Art Garfunkel

Art Garfunkel- Właśc. Arthur Garfunkel, ur. 5.11.1941 r. w Nowym Jorku. Ucząc się w Forest Hills High School w Nowym Jorku, poznał Paula Simona, z którym miał związać się później artystycznie na wiele lat. Zadebiutowali w szkolnej inscenizacji "Alicji w krainie czarów" jako Biały Królik (Simon) i Kot Cheshire (Garfunkel). W 1955 r. zaczęli wspólnie pisać piosenki m.in. "The Girl For Me" i "Hey Schoolgirl". Drugą z nich w 1957 r. wydała na singlu firma Big Records. Płytkę firmował duet Tom & Jerry (czyli Garfunkel pod pseudonimem Tom Graph i Simon jako Jerry Landis). W 1959 r. po ukończeniu szkoły drogi piosenkarzy rozeszły się. Art Garfunkel zaczął studiować matematykę i architekturę w Columbia University.


W 1960 r. nagrał pod pseudonimem Artie Garr dwa single dla firm Octavia i Warwick. Wkrótce odnowił kontakty z Simonem i zadebiutowali jako duet Simon & Garfunkel. Po rozpadzie duetu w 1970 r. kariera nagraniowa tego obdarzonego jednym z najczystszych głosów w muzyce pop wokalisty przeżywała swe wzloty i upadki. Zakończenie działalności przez jeden z najpopularniejszych powojennych duetów było po części spowodowane pragnieniem Arta rozpoczęcia kariery filmowej i zrozumiałą niechęcią Paula Simona, który miał za złe partnerowi to, iż odbiera mu sporą część chwały za takie kompozycje jak choćby "Bridge Over Troubled Water". Prawdą jednak pozostaje fakt, że Simon miał piosenki, a Garfunkel miał GŁOS.


Kariera filmowa Garfunkela rozwijała się dość pomyślnie, przynosząc mu role w takich filmach jak np. "Paragraf 22", "Carnal Knowledge" (tytuł polski: "Porozmawiajmy o kobietach"), "Bad Timing" i "Good To Go". W tym też czasie jego nagrania - aczkolwiek dokonywane sporadycznie - utrzymywały się na wysokim poziomie. Na debiutanckim solowym albumie wokalisty, Angel Clare, znalazł się piękny utwór "All I Know", który dotarł do amerykańskiej Top 10. W Wielkiej Brytanii jego płyty radziły sobie również znakomicie, a największym powodzeniem cieszyły się utwory: zmysłowy "I Only Have Eyes For You" i pochodzący z animowanego filmu "Watership Down" temat "Bright Eyes" autorstwa Mike'a Batta.

W 1978 r. w nagraniu utworu "(What A) Wonderful World" wzięli udział James Taylor i Paul Simon, co od razu wywołało falę spekulacji o możliwym ponownym połączeniu dawnych partnerów. Jednak mimo że od czasu do czasu spotykali się w telewizji bądź w studiu nagraniowym, tak naprawdę razem wystąpili dopiero 19.09.1981 r. na historycznym koncercie w nowojorskim Central Parku. Podczas będącego jego następstwem światowego tournee do głosu doszły dawne pretensje i urazy, co doprowadziło do ponownego rozstania muzyków. Od tamtej pory Garfunkel zaprezentował swoim fanom jedynie album Lefty. Choć znalazło się na nim kilka dobrych piosenek autorstwa Jima Webba, sprzedawał się kiepsko. W 1993 r. Garfunkel dołączył do Paula Simona występującego na scenie nowojorskiego The Paramount. W październiku tego samego roku w sprzedaży ukazał się kolejny album Arta Up Til Now - zbiór nowych utworów, nie wydanych wcześniej kompozycji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
All i know/Marry was an only child	Art Garfunkel	09.1973	-	9[14]	Columbia 45 926	[written by Jimmy Webb][produced by Art Garfunkel, Roy Halee]
I shall sing/Feuilles-Oh: Do Space Men Pass Dead Souls on Their Way to the Moon?	Art Garfunkel	12.1973	-	38[9]	Columbia 45 983	[written by Van Morrison][produced by Art Garfunkel, Roy Halee]
Travelling boy/Old men	Garfunkel	04.1974	-	102[6]	Columbia 46 030	[written by Paul Williams, Roger Nichols][produced by Art Garfunkel, Roy Halee]
Second avenue/Woyaya	Garfunkel	09.1974	-	34[8]	Columbia 10 020	[written by T. Moore][produced by Art Garfunkel, Roy Halee]
I only have eyes for you/Looking for the right one	Art Garfunkel	08.1975	1[2][11]	18[18]	Columbia 10 190	[written by Al Dubin, Harry Warren][produced by Richard Perry][#2 hit by Ben Selvin in 1934r]
Break away/Disney girls	Art Garfunkel	12.1975	39[11]	-	Columbia 10 273	[written by Bernard Gallagher, Graham Lyle][produced by Richard Perry]
[What a] Wonderful world/Wooden planes	Art Garfunkel & James Taylor & Paul Simon	01.1978	-	17[14]	Columbia 10 676	[written by S. Cooke, H. Alpert, L.Adler]
Bright eyes/Sail on a rainbow	Art Garfunkel	03.1979	1[6][19]	-	Columbia 11 050	[written by Mike Batt][produced by Mike Batt][piosenka z filmu Watership down]
Since i don' t have you/When someone doesn' t want you	Art Garfunkel	06.1979	38[7]	53[8]	Columbia 10 999	[oryginalnie nagrana przez Skyliners][written by J. Beaumont, J. Vogel, W. Lester, J. Taylor,J. Verscharen, J. Rock, L. Martin][produced by Louie Shelton]
Heart in New York/Is this love	Art Garfunkel	08.1981	-	66[9]	Columbia 02 307	[written by B. Gallagher, G. Lyle][produced by Roy Halee, Art Garfunkel]
Sometimes When I'm Dreaming/Scissors Cut	Art Garfunkel	11.1984	77[4]	-	CBS A 4674	[written by Mike Batt][produced by Mike Batt]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Angel clare	Art Garfunkel	09.1973	14[7]	5[25]	CBS 69 021/Columbia 31 474	[gold-US][silver-UK][produced by Art Garfunkel, Roy Halee]
Breakaway	Art Garfunkel	10.1975	7[10]	7[28]	CBS 86 002/Columbia 33 700	[platinium-US][gold-UK][produced by Richard Perry]
Watermark	Art Garfunkel	02.1978	25[5]	19[16]	CBS 86 054/Columbia 34 975	[gold-US][silver-UK][produced by Art Garfunkel]
Fate for breakfast	Art Garfunkel	04.1979	2[20]	67[14]	CBS 86 082/Columbia 35 780	[platinum-US][produced by Louie Shelton]
Scissors cut	Art Garfunkel	09.1981	51[3]	113[8]	CBS 85 259/Columbia 37 392	[produced by Roy Halee, Art Garfunkel]
The Art Garfunkel Album	Art Garfunkel	11.1984	12[13]	-	CBS 10 046/-	[gold-UK][produced by Roy Halee, Richard Perry, Jimmy Webb, Art Garfunkel]
Lefty	Art Garfunkel	04.1988	-	134[8]	-/Columbia 40 942	[produced by Geoff Emerick ,Art Garfunkel, Jay Graydon, Steve Gadd ]
The very best of Art Garfunkel-Across America	Art Garfunkel	12.1996	35[7]	-	Virgin VTCD 113/-	[silver-UK][produced by Art Garfunkel & Stuart Breed]
Some Enchanted Evening	Art Garfunkel	03.2007	82[1]	-	Atco 8122799993/-	[produced by Richard Perry]
The Singer	Art Garfunkel	10.2012	10[4]	179[1]	Columbia/Legacy 88725458162/-	-

Hardkiss

Scott Hardkiss wychował się w subkulturze house’u w San Francisco, choć jego pierwszą inspiracją był hip hop. Wystąpił w roli DJ-a na Teneryfie w 1989 r. i w Glastonbury w 1990 r.; grał na Rolandzie 303, obsługiwanym zwykle przez Jonaha Sharpa z grupy Space Time Continuum. Trio Hardkiss założył z DJ-em Robbiem Hardkissem i menedżerem Gavinem Hardkissem; obydwóch poznał w college’u. Później dołączyli do nich jeszcze John Williams i Graham Seamen.

Zespół jeździł pomiędzy wschodnim (gdzie znajdował się college), a zachodnim wybrzeżem USA; wyrobił sobie ustaloną markę na (organizowanych bez pozwolenia) imprezach w magazynach. Wszystko szło jak po maśle, (dopóki przedstawiciel konkurencji nie złożył donosu na policji; akcja służb porządkowych zaowocowała nałożeniem grzywny w wysokości 10 000 dolarów. Grupa Hardkiss organizowała później oficjalne imprezy pod hasłem Sunny Side Up, zaczęła się też zajmować wydawaniem płyt - pierwszą z nich była zrealizowana w 1992 r. EP-ka San Francisco Magick Sounds Of The Underground. Był to utwór prawdziwie kultowy; zawierał sample z nagrań The Beatles i The Shamen, a wszystko do hiphopowego rytmu.

 Równie odkrywczy był trzeci singel „3 Nudes In A Purple Garden”, wydany pod szyldem Hawke. Kolejne płytki „Raincry” i "Phoenix” firmował God Within (czyli Scott Hardkiss); charakteryzowały się one połyskliwymi okładkami z psychodelicznymi motywami dekoracyjnymi.

Członkowie zespołu grywali też często w europejskich klubach -np. Robbie w Ministry Of Sound (jego program zawierał zwykle utwór „Radio Clash”).

Scott Hardkiss (prawdziwe nazwisko Scott Friedel) pracował pod pseudonimem God Within. Gavin Hardkiss działa pod pseudonimem Hawke. Robbie Hardkiss pracował pod pseudonimem Little Wing.

 Scott Hardkiss nagrał acidowy remiks utworu „White Love” grupy One Dove, a przemiksowana wersja utworu „Drums Are Dangerous” zespołu The Drum Club pojawiła się jako „Drugs Are Dangerous” (wydana na rynku amerykańskim).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Raincry	God Within	09.1993	-	-	-	[written by Scott Hardkiss][produced by Scott Hardkiss][25[10].Hot Disco/Dance;Hardkiss 004 12"]
The Phoenix	Hardkiss	08.1995	158[1]	-	L'Attitude LHK 01	[written by Scott Hardkiss][produced by Scott Hardkiss][12[10].Hot Disco/Dance;Hardkiss 6 12"]

Hardfloor

Duet, do którego należą Ohver Bondzio i Ramon Zenker, pochodzący z Dusseldorfu (Niemcy); zespół stara się powrócić do korzeni acid house’u. Eksplozja house’u w 1988 r. zmieniła życie Bondzia; jako jeden z niewielu postanowił on odtworzyć szalony nastrój tych pamiętnych dni; przez dwa lata starał się nabyć własny automat Roland 303, na którego brzmieniu opierała się w dużej mierze muzyka tamtego okresu. W końcu udało mu się kupić urządzenie i dzisiaj śmiało można powiedzieć że Hardfloor nie mógłby istnieć bez „trzystatrójki”.

Wspólnie z czarodziejem studia nagraniowego Zenkerem zadebiutował singlem „I Hard- trance Acperience”, wydanym pod koniec 1992 r. nakładem wytwórni Harthouse Svena Vatha. Niektórzy krytycy twierdzili, że utwór zawiera najdłuższy w historii warkot werbla; stylistycznie singel należał niezaprzeczalnie do lata 1988 r. Na kolejnym singlu „Into The Nature” słychać odgłosy rogów myśliwskich; zremiksowali go m.in. Leo Anibaldi i inny mistrz Rolanda 303 - Richie Hawtin.

Muzyka duetu nie zmienia się z upływem lat. Powtarzane ciągle te same pomysły, ale jest on tak dobry, że odnosi wciąż sukcesy. Kolejne płyty -Funalogue, Respect i Home Run należały do najlepiej sprzedających się wydawnictw wytwórni Harthouse. Olbrzymimi przebojami stały się „Mr Anderson” i „Strike Out”. Katalog remikserski Bondzio i Zenkera liczy więcej pozycji niż ich grupy. Do ich największych osiągnięć ną tym polu należy zaliczyć „Blue Monday” New Order, „Yeke Yeke” Mory Kante, remiksowali także The Shamen, Mike’a Oldfielda; z pokrewnej im muzyki przede wszystkim „Circus Bells” Roberta Armaniego, dla wytwórni Djax Records.

Obaj muzycy pracują także samodzielnie. Zenker, właściciel wytwórni No Respect, stoi także za techno-popową grupą Interactive, odnosząc spore sukcesy. Bondzio prowadzi swoją wytwórnię Jakpot, dla której nagrywa m.in. Heinrich Tillack (Sysex dla Plus 8, Absolute dla Force Inc.). Jako jeden z pierwszych singli wytwórnia ta wydała EP-kę Bondzia i Tillacka Down By Law (pod pseudonimem Co-Jack).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hardtrance Acperience EP.	Hardfloor	12.1992	56[4]	-	Harthouse HARTUK 01	[written by Oliver Bondzio, Ramon Zenker][produced by Hardfloor]
Trancescript	Hardfloor	04.1993	72[1]	-	Harthouse HARTUK 05	[written by Oliver Bondzio, Ramon Zenker][produced by Hardfloor]
Mahogany roots	Hardfloor	06.1995	83[4]	-	Harthouse HHUK 001	[written by Oliver Bondzio, Ramon Zenker][produced by Hardfloor]
Dadamnphreaknoizphunk?	Hardfloor	12.1995	184[1]	-	Harthouse HHEP 004	[written by Oliver Bondzio, Ramon Zenker][produced by Oliver Bondzio, Ramon Zenker]
Strikeout	Hardfloor	01.06.1996	136[2]	-	Harthouse HH 096	[written by Oliver Bondzio, Ramon Zenker][produced by Oliver Bondzio, Ramon Zenker]
Acperience	Hardfloor	10.1997	60[3]	-	Eye Q EYE UK 018	[written by Oliver Bondzio, Ramon Zenker][produced by Oliver Bondzio, Ramon Zenker]
Mahogany roots [remix]	Hardfloor	12.1997	81[1]	-	Eye Q EYEUK 021	[written by Oliver Bondzio, Ramon Zenker][produced by Oliver Bondzio, Ramon Zenker]
Vicious games	Yello vs Hardfloor	05.1999	110[2]	-	Platipus PLAT 52	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Oliver Bondzio, Ramon Zenker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Home run	Hardfloor	06.1996	68[2]	-	Harthouse HHLP 019
The best of Hardfloor	Hardfloor	09.1997	127[1]	-	Eue Q EYE UK CD 015

Guerilla

Wytwórnia płytowa założona przez Williama Orbita i Dicka 0'Della (przedtem właściciela firmy Y Records) w Londynie w 1990 r. z miłości do muzyki house. Firma miała początkowo wydawać tylko owoce pracy grupy Bass-0-Matic Orbita, która nagrała pierwszą płytę dla Guerilli- singel "In The Realm Of The Senses". Dzięki sukcesowi tego nagrania wytwórnia otrzymała kilka propozycji współpracy ze strony dużych firm fonograficznych; ostatecznie podpisała kontrakt z Virgin.
Zdołała jednak zachować własny image i tożsamość - sporą rolę odegrały tu słynne okładki płyt utrzymane w barwach maskujących. Najlepiej znani wykonawcy nagrywający dia Guerilli to Spooky (album Gargantuan, przez wielu uznany za najlepszą house'ową płytę 1993 r.), Moody Boyz(na licencji belgijskiej wytwórni Prime), Outermind, D.O.P., React 2 Rhythm, Sensureal i Trance Induction (także licencja Prime).
Stylistycznie produkcje wytwórni określa się najczęściej "progresywnym" house'em, choć sami zainteresowani nie są z tego zadowoleni: "Naszła twórczość wypaczono i obrócono w to coś, co się dziś nazywa progresywnym house'em. Okropnie mnie to wkurza. Można by sobie pomyśleć, że przystaliśmy do nurtu, który sami zapoczątkowaliśmy!" - mówią.
Guerilla zdobyła sporą grupę oddanych fanów swoimi rozpoznawalnymi projektami okładek i dopracowanymi, świetnie zrealizowanymi nagraniami, które równie dobrze nadają się do klubu, jak i do domowego odsłuchu. 0'Dell mówi:

"W odróżnieniu od dużych wytwórni nie musimy realizować płyt w zabójczym tempie. Jeśli uważamy. że nie mamy gotowego materiału, to nic me wydajemy".
W 1994 r. wytwórnia zdążyła jeszcze podpisać kontrakt z firmą IRS na dystrybucję swych płyt w USA, jednak wkrótce z przyczyn przede wszystkim finansowych została zamknięta.

 Single na liście UK Singles Chart

Jo Bogaert Water  1994   100[1]

 Lemon Sol Universal 1994 175[1]

William Orbit     Water From A Vine Leaf  1993 59[3]

Spooky Schmoo  1993 72[1]

Groove Corporation

W zasadzie jest to zespół Electribe 101 bez wokalistki Billie Ray Martin. Po rozpadzie Electribe 101, Joe Stevens, Les Fleming, Robert Cimarosti i Brian Nordhoff powrócili do swego kompleksu studiów nagraniowych w Birmingham, by podjąć działalność na nowo.

Na scenie pojawili się ponownie w 1993 r. z klubowym brzmieniem z elementami reggae. Rozpoczęli współpracę z niezależną wytwórnią Cake, dla której wraz z DJ-em Dickiem i Nigelem Bluntem (znanymi także jako Original Rockers, później Rockers Hi-Fi) nagrali maksisingel Stoned, utrzymany, w stylistyce „dub-clash”. Grupa współpracowała też z miejscowymi muzykami reggae, np. Captainem Animalem i Bimem Shermanem, a także, w bardziej konwencjonalnym stylu techno, z Kevinem Saundersonem za pośrednictwem jego Reese Project.

Zespół zadebiutował EP-ką Passion, klubowym przebojem „Summer Of Dub” i singlem „Ghetto Prayer” (także w wersji z remiksami jungle’owymi, m.in. Roba Playforda). Pierwszy album, który wydała wytwórnia Network, był owocem sesji z miejscowymi raperami i wokalistami, przypominał nagrania bristolskiej grupy Massive Attack.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rain	Groove Corporation	04.1994	71[2]	-	Six6 SIXCD 109	[written by B. Nordhoff, J. Stevens, L. Fleming, R. Cimarosti][produced by Groove Corporation]
Twist And Change	Groove Corporation	09.1995	82[2]	-	Six6 SIXCD 122	[written by B. Nordhoff, J. Stevens, L. Fleming, N. Plummer, R. Cimarosti, N. Romillie]

Don Gardner

Donald Gardner (ur. 9 maja 1931 r.) jest amerykańskim wokalistą rhytm'n'bluesowym , autorem piosenek i perkusistą . Wśród jego nagrań znalazł się hit z 1962 roku " I Need Your Lovin '" z Dee Dee Ford.

Urodzony w Filadelfii , Gardner zaczął jako profesjonalny muzyk w 1947 roku, kiedy jeszcze był w szkole. Po raz pierwszy nagrał piosenkę w wytwórni Gotham w 1949 roku.  W 1953 roku założył własną grupę Sonotones, w której grał na perkusji i śpiewał. Grupa koncertowała na " chitlin circuit",miejscach na południu i wschodzie USA w których występowali czarnoskórzy muzycy i aktorzy komediowi w trakcie trwania segregacji rasowej .Gardner nagrywał  także pod swoim własnym nazwiskiem, dla De Luxe Records i małej wytwórni Junior. 

Klawiszowiec Richard "Groove" Holmes opuścił Sonotones na początku 1960 roku i został zastąpiony przez Dee Dee Ford (ur. Wrecia Holloway, Minden, Louisiana , ur.1936r, zm. w Nowym Orleanie , 1972r).Mieszkała w Newark w New Jersey , śpiewała i grała na organach w kościele. Kiedy Sonotones grali w klubie Smalls Paradise w Harlemie w Nowym Jorku , zostali wysłuchani przez bluesowego performera Arthura Crudupa , który polecił ją właścicielowi wytwórni płytowej Bobby Robinsonowi .Wyprodukowała piosenkę napisaną przez Gardnera, I Need Your Loving (znaną również jako Need Your Lovin ' ), numer " call-and-response " w stylu Ike'a i Tiny Turner , ta piosenka stała się ich największym hitem , awansując na   4 miejsce na liście Billboard R & B w 1962 roku i numerem 20 na liście pop . Piosenka została później nagrana przez Otisa Reddinga , Toma Jonesa , Jackie Wilsona i wielu innych.

Poprzednia wytwórnia Gardnera i Ford, KC Records , wydała wtedy stare nagranie " Glory of Love ", które osiągnęło numer 75 na liście przebojów,   zanim Fire wydało nastepny singiel "Do not You Worry" , który osiągnął numer 7 na liście R & B i 66 na liście pop  .Po nagraniu   LP dla Fire Records, Need Your Lovin ' , Gardner i Ford opuścili wytwórnię i - po śmierci żony Gardnera w wypadku - koncertowali w Szwecji . Zespół nagrał płytę koncertową " Quintet in Sweden" wydaną przez Sonet Records w 1965 roku i opisaną jako "solidna baza R & B z jazzowymi nutami, która skłania się ku wczesnemu soulowi", a także nagrali kilka utworów z Fredą Payne na jej album Freda Payne w Sztokholmie .

Kiedy wrócili do Stanów Zjednoczonych, Gardner i Ford poszli swoimi oddzielnymi drogami. Ford napisała piosenkę " Let Me Down Easy ", hit Bettye LaVette w 1965,   ale wkrótce wycofał się z branży muzycznej. Gardner nadal występował i nagrywał w latach 60. i 70-tych, wydając szereg singli w różnych wytwórniach, w tym Jubilee , Verve i Tru-Glo-Town. We wczesnych latach 70-tych nagrywał z Jeanette "Baby" Washington , a ich nagranie w wytwórni  Master 5 niewielki hit Marvelettes "Forever", w 1963 r ., osiągnął  30 miejsce na liście R & B . 

Gardner kontynuował pracę jako muzyk jazzowy i od 1985 r był częścią kierownictwa Clef Club of Jazz w Filadelfii .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Need Your Lovin'/Tell Me	Don Gardner And Dee Dee Ford	06.1962	-	20[13]	Fire 508	[written by D. Gardner, B. Robinson][produced by Bobby Robinson][4[14].R&B Chart]
Don't You Worry/I'm Coming Home To Stay	Don Gardner And Dee Dee Ford	08.1962	-	66[7]	Fire 513	[written by D. Gardner, B. Robinson][produced by Bobby Robinson][7[8].R&B Chart]
Glory Of Love/Deed I Do	Don Gardner And Dee Dee Ford	08.1962	-	75[5]	KC 106	[written by Billy Hill]
My Baby Likes To Boogaloo/ I Wanta Know Where Did Our Love Go	Don Gardner	12.1966	-	126[4]	Tru-Glo-Town 501	[written by Don Gardner][produced by Tru-Glo-Town Productions]
Forever/Baby Let Me Get Close To You	Baby Washington And Don Gardner	05.1973	-	119[2]	Master Five 9103	[written by L. Dozier, B, Holland, F. Gorman][produced by B. Martin, C. Lawton ][30[7].R&B Chart]

Alan Price

Ur. 19.04.194Ir. w Fairfield w okręgu Durham, Anglia. W dzieciństwie opanował jako samouk grę na fortepianie, gitarze i basie. Szybko zadebiutował w lokalnych zespołach, przez które przewinęli się również późniejsi członkowie The Animals. Pierwsza kierowana przez Price'a grupa występowała kolejno jako The Kansas City Five (również Seven i Nine), The Kontours, The Pagans, a ostatecznie pod nazwą Alan Price Rhythm And Blues Combo.


Zespół dostrzeżony w Newcastle przez Grahama Bonda został zarekomendowany menedżerowi Ronanowi 0'Rahilly'emu i zmienił nazwę na The Animals przed debiutem na londyńskiej scenie rhythm'n'bluesowej. Price, najbardziej uzdolniony muzycznie członek grupy, z trudem godził artystyczne aspiracje z ciągłymi koncertowymi trasami. Obdarzony introwertyczną naturą i wykraczającą poza styl zespołu twórczą wyobraźnią szybko znużył się Animalsami, których opuścił w maju 1965 r. Jako oficjalny powód odejścia podano wprawdzie lęk Price'a przed podróżami lotniczymi, jednak odejście z zespołu u szczytu sławy i komercyjnych sukcesów uznano za profesjonalne samobójstwo.

W tym samym roku pojawił się w głośnym filmowym dokumencie D. A. Pennebakera, "Don't Look Band", w brytyjskim orszaku Boba Dylana. Wkrótce potem założył własną grupę The Alan Price Set, która w sierpniu 1965 r. zadebiutowała singlem "Any Day Now". Utwór nie był przebojem, ale wzbudził spore oczekiwania, potwierdzone kolejnym nagraniem: ekspresyjną wersją bluesowego standardu Screamin' Jay Hawkinsa, "I Put A Spell On You". Słuchaczy urzekły szybkie organowe arpeggia muzyka, a zaskoczeniem były jego wokalne umiejętności. Kolejne single prezentowały typowo popowe inspiracje. W 1967 r. przebojami stały się dwie piosenki autorstwa Randy'ego Newmana: "Simon Smith And His Amazing Dancing Bear" i "The House That Jack Built" (a wcześniej "Hi-Lili Hi-Lo" — temat Bronisława Kapera z filmu "Lili" w reż. Charlesa Waltersa z 1953 r.).

W 1970 r. założył wraz z Georgiem Famem duet wokalno-fortepianowy Fame And Price Together, znany z typowo rozrywkowego przeboju "Rosetta". W tym samym roku napisał muzykę do spektaklu teatralnego "Home", autorstwa Davida Storeya i reżyserii Lindsaya Andersona, oraz własnego musicalu "The Brass Band Man". W 1973 r. za muzykę do filmu Andersona "Szczęśliwy człowiek" (O Lucky Man!) otrzymał prestiżową nagrodę BAFTA oraz Oscara.
Poważne podejście do muzyki, a także ostentacyjnie nobliwy wygląd i sposób bycia sprawiły, że Price trzymał się z dala od kręgów hippiesowskich, w których brylował jego dawny kolega z Animals, Erie Burdon. Wodewilowy styl gry na fortepianie ściągał na koncerty muzyka również publiczność w podeszłym wieku. W 1974 r. przypomniał sobie o swych proletariackich korzeniach, wprowadzając na listy przebojów temat "Jarrow Song", dedykowany miastu sławnemu z robotniczej demonstracji w 1936 r. Tematyka społeczna dominowała też na ciekawym autobiograficznym albumie Between Today And Yesterday nagranym w tym samym roku. Sukces płyty zaowocował współpracą z telewizją BBC i muzyką do dokumentalnego serialu "World's End". W 1975 r. za rolę w musicalu "Alfie Darling" otrzymał nagrodę dla najciekawszego brytyjskiego debiutanta roku. Na przełomie 1978 i 79 r. na listy przebojów wszedł singel Price'a "Just For You", którego kilka egemplarzy wytłoczono w kształcie czerwonego serca z winylu. Price jako artysta był więc prawdziwie "szczęśliwym człowiekiem".

Oprócz częstych występów w telewizji i koncertów ściągających do dziś tłumy publiczności, powodzeniem cieszyły się jego kolejne musicale: "Andy Capp" i "Who's A Lucky Boy?". Uzupełnieniem solowej kariery były występy wraz z Animalsami reaktywowanymi na krótko w 1977 i 1983 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Put a Spell on You / Iechyd-Da	The Alan Price Set	04.1966	9[10]	80[3]	Decca F 12367	[written by Jay Hawkins][produced by Alan Price]
Hi-Lili Hi-Lo / Take Me Home	The Alan Price Set	07.1966	11[12]	-	Decca F 12442	[written by Helen Deutsch,Bronislaw Kaper][produced by Alan Price]
Simon Smith and His Amazing Dancing Bear / Tickle Me	The Alan Price Set	03.1967	4[11]	-	Decca F 12570	[written by Randy Newman][produced by Alan Price]
The House That Jack Built / Who Cares	The Alan Price Set	08.1967	4[10]	-	Decca F 12641	[written by Alan Price][produced by Alan Price]
Shame / Don't Do That Again	The Alan Price Set	11.1967	45[2]	-	Decca F 12691	[written by Alan Price][produced by Alan Price]
Don't Stop the Carnival / The Time Has Come	The Alan Price Set	02.1968	13[8]	-	Decca F 12731	[written by Sonny Rollins][produced by Alan Price]
Rosetta / John and Mary	Fame & Price	05.1971	3[11]	-	CBS 7108	[written by Mike Snow][produced by Mike Smith]
Jarrow Song / Look at My Face	Alan Price	05.1974	9[10]	-	Warner Bros. K 16372	[written by Alan Price][produced by Alan Price]
Just for You / I'm a Gambler	Alan Price	04.1978	43[7]	-	Jet UP 36358	[written by Alan Price][produced by Alan Price,Alan O'Duffy]
Baby of Mine / Just for You	Alan Price	02.1979	32[3]	-	Jet JET 135	[written by Alan Price][produced by Alan Price,Alan O'Duffy]
Changes / Vegetable (Come and Get It)	The Alan Price Set	04.1988	54[4]	-	Ariola 109911	[written by Alan Price][produced by Alan Price]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
O Lucky Man!	Alan Price	08.1973	-	117[14]	Warner 2710	-
Between Today & Yesterday	Alan Price	06.1974	9[10]	-	Warner Bros. BS 2783	[produced by Alan Price]
Alan Price	Alan Price	11.1977	-	187[3]	Jet 809	-