasie "UR The Best Thing" oraz następny singel "Things Can Only Get Better" na skutek rosnącej popularności D:Ream doczekały się wznowień.

Debiutancki album duetu, wydany w sierpniu 1993 r., prasa muzyczna skrytykowała. Mackenzie też nie wydawał się zadowolony z nowego, bardziej popowego brzmienia. W październiku 1993 r. ogłosił, że odchodzi z D:Ream i wraca do pracy DJ-a. Wkrótce po tym odgrzany utwór "Things Can Only Get Better" powrócił na długo do czołówki brytyjskich popowych list przebojów. Dało to powody do drwiących komentarzy ze strony przedstawicieli sceny tanecznej, z której przecież, grupa się wywodziła.

Członkowie zespołu Pressure Of Speech stwierdzili nawet, iż piosenka ta ma taki potencjał, ze "będzie pewnie hymnem następnej konferencji partii konserwatywnej". Mackenzie zdążył wtedy rozpocząć karierę solową pod szyldem Kitsch In Sync (Jazz Ma Ass wydany nakładem Global Grooves w 1994 r.). Prowadzony już tylko przez Petera Cunnaha D:Ream wrócił na scenę muzyczną w 1995 r. wprowadzając na rynek cztery przebojowe single (w tym nr 1 w Anglii - "Things Can Only Get Better"), a ich album World zdobył tytuł platynowej płyty.

Napisany przez Petera i Tima Hegarty, pochodzący z albumu World - "Shoot Me With Your Love" zawiera także remiksy Loveland, Juniora Vasqueza, Ashleva Casselle (Daydreamer) i D:Ream. Kiedy Al Mackenzie opuścił grupę, by skoncentrować się na swojej karierze DJ-a, Peter zatrudnił aż sześciu muzyków do wyprzedanej do ostatniego biletu trasie koncertowe] w Wielkiej Brytanii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
U R the Best Thing	D:Ream	07.1992	72[1]	-	FXU MAG 1011	[written by Peter Cunnah][produced by Peter Cunnah,Tom Frederikse]
Things Can Only Get Better	D:Ream	01.1993	24[5]	-	Magnet MAG1010	[written by J. Petrie, P. Cunnah][produced by D:Ream, Tom Frederickse]
U R the Best Thing	D:Ream	04.1993	19[8]	-	Magnet MAG 1011	[written by Peter Cunnah][produced by Peter Cunnah,Tom Frederikse]
Unforgiven	D:Ream	07.1993	29[3]	-	Magnet MAG 1016	[written by A. Mackenzie, P. Cunnah][produced by D:Ream, Tom Frederickse]
Star / I Like It	D:Ream	10.1993	26[4]	-	Magnet MAG 1019	[written by Peter Cunnah][produced by D:Ream, Tom Frederickse]
Things Can Only Get Better	D:Ream	01.1994	1[4][16]	-	Magnet MAG 1020	[written by J. Petrie, P. Cunnah][produced by Peter Cunnah,Tom Frederikse]
U R the Best Thing	D:Ream	03.1994	4[11]	-	Magnet MAG 1021	[written by Peter Cunnah][produced by Peter Cunnah,Tom Frederikse]
Take Me Away	D:Ream	06.1994	18[6]	-	Magnet MAG 1025	[written by Peter Cunnah][produced by Peter Cunnah,Tom Frederikse]
Blame It On Me	D:Ream	09.1994	25[6]	-	Magnet MAG 1027	[written by Peter Cunnah][produced by Peter Cunnah,Tom Frederikse]
Shoot Me With Your Love	D:Ream	07.1995	7[15]	-	Magnet MAG 1034	[written by Peter Cunnah, Tim Hegarty][produced by D:Ream, Tom Frederikse]
Party Up The World	D:Ream	09.1995	20[12]	-	Magnet MAG 1037	[written by Peer,Peter Cunnah][produced by D:Ream, Tom Frederikse]
The Power (Of All The Love In The World)	D:Ream	11.1995	40[4]	-	Magnet MAG 1039	[written by Peter Cunnah][produced by D:Ream, Tom Frederikse]
Things Can Only Get Better	D:Ream	05.1997	19[11]	-	Magnet MAG 1050	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
D:Ream On Volume 1	D:Ream	10.1993	5[52]	-	Magnet 4509-93371-1	[produced by D:Ream & Tom Frederikse]
World	D:Ream	09.1995	5[6]	-	Magnet 0630 11796 2	[silver-UK][produced by D:Ream & Tom Frederikse]

Guns ' N Roses

Założycielami tej najbardziej kontrowersyjnej heavy-rockowej grupy końca lat 80. byli W. Axl Rose (właśc. William Bailey, ur. 6.02.1962 r. w Lafayette w stanie Indiana, USA) i Izzy Stradlin (właśc. Jeffrey Isabelle, ur. 8.04.1962 r. w Lafayette w stanie Indiana. USA).
Rose zaczął śpiewać już w wieku 5 lat w chórze ko ścielnym. Stradlina, grającego w wielu lokalnych zespołach, poznał w 1984 r. w Los Angeles. Razem z Tracii Gunsem (gitara) i Robem Gardnerem (perkusja) utworzyli oni grupę rockową nazwaną najpierw Rose, później Hollywood Rose, a w końcu LA Guns.

Wkrótce Guns i Gardner opuścili zespół zachowując nazwę, a zastąpiło ich dwóch członków miejscowej formacji Road Crew - perkusista Steven Adler (ur. 22.01.1965 r. w Cleveland w stanie Ohio) i gitarzysta Slash (właśc. Saul Hudson, ur. 23.07.1965 r. w Stoke-on-Trent w hrabstwie Staffordshire, Anglia; syn projektantki mody i grafika projektującego okładki płyt). Kiedy do grupy dołączył basista Duff Rose McKagan (właśc. Michael McKagan, ur. 5.02.1965 r. w Seattle w stanie Washington, USA), przyjęła ona nazwę Guns N'Roses.

Na ich pierwszy koncert w 1985 roku przyszły co prawda tylko dwie (!) osoby, a]e zespół dość szybko zyskał lokalną popularność, łącząc punkowy nihilizm z tradycyjnym heavy metalem. Jego debiutancki maxi-singel Live?!*Ž Like A Suicide został wydany w maju 1986 r. w nakładzie 10 tys. egzemplarzy przez niezależną wytwórnię Uzi/Suicide, tuż po ich powrocie z trasy koncertowej po USA "Hell Tour'85". Płyta spotkała się ze sporym zainteresowaniem ze strony krytyków i wytwórni płytowych.

W 1986 r. grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Geffen, która w rok później wznowiła jej pierwszego maxi-singla. Równocześnie zespół często koncertował, m.in. u boku Iron Maiden i Motley Crue. Mimo kłopotów poszczególnych muzyków z alkoholem i narkotykami w sierpniu 1987 roku ukazał się na rynku pierwszy album grupy Appetite For Destruction, wyprodukowany przez Mike'a Clinka i sprzedany na całym świecie w ilości blisko 20 milionów egzemplarzy! W rok po wydaniu dotarł on na szczyt listy najpopularniejszych płyt w Ameryce, zaś pochodzący z niego utwór "Welcome To The Jungle" (wykorzystany w filmie Dead Pool z udziałem Clinta Eastwooda) trafił do Top 30 listy przebojów w Wielkiej Brytanii.

Koncerty Guns N'Roses w Stanach Zjednoczonych i Europie wzbudzały wiele kontrowersji, szczególnie kiedy w 1988 roku dwóch fanów grupy zginęło w czasie rozruchów podczas festiwalu Monsters Of Rock w Castle Donington w Anglii. We wrześniu tego roku singel "Sweet Child 01 Mine", opowiadający o narzeczonej Axla, dotarł do pierwszego miejsca listy "Billboardu" Natomiast w grudniu ukazał się mini-album G N'R Lies, zawierający cztery utwory znane z EP-ki Live?!*Ž Like A Suicide, uzupełnione czterema premierowymi kompozycjami zespołu.

Płyta cieszyła się ogromnym powodzeniem po obu stronach Atlantyku, podobnie jak i kolejne single "Paradise City" (5. miejsce w Stanach i 6. w Anglii) oraz "Patience" (10. pozycja na liście przebojów w Anglii). Tekst utworu "One In A Million", napisany przez Rose'a, stał się jednak przedmiotem powszechnej krytyki ze względu na swój anty-homoseksualny wydźwięk. Chociaż Guns N'Roses pojawili się na koncercie dobroczynnym "Farm Aid IV", ich kariera w latach 1989-90 pełna była incydentów związanych z narkotykami, pijaństwem i burdami (np. w sierpniu 1989 r. Stradlin został aresztowany za oddawanie w miejscu publicznym moczu). Napędzało to jej nowych fanów na całym świecie.

Przy okazji G N'R zbierali liczne nagrody, jak np. "MTV Music Award" za teledysk do utworu "Sweet Child O'Mine" czy trofea "Billboardu" za najpopularniejsze płyty roku. W 1990 r. Axl ożenił się z Erin Everly, by po miesiącu wnieść sprawę rozwodową. W październiku oficjalnie poinformowano, iż miejsce Adlera zajął Matt Sorum z grupy The Cult, a piątym członkiem grupy został Dizzy Reed (eks-The Wild), grający na instrumentach klawiszowych.
Rosnąca reputacja Slasha przyniosła mu zaproszenie do uczestnictwa w nagraniach Boba Dylana i Michaela Jacksona. Miał on także swój udział w rejestracji okolicznościowego albumu poświęconego Lesowi Paulowi.

W 1991 r. grupa wydała w tym samym dniu dwa wysoko ocenione albumy Use Your Illusion I i Use Your illusion II, które do dziś znalazły 27 milionów nabywców! Zwiastowały je nowa wersja przeboju Boba Dylana "Knockin' On Heaven's Door", pochodząca ze ścieżki dźwiękowej filmu "Days Of Thunder" i przebojowy singel "You Could Be Mine" (motyw przewodni filmu "Terminator II").

Tuż po wydaniu obu płyt - i wielkim sukcesu kolejnego singla "Don't Cry" - niespodziewanie z zespołem rozstał się Izzy Stradlin, autor większości kompozycji na Use Your Illusion. Jego następcą został w listopadzie 1991 r. Gilbey Clarke (eks-Kills For Thrills). Później grupa, już bardziej powściągliwa w życiu prywatnym i publicznym, wyruszyła na trwającą w sumie blisko dwa lata światową trasę koncertową. Ekscytujące występy przyniosły zespołowi zaszczytne porównanie z The Rolling Stones u szczytu sławy. Ich pojawienie się w kwietniu 1992 roku na koncercie ku czci Freddiego Mercury'ego skłoniło firmę Geffen do wznowienia singla "Knockin' On Heaven's Door".

Wprawdzie wielbiciele Boba Dylana pomrukiwali z niedowierzaniem, ale szerokie grono fanów grupy z radością obserwowało, jak ich bohaterowie wspinają się w notowaniach list przebojów wkrótce po wydaniu tego utworu. Później - praktycznie do połowy 1993 r. - G N'R koncertowali na niemal całym świecie, nierzadko z kłopotami spowodowanymi głosową niedyspozycją Axla. W maju 1993 roku - tuż przed drugą serią występów w Europie , lekkich obrażeń w wypadku motocyklowym doznał Gilbey Clarke.

Podczas pięciu pierwszych występów zastąpił go... Izzy Stradlin, co spowodowało lawinę plotek o jego powrocie na łono grupy. Jak się okazało, był to tylko gest dobrej woli w obliczu groźby zerwania kilku koncertów. W tym samym czasie Clarke podpisał kontrakt na solową płytę, a Axl Rose odrzucił taką propozycję. Jesienią ukazał się pierwszy solowy album Duffa McKagana Believe In Me, w nagraniu którego wspomogli go wszyscy muzycy G N'R (z wyjątkiem Axla) oraz wiele rockowych sław, m.in. Sebastian Bach (Skid Row), Lenny Kravitz i Jeff Beck.

Równocześnie grupa uwikłała się w procesy sądowe. Steven Adler domagał się wysokiego odszkodowania za usunięcie go z zespołu (ostatecznie doszło do porozumienia stron bez udziału sądu i wypłacenia byłemu perkusiście 2.5 miliona dolarów), natomiast jedenastu fanów poszkodowanych w 1991 r. w czasie zamieszek po koncercie w St. Louis szukało rekompensaty za doznane wówczas obrażenia fizyczne (i w tym przypadku doszło do polubownych rozstrzygnięć). W listopadzie 1993 roku na rynku ukazał się nagrany dwa lata wcześniej mini-album The Spaghetti Incident?, zawierający wyłącznie nowe wersje przede wszystkim punkowych klasyków z repertuaru m.in. UK Subs, The Misfits, The Stooges, The Damned, Fear, ale i kompozycji Nazareth czy T. Rex. Na płycie w roli wokalisty wystąpili oprócz W. Axl Rose'a także Slash, Michael Monroe (eks-Hanoi Rocks) i Duff McKagan.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's So Easy/Mr. Brownstone	Guns ' N Roses	06.1987	84[3]	-	Geffen GEF 22 [UK]	[written by Guns N' Roses,West Arkeen][produced by Mike Clink]
Welcome to the jungle	Guns ' N Roses	10.1987	24[9]	7[17]	Geffen 27759	[gold-US][gold-UK][written by Steven Adler/Saul Hudson/Duff McKagan/Axl Rose/Izzy Stradlin][produced by Mike Clink]
Sweet child o' mine/It's so easy	Guns ' N Roses	06.1988	6[216]	1[2][24]	Geffen 27 963	[platinum-US][platinum-UK]][written by Steven Adler/Saul Hudson/Duff McKagan/Axl Rose/Izzy Stradlin][produced by Mike Clink]
Paradise City/Move to the city	Guns ' N Roses	01.1989	6[28]	5[17]	Geffen 27570	[gold-UK][written by Steven Adler/Saul Hudson/Duff McKagan/Axl Rose/Izzy Stradlin][produced by Mike Clink]
Patience/Rocket queen	Guns ' N Roses	04.1989	10[8]	4[18]	Geffen 22996	[gold-US][silver-UK][written by Steven Adler/Saul Hudson/Duff McKagan/Axl Rose/Izzy Stradlin][produced by Mike Clink]
Nightrain/Reckless life	Guns ' N Roses	07.1989	17[5]	93[5]	Geffen 22869	[written by Steven Adler/Saul Hudson/Duff McKagan/Axl Rose/Izzy Stradlin][produced by Mike Clink]
You could be mine/Civil war	Guns ' N Roses	07.1991	3[10]	29[15]	Geffen 19039	[gold-US][written by Axl Rose/Izzy Stradlin][produced by Mike Clink,Guns N' Roses]
Don' t cry	Guns ' N Roses	09.1991	8[5]	10[20]	Geffen 19027	[gold-US][piosenka z filmu "Terminator 2"][written by Saul Hudson/Duff McKagan/Axl Rose/Izzy Stradlin][produced by Mike Clink,Guns N' Roses]
Live and let die	Guns ' N Roses	12.1991	5[7]	33[16]	Geffen 19114	[tytułowa piosenka z filmu o Jamesie Bondzie][written by Paul McCartney, Linda McCartney][produced by Mike Clink,Guns N' Roses]
November rain/Sweet child o' mine	Guns ' N Roses	03.1992	4[20]	3[20]	Geffen 19067	[gold-US][gold-UK][written by W. Axl Rose,Jeffrey Isbell,Saul Hudson,Michael McKagan][produced by Mike Clink,Guns N' Roses]
Knockin' on heaven' s door	Guns ' N Roses	05.1992	2[10]	-	Geffen GFS 21 [UK]	[silver-UK][written by Bob Dylan][produced by Mike Clink,Guns N' Roses]
Yesterdays	Guns ' N Roses	11.1992	8[9]	72[10]	Geffen 19142	[written by W. Axl Rose,Jeffrey Isbell,Saul Hudson,Michael McKagan,West Arkeen,Del James, Billy McCloud][produced by Mike Clink,Guns N' Roses]
Civil war EP.	Guns ' N Roses	05.1993	11[3]	-	Geffen GEFSTD 43	[written by Axl Rose/Slash/Duff McKagan/Izzy Stradlin][produced by Guns N' Roses/Mike Clink]
Ain' t it fun	Guns ' N Roses	11.1993	9[3]	-	Geffen GFS 62 [UK]	[original by Dead Boys in 1978r][written by Cheetah Chrome, Peter Laughner][produced by Mike Clink]
Since I don' t have you/You can't put your arms around a memory	Guns ' N Roses	03.1994	10[7]	69[9]	Geffen 19266	[#12 The Skyliners w 1959r][written by James Beaumont/Walter Lester/Joseph Rock/Jack Taylor/Joseph Verscharen/Janet Vogel][produced by Guns N' Roses]
Sympathy for the devil/Escape to Paris	Guns ' N Roses	12.1994	9[13]	55[8]	Geffen GFS 86 [UK]	[original by Rolling Stones][written by Mick Jagger & Keith Richards][produced by Mike Clink,Guns N' Roses]
Chinese Democracy	Guns ' N Roses	11.2008	27[5]	34[3]	Black Frog/Geffen CATCO 144444778	[written by Axl Rose/Josh Freese][produced by Axl Rose/Caram Costanzo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Appetite for destruction	Guns ' N Roses	08.1987	5[598]	1[5][152]	Geffen 24 148	[18x-platinium-US][6x-platinum-UK][produced by Mike Clink]
Lies	Guns ' N Roses	12.1988	22[42]	2[53]	Geffen 24 198	[5x-platinium-US][gold-UK][produced by Mike Clink]
Use your illusion II	Guns ' N Roses	10.1991	1[1][126]	1[2][106]	Geffen 24 420	[7x-platinium-US][platinum-UK][produced by Guns N' Roses/Mike Clink]
Use your illusion I	Guns ' N Roses	10.1991	2[132]	2[108]	Geffen 24 415	[7x-platinium-US][platinum-UK][produced by Guns N' Roses/Mike Clink]
The spaghetti incident?	Guns ' N Roses	12.1993	2[14]	4[22]	Geffen 24 617	[platinium][gold-UK][produced by Duff McKagan/Guns N' Roses/Jim Mitchell/Mike Clink]
Live era ' 87-' 93	Guns ' N Roses	12.1999	45[8]	45[13]	Geffen 490 514	[gold-US][gold-UK][produced by Jim Mitchell/Mike Clink]
Greatest Hits	Guns ' N Roses	03.2004	1[3][405]	3[419]	Geffen 001714	[5x-platinum-US][6x-platinum-UK][produced by Guns N' Roses/Mike Clink]
Chinese Democracy	Guns ' N Roses	12.2008	2[17]	3[16]	Black Frog/Geffen 1790607	[platinum-US][platinum-UK][produced by Axl Rose/Caram Costanzo]

Roachford

Andrew Roachford (ur. 22 stycznia 1965r, Londyn) - brytyjski wokalista i autor piosenek. Wszechstronnie uzdolniony artysta, odkrycie gwiazdy muzyki R&B Terence’a Trenta D’Arby'ego. Największe przeboje Roachforda to „Cuddly Toy” oraz „Family Man”.

Przygodę z muzyką zaczynał w 1987 roku w zespole Roachford, w którym pomagali mu perkusista Chris Taylor, gitarzysta Hawi Gondwe i basista Derrick Taylor.

 Albumy muzyka zatytułowane "Roachford" (1988), "Get Ready!" (1991), "Permanent Shade of Blue" (1994) oraz "Feel" (1997) uzyskały w Wielkiej Brytanii status złotych płyt. W 2010 roku Roachford dołączył do super grupy Mike & The Mechanics.

Roachford był pierwszym wokalistą, który podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Columbia Records na nagranie aż siedmiu longplayów. Albumy Roachford (1988), Get Ready! (1991), Permanent Shade of Blue (1994) i Feel (1997) uzyskały w Wielkiej Brytanii status złotych płyt. Artysta komponuje, pisze teksty i poezję. Mówi się o nim, że niezależnie, w jakiej dziedzinie sztuki przyjdzie mu się poruszać, zawsze odniesie sukces.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cuddly Toy/Lions Den	Roachford	06.1988	4[17]	25[14]	CBS ROA 2	[written by Andrew Roachford][produced by Michael Brauer][34[6].Hot Disco/Dance;Epic 68 232 12"]
Find Me Another Love/Lying Again	Roachford	10.1988	100[1]	-	CBS ROA 3	-
Cuddly Toy/Lions Den	Roachford	06.1988	4[17]	25[14]	CBS ROA 2	[written by Andrew Roachford][produced by Michael Brauer][34[6].Hot Disco/Dance;Epic 68 232 12"]
Family Man/ Give It Up	Roachford	03.1989	25[6]	-	CBS ROA 5	[written by Andrew Roachford][produced by Mike Vernon]
Kathleen	Roachford	07.1989	43[5]	-	CBS ROA 6	[written by Andrew Roachford][produced by Andrew Roachford/Fayney]
Get Ready/Do My Thang	Roachford	04.1991	22[8]	-	Columbia 656705 7	[written by Andrew Roachford][produced by Andrew Roachford/Fayney]
Only To Be With You/Funky Affair	Roachford	03.1994	21[8]	-	Columbia 660156 7	[written by Andrew Roachford][produced by Martyn Phillips/Andrew Roachford]
Lay Your Love On Me/Innocent Eyes	Roachford	06.1994	36[6]	-	Columbia 6603722	[written by Andrew Roachford][produced by Gil Norton/Andrew Roachford]
This Generation	Roachford	08.1994	38[5]	-	Columbia 6607455	[written by Andrew Roachford][produced by Andrew Roachford]
Cry For Me	Roachford	12.1994	46[9]	-	Columbia 6610745	[written by Andrew Roachford][produced by Andrew Roachford]
I Know You Don't Love Me	Roachford	04.1995	42[8]	-	Columbia 6612525	[written by Andrew Roachford][produced by Andrew Roachford]
The Way I Feel	Roachford	10.1997	20[8]	-	Columbia 6650142	[written by Andrew Roachford][produced by Mike Rose/Nick Foster]
How Could I? (Insecurity)	Roachford	02.1998	34[9]	-	Columbia 6653462	[written by Andrew Roachford][produced by Martyn Phillips/Andrew Roachford/Chris Taylor]
Naked Without You	Roachford	07.1998	53[5]	-	Columbia 6659365	[written by Andrew Roachford/Billy Steinberg/Rick Nowels][produced by Mike Rose/Nick Foster]
From Now On/td>	Roachford	11.2000	90[1]	-	Columbia 6698642	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Roachford	Roachford	07.1988	11[27]	109[12]	CBS 4606301	[produced by Mike Vernon/Andrew Roachford/Fayney/Michael Brauer]
Get Ready!	Roachford	05.1991	20[5]	-	Columbia 4681361	[produced by Andrew Roachford/Fayney]
Permanent Shade of Blue	Roachford	04.1994	25[33]	-	Columbia 4758429	[produced by Andrew Roachford/Martin Phillips/Gil Norton]
Feel	Roachford	10.1997	19[18]	-	Columbia 4885262	[produced by Mike Rose/Nick Foster/Martyn Phillips/Andrew Roachford/Chris Taylor]
The Roachford Files	Roachford	10.2000	88[2]	-	Columbia 5007392	-