Patachou

Patachou, właśc. Henriette Ragon (ur. 10 czerwca 1918 w Paryżu) - francuska piosenkarka i aktorka.

Henriette Ragon, urodzona w 12. dzielnicy Paryża , zaczęła pracę jako maszynistka, a następnie pracownik fabryczny, sprzedawca butów i antykwariusz.
 
W 1948 r. Wraz z mężem Jeanem Billonem przejęła kabaret-restaurację w Montmartre , zwaną Patachou. (Ich syn Pierre Billon odniósł sukces jako piosenkarz w latach 70-tych i napisał J'ai oublié de vivre dla Johnny'ego Hallyday'a .) Zaczęła śpiewać w bistro, a dziennikarze zaczęli nazywać ją Patachou po nazwie jej kabaretu (pâte -à-choux oznacza ciasto z kremem). Występował tam Georges Brassens i razem śpiewali duet "Maman, papa". Jako pierwsza interpretowała inne utwory, które skomponował, takie jak "Le Bricoleur", "La chasse aux papillons" itp.

Wieczorem,kiedy zaśpiewała je po raz pierwszy, zasugerowała, aby jej publiczność została na końcu koncertu i spotkała się z pisarzem tych piosenek, a Brassens po raz pierwszy pojawił się na scenie Patachou i śpiewał Le Gorille i P .. de toi . Czasami zbierała krawaty (wybierała krawaty klientów niechętnych dołączenia do śpiewu) - Thomas Dewey i Errol Flynn byli wśród jej ofiar.
 
Jej pierwsze płyty zostały wydane w 1952 roku. Wystąpiła w Bobino , sali muzycznej Montparnasse ,  odbyła trasę koncertową we Francji. Od 1953 r. można ją było oglądać na scenie w Palladium , Waldorf Astoria i Carnegie Hall oraz w całych Stanach Zjednoczonych. Od początku lat 70-tych podróżowała po Japonii i Szwecji, gdzie popularna była "L'eternal Parigot" .
Patachou zmarł 30 kwietnia 2015 roku w wieku 96 lat. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
La complainte de la butte (du film "French Cancan")-Jenny-la-Chance/Je suis heureuse-On m’a volé tout ça	Patachou	12.1955	2[26]	-	Philips 432040NE	[written by Jean Renoir / Georges Van Parys ]
Les voyous-Paris se regarde/Sur ma vie-Terrain vague	Patachou	02.1956	15[22]	-	Philips 432059NE	[written by Charles Aznavour / Charles Aznavour]
Chanson Pour L'Auvergnat	Patachou	04.1956	34[9]	-	-	[written by Georges Brassens]
La Prie`re	Patachou	04.1956	32[4]	-	-	[written by Georges Brassens]
La fortune-Le temps du plastique/Ou bien-Vivre avec toi	Patachou	10.1956	B1:29[4];B2:26[21]	-	Philips 432094NE	[B1:written by Jacques Plante ][B2:written by Charles Aznavour ]
La bague a` Jules-La musique/Va pas t’imaginer-Allume tes lampions	Patachou	12.1957	17[4];A2:40[7]	-	Philips 432156NE	[written by Alec Siniavine / Jean Jamblan ][A2:written by René Denoncin - Jack Ledru - Georges Coulonges ]
Voyage de noces -Je vous suis fragile/C’est ça qui m’intéresse-Si j’étais pas si timide	Patachou	05.1961	29[22]	-	Philips 432551	[written by J. Valtay - J. Rochette ]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
A L'A.B.C.	Patachou	12.1962	15[1]	-	Phillips 77 378	-
Chantons En Coeur Avec	Patachou	12.1964	15[1]	-	-	-

Patrice et Mario

Patrice et Mario,[Patrizio Paganesse i Mario Moro],francuski ,męski duet wokalny najbardziej popularny w latach 30-tych zeszłego stulecia obok tak klasycznych wykonawców jak Pills i Tabet and Charles Trenet & Johnny Hess.Nagrywali głównie tradycyjne musicalowe piosenki.

W latach 40-tych,po II wojnie światowej ten duet włoskiego pochodzenia wyspecjalizował się w utworach latynoskich,wykonując samby,rumby czy polki.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Le Torrent	Patrice et Mario	03.1957	22[35]	-	-
Je Pars	Patrice et Mario	10.1958	49[4]	-	-	[written by Fernand Bonifay / M. Craft ]

Biffy Clyro

Biffy Clyro to szkocki zespół rockowy. Przełomem dla tria okazał się rok 2007 i czwarty album "Puzzle", który pokrył się w Wielkiej Brytanii złotem. Jeszcze lepiej poradził sobie następca, "Only Revolutions", który zdobył status platyny i nominację do Mercury Music Prize. W swej muzyce kapela łączy postpunkową i postgrunge'ową ekspresję z ciężkimi riffami.
- Gramy już razem od piętnastu lat i w dodatku w tym samym składzie - podsumował działalność na łamach "Popcornu" basista James Johnston. - Łączy nas przyjaźń. I wspólne doświadczenia, bo mamy za sobą zarówno gorsze chwile (jak w czasach, kiedy szukaliśmy wydawcy), ale też wspaniałe momenty, zwłaszcza w ostatnich latach. To nas zahartowało i byle kłótnia nie doprowadzi do rozpadu. Wręcz przeciwnie - jesteśmy niezniszczalni.
Inicjatorem projektu był Simon Neil, wokalista i gitarzysta, mieszkający ówcześnie w Ayr, który poznał urodzonego w Kilmarnock perkusistę, Bena Johnstona. Chłopcy do składu dokooptowali kolegę imieniem Barry, który jednak szybko został zastąpiony.

- Założyliśmy grupę w 1994 roku, kiedy mieliśmy po czternaście, piętnaście lat - opowiadał w rozmowie z dziennikarzem "Teraz Rocka" bębniarz.

Skład ograniczono do tria. - Tak się po prostu stało - wyjaśniał Ben. - Specjalnie się nad tym nie zastanawialiśmy. Simon miał gitarę. Ja chciałem od zawsze grać na bębnach. Namówiliśmy Jamesa, mojego brata, by sięgnął po bas. (...) Zbieraliśmy się w kanciapie i trochę hałasowaliśmy. W ogóle nie myśleliśmy o tym, czy ktoś może do nas dołączyć. (...) Cieszyliśmy się, że możemy sobie pograć.

Zespół początkowo występował pod nazwą Screwfish i wtedy... - Jedyną naszą ambicją było wtedy grać koncerty - wspominał artysta w tym samym wywiadzie - Tylko tyle. A o nagraniu płyty myśleliśmy w kategoriach cudu. (...) Nie marzyliśmy o wielkiej karierze. Nie myśleliśmy o tym, że nasze płyty - gdyby udało nam się je nagrać - mogły osiągnąć taką czy inna sprzedaż. Grać koncerty, zarobić parę groszy, poderwać jakieś dziewczyny kręcące się koło muzyków, a w dalszej perspektywie nagrać płytę. Nie marzyliśmy o niczym więcej.

Jedną z największych inspiracji dla początkujących muzyków była Nirvana. - Myślę, że nie przesadzę, jeśli powiem, że Nirvana sprawiła, że zdecydowaliśmy się założyć zespół - wyjawił bębniarz. - Wcześniej rządziły takie zespoły jak Guns N' Roses. Złożone z bardzo utalentowanych muzyków, którzy jawili nam się jako bogowie. Natomiast Nirvana grała bardzo prostą muzykę - ale nie mniej przekonującą.

Zainteresowania młodych muzyków były dość typowe dla wszystkich lubiących rock nastolatków w latach 90-tych. - Wychowałem się na ostrej muzyce - opowiadał basista. - Słuchałem punka, grunge'u i metalu. Ale największy wpływ na mnie miała muzyka z Seattle, czyli Nirvana, Soundgarden, Pearl Jam, Alice In Chains i Mudhoney. Miałem też okres fascynacji Rage Against The Machine i Red Hot Chili Peppers.

Jeszcze jako Skrewfish 31 stycznia 1991 roku zespół zagrał pierwszy koncert, supportując formację o nazwie Pink Kross w Centrum młodzieżowym w East Kilbride. W 1997 roku grupa przeniosła się do Glasgow, gdzie Neil zaczął studia na uniwersytecie. Bliźniacy kontynuowali natomiast edukację w Stow College - jeden studiował elektronikę, drugi muzykę i inżynierię dźwięku.

Studia nie przeszkodziły jednak Szkotom w muzykowaniu. Trio regularnie grało koncerty w Glasgow. Podczas jednego z nich zauważył ich niejaki Dee Bahl, który został ich menedżerem. Z jego pomocą udało się grupie wydać debiutancki singel. Krążek "Iname" ukazał się 28 czerwca 1999 roku. Piosenka po raz pierwszy zabrzmiała na antenie w Northsound Radio.

Kolejnym krokiem była EP-ka "thekidswhopoptodaywillrocktomorrow" wydana przez maleńką wytwórnię Electric Honey - tę samą, w której barwach debiutowali Belle & Sebastian.

Zestaw wystarczył by triem zainteresowała się londyńska firma płytowa Beggars Banquet (oficyna Mercury Rev czy The Charlatans). Już pod skrzydłami Beggars Banquet, 10 marca 2002 roku, ukazał się longplay "Blackened Sky", który zdobył sympatię publiczności wychowanej na kalifornijskim punk rocku (blink-182), post-grunge'u z okolic Foo Fighters i tradycyjnym gitarowym britpopie. Najwięcej jednak słychać było wpływów Nirvany.

Za produkcję odpowiadali Chris Sheldon, Paul Corkett, DP Johnson i członkowie tria. Wydawnictwo dotarło do 78. pozycji UK Albums Chart.

Promując dzieło, zespół wyruszył w trasę, między innymi jako support grupy Weezer.

W 2003, kapela powróciła do studia nagraniowego, aby zarejestrować kolejną płytę. Zasadnicza część sesji powstała w ciągu jednego dnia. Pozostałą część tygodnia zarezerwowaną w studiu Linford Manor muzycy spędzili grając na PlayStation.

Tytuł, "The Vertigo Bliss", zaczerpnięto z powieści "I, Lucifer" Glena Duncana. Za projekt okładki z zaspokajającą się dziewczyną odpowiadał Milo Manara, rysownik, który zaczynał karierę od komiksów erotycznych. Ostatnio pracował przy serialu "Rodzina Borgiów".

Drugi album przyniósł nieco spokojniejszą muzykę. Obok dynamicznych utworów w rodzaju "Bodies In Flight", "Toys, Toys, Toys, Choke, Toys, Toys, Toys" czy "A Man Of His Appalling Posture", znalazły się na nim klasyczne pop-core'owe piosenki, jakich nie powstydziliby się Lemonheads ("The Ideal Height"), Pearl Jam ("Eradicate The Doubt") czy Foo Fighters (wybrany na singel "Questions & Answers"). - Uwielbiam ją - mówił o płycie w wywiadzie dla "Teraz Rocka" Ben Johnston. - Ma w sobie dozę szaleństwa. Kiedy słuchamy jej dziś, wiele rzeczy nas zaskakuje. Zastanawiam się, jakim cudem byliśmy w stanie wykombinować coś takiego. Mieliśmy wtedy po dwadzieścia dwa, dwadzieścia trzy lata. Tak, to była naprawdę interesująca płyta. Napakowana pomysłami. (...) I nie jest to płyta szczególnie spójna, ale słuchaliśmy wtedy bardzo różnych rzeczy i mieliśmy ambicje, by pod względem muzycznym spróbować wszystkiego.

Krążek został lepiej przyjęty niż poprzednik. W Wielkiej Brytanii dotarł do 48. pozycji notowania. Otrzymał też lepsze recenzje.

Zgodnie z rockandrollowym porządkiem, po wydaniu płyty zespół ruszył w potężną trasę koncertową, po której wrócił do studia.

Za produkcję raz jeszcze odpowiadał Chris Sheldon, znany ze współpracy z Foo Fighters i Feeder oraz muzycy. Sesja odbywała się w Monnow Valley Studios, w Walii.

Tytuł "Infinity Land" miał nawiązywać do historii seryjnego zabójcy Jeffreya Dahmera, który w swojej książce pisał o idealnym miejscu, swoim wyobrażeniu nieba, które nazywał właśnie "Infinity Land" (kraina nieskończoności).

Album ukazał się 16 czerwca 2004 roku i spotkał się z ciepłym przyjęciem fanów oraz branży muzycznej w Wielkiej Brytanii, o czym świadczyły doskonale sprzedające się koncerty bandu na Wyspach.

Materiał był bardziej zwariowany i eksperymentalny niż poprzednik. - W tym czasie lubiliśmy zespoły jak Crowded House, Weezer, Green Day, tworzące świetne, melodyjne piosenki - opowiadał na stronach "Teraz Rocka" perkusista. - Ale podobały nam się też grupy jak Rush, grające ciężej i unikające przetartych szlaków, próbujące tworzyć coś innego niż reszta. A my w swoich kompozycjach chcieliśmy połączyć fascynacje jednymi i drugimi.

W Zjednoczonym Królestwie krążek dotarł do 47. lokaty zestawień. Otrzymał w większości pozytywne i umiarkowane recenzje. - Geniusz "Infinity Land" tkwi w zgrabnym łączeniu słodko brzmiących melodii z brutalnymi riffami, ciężkimi bębnami i nieprzewidywalnymi aranżami - pisał dziennikarz BBC. - (...) To bez wątpienia najlepszy album w dotychczasowej karierze zespołu.

W 2006, Biffy Clyro rozstali się z Beggars Banquet i podpisali umowę z 14th Floor, odnogą koncernu Warner Bros.

Mając kontrakt z większym wydawcą, Szkoci wybrali się do Kanady, gdzie m.in. w należących do Bryana Adamsa The Warehouse Studio w Vancouver nagrywali materiał na czwarty longplay.

Zestaw zatytułowany "Puzzle" pojawiła się na rynku w 4 czerwca 2007 roku.

Wydawnictwo zwiastowały piosenki "Semi-Mental" i "Saturday Superhouse". Materiał został wyprodukowany przez Micka Frasera i Andy'ego Wallace'a. Okładkę zaprojektował Storm Thorgerson - twórca grafiki do m.in. "The Dark Side of the Moon" czy "The Division Bell" Pink Floyd.

- "Puzzle" to była płyta złowieszcza, przesycona poczuciem żalu i straty - opowiadał kilka lat po premierze na łamach "Teraz Rocka" Ben Johnston.

Longplay ukazywał nieco inne oblicze kapeli. Utwory stały się prostsze, łagodniejsze i bardziej melodyjne. Sami muzycy zupełnie jednak tego nie dostrzegali. - "Puzzle" też jest moim zdaniem płytą szaloną - przekonywał bębniarz Wiesława Weissa. - Kiedy więc po ukazaniu się "Puzzle" wszyscy mówili: "Tak bardzo się zmieniliście", byliśmy zdumieni. W naszym odczuciu nie zmieniliśmy się aż tak bardzo. Oczywiście zespół ewoluował, jesteśmy dziś lepszymi muzykami, komponujemy lepsze piosenki, lepiej gramy. Ale zapewniam, że jesteśmy tak samo szaleni jak dawniej.

W tydzień po premierze, "Puzzle" znalazł na drugim miejscu brytyjskiego zestawienia sprzedaży. Ostatecznie wydawnictwo osiągnęło na Wyspach złoty status, co oznaczało sprzedaż dwustu pięćdziesięciu tysięcy sztuk. Na całym świecie rozeszło się ponad trzysta tysięcy egzemplarzy.

Dzieło otrzymało też bardzo przychylne recenzje. - "Puzzle" może równać się z albumami wszystkich brytyjskich wykonawców ostatnich lat - czy chodzi o rock, indie, hip-hop czy soul - napisał Ian Winwood z "Kerranga!", przyznając płycie pięć gwiazdek na pięć możliwych.

Sukces zapewnił triu koncerty w boku Muse (podczas ich występu na stadionie Wembley), The Who, Red Hot Chili Peppers oraz The Rolling Stones, a późnij także Linkin Park czy Queens of the Stone Age.

Grupa zagrała również podczas licznych festiwali Download, Glastonbury, Reading i Leeds oraz T in the Park.

Tradycyjnie już po zakończonej trasie, muzycy wzięli się za prace nad kolejnym albumem. Tym razem Szkoci najpierw wybrali się na odludzie, by w ciszy i spokoju przygotowywać materiał. - Pracujemy na niewielkiej farmie, w małej stodole - zdradził basista, James Johnston.

Zasadnicza część sesji odbyła się w należących do Gartha Richardsona Ocean Way Studios w Los Angeles - tych samych, w których Frank Sinatra zarejestrował przebój "My Way".

Frontman kapeli, Simon Neil, zapewniał przed premierą, że dzieło zawierać będzie najcięższe riffy w dotychczasowym dorobku. Szkoci dodali, że za inspirację służyły im dokonania The White Stripes, ostrzegli jednocześnie, że w studiu używali klawiszy. - Wiem, że te klawisze są niepokojące dla naszych fanów - tłumaczył wokalista. - Zapewniam jednak, że nagraliśmy coś naprawdę fajnego.

Realizacją dzieła zajął się ten sam skład, który pracował przy poprzednim albumie "Puzzle", czyli: Garth Richardson i Andy Wallace. Okładka ponownie była autorstwa Storma Thorgersona.

- Jego wkład ograniczył się do sfery dźwiękowej - opowiadał Wiesławowi Weissowi o współpracy z Richardsonem bębniarz. - Albumy, które produkuje mają mocne, ciężkie brzmienie, ale do kompozycji specjalnie się nie wtrąca. (...) I przedprodukcja z nim trwała zaledwie kilka dni. Pamiętam, że miał kilka pomysłów dotyczących muzyki, ale uznaliśmy, że zasadniczo nasze pomysły są lepsze.

Storm Thorgerson to natomiast grafik, który zasłynął ze współpracy z Pink Floyd i to było głównym powodem, dla którego wybrali właśnie jego. - Jesteśmy fanami Pink Floyd, a okładki, które zrobił dla tego zespołu, to rockowe ikony, jedne z najlepszych projektów wszech czasów - tłumaczył Ben podczas tej samej rozmowy. - (...) Jego projekty są niepowtarzalne. Może dlatego, że ma w sobie tyle entuzjazmu. I dba, by nawet najbardziej niesamowite pomysły robiły absolutnie realistyczne wrażenie. (...) Aranżuje w rzeczywistości wymyślone sytuacje, wystarczy je sfotografować.

Krążek pierwotnie miał nosić tytuł "Boom, Blast and Ruin", ostatecznie wybrano "Only Revolutions". Tytuł zaczerpnięto z powieści Marka Z. Danielewskiego. Premiera odbyła się 9 listopada 2009 roku.

Z albumu pochodzi największy przebój kapeli - "Mountains", który dotarł do piątego miejsca notowania singli w UK. W zestawie znalazł się także numer "Bubbles", w którym gościnnie zaśpiewał Josh Homme z Queens Of The Stone Age. - Wszedł, posłuchał kilku piosenek a dwie minuty później grał najlepsze solówki na świecie - ekscytuje się wokalista, Simon Neil. - Josh jest cholernym gitarowym geniuszem. Nie ma żadnego wprowadzenia, fanfar "oto Josh Homme". Po prostu dodał, co miał do dodania i jak się okazało pasowało to idealnie do utworu.

Aranżacjami smyczkowymi i orkiestracjami zajął się David Campbell, tata Becka. - Wiem, że to szalone, zważywszy jego dorobek, w tym oscarową muzykę do "Tajemnicy Brokeback Mountain", ale najbardziej ekscytował nas fakt, że to ojciec Becka - wyjawił frontman, Simon Neil. - Jest jednym z najbardziej twórczych kompozytorów, jakich spotkaliśmy. Wszystko, co dodał bądź polecił w sprawie aranżacji smyków i dęciaków wyszło niesamowicie.

Longplay zadebiutował na ósmej pozycji UK Charts, ostatecznie dotarł jednak na trzecią pozycje. Znakomita sprzedaż zapewniała płycie platynowy status. "Only Revolutions" otrzymał także nominację do Mercury Music Prize 2010, nagrodę odebrała jednak grupa The xx za wydawnictwo "xx".

Dzieło spotkało się również z bardzo dobrą oceną dziennikarzy. - Szkoccy rockmani potrafią rozgrzać do czerwoności, porwać do nieskrępowanego szaleństwa czy zachęcić do tanecznego bujania i ładnie wyciszyć akustyczną gitarą, subtelnym fortepianem, dęciakami i wokalem, by nagle solidnie wrazić w uszy ostry riff i mocne bębny - można było przeczytać w jednej z recenzji. - Bracia Johnstonowie i Simon Neil dostarczyli piosenki, z którymi obcowanie, dla lubiących rzetelny, ładnie zaaranżowany, momentami czadowy i czadowo-epicki rock, będzie miłym spędzeniem czasu.

Tym razem w ramach promocji udało się Szkotom zagrać przed Foo Fighters w Milton Keynes Bowl, byli też gwiazdami Sonisphere Festival w Knebworth oraz zagrali solowy show na Wembley Arena, co uwieńczono, a 27 czerwca 2011 roku wydano.

Składający się z krążków CD i DVD zestaw "Revolutions // Live At Wembley" dokumentował koncert z 4 grudnia 2010. Standardowa edycja zawiera dziewiętnaście utworów, tymczasem podwójne dzieło składające się z krążków CD/DVD wypełniło dwadzieścia pięć numerów. DVD uzupełnił film dokumentalny z pobytu zespołu na festiwalu T In The Park, a także komentarze muzyków do każdej z piosenek.

- Biffy Clyro na płytach wypadają świetnie, ale na koncertach są po prostu nieprawdopodobni - zapewniał wydawca. - O tym, co szkocka formacja potrafi na żywo, przekonuje jej pierwsze wydawnictwo live.

Na 1 grudnia 2009 roku zapowiedziano koncert zespołu w warszawskim klubie Proxima. Imprezę jednak odwołano. - Grupa Biffy Clyro otrzymała propozycję wyruszenia w roli gościa specjalnego na wspólną trasę z Muse odbywającą się w tym samym czasie i zdecydowała się tę prestiżową ofertę przyjąć - można było przeczytać w oficjalnym oświadczeniu organizatora. - Szkockie trio planuje jednak przyjechać do Polski w roku 2010.

Pod koniec 2009 roku ogłoszono kolejny występ - na 5 lutego w warszawskim klubie Stodoła. Ten jednak również nie doszedł do skutku - został odwołany z przyczyn niezależnych od organizatora. Ostatecznie Szkoci po raz pierwszy zagrali w naszym kraju latem 2010 roku na festiwalu w Jarocinie. Później, 28 października tego samego roku, wystąpili jeszcze w Proximie.

Kilka miesięcy po występie Szkotów w Jarocinie, w lipcu 2010, do sprzedaży trafiła edycja deluxe "Only Revolutions" poszerzona o dodatkowy materiał - DVD m.in. dokumentujące prace nad materiałem.

1 lipca 2011 roku Szkotów spotkał kolejny zaszczyt w karierze. Tego dnia otrzymali wyróżnienie Royal Albert Hall Best British Band. Ceremonia odbyła się w hotelu London Hilton, Park Lane. - Jesteśmy szczęśliwi, że otrzymaliśmy nagrodę, która wcześniej trafiła do tak wielkich artystów" - skomentowali muzycy Biffy Clyro.

Dyskografię tria uzupełniają kompilacje "Singles 2001-2005" wydana w 2008 roku przez dawną wytwórnię zespołu Beggars Banquet oraz "Lonely Revolutions" z 2010 roku. - Dla fanów, którzy narzekali na niedostępność części starszych singli Biffy Clyro i dla nowych, dla których chronologiczny przegląd bardzo reprezentatywnych dla zespołu singlowych nagrań mógłby okazać się szansą do nadgonienia muzycznych zaległości, przygotowana została retrospektywna składanka "Singles 2001 - 2005" - pisał wydawca. - Znalazły się na niej m.in. "27", "Justboy" i "57", ale też singlowe wersje "Glitter And Trauma" czy "My Recovery Injection".

Na zestaw "Lonely Revolutions" trafiły natomiast nagrania ze stron B singli Szkotów. Wiele z utworów do tej pory dostępna była wyłącznie na limitowanych winylach.

Na amerykański rynek, w kwietniu 2009 roku, trafił ponadto zestaw "Missing Pieces - The Puzzle B-Sides".

Wiosną 2011 roku muzycy zdradzili, że pracują nad kolejnym longplayem. - Zawsze będziemy rockową kapelą, zawsze też będziemy grać ciężkie rzeczy - tłumaczy frontman. - Mamy jednak nadzieję, że tym razem uda nam się również dodać do naszego brzmienie coś innego. Spokojnie jednak, to wciąż będzie Biffy. Nie szykujemy płyty reggae ani niczego takiego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
27	Biffy Clyro	10.2001	160	-	Beggars Banquet BBQ 352	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Chris Sheldon]
Justboy/Being Gabriel	Biffy Clyro	10.2001	111[1]	-	Beggars Banquet BBQ 335	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Chris Sheldon]
57 /Kill the old, Torture their Young	Biffy Clyro	02.2002	61[2]	-	Beggars Banquet BBQ 358	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Chris Sheldon]
Joy.Discovery.Invention/Toys Toys Toys Choke Toys Toys Toys	Biffy Clyro	07.2002	86[2]	-	Beggars Banquet BBQ 361	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Chris Sheldon]
The Ideal Height/...and with the scissorkick is victorious	Biffy Clyro	04.2003	46[2]	-	Beggars Banquet BBQ 365	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Chris Sheldon]
Questions And Answers/Muckquaikerjawbreaker	Biffy Clyro	06.2003	26[5]	-	Beggars Banquet BBQ 368	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Chris Sheldon]
Eradicate The Doubt/The Ideal Height (Live)	Biffy Clyro	10.2003	98[1]	-	Beggars Banquet BBQ 374	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Chris Sheldon]
Glitter And Trauma /There's no Such Thing as a Jaggy	Biffy Clyro	08.2004	24[2]	-	Beggars Banquet BBQ 377	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Chris Sheldon]
My Recovery Injection/Diary of Always (Acoustic)	Biffy Clyro	10.2004	24[2]	-	Beggars Banquet BBQ 379	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Chris Sheldon]
Only One Word Comes To Mind/Tradition Feed	Biffy Clyro	02.2005	27[2]	-	Beggars Banquet BBQ 384	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Chris Sheldon]
Saturday Superhouse	Biffy Clyro	03.2007	13[11]	-	14th Floor 14FLR19CD	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Garth Richardson,Biffy Clyro]
Living Is A Problem Because Everything Dies	Biffy Clyro	05.2007	19[8]	47.Modern Rock Tracks	14th Floor 14FLR21CD	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Garth Richardson,Biffy Clyro]
Folding Stars	Biffy Clyro	07.2007	18[5]	-	14th Floor 14FLR24CD	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Garth Richardson,Biffy Clyro]
Machines	Biffy Clyro	10.2007	29[4]	-	14th Floor Records 14 FLR 27	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Garth Richardson,Biffy Clyro]
Who's Got A Match?/Umbrella	Biffy Clyro	02.2008	27[4]	-	14th Floor Records 14 FLR 29	[written by Simon Neil][produced by Garth Richardson,Biffy Clyro]
Mountains	Biffy Clyro	08.2008	5[10]	-	14th Floor Records 14 FLR 32	[silver-UK][written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Garth Richardson,Biffy Clyro]
That Golden Rule	Biffy Clyro	05.2009	10[4]	-	14th Floor Records 14 FLR 38	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Garth Richardson]
The Captain	Biffy Clyro	10.2009	17[4]	-	14th Floor Records 14 FLR 40	[written by Simon Neil/ Biffy Clyro][produced by Garth Richardson]
Many Of Horror	Biffy Clyro	01.2010	20[8]	-	14th Floor Records 14 FLR 41	[gold-UK][written by Simon Neil][produced by Biffy Clyro ]
Bubbles	Biffy Clyro	05.2010	34[16]	-	14th Floor Records 14 FLR 43	[silver-UK][written by Simon Neil][produced by Garth Richardson]
God and Satan	Biffy Clyro	09.2010	36[5]	-	14th Floor Records 14 FLR 44	[written by Simon Neil][produced by Garth Richardson, Ben Kaplan, David Schiffman]
Black Chandelier	Biffy Clyro	01.2013	14[5]	-	14th Floor GBAHT 1200516	[written by Simon Neil][produced by Garth "GGGarth" Richardson]
Biblical	Biffy Clyro	04.2013	70[4]	-	14th Floor GBAHT 1200514	[written by Simon Neil][produced by Garth "GGGarth" Richardson]
Opposite	Biffy Clyro	07.2013	49[2]	-	14th Floor GBAHT 1200518	[written by Simon Neil][produced by Garth "GGGarth" Richardson]
Victory Over the Sun	Biffy Clyro	09.2013	152[1]	-	14th Floor Records 14 FLR 52	[written by Simon Neil][produced by Garth "GGGarth" Richardson]
Wolves of Winter	Biffy Clyro	03.2016	110	-	14th Floor 0190295972769	[written by Simon Neil][produced by Rich Costey]
Animal Style	Biffy Clyro	05.2016	184	-	14th Floor	[written by Simon Neil][produced by Rich Costey]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blackened sky	Biffy Clyro	03.2002	78[1]	-	Beggars Banquet BBQ 226	[silver-UK][produced by Chris Sheldon,Biffy Clyro,Paul Corkett,DP Johnson]
The Vertigo of bliss	Biffy Clyro	06.2003	48[2]	-	Beggars Banquet BBQ 233	[silver-UK][produced by Chris Sheldon,Biffy Clyro]
Infinity land	Biffy Clyro	10.2004	47[3]	-	Beggars Banquet BBQ 238	[silver-UK][produced by Chris Sheldon,Biffy Clyro]
Puzzle	Biffy Clyro	06.2007	2[52]	-	14th Floor 825646989355	[platinum-UK][produced by Garth "GGGarth" Richardson,Biffy Clyro]
Only Revolutions	Biffy Clyro	11.2009	3[101]	-	14th Floor 5186561452	[2x-platinum-UK]][produced by Garth "GGGarth" Richardson]
Revolutions: Live at Wembley	Biffy Clyro	07.2011	9[7]	-	14th Floor 2564671813	[silver-UK]][produced by Garth "GGGarth" Richardson]
Opposites	Biffy Clyro	02.2013	1[1][41]	-	14th Floor 2564655039	[gold-UK]][produced by Garth "GGGarth" Richardson]
Similarities	Biffy Clyro	08.2014	28[2]	-	14th Floor 2564625611	[produced by Biffy Clyro]
Ellipsis	Biffy Clyro	07.2016	1[1][29]	-	14th Floor 0190295972820	[2x-platinum-UK]][produced by Garth "GGGarth" Richardson]

Steve Gibbons Band

Ur. w 1942 r. w Birmingham, Anglia. Ze swym dynamicznym stylem wokalnym i garścią pełnych wyobraźni, inteligentnych kompozycji był typowym produktem ery angielskich zespołów beatowych.
Karierę zaczynał w 1958 r. jako wokalista w zespole The Dominettes. Po kilku zmianach składu w 1962 r. grupa ta zmieniła nazwę na The Uglys. Z basistą Dave'em Peggiem (później w Fairport Convention i Jethro Tull) bez powodzenia nagrywała dla wytwórni Pye i MGM.

W 1969 r. The Uglys rozpadli się, po czym Gibbons dołączył do Denny'ego Laine'a (eks-Moody Blues) i Trevora Burtona (eks-Move), tworząc zespół Balls. Była to nieudana próba założenia supergrupy, dokonana przez byłego menedżera zespołu The Move, Tony'ego Secundę. Przy współpracy gitarzystów sesyjnych Alberta Lee i Chrisa Speddinga, Balls nagrali album Short Stories dla należącej do Secundy wytwórni Wizzard.

Kiedy w 1971 r, zakończyli działalność, Gibbons na krótko dołączył do grupy Idle Race, która niebawem zmieniła nazwę na Steve Gibbons Band i mimo wielu zmian w składzie przetrwała do dzisiaj. Pierwszymi członkami formacji byli Burton (bas), gitarzyści Dave Carroll i Bob Wilson oraz Bob Lamb (perkusja). Debiutancki album zespołu wydała w 1976 r. należąca do Rogera Daltreya (The Who) wytwórnia Goldhawk.

W następnym roku Gibbons zanotował na swoim koncie przebój w Top 20 w postaci własnej wersji "Tulane" Chucka Berry'ego pochodzącej z albumu Caught In The Act (jego producentem był Kenny Laguna). Wkrótce po ukazaniu się płyty Lamb opuścił zespół, by skoncentrować się na prowadzeniu własnego studia, w którym nagrywał m.in. wczesne produkcje UB40.

Na początku lat 80-tych Steve Gibbons Band nagrali dwa albumy dla wytwórni RCA, na których Steve po raz kolejny zaprezen­tował swój talent do pisania pełnych wyobraźni, dowcipnych utworów (m.in."Biggies Flys Undone","B.S.A." i "Somebody Stole My Synthesizer"). W tym czasie z zespołem rozstał się także Burton. Gibbons nadal cieszy się sławą popularnego - szczególnie w Birmingham i okolicach - wykonawcy koncertowego. Jego późniejsze albumy ukazywały się dość nieregularnie pod egidą małych brytyjskich wytwórni.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Johnny Cool/Strange World	Steve Gibbons Band	06.1976	-	72[4]	MCA 40551	[written by Steve Gibbons]
Tulane/Now You Know Me	Steve Gibbons Band	08.1977	12[10]	-	MCA 40712	[written by Chuck Berry][produced by Kenny Laguna][oryginalnie nagrana przez Chucka Berry'ego]
Eddy Vortex/Little Suzie	Steve Gibbons Band	05.1978	56[4]	-	Polydor 2059 017 [UK]	[written by Steve Gibbons][produced by Tony Visconti]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Caught in the act	Steve Gibbons Band	10.1977	22[3]	-	Polydor 2478112	-

Robin Gibb

Robin Hugh Gibb (ur. 22 grudnia 1949r w Douglas, zm. 20 maja 2012r w Londynie) - brytyjski muzyk, jeden z trzech braci tworzących zespół Bee Gees.

Urodził się w Douglas na Wyspie Man wraz z bratem bliźniakiem Maurice’m, (zm. 12 stycznia 2003r). Był synem Hugh Gibba (1916-1992) i Barbary Gibb (z domu Pass; 1920-2016). Miał starszą siostrę Lesley Barbarę (ur. 1945) i dwóch braci: starszego Barry’ego (ur. 1 września 1946) i młodszego - Andy’ego (ur. 5 marca 1958r, zm. 10 marca 1988r). Z czasem rodzina przeprowadziła się do Australii i osiedliła się w Redcliffe w stanie Queensland, niedaleko Brisbane.

Gibb uczęszczał do szkoły podstawowej w Manchesterze (Oswald Road Primary School), a później do Chorlton-Cum-Hardy i Humpy Bong School w Brisbane.
Na scenie nie grał na żadnym instrumencie, natomiast prywatnie potrafił grać na pianinie, organach, akordeonie i wiolonczeli. Największy wpływ na niego mieli Roy Orbison, The Beatles i Otis Redding.

Urodzony w Anglii Robin Gibb zdobył niekwestionowaną popularność tworząc wraz z braćmi grupę Bee Gees. W roku 1969 postanowił opuścić szeregi zespołu i rozpocząć solową karierę.
Po wydaniu debiutanckiego albumu "Robin's Regin" (1970), powrócił jednak do braci. Oszałamiające sukcesy grupy, ponad 120 milionów sprzedanych płyt, międzynarodowa sława i niezliczone nagrody były udziałem także Robina. Początek lat 80-tych to czas nieporozumień na tle personalnym w zespole.

Robin ponownie próbował sił jako solista i wydał trzy albumy: "How Old Are You?", "Secret Agent", "Walls Have Eyes". Nie osiągnęły one jednak znaczących sukcesów. W roku 2003 pojawiło się wydawnictwo zatytułowane "Magnet".  Nagrał siedem albumów solowych. W roku 2007 nagrał cover hitu grupy Bee Gees „Too Much Heaven” razem z zespołem US5.
4 grudnia 1968r ożenił się z sekretarką Molly Hullis, z którą miał dwójkę dzieci: syna Spencera (ur. 21 września 1972r) i córkę Melissę (ur. 17 czerwca 1974r). W 1980 doszło do rozwodu. 31 lipca 1985 poślubił Dwinę Murphy, z którą miał syna Robina Johna (ur. 21 stycznia 1983r). Ze związku z Claire Yang miał córkę Snow Robin (ur. w listopadzie 2008r).

Zmarł 20 maja 2012 w klinice w Londynie, na raka okrężnicy w wieku 62 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Saved by the bell/ / Mother and Jack	Robin Gibb	07.1969	2[17]	-	Polydor 56337	[written by Robin Gibb][produced by Robin Gibb]
August october/ / Give me a smile	Robin Gibb	02.1970	45[3]	-	Polydor 56371	[written by Robin Gibb][produced by Anthony Browne]
Oh darling/She' s leving home [Bee Gees]	Robin Gibb	08.1978	-	15[12]	RSO 907	[written by J.Lennon/P.McCartney][produced by George Martin][piosenka z filmu Sgt. Pepper' s Lonely Hearts Club Band]
Help me!	Marcy Levy & Robin Gibb	11.1980	-	50[10]	RSO 1047 [US]	[written by Robin Gibb, Blue Weaver][produced by Robin Gibb, Blue Weaver][piosenka z filmu Times Square]
Juliet /Hearts on fire	Robin Gibb	10.1983	96[3]	104[3]	Polydor POSP 576	[written by Robin Gibb, Maurice Gibb][produced by Robin Gibb, Maurice Gibb, Dennis Bryon]
How old are you/ I Believe In Miracles	Robin Gibb	12.1983	94[3]	-	Polydor POSP 652	[written by Robin Gibb, Maurice Gibb][produced by Robin Gibb, Maurice Gibb, Dennis Bryon]
Another lonely night in New York/ I Believe In Miracles	Robin Gibb	02.1984	71[4]	-	Polydor POSP 668	[written by Robin Gibb, Maurice Gibb][produced by Robin Gibb, Maurice Gibb]
Boys do fall in love/Diamonds	Robin Gibb	06.1984	-	37[12]	Polydor POSP 686	[written by Robin Gibb][produced by Maurice Gibb, Robin Gibb, Mark Liggett, Chris Barbosa]
Please	Robin Gibb	02.2003	23[6]	-	SPV Recordings SPV 05571463CDS	[written by Michael Graves, Errol Reid][produced by Michael Graves]
Bring it on/My lover' s prayer	Alistair Griffin feat Robin Gibb	01.2004	5[7]	-	UMTV 9815673	[written by Barry Gibb, Robin Gibb, Maurice Gibb][produced by Deacon Smith, Ian Curnow]
I've Gotta Get a Message to You	Robin Gibb with The Soldiers	11.201	75[1]	-	DMG TV GBBLG 1100550	[written by Barry Gibb, Robin Gibb, Maurice Gibb][produced by Nick Patrick]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Magnet	Robin Gibb	02.2003	43[3]	-	SPV Recordings SPV 08571472	[produced by Deacon Smith,Grant Mitchell,Michael Graves]
50 St. Catherine's Drive	Robin Gibb	10.2014	70[1]	-	Reprise 8122795783	[produced by Peter-John Vetteses]

Barry Gibb

Barry Gibb, właśc. Barry Alan Crompton Gibb (ur. 1 września 1946r na Wyspie Man) - brytyjski muzyk, najstarszy z braci Gibb, tworzących softrockowy zespół Bee Gees, który rozpoczął swoją działalność pod koniec lat 50-tych.

Był najstarszym synem Hugh Gibba (1916–1992) i Barbary Gibb (z domu Pass; 1920–2016). Miał starszą siostrę Lesley Barbarę (ur. 1945) i trzech młodszych braci – Robina (ur. 22 grudnia 1949, zm. 20 maja 2012) i Maurice’a (ur. 22 grudnia 1949, zm. 12 stycznia 2003)  i Andy’ego (ur. 5 marca 1958, zm. 10 marca 1988). Z czasem rodzina przeniosła się do Australii i osiedliła się w Redcliffe w stanie Queensland, niedaleko Brisbane.


Jego pierwszy zespół The Rattlesnakes powstał w Manchesterze w 1955r. Trzy lata potem wraz z braćmi założył Bee Gees. Przez kolejne dekady zespół Bee Gees stworzył utwory jak: "Spicks and Specks", "New York Mining Disaster 1941", "To Love Somebody", "Massachusetts", "Words", "I Started A Joke", "I`ve Gotta Get A Message To You", "How Can You Mend A Broken Heart", "Stayin` Alive", "How Deep Is Your Love", "Night Fever", "More Than a Woman", "You Should Be Dancing", "Living Eyes", "One", "The Only Love" czy "I Could Not Love Your More", "My Lover s Prayer" i z ostatniego wspólnie nagranego albumu This Is Where I Came In, Wedding Day i wiele innych.

Barry Gibb ma na swoim koncie solowe albumy: Barry Gibb & The Bee Gees Sing And Play 14 Barry Gibb Songs (1965), Now Voyager (1984), Hawks (1988) i In the Now (2016).

Tworzył także dla innych artystów takich jak Andy Gibb, Barbra Streisand, Dionne Warwick, Kenny Rogers, Diana Ross i Céline Dion.

22 sierpnia 1966 poślubił Maureen Bates, lecz w lipcu 1970 rozwiódł się. 1 września 1970 ożenił się z Lindą Ann Gray, z którą ma pięcioro dzieci: czterech synów - Stephena Thadiusa "Steve’a" Cromptona (ur. 1 grudnia 1973), Ashleya (ur. 8 września 1977), Travisa (ur. 10 stycznia 1981) i Michaela (ur. 1 grudnia 1984) oraz córkę Alexandrę (ur. 29 grudnia 1991). Doczekał się także siedmiorga wnucząt.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Guilty/Life Story [Barbra Streisand]	Barbra Streisand And Barry Gibb	11.1980	34[10]	3[22]	Columbia 11 390	[gold-US][written by B. Gibb, R. Gibb, M. Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
What Kind Of Fool/The Love Inside [Barbra Streisand]	Barbra Streisand And Barry Gibb	01.1981	10[16]	-	Columbia 11 430	[written by B. Gibb, A. Galuten][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
Shine Shine/She Says	Barry Gibb	09.1984	95[2]	37[10]	MCA 52 443	[written by B. Gibb, M. Gibb, G. Bitzer][produced by Barry Gibb, Karl Richardson]
Fine Line	Barry Gibb	12.1984	-	-	MCA 52 501	[written by B. Gibb,G. Bitzer][produced by Barry Gibb, Karl Richardson][50[7].Hot Disco/Dance;MCA 23 529 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Now Voyager	Barry Gibb	10.1984	85[2]	72[8]	Polydor POLH 14	[produced by Barry Gibb, Karl Richardson]
In the Now	Barry Gibb	10.2016	2[8]	63[2]	Columbia 88985328352	[produced by Barry Gibb,John Merchant]

Andy Gibb

Ur. 5.03.1958 r. w Manchesterze, Anglia, zm. 10.03.1988 r. w Oxfordzie, Anglia. Andy pojawił się na muzycznej scenie w 1977 r. już po międzynarodowym sukcesie odniesionym przez jego trzech braci występujących pod szyldem The Bee Gees.

Swoją karierę rozpoczął wraz z początkiem dyskotekowego boomu i już jego trzy pierwsze utwory stały się wielkimi przebojami, wchodząc na pierwsze miejsce amerykańskich zestawień. "I Just Want To Be Your Everything", "(Love Is) Thicker Than Water" i "Shadow Dancing" przyniosły mu wielki sukces komercyjny, czyniąc zeń jednego z najpopularniejszych wykonawców tamtego okresu, który przez pewien czas przyćmiewał nawet swoich sławnych braci.
Andy zanotował na swoim koncie sześć dalszych wielkich przebojów, w tym nagrany wraz z Olivią Newton-John "I Can't Help It". Później zajął się pracą w telewizji.

Jednak napięcia związane z życiem w cieniu sławy The Bee Gees, połączone z problemami zdrowotnymi i namiętnym oddawaniem się przyjemnościom życia, przyniosły ze sobą kłopoty osobiste. A te Andy zaczynał rozwiązywać coraz częściej za pomocą kokainy. W 1988 r. w kilka miesięcy po udanym powrocie The Bee Gees na scenę muzyczną, rodzinę Gibbów dotknęła tragedia — 30-letni wokalista zmarł w Oxfordzie na ostre zapalenie mięśnia sercowego. Tak zakończyła się jego kariera, pełna spektakularnych sukcesów osiągniętych w zdumiewająco krótkim czasie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I just want to be your everything/In the end	Andy Gibb	04.1977	26[7]	1[4][31]	RSO 872	[gold-US][written by Barry Gibb][produced by Albhy Galuten, Karl Richardson][19[13].R&B Chart]
[Love is] Thicker than water/Words and music	Andy Gibb	11.1977	-	1[2][29]	RSO 883	[gold-US][written by Andy Gibb, Barry Gibb][produced by Barry Gibb ]
Shadow dancing/Let it be me	Andy Gibb	04.1978	42[6]	1[7][25]	RSO 893	[platinum-US][written by Andy Gibb, Robin Gibb, Barry Gibb, Maurice Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson][11[15].R&B Chart]
An everlasting love/Flowing rivers	Andy Gibb	07.1978	10[10]	5[16]	RSO 904	[gold-US][written by Barry Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
[Our love] Don't throw it all away/One more look at the night	Andy Gibb	10.1978	32[7]	9[18]	RSO 911	[gold-US][written by Barry Gibb, Blue Weaver][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson ]
Desire/Waiting for you	Andy Gibb	01.1980	-	4[15]	RSO 1019	[written by Andy Gibb, Robin Gibb, Barry Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson ][49[6].R&B Chart]
I can't help it/Someone i ain't	Andy Gibb and Olivia Newton-John	03.1980	-	12[13]	RSO 1026	[written by Barry Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson ]
Time is time/I go for you	Andy Gibb	11.1980	-	15[17]	RSO 1059	[written by Andy Gibb,Barry Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson ]
Me [Without you]/Melody	Andy Gibb	03.1981	-	40[8]	RSO 1056	[written by Andy Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson ]
All i have to do is dream/Good feeling	Andy Gibb and Victoria Principal	08.1981	-	51[8]	RSO 1065	[written by B. Bryant][produced by Andy Gibb, Michael Barbiero]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Flowing rivers	Andy Gibb	07.1977	-	19[68]	RSO 3019	[platinum-US][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
Shadow dancing	Andy Gibb	06.1978	15[9]	7[43]	RSO 3034	[platinum-US][silver-UK][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
After dark	Andy Gibb	03.1980	-	21[15]	RSO 3069	[gold-US][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
Andy Gibb's Greatest Hits	Andy Gibb	12.1980	-	46[18]	RSO 3091	[produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]

Danny Rampling

Muzyk z manchesterskiej stajni DeConstruction, pracownik radia Kiss FM i popularny na całym świecie DJ. Karierę zaczynał w wieku lat 18; pod koniec lat 80-tych był ważną postacią ruchu balearic. Zwycięsko przetrwał wszystkie zmiany mody na scenie tanecznej. Był jednym z tych, którzy do Wielkiej Brytanii sprowadzili acid house - jego występy w klubach Koo i Pacha na Ibizie są już legendą.

 Równie ważna była jego działalność w słynnym londyńskim klubie Shoom, który założył ze swą żoną Jenny w 1988 r. W Shoom Anglicy poznali wiele z utworów np. chicagowskiego kolektywu „Phuture”; Rampling mieszał je jednak z inną muzyką taneczną-jego korzenie tkwią przecież w soulu. Odczekał trochę, nim wydał własny debiut - „I Hate Hate” ukazał się w 1990 r., fimowany przez Sound Of Shoom; była to przeróbka mało znanego utworu soulowego Razzy’ego Baileya ze śpiewem Stephena Eusebe’a.

W tym czasie Rampling remiksował nagrania m.in. grup B-52’s, Beloved, Erasure i James Taylor Quartet. Założył grupę Millionaire Hippies (singel „I Am The Music”, „Hear Me!” ze śpiewem Dasa Strachena i Gwena Dupree; remiks duetu Farley And Heller).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Community Of The Spirit	Danny Rampling	03.1999	79[3]	-	Distance DI 1321Z	[written by Asha Elfenbein, Danny Rampling][produced by Asha Elfenbein, Danny Rampling]

R&S Records

Wytwórnia fonograficzna z miasta Ghent (Belgia), specjalizująca się w muzyce techno. Nagrywa dla niej wiele młodych talentów. Założona została przez Renaata Vandepapeliera i Sabine Maes na początku lat 80-tych.

Swą reputację R&S zbudowała dzięki płytom kilku czołowych wykonawców: Kevina Saundersona, Derricka Maya, Dave’a Angela („Planet Function”, EP- ki Voyage Vol. 1-3), Joeya Beltrama („Energy Flash”, „Sub-Bass Experience”), CJ Bollanda („Rave- signal 1 -3”), duetu Jam & Spoon („Stella”) czy Aphexa Twina („Didgeridoo”) - prawdziwe „Who Is Who” muzyki techno.

Pierwszym sukcesem firmy byl wydany w 1987 r. przebój „Drop The Deal” grupy Code 61 (w stylu balearic). Korzenie wytwórni tkwią w belgijskiej muzyce New Beat (często będącej obiektem krytyki), więc nic dziwnego, że R&S szybko przyswoiła sobie brzmienia a la Detroit. Szybko pojawił się też „ciężki” house, którego dobrym przykładem może być utwór „Brazil” grupy Spectrum.

Kolejne wydawnictwa R&S, np. „Dominator” grupy Human Resurce (z klasycznym miksem Franka De Wulfa), „Mentasm” Joeya Beltrama, Jaydee ("Plastic Dreams"), Biosphere („Microgravity” i „Patashnik”), CJ Bolland („The 4th Sign” i „Electronic Highway”), Source („Organized Noise” i „Different Journey”) i Locust (którego pierwszy album Weathered Well firma Apollo wydala razem z filmem dokumentalnym) wywarły wielki wpływ na brytyjską scenę rave’ową.

Jednak R&S z pewnością nie jest wytwórnią jednej gwiazdy; prężnie dzialająjej filie - Apollo (ambient), Global Cuts (ciepły klubowy house), Outrage (muzyka eksperymentalna), Diatomyc (acid) i All Good Vinyl (jungle). Trzeba tu także wspomnieć o słynnych seriach kompilacji - Global Cuts, Apollo Ambient Collection, Vintage R&S (tzw. back katalog wytwórni) ,a szczególnie In Order To Dance.

W tym ostatnim cyklu w mniej więcej równych odstępach czasu ukazują się co ciekawsze produkcje zespołów ze stajni R&S. Na początku 1993 r. firma założyła oddział brytyjski, który koordynuje operacje wydawnicze i promocyjne z sześcioosobowym „sztabem głównym” z Ghent. Do najciekawszych ostatnich nabytków wytwórni należą Juan Atkins (Model 500 „Deep Space”), Kenny Larkin („Metaphor”), John Beltran („Earth & Nightfall”), Silent Phase („The Theory Of SP”), Ken Ishii („Innerelements” i „Jelly Tones”), Sun Electric („Kitchen” i „30.7.94 Live”), Manna, Jacob’s Optical Stairway, Speed Jack (Mark Bell z LFO), 69 (Carl Craig) i Toumesol („Kokotsu” i „Moon Funk”).

 R&S ma też plany wejścia na rynek multimediów - odbyła się już impreza zorganizowana wspólnie z MTV, wydano grę komputerową i film, a np. okładka In Order To Dance 5 (w limitowanej wersji ze święcącym pudelkiem, tzw. „light box”, kosztowała 150 funtów) ozdobiona była wyrafinowaną grafiką. Plany uruchomienia helikopterowego połączenia między Londynem a Ghent specjalnie dla pracowników firny były zapewne przesadzone, ale wielkie zasługi R&S dla rozwoju muzyki tanecznej są niezaprzeczalne. 

Single na liscie UK Singles Chart

Beltram Energy Flash 09.1991 52[2]

 Beltram and Program 2 The Omen 12.1991 53[2]

 Human Resource Dominator 09.1991 36[7]  

Human Resource The Complete Dominator 12.1991 18[7]

 Radical Rob Monkey Wah 01.1992 67[1]  

The Aphex Twin Digeridoo 05.1992 55[2]

 Jam & Spoon Tales From A Danceographic Ocean 05.1992 49[1] 

Jam & Spoon The Complete Stella 06.1992 66[2]

 Sonic Solution Beat Time 04.1992 59[1] 

Jaydee Plastic Dreams 09.1997 18[5]  

Capricorn 20 Hz 11.1997 73[2] 

CJ Bolland Neural Paradox 10.1995 183[1]

 Ken Ishii Extra 11.1995 163[1]  

Ken Ishii Stretch 08.1996 147[1]

 Ken Ishii Overlap 11.1995 89[2]  

Ken Ishii Echo Exit 04.1997 83[2] 

Jacob's Optical Stairway Solar Feelings 01.1996 154[2]

 Kenny Larkin Catatonic 12.1994 199[1]

 Kenny Larkin Loop 2 02.1996 118[1]

 Lemon D B Boyz Revenge / Why 05.2001 140[1]

 Locust No-One In The World 06.1998 82[2]

 Model 500 The Flow 09.1995 108[2] 

Model 500 Be Brave 01.1999 116[1] 

Outlander The Vamp (Revamped) 02.1998 62[2]

Production House

Londyńska wytwórnia fonograficzna, założona w 1987 r. przez Phila Fearona, byłego członka brytyjskiej grupy funkowej Galaxy, przy pomocy Laurie Jago. Firma specjalizuje się w muzyce hardcore i rave.

 Pierwsze sukcesy odniosła w 1992 r. dzięki nagraniom Acena (ur. ok. 1972 r. w Tottenham w Londynie, Anglia; „Trip II The Moon”) i Baby D („Let Me Be Your Fantasy”), które dotarły do szczytu list przebojów tanecznych i przedarły się nawet na listy mainstreamowe. Acen poprzednio miał mniej szczęścia - jego „Close Your Eyes”, choć sprzedało się w nakładzie ponad 25 000 egzemplarzy, nie weszło na listy przebojów. „Trip II The Moon”, 42. płyta wydana przez Production House, była więc jego pierwszym przebojem.

Poza Acenem z wytwórnią współpraują tacy wykonawcy, jak House Crew („Keep The Fire Burning”, „We Are Hardcore”), Nino („Future Of Latin”, „The Chocolate Prince”), Brothers Grimm („Field Of Dreams” i „Exodus” z samplami z Tabular Bells Mike’a Oldfielda) oraz X Static („Ready To Go”). Production House ma też filię - Special Reserve, która wydaje house, swingbeat i soul (np. singel „Freak In Me” MC Juice’a).

Single na liście UK Singles Chart

The House Crew All We Wanna Do Is Dance 03.1990 94[2]

 Baby D Destiny ‎12.1993 69[1] 

Baby D Casanova 07.1994 67[2] 

Acen Trip II The Moon 08.1992 38[4]

Giant Steps

Giant Steps to popowy duet z Anglii , w skład którego weszli: wokalista / producent Colin Campsie oraz basista / klawiszowiec / producent George McFarlane. Wcześniej nagrywali jako The Quick .

Jedyny album Giant Steps, The Book of Pride , został wydany w 1988 roku, a jego pierwszy singiel " Another Lover " stał się hitem w Stanach Zjednoczonych , osiągając 13 miejsce na liście Billboard Hot 100 .Stał się bardzo popularny także we Włoszech w 1988 roku, często odgrywanypopowym radiu.  Został następnie wykorzystany w   filmie z 1989 r. Loverboy , z udziałem Patricka Dempseya .

Kolejny singiel Giant Steps "Into You" był skromnym sukcesem w USA , osiągając numer 58 na początku 1989 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Another Lover/Adrenalin	Giant Steps	08.1988	-	13[22]	A&M 1226	[written by Campsie, McFarlane, Cole][produced by Gardner Cole][10[10].Hot Disco/Dance;A&M 12 274 12"]
Into You/Give It Up	Giant Steps	01.1989	-	58[8]	A&M 1256	[written by Campsie, McFarlane, Cole][produced by Gardner Cole][33[5].Hot Disco/Dance;A&M 12 286 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Book Of Pride	Giant Steps	11.1988	-	184[5]	A&M 5190	[produced by Bryan Loren, Gardner Cole]

Giant

Zespół pochodzący z Nashville (USA), założony w połowie lat osiemdziesiątych, kiedy to doświadczony gitarzysta sesyjny Dann Huff rozpoczął współpracę z grającym na instrumentach klawiszowych Alanem Pasquą. Obaj muzycy poznali się przy okazji kilku wspólnych sesji nagraniowych (m.in. z Whitesnake, Bobem Segerem, Eltonem Johnem, Michaelem Jacksonem i Davidem Bowie).

Jednak pełny rozkwit grupy nastąpił dopiero w 1988 roku, kiedy dołączyli do niej David Huff (perkusja; młodszy brat Danna) i Mike Brignardello (bas). Ponieważ poszukiwania odpowiedniego wokalisty okazały się bezowocne (jednym z kandydatów na to miejsce był znany autor tekstów - Tom Kelly), funkcję tę przejął Dann Huff.

W 1988 roku Giant podpisał kontrakt z wytwórnią A & M Records, by rok później nagrać swój pierwszy album Last Of The Runaways, oferujący solidną dawkę melodyjnego hard rocka. Na płycie znalazł się m.in. przebojowy singel „I’ll See You In My Dreams”, który trafił do pierwszej dziesiątki listy przebojów „Billboardu”. Powodzenie, jakim cieszyły się w USA zarówno album, jak i singel oraz imponująca skala sprzedaży obu płyt w Wielkiej Brytanii (w formie importu ze Stanów), zachęciły A & M do wydania w 1990 r. europejskiej edycji Last Of The Runaways.

 Płyta odniosła umiarkowany sukces, w przeciwieństwie do całej serii niezwykle udanych koncertów w różnych klubach na terenie Wielkiej Brytanii. W 1991 r. Huff, Pasqua i Brignardello wzięli udział w nagraniu płyty Heart In Motion Amy Grant oraz przygotowali materiał na kolejny album. Jednakże niezadowoleni ze współpracy z A & M podpisali wówczas nowy kontrakt, tym razem z Epic Records. Właśnie ta wytwórnia wydała ich drugi longplay Time To Burn, na którym zespół pozostał wierny swemu brzmieniu. W trakcie sesji nagraniowych grupę opuścił Alan Pasqua zastąpiony przez Blaira Mastersa.

Nowy album nie powtórzył sukcesu debiutanckiej płyty, mimo iż jego producentem był Terry Thomas (Bad Company, Foreigner). Także promujący go singel „Chained” stał się umiarkowanym przebojem. Reputację grupy poprawiły wspólne koncerty z weteranem rockowej sceny - Peterem Framptonem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm A Believer/No Way Out	Giant	09.1989	-	56[10]	A&M 1454	[written by Dann Huff/David Huff/Phil Naish/Alan Pasqua/Mark Spiro][produced by Terry Thomas]
I'll See You In My Dreams/ Stranger Than Me	Giant	03.1990	96[1]	20[20]	A&M 1495	[written by Alan Pasqua/Mark Spiro][produced by Terry Thomas]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Last of the Runaways	Giant	10.1989	-	80[36]	A&M 5272	[produced by Terry Thomas]

Ghost Town DJ's

Ghost Town DJ's (często stylizowany jako Ghosttown DJs ) to amerykański hip-hopowy zespół z Atlanty w stanie Georgia, którego członkami są DJ Demp , Rodney Terry , Greg Street , Virgo Williams i Kamren Davis , który nagrał singiel w 1996 roku " My Boo ". Utwór był pod wpływem nurtu Miami bass i był wielkim hitem w  rozgłośniach Y100 w Miami i Power 96 .


Rodney Terry założył grupę, zainspirowany gatunkiem z Miami, który był popularny w latach 80-tych. DJ Demp później dołączył do grupy. Virgo Williams pracowała jako solowa artystka i początkowo miała ona zapewnić podkład w tle dla "My Boo" dla innego artysty o imieniu Akema, ale nie była w stanie pracować z tą piosenką i zdecydowano, że wersja Williams  piosenki była lepsza, a wokal Williams  stał się głównym wokalem.

Lil Jon był wtedy dyrektorem A & R w So So Def i nadzorował produkcję tej piosenki. Był także producentem wykonawczym utworu, ale nie mógł wziąć kasy za produkcję ze względu na swoją pozycję w firmie. Terry również go wyprodukował i była to druga wersja rytmu aktualnie używanego w utworze.
Nazwa została oparta na Ghetto Style DJs Luke'a Skyywalkera, opartym na  systemie dźwiękowym Miami, który był popularny w latach 80-tych. Terry został zainspirowany przez DJów z stylu Ghetto, którzy wymyślili nazwę Ghost Town DJ's , co oznacza, że ​​termin "miasto duchów" oznacza, że ​​jest słyszany i nie jest widoczny. Jest to powód, dla którego członkowie grupy nigdy nie są widziani, ale cieszą się muzyką grupy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Boo	Ghost Town DJ's	07.1996	-	31[31]	So So Def 78 358	[written by Carlton Mahone ,Rodney Terry, Jonathan Smith][produced by Mahone, Terry ,Lil Jon][18[26].R&B Chart]

Nick Carter

Nickolas Gene Carter (ur. 28 stycznia 1980 roku w Jamestown, w stanie Nowego Jorku) - amerykański muzyk i wokalista muzyki pop, jeden z członków zespołu Backstreet Boys, aktor.
Urodził się 28 stycznia 1980 roku w Jamestown, w stanie Nowy Jork. Swoją przygodę z muzyką rozpoczął pod koniec lat 80. coverami z repertuaru między innymi Billy Joela ("Uptown Girl"), Neila Sedaki ("Breaking Up Is Hard to Do") i Gisele MacKenzie ("Hard to Get"). Niektóre z tych wczesnych wykonań artysty znalazły się na wydanym po latach albumie demo "Before the Backstreet Boys 1989–1993".

Swoje początki wiązał z aktorstwem. Zaczął na początku lat 90., choć większą rólką był dopiero udział w hollywódzkiej produkcji "Edward Nożycoręki". W tym samym czasie, wspólnie z przyjaciółmi założył mini grupę wokalną i nawiązał współpracę z managerem Lou Pearlmanem, który z kolei zaproponował, by poszukać czterech lub pięciu chłopaków i stworzyć boysband. Do grupy dołączył wtedy A. J. McLean, Kevin Richardson, a następnie jego kuzyn - Brian Littrell. W ten sposób powstał zespół Backstreet Boys. Mimo, że ich debiutancki singiel zdobył lokalną popularność w rozgłośni radiowej w Orlando – ich startu nie można było jednak nazwać udanym. Przełomem okazało się zaprezentowanie formacji na rynku europejskim. Był rok 1995, a chłopcy osiągnęli niebywały sukces komercyjny. Ale szczyt ich popularności miał przypaść na końcówkę dekady.

W 1999 roku wskoczyli na sam szczyt notowania "Najgorętszych Młodych Artystów poniżej 21 Lat" magazynu Teen People, a sam artysta został nazwany Największym Idolem Nastolatków. To samo pismo umieściło go rok później w 50. Najpiękniejszych Ludzi Świata. Na fali tej popularności boysband pojawił się w jednym z odcinków serialu "Sabrina nastoletnia czarownica".

W 2002 roku Carter zdecydował się na rozpoczęcie kariery solowej. Jego debiutancki longplay nosił tytuł "Now Or Never". W tym samym roku muzyk głosami czytelników CosmoGirl został nazwany Najseksowniejszym Człowiekiem Świata. Nad swoim drugim krążkiem zaczął pracować w 2003 roku. Sprawę jednak trzeba było odsunąć w czasie z powodu wejścia do studia Backstreet Boys.
Rok później zagrał w horrorze "The Hollow".
W październiku 2006 roku razem ze swoim rodzeństwem pojawił się w telewizyjnym show "House of Carters". W programie wystąpiła cała piątka Carterów.

W maju następnego roku został wybrany Specjalnym Ambasadorem Roku Delfina. Na rzecz tej akcji nagrał wtedy piosenkę i uczestniczył w spotkaniach promujących przedsięwzięcie w lokalnych szkołach. W tym samym roku zagrał w niezależnym filmie "Fast Glass". Pierwotnie obraz miał trafić do kin w 2008 roku, w końcu jednak trafił na półkę i czeka w kolejce dystrybucyjnej.
Jednym z jego najnowszych dokonań muzycznych było nagranie w 2009 roku duetu z piosenkarką Jennifer Paige. Para zaśpiewała razem utwór "Beautiful Lie".

Artysta przyznał się do uzależnienia od alkoholu i narkotyków. Skończył jednak z nałogami, gdy zdiagnozowano u niego zapalenie mięśnia sercowego. Obecnie szczyci się prowadzeniem zdrowego stylu życia – drinki zastąpił uprawianiem sportu, czasem zdarza mu się też grać w gry video.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Help Me	Nick Carter	10.2002	17[8]	-	Jive 9254272	[written by Matthew Gerrard , Michele Vice-Maslin][produced by Matthew Gerrard ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Now Or Never	Nick Carter	11.2002	91[1]	17[9]	Jive 41828	[gold-US][produced by Per Aldeheim, Martin Brammer, Gary Clark, Matthew Gerrard, Steve Mac, Max Martin, The Matrix, Rami, Jose Carlose Schwartz, Mark Taylor]