Lost Witness

Lost Witness to brytyjski producent muzyki trance i DJ, Simon Paul (znany również jako Si Paul), współpracujący z twórcą piosenek Edwardem Bartonem , autorem singla Jane & Barton z 1983 roku "It's a Fine Day" (później w Opus  III w 1992 roku) ),  i wokalistka Danielle Alexander.
Nagrywał także pod pseudonimami Dusk Til Dawn i The Eden Project .

Kilka ich singli napisanych wspólnie i wyprodukowanych przez Simona Kempera zostało wydanych w głównej wytwórni   elektronic dance, Ministry of Sound . Niektóre zawierały remiksy angielskiego producenta i DJ-a Lange . Singiel z 2002 roku "Did I Dream (Song to the Siren)" jest coverem często nagrywanego "Song of the Siren" z 1970 roku z  albumu "Theailailor" Tima Buckleya .

W 2010 roku Lost Witness ponownie wydał singiel z 1999 roku "Red Sun Rising" (z wokalami Andrei Britton).   Nowy singiel "Fade Away" miał ukazać się w styczniu 2011 roku.  . W czerwcu 2013 r. współpracowali z Sugababe i   Jade Ewen, aby wydać utwór "Fly".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happiness Happening	Lost Witness	05.1999	18[16]	-	Sound Of Ministry MOSCDS 129	[written by Ed Barton, Simon Kemper, Simon Paul][produced by Simon Kemper, Simon Paul]
Red Sun Rising	Lost Witness	09.1999	22[8]	-	Sound Of Ministry MOSCDS 133	[written by Ed Barton][produced by Simon Kemper, Simon Paul]
7 Colours	Lost Witness	12.2000	28[13]	-	Data DATA 15CDS	[written by Simon Kemper, Simon Paul][produced by Simon Kemper, Simon Paul]
Did I Dream (Song To The Siren)	Lost Witness	05.2002	28[5]	-	Data/MOS DATA 28CDS	[written by Larry Beckett, Tim Buckley][produced by Simon Kemper, Simon Paul]
Wait For You	Lost Witness feat. Andrea Britton	11.2004	78[2]	-	Nebula NEBT 063	[written by R. Simmonds, T. Rapacioli][produced by Simon Paul]
Home	Lost Witness feat. Tiff Lacey	04.2005	85[4]	-	Nebula NEBCD 067	[written by Anita Kelsey, Paul Janes, Si Paul][produced by Paul Janes, Si Paul]

Lost Tribe

Lost Tribe to elektroniczny duet muzyczny Matt Darey i Red Jerry.
Już w 1994 roku para razem tworzyła muzykę. Jeden z najwcześniejszych utworów pojawił się na Fantazia III: Made In Heaven , kompilacji Carla Coxa . W 1997 roku wydali swój debiut The Distant Voices EP, który zawierał ich singiel "Gamemaster". EP-ka została wydany przez Hooj Choons , wytwórnię płytową stworzoną przez Red Jerry. Kobiecy  wokal  w Gamemaster  jest autorstwa Barbary Marciniak   .
Później ponownie wydali "Gamemaster" jako własny singiel na Hooj Choons, który zawierał nową wersję Lost Tribe i wiele nowych remiksów . Singiel osiągnął   # 24 na brytyjskiej liście singli we wrześniu 1999 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Distant Voices EP: Angel / Gamemaster / My Soul	Lost Tribe	09.1997	79[5]	-	Hooj Choons HOOJ 54	[written by Matt Darey][produced by Matt Darey]
Gamemaster	Lost Tribe	09.1999	24[10]	-	Hooj Choons HOOJ 81	[written by Matt Darey][produced by Matt Darey]
Invisible/Gamemaster	Tilt/Lost Tribe	01.2003	83[1]	-	Hooj Choons HOOJRP 002	-
Gamemaster	Lost Tribe	12.2003	61[3]	-	Liquid Asset ASSETCD 12015	[written by Matt Darey][produced by Matt Darey]

Lost Brothers

The Lost Brothers to irlandzki duet muzyczny złożony z Marca McCauslanda i Oisin Leech, dawniej The Basement i The 747s .
W 2006 r. Leech pojawił się w coverze " Baby I'm Yours " Barbary Lewis w filmie " Arctic Monkeys ", dzieląc się wiodącym wokalem z Alexem Turnerem z Arctic Monkeys. Piosenka została wydana jako b-side singla Arctic Monkeys Leave Before the Lights Come On .

McCausland był głównym gitarzystą w  znanym zespole The Basement, który podpisał kontrakt z wytwórnią Deltasonic Records w Liverpoolu.


McCausland i Leech spotkali się po raz pierwszy podczas koncertów The 747s i The Basement, a The Lost Brothers powstał w 2008 roku po rozpadzie obu zespołów. Od tego czasu zespół intensywnie nagrywa i koncertuje, wydając pięć pełnych albumów w latach 2008-2018.

Ich pierwszy album " Trails of the Lonely" został wydany w 2008 roku   i wyprodukowany w Portland w Oregonie przez Mike'a Coykendalla ( Bright Eyes , M Ward ) i współpracownika Decembrists,Adama Selzera .

W 2010 The Lost Brothers nagrali swój drugi album, So Long John Fante , w Sheffield wraz z producentem Colinem Elliotem z członkami zespołu Richarda Hawleya wspierającymi ich w studio. Album otrzymał pozytywne recenzje w The Irish Times ,  Hot Press i Irish Examiner   i   występował na żywo w programie The Late Late Show  oraz w programie BBC The Culture Show .

W 2011 roku zespół wyruszył do Nashville, gdzie nagrał nowy materiał z Brendanem Bensonem jako producentem. Członkowie Old Crow Medicine Show i The Cardinals występowali jako zespół towarzyszący podczas  nagrań, które stały się ich trzecim albumem, The Passing of the Night . Album został wydany w wytwórni Bymon Readymade Records w Stanach Zjednoczonych  oraz w Lojinx w Europie. 

W 2011 roku Barbara Orbison zaprosiła zespół do nagrania piosenki na 75. rocznicę urodzin Roya Orbisona .
W 2014 roku The Lost Brothers nagrali swój czwarty album studyjny New Songs of Dawn and Dust  w Liverpoolu z producentem Billem Ryderem-Jonesem oraz Nickiem Powerem z The Coral . W sesjach tych pojawił się także mini album z The Lost Brothers, Ryder-Jonesem i Powerem, wykonującymi swoje utwory, nowy materiał  i covery niektórych swoich ulubionych artystów. Pod tytułem Bird Dog Tapes Volume 1 nagrano go w jeden dzień i wydano dwa lata później w 2016 r.

W 2018 roku nagrali swój piąty album, Halfway Towards a Healing w Tucson Arizona, z producentami Howe Gelbem i Gabrielem Sullivanem .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cry Little Sister (I Need U Now)	Lost Brothers	12.2003	21[9]	-	Incentive CENT 60CDS	[written by McMahon, Diamond, McTernan, Maineri, Hall][produced by Harry Diamond, Kieron McTernan, Sergei Hall]
DJs Only – Volume 1: Cry Little Sister (I Need U Now) [Lost Brothers] / Love Shines Through [Marcella Woods]	The Lost Brothers / Marcella Woods	02.2005	118[3]	-	Incentive CENTSAMP 5T	-

Joe Loss

Joshua Alexander "Joe" Loss  (ur.22 czerwca 1909r - zm. 6 czerwca 1990r) był brytyjskim muzykiem popularnym w erze british dance band i był założycielem Joe Loss Orchestra. 

Loss urodził  się w Spitalfields w Londynie , najmłodszym z czworga dzieci. Jego rodzice, Izrael i Ada Loss, byli rosyjskimi Żydami. Jego ojciec był stolarzem, który zajmował się meblami biurowymi. Uczęszczał  do Jews' Free School, Trinity College of Music i London College of Music (obecnie część University of West London ). Rozpoczął naukę gry na skrzypcach w wieku 7 lat, a później grał na skrzypcach w Tower Ballroom , Blackpool, a także z Oscarem Rabinem .

Loss rozpoczął współpracę z zespołem na początku lat 30-tych., pracując w sali balowej Astoria Ballroom i wkrótce zaczął grać w Kit-Cat Club . W 1934 r. przekroczył próg  Holborn Empire, ale w tym samym roku przeniósł się z powrotem do sali balowej Astoria, gdzie prowadził dwunastoosobowy zespół. Wraz z nadawaniem, nagrywaniem i dorocznymi trasami koncertowymi oraz pracą rezydentów zespół stał się bardzo popularny w ciągu najbliższych kilku lat.

Córka Lossa, Jennifer, była żoną brytyjskiego budowniczego autokarów Roberta Jankla .


Joe Loss Orchestra była jedną z najbardziej utytułowanych wykonawców ery big-bandów w latach czterdziestych, z hitami, jak "In the Mood". W 1961 roku mieli hit   "Wheels-Cha Cha", wersją hitu String-A-Longs " Wheels ". Inne hity to " The Stripper " Davida Rose'a z 1958 i "March of the Mods (The Finnjenka Dance)" z 1964 roku.

W kwietniu 1951 roku Elizabeth Batey , wokalistka orkiestry Joe Lossa, upadła i złamała szczękę. Joe bardzo potrzebował zastępstwa i pamiętał przesłuchanie Rose Brennan w radiu podczas wizyty w Irlandii. W ciągu kilku dni zlokalizował ją i, po tygodniu, była w Manchesterze na próbie z zespołem. Została z Lossem przez piętnaście lat, zanim zrezygnowała z show-biznesu w połowie lat sześćdziesiątych. Napisała wiele piosenek, które nagrała z Joe Lossem pod imieniem Marella, oraz współtworzyła piosenki z Johnem Harrisem. Wokalistą  orkiestry od 1955 roku był Ross MacManus (ojciec Elvisa Costello )  i Larry Gretton.

Orkiestra Joe Lossa działała pod muzycznym kierownictwem Todda Millera, który był wokalistą zespołu przez 19 lat przed śmiercią Lossa. W 1989 r. Joe Loss stał się zbyt chory, by podróżować, a w 1990 r. powierzył kierownictwo najdłużej działającemu członkowi zespołu, puzonistom i menadżerowi zawodowemu wielu dekad, Samowi Watmoughowi i Toddowi. Orkiestra działa nieprzerwanie od 1930 roku, a w 2015 roku obchodziła 85. rocznicę powstania.

Loss zmarł  6 czerwca 1990 r. i został pochowany na Cmentarzu Żydowskim Bushey w Hertfordshire.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wheels - Cha Cha/Latino - Cha Cha	Joe Loss And His Orchestra	07.1961	21[21]	-	HMV POP 880	[written by Norman Petty]
Sucu-Sucu/Give Me My Ranch	Joe Loss And His Orchestra	10.1961	48[1]	-	HMV POP 937	[written by Rojas]
The Maigret Theme/Along The Boulevard	Joe Loss And His Orchestra	04.1962	20[10]	-	HMV POP 995	[written by Grainer]
Must Be Madison/Miss Madison	Joe Loss And His Orchestra	11.1962	20[13]	-	HMV POP 1075	[written by Woodman]
March Of The Mods (Finnjenka Dance)/Tango '65	Joe Loss And His Orchestra	11.1964	31[7]	-	HMV POP 1351	[written by Carr]
EP.
Dancing Time For Dancers	Joe Loss And His Orchestra	12.1961	17[3]	-	HMV	-
Latin Style	Joe Loss And His Orchestra	01.1962	19[1]	-	HMV 7EG 8725	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Time Party Hits	Joe Loss And His Orchestra	10.1971	-	20[10]	MFP 5227	-

Lene Lovich

Lene Lovich (ur. 30 marca 1949 r. w Detroit w stanie Michigan , jako Lili-Marlene Premilovich ) jest amerykańską wokalistką. Jej ojcem był Serb ,a matka była Angielką . Lene Lovich nie tylko śpiewa, ale także gra na saksofonie na wielu swoich nagraniach.


W wieku 13 lat Lene Lovich przyjechała do Wielkiej Brytanii i mieszkała w Hull . W 1968 r. przeprowadziła się do Londynu . Ukończyła szkołę artystyczną, zanim poszła do show-biznesu : występowała jako muzyk uliczny , tancerka gogo , aktorka . Śpiewała dla The Diversions i Cerrone i spotkała wpływowego  DJ'a Charliego Gilletta w listopadzie 1977 roku. Sponsorował jej pierwsze nagranie, "I Think We’re Alone" , i przekazał gotowy utwór Stiff Records . Kariera Lovicha zaczęła się. Po "I Think We’re Alone" wydała na początku 1979 roku singiel Lucky Number ,który miał 3 miejsce na brytyjskich listach przebojów .

Potem nastąpiły kolejne single. Lovich miała zagrać   w filmie Breaking Glass , co ostatecznie przypadło Hazel O'Connor .Jej wytwórnia nalegała, że ​​zamiast występować w filmie, promowała swoje płyty podczas światowej trasy koncertowej.  Ale Lovich uznała ,że to za dużo i zrobiła sobie 18 miesięcy przerwy. Tomowi Verlaine   udało się   ją zachęcić ponownie do muzyki; śpiewała na jego albumie Words from the Front .

W 1979 roku Lovich zagrał u boku Hermana Brooda i Niny Hagen w filmie Cha-Cha . W tym czasie jedna z jej najbardziej znanych piosenek Home , który został wydana jako strona B singla Lucky Number.

Znane jest również zaangażowanie Lovicha w prawa zwierząt. Razem z Niną Hagen napisała i śpiewała przeciwko eksperymentom na zwierzętach w 1986 roku piosenkę Don’t Kill the Animals , która została wydana jako singiel. Piosenka została wydana także w 1987 roku z utworami The Smiths , U2 i innych na   beneficie  PETA .

W 1989 roku, po kilkunastoletniej przerwie, nagrała płytę March .. Album odniósł umiarkowany sukces i ku zaskoczeniu wszystkich został wydany zaledwie rok po pierwszym przedpremierowym singlu Wonderland , który stał się hitem tanecznym w amerykańskich klubach.

W 2005r ogłosiła muzyczny powrót . Lovich zaśpiewała na płycie Hawkwind Take Me to Your Leader i towarzyszyła jej podczas kolejnej trasy koncertowej.

Pierwszy album Lovicha od March , Shadows and Dust , został wydany 13 września 2005 roku w wytwórni Mike'a Thorne'a,Stereo Society Label. Po raz pierwszy od lat wystąpiła ponownie z pełnym zespołem na festiwalu Drop Dead 2006.

Jej pierwsze DVD na żywo, Lene Lovich: Live from New York , z koncertem w słynnym Studio 54 w 1981 roku, ukazało się jesienią 2007 roku.

Lene Lovich pozostała wierna swojemu stylowi w całej swojej artystycznej karierze. Do dziś współpracuje z Les Chapell.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lucky Number/Home	Lene Lovich	02.1979	3[11]	-	Stiff BUY 42	[written by Lene Lovich/Les Chappell][produced by The Stateless]
Say When/One Lonely Heart	Lene Lovich	05.1979	19[10]	-	Stiff BUY 46	[written by Jimmy O'Neill][produced by The Stateless]
Bird Song/Trixi	Lene Lovich	10.1979	39[7]	-	Stiff BUY 53	[written by Lene Lovich/Les Chappell][produced by Roger Bechirian]
What Will I Do Without You/Joan	Lene Lovich	03.1980	58[3]	-	Stiff BUY 69	[written by Chris Judge Smith][produced by Lene Lovich/Les Chappell/Roger Bechirian/Alan Winstanley]
New Toy/Cats Away	Lene Lovich	03.1981	53[5]	-	Stiff BUY 97	[written by Thomas Dolby][produced by Lene Lovich/Les Chappell][19[24].Hot Disco/Dance;Stiff 97 12"]
It's You, Only You (Mein Schmerz)/ Blue	Lene Lovich	11.1982	68[2]	-	Stiff BUY 164	[written by Ferdinand Baaker/Hugo Sinzheimer][produced by Lene Lovich/Les Chappell][25[16].Hot Disco/Dance;Stiff 03342 12"]
Wonderland	Lene Lovich	09.1989	-	-	-	[21[9].Hot Disco/Dance;Pathfinder 8909 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stateless	Lene Lovich	03.1979	35[11]	137[10]	Stiff SEEZ 7	[produced by Les Chappell/Ron Francois/Bobbi Irwin/Lene Lovich/Nick Plytas/Jeff Smith]
Flex	Lene Lovich	02.1980	19[6]	94[8]	Stiff SEEZ 19	[produced by Lene Lovich/Les Chappell/Roger Bechirian/Alan Winstanley]
No Man's Land	Lene Lovich	01.1983	-	188[4]	Stiff 38 399	[produced by Lene Lovich/Les Chappell]

Lovewatch

 Miguel  Romero dał początek nowemu gatunkowi muzycznemu o nazwie Nu Cuban zakorzeniony w bogatej tradycji połączonej ze współczesnym smakiem. W roku 1997 Romero wygrał Certificate of Achievement w Konkursie Piosenki Billboard za utwór "Azul".

W 1995 roku Romero napisał i wyprodukował przebojowy singiel Lovewatch,studyjnej grupy  z udziałem  Michelle Weeks "Wake It Up ", który wszedł na szczyt listy przebojów. Miguel zaczął w wieku 17 lat w " Brazuca ". Następnie dołączył do wytwórni Warner Brothers  współpracując z grupą Malo jako aranżer, klawiszowiec i dyrektor muzyczny nagrywając hit "Suavicito" .Romero opuścił Malo, tworząc "Coal" z divą dance Jocelyn Brown. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wake It Up	Lovewatch	05.1995	-	-	-	[written by Amos White V, Miguel Romero, Tina deVaron][produced by Amos White V, Miguel Romero, Tina deVaron][23[9].Hot Disco/Dance;G-Zone 44 606 12"]

Lovestation

Lovestation to brytyjska grupa muzyki elektronicznej, założona przez Vicki Aspinall w 1989 roku, która następnie współpracowała z  producentem Davidem Morganem. Wokalistka gospel i kompozytorka Lisa Hunt pojawiła się także w kilku nagraniach Lovestation.  Aktywny przez całe lata 90-te, wydał swój jedyny debiutancki album, Soulstation w 2000 roku, zawierający hity z lat 90-tych, takie jak "Love Come Rescue Me", "Shine on Me" i "Best of My Love".


We wczesnych latach 90-tych Lovestation wydało piosenki, takie jak "Shine on Me" i "Best of My Love", które były bardzo popularne w klubach. Lovestation zwrócił na siebie uwagę branży muzycznej w 1995 roku swoim klasycznym house'e  "Love Come Rescue Me". Oryginalnie wydany w 1992 r. Reedycja dwa lata później w 1994 r. nadała utworowi umiarkowany sukces jako nr 42 na brytyjskiej liście singli na początku 1995 r. Dopiero w 1998 r. grupa odniosła wielki sukces dzięki brytyjskiemu coverowi hitu  Womack & Womack z 1988r " Teardrops ", który osiągnął # 14 w Wielkiej Brytanii. Kolejny singiel z 1998 roku, "Sensuality", również znalazł się w czołowej dwudziestce w Wielkiej Brytanii, zdobywając miejsce 16.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shine On Me	Lovestation	03.1993	71[1]	-	RCA 74321137912	[written by Morgan, Aspinall][produced by Lovestation]
Best Of My Love	Lovestation	11.1993	73[1]	-	Fresh FRSHD 1	[written by Maurice White,Al McKay][produced by Lovestation]
Shine On Me	Lovestation	02.1994	93[1]	-	Fresh FRSHD 10	[written by Morgan, Aspinall][produced by Lovestation]
Love Come Rescue Me	Lovestation	03.1995	42[6]	-	Fresh FRSHD 22	[written by D. Morgan, V. Aspinall][produced by D. Morgan, V. Aspinall, P. Gill]
Love Come Rescue Me	Lovestation	08.1997	102[1]	-	Fresh FRSHD 59	[written by D. Morgan, V. Aspinall][produced by Lovestation]
Teardrops	Lovestation	08.1998	14[21]	-	Fresh FRSHD 65	[written by Cecil Womack ,Linda Womack ][produced by Lovestation][10[13].Hot Disco/Dance;Fresh [promo] 12"]
Teardrops	Lovestation	11.1998	95[2]	-	Dancenet DNET 119	[written by Cecil Womack ,Linda Womack ]
Sensuality	Lovestation	12.1998	16[13]	-	Fresh FRSHD 71	[written by D. Morgan, V. Aspinall, R. Simon][produced by Lovestation]
Teardrops	Lovestation	02.2000	24[8]	-	Fresh FRSHD 79	-
Teardrops	Lovestation	07.2003	118[9]	-	Simply Vinyl S12DJ-093	[produced by Lovestation]

Lover Speaks

The Lover Speaks to   duet new wave składający się z Davida Freemana (wokal) i Josepha Hughesa (aranżer, kompozytor). Napisali i zaśpiewali oryginalną wersję piosenki " No More" I Love You's " , którą Annie Lennox nagrała w 1995 roku na swoim albumie " Medusa ", która zajęła 2 miejsce na brytyjskiej liście singli .Freeman i Hughes założyli The Lover Speaks w 1985 roku, wcześniej pracowali razem w punkowym ansamblu The Flys . Wzięli swoją nazwę z książki Rolanda Barthesa "A Lover's Discourse: Fragments" , duet zaczął pisać materiał, a także zatrudnił klawiszowca Barry'ego Gilberta po ogłoszeniu. Chociaż Gilbert nie był oficjalnym członkiem grupy, nagrywał i koncertował z duetem. Później w 1985 roku zespół wysłał taśmę demo do Dave'a Stewarta z Eurythmics i wkrótce podpisał kontrakt z Anxious Music Publishing Stewarta. Tymczasem Stewart przekazał taśmę demo do Chryssie Hynde , która wysłała ją do producenta Jimmy'ego Iovine . Iovine podpisał kontrakt na nagrania z A & M Records na początku 1986 roku.



W lipcu 1986 roku zespół wydał swój debiutancki singiel " No More" I Love You's " , który osiągnął   58 miejsce w Wielkiej Brytanii.W sierpniu ukazał się debiutancki album zespołu zatytułowany The Lover Speaks . Wyprodukowany przez Iovine, z udziałem m.in. Stewarta, June Miles-Kingston i Nilsa Lofgrena , album był komercyjną porażką. We wrześniu również drugi album "Tremble Dancing" również nie pojawił się na listach przebojów. Trzeci i ostatni singiel, " Every Lover's Sign ", został wydany w październiku , a w grudniu osiągnął  6 miejsce na liście Billboard Dance Club.Po wydaniu albumu zespół otwierał koncerty Eurythmics podczas Revenge World Tour.

W lutym 1987 roku zespół wydał cover Dusty Springfield " I Close My Eyes" i "Count to Ten" jako single bez albumu.  Wiosną i latem 1987r roku zespół powrócił do studia, aby nagrać swój drugi album, The Big Lie . W tym czasie Gilbert opuścił zespół. Iovine, Stewart i Daniel Lanois dzielili się produkcją, jednak po jej zakończeniu A & M Records odmówił wydania. Został później nieoficjalnie wydany w 1997 roku jako limitowana płyta CD z promocyjną nalepką.

"No More" I Love You's "zostało wydane ponownie w marcu 1988, ale nie weszły na listę bestsellerów, w lipcu tego samego roku zespół grał w Marquee Club w Londynie, a także występował na Reading Festival w sierpniu. Duet rozstał się pod koniec roku, Freeman wydał kilka albumów solowych w latach 90-tych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No More "I Love You's"/This Can't Go On	Lover Speaks	08.1986	58[8]	-	A&M AM 326	[written by Freeman, Hughes][produced by Jimmy Iovine, The Lover Speaks]
Every Lover's Sign	Lover Speaks	11.1986	-	-	A&M AM 361	[written by David E. D. Freeman][produced by Jimmy Iovine, The Lover Speaks][6[9].Hot Disco/Dance;A&M 12 208 12"]

Loverde

Frank Loverde (lub po prostu Loverde ) (1947-1990) był amerykańskim wokalistą i muzykiem disco, aktywnym w latach 80-tych. Z siedzibą w San Francisco Loverde współpracował z producentem płytowym Patrickiem Cowleyem nad swoim największym sukcesem; Die Hard Lover , wydanym w 1982 roku.Loverde urodził się w Los Angeles w Kalifornii w 1947 roku. Frank miał dwóch braci i dwie siostry. Pochodził z dużej włoskiej rodziny. Był bardzo blisko swojej rodziny, gdzie muzyka wypełniała dom. Ale jakiś czas we wczesnych latach 70-tych przeprowadził się do Nowego Jorku, by podjąć pracę jako DJ w nocnym klubie Yellow Fingers . Loverde nieprzerwanie pracował w tym miejscu przez cztery lata, w tym czasie coraz bardziej interesował się produkcją muzyczną i graniem na gitarze . W latach 70-tych Frank spotkał się z Lindą Imperial w St. Louis w stanie Missouri , pracując jako gość  w nowo otwartym klubie nocnym. Pod koniec lat 70-tych Loverde ponownie zamieszkał  w San Francisco z partnerem Danem Straehornem ( choreografem tańca ).
Pracując z Lindą Imperial i jej siostrą, Loverde zyskał sławę na scenie klubowej w San Francisco jako DJ i performer. W tym czasie trio zdobyło kontrakt płytowy z Prism Records i wydało Iko-Iko , płytę wyprodukowaną przez Patricka Cowleya i Michaela Findena , w 1980 roku. Loverde kontynuował pracę w klubie, czasami pracując nad projektami studyjnymi, aż do 1982 roku, kiedy   podarował mu instrumentalny utwór Patrick Cowley i poprosił o napisanie tekstu piosenki . Ten utwór stał się "Die Hard Lover", który został nagrany wraz z Lindą Imperial i Peggy Gibbons. Trio, teraz nazywające siebie Loverde , odniosło ogromny sukces dzięki singlowi w 1982 roku i stało się celebrytami w społeczności muzycznej Hi-NRG .

Drugim singlem Loverde był "My World Is Empty Without You", kolejne udane nagranie, które doprowadziło do występów telewizyjnych i trasy koncertowej. Do czasu wydania singla, Patrick Cowley stawał się coraz bardziej chory, cierpiący na AIDS i nie był w stanie wnieść niczego więcej poza zwykłymi riffami syntezatora .  Po śmierci Cowleya w 1982 roku, Loverde nie był w stanie powtórzyć swojego wcześniejszego sukcesu dzięki nowej muzyce wyprodukowanej bez udziału Cowleya. W 1983 roku nagrali Backstreet Romance , ale płyta była komercyjną porażką. Ostatnimi utworami Loverde były "Love Take Me Me Higher" i "Manifestation of Love", obie wydane w 1987 roku. Po upadku Megatone Records w 1988 roku, Loverde nie był w stanie znaleźć nowego kontraktu.
Kiedyś pod koniec lat 80-tych Frank Loverde zaraził się wirusem AIDS . Choroba zniszczyła przemysł muzyczny w San Francisco, a wielu znajomych Loverde'a zmarło już z powodu wirusa. Zmarł tuż przed Bożym Narodzeniem 20 grudnia 1990 roku, w wieku 43 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Iko Iko	Loverde	06.1981	-	-	-	[written by T. McKay][produced by Jeffrey Cohen, Megatron][18[12].Hot Disco/Dance;Prism 406 12"][#20 hit for Dixie Cups in 1965]
Die Hard Lover	Loverde	10.1982	-	-	-	[written by Don Miley, Frank Loverde, Patrick Cowley][produced by Bill Motley, Horus Jack Tolson][13[17].Hot Disco/Dance;Moby Dick 1132 12"]
Backstreet Romance	Loverde	07.1983	-	-	-	[written by D. Miley, F. Loverde, J. Wirrick][produced by Ken Kessie, James "Tip" Wirrick][46[7].Hot Disco/Dance;Moby Dick 1134 12"]

Kimara Lovelace

Kimara Lovelace to wokalistka dance z Somerville, New Jersey, która umieściła trzy piosenki w pierwszej dziesiątce listy Hot Dance Music / Club Play pod koniec lat dziewięćdziesiątych. 

 "Circles" spędził tydzień na pierwszym miejscu w 1998 roku. W tym samym roku Kimara wykonała partie wokalne piosenki "Ridge Racer - One More Win-" dla gry wideo R4: Ridge Racer Type 4 . Jej kolejnym singlem po "Circles" był "When Can Our Love Begin".

Współpracowała z takimi producentami jak Phillip Damien, Roland Clark, a także Urban Soul, Todd Gardner, Timmy Regisford, Lil 'Louis, Phillip Damien czy Backroom Congregation.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Only You	Kimara Lovelace	08.1996	-	-	-	[written by Phillip Damien][produced by Phillip Damien][5[14].Hot Disco/Dance;King Street 1044 12"]
Circles	Kimara Lovelace	12.1997	-	-	-	[1[1][13].Hot Disco/Dance;King Street 1070 12"]
When Can Our Love Begin	Kimara Lovelace	10.1998	-	-	-	[produced by Urban Soul][18[13].Hot Disco/Dance;King Street 1087 12"]
I Luv You More	Kimara Lovelace	09.1999	-	-	-	[written by Roland Clark][produced by Roland Clark][9[12].Hot Disco/Dance;King Street 1097 12"]

Love Inc.

Love Inc. była kanadyjską grupą muzyczną eurodance z Toronto w Ontario. Grupa została założona przez DJ'-ów / remixerów / producentów Chrisa Shepparda i Brada Daymonda, z Simone Denny jako wokalistką. Duet Sheppard i Denny współpracował  wcześniej w Quality Records , z grupą dance BKS,od nazwisk     Hennie Bekker, Greg Kavanagh i Sheppard.

Grupa wylansowała swój pierwszy duży hit na kanadyjskiej liście pop dzięki " Broken Bones ", która wygrała nagrodę Best Video  MuchMusic Video Awards w 1998r . W tym samym roku ukazał się singiel "You're a Superstar". "You're a Superstar" stał się także jedynym hitem tego zespołu w Stanach Zjednoczonych , gdzie osiągnął   ​​22 miejsce na liście Billboard Hot Dance Music / Club Play w 1999 roku. Kolejne single to "Who Do You Love" i "Homeless" w 1999.

W 1999 roku Daymond opuścił grupę, aby kontynuować udaną karierę remiksową i produkcyjną z Alexem Greggsem jako "Riprock & Alex G". Grupa wydała album "Love Inc." , Sheppard i Denny kontynuowali jako duet, a w 2000r wydali longplay Into the Night , który zawierał tytułowy utwór ,"Come On (It's Only Love)" oraz "Here Comes the Sunshine" . Był   to także ich ostatni album. Pięć singli w sumie zajęło pierwsze miejsce na kanadyjskich listach przebojów opublikowanych przez nieistniejące już publikacje The Record and RPM Magazine .

Debiutancki album grupy pozostaje jedynym albumem dance   w Kanadzie ktory uzyskał certyfikat platynowej płyty (sprzedaż ponad 100 000 sztuk). Częścią grupy była utalentowana tancerka i choreografka Monique "Nikki K" Kurnath. Wkład Kurnath  obejmował wcześniejsze tańce   i choreografię dla poprzedniej grupy Shepparda i Denny  BKS  przez 3 lata. Po utworzeniu Love Inc. Sheppard poprosił Kurnath, aby pozostała częścią grupy i ponownie opracowała choreografie na występy na żywo zarówno na scenie podczas koncertów, transmisji telewizyjnych na żywo, jak i teledysków. W przypadku niektórych programów Kurnath można również zobaczyć wykonując chórki dla duetu.

Oprócz wspomnianego Alexa Greggs'a (który wraz z Daymondem zaczął pracować z NSYNC i innymi), Love Inc. wspomagali sie również geniuszem pop  dance z Frankfurtu ,Petera Riesa , który współtworzył obie płyty z zespołem. Wśród innych uczestników znaleźli się kompozytor Vincent DeGiorgio i niemiecki Doug Laurent oraz wielokrotnie nagradzany autor tekstów i twórca Dan Hill.

Kilka lat po ich rozpadzie osiągnęli oni sukces za granicą, gdy "You're a Superstar" i "Broken Bones" stały się hitami w Wielkiej Brytanii i Irlandii. "You're a Superstar" spędził cztery tygodnie na 7 miejscu na brytyjskiej liście singli w grudniu 2002 r., a "Broken Bones" osiągnął 8 miejsce w maju 2003 r. "Do Ya (Feel The Love)", współautorstwa   Denny, pojawił  się także na ścieżce dźwiękowej Queer As Folk , wydanej przez RCA Victor na całym świecie.
W 2003 roku Denny dostarczyła wokale do utworu Widelife "All Things (Just Keep Getting Better)", motyw z Queer Eye For The Straight Guy .
W 2013 roku Denny powrócił do występu z koncertową wersją Love Inc., tym razem pod szyldem "Love Inc. Featuring Simone Denny", wykonując piosenki zespołu w nocnych klubach w całej Kanadzie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You're A Superstar	Love Inc.	06.2000	109[3]	-	Logic 74321 678062	[written by Daymond, Sheppard, Degiorgio][produced by Love Inc., Peter Ries][22[10].Hot Disco/Dance;Logic 67 011 12"]
C'mon It's Only Love	Love Inc.	12.2002	7[16]	-	Nulife 74321928911	[produced by Love Inc.]
You're A Superstar	Love Inc.	04.2002	89[2]	-	Nulife 74321973842	[written by Daymond, Sheppard, Degiorgio][produced by Love Inc., Peter Ries]
Broken Bones	Love Inc.	05.2003	8[10]	-	Nulife 82876523172	[written by Chris Sheppard,Brad Daymond[produced by Chris Sheppard,Brad Daymond]
Into The Night	Love Inc.	03.2004	39[2]	-	Nulife 82876585782	[written by Chris Sheppard, Dan Hill, Peter Ries][produced by Love Inc.]
You're A Superstar	Love Inc.	09.2009	146[2]	-	Nulife	-

Love Happy

Love Happy powstał  w 1993 roku założony przez Steve'a Burtona, Steve'a Vanta i Steve'a Browna. Ellie Lawson została  wokalistką grupy w 1994 roku, a zespół podpisał kontrakt z MCA i nagrał singiel "Message Of Love".
 "Message Of Love" zostało wyprodukowane przez CJ Mackintosha,byłego członka M/A/R/R/S i pierwotnie wydane w 1995 roku. W 1996r singiel został ponownie wydany w Wielkiej Brytanii z nowymi miksami K-Klass.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Message Of Love	Love Happy	04.1995	37[6]	-	MCA MCSTD 2040	[written by S. Burton][produced by CJ Mackintosh][5[13].Hot Disco/Dance;MCA 55 020 12"]
Message Of Love	Love Happy	07.1996	70[2]	-	MCA MCSTD 40052	[written by S. Burton][produced by CJ Mackintosh]

Love De-Luxe

Love De-Luxe była studyjną  grupą  disco, którą stworzył brytyjski producent Alan Hawkshaw (ojciec Kirsty Hawkshaw). Mieli jeden przebój na listach przebojów: "Here Comes That Sound Again", który spędził tydzień jako # 1 w zestawieniu Hot Dance Music / Club Play w 1979r. Vicki Brown i Jo-Ann Stone realizowały wokal na singlu, a utwór został opatrzony szyldem Love De-Luxe with Hawkskaw's Discophonia.

Alan Hawkshaw jest brytyjskim pianistą, kompozytorem i producentem. Urodzony 27 marca 1937 r. w Leeds, West Yorkshire, USA. Ojciec wokalistki dance Kirsty Hawkshaw. Jest znany z komponowania motywów do filmów i programów telewizyjnych. Ma wiele prac  sesyjnych dla takich artystów jak Olivia Newton John, David Bowie, Cliff Richard i inni. Był kluczowym muzykiem na scenie disco ze swoją grupą Love De-Luxe, współpracował z Love & Kisses Alka R. Costandinosa, Donną Summer i Madeline Bell.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Here Comes That Sound Again/Let Me Make It Up To You	Love De-Luxe With Hawkshaw's Discophonia	06.1979	-	-	Warner Bros. WBS 8839	[written by Alan Hawkshaw][produced by Alan Hawkshaw][1[1][16].Hot Disco/Dance;Warner 8827 12"]

Love Committee

Prowadzony przez Rona Tysona, Love Committee był pierwotnie znany jako grupa o nazwie The Ethics.
Później zmieniła nazwę na Love Committee.

 Grupa została pierwotnie założona w 1967 roku w Filadelfii przez   Rona Tysona, Joe Freemana, Carla Enlowa i Andrew Collinsa.

The Ethics nagrywała dla różnych niezależnych wytwórni, w tym Wale, Kent i Golden Fleece,m.in z utworami "Standing in the Darkness" i "I Want My Baby Back".

Grupa pracowała z Vince'm Montaną i Thomem Bellem , jednak grupa poszła swoją oddzielną drogą w 1970 roku.

Grupa nagrywała dla wytwórni Ariola, co poprzedzało przeniesienie do oddziału  Salsoul,Gold Mind.

Jako Love Committee, grupa wydała  dwa albumy   "Law and Order" w 1978r, a także album zatytułowany " Love Committee" w 1980r.

W 1983 roku Ron wstąpił w szeregi Temptations .

Brat Rona Tysona, David Tyson, jest członkiem grupy wokalnej The Manhattans .

Oprócz pracy jako wokalista, Ron Tyson pisał piosenki dla kilku artystów, w tym The O'Jays , First Choice , Eddie Kendricksa , Archie Bell & The Drells , The Four Tops , The Dells , Eddie Holman i Glorii Gaynor .

  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
One Day Of Peace/One Dozen Roses	Love Committee	11.1974	-	-	Golden Fleece 3256	[written by A. Felder, R. Tyson, T. Conway][produced by Allan Felder ][14[2].Hot Disco/Dance;Golden Fleece 3256 7"]
Law And Order/Where Will It End	Love Committee	06.1978	-	-	Gold Mind 4011	[written by R. Tyson, A. Felder, N. Harris][produced by Baker, Harris, Young ][21[15].Hot Disco/Dance;Gold Mind 4011 7"]

Love Club

Love Club był niecodziennym projektem z udziałem Jaya "Mixina" Dixona, DJa z długą historią w NYC Kiss FM, gdzie grał w deep house i garage w legendarnym programie master-mix na początku lat 90-tych. Na płycie "Hot Summer Nights" znalazła się również tajemnicza, nieznana wokalistka, wspomagana przez pracowników studia z najwyższej półki.

Została wydana w potężnej wytwórni West End Records w sierpniu 1983 roku i jest pierwszym krokiem Dixona w wydawaniu muzyki.  "Hot Summer Nights" to prawdziwy klejnot , który nosi wszelkie znamiona klasycznej produkcji West Endu w tamtych czasach.

Kolejny klejnot z obszernego katalogu West End został ponownie zmasterowany, ponownie wytłoczony i ponownie wydany   z oryginalną grafiką z 1983 roku. Uczta dla wszystkich poważnych fanów disco / boogie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot Summer Nights	Love Club	09.1983	-	-	-	[written by J. Dixon][produced by J. Dixon][60[5].Hot Disco/Dance;West End 22 158 12"]

LovHer

LovHer była amerykańską dziewczęcą grupą  R & B. Były pierwszą kobiecą   grupą w wytwórni  Def Soul . Grupa została założona w 1999 roku przez Sisqó , wokalistkę grupy R & B Dru Hill , która chciała stworzyć grupę dziewczyn, która zaprezentuje surowy, "uliczny" styl. Podobnie jak Dru Hill, członkinie LovHer są znane z hip-hopowych pseudonimów: Talia "Chinky" Burgess, Marthea "Buttah" Jackson, Samerrah "Serenade" Terrell i Kienji Hakeem. Chinky pochodziła z Baltimore, Maryland ,  która została odkryta podczas konkursu talentów, Kienji z południowo-centralnego Los Angeles , Serenade i Buttah z Milwaukee w stanie Wisconsin , gdzie były gospodarzami telewizji kablowej   przed przesłuchaniem przed współzałożycielem   Dru Hill.

W 1999 roku LovHer pojawiła się po raz pierwszy w teledysku Sisqó "Got to Get It" i wykonały partie wokalne na albumach Unleash the Dragon i Return of Dragon Sisqó. Przed "Got to Get" wokalistka LovHer Chinky pojawiła się na albumie Dru the Dru Druka.

W 2002 roku ich piosenka "How It's Gonna Be" została wydana jako singiel z soundtracku z 2001 Rush Hour 2 i osiągnęła numer 60 na liście Billboard Hot R & B / Hip-Hop Songs . Grupa została nominowana do nagrody Soul Train ,Lady of Soul dla Best R & B / Soul lub Rap New Artist - Group, Band or Duo.
Grupa została porzucona przez Def Soul ,ale nagrała album, który ostatecznie został odłożony na półkę. W 2007 roku Kienji opuściła grupę. Po krótkiej próbie kontynuacji jako trio, pozostałe członkinie grupy rozeszły się.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Sets You Free	Kelly Price & Friends	04.2000	-	91[4]	Def Soul 562683	[written by R. Kelly][produced by R. Kelly, Chucky Thompson, Teddy Riley][24[17].R&B Chart]
How It's Gonna Be	LovHer	06.2002	-	-	Dragon 582915	[written by H. Lily, W. Campbell][produced by Warryn "Baby Dubb" Campbell][60[14].R&B Chart][19[12].Hot Disco/Dance;Def Soul 582915 12"]

Visage

Wszystko zaczęło się w 1978 roku, kiedy to na Meard Street w Soho, we wtorkową noc w klubie o nazwie Billy's, dwóch DJów: Rusty Egan i Steve Strange przedstawili całkiem nowy styl muzyczny, poczynając od fryzur i ubioru a kończąc na instrumentach, który miał w przyszłości zyskać miano New Romantic. Proponowana przez nich muzyka była ucieczką od zalewającego rynek brytyjski punku i odpowiedzią na coraz szybciej tworzące się grupy spod znaku New Wave.

Zanim odrodził się Ultravox i przedstawił swój najsłynniejszy i najbardziej udany album - "Vienna", Steve Strange (a właściwie Stephen Harrington urodzony 28.05.1959 roku w Newport), kierownik klubów tanecznych Blitz i Hell, postanowił założyć zespół i wydać płytę zawierającą muzykę zapowiadającą nadejście nowej mody i nowego stylu. W swoich klubach lansował wykonawców z pierwszej połowy lat siedemdziesiątych - Roxy Music, Kraftwerk, Davida Bowie. Poczęło mu jednak brakować nagrań. Pomysłem swoim zaraził kilku przyjaciół z grup Magazine, Rich Kids i nieaktywnego wówczas Ultravox. Tak narodził się Visage.

Grupa Visage działała od 1980 roku do 1984 roku w Londynie. Warto dodać że grupa ograniczała się tylko do nagrywania płyt. Zanim powstało Visage, Strange próbował swych sił jako muzyk, nagrał nawet w duecie z Midge'em Ure'em singiel "In the year 2525" który został zaadoptowany przez Visage.

Wszystkie piosenki na ogół komponował Steve, a w studiu towarzyszyli mu muzycy z już wcześniej wspomnianych zespołów Ultravox i Magazine: Dave Formula (klawisze) , Billi Currie (klawisze), Midge Ure (gitara i klawisze), John McGeoh (gitara), i Barry Adamson (gitara basowa), a także Rusty Egan. Niewiedzieć czemu, płytę "Beat Boy" nagrał o dziwo z innym składem: Andy Barnett (gitara), Steve Barnacle (gitara basowa) i Gary Barnacle (saksofon).

Steve, dzieki temu ze pozyskał tak doświadczonych muzycznie ludzi, mógł w szczegółach dopracować swój projekt muzyczny i nadać mu wyrazistą i klimatyczną formę, którą odczuwa się nadal słuchając płyt Visage. Bezapelacyjnie najlepszą płytą tej formacji jest pierwsza płyta o tytule "Visage", która zapoczątkowała charakterystyczne brzmienie lat 80-tych i narzuciła nowe muzyczne wzorce. To z tej płyty pochodzi sztandarowa piosenka Visage "Fade To Grey", która uznawania jest przez wielu jako hymn epoki New Romantic. Z tej płyty pochodzą również takie przeboje jak "Moon Over Moscow", "Mind Of A Toy", "Visage" czy "Tar" które na płycie tworzą nierozerwalną całość. Z biegiem lat mogę stwierdzić że płyta nie zestarzała się, i zawarte na niej kompozycje są aktualne w dzisiejszych czasach.

Kolejne płyty są tylko potwierdzeniem klasy zespołu i jego pozycji w świecie nowoczesnej muzyki. Grupa znalazła wielu naśladowców, takich jak Spandau Ballet czy Duran Duran zaliczanych do grupy Noworomantycznych wykonawców. Po rozpadzie zespołu, Strange w 1986 roku utworzył zespół Strange Cruise, w którym wokalistką była Wendy Cruise. Nazwa pochodzi od nazwisk stworzycieli zespołu. Zespół długo nie istniał na rynku, ale wydał płytę "Strange Cruise" w 1986 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fade To Grey/The Steps	Visage	11.1980	8[17]	-	Polydor POSP 194	[silver-UK][written by Billy Currie, Chris Payne ,Midge Ure][produced by Midge Ure ,Visage]
Mind of a Toy/We Move	Visage	03.1981	13[8]	-	Polydor POSP 236	[written by Steve Strange, Midge Ure, Billy Currie, John McGeoch, Rusty Egan, Dave Formula][produced by Midge Ure ,Visage]
Visage /Second steps	Visage	06.1981	21[7]	-	Polydor POSP 293	[written by Steve Strange, Midge Ure, Billy Currie, John McGeoch, Rusty Egan, Dave Formula][produced by Midge Ure ,Visage]
The Damned Don't Cry/Motivation	Visage	01.1982	11[8]	-	Polydor POSP 390	[written by Steve Strange, Midge Ure, Billy Currie, Rusty Egan, Dave Formula][produced by Midge Ure ,Visage]
Night train/I' m still searching	Visage	06.1982	12[10]	-	Polydor POSP 441	[written by Steve Strange, Midge Ure, Billy Currie, Rusty Egan, Dave Formula][produced by Midge Ure ,Visage]
Pleasure Boys/The Anvil	Visage	10.1982	44[3]	-	Polydor POSP 523	[written by Steve Strange, Rusty Egan, Billy Currie, Dave Formula, Steve Barnacle][produced by Visage]
Love Glove/She's a Machine	Visage	08.1984	54[3]	-	Polydor POSP 697	[written by Steve Strange, Rusty Egan, Steve Barnacle][produced by Visage]
Beat Boy	Visage	11.1984	-	-	Polydor POSP 709	[written by Steve Strange, Rusty Egan, Steve Barnacle, Dave Formula, Andy Barnett][produced by Visage]
Fade To Grey [remix]	Visage	08.1993	39[2]	-	Polydor PZCD 282	[written by Billy Currie, Chris Payne ,Midge Ure][produced by Midge Ure ,Visage]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Visage	Visage	12.1980	13[29]	178[4]	Polydor 2490157	[silver-UK][produced by Midge Ure, Visage]
The Anvil	Visage	03.1982	6[16]	-	Polydor POLD 5050	[silver-UK][produced by Midge Ure, Visage]
Fade to grey-The singles collection	Visage	10.1983	38[11]	-	Polydor POLD 5117	[gold-UK][produced by Midge Ure, Visage]
Beat boy	Visage	09.1984	79[2]	-	Polydor POLH 12	[produced by Visage]

Associates

Associates, grupa szkocka. Powstała w 1979r w Dundee. Billy Mackenzie (ur. 27.0.3.1957r, Dundee - zm. 22.01.1997r, Dundee) - voc i Alan Rankine - g, k już w 1976r zaczęli występować razem, najpierw jako The Absorbic Ones, później - niekiedy zapraszając do współpracy także innych muzyków - pod wieloma innymi szyldami. W 1979r zdecydowali się działać pod nazwą Associates.

W okresie pracy nad pierwszym albumem, „The Affectionate Punch" z  1980r, zatrudnili na krótko Michaela Dempseya (właśc. Michael Stephen Dempsey; ur. 29.11.1958r, Salisbury, Rodezja) - b z The Cure i Australijczyka Johna Murphy'ego - dr. W 1982   formacja zawiesiła działalność. Odrodziła się w czerwcu 1984r w składzie: MacKenzie, Stephen Reid - g, Ian Mackintosh - g, Howard Hughes - k, Robert Soave - b, Steve Golding - dr.

W 1985r znowu przestała, istnieć. W 1988r, wróciła na scenę,; ale w tym czasie jedynym jej stałym członkiem był MacKenzie. Działała do 1991r.

Zadebiutowała w 1979r singlem z niebanalną wersją utworu Boys Keep Swinging swojego idola Davida Bowiego (na stronie B piosenka Mona Property Cirl), wydanym  własnym kosztem z nalepką Double Hip, a później wznowionym przez MCA. W 1980r związała się z firmą Fiction i dla niej nagrała, następną małą płytę, The Affectionate Punch/You Were Young, a także album „The Affectionate Punch", wydane w sierpniu tego roku. Nadal pozostawała pod przemożnym wpływem Bowiego, ale też Roxy Musie, Sparks czy Talking Heads.

W 1981r podpisała kolejny kontrakt na nagrania, tym razem z Situation Two. Wynikiem
były single: Tell Me Easter's On Friday/Straw Towels z kwietnia, Q Quarters/Kissed z czerwca, Kitchen Personal/An Even Whiter Car z sierpnia, Message Oblique Speech/Blue Soapv z października i White Car In  Germany/The Associate z listopada tego roku, a większość z zawartych  na  nich nagrań wypełniła w październiku minialbum „Fourth Drawer Down". Chociaż płyty te były świadectwem zwrotu, - zapewne pod wpływem Rankine'a; ku muzyce trudniejszej w odbiorze, pełnej, intrygujących, ostrych i hałaśliwych brzmień gitarowych i syntezatorowych, chwilami nabierajjącej; wręcz cech dźwiękowego chaosu, odniosły spory sukces na listach przebojów firm niezależnych.

W 1982r grupa otrzymała propozycję nagrań dla WEA. Przyjęła ją, tworząc w ramach  firmy własną, nazwaną zwyczajnie Associates. Kolejne małe płyty, a więc Party Fears Two/It's Better This Way z lutego, Club Country/A G. It's You Again z maja  18 Carat Love Affair/Love Hangover (przeróbka przeboju Diany Ross) z lipca, oraz album „Sulk" z lutego tego roku, wyprodukowane wraz z Mikiem Hedgesem, zyskały jeszcze większą popularność.

Nowa muzyka grupy nie miała  już nic wspólnego z niepokornym, zwariowanym, nowatorskim rockiem z poprzedniego okresu. MacKenzie, który ostatecznie zdominował, Rankine'a, opowiedział się za zwykłą muzyką pop, prawda, że bardzo efektowną, inspirowaną jak dawniej dokonaniami Bowiego (np. Party Fears Tow, Skipping), ale też chociażby poszukiwaniami Kraftwerk  np. White Car In Germany) czy soulem filadelfijskim i disco (np. It's Better This Way, Club Country), porównywaną do twórczości zespołów ABC i Human League. Latem 1982r grupa odbyła pierwszą większą trasę po kraju. Niestety, wkrótce potem zniknęła ze sceny.

W tym czasie, drogi MacKenziego i Rankine'a się rozeszły (MacKenzie zaczął się przymierzać do kariery solowej i nawet nagrał singel). I gdy w  1984r się odrodziła, w składzie nie było już drugiego z nich. Z tego okresu pochodzą single: Those First Impressions/Thirteen Feelings z maja 1984r, i  Waiting For The Loveboat z sierpnia tego roku oraz Breakfast/Breakfast Alone ze stycznia 1985r i Take  Me To The Girl/Perhaps z października tego roku, a także album „Perhaps" z grudnia 1984r (producentami byli m.in. Martyn Ware z Heaven 17, Dave Allen z Gang Of Four i Martin Rushent). Trudno jednak było się oprzeć wrażeniu, że formacja jedynie odcina kupony od swojego sukcesu.

W 1988r po drugiej już przerwie w działalności Associates (MacKenzie nawiązał wtedy m.in. współpracę z zespołem Yello), trafiły na rynek dwa single - w sierpniu Heart Of Glass (przeróbka piosenki zespołu Blondie),Her Only Wish i w grudniu Country Boy! Just Can't Say Goodbye. Ale ponieważ nie zyskały; popularności, szefowie WEA wstrzymali wydanie gotowego już albumu „The Glamour Chase" (chociaż dziennikarze dostali już egzemplarze promocyjne).

 W październiku 1989 nakładem Strange Fruit ukazała się czwórka „Peel Sessions" z nagraniami dla radia.W 1990r grupa związała się z firmą Circa i po raz ostatni już weszła do studia. Owocami były single: Fever/Fever In  The Shadows z kwietnia i Fire To Ice/Green Tambourine z sierpnia tego roku oraz Just Can't Say Goodbye/One Two Three ze stycznia 1991r; czwórka „Poperetta" z grudnia 1990r, a także album „Wild And  Lonely" z marca 1990r (częściowo złożony z nagrań przewidzianych na „The Glamour Chase"). Żadna z tych płyt nie miała już jednak nic z uroku dawnych dokonań Associates. Żadna też nie zyskała uznania słuchaczy, co przesądziło los grupy.

W 1992r Mackenzie j Rankine zamierzali co prawda ją reaktywować, ale podczas zorganizowanych rok później prób okazało się, że nie potrafią już pracować razem. Mackenzie działał później solo, a także wspierał innych, m.in. Barry'ego Adamsona i Apollo Four Forty. W 1997r odebrał sobie życie. Rankine również próbował trudów kariery indywidualnej. Na jego dorobek złożyły się płyty „The World Begins To Look Her Age" (Crepescule, 1986), „She Loves Me Not" (Virgin, 1987); The Big Picture Sucks" (Crepescule, 1989) oraz „Days And Days" (Crepescule, 1990). Działał też jako producent nagrań; w tej roli współpracował m.in. z zespołem Cocteau Twins. Po zakończeniu kariery muzyka został wykładowcą Stowe College w Glasgow.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Party fears two/It's Better This Way	Associates	01.1982	9[10]	-	Associates ASC 1	[written by Billy Mackenzie, Alan Rankine][produced by Mike Hedges]
Club Country/A.G. It's You Again	Associates	04.1982	13[10]	-	Associates ASC 2	[written by Billy Mackenzie, Alan Rankine][produced by Mike Hedges,Associates]
18 Carat love affair/Love hangover	Associates	07.1982	21[8]	-	Associates ASC 3	[written by Billy Mackenzie, Alan Rankine][produced by Mike Hedges,Associates]
A Matter of Gender/Even Dogs in the Wild	Associates	11.1982	-	-	Fiction FICS 16	[written by Billy Mackenzie, Alan Rankine][produced by Associates, Arthur Worrey]
Those First Impressions/Thirteen Feelings	Associates	05.1984	43[6]	-	WEA YZ 6	[written by Billy Mackenzie][produced by Martyn Ware, Greg Walsh]
Waiting for the Love Boat/Schampout	Associates	08.1984	53[4]	-	WEA YZ 16	[written by Billy Mackenzie][produced by Martin Rushent]
Breakfast/Breakfast Alone	Associates	01.1985	49[6]	-	WEA YZ 28	[written by Billy Mackenzie][produced by Martin Rushent]
Take Me To the Girl/Perhaps	Associates	10.1985	95[3]	-	WEA YZ 47	[written by Billy Mackenzie][produced by Peter Henderson]
Heart of Glass/Her Only Wish	Associates	08.1988	56[3]	-	WEA YZ 310	[written by Debbie Harry, Chris Stein][produced by Chris Hughes, Ross Cullum ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sulk	Associates	05.1982	10[20]	-	Associates ASCL 1	[produced by Mike Hedges,The Associates]
Perhaps	Associates	02.1985	23[7]	-	Wea WX 9	[produced by Martyn Ware, Martin Rushent, Dave Allen, Greg Walsh]
Wild and lonely	Associates	03.1990	71[1]	-	Circa CIRCA 11	[produced by Julian Mendelsohn]