Canned Heat

CANNED HEAT- Ta popularna, lecz nieco pechowa blues-rockowa grupa zostala założona w 1966 r. przez dwóch zapaleńców z Los Angeles:
Alana Wilsona (ur. 4.07.1943 r. w Bostonie w stanie Massachussetts; zm. 3.09.1970 r. w Topanga Canyon w Kalifornii, USA; śpiew, harmonijka, gitara) i
Boba 'The Bear' Hite'a (ur. 26.02.1945 r. w Torrance w stanie Kalifornia; zm. 5.04.1981 r. w Kalifornii USA; śpiew). Wilson, którego z powodu okularów z grubymi szkłami nazywano "Blind Owl" (ślepa sowa), był znany już wcześniej ze swych oryginalnych utworów na harmonijkę. Towarzyszył też Sonowi Housc'owi na albumie Father Of Folk Blues, dzięki któremu na nowo odkryto tego weterana bluesa.
Wilson miał prawdziwą obsesję na punkcie tej muzyki. W wieku dwudziestu kilku lat zgromadził olbrzymią archiwalną kolekcję nagrań bluesowych. Do duetu Wilson-Hite dołączyli
Frank Cook (perkusja),
Stuart Brotman (bas) oraz
Henry Vestine (ur. 25.12.1944 r. w Waszyngtonie, USA; gitara) były członek grupy The Mothers Of Invention.
Swą nazwę zaczerpnęli od nagrania Tommy'ego Johnsona z 1928 r. Wkrótce Brotman opuścił zespół, zastąpiony najpierw przez Marka Andesa, a później przez
Larry'ego Taylora (właśc. Samuel Taylor, ur. 26.06.1942 r. na Brooklynie, w Nowym Jorku)
doświadczonego muzyka sesyjnego, który pracował uprzednio z Jerry Lee Lewisem i grupą The Monkees.
Debiutancki album zespołu był dość obiecujący. Zawierał rzetelne interpretacje takich 12-taktowych standardów jak "Rollin' And Tumblin", ..Dust My Broom" oraz "Bullfrog Blues".
Przybycie nowego perkusisty -
Alfredo Fito (właśc. Adolpho De La Parra, ur. 8.02.1946 r. w Mexico City, Meksyk) zbiegło się w czasie z nabyciem przez grupę większej wiary we własne siły, co natychmiast dało się odczuć na albumie Boogie With Canned Heat. W tym imponującym zestawie znalazł się rozbudowany utwór "Fried Hookey Boogie" - szczególnie lubiany numer koncertowy - oraz hipnotyczna przeróbka utworu Jima Odena ,.0n The Road Again", która w 1968 r. przyniosła grupie notowania w brytyjskiej Top 10 i amerykańskiej Top 20.
Charakterystyczny, łamiący się, wysoki głos Wilsona, wstęp na gitarze brzmiącej jak sitar i akompaniament na harmonijce spowodowały, że wersja ta stała się prawdziwym klasykiem.
Także podwójny album Live'The Blues zawierał kilka wspaniałych fragmentów, w tym czarującą wersję "Pony Blues" Charliego Paltona i 19-minutową kompozycję "Parthenogenesis", ukazującą szczytowe możliwości eksperymentalne kwintetu.
Największą popularność zyskała jednak dokonana przez Wilsona adaptacja piosenki Henry'ego Thomasa "Bulldozer Blues". Solista zachował melodię oryginału, zmienił tekst i tak powstało nagranie "Goin' Up The Country', którego proste przesłanie współgrało z ogólną modą na powrót do natury w latach 60.
Ten refleksyjny utwór wszedł do amerykańskiej i brytyjskiej Top 20 i był jednym z najlepszych lejtmotywów udanego filmu o festiwalu w Woodstock.
W latach 1969-70 Canned Heat nagrali kolejne cztery albumy, z których jeden powstał w porywającej współpracy z mentorem bluesowego boogie Johnem Lee Hookerem, a inny był fascynującym zapisem ich europejskiego tournee z 1970 r.
Album Hallelujah szczycił się jedną z najświetniejszych okładek płytowych, jakie stworzył artysta plastyk George Hunter. Znalazło się też na nim nagranie "Get Off My Back", które z powodu przesadnego stosowania zmian między kanałami stereo służyło entuzjastom sprzętu hi-fi do sprawdzenia prawidłowego ustawienia głośników.
Na płycie Future Blues w składzie Canned Heat pojawił się nowy gitarzysta -
Harvey Mandel (ur. 11.03.1946 r. w Detroit w stanie Michigan).
Zajął on miejsce Henry'ego Vestine, który nie mógł już dłużej pracować z Larrym Taylorem. Zespół w nowym kształcie zanotował kolejne dwa hity w Wielkiej Brytanii: własną wersji "Let's Work Together" Wilberta Harrisona, która doszła do miejsca 2. oraz nagranie "Sugar Bee", które osiągnęło 49. pozycję.
Wkrótce jednak grupą wstrząsnęło samobójstwo Alana Wilsona, którego ciało znaleziono 3 września 1970 r. w ogrodzie domu Hite'a. Śmierć muzyka (na skutek przedawkowania narkotyków) spowodowała zasadniczą rekonstrukcję grupy.
Odeszli Taylor i Mandel, by nawiązać współpracę z Johnem Mayallem. Powrócił Vestine, a nowym basistą został Antonio De La Barreda.
Kwartet w tym składzie nagrał album Historical Figures And Ancient Heads, po czym Barredę zastąpił brat Hite'a - Richard, który uczestniczył już w nagraniu longplaya The New Age z 1973 r.
W trakcie dekady następowały dalsze zmiany, co osłabiało siłę wyrazu formacji. Jedyny pozostały członek-założyciel — Bob Hite — próbował utrzymać zespół na powierzchni, ale nie był w stanie zapewnić mu stałego kontraktu nagraniowego.
Album Human Condition podniósł grupę na duchu, ale wkrótce nadszedł czas zapłaty rachunku za lata zmagań.
5 kwietnia 1981 r. po koncercie w Palamino Club w North Hollywood wielki wokalista (ważył ponad 130 kg) zasłabł i zmarł na atak serca.
Mimo utraty tylu kluczowych członków, nazwa The Canned Heat przetrwała. Spadkobiercy grupy — Larry Taylor i Fito De La Parra z dwoma nowymi gitarzystami: Jamesem Thornburym i Juniorem Watsonem nagrali w 1989 r. album Reheated.
W 1992 r. skład uzupełnił Harvey Mandel.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rollin' and tumblin'/Bullfrog Blues	Canned Heat	07.1967	-	115[4]	Liberty 55 979	[written by McKinley Morganfield][produced by Cal Carter]
On the road again/World In A Jug	Canned Heat	08.1968	8[15]	16[11]	Liberty 56 038	[written by Allen Wilson/Floyd Jones][Producer : Dallas Smith]
Going up the country/ One Kind Favour	Canned Heat	12.1968	19[10]	11[11]	Liberty 56 077	[Writers : Allen Wilson ][Producer : Dallas Smith]
Time was/Low down	Canned Heat	03.1969	-	67[5]	Liberty 56 097	[Written by: Fito De La Parra/Bob Hite/Larry Taylor/Henry Vestine/Alan Wilson ][Producer :Skip Taylor, Canned Heat]
Poor moon/Sic'em pigs	Canned Heat	08.1969	-	119[4]	Liberty 56 127	[Written by: Alan Wilson][Producer :Skip Taylor]
Let' s work together/I'm her man	Canned Heat	10.1970	2[15]	26[11]	Liberty 56 151	[written by Wilbert Harrison][Producer :Skip Taylor, Canned Heat]
Sugar bee	Canned Heat	07.1970	49[1]	-	Liberty 56 170	[written by Eddie Shuler][Producer :Skip Taylor, Canned Heat]
Wooly Bully/My time ain't log	Canned Heat	03.1971	-	105[1]	Liberty 56 217	[written by Domingo Samudio][Producer :Skip Taylor][#2 hit for Sam The Sham and The Pharaohs in 1965]
Rockin' with the king/I don't care what you tell me	Canned Heat	03.1972	-	88[5]	UA 50 892	[Written by: Richard Penniman/Skip Taylor][Producer :Skip Taylor,Jim Taylor ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Canned Heat	Canned Heat	08.1967	-	76[23]	Liberty LST 7526	[produced by Cal Carter]
Boogie with Canned Heat	Canned Heat	02.1968	5[21]	16[52]	Liberty LST 7541	[produced by Skip Taylor, Dallas Smith]
Livin' the blues	Canned Heat	12.1968	-	18[17]	Liberty LST 27 200	[produced by Skip Taylor]
Hallelujah	Canned Heat	08.1969	-	37[15]	Liberty LST 7618	[produced by Skip Taylor]
Cookbook -The best of Canned Heat	Canned Heat	12.1969	8[12]	86[19]	Liberty LST 11 000
Vintage-Canned Heat	Canned Heat	01.1970	-	173[5]	Janus 3009	[produced by Johnny Otis]
Canned Heat '70 Concert Live in Europe	Canned Heat	07.1970	15[3]	133[9][07.71]	Liberty LST 764	[produced by Skip Taylor, Canned Heat]
Future blues	Canned Heat	09.1970	27[4]	59[19]	Liberty LST 11 002	[produced by Skip Taylor, Canned Heat]
Hooker' n' heat	Canned Heat & John Lee Hooker	02.1971	-	73[16]	Liberty LST 35 002	[produced by Bob Hite, Skip Taylor]
Historical figures and ancient heads	Canned Heat	03.1972	-	87[12]	UA 5557	[produced by Skip Taylor, Jim Taylor]

Abd Al Malik

Mówi się o nim jako o tym, który wprowadził zupełnie nową estetykę na francuskiej scenie hiphopowej. Wzrastał, jak tysiące innych dzieci kolonialnych imigrantów w ubogiej dzielnicy jednego z francuskich miast.
Zamiłowanie do poznawania wiedzy i muzyka sprawiły jednak, że nie tylko nie poszedł śladami kumpli z ławki, lecz pozwolił nagminnie ignorowanemu przez francuskie media głosowi czarnej społeczności zabrzmieć donośniej i poważniej niż kiedykolwiek przedtem.
Być może to sprawiło, że francuski poeta i rapper o kongijskich korzeniach- niejaki Abd Al Malik został wybrany niedawno na jednego z Ambasadorów Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego. Na liście tej widnieje obok takich osobistości jak Charles Aznavour, Hans Zimmer czy Agnieszka Holland.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Le Face A Face Des Coeurs	Abd Al Malik	02.2004	155[2]	-	Atmosphériques 981 378-9	-
Gibraltar	Abd Al Malik	06.2006	13[91]	97[1]	Atmosphériques 983790-2	-
Dante	Abd Al Malik	11.2008	11[32]	66[3]	Polydor 531 279 5

Canibus

Canibus, właśc. Germaine Willams (ur. 1974, Jamajka). Urodzony w 1974 r. na Jamajce Canibus (Germaine Willams) przeszedł do historii muzyki hiphopowej za sprawą najgłośniejszego be-efu końcówki lat 90-tych z - LL Cool J'em, a także niechlubnego miana najbardziej niewykorzystanego i zmarnowanego talentu na rapowej scenie przełomu wieków. Raper, wychowywany tylko przez matkę, z racji jej pracy bardzo często zmieniał miejsce zamieszkania. Od najmłodszych lat życia miał problem z adaptacją w środowisku rówieśników. Za sprawą niezwykłej błyskotliwości, nadzwyczajnej inteligencji, a zarazem trudnego charakteru nie mógł znaleźć wspólnego języka z innymi dziećmi. Szybko zaczął eksperymentować z narkotykami, szczególnie upodobał sobie marihuanę. Właśnie od słowa "cannabis" zaczerpnął swój artystyczny pseudonim.


W połowie lat 90-tych wraz z drugim raperem -Webbem założył grupę T.H.E.M. (The Heralds Of Extreme Metaphors). Duet działał krótko, nie pozostawiając za sobą znaczących śladów działalności. Canibusowi udało się jednak niebawem osiągnąć sporą popularność w rejonach Atlanty, przede wszystkim za sprawą imponujących wyczynów freestyle'owych. Stał się gwiazdą mixtape'ów, co nie mogło przejść bez echa na scenie hiphopowej. Przełomem dla Canibusa był 1997 r. Udało mu się wówczas nagrać gościnne zwrotki na albumy Commona, - The Lost Boyz, singiel Wyclefa Jeana (który zarazem otoczył opieką młodego rapera), a także wystąpić u boku Heltah Skeltah i Ras Kassa w kapitalnym nagraniu "Uni-4-orm" ze ścieżki dźwiękowej do filmu "Rhyme & Reason" (reż. Peter Spirer, 1997).
Naprawdę głośno o Canibusie stało się jednak dopiero, gdy znieważył go legendarny LL Cool J, usuwając zwrotki młodego rapera z remiksu do utworu "4, 3, 2,1". Podrażnione ambicje i aspiracje Williamsa nakazały mu rozpocząć beef z wielkim gwiazdorem, którego efektem był m.in. doskonały utwór "Second Round K.O." (z gościnną przemową Mike'a Tysona) i szacunek ze strony hiphopowego środowiska, które jednogłośnie okrzyknęło Canibusa najciekawszym młodym wykonawcą na scenie hiphopowej. Nagrany pod producencką opieką Wyclef Jeana debiut rapera, album "Can-I-Bus", ukazał się jesienią 1998 r. Nie sprostał on wielkim oczekiwaniom, ukazując co prawda ogromny liryczny potencjał i wielką charyzmę, zawodząc za to od strony muzycznej. Poprzeczka, którą ustanowił sam sobie za sprawą wcześniejszych dokonań z czasów działania w podziemiu, okazała się za wysoka - takie było zdanie większości krytyków.
Po niepowodzeniu debiutanckiego krążka Canibus rozstał się z Wyclefem i swój drugi album "2000 B.C." nagrał już z pomocą innych producentów (m.in., lrv Gottiego, JuJu z The Beatnuts i Tyrone'a Fyffe'a). Pomimo szumnych zapowiedzi i buńczucznego tytułu (znaczył on 2000 before Canibus) płyta okazała się klapą, przechodząc niemal zupełnie bez echa. Choć jego rymy wciąż były klasą dla siebie, wielu fanów i recenzentów uznało je za przeintelektualizowane i trudne do zrozumienia dla przeciętnego odbiorcy. Mocno krytykowano też warstwę muzyczną albumu, próbującą na siłę połączyć klasyczne hiphopowe brzmienie z tzw. nu-schoolowym nurtem produkcji.
W końcu 2000 r. raper rozwiązał umowę z Universalem i powrócił do głębokiego podziemia. Kolejne albumy wydał już własnym sumptem - w 2001 r. był to krążek "C True Hollywood Stories" (dystrybucja Archives), w 2002 r. "Mic Club: The Curriculum", zaś w 2003 r. "Rip The Jacker" (oba dystrybuowane przez Babygrande). Nie odbiły się one jednak szerokim echem, spychając Canibusa do grupy raperów uznawanych za wielkie, ale niestety niespełnione nadzieje amerykańskiej sceny hiphopowej. Sytuacji w żadnym stopniu nie poprawiły dwa kolejne krążki rapera, wydane w niedługim odstępie czasu w 2005 r. - "Hip-Hop For Sale" (Babygrande) oraz "Mind Control" (Gladiator).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
4,3,2,1	LL Cool J feat Method Man,Redman,DMX,Canibus and Master P	12.1997	-	75[12]	Def Jam Recordings 314 568 321-1	[produced by Erick Sermon ][24[20].R&B Chart]
Second Round K.O.	Canibus	04.1998	35[6]	28[15]	Universal 56175	[written by Germaine Williams][produced by Wyclef Jean][13[20].R&B Chart]
How Come	Youssou N'Dour and Canibus	10.1998	52[1]	-	Interscope INT 95598	[utwór z filmu "Bulworth"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can-I-Bus	Canibus	09.1998	43[3]	2[7]	Universal 53 136	[platinum-US]][produced by Canibus, Wyclef Jean]
2000 B.C. (Before Can-I-Bus)	Canibus	07.2000	124[1]	23[7]	Universal 159 054	[produced by Ty Fyffe]
Rip the Jacker	Canibus	07.2003	-	194	Babygrande 5	[produced by Stoupe the Enemy of Mankind]

Candyskins

Candyskins – to rockowy zespół ,który powstał w 1989r w Oxfordzie i uważany był za jeszcze jedną grupę z kręgu miejscowej sceny muzycznej,który nie odniósł jednak takiego sukcesu komercyjnego jak ich ziomkowie z Radiohead czy Supergrass.Uznawany był przez krytyków muzycznych za jednego z założycieli nurtu brit pop.

Grupa w ciągu ośmiu lat istnienia zarejestrowała cztery albumy.
Po sukcesie nagrania Submarine Song z 1990r,zespół przystąpił do nagrywania debiutanckiego albumu "Space I'm In".Rosnący antagonizm między Brownem a resztą zespołu powodował niezadowolenie z nagranego materiału,mimo,że był to najlepiej sprzedający się album w historii zespołu.W tym samym roku zespół supportuje koncerty The Damned, Mock Turtles i Jools Holland.Ze wspomnianej płyty pochodziły trzy single-Submarine Song, Ona Blew Me Away i You Are Here.Brown został usunięty z grupy i traktowany był jako dodatkowy muzyk towarzyszący podczas sesji nagraniowych.
Po rocznym turnee i przyjęciu nowego basisty-Karla Shale zespół wydał w 1993r drugi album Fun? dla wytwórni Geffen.Wydany w 1997r album "Sunday morning fever" dla Ultimate przyniósł Candyskins ich największy sukces singlowy utworem "Monday morning",który trafił do Top40 brytyjskiej listy przebojów.Niestety kłopoty wytwórni,udzieliły się niepewnością zespołu podczas nagrywania ich ostatniego albumu Death of a-moll TV Celebrity.Album nie zrobił kariery,ale utwór Feed it z tej płyty trafił na ścieżkę dżwiękową filmu The Waterboy z Adamem Sandlerem.Zespół rozpadł się w 1998r,a trzy lata póżniej reaktywował się na noworoczne występy w klubie Zodiac . Słynny z wojny z LL Coll J (powodem był tatuaż przedstawiający mikrofon który widniał na ręce jednego jak i drugiego MC). Wojna na słowa odbywała się między innymi w takich kawałkach jak : "Secound Round KO" (Canibus Feat. Mike Tyson) "The Rippers Strike Back" –odpowiedź LL’a. Ostatecznie walka ta została wygrana przez Canibusa.
Prowadzi on również wojnę z Eminemem zaczęło się od użycia przez eminema pseudonimu Canibusa… który na to odpowiedział nagraniem "U didn’t care" w którym Canibus ratuje Stana z kawałka Eminema i jako Stan pisze do niego list. Eminem odpowiedział w "Square Dance" kilkoma wersami. I od tego momentu trochę ich walka ucichła.
Pierwszą płytą Canibusa była "Can-I-bus"(1998) Producentem na tej płycie był Wyclef Jean.
Kolejny krążek został wydany dwa lata później nosił on tytuł "2000 B.C." Była to ostatnia płyta wydana w współpracy z wytwórnią Universal.
Następne dwie płyty : "C-True Hollywood Stories"(2001) i "Mic Club: Curriculum"(2002) Były płytami które znalazły największe uznanie (w porównaniu do wcześniejszych krążków) mimo słabych podkładów, które nie zawsze pasowały do stylu MC.
w 2003r. Pojawiła się płyta Caniego "Rip The Jacker" podkłady pod tą płytę przygotował Soupe z grupy Jedi Mind Tracks. Płyta ta zdecydowanie odskoczyła od reszty pod względem zarówno podkładów jak i samych tekstów. Zawartość tego krążka jest bardzo różnorodna dzięki czemu jest w stanie zaspokoić wymagania wszystkich koneserów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Submarine Song/ Just Like Rain	Candyskins	.1990	-	-	Long Beach BEACH 5	[written by Cope, Burton, Cope][produced by Pat Collier]
She Blew Me Away/All Over You	Candyskins	.1990	-	-	Long Beach BEACH 6	[written by Cope, Burton, Cope][produced by Pat Collier]
You Are Here EP.	Candyskins	05.1991	-	-	Stuff STUFFU 3	-
Submarine Song/Not Sad To See You Go	Candyskins	09.1991	-	12.Modern Rock Tracks	Geffen DGCS 3	[written by Cope, Burton, Cope][produced by Pat Collier]
Wembley/All Over Now	Candyskins	02.1993	-	12.Modern Rock Tracks	Geffen GFS 30	[written by Cope, Burton, Cope][produced by Pat Collier]
Mrs Hoover/ Disco Hell	Candyskins	10.1996	65[1]	-	Rotator RRSD 102	[written by The Candyskins][produced by Richard Haines, The Candyskins]
Get On/Don't Want To Be A Man	Candyskins	06.1996	180[1]	-	Ultimate TOPP 043	[written by The Candyskins][produced by Paul Corkett]
Circles/Camel Hair Suit	Candyskins	08.1996	148[1]	-	Ultimate TOPP 048CD	[written by The Candyskins][produced by Paul Corkett]
Mrs Hoover/ Disco Hell	Candyskins	10.1996	65[1]	-	Rotator RRSD 102	[written by The Candyskins][produced by Richard Haines, The Candyskins]
Monday Morning/Communist Freak	Candyskins	02.1997	34[3]	-	Ultimate TOPP 055CD	[written by The Candyskins][produced by Dick Edwards]
Hang Myself On You/Downtown	Candyskins	04.1997	65[2]	-	Ultimate TOPP 059CD	[written by The Candyskins][produced by Sam Williams]
Feed It/ Car Crash	Candyskins	10.1997	87[1]	-	Ultimate TOPPCD 063	[written by The Candyskins][produced by Dick Edwards]
You Better Stop/Make Your Own Kind Of Music	Candyskins	03.1998	81[2]	-	Ultimate TOPP 065CD	[written by The Candyskins][produced by Dick Edwards]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Space I'm In	Candyskins	.1991	-	-	Geffen DGCD-24370	[produced by Pat Collier]
Fun?	Candyskins	.1993	-	-	Geffen GED-24494	[produced by Pat Collier]
Sunday Morning Fever	Candyskins	03.1997	107[2]	-	Ultimate TOPPCD 054	[produced by Dick Edwards, Paul Corkett, Richard Haines]
Death of a Minor TV Celebrity	Candyskins	.1999	-	-	Ultimate TOPP 072CD	[produced by Candyskins,Ewan Davies]

Love To Infinity

Tandem producencki zajmujący się muzyką dance-garage. W jego skład wchodzą bracia Andrew i Peter Lee. Działalność rozpoczęli pod koniec lat 80-tych. Obydwaj studiowali muzykę klasyczną.

Ich twórczość przypomina złote lata disco - opiera się na brzmieniach instrumentów smyczkowych, damskich partiach wokalnych i szybkich rytmach. Peter zajmuje się programowaniem, a Andrew jest inżynierem. Bracia dokonują remiksów nagrań innych wykonawców - np. Other Two, Melanie Williams, D:Ream i Grace Jones - oraz produkują własne utwory (w 1990 r. nagrywali np. z Bruce’em Forestem).
Komponowali wspólnie z Boyem George’em, a swój album wydali w Japonii. Nakładem firmy Big Life wydali też jeden singel, po czym zaczęli pracować jako inżynierowie dźwięku z grupami Sub Sub i Mock Turtles. Na początku lat 90-tych znów zaczęli sami nagrywać, z wokalistką Louise Bailey (singel „Somethin’ Outta Nothin’”, wydany przez Pigeon Pie).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Keep Love Together	Love To Infinity	06.1995	38[4]	-	Mushroom D00467	[19[12].Hot Disco/Dance;JPS [import] 12"]
Someday	Love To Infinity	11.1995	75[3]	-	Mushroom D1143	[produced by Love To Infinity]
Pray For Love	Love To Infinity	08.1996	69[2]	-	Mushroom D1213	[written by Lee, Bailey, Lee][produced by Love To Infinity]
No Apology	Love To Infinity vs. Loleatta Hollway	08.1999	140[1]	-	Brothers CDBRUV 11	[written by Love To Infinity][produced by Love To Infinity]
Finally	Love To Infinity feat. Charlotte Day	11.2005	158[1]	-	Feverpitch 12FEV 11	-

Loveland

Loveland tworzą: Mark Hadfield, Paul Taylor i Paul Waterman. Na ich debiutanckim albumie The Wonder of Love zaśpiewała czarnoskóra wokalistka Rachel McFarlane.
 Został on wydany przez wytwórnię Eatem Bloc z Manchesteru. Najlepsze utwory na płycie to: „(Keep On) Shining”, „I Need Somebody” i „Let The Music Lift You Up". Muzyka zespołu jest fuzją dance’u, soulu i house’u.
 Wszyscy trzej członkowie pracowali nad remikserami wielu znanych artystów, takich jak Kylie Minogue , Donna Summer , C + C Music Factory , Culture Beat i wiele innych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let The Music (Lift You Up)	Loveland Versus Darlene Lewis	04.1994	16[5]	-	Eastern Bloc KMSCD 10	[written by Melvin Hassan Watkins, Loveland, M. Banks][produced by Loveland][19[9].Hot Disco/Dance;Big Beat 95 886 12"]
(Keep On) Shining / Hope (Never Give Up)	Loveland feat. Rachel McFarlane	11.1994	37[5]	-	Eastern Bloc BLOCCD0 16	[written by Miller, Barry, Waterman, Torch][produced by Loveland]
I Need Somebody	Loveland feat. Rachel McFarlane	01.1995	21[10]	-	Eastern Bloc BLOCCD 019	[written by G. Vaughn), K. Jenkins, S. Guy][produced by Hadfield, Taylor, Waterman]
Don't Make Me Wait	Loveland feat. Rachel McFarlane	06.1995	22[8]	-	Eastern Bloc BLOCCD 020	[written by Topham Twigg][produced by Hadfield, Taylor, Waterman][48[3].Hot Disco/Dance;Eastern Bloc [import] 12"]
The Wonder Of Love	Loveland feat. Rachel McFarlane	09.1995	53[3]	-	Eastern Bloc BLOCCD 022	[written by Topham/Twigg][produced by Mark Hadfield , Paul Taylor , Pete Waterman]
I Need Somebody [remix]	Loveland feat. Rachel McFarlane	11.1995	38[4]	-	Eastern Bloc BLOCCD 023	[written by G. Vaughn), K. Jenkins, S. Guy][produced by Hadfield, Taylor, Waterman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Wonder Of Love	Loveland	07.1995	88[2]	-	Eastern Bloc HF 45CD	[produced by Paul Taylor, Paul Waterman, Mark Hadfield]

Los del Río

Antonio Romero Monge i Rafail Ruiz tworzą duet  Los Del Rio. Urodzili się w małej miejscowości Dos Hermanas, niedaleko Sevilli, tam też nauczyli się grać flamenco. Pozostają jednak pod mocnym wpływem sevillany i rumby. W 1996 r. duet obchodził 30-lecie swojej kariery muzycznej, a dla uczczenia tej rocznicy zostali przyjęci na prywatnej, pałacowej audiencji przez króla i królową Hiszpanii. Przyjął ich także na prywatnej audiencji papież Jan Paweł II.

Nagrali 31 albumów, wiele z nich pojawiło się na listach przebojów w takich państwach, jak: Hiszpania, Meksyk, Wenezuela, Argentyna, Urugwaj, Chile, Kolumbia, Costa Rica i Brazylia. Jeden z ich najlepszych amerykańskich koncertów odbył się w amazońskiej dżungli, gdzie na scenie dołączył do nich lokalny zespół. Los Del Rio jest najbardziej znanym zespołem hiszpańskim w wielu krajach na całym świecie, „Macarena" była nie tylko superprzebojem w krajach Ameryki Południowej, gdzie kultura hiszpańska jest znana, lecz także na całym świecie.

 „Macarena” została wydana w marcu 1993 r. i była olbrzymim przebojem w Hiszpanii w lecie tego samego roku. Sprzedano ponad 500 tys. singli z tym nagraniem. Na przełomie lat 1994-95 została wydana w krajach latynoskich. Wszędzie dotarła do 1. pozycji na listach przebojów. W czerwcu 1995 r. ponad 45 tys. singli zostało sprzedanych w Kanadzie. W tym czasie grupa zrobiła angielski remiks piosenki z producentami z Bayside Boys w Mianu. W sierpniu 1995 r. został wydany singel w USA. 9 września 1995 r. „Macarena” wchodzi na Hot Top 100 Singles Charts „Billboardu”. Od 1969 r. żaden hiszpański wykonawca nie znalazł się na tej liście. Piosenka osiągnęła 45. pozycję, pozostając na liście przez ponad 20 tygodni. We wrześniu 1995 r. po imprezie w Dallas „Macarena” została umieszczona w Księdze Rekordów Guinessa, jako że ponad 5 tys. ludzi tańczyło ją jednocześnie.

Kolejne rekordy padały błyskawicznie: w listopadzie w Miami (ponad 15 tys.) i w Puerto Rico (30 tys.), w styczniu w Brazylii (ponad 150 tys.) i w Hiszpanii w marcu 1996 (400 tys.). W listopadzie 1995 r. na Filipinach ogłaszono ogólnokrajowy konkurs taneczny „Macarena”. W styczniu 1996 r. stacja ABC w swoim programie „Good Morning America” potwierdziła szaleństwo związane z „Macareną” w swoim specjalnym roczniku na rok 1995. Styczeń 1996 r. przyniósł trasę koncertową w Brazylii (10 koncertów) i 100 tys. sprzedanych płyt, a luty 1996 r. - trasę koncertowąpo Filipinach (dwa koncerty) i podwójną platynową płytę (85 tys.). „Macarena” została wydana na ponad 65 kompilacjach (składankach) na całym świecie.

 8 maja 1996 r. w Monako Los Del Rio otrzymał The World Music Award za rok 1995 dla „najlepiej sprzedającego się artysty hiszpańskiego”. Ceremonia była retransmitowana na całym świecie w czerwcu i w lipcu 1996 r. Innymi zaproszonymi gośćmi byli: Michael Jackson, Celine Dion, Diana Ross, Seal, Ace of Base, Zucchero, Real McCoy, etc. „Macarena” pojawiła się na ścieżce dźwiękowej do amerykańskiego filmu „An Eye For An Eye” z Sally Field.

 Portugalia zorganizowała W krajowej stacji telewizyjnej w sobotnim
programie konkurs z tańcem „Macarena”. Univision w Miami przyznała Los Del Rio nagrodę dla zespołu mającego największą liczbę sprzedanych singli. Taniec „Macarena” wygrał Narodowy Konkurs Tańca w Niemczech. W Miami zrealizowano godzinny specjalny program telewizyjny o „Macarenie” dla Univision (transmitowany w 18 krajach). W Stanach Zjednoczonych „Macarena” była przez 13 tygodni na pierwszym miejscu listy pisma „Billboard”. To był największy przebój 1996 r. na świecie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Macarena (Bayside Boys Mix)	Los del Río	09.1995	2[20]	1[14][60]	RCA 64407	[4x-platinum-US][written by Rafael Ruiz Perdigones, Antonio Romero Monge, SWK ][produced by Los del Río]
Macarena (non stop)	Los del Río	07.1996	-	23[21]	BMG/U.S. Latin 39 227	[written by Rafael Ruiz Perdigones, Antonio Romero Monge, SWK ]
Macarena Christmas	Los del Río	12.1996	-	57[4]	BMG/U.S. Latin 44 124	[written by Rafael Ruiz Perdigones, Antonio Romero Monge, SWK ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Macarena Non Stop	Los del Río	08.1996	-	41[20]	Ariola 37 587	[produced by Tom Blonga]