Evanescence

Evanescence - amerykański zespół rockowy, założony w Little Rock, w stanie Arkansas w 1995r przez wokalistkę/pianistkę Amy Lee i gitarzystę Bena Moody'ego. Po nagrywaniu prywatnych mini albumów, zespół w 2003 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Wind-up Records i wydał swój pierwszy, studyjny album Fallen. Sprzedał się on w 17 milionowym nakładzie. Dzięki niemu, zespół wygrał dwie nagrody Grammy, a w całej swojej karierze, był do niej nominowany siedem razy .  Rok po Fallen, zespół wydał pierwszy album koncertowy, zatytułowany Anywhere but Home, który sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. W 2006 zespół wydał drugi, studyjny krążek The Open Door, sprzedany w ponad 5 milionowym nakładzie.

Skład zespołu zmieniał się parokrotnie: David Hodges odszedł w 2002, współzałożyciel Ben Moody w 2003 (podczas trasy koncertowej), basista Will Boyd w 2006, następnie gitarzysta John LeCompt i perkusista Rocky Gray w 2007. Dwie ostatnie zmiany doprowadziły do przerwy, a następnie do kontynuacji trasy koncertowej z tymczasowymi członkami. 

W 2009 roku najnowszy skład zespołu ogłosił, że zespół powróci z Evanescence, trzecim studyjnym albumem, który został zgodnie z zapowiedzią wydany 11 października 2011. Zadebiutował on na 1 pozycji Billboard 200 z 127,000 sprzedanych egzemplarzy. Według examiner.com, album również zadebiutował na 1 pozycji w rankingach; The Rock Albums, Digital Albums, Alternative Albums, i The Hard Rock Albums Charts. Pierwszy singiel What You Want został wydany 9 sierpnia 2011. Drugi - My Heart Is Broken został wysłany do stacji radiowych 31 października 2011. 2012 rok zespół spędził na koncertowaniu i promowaniu nowego albumu, z innymi zespołami, w tym z The Pretty Reckless i Fair to Midland .

Zespół Evanescence, został założony przez wokalistkę, pianistkę i autorkę tekstów Amy Lee, oraz byłego gitarzystę i autora tekstów - Bena Moody. Spotkali się oni w 1994 roku na młodzieżowym obozie w Little Rock, gdzie Moody usłyszał Lee grającą "I'd Do Anything For Love (But I Won't Do That)" Meat Loafa na pianinie. Pierwszymi wspólnymi piosenkami były Solitude i Give Unto Me, obie napisane przez Amy oraz Understanding i My Immortal napisane przez Bena. Piosenki były opracowywane przez obydwu artystów i oboje mieli do nich prawa autorskie.

Dwie z ich piosenek, były grane w lokalnych stacjach radiowych, dzięki temu zwiększyła się lokalna popularność zespołu i popyt na koncerty. Gdy zespół wreszcie pojawił się na żywo, stał się jedną z najpopularniejszych rozrywek w okolicy. Po eksperymentowaniu z nazwami takimi jak Childish Intentions i Stricken, zdecydowali się na Evanescence, co oznacza "zanikanie" lub "blednięcie" od słowa evanesce, które oznacza zniknąć.

Zespół wydał trzy demówki, kategorii EP. Pierwsza zatytułowana Evanescence EP (1998), została wyprodukowana w 100 kopiach i sprzedana, podczas wczesnych występów na żywo. Druga pt. Sound Asleep EP, również znana jako Whisper EP (1999). Była również trzecia demówka nazwana Mystary EP (2003). Pierwsza pełnometrażowa CD demówka, Origin (2000), została wyprodukowana w ok. 2,5000 kopii i sprzedana podczas koncertów. Origin i Epki zawierają demowe wersje kilku piosenek z ich debiutanckiego albumu Fallen. Podczas radiowego wywiadu, Lee i Moody zachęcali fanów do pobierania ich starszych utworów z Internetu.

Producent Pete Matthews pierwszy raz zetknął się z zespołem w Ardent Studios, w Memphis. Przesłuchiwał ich demówki, wraz ze swoją przyjaciółką z Wind-up Records, Dianą Meltzer. Meltzer, po usłyszeniu My Immortal zainteresowała się zawarciem kontraktu z zespołem - ''Wiedziałam, że to będzie strzał w dziesiątkę''. Po podpisaniu kontraktu zespół został przeniesiony do Los Angeles, dostając mieszkanie, miejsce na próby i siłownię. Lee otrzymała zajęcia aktorskie, wokalne oraz ruchu scenicznego. Po prawie dwóch latach producent Dave Fortman zaczął prace nad ich pierwszym studyjnym albumem Fallen.

Na początku 2003 roku skompletowali skład. Do zespołu dołączyli ich przyjaciele, John LeCompt, Rocky Gray i Will Boyd, wszyscy oni pracowali nad wcześniejszymi piosenkami Evanescence. Szukając sponsora, chcąc promować Fallen, Evanescence przyjął ofertę firmy produkującej gry video Nintendo, by jechać w trasę koncertową zatytułowaną Nintendo Fusion Tour w 2003.

Fallen utrzymywał się przez 43 tygodnie na Billboard Top 10; pokrył się 7-krotną platyną w Stanach Zjednoczonych; oraz został sprzedany w 17 milionowym nakładzie na całym świecie. Płyta, utrzymywała się również przez 103 tygodnie na Billboard 200  oraz była jedną z ośmiu płyt w historii, która utrzymała się co najmniej rok na Billboard Top 50 .

22 października 2003 roku Moody opuścił Evanescence podczas europejskiej trasy koncertowej promującej Fallen, rzekomo z powodu różnic w twórczości. W wywiadzie, kilka miesięcy później, Amy Lee powiedziała: ''...doszliśmy do wniosku, że jeśli coś się nie zmieni, nie będziemy w stanie dokonać kolejnego nagrania. (...) W końcu jesteśmy grupą z prawdziwego zdarzenia, a nie tylko Ben i ja oraz kilkoro obcych zebranych w jednym miejscu''.

Amy powiedziała, że odejście Bena z powodu napięć w zespole, to była niemal ulga. W wywiadzie wyznała: ''Myślę, że to jest dokładnie to, czego się spodziewałam. On jest bardziej pod wpływem popu, a także, wiesz, byciem komercyjnym, mam na myśli sprzedawanie albumów: To ta część jego, w której się często nie zgadzaliśmy. Ja, chciałam robić coś bardziej artystycznego, a on, coś, co ludzie chcieliby usłyszeć''. Moody został zastąpiony przez Terryego Balsamo z Cold.

Debiutancki singiel Evanescence - Bring Me to Life, gościnnie z wokalem Paula MacCoya z 12 Stones, był światowym hitem, który osiągnął 5 pozycję, na amerykańskiej liście Billboard Hot 100. Singiel, stał się numerem jeden w Wielkiej Brytanii i na tej pozycji utrzymywał się przez cztery tygodnie od czerwca do lipca 2003. Równie popularny utwór - My Immortal zadebiutował na 7 pozycji w USA i Wielkiej Brytanii, a obie piosenki zostały wykorzystane w filmie Daredevil. Bring Me to Life zyskało uznanie na 46th Grammy Awards w 2004 roku, gdzie zespół wygrał Best Hard Rock Performance i Best New Artist oraz byli nominowaniu w dwóch innych kategoriach. Dwa pozostałe single z Fallen to Going Under (5 pozycja U.S. Modern Rock Tracks, 8 pozycja UK Charts) i Everybody's Fool (36 pozycja U.S. Modern Rock Tracks, 23 pozycja UK Charts); wszystkie był promowane przez teledyski.

Ponadto, Fallen jest na 6 pozycji "Top Bestselling Albums of the Last 10 Years". Po sprzedaży ponad 7 milionów kopii w Stanach Zjednoczonych i 17 milionów na całym świecie.

Nowy skład Evanescence, wydał w 2004 roku koncertowe DVD/CD pt. Anywhere but Home. DVD zawiera koncert w Paryżu, a także materiały zza kulis trasy. Na płycie znajdują się również utwory Breathe No More (ze ścieżki dźwiękowej filmu Elektra), Farthwe Away, oraz cover zespołu Korn Thpoughtless. Album, sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy na całym świecie.


Rzecznik prasowy wytwórni, potwierdził w dniu 14 lipca 2006, że basista - Will Boyd opuścił zespół z powodu "kolejnej dużej trasy koncertowej", oraz "chęci bycia blisko ze swoją rodziną". W wywiadzie, dla MTV, zamieszczonym na ich stronie w dniu 10 sierpnia 2006, Lee ogłosiła, że Tim McCord, były członek Revolution Smile, zajmie jego miejsce.

Nagrywanie płyty, odbywało się powoli z kilku powodów, m.in. pragnienie Amy, by bez pośpiechu, zmaksymalizować proces twórczy, projekty innych członków zespołu, udar mózgu Terryego i utrata ich byłego menedżera. Mimo, że Lee ogłosiła na Evboard, że ich nowy album będzie ukończony w marcu 2006, premiera została przesunięta, ponieważ rzekomo "Wind-up Records chciało nanieść poprawki w utworze Call Me When You're Sober", który został wysłany do stacji radiowych 7 sierpnia 2006. 13-utworowa płyta The Open Door ukazała się w Kanadzie i USA 3 października 2006; w Wielkiej Brytanii 2 października; a w Australii 30 września 2006 roku. Album został sprzedany w 447,000 egzemplarzach w Stanach Zjednoczonych w ciągu pierwszego tygodnia i zdobył numer 1 w rankingu Billboard 200, stając się 700-tym albumem nr 1 od początku powstania rankingu Billboard w 1956 roku. Teledysk do Call Me When You're Sober został nakręcony w Los Angeles i jest oparty na bajce Czerwony Kapturek. The Open Door, można było zamówić przedpremierowo w sklepie iTunes od 15 sierpnia 2006; teledysk do Call Me When You're Sober również wtedy został udostępniony.

Trasa koncertowa, promująca nową płytę, rozpoczęła się 5 października 2006 w Toronto. W ciągu tego roku odwiedzili Kanadę, USA oraz Europę. Trasa, była kontynuowana w dniu 5 stycznia 2007 – Kanada (razem z zespołem Stone Sour), Japonia i Australia (z zespołem Shihad), następnie wrócili do Stanów Zjednoczonych na kolejną wiosenną trasę (z Chevelle oraz Finger Eleven). W ramach trasy koncertowej, Evanescence grali w Argentynie na festivalu Quilmes Rock 07 w dniu 15 kwietnia 2007 wraz z Aerosmith, Velvet Revolver i lokalnymi zespołami. Wzięli również udział w Family Values Tour 2007 m.in. z Korn. Europejską trasę zamknęli koncertem w Amphi in Ra'anana, Izrael 26 czerwca 2007, a trasę promującą album, zakończyli w dniu 9 grudnia 2007[11].

W czerwcu 2009, na stronie internetowej Evanescence, Amy Lee napisała, że zespół był w trakcie tworzenia materiału na nowy album, który miał zostać wydany w 2010 roku. Stwierdziła, że ta muzyka będzie ewolucją poprzednich prac i będzie lepsza, silniejsza i bardziej interesująca. Zespół zagrał "secret show" w Manhattan Center Grand Ballroom w Nowym Jorku 4 listopada 2009, z kolegami z wytwórni Civil Twilight. Bilety na koncert wyprzedano w ciągu 5 minut. Koncert ten podgrzał atmosferę przed występem na Maquinária Festival w São Paulo, Brazylia, który odbył się 8 listopada.

Zespół, wszedł do studia 22 lutego 2010 roku. Will Hunt powrócił jako perkusista, podczas gry drugi perkusista i programista, Will "Science" Hunt pomagał w pisaniu, ale ostatecznie nie dołączył do Evanescence. David Campbell, który wcześniej pracował nad The Open Door, wrócił do pracy nad zapisami smyczkowymi, a data premiery albumu została już przewidziana przez producenta Steve Lillywhite. Jednak później, Lee, stwierdziła, że Steve nie był odpowiedni i został on zastąpiony przez producenta Nicka Raskulinecz. Zespół zaczął nagrywanie, a premiera została przesunięta z sierpnia na wrzesień 2010. Jednakże, w dniu 21 czerwca 2010, Lee ogłosiła na EvThreads.com, że Evanescence tymczasowo opuszcza studio, by znaleźć twórczą przestrzeń i dalej pracować nad albumem. Amy Lee, napisała również, że wytwórnia Wind-up Records przechodzi niepewny okres, który dodatkowo opóźnia wydanie płyty. Zespół wrócił do studia na początku kwietnia 2011 z producentem Nickem Raskulinecz, który pracował nad muzyką dla Alice in Chains i Foo Fighters, aby kontynuować pracę nad trzecim studyjnym albumem Evanescence. Powiadomiono fanów, że krążek zostanie wydany pod koniec 2011 roku. Ogłoszono również, że Troy McLawhorn po opuszczeniu zespołu Seether powrócił do Evanescence.

12 czerwca 2011, Amy Lee na pośrednictwem swojego konta na Twitterze oznajmiła, że Troy McLawhorn oficjalnie powrócił do Evanescence, a premiera płyty przewidziana jest na 4 października 2011. Później, 11 lipca, News MTV podało, że data została przesunięta na 11 października, a pierwszym singlem będzie What You Want. Zespół nagrał album w Blackbird Studio, w Nashville. W wywiadzie dla Kerrang!, Lee wyjawiła, że tytułem będzie Evanescence. Zdecydowanie się na taki tytuł było spowodowane jej miłością do Evanescence. Inne motywy na albumie, to ocean, poszukiwanie wolności i miłość.

Trasa promująca Evanescence rozpoczęła się w dniu 17 sierpnia 2011, koncertem w War Memorial Auditorium, w Nashville. Zespół występował na Rock on the Range w Winnipeg, 20 sierpnia, oraz Rock in Rio, 2 praździernika, wraz z Guns N' Roses i System of a Down, a także z brazylijskimi artystami Pitty i Detonautas Roque Clube. Po serii koncertów w Ameryce Północnej, w listopadzie, Evanescence wyruszyło do Europy, by grać w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Francji, przy wsparciu The Pretty Reckless i australijskiego zespołu ME. Evanescence wystąpił na koncercie Pokojowej Nagrody Nobla w dniu 11 grudnia 2011 roku, na którym zagrali Lost in Paradise oraz Bring Me to Life, potem powrócili na tournée do Ameryki Północnej. W lutym 2012 koncertowali w Japonii z Dazzle Vision, w tym samym miesiącu występowali również w innych krajach południowo-wschodniej Azji. W marcu 2012 zespół można było zobaczyć w Australii i Nowej Zelandii z Blaqk Audio. Od kwietnia do lipca, Evanescence koncertowało w Europie i Ameryce Północnej, z kilkoma przystankami w Afryce i na Bliskim Wschodzie[potrzebny przypis].

Evanescence przerwali swoje tournée, by wziąć udział w Carnival of Madness Tour, razem z Halestorm, Cavo, New Medicine i Chevelle. Ta trasa rozpoczęła się 31 lipca w Springfield, Illinois i trwała do 2 września 2012, kończąc się w Buffalo, Nowy Jork. Oficjalna trasa promująca najnowszy album została wznowiona w październiku, z przystankami w Ameryce Południowej, Kostaryce i Panamie. Następnie seria koncertów w Anglii, kończąc w dniu 9 listopada 2012, w Wembley Arena, w Londynie. Lee ogłosiła, że zespół robi sobie przerwę - Na końcu każdej długiej trasy trzeba doprowadzić swoją głowę do porządku.

Amy Lee twierdzi, że napisała piosenkę do filmu z 2005 roku, Opowieści z Narnii: Lew, Czarownica i Stara Szafa lecz została odrzucona ze względu na ciężkie brzmienie. Inna piosenka, również rzekomo napisana dla Narnii , to inspirowana Mozartem Lacrymosa. Producenci filmu jednak odrzucili ją i stwierdzili, że Amy nigdy nie była upoważniona do pisania muzyki do filmu, i nigdy nie planowano użyć muzyki tworzonej przez Evanescence.

W 2010 roku Evanescence wydali Together Again - piosenkę stworzoną dla The Open Door, ale nigdy nie opublikowaną. Została ona wydana przy pomocy ONZ, a wszystkie pieniądze na niej zarobione zostały przekazane na odbudowę Haiti, po trzęsieniu ziemi.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bring me to life	Evanescence feat Paul McCoy	05.2003	1[4][90]	5[32]	Epic 8734881	[platinum-US][platinum-UK][written by Amy Lee/Brian Moody/David Hodges][produced by Dave Fortman][piosenka z filmu Daredevil]
Going under	Evanescence	10.2003	8[9]	-	Epic 6743522	[written by Amy Lee/Brian Moody/David Hodges][produced by Dave Fortman]
My immortal	Evanescence	12.2003	7[26]	7[32]	Epic 6745422	[gold-US][gold-UK][written by Amy Lee/Brian Moody/David Hodges][produced by Brian Moody/Dave Fortman]
Everybody' s fool	Evanescence	06.2004	24[5]	36.Modern Tracks Chart	Epic 6747992	[written by Amy Lee/Brian Moody/David Hodges][produced by Dave Fortman]
Call Me When You're Sober	Evanescence	09.2006	4[15]	10[22]	Wind-Up 82876894162	[platinum-US][ written by Amy Lee , Terry Balsamo][produced by Dave Fortman]
Lithium	Evanescence	01.2007	32[4]	-	Wind-Up 88697042062	[ written by Amy Lee ][produced by Dave Fortman]
Together Again	Evanescence	03.2010	-	103[1]	Wind-Up	-
What You Want	Evanescence	09.2011	72[5]	68[1]	Virgin/Wind Up USWU 31100060	[ written by Amy Lee/Terry Balsamo/Tim McCord ][produced by Nick Raskulinecz]
Lost in Paradise	Evanescence	10.2011	174[1]	99[1]	Wind-Up	[ written by Amy Lee ][produced by Nick Raskulinecz]

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fallen	Evanescence	05.2003	1[1][173]	3[200]	Epic 05108792	[7x-platinum-US][4x-platinum-UK][produced by Dave Fortman]
Anywhere but home	Evanescence	11.2004	-	39[14]	Wind-up 13 106 [US]	[gold-US][produced by Dave Fortman]
The Open Door	Evanescence	10.2006	2[37]	1[1][39]	Wind-up 82876860822	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Dave Fortman]
Evanescence	Evanescence	10.2011	4[26]	1[1][27]	Virgin/Wind-up 6788792	[gold-UK][produced by Nick Raskulinecz]
Synthesis	Evanescence	11.2017	23[2]	8[2]	RCA 88985420252	[produced by Amy Lee,Will B. Hunt]

Eye to Eye

Eye to Eye to duet utworzony w Seattle, amerykańskiej tancerki i wokalistki Deborah Berg i brytyjskiego pianisty Juliana Marshalla [załozyciela Marshall-Hain].

Ich pierwsze spotkanie miało miejsce w San Diego, w Kalifornii w 1980 roku na występach zespołu tanecznego Mostly Women Moving, w którym Berg śpiewała podczas improwizowanego tańca. Berg doznała kontuzji podczas występów i Marshall spytał ją kilka tygodni później czy poleci z nim do Anglii, aby z nim nagrywać.

Kontrakt nagraniowy z Automatic Records nastąpił wkrótce potem, a ich pierwszy singiel, "Am I Normal?", ukazał się rok później. Po podpisaniu kontraktu z Warner Bros Records, ukazał się ich debiutancki album w 1981 roku, a singiel "Nice Girls" trafił do Top 40 w USA na Billboard Hot 100.

Drugi album, Shakespeare Stole My Baby, z 1983 roku,został wyprodukowany przez producenta Steely Dan Gary Katza, ale zespół nie otrzymuje zbyt dużego wsparcia wytwórni i płyta nie sprzedaje się dobrze.

Do 2002 roku oba albumy były dostępne tylko jako japoński import na CD, ale w 2002 roku, były wydane przez niezależną wytwórnię Wounded Bird na jednej płycie CD.
W 2001 r. członkowie reaktywowali zespół, a w 2005 roku ukazał się trzeci album.

Single Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia [US] Komentarz Nice Girls / Time Flys Eye to Eye 05.1982 - 37[13] Warner 50 050 [written by Deborah Berg, Julian Marshall][produced by Gary Katz] Lucky Eye to Eye 10.1983 - 88[2] Warner 29 455 [written by Deborah Berg, Julian Marshall][produced by Gary Katz] Albums Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia [US] Komentarz Eye to Eye Eye to Eye 06.1982 - 99[15] Warner 3570 [produced by Gary Katz] Shakespeare Stole My Baby Eye to Eye .1983 - 205 Warner 23919-1 [produced by Gary Katz]

Extreme

"More Than Words". Ballada, która wyniosła Extreme na wyżyny sławy, a także stała się dla nich istnym przekleństwem. Zespół Extreme, który swój dorobek artystyczny określa jako "funky metal" istnieje w świadomości mas jako akustyczny duet.


Kojarzony jest z utworem, który według wokalisty Gary'ego Charone'a nawet w 1/10 nie oddaje tego, czym jest Extreme. A Extreme to przede wszystkim świetnie napisane teksty niosące przesłanie duchowe, moralne i polityczne oraz jeden z najbardziej utalentowanych gitarzystów na świecie - Nuno Bettencourt.

Nuno urodził się w Portugalii jako dziesiąte dziecko państwa Bettencourt. Gdy miał cztery latka, jego rodzina przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych. Zamieszkali w małym miasteczku Hudson, w stanie Massachusetts. Wychowywał się w muzykalnej rodzinie, w której każdy grał na przynajmniej jednym instrumencie, sam jednak początkowo nie skłaniał się ku muzykowaniu. Interesowały go sporty, szczególnie hokej i piłka nożna. Po jakimś czasie zaczął od niechcenia grać na perkusji. Do gitary przekonał go jego brat Luis. Pewnego dnia Nuno złapał za ten instrument, usiadł na kanapie i zaczął uczyć się grać "Nights in White Satin" zespołu The Moody Blues. W ten sposób odkrył w sobie miłość do gitary, która przyćmiła w jego życiu wszystko inne.

- Po tym jak rzuciłem szkołę, uczyłem się grać na gitarze każdy album jaki wpadł mi w ręce - wyznał później na łamach "Guitar Playera".

Do jego największych inspiracji zaliczali się wówczas m.in. Eddie Van Halen, Yngwie Malmsteen i progresywny jazzman Al DiMeola. Gary'ego Cherone'a poznał w momencie kiedy obaj grali w dwóch różnych zespołach. Odkryli w sobie pokrewieństwo dusz i bardzo podobne zamiłowania muzyczne. Album "Queen II" uważali za ulubioną płytę. Postanowili założyć własną kapelę. Do składu dokooptowali perkusistę Paula Geary'ego, który dopiero co wymigał się od więzienia za przekręty z użyciem kart kredytowych oraz basistę Pata Badgera, zajmującego się na co dzień wykonywaniem gitar na zamówienie.

Był rok 1985. Pierwsze próby, pierwsze piosenki, pierwsze występy w lokalnych bostońskich klubach. Już na początku działalności zbierali laury. W roku 1986 i 1987 otrzymali główną nagrodę na Boston Music Awards w kategorii "Outstanding Hard Rock/Heavy Metal Act". W efekcie, w roku 1988 podpisali pierwszy kontrakt płytowy. Na jego mocy wydali w 1989 roku debiutancką płytę "Extreme" promowaną singlem "Kid Ego". Album miał skromną promocję i nie odniósł sukcesu, ale zachwycił niektórych recenzentów. Pochlebny artykuł o grupie umieścił poczytny magazyn "Rolling Stone". Muzykę Extreme określono jako "ekstremalnie dobrą", Nuna nazwano "zabójczą bronią w arsenale zespołu", a Gary'ego doceniono za błyskotliwe teksty. Słaba sprzedaż płyty nie zraziła grupy do dalszych nagrań. I dobrze, bo następny krążek okazał się przełomem w ich karierze.

Longplay "Extreme II: Pornograffiti" ukazał się w sierpniu 1990 roku. Mimo wydania reprezentatywnych dla zespołu singli "Get the Funk Out" i "Decadence Dance", rozgłośnie radiowe wolały grać inne piosenki, odstające od ich twórczości ballady "Hole Hearted" i przede wszystkim "More Than Words". Ten drugi utwór początkowo podbijał Europę, jego pierwszy sukces to 2. pozycja na UK singles charts. Dopiero potem, w kwietniu 1991 roku, ballada przebiła się w Stanach Zjednoczonych i zajęła 1. miejsce na liście Billboardu. Skromny, czarno-biały teledysk przedstawiał Nuna i Gary'ego, którzy wykonywali piosenkę siedząc na krzesłach w sali prób. Klip nie schodził z ekranów stacji muzycznych i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych teledysków w historii.

Rosnąca popularność zespołu zaowocowała konkretnymi propozycjami osób z branży muzycznej. Najwięcej dostawał ich Nuno. Gitarzysta zagrał gościnnie na singlowej wersji utworu "Black Cat" Janet Jackson i wyprodukował płytę Dweezila Zappy, syna słynnego Franka Zappy. Popularny producent gitar wypuścił dla niego specjalną, sygnowaną jego nazwiskiem serię Washburn N4.

W trakcie nagrywania kolejnej płyty zespół wystąpił na koncercie zadedykowanym zmarłemu wokaliście Queen. Na słynnym "Freddie Mercury Tribute Concert" zagrali u boku takich gwiazd jak Metallica, Guns N' Roses, czy David Bowie. Gary Cherone wykonał razem z Tonym Iommim z Black Sabbath i zespołem Queen utwór "Hammer to Fall". Retransmitowany przez wiele stacji telewizyjnych koncert, dotarł do ponad miliarda ludzi na całym świecie. Przy tak licznej widowni zespół Extreme zaprezentował przebój "More Than Words".

Kolejne albumy Extreme nie odnosiły sukcesu. Gary Cherone, zadeklarowany chrześcijanin, zawierał w swoich tekstach coraz więcej przesłań religijnych i w wywiadach przyznawał, że pragnie ewangelizować ludzi. Perkusista Paul Geary opuścił grupę w 1994 roku, by później stać się menedżerem takich kapel, jak Godsmack, The Smashing Pumpkins czy Alter Bridge. W 1996 roku zespół zawiesił działalność, rozstając się w przyjaznej atmosferze.

Gary Cherone kontynuował muzyczną przygodę w grupie Van Halen. Zastąpił w niej Sammy'ego Hagara. Wydane dzieło "Van Halen III" zebrało niestety słabe recenzje i nie spodobało się publiczności, czego następstwem było odejście Gary'ego z zespołu w rok po wydaniu płyty.

Nuno Bettencourt rozpoczął karierę solową. Wydał w 1996 roku płytę "Schizophonic", na której okładce zażartował z samego siebie (mówiło się o Nunie, że ma kobiecą urodę) przebierając się za Marilyn Monroe. Na albumie umieścił piosenkę "Pursuit of Happiness" wykonaną na wzór "More Than Words" wspólnie z Garym Charonem. Płyta była odejściem od funkowych brzmień w stronę gitarowego, melodyjnego grania. Mimo przebojowości przeszła bez większego echa.

Muzycy zespołu Extreme angażowali się jeszcze w wiele innych mniej znanych projektów muzycznych. Reaktywowali się kilkukrotnie, ale były to spontaniczne zrywy na zaledwie parę koncertów. W 2007 roku Nuno przypomniał o sobie debiutancką płytą supergrupy Satellite Party dowodzonej przez Perry'ego Farrella (Jane's Addiction, Porno For Pyros). Ze współpracy z tą formacją zrezygnował w kilka miesięcy po ukazaniu się ich debiutu.

W 2008 roku świat obiegła informacja o powrocie Extreme. W sierpniu ukazał się nowy studyjny krążek "Saudades De Rock". Niestety pochlebne recenzje, jakie otrzymał, nie poszły w parze z wynikami sprzedanych egzemplarzy. Kolejny album grupy nie odniósł sukcesu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
More than words	Extreme	03.1991	-	1[1][24]	A&M; 1552	[gold-US][silver-UK][written by Nuno Bettencourt,Gary Cherone][produced by Michael Wagener]
Get the funk out/Li' l Jack Horny	Extreme	06.1991	19[7]	-	A&M; AM 737 [UK]	[written by Nuno Bettencourt,Gary Cherone][produced by Michael Wagener]
More than words/Nice place to visit	Extreme	07.1991	2[11]	-	A&M; AM 797 [UK]	-
Hole hearted/Suzi [Wants her all day what?] side B in UK:Get the funk out [remix]	Extreme	08.1991	12[7]	4[20]	A&M; 1564	[written by Nuno Bettencourt,Gary Cherone][produced by Michael Wagener]
Decadence dance/Money [In god we trust]	Extreme	10.1991	36[3]	-	A&M; AM 773 [UK]	[written by Nuno Bettencourt,Gary Cherone][produced by Michael Wagener]
Song for love/Love of my life [feat Brian May]	Extreme	05.1992	12[6]	-	A&M; AM 698 [UK]	[written by Nuno Bettencourt,Gary Cherone][produced by Michael Wagener]
Rest in peace/Peacemaker die	Extreme	10.1992	13[5]	96[3]	A&M; 0055	[written by Nuno Bettencourt,Gary Cherone][produced by Nuno Bettencourt, Bob St. John][1[2].Rock Tracks]
Stop the world/Warheads side B in UK:Christmas time again	Extreme	02.1993	22[2]	95[3]	A&M; 0120	[written by Nuno Bettencourt,Gary Cherone][produced by Nuno Bettencourt, Bob St. John]
Tragic comic/Holehearted	Extreme	02.1993	15[4]	-	A&M; AM 0156 [UK]	[written by Nuno Bettencourt,Gary Cherone][produced by Nuno Bettencourt, Bob St. John]
Hip today/There is no good	Extreme	03.1995	44[4]	-	A&M; 580099-7 [UK]	[written by Nuno Bettencourt,Gary Cherone][produced by Nuno Bettencourt, Bob St. John]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Extreme	Extreme	04.1989	-	80[32]	A&M; 5238	[produced by Mack, Extreme]
Pornograffitti	Extreme	08.1990	12[63]	10[75]	A&M; 5313	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Michael Wagener]
III sides to every story	Extreme	10.1992	2[17]	10[23]	A&M; 54 006	[gold-US][platinum-UK][produced by Nuno Bettencourt, Bob St. John]
Waiting for the punchline	Extreme	02.1995	10[4]	40[5]	A&M; 54 0327	[produced by Michael Wagener]
Saudades de Rock	Extreme	08.2008	146[1]	78[1]	Fontana	[produced by Nuno Bettencourt]

Expression

Expression był australijskim zespołem synthpopowym utworzonym w Sydney w 1981r i rozwiązany w 1985 roku. Ich najbardziej znany singiel "With Closed Eyes", został wydany w 1983 r. dla Mushroom Records i osiągnął pierwszą trzydziestkę na australijskiej liście przebojów.
 
Expression założony w Sydney w 1981 roku, miał trzech jego członków z Zachodniej Australii. Tom Haran (wokal), Neville Dowling (klawisze, ex-Dave Warner) i Andrew Wong-Yen (gitara), wszyscy grali w Perth w zespole Visitor pod koniec lat 70-tych.W roku 1981 trio przeniosło się do Sydney i założyło The Expression, wraz z Stephenem Manassahem (gitara basowa) i perkusistą Steve Hopesem (ex-Renee Geyer Band). Szybko zadomowili się na estradach Sydney , jako przedstawiciele "nowej fali" popu, łącząc ostre gitarowe riffy i wpadające w ucho melodie syntezatora, uzupełniane przez unikalny styl wokalny Harana.
 
Wytwórnia Mushroom Records podpisała kontrakt z Expression na nagrania w 1982r i zespół zaczął pracę nad swoim debiutanckim albumem. Pierwszy singiel "With Closed Eyes", wszedł na listy przebojów w Australii w marcu 1983r i zadebiutował na 27 pozycji. Video, wyprodukowane przez Paula Goldmana,pojawiło się pierwszy raz na antenie Countdown w marcu 1983r. Debiutancki album, Expression, nagrany w Sydney i zmiksowany w Nowym Jorku, został wyprodukowany przez Charlesa Fishera (Radio Birdman, Gurus Hoodoo, Moving Pictures) i został wydany pod koniec 1983 roku osiągając # 55 na liście przebojów.Album został wydany w Stanach Zjednoczonych przez A & M Records, z inną okładką i inną tracklistą . 

Kolejne dwa single z albumu, "Decisions" i "Total Eclipse", nie zmieściły się w top 50 Australian Singles Chart. W tym czasie Steve Hopes został zastąpiony przez Guy'a Slingerlanda (ex- Eurogliders), a wkrótce potem na skład zespołu został rozbity, pozostawiając przyszłość Expression w zawieszeniu.
Haran i Dowling zdecydowali się kontynuować współpracę pod szyldem Expression, i zatrudnili kilku angielskich muzyków sesyjnych, w tym perkusistę Gary Burke'a i basistę Steve Greethama, aby nagrać materiał na drugi album.Płyta została nagrana w Londynie, w Abbey Road Studios i wyprodukowana przez Benaa Rogana (Sade) i Wally Brilla. 

W marcu 1984r został wydany singiel "Present Communication" , ale nie odniósł sukcesu. Piętnaście miesięcy póżniej grupa nagrała kolejny "Small Brave Land" ,który został wydany w lipcu 1985 roku i zaraz po tym drugi album Conscience, któremu nie udało się zyskać nowej publiczności, a nawet utrzymać poprzednich fanów zespołu. Haran i Dowling zatrudnili nowych muzyków, Billa Heckenberga (perkusja), Tima Lumsdaine'a (bas) , ale pod koniec 1985 roku przy nieustannie zmieniającej się współczesnej scenie muzycznej opuścili Expression ,który wkrótce potem rozwiązał się. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
With Closed Eyes / Nothing Changes	Expression	03.1983	27[14]	-	Mushroom K 8985/-	-
Decisions	Expression	10.1983	91[2]	-	Mushroom K 9185/-	-
Total Eclipse / Round & Round	Expression	12.1983	65[7]	-	Mushroom K 9283/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Expression	Expression	10.1983	55[9]	-	Mushroom L 38 005/-	-

Expose

Expose było dziewczęcym zespołem freestylowym z Miami na Florydzie. Grupa została założona przez producenta muzycznego i disc jockey'a, Lewisa Martinee w 1984 roku. Są one znane jako jedna z najbardziej utytułowanych grup freestylowych z końca lat 80-tych i wczesnych lat 90-tych.

Oryginalny skład stanowiły Sandra 'Sandee'Casanas , Alejandra "Ale" Lorenzo, i Laurie Miller. Zespół nagrał "Point of No Return" (który był hitem nr 1 na liście dance) oraz "Exposed to Love" (zadebiutował jako # 12 na Billboard Hot Dance Music/Club Play).Ale w 1986 roku (tuż przed wydaniem debiutanckiego albumu), Sandee opuściła grupę aby rozpocząć karierę solową,podobnie po jakimś czasie zrobiła to samo Laurie z powodu problemów osobistych i biznesowych.Dziewczyny zostały zastąpione nowymi wokalistkami: Gioią Bruno, Jeanette Jurado i Ann Curless. (Sandee później odnosiła sukcesy na listach przebojów dance w latach 80-tych i wczesnych 90-tych.).

Grupa wydała swój debiutancki album, "Exposure" w 1986 roku. Album zadebiutował na 16 pozycji Billboard 200 i 20-tej na Billboard Top R&B;/Hip-Hop Albums chart. Zespół nagrał ponownie "Point of No Return" i "Exposed To Love" na płycie.Ich pierwszy singiel "Come Go With Me" zadebiutował na 5 miejscu Billboard Hot 100, i jako # 1 na liście Hot Dance Music /Club Play.

Drugi singel z albumu, "Let Me Be The One" to kolejny przebój grupy, utrzymał się na 7 miejscu na liście Billboard Hot 100, 29-tym R&B;/Hip-Hop Singles& Tracks,i jako # 13 na Hot Dance Billboard Music/Maxi-Singles Chart .Kolejny, "Point of No Return" stał się hitem pop grupy, dotarł do 5 pozycji na liście Billboard Hot 100 i 40-tej na Billboard's Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales. Czwarty singiel z albumu, "Seasons Change" został hitem nr 1 na liście Billboard Hot 100 i Billboard Adult Contemporary Chart, stając się największym przebojem grupy do tej pory.

W 1989 r., Expose wydały drugi album, "What You Don't Know", który zadebiutował na # 33 na liście Billboard 200 i # 94 na Billboard's Top R&B;/Hip-Hop Albums Chart. Pierwszy singiel z albumu, "Tell Me Why" zadebiutował na 9 miejscu na Billboard Hot 100 i na 26 pozycji Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales Chart.Trzeci singel "When I Looked At Him" zadebiutował jako # 10 na Billboard Hot 100 i # 3 na Adult Contemporary Chart. Czwarty singiel "Stop, Listen, Look & Think" zadebiutował jako # 19 na Billboard Hot Dance Music\Club Play.

Ostatni singiel z albumu "Your Baby Never Looked Good in Blue" zadebiutował na miejscu 17 na Billboard Hot 100 i jako # 9 na Adult Contemporary Chart. W sierpniu 1990 r., Gioia Bruno zachorowała na nowotwór niezłośliwy strun głosowych, który zmusił Expose do skrócenia ich tournee w nadziei, że odzyskają Gioię. Niestety, Gioia straciła głos i została później zastąpiona wokalistką Kelly Moneymaker.W 1992 r., Expose wydał trzeci album, który uplasował się na 135 miejscu listy Billboard 200 i 93 na R & B/Hip-Hop Albums chart.
W 1995 roku grupa odchodzi z Arista Records i rozpada się w 1996 roku.

Jeanette występuje w sztukach teatralnych, Kelly wyszła za mąż i wydała dwa solowe albumy, a Ann kontynuowała swoją pracę w branży muzycznej, jako instruktor akademicki . Tymczasem Gioia wyzdrowiała i zaczęła śpiewać ponownie. Po pracy z zespołem o nazwie "Wet" Gioia wydała album dance w 2004 r, "Expose This".Po długiej przerwie, grupa na krótko reaktywuje się w 2003 roku z Jeanette, Ann i Kelly występując na koncercie w Paso Robles w Kalifornii. W roku 2006 grupa ponownie wraca z Gioią. W 2006 r., Expose rozpoczyna tournee koncertowe "Freestyle Explosion".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Point of No Return	Expose	03.1985	-	-	Arista 9326	[written by Lewis Martineé][produced by Lewis Martineé][1[2][12].Hot Disco/Dance;Arista 9326 12"]
Exposed to Love	Expose	12.1985	-	-	Arista 9426	[written by Lewis Martineé][produced by Lewis Martineé][12[12].Hot Disco/Dance;Arista 9426 12"]
Come Go With Me / December	Expose	01.1987	-	5[19]	Arista 9555	[written by Lewis Martineé][produced by Lewis Martineé][1[2][13].Hot Disco/Dance;Arista 9539 12"][14.R&B; Chart][14[15].R&B Chart]
Point of No Return / Extra Extra	Expose	05.1987	83[4]	5[17]	Arista 9579	[written by Lewis Martineé][produced by Lewis Martineé]
Let Me Be the One / Love Is Our Destiny	Expose	08.1987	76[5]	7[22]	Arista 9617	[written by Lewis Martineé][produced by Lewis Martineé][2[10].Hot Disco/Dance;Arista 9618 12"][29[13].R&B; Chart]
Seasons Change / December	Expose	11.1987	97[2]	1[1][20]	Arista 9640	[written by Lewis Martineé][produced by Lewis Martineé][27[11].R&B; Chart][1[1].Adult Contemporary Chart]
What You Don't Know / Walk Along With Me	Expose	05.1989	99[2]	8[15]	Arista 9836	[gold-US][written by Lewis Martineé][produced by Lewis Martineé][2[11].Hot Disco/Dance;Arista 9918 12"]
When I Looked At Him / When I Looked At Him [Acoustic]	Expose	08.1989	-	10[20]	Arista 9868	[written by Lewis Martineé][produced by Lewis Martineé][3.Adult Contemporary Chart]
Tell Me Why / Let Me Down Easy	Expose	12.1989	97[1]	9[15]	Arista 9916	[written by Lewis Martineé][produced by Lewis Martineé][3[12].Hot Disco/Dance;Arista 9918 12"]
Your Baby Never Looked Good in Blue / Now That I Found You	Expose	03.1990	-	17[16]	Arista 2011	[written by Diane Warren][produced by Lewis Martineé][9.Adult Contemporary Chart]
Stop, Listen, Look & Think	Expose	11.1990	-	-	Arista 2047	[written by Lewis Martineé][produced by Lewis Martineé][19[6].Hot Disco/Dance]
I Wish the Phone Would Ring	Expose	10.1992	-	28[15]	Arista 12 466	[written by Michael Margules,Marvin Morrow][produced by Steve Thompson,Michael Barbiero]
I'll Never Get Over You (Getting Over Me) / Give Me All Your Love	Expose	03.1993	75[1]	8[29]	Arista 12 518	[gold-US][written by Diane Warren][produced by Guy Roche][1[1].Adult Contemporary Chart]
As Long As I Can Dream / Face to Face	Expose	10.1993	-	55[14]	Arista 12 600	[written by Roy Orbison,Diane Warren][produced by Steve Thompson,Michael Barbiero][21.Adult Contemporary Chart]
In Walked Love / The Same Love	Expose	04.1994	-	84[6]	Arista 12 679	[written by Diane Warren][produced by Steve Thompson,Michael Barbiero][17.Adult Contemporary Chart]
I'll Say Good-Bye for the Two of U/I Specialize in Love	Expose	02.1996	-	117[4]	Arista 12 912
I Specialize in Love	Expose	12.1995	-	-	Arista 2920	[written by Lotti Golden,Richard Scher][produced by DNA][6[12].Hot Disco/Dance]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Exposure	Expose	02.1987	-	16[74]	Arista 8441	[2x-platinum-US][produced by Lewis Martineé][20.R&B; Chart]
What You Don't Know	Expose	07.1989	-	33[50]	Arista 8532	[gold-US][produced by Lewis Martineé][94.R&B; Chart]
Exposé	Expose	11.1992	-	135[13]	Arista 18 577	[gold-US][93.R&B; Chart]

Exploding White Mice

Exploding White Mice był punk-popowym zespołem z Adelaide,w Australii w latach 80-tych.Ich nazwa została zaczerpnięta z sceny w filmie Rock 'n' High School, w którym myszy laboratoryjne samoistnie eksplodują po emisji muzyki The Ramones,który miał decydujący wpływ na zespół. Inne główne wpływy to Rocket to Russia i Radio Birdman.
Exploding White Mice rozpoczął działalność w 1983 roku w Adelajdzie, kiedy Paul Gilchrist (wokal) grał jednorazowy koncert z cover bandem z Andy MacQueenem (bas), Gerry Barrettem (gitara) i Craigiem Rodda (perkusja) na imprezie.To był pierwszy zespół Paula; Andy wcześniej wystepował z The Deviants and the Crunch Pets, a Craig bębnił dla Screaming Believers. Występ udał się na tyle dobrze, że grupa zdecydowała się grać razem regularnie. Jeden z występów zwrócił uwagę Gilesa Barrowa, który był gitarzystą Zippy & The Coneheads and Kaos. Dołączył on do grupy jako gitarzysta rytmiczny.
 
W 1984 roku zaczęli grać regularnie w Adelaide w Cathedral Hotel; Gerry opuszcza zespół pod koniec roku i został zastąpiony przez byłego członka Spitfire i Tombstone Shadow , Jeffa Stephensa.W tym momencie grupa była nadal głównie cover bandem, lecz wkrótce potem rozpoczęła pracę nad oryginalnym materiałem. Po dojściu innego byłego członka Zippy & the Coneheads, Davida Bunney'a, zespół wydał EP-kę, w 1985 roku A Nest of Vipers, dla australijskiej Greasy Pop Records. Płyta została wydana w USA przez Bigtime Records pod nazwą Nest of Vipers, ale pomimo sprzedaży kilka tysięcy egzemplarzy grupa nie otrzymała tantiem, ponieważ Bigtime wkrótce potem zakończył działalność
 .
W latach 1986 i 1987 grupa koncertowała regularnie w największych australijskich miastach wydając single, a w 1988 roku przygotowali swój debiutancki album, Brute Force and Ignorance, który został zarejestrowany i wyprodukowany przez Crana Wiltona w Soundworks Studios w Kent Town Adelaide.Krótko przed wydaniem płyty, Giles Barrow opuścił grupę i został zastąpiony przez Dave Masona, dawniej Primevils, a w 1989 roku Jack Jacomos zastąpił z kolei Dave'a.
 
W 1990 roku grupa koncertowała w Europie i wydał pół-studyjny, w połowie live LP na dla Normal Records. Wkrótce po tym, Gilchrist opuścił grupę i Jeff Stephens przejął główny wokal, Dawid, brat Andrew Bunney'a zastąpił Stephena na gitarze. Latem 1991 roku zaczął nagrywać ponownie w Soundworks Studios. Jednak, gdy wytwórnia Greasy Pop zakończyła działalność w tym roku, nie mogli znaleźć dystrybutora albumu, i skończyło się na wydaniu płyty przez Normal Records w Niemczech i NKWD Records w Stanach Zjednoczonych. Ostatnim wydawnictwem grupy został w roku 1994 album We Walk Alone, dla Au Go-Go. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Brute Force and Ignorance	Exploding White Mice	08.1988	60[5]	-	Greasy L 38 912/-	-
Exploding White Mice	Exploding White Mice	06.1990	90[4]	-	Greasy L 30 288/-	-

Exile

Exile, pierwotnie znany jako The Exiles, to amerykański zespół założony w Richmond, Kentucky przez JP Penningtona . Zaczynali grając w lokalnych klubach, co doprowadziło do koncertowania z Dick Clark’s Caravan of Stars otwierając show .
Ich nazwa została skrócona do Exile w 1973 roku,a zespół składał się z lidera / gitarzysty Penningtona, wokalisty Jimmy Stokley'a, klawiszowca Buzza Cornelisona, basisty Kenny Weira, i perkusisty Bobby Johnsa .

Szczytowy okres powodzenia mieli w 1978 roku z pop rockową balladą "Kiss You All Over". Po kilku mniejszych popowych hitach, zreorganizowali się w 1983 roku jako grupa country. Od tego czasu do początku lat 90-tych zespół miał kilka przebojów country, w tym #1 "Woke Up in Love", "I Don't Want to Be a Memory", "Give Me One More Chance", "Crazy For Your Love", "She's a Miracle", "Hang On to Your Heart", "I Could Get Used to You", "It'll Be Me", "She's Too Good to Be True" i "I Can't Get Close Enough". Mimo, że ich sukcesy na listach przebojów przeminęły w 1991 roku, nadal nagrywają do dziś.

Wersję country zespołu tworzyli JP Pennington (gitara, wokal), Les Taylor (gitara, wokal), Sonny Lemaire (bas, wokal), Marlon Hargis (klawisze) i Steve Goetzman / Gary Freeman (perkusja). Ich największe hity, poczynając od 1978 r. do 1987 r. to "Kiss You All Over", "Woke Up in Love", "She's a Miracle" i "Give Me One More Chance".

Pennington napisał wiele utworów grupy (często z Lemaire) i kilka zostało nagranych przez innych artystów, w tym "The Closer You Get" i "Take Me Down", oba przez zespół Alabama ,"It Ain't Easy Bein' Eas", wykonywanych przez Janie Fricke i "Just In Case" nagrany przez Forester Sisters. "Kiss You All Over" został użyty w 1996 r. przez Adama Sandlera w filmie Happy Gilmore.
W 1963 roku grupa uczniów rozpoczęła występy jako rock and rollowa grupa w Richmond, w stanie Kentucky. Nazwali się Exiles. Oryginalny skład tworzyli Jimmy Stokley,Ronnie 'Mac' Davenport, Ronnie Hall, Paul Smith, J. P. Pennington,Tom Dunn i Buzz Cornelison. Ich nazwa mogła być skutkiem napływu Kubańczyków do Stanów Zjednoczonych po przejęciu władzy przez Fidela Castro w 1959 roku. Mieszkańcy Richmond Mike Howard, Larry Jackson, Danny Williams i Billy Luxon byli również członkami Exiles w latach 60-tych. Większość członków zespołu była studentami w Madison Central i Madison High School w Richmond, gdzie powstał zespół i grali razem w latach 1963/65. Byli odłamem innej grupy z Richmond, Ronnie (Hall) and the Fascinations. Byli oni znani w tych wczesnych latach, jako Jimmy Stokley and the Exiles.
Stokley (ur.18 października 1943r /zm. 13 sierpnia 1985 roku) był wokalistą grupy do 1979 roku. To jego głos słychać na ich przebojowym singlu, "Kiss You All Over". Kiedy Dick Clark Caravan Of Stars ruszają w drogę w 1965 roku, wybrali Exiles na koncerty na terenie Kentucky.W dalszym ciągu trasy krajowej z Caravan of Stars aż do 1968 r.; otwierali show oraz towarzyszyli takim gwiazdom jak Freddy Cannon, Young Rascals,BJ Thomas i innym.

Pod koniec lat 60-tych, nagrywali zarówno dla Date Records i Columbia Records, a na początku lat 70-tych dla SSS International, Date,Curb i Wooden Nickel . Z pomocą Cecila Jonesa z Lemco Sound Studios w Lexington, Exiles pracowali nad wypolerowaniem swojego brzmienia. Zespół wylansował regionalne hity jak "Devil's Bite" i "Church Street Soul Revival" (napisany i wyprodukowany przez Tommy Jamesa).Zespół zmienił styl na przełomie lat 60 i 70-tych. Skrócili nazwę na Exile w 1973 r. i wydali debiutancki album dla Wooden Nickel Records w tym samym roku. Single z albumu nie odniosły sukcesu na listach bestsellerów, i tak zostało na dobre pięć lat, zanim zespół wydał kolejny album.

W 1977 roku zespół wydał singiel "Try it On" dla Atco Records ,który stał się hitem. W następnym roku, Mike Chapman, australijski producent, który dał się poznać w Wielkiej Brytanii, przyjechał do Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu doświadczonego zespołu, który miałby swój własny materiał. Chapman po usłyszeniu ich demo i obejrzeniu ich kolejnego koncertu,zaproponował im współpracę przy produkcji albumu Mixed Emotions dla Warner/Curb Records.Pierwszym singlem z tego albumu był "Kiss You All Over". Singiel osiągnął liście Billboardu Top 40 w dniu 5 sierpnia 1978 roku. Pozostał na liście przez siedemnaście tygodni i była numerem 1 przez cztery tygodnie we wrześniu.

Ich następny singiel "You Thrill Me", także ze wspomnianego albumu, trafił do Top 40 w dniu 3 lutego 1979 roku. Zespół koncertował z Aerosmith, Heart, Dave Masonem, Boston, Seals & Crofts i innymi w późnych latach siedemdziesiątych w Stanach Zjednoczonych, Europie i Afryce.All There Is, drugi album grupy dla Warner Bros , nagrany rok później z wyraźnym akcentem disco, wylansował hit, "Part Of Me To Needs You Most". Był szczególnie popularny w Europie i Afryce Południowej. Don't Leave Me This Way, ich trzeci album, wyprodukowany przez Petera Colemana, przyniósł jeszcze dwa single "Take Me Down" i "Smooth Sailing". Mimo ich sukcesu w Europie i Afryce Południowej, ich popularność w Stanach Zjednoczonych zmalała.

Liczne zmiany personalne miały miejsce w 1979 roku. Być może najważniejszą,było odejście Stokley'a w tym roku, zmuszając pozostałych członków gitarzystę / wokalistę JP Penningtona, klawiszowca Buzz Cornelisona, klawiszowca / wokalistę Marlona Hargisa, basistę / wokalistę Sonny Lemaire i perkusistów Steve Goetzmana i Gary Freemana do poszukiwania nowego wokalisty . Młody wokalista, Les Taylor, przyjął zaproszenie do uczestnictwa w grupie i wspólnego wokalu z Penningtonem. Na początku lat 80-tych, odeszli oryginalni członkowie grupy, Buzz Cornelison oraz klawiszowiec Mark Gray, który był współautorem " The Closer You Get " i " Take Me Down ", które to stały się przebojami grupy Alabama,z którą grał krótko w latach 1980-82r.

Les Taylor pomógł grupie przekształcić się w zespółu country z typowej grupy Southern rocka. W 1983 roku ukazał się ich pierwszy singiel na listach country "High Cost Of Leaving" wyprodukowany przez legendarnego człowieka z Nashville ,Buddy Killena,który dotarł do pierwszej 40-ki listy country,a następnie lawinę czterech kolejnych # 1 w 1984 roku, a mianowicie "Woke Up In Love", "I Dont Want To Be A Memory", "Give Me One More Chance" i "Crazy For Your Love".Mieli kolejne # 1 na liście country w 1987 roku: "She's A Miracle", "Hang On To Your Heart", "I Could Get Used To You", "It'll Be Me", "She's Too Good To Be True" i "I Can't Get Close Enough" i liczne mniejsze przeboje.

Tymczasem oryginalny wokalista i współzałożyciel zespołu Jimmy Stokley zmarł 13 sierpnia 1985 roku,z powodu powikłań zapalenia wątroby. W październiku 1984 roku, Exile dał koncert charytatywny , aby pomóc Stokley zapłacić za koszty leczenia.

Dla Exile przyszły gorsze dni w kolejnej dekadzie także ,zmiana składu miała miejsce w 1990 roku z wydaniem albumu Still Standing. Pennington, Taylor i Hargis odszli, zastąpieni przez nowych przybyszów Paula Martina na gitarze i śpiew, Lee Carrolla na klawiszach. Piosenki były nadal udane, ale bardziej zorientowane na country-pop, pojawiło się nowe brzmienie ,któr nie spotkało się ze zbyt entuzjastycznym, jak wcześniejsze, choć "Yet" i "Nobody's Talking" były na Top 10 listy country, podczas gdy " Keep It w Middle of the Road " i " There You Go " dotarły do Top 40.

W 1991 roku na Justice, pojawił się Mark Jones na gitarze, zasadniczo w celu pomocy Les Taylorowi , mimo,że singiel "Even Now" trafił na Top 20, stresy ,napięcia i ciągłe zmiany w składzie, w szczególności odejście Penningtona i Taylora,obniżyły loty grupy, która została rozwiązana w 1993 roku. Wielu z byłych członków zespołu zostało zebranych na estradzie w pożegnalnym koncercie w Lexington. Exile zagrał kolejny koncert pożegnalny w Grand Ole Opry House w Nashville.

Pennington podpisał kontrakt z MCA Records i wylansował hit "Whatever It Takes". Taylor podpisał kontrakt z Epic Records i wydał dwa single, w tym "Shoulda, Coulda, woulda Loved You", który zadebiutował jako # 46. Nadal pisali piosenki i wystepowali solo. Lemaire ostatecznie utworzyłi grupę o nazwie Daylight Burnin , również będąc członkiem Southern Pacific.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Church St. Soul Revival/John Weatherman	Exiles	01.1970	-	104[3]	Columbia 44 972	-
Try It On / Show Me What You Got	Exile	03.1977	-	97[3]	Atco 7072	[written by M. Chapman, N. Chinn][produced by Mike Chapman]
Kiss You All Over / There's Been a Change	Exile	07.1978	6[12]	1[4][23]	Warner/Curb 8589	[written by M. Chapman, N. Chinn][produced by Mike Chapman]
You Thrill Me / Don't Do It	Exile	11.1978	-	40[11]	Warner/Curb 8711	[written by M. Chapman, N. Chinn][produced by Mike Chapman]
How Could This Go Wrong / Being in Love With You Is Easy	Exile	04.1979	67[2]	88[2]	Warner/Curb 8796	[written by M. Chapman, N. Chinn,James P. Pennington][produced by Mike Chapman]
You're Good for Me/Let's do it all over again	Exile	07.1980	-	105[2]	Warner/Curb 49 245	-
Take Me Down/It takes love to make love	Exile	10.1980	-	102[5]	Warner/Curb 49 548	[written by Mark Gray, J.P. Pennington][produced by Peter Coleman][#1 country hit for Alabama in 1982]
Heart and Soul / Your Love Is Everything	Exile	10.1981	54[4]	102[3]	Warner/Curb 49 794	[written by M. Chapman, N. Chinn][produced by Mike Chapman][#8 hit for Huey Lewis & The News in 1983]
High Cost of Leaving	Exile	10.1983	-	-	Epic 04041	[written by Sonny LeMaire][27[6].Country Chart]
Woke Up in Love / First Things First	Exile	01.1984	-	-	Epic 04247	[written by J.P. Pennington][1[1][12].Country Chart]
I Don't Want to Be a Memory / After All These Years	Exile	04.1984	-	-	Epic 04421	[1[1][14].Country Chart]
Give Me One More Chance / Ain't That a Pity	Exile	09.1984	-	-	Epic 04567	[written by James P. Pennington,Sonny Lemaire ][1[1][15].Country Chart]
Crazy for Your Love / Just in Case	Exile	01.1985	-	-	Epic 04722	[written by Sonny LeMaire / J.P. Pennington][1[1][13].Country Chart]
She's a Miracle / I've Never Seen Anything	Exile	04.1985	-	-	Epic 04864	[written by Sonny LeMaire / J.P. Pennington][1[1][13].Country Chart]
Hang On to Your Heart / She Likes Her Lovin'	Exile	08.1985	-	-	Epic 05580	[written by Sonny LeMaire / J.P. Pennington][1[1][15].Country Chart]
I Could Get Used to You / Practise Makes Perfect	Exile	12.1985	-	-	Epic 05723	[written by Sonny Lemaire / J.P. Pennington][1[1][14].Country Chart]
Super Love / Proud to Be Her Man	Exile	04.1986	-	-	Epic 05860	[written by Sonny LeMaire / J.P. Pennington][14[9].Country Chart]
It'll Be Me / Music	Exile	08.1986	-	-	Epic 06229	[written by Sonny Lemaire / J.P. Pennington][1[1][15].Country Chart]
I Can't Get Close Enough / As Long as I Have Your Memory	Exile	01.1987	-	-	Epic 07597	[written by Sonny LeMaire / J.P. Pennington][1[1][14].Country Chart]
She's Too Good to Be True / Promises Promises	Exile	06.1987	-	-	Epic 07135	[written by Sonny LeMaire / J.P. Pennington][1[1][14].Country Chart]
Just One Kiss / As Long as I Have Your Memory	Exile	05.1988	-	-	Epic 07775	[written by Sonny LeMaire / J.P. Pennington / Robert Smith / Laurence Tolhurst][9[12].Country Chart]
It's you again	Exile	10.1988	-	-	Epic 08020	[written by Sonny LeMaire][21[7].Country Chart]
Keep It in the Middle of the Road / Yet	Exile	01.1990	-	-	Arista 9911	[written by Sonny LeMaire / J.P. Pennington][17[11].Country Chart][B:7[16].Country Chart]
There You Go / I'm Still Standing	Exile	02.1991	-	-	Arista	[32[4].Country Chart]
Even Now / One Too Many Times	Exile	07.1991	-	-	Arista	[16[11].Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mixed Emotions	Exile	08.1978	-	14[26]	Warner/Curb 3205	[gold-US][produced by Mike Chapman]

Evie

Evelyn Tornquist Karlsson (urodzona Evelyn Tornquist 29 marca 1956 r. ,  znana jako Evie , jest współczesną piosenkarką muzyki chrześcijańskiej , znaną pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych z takich utworów jak "Mirror", "Step into the Sunshine" i "Four Foot Eleven ". 

Evie rozpoczęła swą karierę jako młoda nastolatka, odwiedzając ojczyznę swoich rodziców. Wydała swój debiutancki album w języku angielskim mając 16 lat w 1972 roku   i wydała ponad 30 albumów, w tym kilka w różnych językach skandynawskich . Evie została doceniona jako laureatka Dowie Award w roku 1977 i 1978. Poślubiła szwedzkiego pastora i muzyka Pelle Karlssona w 1979 r. Wycofała się z wykonywania muzyki w 1981 r., aby realizować inne drogi służby, takie jak jako Sky Angel . Evie stała się później mentorką dla chrześcijańskiej artystki Rebeccy St. James ,  dołączając do niej na serię wydarzeń mających na celu pomoc dziewczętom i kobietom w stosowaniu zasad biblijnych w XXI wieku. 

Evie została oficjalnie wprowadzona do Gospel Music Hall of Fame 22 lutego 2005 roku. 

Trzy z jej albumów były nominowane do nagrody Grammy za najlepsze wykonanie współczesnej gospel : Mirror (1978), Come On, Ring That Bells (1979), Never the Same (1980).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Special delivery	Evie	12.1979	100[1]	-	Word WS 902/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Never the Same	Evie	10.1979	95[2]	-	Word WSB 8806/-	-

Evan and Jaron

Evan Mitchell Lowenstein i Jaron David Lowenstein są amerykańskimi muzykami i braćmi bliźniakami, którzy występowali jako Evan i Jaron.Nagrał trzy albumy studyjne i umieścił trzy single na liście pop. Duet osiągnął najwyższą pozycję singlem "Crazy for This Girl", który zajął 15 miejsce na Billboard Hot 100 w 2000 roku.

Zaczęli występować jako duet folk-popowy w kawiarniach w swoim rodzinnym mieście Atlanta, Georgia. W 1994 roku wydali album Live at KaLo's Coffee House,który zwrócił uwagę rynku muzycznego. W 1995 roku zostali odkryci przez członków McMillan Associates. Po tourne ,rok póżniej,, w 1996 roku ukazał się drugi niezależny album, Not from Concentrate i wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie w 1996.

Podczas tournée zostali zauważeni przez Jimmy Buffeta, który podpisał z nimi kontrakt w imieniu Island Records,w której wydali We've Never Heard Of You, Either w 1998 roku .
W 2000 roku duet wydał Evan and Jaron dla Columbia Records. Album zawierał przeboje "Crazy for This Girl", "From My Head to My Heart" i "The Distance". W szczytowym okresie ich sukcesu, Evan założył rodzinę i zaprzestał występów. Ich najnowszy album,Half Dozen, oferował więcej brzmienia country i zawiera sześć utworów, a także trzy dodatkowe bonusy.

Jaron wydał solowy singiel "Pray for You" sygnowany nazwą Jaron and Long Road to Love, w listopadzie 2009 r. Piosenka weszła do Top 20 na liście Hot Country Songs . Jaron wydał swój debiutancki album, Getting Dressed in the Dark, w dniu 22 czerwca 2010 roku. Album zadebiutował jako # 2 na liście Billboard Top Country Albums .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crazy for This Girl	Evan and Jaron	10.2000	-	15[23]	Columbia 79 484	[written by Jeff Cohen,Jaron Lowenstein][produced by T-Bone Burnett]
From My Head to My Heart	Evan and Jaron	05.2001	-	124[1]	album cut	-
The Distance	Evan and Jaron	12.2001	-	108[7]	Columbia 32767	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Evan and Jaron	Evan and Jaron	09.2000	-	156[7]	Columbia 69 937	[produced by John Fields]

Dame Edna Everage

Dame Edna Everage – postać fikcyjna, którą stworzył i odtwarza australijski komik Barry Humphries. Humphries napisał kilka książek pod nazwiskiem Dame Edny oraz prowadził programy telewizyjne (w których sam był gościem). W 1979 roku BBC nakręciło odcinek mockumentary Arena, którego bohaterką była Dame Edna (La Dame aux Gladiolas).
Dame Edna zadebiutowała w 1955 roku. Od tego czasu występowała w teatrze (m.in. na londyńskim West Endzie i nowojorskim Broadwayu). W latach 2001-2002 Dame Edna zagrała w piątym sezonie serialu Ally McBeal, grając rolę Claire Otoms.
 
Barry Humphries utrzymuje, że Dame Edna jest jedynie postacią, którą on gra, zaś Dame Edna zaprzecza, że jest postacią fikcyjną lub wykonawcą drag i uważa Barry'ego za swojego menedżera. Dame Edna wielokrotnie powtarza, że sam pomysł, by mężczyzna przebierał się za kobietę w celach rozrywkowych jest odrażający.
Według autobiografii Dame Edny oraz jej własnych słów urodziła się ona pod nazwiskiem Edna May Beazley w miasteczku Wagga Wagga. Ma siostrę, matkę Barry'ego McKenziego. Swoją karierę rozpoczęła 19 grudnia 1955 jako Mrs. Norm Everage – "przeciętna austalijska gospodyni domowa" z Moonee Ponds na przedmieściach Melbourne.
Znakiem rozpoznawalnym Edny są włosy koloru lila (które według niej są naturalne) i okulary typu "cat eye". Spędza czas odwiedzając głowy państw oraz podróżując między Los Angeles, Londynem, Sydney, Szwajcarią i wyspą Martha's Vineyard. Jest przyjaciółką i powierniczką królowej brytyjskiej Elżbiety II.
 
Dame Edna, podobnie jak Humpries, ma trójkę dorosłych dzieci: córkę – Valmai (która asystowała Dame Ednie podczas 
kręcenia jej najnowszego programu dla ITV1 The Dame Edna Treatment) oraz dwóch synów – Bruce (żonaty z Joylene) i jej najmłodsze dziecko Kenneth (lub Kenny), który wg Edny wydaje się być karykaturą geja. Dame Edna jest nieświadoma orientacji seksualnej syna, mimo że często wspomina jego 'partnera' Clifforda Smale'a. W filmie dokumentalnym Sir Les Pattersona Les Patterson and the Great Chinese Takeaway Kenny został pokazany jako właściciel butiku w Hongkongu. Matka Dame Edny jest osadzona w silnie strzeżonym domu dla szaleńców. Mąż Edny, Sir Norman Everage, zmarł w 1988 roku po wielu latach hospitalizacji w związku z problemami z prostatą. Valmai i Kenny są dotychczas jedynymi członkami rodziny widzianymi publicznie.
 
Poza wymienionymi członkami rodziny na scenie towarzyszyła jej również Madge Allsop (grana przez Emily Perry) – druhna Edny, która nigdy nie wypowiedziała słowa. W 2008 Madge Allsop zmarła w wieku 100 lat, a jej miejsce na scenie zajęła Valmai.
 
Dame Edna jest również znana i chwalona za swoje cyniczne spostrzeżenia dotyczące swojej ojczyzny i rodaków.
Jest założycielką i prezesem "Przyjaciół Prostaty" ("Friends of the Prostate") i założycielką "Olimpiady Prostaty" ("The World Prostate Olympics"). 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Disco Matilda / Disco Matilda (Instrumental)	Dame Edna Everage	08.1979	46[7]	-	Big Time BZS 312/-	-

Eve

Eve, właśc. Eve Jihan Jeffers  (ur. 10 listopada 1978r w Filadelfii) - amerykańska raperka. Pod koniec października 2007 roku wzięła udział w telewizyjnej gali stacji VH1 - Hip Hop Honors 2007.
Eve wkrótce dołączyła do grupy hip-hopowej Ruff Ryders. Pojawiła się na klipach DMX-a "How's It Goin' Down" i "Ruff Ryders Anthem". Później wystąpiła na mixtape'ie DJ-a Clue "The Professional", razem z DMX-em, Drag-Onem, Jadakissem i Stylesem na remiksie "Ruff Ryders' Anthem". Wzięła też udział w nagrywaniu pierwszej składanki Ruff Ryders, "Ryde or Die Vol. 1", z której wydano dwa single z udziałem Eve: "Ryde or Die" (z The LOX, Drag-Onem i DMX-em) oraz "What Ya Want" (z Nokio z Dru Hill).

Potem raperka współpracowała z The Roots, Blackstreet i Janet Jackson. Jej debiutancki album, "Let There Be Eve...Ruff Ryders' First Lady", okazał się być wielkim sukcesem i stał się drugim albumem raperki-kobiety, który zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard 200 (pierwszym albumem w tej kategorii był "Chyna Doll" Foxy Brown, wydany tylko pół roku wcześniej).

 Po sukcesie pierwszego albumu, Eve wydała kolejny album, "Scorpion" w 2001. Pierwszy singiel, "Who's That Girl", zapewnił jej sławę na całym świecie. Drugi, "Let Me Blow Ya Mind" (z Gwen Stefani) wyprodukowany przez Dr. Dre, okazał się jeszcze większym sukcesem. Zadebiutował na 2 miejscu listy Billboard Hot 100 . Utwór ten wygrał nagrodę Grammy w kategorii Best Rap/Sung Collaboration, a "Scorpion" został zatwierdzony jako platyna.

Trzeci album Eve, Eve-Olution, został wydany latem 2002 roku i zadebiutował na 6 miejscu listy Billboard 200. Pierwszy singiel promujący album, "Gangsta Lovin'", z Alicią Keys, był kolejnym hitem i zadebiutował na 3 miejscu listy Billboard Hot 100. Kolejny singiel, "Satisfaction", również odniósł sukces. "Eve-Olution" jest najgorzej sprzedającym się albumem Eve.

Eve początkowo pracowała nad albumem o nazwie "Here I Am". Była nawet tracklista krążka. Miały się tam znaleźć piosenki między innymi z Lil Kim, Eminenem czy Cassidy jak i jej inne single takie jak: "Tambourine" i "Give It To You" z Seanem Paulem. Jedną z piosenek "All Night Long" zaśpiewała na jednej z gali MTV w Australii. Ostatecznie piosenki tej nie usłyszeliśmy w całości w wersji studyjnej, jak i całego albumu. Na początku 2013 roku mieliśmy okazję zobaczyć teledysk do nowej piosenki Eve jaką była "She Bad Bad". Potem wydała kolejny singiel jakim był "Make It Out This Town". Międzyczasie w wywiadach raperka ujawniała sekrety nowego albumu, jak i swoje spostrzeżenia na różne tematy mniej związane z jej osobą takie jak wojna pomiędzy jej przyjaciółką Lil Kim i inną znaną raperką Nicki Minaj.

Ostatnim jak na razie singlem z albumu Lip Lock jest "EVE". Aktualnie raperka wybiera ostatni singiel z płyty. Ma to być albo "Mama In The Kitchen" ze Snoop Doggiem, albo "Keep Me From You" z piosenkarką Dawn Richard. Eve powiedziała, że wróciła do studia, co może oznaczać nowy album. Widziano ją w obecności innej raperki Diamond. Aktualnym projektem jest kolaboracja Eve, Lil Kim i Missy Elliott.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ruff Ryders' Anthem	DJ Clue? featuring DMX, Jadakiss, Styles P, Drag-On and Eve	02.1999	-	124[1]	Roc-A-Fella	[written by Simmons, Kaseem Dean][produced by Swizz Beatz][47[20].R&B; Chart]
Girlfriend/Boyfriend	Blackstreet Feat. Janet Jackson, Eve & Ja Rule	03.1999	11[7]	47[11][20]	Interscope 95 043	[written by C. Loving, E. Jeffers, J. Atkins, J. Cozier, Teddy Riley][produced by Teddy Riley][17[19].R&B; Chart]
What ya want	Eve featuring Nokio	07.1999	-	29[20]	Ruff Ryders	[written by Kasseem Dean/Eve Jeffers][9[25].R&B; Chart]
Gotta man	Eve	09.1999	-	26[16]	Ruff Ryders 97 085	[written by Kasseem Dean,Eve Jeffers][produced by Swizz Beatz][10[20].R&B; Chart]
Hot boyz/U can resist [Juvenile & B.G.]	Missy Elliott feat NAS,Eve & Q-Tip	10.1999	18[3]	5[21]	Gold Mind 64 029	[platinium-US][written by Missy Elliott/Timothy Mosley, Nasir Jones, Eve Jeffers, Kamaal Fareed][produced by Timbaland][1[6][35].R&B; Chart]
Love is blind	Eve feat Faith Evans	10.1999	-	34[16]	Ruff Ryders	[written by Kasseem Dean/Eve Jeffers][ Producer - Swizz Beatz][11[20].R&B; Chart]
Triflin'	Coko featuring Eve	11.1999	-	-	RCA	[69[13].R&B; Chart]
Let's Talk About	Eve featuring Drag-On	12.1999	-	-	Ruff Ryders	[82[9].R&B; Chart]
Ryde or die,Chick/We Are the Streets	LOX feat Timbaland and Eve	03.2000	-	73[7]	Ruff Ryders	[written by Jadakiss, Sheek Louch, Styles P][produced by Timbaland][27[20].R&B; Chart]
Recognize	The LOX featuring Eve	05.2000	-	-	Ruff Ryders 497 345	[written by Jahron Brathwaite,Aubrey Graham][94[3].R&B; Chart]
Remember Them Days	Beanie Sigel featuring Eve	06.2000	-	-	Roc-A-Fella 562 823	[69[10].R&B; Chart]
Got it all	Eve & Jadakiss	06.2000	-	88[5]	Ruff Ryders 497360	[written by S. Harris,B. Reese,S. Lassiter,Eve Jeffers,Jason Phillips][produced by Dr. Dre,Scott Storch][27[18].R&B; Chart]
Who' s that girl	Eve	01.2001	6[11]	47[18]	Ruff Ryders 497488	[written by Darrin Dean/Sheldon Harris/Ignatius Jackson/Eve Jeffers][produced by Teflon][16[20].R&B; Chart]
Let me blow ya mind	Eve feat Gwen Stefani	03.2001	4[20]	2[33]	Ruff Ryders 497562	[written by S. Jordan,Andre Young,Mike Elizondo,Scott Storch,Eve Jeffers][produced by Dr. Dre,Scott Storch][6[29].R&B; Chart]
Caramel	City High feat Eve	10.2001	9[10]	18[24]	Booga Basement 497608	[written by Robby Pardlo/Ryan Toby][produced by Ryan Toby,Jerry "Wonder" Duplessis,Jee Eye Zee][9[21].R&B; Chart]
Brotha Part II	Angie Stone feat. Alicia Keys and Eve	11.2001	37[2]	52[20]	J Records 21 104	[written by Raphael Saadiq,Glenn Standridge,Angela Stone,Robert Ozuna,Harold Lilly Jr.,Jerry Beach][13[29].R&B; Chart]
U, Me & She	Eve	01.2002	-	120[2]	-	-
Gangsta lovin'	Eve feat Alicia Keys	07.2002	6[21]	2[22]	Ruff Ryders 497817	[sample z "Don' t stop the music"-Yarbrough & Peoples][written by Lonnie Simmons,Alisa Jarbrough,Jonah][produced by Irv Gotti][2[24].R&B; Chart]
Satisfaction	Eve	11.2002	20[8]	27[16]	Ruff Ryders	[written by Eve Jeffers,Andre Romell Young][produced by Dr. Dre,Mike Elizondo][22[20].R&B; Chart]
Not today	Mary J.Blige feat Eve	12.2003	40[4]	41[10]	MCA 54 456	[written by Mary J. Blige/Michael Elizondo/Theron Feemster/Eve Jeffers/Bruce Miller/Andre Young][produced by Sean Combs][21[17].R&B; Chart][piosenka z filmu "Barbershop 2:Back in business"]
Rich girl	Gwen Stefani feat Eve	03.2005	4[41]	7[27]	Interscope 003978	[gold-US][written by Mark Batson/Jerry Bock/Karla DioGuardi/Mike Elizondo/Sheldon Harnick/Eve Jeffers/Chantal Keviazuk/Gwen Stefani/Andre Young][produced by Dr. Dre][78.R&B; Chart]
Like this	Kelly Rowland feat. Eve	03.2007	4[12]	30[20]	Columbia 08172	[Composed by : S.Garrett, K.Rowland, E.Jeffers, J.Jones][Produced by : Polow Da Don, S.Garrett][7[29].R&B; Chart]
Tambourine	Eve	05.2007	18[7]	37[14]	Aftermath	[Composed by : E.Jeffers, K.Dean, S.Garrett][Produced by : Swizz Beatz][17[21].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ruff Ryders' first lady	Eve	09.1999	-	1[1][38]	Ruff Ryders 490453	[2x-platinum-US][produced by Dee Dean , Waah Dean , Swizz Beatz, P.K., DJ Shok, Jay "Icepick" Jackson]
Scorpion	Eve	03.2001	22[31]	4[33]	Ruff Ryders 490845	[platinum-US][silver-UK][produced by Dee Dean , Waah Dean, Swizz Beatz, Dame Grease, DJ Shok, Dr. Dre, Stevie J, Jay "Icepick" Jackson, Stephen Marley, Scott Storch, Teflon]
Eve-Olution	Eve	08.2002	47[12]	6[24]	Ruff Ryders 493381	[gold-US][silver-UK][produced by Swizz Beatz, Dr. Dre, Jay "Icepick" Jackson, Scott Storch, Irv Gotti, Teflon, Hot Runner, Poke & Tone, Neckbones, Staxx, Bink!, Mike Elizondo]
Lip Lock	Eve	05.2013	-	46	From the Rib	[produced by Bruce Carbone ,Swizz Beatz, DJ Surge, Blac Elvis, Jon Jon, Jukebox, Claude Kelly ,Rico Love ,R8d!0, Salaam Remi, Shoddy, Felix Snow, Sander van der Waal ]