Killing Joke

Tool, Nirvana, Metallica, Nine Inch Nails i Faith No More - to tylko niektóre z długiej listy zespołów, które wymieniają grupę Killing Joke jako jedną ze swoich największych inspiracji. Ta wpływowa, angielska formacja odznacza się wyjątkowym eklektyzmem. Killing Joke uznawany jest za prekursora industrialnego rocka, a na swoich płytach prezentował zarówno punka, jak i gotyk.


Na czele Killing Joke stoi charyzmatyczny lider Jaz Coleman - człowiek, który twierdzi, że jego iloraz inteligencji wynosi ponad 190, potrafi odtworzyć w głowie wszystkie albumy, które usłyszał i zrozumieć treść pięciu zdań wypowiadanych jednocześnie. Kto wie, może to tylko urojenia jego wyobraźni, pewne jest natomiast, że miał swój udział w powstaniu hymnu narodowego Nowej Zelandii.

Jeremy Coleman urodził się 26 lutego 1960 roku w Cheltenham, w Anglii. Jego rodzice (ojciec Anglik, mama Hinduska) byli nauczycielami i pracowali w szkole. Talent do muzyki objawił się u niego bardzo wcześnie. Jako sześciolatek pobierał lekcje gry na pianinie i skrzypcach. Jego pierwsze publiczne występy miały miejsce w chórach kościelnych. Szybko doceniono jego umiejętności, więc już jako nastolatek miał na koncie wiele wyróżnień i nagród z konkursów muzycznych. Studiował operę, kompozytorstwo i orkiestrację, a także bankowość międzynarodową w Szwajcarii, gdzie nauczył się bardzo ważnej rzeczy, iż światem rządzą właśnie banki.

Zespół Killing Joke prawdopodobnie nigdy by nie powstał, gdyby Jaz Coleman nie miał pod koniec roku 1978 problemów z zatrudnieniem. Stojąc w kolejce przed brytyjskim urzędem pracy natknął się na starego przyjaciela, z którym rozpoczął rozmowę o muzycznych aspiracjach.

- Punk był moją wielką inspiracją - wspomina Jaz w wywiadzie dla czeskiej telewizji. - To był renesans, w którym nagle każdy bez względu na umiejętności mógł być w zespole i grać na instrumencie. To właśnie mi się najbardziej w tym podobało.

Przyjaciel zabrał Jaza do małego mieszkania w Londynie, by ten poznał perkusistę Paula Fergusona. Według Colemana, obaj muzycy nie musieli nawet zamieniać zdania, by nabrać przekonania, że wspólne granie jest im przeznaczone. Według Paula, Jaz był idealnym kandydatem na stworzenie "brzmienia wymiotującej ziemi". Muzycy umieścili w lokalnej prasie ogłoszenie o treści: "Chcesz być częścią Killing Joke? Totalny Rozgłos - Totalna Anonimowość - Totalna Eksploatacja". W ten sposób dokooptowali do składu gitarzystę i basistę, po czym zaczęli pracować nad utworami. Dzięki debiutanckiej EP-ce "Turn To Red" trafili pod skrzydła legendarnego Johna Peela, prezentera radiowego stacji BBC Radio 1, który pomógł w zdobyciu popularności takim kapelom, jak The Clash, Joy Division, czy The Sex Pistols.

W 1979 roku ukazał się debiutancki album "Killing Joke". Pochodzący z niego utwór "Change" stał się klubowym hitem po obu stronach Atlantyku.

- To agresywna muzyka - powiedział w jednym z wywiadów Paul Ferguson. - To nie jest grzeczna rozrywka... acz w Stanach nasze utwory znajdują się na listach przebojów muzyki dance i to mi odpowiada. Według mnie Killing Joke wykonuje muzykę dance. Nie mam żadnego problemu z tym, że podbijamy scenę disco. Myślę, że to wielka nadzieja dla świata.

Drugi album, wydany w roku 1981 "What's THIS For…!" również był mocno alternatywny jak na punkowe wpływy. Przyniósł zespołowi pierwszy w karierze singel, który wbił się na UK Singles Chart. Był to utwór "Follow the Leaders". Trzeba otwarcie przyznać, że w tamtym okresie zespół nie odnosił spektakularnych sukcesów, a uwaga mediów bardziej skupiała się na ich kontrowersyjności niż muzyce. Koncerty Killing Joke znane były z szokujących scenografii i podburzających publikę słów padających z ust Jaza Colemana. Największe oburzenie wywołał promocyjny plakat koncertowy przedstawiający księdza w otoczeniu salutujących mu faszystów. Reakcja mediów okazała się wodą na młyn grupy, która postanowiła wykorzystać ten obraz na okładce kompilacji ich najlepszych utworów "Laugh? I Nearly Bought One!". Nie było im jednak do śmiechu, gdy szkockie władze zakazały występu Killing Joke w Glasgow.

W 1982 roku ukazało się trzecie studyjne wydawnictwo "Revelations", wspierane występami zespołu w "The John Peel Show". Album dotarł do 12. miejsca na UK Albums Chart. W tym samym roku członkowie Killing Joke, a w szczególności Jaz Coleman, zafascynowali się okultyzmem. Na poważnie. W lutym 1982 roku członkowie zespołu (wyłamał się jedynie Paul Ferguson) wyruszyli do Islandii, by przetrwać nadchodzącą Apokalipsę. Została ona przewidziana przez ówczesnego samozwańczego proroka, Jaza Colemana. Po kilku miesiącach basista zespołu doszedł do wniosku, że przepowiednia Colemana to jedna wielka bujda i wrócił do Anglii. Jaz z gitarzystą Killing Joke, Geordiem Walkerem, postanowili natomiast w oczekiwaniu na koniec świata powołać do życia projekt Niceland, którego skład kompletowali lokalni muzycy. Apokalipsa nie nastąpiła, a Killing Joke zostało reaktywowane po kilku miesiącach z nowym basistą, Paulem Ravenem.

Kolejne albumy przynosiły umiarkowany sukces komercyjny, ale wielkie uznanie w oczach krytyków muzycznych. W 1985 roku singel z płyty "Night Time", piosenka "Love Like Blood", zaszła wysoko na liście przebojów w Anglii i Holandii. Pochodzący z tego samego albumu utwór "Eighties" był główną inspiracją Kurta Cobaina do napisania hitu "Come As You Are". Podobieństwo riffów przewodnich obu piosenek jest uderzające. W 1987 roku Coleman napisał materiał na solową płytę, którą po brzegi miała wypełnić "muzyka niezwyczajna". Okazało się, że koszt jej wyprodukowania przekroczy oferowany przez wytwórnię budżet, więc ta przekonała Jaza, aby wydał album z Killing Joke. Płyta "Outside the Gate" ukazała się w 1988 roku i wywołała bardzo mieszane uczucia. Zaraz po jej wydaniu grupa zniknęła z radaru na dwa lata.

Powrócili z krążkiem "Extremities, Dirt & Various Repressed Emotions" w roku 1990. W tym samym roku po raz pierwszy wystąpili w Polsce, na koncercie w Warszawie. Płyta nie odniosła sukcesu, a napięcia między Jazem Colemanem, a świeżo zrekrutowanym do składu perkusistą Martinem Atkinsem, doprowadziły do zawieszenia działalności grupy. Jaz wyjechał w tamtym czasie do Nowej Zelandii i przyjął jej obywatelstwo. Pracował z tamtejszą orkiestrą symfoniczną i skomponował nową wersję ich hymnu narodowego, która obowiązuje do dzisiaj. Wyprodukował również debiutancki album nowozelandzkiej grupy Shihad, której członkowie nie kryli w mediach i w późniejszych swoich utworach niechęci do Jaza i jego megalomanii.

- Wiesz jak to jest budzić się codziennie rano jako Jaz Coleman? - zagadnął dziennikarza czeskiej telewizji. - To fantastyczne uczucie. To wielki zaszczyt. Moje IQ wynosi ponad 190. Możesz rozmawiać ze mną o architekturze, numerologii, potrafię wypowiedzieć się na każdy temat. Wybierz dowolną dziedzinę sztuki, a udowodnię ci, że jestem w niej genialny. To niesamowite być mną.

W latach 90-tych ukazały się jeszcze dwie płyty Killing Joke, w tym bardzo dobrze przyjęty album "Pandemonium" z 1994 roku. Dwa lata później grupa zrobiła sobie dłuższą przerwę. W tym czasie Jaz Coleman nagrywał z oryginalnym basistą Killing Joke, Martinem "Youth" Gloverem, klasyczne aranżacje utworów Pink Floyd, Led Zeppelin i The Doors. Jaz przyjął również obywatelstwo czeskie i wystąpił u boku Jaromira Nohavicy w paradokumencie Petra Zelenki "Rok Diabła". Do powrotu Killing Joke na scenę doszło dopiero w roku 2003. Grupa wydała wtedy płytę "Killing Joke" (jest to drugie ich wydawnictwo pod tym tytułem). Na albumie zagrał na perkusji wieloletni fan formacji - Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters). W 2004 roku zespół zagrał na Przystanku Woodstock w Żarach.

Killing Joke kontynuuje muzyczną przygodę, wydając nowe albumy i koncertując po całym globie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Follow The Leaders/Tension	Killing Joke	05.1981	55[5]	-	Malicious Damage EGMDS 101	[written by Killing Joke][produced by Killing Joke][25[14].Hot Disco/Dance;EG 111 12"]
Empire Song/Brilliant	Killing Joke	03.1982	43[4]	-	Malicious Damage EGO 4	[written by Jaz Coleman, Kevin "Geordie" Walker, Martin "Youth" Glover, Paul Ferguson][produced by Killing Joke, Conny Plank, Nick Launay]
Birds Of A Feather/Flock The BSide	Killing Joke	10.1982	64[2]	-	EG EGO 10	[written by Jaz Coleman, Kevin "Geordie" Walker, Paul Raven, Paul Ferguson][produced by Killing Joke, Conny Plank]
Let's All Go (To The Fire Dances)/Dominator	Killing Joke	06.1983	51[3]	-	EG EGO 11	[written by Jaz Coleman, Kevin "Geordie" Walker, Paul Raven, Paul Ferguson][produced by Killing Joke,John Porter]
Me Or You?/Wilful Days	Killing Joke	10.1983	57[2]	-	EG EGMDS 14	[written by Jaz Coleman, Kevin "Geordie" Walker, Paul Raven, Paul Ferguson][produced by Killing Joke,John Porter]
Eighties	Killing Joke	04.1984	60[5]	-	EG EGO 16	[written by Jaz Coleman, Kevin "Geordie" Walker, Paul Raven, Paul Ferguson][produced by Killing Joke,Chris Kimsey]
A New Day/Dance Day	Killing Joke	07.1984	56[3]	-	EG EGO 17	[written by Jaz Coleman,Kevin "Geordie" Walker,Paul Raven,Paul Ferguson,Chris Kimsey][produced by Killing Joke,Chris Kimsey]
Love Like Blood/Blue Feather - Version	Killing Joke	02.1985	16[9]	-	EG EGO 20	[written by Jaz Coleman,Kevin "Geordie" Walker,Paul Raven,Paul Ferguson][produced by Killing Joke,Chris Kimsey]]
Kings And Queens/The Madding Crowd	Killing Joke	03.1985	58[3]	-	EG EGO 21	[written by Jaz Coleman,Kevin "Geordie" Walker,Paul Raven,Paul Ferguson][produced by Killing Joke,Chris Kimsey]
Adorations/Exile	Killing Joke	08.1986	42[7]	-	EG EGO 27	[written by Stewart Levine,Kevin "Geordie" Walker,Paul Raven,Paul Ferguson][produced by Killing Joke,Chris Kimsey]
Sanity/Goodbye To The Village	Killing Joke	10.1986	70[2]	-	EG EGO 30	[written by Jaz Coleman,Kevin "Geordie" Walker,Paul Raven,Paul Ferguson][produced by Jaz Coleman,Kevin "Geordie" Walker]
America/Jihad	Killing Joke	04.1988	77[3]	-	EG EGO 40	[written by Jaz Coleman,Kevin "Geordie" Walker][produced by Killing Joke,Chris Kimsey]
My Love Of This Land/Darkness Before Dawn	Killing Joke	07.1988	89[2]	-	EG EGO 43	[written by Jaz Coleman,Kevin "Geordie" Walker][produced by Jaz Coleman,Kevin "Geordie" Walker]
Change: The Youth Mixes	Killing Joke	10.1992	76[2]	-	EG	[written by Killing Joke][produced by Killing Joke]
Millennium	Killing Joke	05.1994	34[3]	-	Big Life BFLD 12	[written by Killing Joke][produced by Martin Glover]
Pandemonium	Killing Joke	07.1994	28[3]	-	Butterfly BFLDB 17	[written by Jaz Coleman, Kevin "Geordie" Walker, Martin "Youth" Glover][produced by Youth, Greg Hunter]
Jana	Killing Joke	02.1995	54[3]	-	Butterfly BFLDB 17	[written by Killing Joke][produced by Martin Glover]
Democracy	Killing Joke	03.1996	39[3]	-	Butterfly BFLDB 33	[written by Killing Joke][produced by Martin Glover]
Loose Cannon	Killing Joke	07.2003	25[3]	-	Zuma Recordings ZUMAD 004	[written by Killing Joke][produced by Clive Goddard,Andy Gill]
Hosannas from the Basements of Hell	Killing Joke	04.2006	72[1]	-	Cooking Vinyl FRYCD 251	[written by Killing Joke][produced by Killing Joke]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Killing Joke	Killing Joke	10.1980	39[4]	-	Polydor EGMD 545	[produced by Killing Joke]
What's THIS For...!	Killing Joke	06.1981	42[4]	-	E.G. EGMD 550	[produced by Killing Joke, Hugh Padgham, Nick Launay]
Revelations	Killing Joke	05.1982	12[6]	-	E.G. EGMD 3	[produced by Conny Plank]
Ha	Killing Joke	11.1982	66[2]	-	E.G. EGMD 4	[produced by Conny Plank, Killing Joke]
Fire Dances	Killing Joke	07.1983	29[3]	-	E.G. EGMD 5	[produced by Killing Joke, John Porter]
Night Time	Killing Joke	03.1985	11[9]	-	E.G. EGLP 61	[silver-UK][produced by Killing Joke, Chris Kimsey]
Brighter Than a Thousand Suns	Killing Joke	11.1986	54[1]	194[1]	E.G. EGLP 66	[produced by Chris Kimsey, Chris Tsangarides, Stewart Levine]
Outside the Gate	Killing Joke	07.1988	92[1]	-	E.G. EGLP 73	[produced by Jaz Coleman, Geordie Walker]
Pandemonium	Killing Joke	08.1994	16[3]	-	Butterfly BFLCD 9	[produced by Youth, Greg Hunter]
Democracy	Killing Joke	04.1996	71[1]	-	Butterfly BFLCD 17	[produced by Youth]
Killing Joke	Killing Joke	08.2003	43[4]	-	Zuma ZUMACD 002	[produced by Andy Gill ,Youth]
Hosannas From The Basements Of Hell	Killing Joke	04.2006	113[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 346	[produced by Killing Joke]
Absolute Dissent	Killing Joke	10.2010	71[1]	-	Spinefarm 2734172	[produced by Killing Joke]
MMXII	Killing Joke	04.2012	44[1]	-	Spinefarm 2796310	[produced by Killing Joke]
The Singles Collection 1979-2012	Killing Joke	05.2013	75[1]	-	Spinefarm SPINE 727494	-
Pylon	Killing Joke	11.2015	16[1]	-	Spinefarm SPINE 751161	[produced by Tom Dalgety, Killing Joke]

Ian Devaney

Ian Owen Devaney urodził się 9 lipca 1965 roku w Manchesterze, w północno-zachodniej Anglii.

Zaczął karierę muzyczną jako młody dzieciak uczący się gry na puzonie. Wkrótce potem przeniósł się na lekcje gry na fortepianie i sam nauczył się gitary, utalentowany autor piosenek i producent  płyt. W ostatnich latach współpracuje z reżyserem Nickiem Meadem przy kilku dokumentach. Ian jest również zapalonym fotografem.

Ian spotkał Lisę po raz pierwszy w szkole Oulder Hill w Rochdale, oboje uczęszczali do tej szkoły. Kilka lat później spotkali się przypadkiem w lokalnym pubie wraz z kolegą Iana, Andym Morrisem, który był zaangażowany w kilku zespołach i pracował także jako muzyk sesyjny. , Po napisaniu kilku  piosenek,przekonali Lisę   do utworzenia zespołu, Blue Zone .
Po przesłaniu demo-taśmy do firm zajmujących się nagrywaniem udało się zdobyć umowę z małym niezależnym labelem nazwanym Rockin 'Horse (później przejętym przez Aristę). Spędzili rok, nagrywając swój pierwszy album "Big Thing", który nie odniósł sukcesu komercyjnego.

Podczas sesji nagraniowej z Coldcut  z Ianem i Andy'm, Lisa została poproszona o to, aby po kilku piosenkach podzielić się jej śmiechem na zabawę. Doprowadziło to do niesamowitej ścieżki People Hold On. Lisa Stansfield ostatecznie zrezygnowała z nazwy Blue Zone  . Pracowali razem jako trio z Lisą, pełniącą rolę rzecznika zespołu, podczas gdy Ian i Andy koncentrowali się na produkcji i aranżacji.

Zanim Lisa i Ian wydali pierwszy album Affection w 1989 roku, Lisa i Ian zaczęli już mieć się ku sobie. Latem 1998 roku pobrali się w Nowym Jorku. Kilka lat później Ian i Lisa kupili sobie mieszkanie. Dzisiaj dzielą czas między Londynem, LA i spędzają czas z rodziną i przyjaciółmi w ich  rodzinnym mieście Rochdale.

Pracując razem od połowy lat 80-tych, Ian i Lisa kontynuowali   sukcesy w niemal każdym projekcie, niezależnie od tego, czy to w muzyce czy filmie.

                                                        Piosenki na listach przebojów

with Lisa Stansfield, Andy Morris .1987 On Fire Blue Zone 99.UK .1987 Thinking About His Baby Blue Zone 79.UK 08/1989 This Is the Right Time Lisa Stansfield 13.UK/21.US 10/1989 All Around the World Lisa Stansfield 3.US/1.UK 02/1990 Live Together Lisa Stansfield 10.UK 05/1990 What Did I Do to You (EP) Lisa Stansfield 25.UK 05/1990 You Can't Deny It Lisa Stansfield 14.US 10/1991 Change Lisa Stansfield 27.US/10.UK 12/1991 All Woman Lisa Stansfield 56.US/20.UK .1992 A Little More Love Lisa Stansfield 30.R&B Chart .1992 Everything Will Get Better Lisa Stansfield 36.Dance Chart 03/1992 Time to Make You Mine Lisa Stansfield 14.UK 06/1992 Set Your Loving Free Lisa Stansfield 28.UK 12/1992 Someday (I'll Come Back) Lisa Stansfield 10.UK with Lisa Stansfield , Andy Morris, Matt Black, Jonathan More & Tim Parry 06/1989 My Telephone Coldcut 52.UK What Are You Doing Sunday Dawn 31 Jul 1971 3 with Lisa Stansfield , Andy Morris, John Barry 06/1993 In All the Right Places Lisa Stansfield 8.UK with Lisa Stansfield 10/1993 So Natural Lisa Stansfield 15.UK 12/1993 Little Bit of Heaven Lisa Stansfield 32.UK 03/1997 The Real Thing Lisa Stansfield 9.UK 12/1997 Never Gonna Fall Lisa Stansfield 1.Dance Chart with Lisa Stansfield, Richard Darbyshire 06/2001 Let's Just Call It Love Lisa Stansfield 48.UK

Bronze

Jak większość tego typu historii,założenie Bronze miało dziwna historię.Pod koniec lat 60-tych działa producent Gerry Bron,który odnosi wiele sukcesów z zespołem Manfred Mann.Ci ostatni nagrywali dla Fontana Records,będącej częścią Phillipsa. W 1968r Phillips podpisał kontrakt z innymi podopiecznymi Brona,supergrupą Colloseum .Zakładano,że będzie to jedna z bluesowych grup wytwórni i wszystkich zaskoczyła wysoka sprzedaż jej pierwszego albumu i duża popularność na rynku.Wydaje się dziwne,ale wytwórnia zwróciła się do Gerry Brona z propozycją produkowania nagrań trzech grup:Richard Barnes,Juicy Lucy i Uriah Heep.W 1971r Phillips zmienia swoją strukturę ,jej szefem managementu zostaje Olav Wyper,który kopiując sukces wytwórni Harvest,zakłada Vertigo mającą nagrywać podobny rodzaj muzyki.Wyper zaproponował udział Bronowi w organizowaniu nowej wytwórni.Jego podopieczni Juicy Lucy,Uriah Heep zapewnili dobry start.
Jednocześnie Phillips zmienia sposób dystrybucji płyt,skupiając się bardziej na branży elektronicznej,co sprawiło kłopoty na rynku artystom ze stajni Vertigo,których nagrania nagle nie miały rynku zbytu.Zwraca się do Island Records i proponuje założenie wytwórni z nimi,na co dostaje pozytywną odpowiedż od założyciela Island Chrisa Blackwella.Największy problem miał Bron z nazwa;początkowo miała się nazywać Lilliput Records,ale w końcu ołosił konkurs na nazwę z nagrodą 25 funtów.Wygrał ją Iain Clarke,perkusista Uriah Heep,który zaproponował nazwę Bronze,sugerującą metal.
Bronze wydała tylko 90 albumów w swojej 16-letniej egzystencji,co wychodzi jeden album na dwa miesiące.Z tych 90 albumów,38 trafiło na listy przebojów,co daje niezwykłą skuteczność.Nagrywało je 33 artystów.Gary Bron był producentem 34 z nich,z których 23 trafiło na listy przebojów.Bronze zaczynało z czworgiem artystów-Juicy Lucy,Richard Barnes,Uriah Heep i Colloseum.Wszyscy wcześniej nagrywali dla Vertigo.
W maju 1971r Colloseum wydaje płytę "Live",która trafia na 17 miejsce na UK Top 40 albums.W listopadzie tego roku Uriah Heep na 39 miejsce trafia ich "Look at yourself".W tym samym czasie o mało nie doszło do katastrofy,gdy Clem Clempson,chciał opuścić Colloseum.Udało się jednak sytuacje opanowac.
W czerwcu 1972r Uriah Heep nagrywa "Demons and wizards",album ,który stał się przełomem w ich karierze.Singiel z tej płyty-"Easy livin'" wszedł na amerykańską listę przebojów.Ich wspólne turnee po USA z Three Dog Night zakończyło się dużym sukcesem.
Poprzez swoje powiązania z Island,Bronze mogło sprzedawać swoje płyty na całym świecie.Jednakże sukces rynkowy zapewniał im rynek o 90% udziale w łącznej sprzedaży.Do Bronze trafia też reinkarnacja Manfred Mann-Manfred Mann Earthband,stając się jednym z filarów firmy.To była konsekwencja polityki wytwórni,która stawiała na ambitne zespoły,mające odnosić sukcesy w dłuższej perspektywie czasowej,a nie być jednodniowymi sensacjami na rynku.W latach 80-tych Bronze miało pozycję jednej z największych niezależnych wytwórni,ciągle interesującej i ambitnej w swoich zamierzeniach.Co zaskakuje,to to ,że wytwórnia miała tylko jeden#1 na listach,a mianowicie dzieło Motorhead-"No Sleep Til' Hammersmith".

Hity na singlowej liście przebojów UK Top 40

6 Manfred Mann's Earth Band Blinded By The Light Aug 1976 6 Manfred Mann's Earth Band Davy's On The Road Again May 1978 39 Gene Pitney Blue Angel Nov 1974 17 Osibisa Sunshine Day Jan 1976 31 Osibisa Dance The Body Music Jun 1976 7 Goldie Making Up Again May 1978 14 Juicy Lucy Who Do You Love Mar 1970 32 Girlschool Hit And Run Apr 1981

Albumy na liście przebojów UK Top 40

39 Uriah Heep Look At Yourself Nov 1971 20 Uriah Heep Demons And Wizards Jun 1972 28 Uriah Heep The Magician's Birthday Dec 1972 23 Uriah Heep Uriah Heep Live May 1973 18 Uriah Heep Sweet Freedom Sep 1973 23 Uriah Heep Wonderworld Jun 1974 7 Uriah Heep Return To Fantasy Jul 1975 37 Uriah Heep Conquest Mar 1980 34 Uriah Heep Abominog Apr 1982 15 Colosseum Valentyne Suite Nov 1969 17 Colosseum Colosseum Live Jun 1971 24 Motorhead Overkill Mar 1979 12 Motorhead Bomber Oct 1979 4 Motorhead Ace Of Spades Nov 1980 1 Motorhead No Sleep 'Til Hammersmith Jun 1981 6 Motorhead Ironfist Apr 1982 33 Manfred Mann's Earth Band Watch Jun 1978 30 Manfred Mann's Earth Band Angel Station Mar 1979 28 Girlschool Demolition Jul 1980 5 Girlschool Hit 'N' Run Apr 1981 27 Girlschool Screaming Blue Murder Jun 1982

Yarbrough & Peoples

W skład popularnego w latach 80-tych rhythm'n'bluesowego duetu wchodziło małżeństwo Calvin Yarbrough i Alisa Peoples. Znali się od dziecka dzięki wspólnym lekcjom gry na fortepianie i występom w kościelnym chórze w Dallas w Teksasie. Lata studenckie rozłączyły ich na pewien czas.
Yarbrough występował w zespołach Grand Theft i Gap Band, a potem we własnej formacji, gdzie na estradzie dołączyła do niego Peoples. W 1980 singel "Don't Stop The Music" trafił na szczyt amerykańskiej listy rhythm'n'bluesowej i na popową Top20.W 1982 podpisali kontrakt z wytwórnią Total Experience i nagrali single "Heartbeats", "Don't Waste Your Time", "Guilty" i "I Wouldn't Lie".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't stop the music/You're my song	Yarbrough & Peoples	02.1981	7[12]	19[16]	Mercury 76 085	[gold-US][1[5][27].R&B; Chart][written by Lonnie Simmons, Alisa Peoples, Jonah Ellis][produced by Lonnie Simmons, Jonah Ellis]
Third Degree/ Want You Back Again	Yarbrough & Peoples	07.1981	-	-	Mercury 76 111	[74[5].R&B; Chart][written by Jonah Ellis][ Producer -Lonnie Simmons, Jonah Elllis]
Heartbeats	Yarbrough & Peoples	12.1982	-	101[10]	Total Expierence 8204	[10[17].R&B; Chart][written by Lonnie Simmons][ Producer - Lonnie Simmons]
Feels So Good	Yarbrough & Peoples	04.1983	-	-	Total Expierence 8208	[20[11].R&B; Chart][written by A. Peoples, C. Yarbrough, V. Hill, L. Simmons][ Producer - Lonnie Simmons]
Don't waste your time	Yarbrough & Peoples	03.1984	60[3]	48[12]	Total Expierence 2400	[1[1][21].R&B; Chart][written by Jonah Ellis][ Producer - Jonah Ellis ]
Be A Winner	Yarbrough & Peoples	07.1984	-	-	Total Expierence 2403	[20[13].R&B; Chart][written by C. Yarbrough, A. Peoples, T. Peoples][ Producer - Lonnie Simmons, Calvin Yarbrough, Oliver Scott]
Guilty	Yarbrough & Peoples	01.1986	53[3]	-	Total Expierence 2425	[2[21].R&B Chart][written by J. Hamilton, M. Hayes][ Producer - Lonnie Simmons, Jimmy Hamilton, Maurice Hayes]
I wouldn't lie	Yarbrough & Peoples	06.1986	61[2]	93[4]	Total Expierence 2437	[6[16].R&B Chart][written by Rick Adams, Jimmy Hamilton, Lonnie Simmons, Maurice Hayes]
Wrapped Around Your Finger	Yarbrough & Peoples	08.1986	-	-	Total Expierence 2441	[46[9].R&B Chart][written by Jonah Ellis][produced by Jonah Ellis]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The two of us	Yarbrough & Peoples	12.1980	-	16[24]	Mercury 3834	[gold-US][produced by Lonnie Simmons,Jonah Ellis,Malvin Dino Vice]
Be a winner	Yarbrough & Peoples	04.1984	-	90[16]	Total Expierence 5700	-

David Sanborn

Ur. 30.07.1945 w Tampie na Florydzie (USA). W trakcie swej wieloletniej kariery Sanborn przeszedł długą drogę: od muzyka zespołu Paula Butterflelda do czołowego artysty sesyjnego współpracującego z takimi artystami, jak David Bowie, James Taylor czy Stevie Wonder.
Jego solo na saksofonie altowym w "Young Americans" Davida Bowiego przez wielu uważane jest za niedoścignione. Sanborn wychował się w Saint Louis, gdzie miał okazję grać z najwspanialszymi bluesmanami szkoły chicagowskiej (np. Albertem Kingiem) oraz muzykami rhythm-andbluesowymi (np. Rankiem Crawfordem).

 Po studiach muzycznych w Northwestern University (1963-64) i University Of Iowa (1965-67) podjął współpracę, koncertując i nagrywając z zespołem bluesmana Paula Butterflelda (1967-71), z gwiazdą muzyki soul Steviem Wonderem (1971-73 oraz z Davidem Bowiem (1974).
Zwrot w kierunku jazzu umożliwił mu Gil Evans, który zaprosił go do swojej orkiestry i z którym Sanborn koncertował od 1973 do połowy lat 80. Równie ważna okazała się współpraca z braćmi Breckerami (1975-76) oraz - w konsekwencji - nagranie płyty Voyeur. Album ten przyniósł saksofoniście prestiżową Grammy Award (najlepsze instrumentalne nagranie rhythmandbluesowe 1981) i zapoczątkował komercyjny wymiar kariery i sukcesu muzyki Sanborna.
Obecnie regu­larnie występuje i nagrywa jako solista. Jego ostry styl gry na saksofonie plasuje go między Juniorem Walkerem i Dickiem Heckstall-Smithem. Jest to o tyle niezwykłe, że jako dziecko przez wiele lat cierpiał na chorobę Heinego-Medina i miał kłopoty z oddychaniem. Sanborn nie flirtuje ze swoim instrumentem - on dmucha w niego ile sił w płucach.
Swój debiutancki album, Takin Off, wydał w 1975. W ciągu kolejnych dziesięciu lat zrealizował całą serię udanych, charakterystycznych dla saksofonisty płyt. Album A Change Of Heart cieszył się dużym powodzeniem w jazzowych notowaniach, chociaż w większości utrzymany był w konwencji rockowej ("Tintin", "High Roller"). Na Close Up znalazła się wrażliwa interpretacja przeboju Diany Ross i Marvina Gaye'a "You Are Everything". Nagrana w 1991 pierwsza "czysto jazzowa" płyta Sanborna, Another Land, przyniosła mu uznanie krytyki jazzowej i jeszcze większy zachwyt słuchaczy.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Smile/I Do It For Your Love	David Sanborn	12.1976	-	-	Warner Bros. WBS 8272	[written by C. Perkinson, Paul Simon][produced by Phil Ramone][98[3].R&B Chart]
Anything You Want	David Sanborn	04.1980	-	-	Warner 49 219	[written by Michael McDonald/David Sanborn][produced by Michael Colina][75[4].R&B Chart]
Neither One of Us (Wants to Be the First to Say Goodbye)	David Sanborn	11.1983	-	-	Warner 29 473	[written by Jim Weatherly][56[11].R&B Chart]
I told U So/Backstreet	David Sanborn	04.1984	-	-	Warner 29 331	[written by David Sanborn, Hiram Bullock][produced by Marcus Miller, Ray Bardani, Michael Colina][91[2].R&B Chart]
Love & Happiness	David Sanborn	03.1985	-	103[2]	Warner Bros. 29 087	[written by Al Green/Mabon "Teenie" Hodges][produced by M.Miller ][66.[8].R&B Chart][#58 hit for Earnest Jackson in 1973]
Chicago Song/Imogene	David Sanborn	03.1987	-	-	Warner Bros. 28392	[written by Marcus Miller][produced by M.Miller ][35[12].R&B Chart]
Slam/Camel Island	David Sanborn	07.1988	-	-	Reprise 27 857	[written by Marcus Miller][produced by M.Miller ][50[9].R&B Chart]
Le Restaurant/Gravity [Brenda Russell]	Brenda Russell Featuring David Sanborn	04.1989	-	-	A&M 1208	[written by Brenda Russell, Gardner Cole][produced by Stanley Clarke, Brenda Russell][93[4].R&B Chart]
Knockin' On Heaven's Door	Randy Crawford / Eric Clapton / David Sanborn	09.1989	77[5]	-	Warner 22 865	[written by Bob Dylan][produced by Michael Powell][4[19].R&B Chart]
Bang Bang/Ramblin'	David Sanborn	08.1992	-	53[11]	Elektra 64 735	[written by Joe Cuba/Jimmy Sabater ][produced by M.Miller ]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
David Sanborn	David Sanborn	08.1976	-	125[8]	Warner 2957	[produced by Phil Ramone ][55.R&B; Chart]
Heart to Heart	David Sanborn	06.1978	-	151[6]	Warner 3189	[produced by John Simon]
Hideaway	David Sanborn	03.1980	-	63[19]	Warner 3379	[gold-US]][produced by Michael Colina ][33.R&B; Chart]
Voyeur	David Sanborn	04.1981	-	45[22]	Warner 3546	[gold-US][produced by Michael Colina and Ray Bardani][18.R&B; Chart]
As We Speak	David Sanborn	07.1982	-	70[23]	Warner 23 650	[produced by Robert Margouleff ][32.R&B; Chart]
Backstreet	David Sanborn	11.1983	-	81[33]	Warner 23 906	[gold-US][produced by Marcus Miller , Michael Colina , Ray Bardani ][21.R&B; Chart]
Straight To The Heart	David Sanborn	02.1985	-	64[32]	Warner 25 150	[gold-US][produced by Marcus Miller ][31.R&B; Chart]
Double vision	Bob James/David Sanborn	06.1986	-	50[64]	Warner 25 393	[platinum-US][produced by Tommy LiPuma]
A Change Of Heart	David Sanborn	02.1987	86[1]	74[37]	Warner 25 497	[gold-US][produced by Marcus Miller, Michael Colina, Philippe Saisse, Ronnie Foster][43.R&B; Chart]
Close-Up	David Sanborn	07.1988	-	59[28]	Reprise 25 715	[gold-US][produced by Marcus Miller ][38.R&B; Chart]
Another hand	David Sanborn	07.1991	-	170[7]	Elektra 61 088	-]
Upfront	David Sanborn	05.1992	-	107[31]	Elektra 61 272	[gold-US][60.R&B; Chart]
Hearsay	David Sanborn	06.1994	-	116[8]	Elektra 61 620	[39.R&B; Chart]
Pearls	David Sanborn	04.1995	-	124[11]	Elektra 61 759	[produced by Johnny Mandel , Tommy Lipuma]
Songs From The Night Before	David Sanborn	10.1996	-	180[2]	Elektra 61 950	-
Time again	David Sanborn	06.2003	-	177[1]	Verve Music Group 065 578-2	[produced by Stewart Levine ]
Here & gone	David Sanborn	06.2008	-	181	Decca 1179	-

Candy Girls

Paul Masterson znany na całym świecie jako Yomanda jest nie tylko "najmilszym DJ'em", ale również jednym z najciężej pracujących i najbardziej uzdolnionych producentów tworzących muzykę w Wielkiej Brytanii. Urodzony w Belfaście w Północnej Irlandii Paul zaczął grać i produkować w wieku 16 lat. W niedługim czasie przeniósł się do Londynu, mekki techno na wyspach, i zaczął produkować i grać pod nazwą Wand. Gdy ugruntowała się jego pozycja wśród londyńskich producentów, założył projekt Sleaze Sisters, którego utwory: "Whip It Up" oraz "Work It Up Wear It Out" wprowadziły niezły chaos na brytyjskich listach klubowych hitów.
W tym samym czasie spotkanie z Rachel Auburn zaowocowało powstaniem nowej formacji Candy Girls. Utwory: "Fe Fi Fo Fum" oraz "Wam Bam" zawędrowały do pierwszych dziesiątek, a utwór "I Want Candy" nawet na szczyty najważniejszych w Europie klubowych list przebojów.
Po osiągnięciu tak ogromnego sukcesu Paul nie zasypał gruszek w popiele. Poszedł za ciosem i powołał do życie kolejny solowy projekt - Yomanda. Już pierwszy utwór "Synths And Strings" spędził 2 miesiące na liście rozgłośni "Radio 1", wdarł się do pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów (National Chart) i szybko stał się klubowym hymnem na wyspach i w Zachodniej Europie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fee Fi Fo Fum	Candy Girls feat. Sweet Pussy Pauline	09.1995	23[10]	-	VC Recordings VCRT 1	[written by Paul Masterson , Rachel Auburn][produced by Paul Masterson , Rachel Auburn]
Wham Bam	Candy Girls feat Sweet Pussy Pauline	02.1996	20[9]	-	VC Recordings VCRT 6	[written by Paul Masterson , Rachel Auburn][produced by Paul Masterson , Rachel Auburn][7[12].Hot Disco/Dance;Virgin 38 537 12"]
I Want Candy	Candy Girls feat Valerie Malcolm	09.1995	30[7]	-	Feverpitch 12FVR 1013	[written by Burt Russell, Bob Felden , Joe Goldstein , Richard Gottenhever][produced by Paul Masterson , Rachel Auburn][#11 hit for Strangeloves in 1965]

Candy Flip

Candy Flip to angielski duet muzyki elektronicznej ze Stoke-on-Trent, który na początku lat 90-tych był kojarzony ze sceną muzyki indie dance (scena bardziej znana jako Madchester lub baggy). Najlepiej ich zapamiętano dzięki coverowi piosenki Beatlesów „Strawberry Fields Forever”, która w 1990 roku zajęła trzecie miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli.  

 

 Nazwa Candy Flip wzięła się od „candyflipping”, slangowego określenia oznaczającego praktykę jednoczesnego zażywania ekstazy i LSD. Zespół został założony w 1990 roku przez Danny'ego Spencera (wokal, instrumenty klawiszowe) i Rica Peeta (instrumenty klawiszowe)] i pierwotnie nosił nazwę Yin Yang.  

 

Duet miał singiel na swoim koncie w Top10 najpopularniejszych singli w Wielkiej Brytanii z elektronicznym coverem utworu „ Strawberry Fields Forever ” Beatlesów w 1990 roku. W utworze samplowano rytm perkusji z utworu „Funky Drummer” Jamesa Browna, dogrywając hi-hat i ciężki pogłos. Utwór Candy Flip był początkowo klubowym hitem na scenie rave, zanim trafił na listy przebojów pop. Utwór jest obecnie uważany za „klasyk rave”  i został ponownie wydany na winylu w 2005 roku nakładem S12 Records. Brytyjski serwis remiksów dla DJ-ów Disco Mix Club zremiksował wersję Candy Flip, usuwając rytm i dodając interpolację „Hey Jude” do zakończenia. Strona B pierwszego 12-calowego singla zawierała kolejny elektroniczny utwór zatytułowany „Can You Feel the Love”. 

 

Drugi 12-calowy singiel zawierał „Raspberry Ripple Remix” głównego utworu wspieranego przez „Rhythim of Love”.  W 1991 roku Candy Flip wydał  swój pierwszy album, Madstock…, który łączył rave beaty z synthpopem, pod silnym wpływem takich zespołów jak Pet Shop Boys, New Order i the Beloved. Kolejne dwa single zostały wydane, pierwszym z nich był „Space”, który zajął 98. miejsce w Wielkiej Brytanii, i „This Can Be Real”, który wypadł nieco lepiej, osiągając 60. miejsce w Wielkiej Brytanii. Candy Flip rozpadł  się w 1992 roku. 

 

 Peet został producentem muzycznym i inżynierem, współpracując z takimi zespołami jak Charlatans i Six by Seven. Na początku lat 90-tych Spencer wraz ze swoim bratem Kelvinem Andrewsem utworzyli duet remiksowy Sure Is Pure, który dostarczał remiksy dla innych artystów, takich jak brytyjski zespół Space i Dave Stewart z Eurythmics. Dzięki remiksom poprzedniego katalogu Sister Sledge grupa disco z lat 70-tych znalazła się w 1993 r. na liście 20 największych hitów w Wielkiej Brytanii, w tym na 5. miejscu za zaktualizowaną wersję utworu „We Are Family”.  Sure Is Pure miał także wytwórnię o nazwie Pharm, która w 1997 roku utworem „Remember Me” Blue Boy zdobyła 8. miejsce w Wielkiej Brytanii po uzyskaniu licencji dla Jive Records. 

 

 Pod koniec lat 90-tych Spencer i Andrews utworzyli Sound 5, wydając w 2000 roku album No Illicit Dancing nakładem Gut Records, zanim duet stał się Soul Mekanik. W 2006 roku duet (jako Soul Mekanik) wyprodukował cztery piosenki na album Robbiego Williamsa Rudebox i pod nazwą Central Midfield był współautorem dziesięciu utworów z albumu Williamsa z 2009 roku Reality Killed the Video Star. Do 2021 roku Andrews prowadził program radiowy Down to the Sea & Back w lokalnej stacji radiowej 1 BTN 101.4FM (1 Brighton FM) z siedzibą w Brighton and Hove.

​

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Strawberry Fields Forever/Can You Feel The Love	Candy Flip	03.1990	3[10]	-	Debut DEBT 3092	[written by Lennon , McCartney][produced by Dizzie Dee , Ric Peet][9[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 165 12"]
Love Is Life	Candy Flip	.1990	-	-	Debut DEBTX 3079	[written by Dizzie Dee , Kelvin Andrews , Ric Peet][produced by Dizzie Dee]
Space/Konspiracy	Candy Flip	10.1990	98[1]	-	Debut DEBMC 3102	[written by Dizzie Dee, K. Andrews, R. Peet][produced by Candy Flip]
This Can Be Real/Candy's Theme	Candy Flip	07.1990	60[4]	-	Debut DEBTX 3099	[written by D. Mould, K. Andrews, R. Peet][produced by Dizzie Dee , Ric Peet]
Redhills Road	Candy Flip	07.1991	86[1]		Debut DEBTX 3106	[written by Spencer, Andrews][produced by Candyflip][10[10].Hot Disco/Dance;Atlantic 11 670 12"]

Candlewick Green

Candlewick Green to pięcioosobowa angielska grupa popowa, założona w latach 70-tych. Najbardziej znany jest z piosenki „Who Do You Think You Are” (1974), nagranej także przez takich artystów jak Jigsaw i Bo Donaldson oraz The Heywoods. Nazwa grupy jest aluzją do serialu animowanego dla dzieci Camberwick Green. Po wygraniu telewizyjnego programu talentów Opportunity Knocks Candlewick Green podpisał kontrakt z Decca Records i wydał przebojowy singiel z piosenką „Who Do You Think You Are?”, napisaną przez Des Dyera i Clive’a Scotta z zespołu Jigsaw. Melodia osiągnęła nr. 21 na brytyjskiej liście przebojów singli na początku 1974 roku. Klawiszowiec Andy Ball odszedł jesienią 1975 roku i dołączył do Mud na 2 lata, ostatnio wyłącznie jako członek trasy koncertowej. W różnym składzie Candlewick Green występował aż do początku XXI wieku, zanim ostatecznie wycofał się ze sceny międzynarodowej.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Doggie/Like We Still Do	Candlewick Green	.1973	-	-	Decca F 13379	[written by Scott][produced by Belsize]
Sunday Kinda Monday/I Found My Way	Candlewick Green	.1973	-	-	Decca F 13405	[written by Scott, Dyer][produced by Belsize]
Who Do You Think You Are/Fingers In Your Ears	Candlewick Green	02.1974	-	-	Decca F 13480	[written by C. Scott, D. Dyer][produced by Chas Peate]
Leave A Little Love/Jimmy	Candlewick Green	.1974	-	-	Decca FR 13512	[written by C. Scott, D. Dyer][produced by Chas Peate]
Everyday Of My Life/You Play	Candlewick Green	.1974	-	-	Decca FR 13540	[written by Hiller, Lee, Sheridan][produced by Chas Peate]
Last Bus Home/Things That We Said	Candlewick Green	.1975	-	-	Buk BUK 3019	[written by Wilkins, Spiro][produced by Colin Frechter, Paul Murphy]
Sign Of The Times/You Don't Know	Candlewick Green	.1976	-	-	Decca FR 13648	[written by Webb][produced by Paul Murphy]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What kind of songs	Candlewick Green	.1974	-	-	Decca SKL-R 5195

[produced by Chas Peate]
Candlewick Green
Candlewick Green
.1977
-
-
Storm SR3302
-

Saint Etienne

Grupa angielska balansująca umiejętnie między „indie-dance” i własnym stylem. Jej założycielami byli Pete Wiggs (ur. 15.05.1966r w Reigate w hr. Sussex, Anglia) i muzyczny recenzent Bob Stanley (ur. 25.12.1964r w Horsham w hr. Sussex, Anglia). Od początku lat 80-tych bawili się nagranymi podczas prywatek taśmami, by przejść na profesjonalizm w założonym w 1988r zespole Saint Etienne (nazwę wzięto ze znanego francuskiego klubu piłkarskiego).

Po przeniesieniu się do Camden w północnym Londynie wspólnicy dołączyli do składu Moirę Lambert z grupy Faith Over Reason. Zadebiutowali nagraną w maju 1990r dla małej wytwórni Heavenly Record wersją „Only Love Can Break Your Heart” Neila Younga, utrzymaną w tanecznych rytmach reggae. Krążek zyskał uznanie w dyskotekach i wkrótce doczekał się remiksu w wykonaniu Flowered Up.

Na kolejnym singlu, „Kiss And Make Up”, z repertuaru Field Mice wystąpiła pozyskana z Dead Famous People nowozelandzka wokalistka Donna Savage. Temat „Nothing Can Stop Us” ukierunkowany był na kontynent, podobnie jak nazwa i stylizowane, na flagę zjednoczonej Europy logo zespołu.
Na pierwszym albumie Foxbase Alpha śpiewała Sarah Cracknell (ur. 12.04.1967r w Chelmsford w hr. Essex, Anglia; poprzednio w Prime Time), której senna wokaliza zdominowała brzmienie płyty.

W latach 90-tych recenzenci zarzucali grupie manipulowanie bieżącą modą, na co Stanley reagował śmiechem i wzruszeniem ramionami. Album So Tough nawiązywał ciekawie do tradycji brytyjskiego popu i potwierdzał stylistyczne, kompetencje muzyków. Longplay Tiger Bay („Western Wind”, instrumentalne „Urban Clearway”) zdobył uznanie krytyków i miłośników folku. Płytę I Love To Paint wydano w nakładzie 500 egzemplarzy rozprowadzanych jedynie wśród członków fanklubu. Z końcem 1993 Sarah Cracknell nagrała w duecie z Timem Burgessem z Charlatans singel „I Was Born On Christmas Day”, który mimo wydania przed Bożym Narodzeniem nie zdobył wielu klientów. W 1995 zapowiedziała nagranie solowego albumu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Only Love Can Break Your Heart	Saint Etienne	07.1990	39[10]	97[2]	Heavenly HVN 2	[written by Neil Young][produced by Saint Etienne][1[2][12].Hot Disco/Dance;Warner 40 196 12"][#33 hit for Neil Young in 1970]
Kiss And Make Up/Sky's Dead	Saint Etienne	10.1990	80[3]	-	Heavenly HVN 4	[written by Wratten/Hiscock]
Nothing Can Stop Us/Speedwell	Saint Etienne	05.1991	54[3]	-	Heavenly HVN 009	[written by Stanley, Wiggs][produced by Saint Etienne][1[1][11].Hot Disco/Dance;Warner 40 395 12"]
Join Our Club/People Get Real	Saint Etienne	05.1992	21[3]	-	Heavenly HVN 15	[written by Stanley, Wiggs][produced by Saint Etienne]
Avenue	Saint Etienne	10.1992	40[2]	-	Heavenly HVN 2312	[written by Stanley/Wiggs/Cracknell/Catt]
You're In A Bad Way/California Snow Story	Saint Etienne	02.1993	12[5]	-	Heavenly HVN 25	[written by Stanley/Wiggs/Cracknell][produced by Alan Tarney ]
Hobart Paving/Who Do You Think You Are?	Saint Etienne	05.1993	23[5]	-	Heavenly HVN 29	[written by Stanley, Wiggs][produced by Ian Catt, St Etienne][5[12].Hot Disco/Dance;Warner 40 910 12"]
I Was Born On Christmas Day/My Christmas Prayer	Saint Etienne	12.1993	37[5]	-	Heavenly HVN 36	[written by Stanley, Wiggs][produced by Saint Etienne]
Pale Movie/Highgate Road Incident	Saint Etienne	02.1994	28[4]	-	Heavenly HVN 37	[written by Stanley, Wiggs][produced by Saint Etienne]
Like A Motorway /You Know I'll Miss You When You're Gone	Saint Etienne	05.1994	47[2]	-	Heavenly HVN 40	[written by Stanley, Wiggs][produced by Saint Etienne]
Pale Movie/Highgate Road Incident	Saint Etienne	02.1994	28[4]	-	Heavenly HVN 37	[written by Stanley, Wiggs][produced by Saint Etienne]
Hug My Soul	Saint Etienne	10.1994	32[3]	-	Heavenly HVN 42	[written by Batson, Male, Cracknell][produced by Saint Etienne][40[4].Hot Disco/Dance;Warner 41 591 12"]
He's on the Phone	Saint Etienne	11.1995	11[14]	-	Heavenly HVN 50	[written by Cracknell, Stanley, Wiggs, Daho][produced by Steve Rodway, Saint Etienne][33[9].Hot Disco/Dance;Warner 41 591 12"]
Sylvie/Zipcode	Saint Etienne	02.1998	12[10]	-	Creation CRESCD 279	[written by Bob Stanley,Peter Wiggs,Sarah Cracknell][produced by Gerard Johnson]
The Bad Photographer	Saint Etienne	05.1998	27[5]	-	Creation CRESCD 290	[written by Bob Stanley,Peter Wiggs,Sarah Cracknell][produced by Gerard Johnson]
How We Used to Live	Saint Etienne	04.2000	155[1]	-	Creation	[written by Bob Stanley,Peter Wiggs,Sarah Cracknell][produced by Saint Etienne,Gerard Johnson]
Tell Me Why (The Riddle)	Paul Van Dyk Feat. Saint Etienne	05.2000	7[12]	-	Deviant DVNT 36CDS	[written by Paul van Dyk, Sarah Cracknell, Bob Stanley, Pete Wiggs][produced by Paul van Dyk]
Heart Failed (In the Back of a Taxi)	Saint Etienne	06.2000	50[3]	-	Mantra MNT 54CD	[written by Bob Stanley,Peter Wiggs,Sarah Cracknell][produced by Saint Etienne]
Boy is Crying	Saint Etienne	01.2001	34[4]	-	Mantra MNT 60CD	[written by Bob Stanley,Peter Wiggs,Sarah Cracknell][produced by Saint Etienne,Gerard Johnson]
Action	Saint Etienne	09.2002	41[2]	-	Mantra MNT 73CD	[written by Brian Higgins,Tim Powell,Nick Coler,Bob Stanley,Peter Wiggs,Sarah Cracknell][produced by Saint Etienne,Mr Joshua]
Soft Like Me/Gimp Crisis	Saint Etienne	03.2003	40[2]	-	Mantra MNT 78CD	[written by Bob Stanley,Peter Wiggs,Sarah Cracknell,Vanessa George][produced by Saint Etienne,Mr Joshua]
Side Streets/Murder In E Minor	Saint Etienne	06.2005	36[4]	-	Sanctuary SANXD 378	[written by Cracknell, Stanley, Wiggs][produced by Saint Etienne,Ian Catt]
A Good Thing/ I'm Falling	Saint Etienne	11.2005	70[1]	-	Sanctuary SANXD 412	[written by Cracknell, Oakley, Waterfield][produced by Ian Catt, Saint Etienne]
Burnt Out Car/ River	Saint Etienne	10.2008	167[1]	-	Heavenly HVN 183	[written by Bob Stanley,Peter Wiggs][produced by Xenomania]
Method of Modern Love	Saint Etienne	02.2009	56[1]	-	Heavenly HVN 185	[written by Hannah Robinson, Matt Prime ,Richard X][produced by Richard X]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Foxbase Alpha	Saint Etienne	10.1991	34[3]	-	Heavenly HVNLP 1	[produced by Saint Etienne]
So Tough	Saint Etienne	03.1993	7[8]	-	Heavenly HVNLP 6	[produced by Saint Etienne]
You Need a Mess of Help to Stand Alone	Saint Etienne	12.1993	83[1]	-	Heavenly HVNLP 7	[produced by Saint Etienne]
Tiger Bay	Saint Etienne	03.1994	8[4]	-	Heavenly HVNLP 10	[produced by Saint Etienne]
Too Young to Die: Singles 1990-1995	Saint Etienne	11.1995	17[30]	-	Heavenly HVNLP 1	[gold-UK][produced by Saint Etienne]
Reserection	Saint Etienne Daho	01.1996	50[3]	-	Virgin DINSD 150	[produced by Saint Etienne, Étienne Daho]
Casino Classics	Saint Etienne	10.1996	34[4]	-	Heavenly HVNLP 16	[produced by Saint Etienne]
Good Humor	Saint Etienne	05.1998	18[6]	-	Creation CRECD 225	[produced by Tore Johansson]
Sound of Water	Saint Etienne	06.2000	33[3]	-	Mantra MNTCD 1018	[produced by Saint Etienne, Gerard Johnson]
Smash the System: Singles and More	Saint Etienne	09.2001	84[2]	-	Columbia 5034272	[produced by Saint Etienne, Gerard Johnson]
Finisterre	Saint Etienne	10.2002	55[2]	-	Mantra MNTCD 1033	[produced by Saint Etienne, Mr Joshua, Ian Catt]
Tales from Turnpike House	Saint Etienne	06.2005	72[2]	-	Sanctuary SANLP 271	[produced by Ian Catt, Saint Etienne, Xenomania]
London Conversations: The Best of Saint Etienne	Saint Etienne	02.2009	79[1]	-	Heavenly HVNLP 69	[produced by Saint Etienne,various]
Words and Music by Saint Etienne	Saint Etienne	05.2012	26[12]	-	UMC HVNLP 92CD	[produced by Ian Catt, Nick Coler, Rob Davis, Pete Hofmann, Tim Larcombe, Tim Powell, Richard X]
Home Counties	Saint Etienne	06.2017	31[1]	-	Heavenly HVNLP 139CDS	[produced by Augustus,Carwyn Ellis,Shawn Lee,Nick Moon,Saint Etienne,Pete Wiggs,Richard X]

As De Trefle

As de trêfle jest grupą rocka akustycznego, składającą się z czterech członków. Uformował się w Tours w grudniu 1996 r . Zespół nagrywał  we własnej niezależnej wytwórni,  La Charrette.Dali  ponad 600 koncertów w ramach turnee w całej Francji i za granicą ( Szwajcaria , Belgia , Niemcy ...) i nagrali 6 albumów, ostatni (Pas) comme tout le monde ukazał się w lutym 2014 r.
Po półtora roku trasy Houlala Tour, zespół nagrał koncertowe DVD w dniu 30 i 31 października 2009 w Saint-Cyr-sur-Loire , 03 który został wydany w maju 2010 z albumem Houlalive.

W czerwcu 2012r wydali  EP-kę dostępną bezpłatnie   na swojej stronie internetowej .

W dniu 3 sierpnia 2014 roku ogłosił, że zakończy  swoją karierę do końca 2014 roku .

W dniu 9 grudnia 2014 roku, ostatni koncert grupy został ogłoszony na łamach regionalnego dziennika La Nouvelle République : odbędzie się 24 stycznia  w Tours w centrum wystawowym. Koniec historii zespołu, ogłosił kilka dni wcześniej na stronie zespołu .

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Merci Bonsoir	As De Trefle	04.2005	192[2]	-	-	-
Houlala	As De Trefle	04.2008	131[4]	-	-	-
Houlalive	As De Trefle	05.2010	145[2]	-	-	-

Cedric Atlan

Cédric Atlan urodził się 17 marca 1976r w Chatellerault.

Mając 7 lat zaczął grę skrzypcach i uczęszczał do konserwatorium. W wieku 13 lat zaczął grać na gitarze z prywatnym nauczycielem. W wieku 15 lat napisał swoją pierwszą piosenkę dla dziewczyny. Studiował w Nantes i Angers, a następnie udał się do Paryża w marcu 1998 roku,  latem w La Baule   utworzył zespół z przyjaciółmi zwany  „Les disciples”, w którym grali utwory Prince'a i Lenny Kravitza.

Od marca 1999 roku do marca 2001 roku dojrzewa jego talent . Następnie w marcu 2001 Sony Music zaproponował mu kontrakt. Jego pierwszy album w całości napisany   przez niego, wydany 2 czerwca 2003 roku i był zrealizowany przez Pierre Jaconelli. Jego tytuł: „Elève indiscipliné pense trop aux filles ” . Uwolnienie albumu poprzedza wydanie singla „Enfin on plait aux filles” (wydany w kwietniu), pierwotnie zatytułowany „Playskool” ale tytuł został zmieniony z powodu groźby pozwu z firmy o tej samej nazwie.

Album został dobrze przyjęty przez krytykę, w tym magazyn „Platinum”. Dla Cedrica szczególną promocją  był występ na festiwalu 21 czerwca 2003 , gdzie śpiewa przed 300 000 ludzi, nie licząc widzów. We wrześniu 2003 roku Cedric śpiewa   „Fête de l’ humanité.” Singiel „Come in” został wydany w październiku 2003 roku. Cedric został zaproszony do wzięcia udziału w turnee Marca Lavoine między październikiem a grudniem 2003 roku, gdzie śpiewał „Enfin on plait aux filles" z Marc Lavoine. Wreszcie, w dniu 18 i 19 lutego 2004 roku śpiewał w Olimpii z Natashą St Pier.

W międzyczasie, Cedric, mając konflikt artystyczny z Sony Music, zdecydował się odejść i rozpocząć jako niezależny artysta montując własną strukturę: „L’ atlantique Nord”. Nowy album zatytułowany: „Aparté Pop”,  jest prawie w całości napisany przez Cedrica , inne tytuły są skomponowane przez Arnolda Turbousta . Pierwszy singiel wysłany do radia to „ J’ habite sur une elle .” 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Enfin On Plait Aux Filles	Cedric Atlan	02.2003	44[21]	-	-	[written by Cyril Assous,Cedric Atlan]
Come In	Cedric Atlan	10.2003	87[2]	-	-	[written by Cedric Atlan]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Ele`ve Indiscipliné Pense Trop Aux Filles	Cedric Atlan	05.2003	124[2]	-	-	-

Aldebert

Aldebert (właść. Guillame Aldebert) urodził się w Paryżu, w roku 1973, jednak szybko przeprowadził się do Besancon. Teksty jego piosenek, przepełnione ironią, humorem i grami słownymi, często dotyczą jego dzieciństwa.


Zafascynowany piosenkami Georgesa Brassensa w domu rodzinnym, odkrywa szybko swoją prawdziwą pasję : muzykę. Swoje pierwsze kroki stawia w małych zespołach  w liceum z przyjaciółmi (Power Slave, Killing Potatoes, itp) .Występuje jako autor tekstów i gitarzysta przez siedem lat ze swoją grupą o nazwie „Whyte”. Zespół grał metal rock. Wydał swój pierwszy album,  Plateau Télé w 1999 .

W latach 2000 - 2003 zagrał około 180 koncertów we Francji, sam lub ze swoimi muzykami: Christophe Darlot Le ToUf (klawisze, akordeon), François Grimm La Chicane (gitary), Stéphane Metin Groin-Groin (bas, kontrabas, chórki), Cédric Desmazie`res Bitchon (instrumenty perkusyjne, chórki) oraz Thomas Nicol (wiolonczela, klawisze i gitary).

17 marzec 2003 Wydał swój drugi album, Sur place ou à emporter. W tym roku zdobył Trophée Radio France francuskiej piosenki .

W 2004 roku kontynuował swoją serię koncertów i 18 października wydaje swój trzeci album, l'Année du Singe.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Carpe Diem	Aldebert	12.2004	60[1]	-	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
L'année Du Singe	Aldebert	10.2004	43[25]	-	Up Music 843 11097 2	-
En Sce^ne	Aldebert	11.2005	183[4]	-	Warner M.	-
Les Paradis Disponibles	Aldebert	10.2006	7[13]	-	Up Music	-
Aldebert	Aldebert	08.2008	175[1]	-	Up Music	-
Enfantillages	Aldebert	10.2008	33[9]	-	Up Music	-
J'ai 10 ans	Aldebert	10.2010	42[7]	-	Up Music	-
Les meilleurs amis	Aldebert	11.2011	34[4]	-	Note A Bene 2564664055	-
Enfantillages 2	Aldebert	10.2013	13[49]	-	Jive 88883765972	-
Enfantillages de Noël	Aldebert	11.2015	22[11]	87[1]	Jive 88875133282	-

 

Marc Streitenfeld

Marc Streitenfeld urodził się w 1974 roku w Monachium. Jego ojciec był szanowanym architektem, który posiadał nowoczesne mieszkanie w miasteczku olimpijskim, w którym to doszło do pamiętnego ataku terrorystycznego na izraelskich sportowców. W tym miejscu dorastał Streitenfeld, nie marząc, ani nawet nie myśląc, aby zostać kiedyś kompozytorem filmowym. Z czasem jego największym marzeniem było zostać gwiazdą rocka, dlatego też ćwiczył od 5 do 6 godzin dziennie granie na gitarze. Po ukończeniu szkoły, mimo przyjemności jakie mu sprawiało granie na gitarze, nie zdecydował się na żadną muzyczną uczelnię. Zamiast tego rozpoczął studiowanie politologii i filozofii. Podobno odrzucił także możliwość studiowania dziennikarstwa, na renomowanej Die Deutsche Journalistenschule w Monachium. Jego edukacja nie trwała zbyt długo. Sam Streitenfeld twierdzi, że na studiowanie był zbyt niespokojny i nie sprawiało mu to przyjemności. Dlatego też jak usłyszał, że znajomy znajomego, może załatwić mu praktykę u niemieckiego kompozytora Hansa Zimmera, nie zastanawiał się zbyt długo nad rzuceniem studiów. Tak więc w wieku 19 lat, spakował swoje rzeczy i wybrał się do Los Angeles. Na miejscu udał się do studia Hansa Zimmera, aby dowiedzieć się, że jego znajomy znajomego został niedawno zwolniony i aktualnie nie poszukują żadnych praktykantów.

 Streitenfeld nie zamierzał jednak się poddawać aż w końcu udało mu się przekonać Zimmera, aby ten dał mu jakieś zajęcie. Na początku była to bezpłatna praktyka, podczas której Streitenfeld dorabiał jako kierowca uznanego kompozytora. Po mniej więcej trzech tygodniach Zimmer zaproponował rodakowi płatną posadę, jako, jak to sam nazwał, „asystenta asystenta”. Przez następne cztery lata Streitenfeld powoli wyrabiał sobie swoją pozycję, pracując chociażby przy score’ach do takich filmów jak Karmazynowy Przypływ, Ucieczka z Rangunu czy Twierdza. Jego praca, czy też asystowanie Zimmerowi ograniczało się jednak głównie do kwestii technicznych. Zresztą sam Marc Streitenfeld w przeciwieństwie do chociażby pracujących w studiu Harry’ego Gregsona-Williamsa czy Johna Powella, nie komponował muzyki i nie zamierzał w przyszłości zostać kompozytorem.

Po czterech latach Marc Streitenfeld, dość zaskakująco, zrezygnował z pracy u Hansa Zimmera i postanowił zwiedzić świat. Przez następne miesiące Niemiec podróżował po globie, poświęcając się nowemu hobby – fotografii. Życie podróżnika, mocno jednak uszczupliło jego portfel i omal nie doprowadziło go do bankructwa. Jednak w międzyczasie Hans Zimmer sam skontaktował się ze swoim rodakiem i zaproponował mu znowu pracę, tym razem przy Mission Impossible II. Przez następne lata Streitenfeld stale pracował dla Zimmera zajmując się głównie montażem muzyki przy chociażby takich filmach jak Gladiator, Hannibal, Helikopter w ogniu, Naciągacze, Ostatni Samuraj, czy też dla Harry’ego Gregsona-Williamsa Telefonie, Królestwie Niebieskim i Veronice Guerin. W tym czasie Marc Streitenfeld poznał naturalnie Ridleya Scotta, który o dziwo w roku 2006 zadzwonił do niego z propozycją skomponowania muzyki do jego nowego filmu pt. Dobry rok. Trudno zrozumieć co też kierowało brytyjskim reżyserem, aby powierzyć stanowisko kompozytora osobie, która sama nigdy tym się nie zajmowała? Mimo braku doświadczenia, Niemiec skomponował całkiem przyjemny i ładny score. Dobry rok to nie tylko debiut Streitenfelda na stanowisku kompozytora, ale i początek stałej współpracy z Ridleyem Scottem, która trwa do dziś. I którą mało kto rozumie.

Tak też po Dobrym roku przyszła pora na kolejny film Scotta pt. American Gangster, za który Streitenfeld otrzymał nominację do nagrody BAFTA. Co więcej w tym samym roku został on uznany przez World Soundtrack Awards jak „Odkrycie Roku 2008”. Za te dwie prace Niemiec zebrał sporo pochwał. Głównie też dlatego, że w przeciwieństwie do większości wychowanków Hansa Zimmera, on sam nie starał się go kopiować, czy imitować, aby przemawiać własnym muzycznym głosem. Niestety utrzymany w arabskiej stylizacji soundtrack do kolejnego filmu Ridleya Scotta W sieci kłamstw, nie zebrał już tak dobrych opinii. Przy czym to dopiero Robin Hood (kolejny film Scotta) w pełni objawił, brak doświadczenia i braki warsztatowe Streitenfelda. Film ten najwyraźniej przerósł Niemca, podobnie jak Prometeusz, przy którym musiał prosić o pomoc przy pisaniu score’u Harry’ego Gregsona-Williamsa. I choć score do Prometeusza prezentuje się lepiej niż do Robin Hooda, to jednak trudno mówić o dobrej, a co najwyżej przyzwoitej muzyce filmowej.

Marc Streitenfeld w jednym wywiadzie sam przyznał, że nigdy nie planował zostać kompozytorem filmowym, co niestety słychać w jego pracach. Mimo, że stara się wypracować swój własny styl i często ma pomysły na dany score, to jednak braki warsztatowe są aż za bardzo odczuwalne. Nie ma co się dziwić, zważywszy, że jego rola w studiu Zimmera ograniczała się głównie do spraw technicznych, jak chociażby montowania już napisanej muzyki. I w przeciwieństwie do Harry’ego Grgesona-Williamsa, Johna Powella, czy Klausa Badelta nic wcześniej, przed propozycją Scotta, nie komponował. Trudno ocenić jak się będzie dalej rozwijała kariera Streitenfelda i czy on sam będzie rozwijał się muzycznie. Jego muzyczny świat na razie ogranicza się wyłącznie do filmów wyreżyserowanych, bądź wyprodukowanych przez Ridleya Scotta. I tak długo jak brytyjski reżyser jest cierpliwy, tak długo niemiecki kompozytor ma szansę pracować nad sobą i poziomem swojej muzyki.

W życiu prywatnym Marc Streitenfeld związany jest z francuską aktorą Julie Delpy. Dlatego też żyje na przemian w Paryżu i Los Angeles, gdzie ma swoje własne studio nagrań.

Filmografia

2015: Poltergeist Hand of God (TV} 2014: Things People Do After The Fall 2012: Prometheus The Grey 2010 Robin Hood Welcome to the Rileys 2008: Body of Lies 2007: American Gangster 2006: A Good Year

Afu-Ra

AFU-RA, właśc. Aaron Phillip (ur. Nowy Jork, Nowy Jork, USA). Zdeklarowany rastafarianin i instruktor taekwondo, został odkryty przez członka słynnej Gang Starr Foundation - Jeru The Damaja. Jego pseudonim pochodzi z mitologii egipskiej, gdzie Afu znaczy ciało, zaś Ra - życiową siłę. Debiutował pod okiem Jeru, występując gościnnie na jego pierwszych albumach w utworach "Mental Stamina" i "Physical Stamina". Koncertując u boku artystów związanych z Gang Starr Foundation, zwiedził niemal cały świat, choć na koncie nie miał ani jednego oficjalnie wydanego singla. Pojawił się natomiast m.in. na doskonale przyjętym albumie "Blowout Cornb" (1994) legendarnego zespołu Digable Planets.
Pierwszy solowy album "Body Of The Life Force" (2000) oparł w dużej mierze na wydanych wcześniej na 12" singlach, które w środowisku undergroundowym wywołały ogromne zamieszanie. Wyprodukowane przez DJ'a Premiera ( Gang Starr) "Defeat", raggowe "D&D; Soundclash" z gościnnym udziałem Jahdana i grupy Cocoa Brovaz (a.k.a. - Smif-N-Wessun) czy balladowe "Whirlwind Thru Cities" potwierdziły jego reputację jednego z najbardziej mistycznych, a zarazem wojowniczych emce.
Debiutancki album (wyprodukowany głównie przez DJ'a Premiera z pomocą m.in. - Da Beatminerz, DJ'a Muggsa z Cypress Hill, RZA z Wu-Tang Clan i gościnnymi udziałami - GZA, - Krumb Snatcha, Masła Killa, M.O.R) przyjęła bardzo dobrze zarówno krytyka, jak i długo oczekująca pełnej płyty Afu-Ry liczna grupa fanów.
Wkrótce po tym raper i Jeru The Damaja zerwali muzyczną współpracę.
W 2002 roku ukazał się drugi album Afu "Life Force Radio", tym razem oceniony dużo surowiej niż debiutancki krążek. Od tamtego czasu nowojorski emce skupił się na promowaniu powołanego przez siebie do życia składu Perverted Monks, w którego skład wchodzą Solar Monk, Aqua Monk i Caged Monk. Ich pierwsza wspólna płyta, wydana w lutym 2004, okazała się jednak monotonną próbą kolażu galunków, które są obecnie w rapie najmodniejsze, i nie wzbudziła entuzjazmu publiczności. Trzeci solowy album artysty "State Of The Arts" ukazał się latem 2005 r.
Aaron Phillip wielokrotnie występował w Polsce. Po raz pierwszy zagrał w stolicy w maju 2001, następnie odwiedził Warszawę i dwa lata później w lutym Poznań. Wspólnie z Perverted Monks w kwietniu 2004 zagrał we Wrocławiu, w czasie mini-trasy we wrześniu 2005 odwiedził zaś Bydgoszcz, Poznań, Toruń i Wrocław.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Defeat	Afu-Ra	.1999	-	-	Gee Street 63881-33563-1	[written by A. Phillip , C. Martin ][produced by DJ Premier][40.Hot Rap Singles]
Whirlwind Thru Cities	Afu-Ra	.1999	-	-	Gee Street GEE-GENLP1	[written by A. Phillips , J. Roach][produced by Joe Roach][18.Hot Rap Singles]
Equality / Bring It Right	Afu-Ra	.2000	-	-	D&D; D-080100A	[produced by DJ Premier][33.Hot Rap Singles]
Bigacts Littleacts	Afu-Ra	05.2001	-	-	Koch 8263	[produced by True Master][3.Hot Rap Singles][57[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Body of the Life Force	Afu-Ra	10.2000	-	183[1]	D&D; 8210	[produced by 5 Boro Deep,DJ Muggs,DJ Premier,True Master,DJ Roach,Mike Rone,Da Beatminerz,Joe Quinde,P. King][42.R&B; Chart]
Life Force Radio	Afu-Ra	05.2002	-	184[2]	D&D; 8356	[produced by Easy Mo Bee,DJ Premier,Ayatollah,The Arabian Knight,True Master,Woogie,Eric S,Curt Cazal,Domingo,Needlz,Kenny Muhammed][29.R&B; Chart]