Z archiwum...rocka

sobota, 28 stycznia 2017

Coldplay

Chris Martin zaczął naukę gry na gitarze w wieku 14 lat. Motywacją do tego było jego uwielbienie do Boba Dylana. Nauczył się też grać na pianinie i harmonijce. Jonny Buckland gra na gitarze od 11 roku życia. To właśnie oni są filarami Coldplay. Razem zaczęli grać i komponować, a pomieszczeniem do prób była sypialnia Jonny'ego.

Kiedy po raz pierwszy spotkali Guy'a Berrymana, nie zrobił on na nich zbyt dobrego wrażenia, jednak postanowili, że to właśnie on będzie basistą w ich zespole. (Guy gra na basie od 13 roku życia.) Zrezygnował on zresztą póżniej ze studiów inżynierskich, aby poświęcić się zespołowi.
Jako ostatni dołączył do grupy Will Champion. Był on gitarzystą, a w zespole brakowało tylko perkusisty. Tak więc Will musiał nauczyć się grać na tym instrumencie. Przyszło mu to jednak bardzo łatwo i z jednej próby na kolejnš robił duże postępy. Jego doświadczenie w grze na gitarze jest bardzo przydatne obecnie dla grupy. Chris kiedyś powiedział: "Will is like a human jukebox, he's more a guitarist than a drummer. Me and Will used to sit on the stairs at our halls of residence and he'd know more songs than anyone. You name it, he'd play it." [Will jest jak człowiek - szafa grająca, jest bardziej gitarzystą niż perkusistą. Ja i Will kiedyś zazwyczaj siadaliśmy na schodach w naszych mieszkaniach i on zawsze znał więcej piosenek niż ktokolwiek inny. Powiedz tylko tytuł, a on to zagra.]
Wszyscy pochodzą z różnych stron Wielkiej Brytanii, jednak studiowali i poznali się na tej samej uczelni - University College of London. "We all lived in the same building and we took the name 'Coldplay' from Tim, one of our other flatmates who also had a band. He decided he didn't like the name any more because it was too depressing." [Mieszkalismy wszyscy w tym samym budynku, a nazwę podsunął nam nasz współlokator Tim, który też miał zespół. Nie podobała mu się już ona, bo uważał, że jest zbyt depresyjna.] - powiedział Chris.
Ich pierwszym wydawnictwem była Epka "Safety", którą sfinansowali sami z pomocą ich menadżera i przyjaciela - Phila Harvey'a. 200 funtów wystarczyło na 500 kopii. Zawierała ona trzy utwory i początkowo miała być tylko demówką, ale zespół był na tyle z niej zadowolony, że wydał jš w kwietniu 1998 roku. Wszystkie 500 kopii zostało rozprowadzonych w Londynie. Pozostało tylko 50 sztuk, które chłopcy rozdali wsród znajomych i rodziny.
7 grudnia 1998 na występie w kubańskim klubie "In The City" w Manchesterze zauważył ich Dan Keeling, dyrektor artystyczny Parlophone Records. Od tej pory śledził on poczynania zespołu, a do podjęcia decyzji o podpisaniu kontraktu przyczynił się także Simon Williams. Był on dziennikarzem New Musical Express (NME) i napisał wówczas dwie świetne recenzje koncertów Coldplay. Zaoferował on także grupie nagranie singla w jego wytwórni Fierce Panda, z czego chłopcy skorzystali. Tak wydana została Epka "Brothers & Sisters" (maj 1999r.).
Po koncercie w "The Falcon" w Camden wytwórnia Parlophone zaoferowała w końcu kontrakt. Jego pierwszym owocem była Epka "The Blue Room", która znalazła się na 92 miejscu brytyjskiej listy. Docenił ją poprzez puszczenie na antenie Radio One Steve Lamacq. Zespół zaczynał zdobywać pierwszych fanów. Coldplay zaczęli także koncertować na różnych letnich muzycznych festiwalach. Grali też jako support przed Catatonia.
Kolejnym krokiem było nagranie albumu. Początkowo, pomimo iż zespół ciężko pracował, nie byli do końca przekonani, czy nazbierany już materiał jest wystarczająco dobry, aby go wydać. Ostatecznie do nagrania doszło między listopadem 1999 a majem 2000 roku. Krążek został nazwany "Parachutes" i wydany w lipcu 2000 r. Niewiele osób początkowo zwróciło uwagę na wydawnictwo, a sam zespół był postrzegany jako kolejna "podróbka" Radiohead, Travis czy jakiś kolejny, nowy zespół indie. Nikt wówczas nawet przez chwilę nie pomyślał, że grupa może zajść tak daleko, że płyta "Parachutes" przez prawie 3 tygodnie będzie zajmowała 1 miejsce na brytyjskiej liście albumów, że singlowe utwory będą na szczytach list nie tylko w Wielkiej Brytanii, że zespół zdobędzie mnóstwo nagród, a tym bardziej, że debiutancki album zostanie wydawnictwem roku.
Pierwszy singiel "Shiver" dotarł w marcu 2000 roku na 35 miejsce na brytyjskiej liście singli. Został dobrze przyjęty przez publiczność i krytyków. Utwór zaczął być grany już nie tylko w Radio One, ale też w innych stacjach radiowych, a teledysk był emitowany na MTV. Zespół zyskał uwagę ludzi. Jednak sukces dopiero co wydanego albumu zależał od kolejnego singla - "Yellow". Z pomocą przyszedł festiwal Glastonbury, gdzie Coldplay zagrali fantastyczny koncert. Ten występ został póżniej uznany za jeden z najlepszych na tej muzycznej imprezie. Oczywiście pociągnęło to za sobą pasmo sukcesów. Pierwszym z nich było zdobycie 4 pozycji na liście singli w UK przez "Yellow". Kolejne single - "Trouble" i "Don't Panic" - był równie dobrze przyjęte.
Sukces Coldplay był zaskoczeniem dla wielu, jednak zajbardziej zdumiony był sam zespół. Tworzą go bowiem młodzi ludzie, którzy rozbrajają swoją skromnością. Bo kto widział muzyków, którzy dziękują swoim fanom za to, że poprosili ich o autografy? Początkowo byli zupełnie zdumieni, gdy ktoś rozpoznawał ich na ulicy i cieszyli się jak dzieci z każdego wyprzedanego koncertu. Któregoś razu Chris Martin zapytał jakiegoś dziennikarza: "So, are we famous...?" [To co, jesteśmy sławni...?]
Ich koncerty to dwie godziny grania nastrojami, światłem, a przede wszystkim dżwiękiem... Piękne utwory, które słyszymy na płycie, nabierają nowego wymiaru, czarują i uwodzą. Chris często podczas występu pyta publiczność o to, ile osób ma ich album, kto był już na ich koncercie, czy są znani w kraju, w którym akurat są, itp... Ciągle nie mogą w to wszystko uwierzyć...! Nadal sš tymi samymi skromnymi i wrażliwymi chłopakami, których połączyła przyjażń i miłość do pięknej muzyki.
Wielu fanów z niecierpliwością czekało na kolejny album "A Rush Of Blood To The Head", który ukazał się 26 sierpnia 2002 roku (27 VIII 2002 w Północnej Ameryce). Zwiastował go singiel "In My Place" wydany 5 sierpnia 2002. Został on bardzo entuzjastycznie przyjęty przez słuchaczy, a zespół zyskał wielu nowych zwolenników. Coldplay promowali krążek serią koncertów w Europie i Ameryce Północnej, na które bilety rozchodziły się w mgnieniu oka.
Przełom 2002 i 2003 roku to przede wszystkim liczne koncerty na całym świecie. Również w tym czasie zespół wydał kolejne single: "The Scientist", "Clocks" i "God Put A Smile Upon Your Face". Coldplay zapowiedzieli, że po zakończeniu trasy koncertowej w Australii i Ameryce Południowej zamierzają wejść do studia i nagrać kolejny album.

W 2004 roku Coldplay postanowił zrobić sobie krótką przerwę od koncertowania i skoncentrować się na nagrywaniu materiału na nową płytę, która ukazała się w czerwcu 2005 roku. Album został najchętniej kupowanym krążkiem roku, osiągając wynik 8,3 miliona sprzedanych egzemplarzy. Płyta pojawiła się na listach najchętniej kupowanych albumów w 20 krajach, została także trzecim najszybciej sprzedającym się krążkiem w historii brytyjskiego notowania. Pierwszym singlem promującym wydawnictwo został utwór „Speed of Sound”, który w kwietniu zadebiutował w radiu oraz w internetowych sklepach, a w maju ukazał się w formie płyty. W tym samym roku wydane zostały także dwa pozostałe single z albumu, czyli „Fix You” i „Talk”.

Od czerwca 2005 do lipca 2006 roku Coldplay wystąpił podczas swojej trasy koncertowej zatytułowanej Twisted Logic Tour, grając m.in. podczas festiwali w Coachelli, Glastonbury i na Wyspie Wight. W lipcu 2005 roku zespół zagrał podczas koncertu Live 8 w Londynie, podczas którego gościnnie zaśpiewał z nim Richard Ashcroft. W sierpniu tego samego roku podczas ceremonii MTV Video Music Awards 2005 zaprezentowali nową wersję singla „Speed of Sound”, a we wrześniu nagrali nową wersję piosenki „How You See the World”, przeznaczoną na specjalny album charytatywny Help!: A Day in the Life organizacji War Child, walczącej o bezpieczeństwo dzieci i młodzieży z terenów dotkniętych konfliktami zbrojnymi. W kolejnym roku Coldplay otrzymał dwie statuetki (za „Najlepszy album” i „Najlepszy singiel”) podczas ceremonii wręczenia Nagród Brit (przyznawanych przez brytyjski przemysł fonograficzny) oraz wydał nowe single - „The Hardest Part”, „What If”. Ostatni, szósty („White Shadows”) miał swoją premierę w Meksyku w czerwcu 2007 roku.
W październiku 2006 roku Coldplay rozpoczął pracę nad czwartym albumem studyjnym pt. Viva la Vida or Death and All His Friends, którego producentem został Brian Eno. Na początku 2007 roku zespół wyruszył w trasę koncertową po Ameryce Łacińskiej, zagrał w Chile, Argentynie, Brazylii i Meksyku. Resztę roku grupa spędziła na nagrywaniu materiału na płytę. W wywiadach Martin opisał krążek jako nowy kierunek dla Coldplay: odejście od trzech poprzednich płyt, które opisał jako „trylogia”.

Pierwszym singlem z nowego albumu został utwór „Violet Hill”, który ukazał się w maju 2008 roku. Początkowo piosenkę można było pobrać za darmo na stronie oficjalnej zespołu (w sumie utwór pobrano ok. 2 miliony razy)], później singiel trafił do sprzedaży elektronicznej. Utwór dotarł m.in. do ósmego miejsca listy przebojów w Wielkiej Brytanii, Norwegii i Szwecji. Tytułowa piosenka z płyty, „Viva la Vida”, został drugim singlem promującym wydawnictwo i zapewnił zespołowi debiut na pierwszym miejscu amerykańskiej listy przebojów magazynu Billboard. Trzeci singiel, „Lost!”, został wydany pod koniec tego samego roku, a w jego nowej wersji gościnnie pojawił się Jay Z. Sam album osiągnął największy sukces komercyjny w dorobku grupy, zyskując tytuł najczęściej kupowanej płyty w 2008 roku.
W październiku tego samego roku Coldplay wygrał dwie statuetki przyznawane przez magazyn Q za „Najlepszy album” oraz „Najlepszy występ”. Miesiąc później zespół zdobył tytuł Artysty sprzedającego najwięcej płyt na świecie podczas ceremonii wręczenia nagród World Music Awards w Monte Carlo. Oprócz tego, formacja wygrała także dwie inne statuetki dla rockowego oraz brytyjskiego artysty sprzedającego najwięcej płyt oraz wydała mini-album pt. Prospekt's March EP. Na płycie znalazły się utwory z sesji nagraniowej oraz późnych edycji albumu Viva la Vida or Death and All His Friends. Krążek promował singiel „Life in Technicolor II”.

W czerwcu 2008 roku Coldplay rozpoczął swoją nową trasę koncertową zatytułowaną Viva la Vida Tour darmowym koncertem w londyńskim Brixton Academy. Dwa dni później zespół wystąpił podczas koncertu otwartego, transmitowanego na żywo, przed siedzibą BBC Television Centre. W maju 2009 roku ukazał się album koncertowy LeftRightLeftRightLeft, zawierający zapis występów grupy podczas trasy. Płyta dostępna była także za darmo na oficjalnej stronie internetowej formacji. W październiku Coldplay otrzymał Nagrodę Amerykańskiego Stowarzyszenia Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP) za singiel „Viva la Vida”, a w grudniu czytelnicy magazynu Rolling Stone okrzyknęli zespół mianem czwartego najlepszego artysty dekady. Po zakończeniu trasy, Coldplay zapowiedział swoje kolejne tournée, zatytułowane Latin America Tour, które odbyło się w lutym i marcu 2010 roku na terenie Ameryki Łacińskiej.

W grudniu członkowie zespołu zostali posądzeni przez Joego Satrianiego o popełnienie przez nich plagiatu w utworze „Viva la Vida”, podczas nagrywania którego inspirować mieli się piosenką „If I Could Fly” z jego albumu Is There Love in Space? z 2004 roku. Coldplay zaprzeczył oskarżeniom. Ostatecznie, rok później obie strony rozliczyły się ze sobą. W marcu tego samego roku grupa zagrała podczas koncertu charytatywnego Sound Relief, zorganizowanego w Sydney Cricket Ground na rzecz ofiar pożarów buszu w Wiktorii.

W połowie 2011 roku Coldplay zakończył pracę nad nowym albumem. W wywiadzie dla BBC Radio 1 Martin i Champion przyznali, że na płycie znajdą się teksty o „miłości, uzależnieniu, nerwica natręctw, ucieczce i pracy dla kogoś, kogo nie lubisz”. W rozmowie zespół potwierdził także występy na festiwalach: Pinkpop, T in the Park, Austin City Limits Music Festival, Rock in Rio, Lollapalooza oraz podczas festiwalu w Werchter i Glastonbury. Na początku czerwca 2011 roku Coldplay opublikował pierwszy singiel z nowego albumu, którym został utwór „Every Teardrop Is a Waterfall”. We wrześniu ukazał się drugi utwór zapowiadający płytę „Paradise”, a podczas letnich festiwali zespół zaprezentował także pięć innych piosenek z krążka: „Charlie Brown”, „Hurts Like Heaven”, „Us Against the World”, „Princess of China” i „Major Minus”. Premiera albumu Mylo Xyloto odbyła się pod koniec października tego samego roku[133]. Płyta trafiła na pierwsze miejsca list najchętniej kupowanych albumów w wielu krajach. Wydawnictwo sprzedało się w ponad 8 milionach egzemplarzy na całym świecie. Album został najchętniej kupowanym krążkiem rockowym roku w Wielkiej Brytanii, osiągnął wynik 908 tysięcy sprzedanych egzemplarzy. Drugi singiel z płyty, „Paradise”, został natomiast najczęściej kupowanym singlem rockowym, sprzedając się w ponad 410 tysiącach kopii. Teledysk do utworu otrzymał tytuł Najlepszego rockowego klipu podczas ceremonii wręczania MTV Video Music Awards.

19 października, pięć dni przed oficjalną premierą płyty, Coldplay wystąpił podczas specjalnego koncertu memorialnego ku czci Steve'a Jobsa, zorganizowanego przez Apple Inc. 26 października na madryckiej Plaza de Toros de Las Ventas zespół zagrał koncert transmitowany na żywo na kanale YouTube, reżyserem całego wydarzenia został Anton Corbijn. Pod koniec listopada grupa otrzymała nominacje do trzech Nagród Grammy, a w styczniu kolejnego roku – do dwóch statuetek Brit, spośród których jedną wygrała (po raz trzeci w kategorii „Najlepszy zespół brytyjski”. 9 września 2012 roku Coldplay wystąpił jako jeden z gości muzycznych podczas ceremonii zamknięcia Letnich Igrzysk Paraolimpijskich w Londynie. Oprócz tego, początkujące zespoły uczestniczące w Bandstand Marathon wykonały podczas wydarzenia ich przebój „Viva la Vida”. W listopadzie tego samego roku ukazał się film dokumentalny Coldplay Live 2012, który przedstawiał kulisy ostatniej trasy koncertowej. 21 listopada, po koncercie w Brisbane, będącego częścią trasy Mylo Xyloto Tour, Coldplay ogłosił, że zamierza zrobić sobie trzyletnią przerwę od koncertowania. Jak tłumaczył później zespół, nie chodziło im o brak występów, tylko o brak planów dotyczących koncertów w Brisbane w ciągu kolejnych trzech lat. Oprócz występów związanych z trasą koncertową, zespół pojawił się także podczas koncertów noworocznych zorganizowanych w Barclays Center. Trasa Mylo Xyloto Tour została okrzyknięta czwartą najbardziej dochodową trasą w 2012 roku, przynosząc ponad 171 milionów dolarów zysków ze sprzedaży biletów. W sierpniu 2013 roku Coldplay poinformował, że ich nowy utwór, „Atlas”, pojawi się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej filmu Igrzyska śmierci: W pierścieniu ognia. Premiera filmu odbyła się we wrześniu tego samego roku. W grudniu ogłoszono, że nowa płyta zespołu zostanie wydana w Stanach Zjednoczonych przez wytwórnię Atlantic Records z powodu restrukturyzacji w Warner Music Group po zakupie przez nią wytwórni Parlophone.
W marcu 2014 roku Coldplay zagrał gościnnie podczas iTunes Festival, organizowanego w Austin, i zaprezentował wówczas piosenki zapowiadające nową płytę: „Always in My Head”, „Magic”, „Another's Arms” i „Midnight”. Premiera albumu Ghost Stories odbyła się 19 maja. Pierwszym oficjalnym singlem promującym wydawnictwo został utwór „Magic”, a drugim - „A Sky Full of Stars”, którego współproducentem został szwedzki DJ Avicii. 11 grudnia 2014 zespół wystąpił na rozdaniu nagród BBC Music Awards w Earls Court Exhibition Centre w Londynie.

7 lutego 2016 roku zespół wystąpił razem z Beyoncé Knowles i Bruno Marsem podczas przerwy finału Super Bowl.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Brothers and sisters/Easy to pieces	Coldplay	04.1999	107[3]	-	Fierce Panda NING 068	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Ken Nelson, Chris Allison, Coldplay]
Shiver/For you	Coldplay	03.2000	35[12]	-	Parlophone R 6536	[written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Coldplay,Ken Nelson]
Yellow /Help is round the corner	Coldplay	07.2000	4[76]	48[20] [02.2001]	Parlophone R 6538	[platinum-UK][gold-US][written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Coldplay,Ken Nelson]
Trouble /Brothers and sisters/Shiver	Coldplay	11.2000	10[23]	115[4]	Parlophone R 6549	[silver-UK][written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Coldplay,Ken Nelson]
Don' t panic	Coldplay	04.2001	130[5]	-	EMI 79080 [US]	[silver-UK][written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Coldplay,Ken Nelson]
In my place	Coldplay	08.2002	2[24]	117[5]	Parlophone CDR 6579	[gold-UK][written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Coldplay,Ken Nelson]
The scientist	Coldplay	11.2002	10[48]	-	Parlophone GBCAD0 606235	[3x-platinum-UK][4x-platinum-US][written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Coldplay,Ken Nelson]
Clocks/Yellow	Coldplay	02.2003	9[31]	29[22]	Parlophone CDR 6594	[2x-platinum-US][platinum-UK][Grammy-Record Of The Year][written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Coldplay,Ken Nelson]
Clocks [remixes]	Coldplay	08.2003	87[1]	-	Parlophone 12R 6594	[written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland]
God Put A Smile Upon Your Face	Coldplay	08.2003	100[5]	-	Parlophone 05525682	[written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Coldplay,Ken Nelson]
Speed of sound	Coldplay	06.2005	2[50]	8[20]	Parlophone R 6664	[gold-US][gold-UK][written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Coldplay,Danton Supple]
Fix you/The World Turned Upside Down	Coldplay	09.2005	4[186]	59[7]	Parlophone CDRS 6671	[3x-platinum-US][3x-platinum-UK][written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Coldplay,Ken Nelson]
Talk/Gravity	Coldplay	12.2005	10[27]	86[6]	Parlophone CDR 6679	[silver-UK][sample z "Komputer love"-Kraftwerk][written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Karl Bartos, Ralf Hütter,Jonny Buckland][produced by Coldplay,Danton Supple]
Violet Hill	Coldplay	05.2008	8[23]	40[10]	Parlophone CATCO 138084578	[silver-UK][written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Brian Eno,Rik Simpson, Markus Dravs]
Viva la Vida/Death Will Never Conquer	Coldplay	05.2008	1[1][183]	1[1][51]	Parlophone CATCO 138291476	[5x-platinum-US][4x-platinum-UK][written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Coldplay, Brian Eno, Markus Dravs, Rik Simpson]
Cemeteries of London	Coldplay	06.2008	134[2]	-	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Markus Dravs, Brian Eno, Rik Simpson]
Death and All His Friends	Coldplay	06.2008	183[1]	-	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Markus Dravs, Brian Eno, Rik Simpson]
42	Coldplay	06.2008	123[2]	-	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Markus Dravs, Brian Eno, Rik Simpson]
Lost!	Coldplay	07.2008	54[13]	87[3]	Parlophone MIUCT 3999	[written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by Brian Eno,Rik Simpson, Markus Dravs]
Life in Technicolor	Coldplay	06.2008	28[6]	-	Parlophone MIUCT 3998	[written by Jon Hopkins][produced by Markus Dravs, Rik Simpson, Brian Eno]
Glass of Water	Coldplay	11.2008	134[1]	123[1]	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Markus Dravs, Brian Eno, Rik Simpson]
Lovers in Japan	Coldplay	11.2008	131[2]	110[3]	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Markus Dravs, Brian Eno, Rik Simpson, Jon Hopkins]
Prospekt's March/Poppyfields	Coldplay	11.2008	182[1]	-	EMI	[produced by Markus Dravs, Brian Eno, Rik Simpson]
The Goldrush	Coldplay	02.2009	139[1]	-	Parlophone 6940557	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Markus Dravs, Rik Simpson, Brian Eno]
Strawberry Swing	Coldplay	09.2009	158[1]	94[1]	Parlophone 50999 684074 2 1	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Markus Dravs, Brian Eno, Rik Simpson]
Christmas Lights	Coldplay	10.2010	13[15]	25[3]	Parlophone GB0 401000197	[platinum-UK][written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Coldplay, Rik Simpson, Brian Eno]
A Message 2010	Coldplay	02.2010	88[1]	-	EMI MIUCT 3986	[written by Coldplay]
Every Teardrop Is a Waterfall	Coldplay	06.2011	6[43]	14[18]	Parlophone GBAYE 1100774	[platinum-UK][written by Guy Berryman/Will Champion/Chris Martin/Peter Allen/Adrienne Anderson][produced by Markus Dravs/Dan Green/Rik Simpson]
Major Minus	Coldplay	07.2011	133[1]	92[1]	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Markus Dravs, Daniel Green, Rik Simpson]
Moving to Mars	Coldplay	07.2011	163[1]	90[1]	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Markus Dravs, Daniel Green, Rik Simpson]
Paradise	Coldplay	11.2011	1[1][88]	15[32]	Parlophone GBAYE 1101143	[3x-platinum-UK][3x-platinum-US][written by Guy Berryman/Jon Buckland/Will Champion/Chris Martin/Brian Eno][produced by Markus Dravs/Dan Green]
Charlie Brown	Coldplay	11.2011	22[29]	-	Parlophone GBAYE 1101163	[gold-UK][written by Guy Berryman/Jon Buckland/Will Champion/Chris Martin/Brian Eno][produced by Markus Dravs/Dan Green/Rik Simpson]
Hurts Like Heaven	Coldplay	11.2011	157[1]	-	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Markus Dravs, Daniel Green, Rik Simpson]
Princess of China	Coldplay with Rihanna	11.2011	4[40]	20[12]	Parlophone GBAYE 1101184	[platinum-UK][written by Guy Berryman/Jon Buckland/Will Champion/Chris Martin/Brian Eno/Jon Birgisson/Orri P.Dyrason/Georg Holm/Kjartan Sveinsson][produced by Markus Dravs, Daniel Green, Rik Simpson]
Atlas	Coldplay	09.2013	12[13]	69[2]	Republic USUM 71311080	[written by Guy Berryman/Jonny Buckland/Will Champion/Chris Martin][produced by Daniel Green/Rik Simpson/Guy Berryman/Jonny Buckland/Will Champion/Chris Martin]
Magic	Coldplay	03.2014	10[26]	14[14]	Parlophone GBAYE 1400220	[platinum-UK][platinum-US][written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Coldplay, Rik Simpson,Paul Epworth, Daniel Green]
Always in My Head	Coldplay	03.2014	124	-	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Coldplay, Rik Simpson,Paul Epworth, Daniel Green]
O	Coldplay	03.2014	108	-	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Coldplay, Rik Simpson,Paul Epworth, Daniel Green]
Midnight	Coldplay	05.2014	48[2]	29[3]	Parlophone GBAYE 1400679	[silver-UK][written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin,Jon Hopkins][produced by Coldplay, Rik Simpson,Paul Epworth, Daniel Green,Jon Hopkins]
A Sky Full of Stars	Coldplay	05.2014	9[44]	10[26]	Parlophone GBAYE 1400226	[3x-platinum-UK][4x-platinum-US][written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin, Tim Bergling][produced by Coldplay, Rik Simpson,Paul Epworth, Daniel Green,Avicii]
Another's Arms	Coldplay	05.2014	70[1]	-	Parlophone GBAYE 1400224	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Coldplay, Rik Simpson,Paul Epworth, Daniel Green]
True Love	Coldplay	08.2014	180	-	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Coldplay, Rik Simpson,Paul Epworth, Daniel Green]
Ink	Coldplay	10.2014	156	-	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Coldplay, Rik Simpson,Paul Epworth, Daniel Green]
Miracles	Coldplay	12.2014	95[1]	107[1]	Parlophone GBAYE 1401475	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Stargate, Rik Simpson,Daniel Green]
Adventure of a Lifetime	Coldplay	11.2015	7[45]	13[20]	Parlophone GBAYE 1501022	[3x-platinum-UK][3x-platinum-US][written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin,Mikkel S. Eriksen Tor Erik Hermansen][produced by Stargate, Rik Simpson]
Everglow	Coldplay	12.2015	52[11]	106	Parlophone GBAYE 1501021	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Rik Simpson, Stargate]
Fun	Coldplay featuring Tove Lo	12.2015	164	-	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Rik Simpson, Stargate]
Everglow	Coldplay	12.2015	52[13]	106[1]	Parlophone GBAYE 1501021	[platinum-UK][written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Rik Simpson, Stargate]
Birds	Coldplay	01.2016	156	-	Parlophone	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Rik Simpson, Stargate]
Hymn for the Weekend	Coldplay	02.2016	6[47]	25[23]	Parlophone GBAYE 1501020	[3x-platinum-UK][5x-platinum-US][written by Coldplay][produced by Rik Simpson, Stargate, Digital Divide, Tim Bergling]
Up & Up	Coldplay	06.2016	71[4]	-	Parlophone GBAYE 1501028	[silver-UK][written by Coldplay][produced by Rik Simpson, Stargate]
A Head Full of Dreams	Coldplay	08.2016	173	-	Parlophone	[silver-UK][written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Rik Simpson, Stargate]
A Head Full of Dreams	Coldplay	08.2016	173	-	Parlophone	[silver-UK][written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin][produced by Rik Simpson, Stargate]
Something Just Like This	The Chainsmokers & Coldplay	03.2017	2[45]	3[39]	Disruptor/Parlophone USQX 91700278	[4x-platinum-UK][diamond-US][written by Andrew Taggart, Guy Berryman ,Jonny Buckland ,Will Champion, Chris Martin][produced by The Chainsmokers]
Hypnotised	Coldplay	03.2017	70[1]	112[1]	Parlophone GBAYE 1700824	[written by Guy Berryman,Jonny Buckland,Will Champion,Chris Martin][produced by Rik Simpson, Stargate]
Miracles (Someone Special)	Coldplay with Big Sean	07.2017	54[7]	-	Parlophone GBAYE 1700917	[written by Guy Berryman ,Jonny Buckland ,Will Champion ,Chris Martin, Sean Anderson][produced by Rik Simpson, Daniel Green, Bill Rahko, Martin Terefe]
Orphans/Arabesque	Coldplay	11.2019	27[11]	106[3]p;	Parlophone GBAYE 1901251	[silver-UK][written by Guy Berryman ,Jonny Buckland ,Will Champion, Chris Martin, Moses Martin][produced by Rik Simpson, Dan Green ,Bill Rahko]
Champion of the World	Coldplay	12.2019	93[1]	-	Parlophone GBAYE 1901073	[written by Guy Berryman,Jonny Buckland,Will Champion,Chris Martin,Scott Hutchison][produced by Bill Rahko,Daniel Green,Rik Simpson]
Church	Coldplay	12.2019	94[1]	-	Parlophone GBAYE 1901060	[written by Will Champion,Chris Martin,Guy Berryman,Jonny Buckland][produced by The Dream Team]
Higher Power	Coldplay	05.2021	12[21]	53[2]	Parlophone GBAYE 2100544	[platinum-UK][written by Guy Berryman ,Jonny Buckland, Will Champion ,Chris Martin ,Max Martin, Federico Vindver, Denise Carite][produced by Max Martin, Oscar Holter, Bill Rahko]
My Universe	Coldplay x BTS	10.2021	3[19]	1[1][17]	Parlophone GBAYE 2101288	[platinum-UK][platinum-US][written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin, Max Martin, Oscar Holter, Bill Rahko, RM ,Suga ,J-Hope][produced by Max Martin, Oscar Holter, Bill Rahko]
Let Somebody Go	Coldplay X Selena Gomez	10.2021	24[4]	91[1]	Parlophone GBAYE 2101323	[written by Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Chris Martin ,Max Martin, Olivia Waithe ,Oscar Holter, Leland Wayne ,Bill Rahko][produced by Max Martin, Oscar Holter ,Rik Simpson ,Jon Hopkins ,Daniel Green ,Bill Rahko]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Parachutes	Coldplay	07.2000	1[1][371]	51[104]	Parlophone 5277832	[2x-platinum-US][9x-platinium-UK][produced by Coldplay, Ken Nelson, Chris Allison ]
A rush of blood to the head	Coldplay	09.2002	1[3][302]	5[165]	Parlophone 5405042	[4x-platinum-US][10x-platinum-UK][produced by Coldplay, Ken Nelson]
X&Y	Coldplay	06.2005	1[4][218]	1[3][65]	Parlophone 4747862	[3x-platinum-US][9x-platinium-UK][produced by Danton Supple, Coldplay, Ken Nelson]
Coldplay Live 2003	Coldplay	06.2008	46[12]	13[17]	Parlophone 2269199	[gold-US][produced by Daniel Green/Paul Hicks ]
Viva la Vida or Death and All His Friends	Coldplay	06.2008	1[6][159]	1[2][71]	Parlophone 2121140	[2x-platinum-US][5x-platinium-UK][produced by Markus Dravs, Brian Eno, Jon Hopkins, Rik Simpson]
Prospekt's March EP.	Coldplay	12.2008	38[15]	16[4]	Parlophone 2647372	[silver-UK][produced by Brian Eno/Markus Dravs/Rik Simpson]
Mylo Xyloto	Coldplay	11.2011	1[1][96]	1[1][52]	Parlophone 0875532	[platinum-US][5x-platinium-UK][produced by Markus Dravs/Daniel Green/Rik Simpson/Brian Eno]
4 CD Catalogue Set	Coldplay	07.2016	80[1]	-	Parlophone 5099972504420	[silver-UK]
Ghost Stories	Coldplay	05.2014	1[6][159]	1[43]	Parlophone 0825646305919	[2x-platinum-US][2x-platinium-UK][produced by Avicii, Coldplay, Paul Epworth, Daniel Green ,Jon Hopkins, Rik Simpson]
Ghost Stories: Live 2014	Coldplay	05.2014	-	93[1]	Parlophone 2564620607	[produced by Coldplay, Rik Simpson]
A Head Full of Dreams	Coldplay	12.2015	1[1][60]	2[59]	Parlophone 0825646982646	[platinum-US][4x-platinium-UK][produced by Rik Simpson, Stargate]
Live In Buenos Aires	Coldplay	12.2018	15[5]	128[1]	Parlophone 0190295559274	[silver-UK][produced by Rik Simpson]
Everyday Life	Coldplay	12.2019	1[1][16]	7[6]	Parlophone 0190295337506	[gold-UK][produced by Rik Simpson, Dan Green, Bill Rahko, Angel Lopez, Federico Vindver, Max Martin]
Music of the Spheres	Coldplay	10.2021	1[1][17]	4[8]	Parlophone 0190296666988	[gold-UK][produced by Max Martin ,Oscar Holter ,Federico Vindver, Bill Rahko, Rik Simpson ,Dan Green ,Jon Hopkins, We Are King, Metro Boomin, Jacob Collier]

środa, 25 stycznia 2017

Alexis Jordan

Alexis Jordan (ur. 7 kwietnia 1992r w Columbii w Karolinie Południowej) – amerykańska wokalistka i aktorka.
Piosenkarka wystąpiła w amerykańskiej wersji programu Mam talent! (America’s Got Talent) w 2006 roku. Po wyeliminowaniu z programu umieściła covery piosenek na YouTube, które obejrzało ponad milion internautów. Alexis współpracuje ze szwedzką grupą producentów muzycznych Stargate oraz z Jayem Z, z którym podpisała kontrakt w wytwórni StarRoc/Roc Nation.

Alexis urodziła się i dorastała w Columbii, w stanie Karolina Południowa. Jej matka jest pochodzenia afroamerykańskiego, natomiast ojciec jest Portorykańczykiem. Alexis zaczęła pisać piosenki od trzeciej klasy. W wieku jedenastu lat przeniosła się z rodzicami i trójką młodszego rodzeństwa do Santa Clarita, w Kalifornii, aby rozpocząć karierę w sztuce. W wieku lat dwunastu Alexis otworzyła koncert Smokeya Robinsona w hołdzie Steviemu Wonderowi. Następne kilka lat spędziła w szkole, gdzie była wyśmiewana przez innych uczniów, ale wspierali ją przyjaciele: Indyah Lynch i Kebo Hunt, którzy pracowali jako zawodowi aktorzy, w operach mydlanych i reklamach razem.

Po wykonaniu Hymnu Stanów Zjednoczonych Ameryki w United States Air Force Academy wieku 12 lat,Alexis zaczęła przyciągać mnóstwo zainteresowania. Przełom przyszedł w 2006 roku, kiedy wzięła udział w pierwszej edycji America’s Got Talent. Alexis zaśpiewała wtedy na castingu piosenkę Whitney Houston "I Have Nothing" i zakwalifikowała się do następnego etapu, po którym jednak odpadła. Pomimo porażki, kariera Alexis zaczęła nabierać rozgłosu. Wraz z rodziną przeniosła się do Atlanty w stanie Georgia. Wtedy zaczęła publikować swoje wykonania różnych znanych piosenek na portalu YouTube. W 2008 roku jej kanał na tym portalu liczył ponad milion wejść. W 2008 roku grupa producentów szwedzkich Stargate zaproponowała jej lot do Nowego Jorku, by nagrała z nimi kilka piosenek. Wtedy jej talentem zainteresował się znany raper Jay Z, który stał się jej mentorem i zaproponował jej podpisanie kontraktu z wytwórnią StarRoc/Roc Nation.

Debiutancki singel Alexis "Happiness" został wydany 7 września 2010 roku. Piosenka została stworzona przez Deadmau5, Autumn Rowe, Tora Erika Hermansena i Mikkela S. Eriksena. Dwóch ostatnich zajęło się także produkcją. W Stanach Zjednoczonych "Happiness" dotarł na szczyt Hot Dance Club Songs i Hot Dance Airplay. Ponadto znalazł się również w pierwszej piątce w Wielkiej Brytanii i Australii, gdzie pokrył się platyną. Drugi singel Jordan, "Good Girl" wydany został w lutym 2011 i znalazł się na pozycji #18 w Irlandii. Tego samego miesiąca światło dzienne ujrzał także debiutancki album studyjny wokalistki zatytułowany Alexis Jordan. Jamajski wokalista Sean Paul nagrał z Alexis piosenkę "Got 2 Luv U", która osiągnęła duży sukces na listach przebojów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happiness	Alexis Jordan	11.2010	3[34]	-	Columbia 0884977634075	[gold-UK][written by Tor Erik Hermansen/Mikkel Eriksen/Deadmau5/Autumn Rowe][produced by StarGate]
Good Girl	Alexis Jordan	03.2011	6[18]	-	Columbia USQX 91001504	[silver-UK][written by Mikkel Eriksen/Tor Erik Hermansen/Sandy Wilhelm/Espen Lind/Amund Bjorklund/Autumn Rowe][produced by StarGate/Sandy Vee]
Hush Hush	Alexis Jordan	05.2011	66[10]	-	Columbia USQX 91001451	[written by Mikkel Eriksen/Tor Erik Hermansen/Sandy Wilhelm/Autumn Rowe][produced by Tan/Stargate/Coyne/Eriksen/Sandy Vee/Lewis]
Got 2 Luv U	Sean Paul featuring Alexis Jordan	10.2011	11[3]	84[6]	Atlantic/VP USAT 21101550	[silver-UK][written by Sean Paul Henriques/Ryan Tedder/Mikkel Eriksen/Tor Erik Hermansen][produced by StarGate]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alexis Jordan	Alexis Jordan	03.2011	9[17]	-	Columbia 88697845642	[silver-UK][produced by Resendiz/Tan/Stargate/Walker/Coyne/Mikkel Eriksen/Sandy Vee/Lewis/Nik Roos/Martijn van Sonderen/Thijs de Vlieger/Amund Bjorklund/Deadmau5]

Chris Eaton

Chris Eaton -właśc. Christopher Neville Eaton-ur.16.09.1958r w Birmingham.
Wykonawca,kompozytor i producent z kręgu muzyki chrześcijańskiej.Mimo szerokiej listy wykonawców jakich nagrań słuchał,największy wpływ wywarł na niego Cliff Richard,dla którego zresztą napisał kilka piosenek.
Zaczynał w latach 80-tych jako członek zespołu The Lyrix.Karierę solową zaczął w 1986r wydając album "Vision" dla Reunion Rec.Po wydaniu tej płyty zmienił swoje zainteresowania,zajmując się głównie komponowaniem,produkcją oraz śpiewaniem w chórkach dla innych wykonawców.Jego piosenki wykonywała i nagrywała niezliczona rzesza artystów nurtu christian music między innymi Susan Ashton i Margaret Becker ,a także wielu artystów obecnej generacji jak:Sheena Easton,Vince Gill i Boney James.
W 1995r wydaje swój drugi solowy album-Wonderful World,który stał się bestsellerem wśród fanów muzyki chrześcijańskiej.Na kolejnej płycie What kind of love znajdują się utwory napisane wspólnie z Amy Grant.

Piosenki na listach przebojów

Saviour's Day Cliff Richard 12.1990 1.UK 
Santa's List Cliff Richard 20 Dec 2003 5 
Where Do We Go from Here   Cliff Richard 09.1982 60.UK [solo]
Little Town   Cliff Richard 12.1982 11.UK
This New Year  Cliff Richard 01,1992 30.UK
Let Me Be the One  Cliff Richard 04.2002

Carter-Lewis

John Carter (John Shakespeare) oraz Ken Lewis (Kenneth Hawker) urodzili się w 1942 r. w Small Heath w hrabstwie Birmingham, Anglia. Początkowo zyskali rozgłos kierując grupą Carter-Lewis And The Southerners, w której występował krótko Jimmy Page. Nagrali z nią kilka singli, m.in. "Sweet And Tender Romance" i "Your Mama's Out Of Town" (oba z 1963 r.).
Talent duetu do tworzenia chwytliwych piosenek potwierdziła kompozycja "Will I What?", która w wykonaniu Mike'a Sarne'a doszła w Wielkiej Brytanii do 1. miejsca na listach. Po rozwiązaniu grupy kompozycje Cartera i Lewisa wykonywało wielu wykonawców, w tym The Marauders, Brenda Lee, P. J. Próby i The McKinleys. Carter i Lewis byli też producentami nagrań The McKinleys. Idea założenia zespołu odżyła w roku 1964, kiedy to wraz z Perry Fordem utworzyli grupę The Ivy League.
To harmoniczne trio nagrało szereg hitów, tracąc jednak impet, gdy w 1966 r. ze składu odeszli najpierw Carter, a potem Lewis. Obaj przyjęli następnie zakulisowe role w zespole The Flowerpot Men, po czym odnosili kolejne sukcesy jako kompozytorzy lub producenci takich, między innymi, wykonawców jak White Plains i First Class. Angażowali się też, razem lub indywidualnie, do produkcji reklam telewizyjnych i radiowych.

Piosenki na listach przebojów

 [with Geoff Stevens ]
Peek-A-Boo New Vaudeville Band 01.1967 7.UK 
Semi-detached Suburban Mr James Manfred Mann 10.1966 2.UK 
Sunshine Girl  Herman's Hermits 07.1968 101.US/8.UK
My Sentimental Friend   Herman's Hermits 04.1969 2.UK



[with Geoff Stevens] 
Knock Knock Who's There Mary Hopkin 03.1970 2.UK 
Sunshine Girl Herman's Hermits 20 Jul 1968 8 
My World Fell Down   Sagittarius 06.1967 70.US

[solo ]
Funny How Love Can Be Ivy League 02.1965 8.UK 
Let's Go To San Francisco Flowerpot Men 08.1967 4.UK 
Is It True?   Brenda Lee 09.1964 17.UK
Can't You Hear My Heartbeat   Herman's Hermits 01.1965 2.US
Can't You Hear My Heart Beat  Goldie & the Gingerbreads 02.1965 25.UK
Funny How Love Can Be   Danny Hutton 05.1966 120.US
Sunday for Tea   Peter & Gordon 03.1967 31.US
Little Bit o' Soul  The Music Explosion 05.1967 2.US
Little Bit o' Soul   Bullet 06.1972 107.US



[with Perry Ford ]
Tossing And Turning Ivy League 26 Jun 1965 3 
That's Why I'm Crying   The Ivy League 05.1965 22.UK
Willow Tree  The Ivy League 07.1966 50.UK



[with  William Bates ]
Will I What?   Mike Sarne 09.1962 18.UK

[with  Brian O'Hara ]
How Can I Tell Her  The Fourmost 08.1964 33.UK 


[with Tim Gilbert ]
That Acapulco Gold   Rainy Daze 03.1967 70.US  
Incense and Peppermints   Strawberry Alarm Clock 09.1967 1.US

[with  Christian Chevallier, Jean-Michel Rivat ]
Your Heart Is Free Just Like the Wind   Vikki Carr 03.1968 91.US

[with   Russell Alquist ]
Sleepy Joe    Herman's Hermits 05.1968 61.US/12.UK

[with  Peter Barnfather ]
Cowboy Convention   Ohio Express 11.1969 101.US

[with  Gillian Shakespeare ]
Beach Baby   The First Class 06.1974 4.US/13.UK
Dreams Are Ten a Penny   The First Class 11.1974 83.US

[with  Jerry Corbetta ]
Don't Call Us, We'll Call You   Sugarloaf 12.1974 9.US

Pipettes

Nadmorski kurort Brighton dał światu w ostatnich latach aż dwie żeńskie grupy, i to szokująco odmienne: skłaniającą się w stronę avant-rocka Electrelane oraz The Pipettes, która nawiązuje wprost do złotej epoki popu z lat 60., gdy na listach przebojów królowały rozkoszne single dziewczęcych grup wokalnych spod znaku Motown i produkcji Phila Spectora, ale też z czytelnymi odniesieniami do bardziej zorientowanych na retro-pop wykonawców punkrockowych z lat 70.

The Pipettes to oczywiste wnuczki The Crystals, Shangri-La's, The Shirelles, The Donays czy The Marvelettes, od których, co warto przypomnieć, sami Beatlesi uczyli się harmonizowania głosów (i których utwory chętnie wykonywali i nagrywali na początku kariery), a których tradycje w ciągu ostatnich paru dekad kontynuowały z determinacją już tylko... japońskie panienki. Być może pod wpływem właśnie tych ostatnich pomysł na taki żeński zespół - adaptujący Spectora na nowe stulecie - zrodził się w głowie animatora sceny muzycznej z Brighton, Monster Bobby'ego, w 2004 roku. Ale to nie miała być jedna z tych grup fabrykowanych i sterowanych przez wszechwładnych producentów, jak choćby Spice Girls.
Trzy tworzące obecny skład zespołu dziewczyny doskonale śpiewają, same piszą sobie piosenki (i to znakomite) i same zadbały o swój image - od sukienek w groszki (była taka moda!) i stylowej choreografii występów, po grafikę na okładce ich pierwszego albumu "We Are The Pipettes", która odwołuje się wprost do poetyki początku lat 60. Mogą jednak Rosay, Gwenno i RiotBeck nawiązywać do epoki niewinności popu, ale nie uświadczy się w ich tekstach owej niegdysiejszej uległości wobec chłopców - obiektów westchnień ich babć. To one dziś rządzą, one biorą sobie na jedną noc facetów ("One Night Stand") i one ich odtrącają (pierwszy duży przebój: "Your Kisses Are Wasted On Me").
Single "School Uniform", "ABC", "Judy", no i już firmowane przez firmę Memphis Industries/V2 "Your Kisses Are Wasted On Me" i "Pull Shapes" zrobiły furorę. A teraz debiutancki album "We Are The Pipettes" uznany został za objawienie. I słusznie, bo takiej pozytywnej energii, pozbawionej egzystencjalnej melancholii, cierpiętnictwa i owego elementu spowiedzi "kobiety z przeszłością" dawno już w anglosaskiej praktyce nie było.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dirty Mind / Because It's Not Love (But It's Still A Feeling)	Pipettes	11.2005	63[3]	-	Memphis Industries MI0 53CDS	[written by The Pipettes][produced by Andy Dragazis]
Your Kisses Are Wasted On Me?/Your Guitars Are Wasted On Me	Pipettes	04.2006	35[1]	-	Memphis Industries MI 062S	[written by The Pipettes][produced by Andy Dragazis, Gareth Parton]
Pull Shapes/Guess Who Ran Away With The Milkman?	Pipettes	07.2006	26[3]	-	Memphis Industries MI 071CDS	[ Producer- Andy Dragazis , Gareth Parton][ Written By - Pipettes]
Judy/Feminist Complaints	Pipettes	10.2006	46[2]	-	Memphis Industries MI0 77CDS	[ Producer - Andy Dragazis , Gareth Parton][ Written By - Pipettes]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We Are The Pipettes	Pipettes	07.2006	41[6]	-	Memphis Industries MI 072CD	[produced by: Gareth Parton]

Pink Fairies

Nazwę Pink Fairies początkowo stosowano w odniesieniu do luźno związanej grupy muzyków znanej później jako Shagrat. Tę pierwszą zainspirowaną twórczością Tolkiena, odkurzono ponownie w 1970 r., kiedy Twink (właśc. John Alder), były perkusista Tomorrow i The Pretty Things, dołączył do byłych członków formacji The Deviants: Paula Rudolpha (gitara, śpiew), Duncana Sandersona (bas, śpiew) i Russella Huntera (perkusja). Debiutancki album The Pink Fairies Never Neverland, był dziwaczną mieszaniną prymitywnej muzyki ("Say You Love Me") i angielskiej psychodelii ("Heavenly Man"). Zamieszczono na nim również m.in. utwory "Do It" i "Uncle Harry's Last Freak Out", które okazały się nieodłącznymi elementami koncertów grupy, powoli stającej się poważną podpora niezależnych festiwali.
W 1971 r. z zespołu odszedł Twink, a pozostała trójka przy współpracy Trevora Martina z The Move, nagrała rozczarowujący album What A Bunch Of Sweeties. Rudolpha (który dołączył później do Hawkwind) zastąpił na krótko Mick Wayne, zanim skład na stałe poszerzył Larry Wallis. Już z jego udziałem powstał album Kings Of Oblivion, zdecydowanie najlepsza i najbardziej konsekwentna propozycja zespołu.
Trio zakończyło działalność w 1974 r., lecz już rok później muzycy ponownie spotkali się z Rudolphem i Twinkiem, by wystąpić w londyńskim Chalk Farm Roundhouse. Pożegnalne turnee z udziałem Sandersona, Wallisa i Huntera przeciągnęło się na rok 1977 r., kiedy to do składu dokooptowano Martina Stone'a (eks-Chilli Willi And The Red Hot Peppers). Po tych koncertach The Pink Fairies oficjalnie zakończyli działalność- lecz muzycy pierwszego składu (bez Rudolpha,lecz za to z Wallisem) spotkali się ponownie w 1987r by zarejestrować album Kill'EM'N'Eat'Em. Wkrótce potem ich drogi rozeszły się po raz kolejny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The snake/Do it	Pink Fairies	01.1971	-	-	Polydor 2058 089	[written by The Pink Fairies][produced by Peter Knight Jnr.]
Well ,well,well/Hold on	Pink Fairies	11.1972	-	-	Polydor 2058 302	[written by Wayne][produced by David Hitchcock]
Between the lines/Spoiling for a fight	Pink Fairies	09.1976	-	-	Stiff BUY 2	[written by C. Kid][produced by Everyone]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz

The never never land	Pink Fairies	05.1971	-	-	Polydor 2383 045	[produced by Pink Fairies, Neil Slaven]
What a bunch of sweeties	Pink Fairies	07.1972	48[1]	-	Polydor 2383 132	[produced by Pink Fairiesn]
Kings of oblivion	Pink Fairies	.1975	-	-	Polydor 2383 212	[produced by David Hitchcock]
Flashback	Pink Fairies	06.1973	-	-	Polydor 2384 071
Live at the Roundhouse 1975	Pink Fairies	06.1982	-	-	Big Beat WIK 14

wtorek, 24 stycznia 2017

Patra

Prawdziwe imię: Dorothy Smith. Urodzona 22 stycznia 1972 w Kingston na Jamajce.
Patra jako pierwsza została okrzyknięta "królową muzyki dancehall" i "diwą reggae", była ona pierwszą jamajską kobietą która zyskała światowy rozgłos i uznanie, przetarła drogę do kariery innych żeńskich wokalistek pochodzących z Karaibów. Jej twórczość to mieszanka solu, rapu, dancehallu i muzyki disco.

Inspirację dla jej twórczości stanowiły jamajskie gatunki muzyczne takie jak ragga muffin i dancehall, a także takie wokalistki jak Tina Turner czy Sade. Patra urzekła publiczność amerykańską swoją egzotyczną urodą, a także bardzo odważnymi, wyzwolonymi tekstami, swoim unikalnym stylem epatującym sex appealem.
Jako dziecko śpiewała w chórze kościelnym.
Zadebiutowała w 1993 roku albumem "Queen of the pack" na rynku amerykańskim, który uzyskał status złotej płyty wcześniej miała na koncie duety z jamajskim artystami takimi jak Shabba Ranks czy Mad Cobra.
Właśnie z tego albumu pochodzą single "Think about it", największy hit "Romantic Call" (duet z amerykańską raperką Yo-Yo) i "Worker Man".
Właśnie w 1993 roku otrzymała międzynarodowe nagrody w kategorii reggea zyskując tytuły "najlepsza wokalistka' i "najlepsza piosenka".
W 1995 roku nagrała razem z największymi ówczesnymi gwiazdami r'n'b i soul m.in. Aaliyah, TLC, Vanessa Williams,Brandy utwór "freedom" do filmu "Phanters".
W tym samym roku wydała drugą płytę "Scent of Attraction" nie odniósł aż tak wielkiego sukcesu jak "Queen of the Pack".
Najwiekszy rozgłos uzyskały utwory: "Pull up to the bumper"-cover piosenki Grace Jones, "Scent of Atrraction"-duet z artystą r'n'b Aaronem Hallem i "Hot stuff" z hiphopowym grilsbandem Salt'N'Pepa.
Po 10 latach nieobecności na scenie muzycznej Patra wraca najnowszym singlem "The Great Escape" wydanym w 2006 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Think (About It)	Patra feat. Lyn Collins	11.1993	-	-	Epic 77 161	[written by J. Brown, Patra][produced by Salaam Remi]
Family Affair	Shabba Ranks feat. Patra,Terri & Monica	02.1994	-	84[2]	Atlas 855 232	[16[18].R&B Chart][piosenka z filmu "Addam's Family Values"]
Worker Man	Patra	04.1994	-	53[16]	Epic 77 289	[written by D. Smith, A. Kelly][produced by C. "Specialist" Dillon, Anthony "CD" Kelly][20[20].R&B Chart][1[1][15].Hot Disco/Dance;Epic 77 521 12"]
Romantic Call	Patra feat. Yo-Yo	08.1994	-	55[16]	Epic 77 624	[written by D. Smith, H. Tee, Y. Whitaker ][produced by Howie Tee][35[20].R&B Chart][21[7].Hot Disco/Dance;Epic 77 649 12"][sample z "Bitches Brew"-Miles Davis]
Pull Up to the Bumper	Patra	08.1995	-	60[10]	550 Music/Epic 77 931	[written by D. Mano, G. Jones, R. Shakespeare, S. Dunbar][produced by Salaam Remi][hit Grace Jones z 1981r][21[16].R&B Chart][15[10].Hot Disco/Dance;550 Music 77 970 12"]
Scent of Attraction	Patra feat. Aaron Hall	03.1996	-	82[7]	550 Music/Epic 78 257	[written by A. Hall, C. Farrar, C. Dillon, D. Smith, E. Dillon, T. Taylor][produced by Charles Farrar , Troy Taylor][sample z "Shadows"-Tom Scott][31[14].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Queen of the Pack	Patra	04.1994	-	103[25]	Epic 53 763	[gold-US]
Scent of Attraction	Patra	09.1995	-	151[4]	550 Music 67 094	-

Brandy

Znana pod tym pseudonimem Brandy Rayana Norwood urodziła się 11 lutego 1979 roku w McComb w amerykańskim stanie Missisipi. Jej rodzina zawsze miała związki z muzyką. Ojciec Brandy, Willie Norwood był dyrektorem chóru i piosenkarzem R&B.

Także jej brat zaczął rozwijać muzyczną i aktorską karierę, a najbardziej znany kuzyn - Snoop Dogg jest światową gwiazdą hip-hopu. Mając tak utalentowane dzieci, państwo Norwood postanowili przenieść się do Kalifornii, aby zapewnić im większą szanse na karierę. Zamieszkali w Carson.

Faktycznie, dość szybko Brandy znalazła się w zespole dziecięcym, a już w wieku 11 lat została zaangażowana do chórków młodych zespołów R&B. Kilka lat później, w 1993 roku na jednym z przyjęć dostrzegł ją menedżer Atlantic Records, który po przesłuchaniach postanowił zawrzeć z nią kontrakt. Brandy miała wtedy jedynie 14 lat.

Wkrótce rozpoczęły się prace nad debiutancką płytą wokalistki. Jej premiera została poprzedzona wydaniem bardzo dobrze przyjętego singla "I Wanna Be Down", który dotarł na pierwsze miejsce listy przebojów. Pierwszy album ukazał się pod tytułem "Brandy" we wrześniu 1994 roku i choć osiągnął jedynie 20. miejsce na liście Billboardu został doceniony przez krytykę. Dla nastoletniej Brandy był to doskonały początek kariery.

Młoda gwiazda podtrzymała dobrą passę, nagrywając wraz z Lennym Kravitzem piosenki na ścieżkę muzyczną do filmu "Batman Forever". W tym samym 1995 roku nagrała przebojowy utwór "Sittin' Up in My Room" do reżyserowanego przez Foresta Whitakera filmu "Czekając na miłość" ("Waiting to Exhale"), z udziałem Whitney Houston i Angeli Bassett. Także rok później wzięła udział w tworzeniu muzyki do znanego obrazu "Desperatki" ("Set It Off") z Queen Latifah i Jadą Pinkett, co przyniosło jej nominację do nagrody Grammy.

Kolejne lata poświęciła Brandy na rozwój kariery w przemyśle filmowym. Od 1996 roku zaczęła występować w tytułowej roli w serialu telewizyjnym "Moesha", opowiadającym o dorastaniu czarnej nastolatki. Niedługo po rozpoczęciu emisji serial był najchętniej oglądanym programem telewizji UPN. W 1997 roku piosenkarka i aktorka wystąpiła w głównej roli w filmie telewizyjnym "Kopciuszek" ("Cinderella") u boku słynnej Whoopie Goldberg i zyskała przychylne oceny swojej gry.

Do muzyki Brandy powróciła w 1998 roku, kiedy to ukazał się jej drugi album "Never Say Never". Była autorką kilku utworów, jakie się na nim znalazły, potwierdzając, że jest coraz bardziej dojrzałą artystką. Singel z tej płyty, duet "The Boy Is Mine", nagrany z piosenkarką Monicą, spędził 13 tygodni na liście Billboard Hot 100, co było wynikiem rekordowym i zapewniło mu status jednego z największych przebojów lat 90. Podobno to właśnie popularność tej piosenki otworzyła azjatyckie rynki na mało tam dotychczas lubianą muzykę R&B, co świadczy o prawdziwie światowym sukcesie Brandy.

Po zakończeniu wszystkich promocyjnych obowiązków związanych z premierą drugiej płyty Brandy skoncentrowała się na swojej serialowej roli. Zagrała także w dwóch kinowych filmach. W 1998 miała jedną z głównych ról w horrorze "Koszmar następnego lata" ("I Still Know What You Did Last Summer"). Rok później pojawiła się w produkowanym przez siebie obrazie "Platynowa płyta" ("Double Platinium"), opowiadającym o związku młodej piosenkarki z matką. Nadmiar pracy spowodował, że jesienią 2000 roku Brandy znalazła się w szpitalu z powodu odwodnienia. Tabloidy spekulowały na temat uzależnienia od leków i destrukcyjnego wpływu tabletek na odchudzanie, jakie miała brać artystka, jednak ona sama zdecydowanie zaprzeczyła wszelkim podejrzeniom i szybko wróciła do pracy.

Dopiero po zakończeniu serialu (po 6 sezonach) Brandy wróciła do kariery muzycznej. W 2001 roku nagrała wraz z bratem Rayem-J utwór na składankę poświęconą piosenkarzowi Philowi Collinsowi. Został on wybrany na promocyjny singel i spełnił swoje zadanie doskonale, lokując się w pierwszych dziesiątkach list przebojów na całym świecie.

Przed wydaniem kolejnej płyty Brandy związała się z producentem Robertem "Big Bertem" Smithem i niedługo potem obwieściła, że spodziewa się potomka. Jednakże po urodzeniu dziecka i niecałym roku od zawarcia małżeństwa (które potem okazało się niepotwierdzone oficjalnie w urzędzie) para postanowiła się rozstać, co było tematem programu MTV "Special Delivery". Brandy i Smith zostali potem oskarżeni przez niektóre media o celowe działanie mające na celu jedynie przyciągnięcie uwagi przed premiera płyty artystki.

Ukazała się ona w marcu 2002 roku pod tytułem "Fool Moon" i po raz kolejny zdobyła bardzo dobre miejsca na listach sprzedaży, pomimo niezbyt zachęcających recenzji w prasie muzycznej. Brandy ponownie postanowiła zrobić sobie przerwę i zajęła się wychowywaniem córki.

Po dwóch latach powróciła czwartą płytą "Afrodisiac", do której powstania przyczynili się między innymi Kanye West i Timbaland. Wydany w czerwcu 2004 roku album był oczywiście komercyjnym sukcesem, choć nie tak wielkim, jak poprzednie, ale odzyskał 25-letniej piosenkarce uznanie krytyków.

W połowie 2006 roku Brandy pojawiła się jako jedna z jurorów w bardzo popularnym programie w telewizji NBC "America's Got Talent". Był to jeden z najchętniej oglądanych programów telewizyjnych w lecie tego roku. Niestety piosenkarka nie pojawiła się w późniejszych edycjach programu ze względu na kłopoty w życiu prywatnym. Pod koniec 2006 roku uczestniczyła w wypadku samochodowym i choć udało jej się uniknąć więzienia za spowodowanie śmierci innej kobiety, została pozwana przez dwie osoby o wysokie odszkodowanie. Sprawy nie znalazły jeszcze swojego rozwiązania, ale wiadomo, że rodzina zabitej domaga się od gwiazdy 50 milionów dolarów zadośćuczynienia.

Brandy znana jest z tego, że chętnie udziela wywiadów i utrzymuje dobre kontakty z licznymi sympatykami, korzystając z internetu. - To co mnie interesuje w serwisie MySpace, to fakt, że mogę porozmawiać osobiście z moimi fanami - tłumaczyła artystka w wywiadzie dla DJbooth.com. - Zapewniam, że nikt inny tego za mnie nie robi, jestem tylko ja, sam na sam z moimi wielbicielami. (...) Nazywam ich "gwiazdami", ponieważ bez nich ja sama nie świeciłabym tak mocno.

Żródło:http://muzyka.wp.pl

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I wanna be down	Brandy	10.1994	44[18]	6[28]	Atlantic 87 225	[gold-US][written by Keith Crouch, Kipper Jones][produced by Keith Crouch][1[4][38].R&B Chart]
Baby /I wanna be down [remix]	Brandy	02.1995	174[2]	4[20]	Atlantic 87 173	[platinum][written by Keith Crouch, Kipper Jones, Rahsaan Patterson][produced by Keith Crouch][1[4][24].R&B Chart]
Best friend/Movin' on	Brandy	06.1995	-	34[20]	Atlantic 87 148	[written by Keith Crouch, Glenn McKinney][produced by Keith Crouch][7[20].R&B Chart]
Brokenhearted	Brandy featuring Wanya Morris of Boyz II Men	09.1995	-	9[20]	Atlantic 87 150	[gold][written by Keith Crouch, Glenn McKinney][produced by Keith Crouch][2[25].R&B Chart]
Sittin' up in my room/My love ,sweet love [Patti LaBelle]	Brandy	12.1995	30[8]	2[33]	Arista 12 929	[platinum][written by Kenneth "Babyface" Edmonds][produced by Babyface][2[30].R&B Chart][piosenka z filmu Waiting to exhale]
Missing you/So right,for life [Michael Speaks]	Brandy ,Tamia,Gladys Knight & Chaka Khan	08.1996	-	25[20]	East West 64 262	[written by Gordon Chambers, Barry Eastmond][produced by Barry Eastmond][10[27].R&B Chart][piosenka z filmu Set it off]
The boy is mine	Brandy & Monica	05.1998	2[47]	1[13][27]	Atlantic 84 089	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Brandy Norwood, LaShawn Daniels, Rodney Jerkins, Fred Jerkins III][produced by Rodney Jerkins, Brandy][Grammy 1998-Best R&B Performance][1[8][31].R&B Charts]
Top of the world	Brandy feat Mase	07.1998	2[21]	44[16].Hot 100 Airplay Chart	Album cut	[silver-UK][written by Mason Betha, LaShawn Daniels, Traci Hale, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins, Isaac Phillips, Nycolia Turman][produced by Rodney Jerkins][4[21].R&B Chart]
Have you ever?/Top of the world [remix]	Brandy	12.1998	13[17]	1[2][22]	Atlantic 84 198	[written by Diane Warren][produced by David Foster][2[15].R&B Chart]
Angel in disquise	Brandy	12.1998	-	72[14]	Album cut	[written by LaShawn Daniels, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins, Isaac Philips, Nycolia Turman, Traci Hale][produced by Rodney "Darkchild" Jerkins][17[13].R&B Chart]
Almost doesn' t count	Brandy	04.1999	15[13]	16[20]	Album cut	[written by Shelly Peiken, Guy Roche][produced by Guy Roche][16[20].R&B Chart]
U don' t know me [Like u used to]	Brandy feat Shaunta & Da Brat	10.1999	180[1]	79[6]	Atlantic 84 508	[written by Brandy Norwood, Rodney Jerkins, Isaac Phillips, Paris Davis, Sean Bryant][produced by Rodney Jerkins][25[20].R&B Chart]
Another day in paradise	Brandy & Ray-J	06.2001	5[17]	-	WEA WEA 327 [UK]	[written by Phil Collins][produced by Guy Roche][oryginal by Phil Collins 1984]
What about us	Brandy	01.2002	4[21]	7[18]	Atlantic 85 217	[written by LaShawn Daniels, Rodney Jerkins, Brandy Norwood, Nora Payne, Kenisha Pratt][produced by Rodney Jerkins][3[20].R&B Chart]
Full moon	Brandy	05.2002	15[13]	18[20]	Atlantic 85 269	[written by Mike City][produced by Mike City][16[20].R&B Chart]
Talk about our love/Turn it up	Brandy feat Kanye West	06.2004	6[15]	36[14]	Atlantic 88 395	[written by Claude Cave II, Harold Lilly, Kanye West, Carlos Wilson, Louis Wilson, Ricardo Wilson][produced by Kanye West][16[20].R&B Chart][sample z "Gilly Hines"-Mandrill]
Afrodisiac	Brandy	10.2004	11[13]	-	Atlantic 93 337	[written by Isaac Phillips, Kenisha Pratt, Kenneth Pratt, Tim Mosley][produced by Timbaland]
Who is she 2 u	Brandy	04.2005	50[7]	85[4]	Atlantic 93 338	[written by Walter Millsap III, Candice Nelson, Timothy Mosley, Jacqueline Hilliard, Leon Ware][produced by Timbaland; Walter Millsap III ][43[11].R&B Chart][sample z "Instant love"-The Main Ingradient]
Right Here (Departed)/Gonna Find My Love	Brandy	08.2008	-	34[18]	Epic 88697472432 [UK]	[written by Evan "Kidd" Bogart, Victoria Horn, Rodney Jerkins, Erika Nuri, David "DQ" Quin~ones][produced by Rodney Jerkins][22[17].R&B Chart]
Long Distance	Brandy	10.2008	-	124	Epic	[written by Jeff Bhasker, Rodney Jerkins, Philip Lawrence, Bruno Mars][produced by Rodney "Darkchild" Jerkins, Bruno Mars][38[17].R&B Chart]
Put It Down	Brandy Feat. Chris Brown	09.2012	-	65[11]	Epic	[written by Shondrae Crawford/Sean Garrett/Dwayne Abernathy/Chris Brown][produced by Shondrae Crawford/Sean Garrett][3.R&B Chart]
Beggin & Pleadin	Brandy	01.2016	-	176	Slayana	[written by Ronald Colson, Warren Felder ,John Lee Hooker, Kirby Lauryen, Steve Mostyn, Brandy Norwood ,Andrew Wansel][produced by Pop & Oak, Flippa Mostyn ]

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz

Brandy Brandy 09.1994 119[3] 20[89] Atlantic 82 610 [4x-platinium-US][silver-UK][produced by Keith Crouch, Darryl Williams]

Never s-a-y never Brandy 06.1998 19[62] 2[72] Atlantic 83 039 [5x-platinum-US][platinum-UK][produced by Dallas Austin, David Foster, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins, Brad Gilderman, Marc Nelson, Harvey Mason Jr., Guy Roche]

Full moon Brandy 02.2002 9[29] 2[30] Atlantic 83 493 [platinum-US][gold-UK][produced by Big Bert, Stuart Brawley, Warryn Campbell, Mike City, Keith Crouch, Jason Derlatka, Fred Jerkins III, Kamillion]

Afrodisiac Brandy 06.2004 32[20] 3[13] Atlantic 83 633 [gold-US][silver-UK][produced by Warryn "Baby Dubb" Campbell, Big Chuck, Theron Feemster, Walter Millsap III, Organized Noise, Timbaland, Kanye West]

The best of Brandy 04.2005 24[6] 27[5] Atlantic 74 647 [produced by Dallas Austin, Babyface, Mike City, Keith Crouch, Barry Eastmond, David Foster, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins, Quincy Jones, Johnny de Mairo, Walter Millsap III, QDIII, Guy Roche, Soulshock & Karlin, Timbaland, Kanye West]

Human Brandy 12.2008 - 16[13] Epic 88697272712 [produced by Brian Kennedy/Bruce Waynne/Bruno Mars/Chase Cashe/Dapo Torimiro/Dernst Emile/Dirty Swift/Hit-Boy/Philip Lawrence/RedOne/Rodney Jerkins/Soundz/Toby Gad]

Two Eleven/TD> Brandy 11.2012 87[1] 3[2] Chameleon 88725442842 [UK] [produced by Brandy , Bangladesh, The Bizness, Warryn Campbell, Mike City, Danja, E. Earl, Peter Edge, Sean Garrett, H-Money, Danny Morris, Brandon Ramon Johnson, Jim Jonsin, Rico Love ,P-Nasty ,Pierre Medor, Breyon Prescott, Switch, Mike Will, Made It, Mario Winans]

Autor: martyn o 09:49 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: Brandy, Mississippi

Elbow

Elbow- Unikający trendów. Pozbawieni nadętego pseudoekscentryzmu. Oszczędzając nam skandali i udziwnionych przebieranek, skutecznie burzą stereotyp gwiazdy. Tak, tak -muzycy Elbow są zwyczajni aż do bólu. Tyle, że genialni. Ale niech porzucą nadzieję wszyscy ci, którzy liczą na biograficzny schemacik: próby, koncerty, upragniony kontrakt, listy przebojów, MTV, groupies i autografy. Bo historia Elbow - oprócz tego, że jest długa — walczy z przeładowaniem showbusinessowymi kłamstewkami i długoletnimi poszukiwaniami własnego stylu. A jeśli do tej pory nie mieliście komu zazdrościć wytrwałości w dążeniu do celu, bliższe zapoznanie z brytyjskimi muzykami zmieni to brutalnie. Pochodzą z Bury, niewielkiego miasteczka w północno-zachodniej Anglii. Takiego, w którym co drugi mieszkaniec to pewniak do nagrody Frustrata Roku. Poznali się jeszcze w szkole średniej. Mark Potter, Richard Jupp i Pete Turner założyli na początku lat dziewięćdziesiątych grającą wyłącznie znane kawałki kapelę, do której dwa lata później dołączył młodszy brat Marka, Craig, i obecny wokalista Elbow, Guy Garvey. Graliśmy piosenki Chucka Berry'ego. Rzeczy dla początkujących, to było wszystko, co potrafiliśmy- wspomina Turner. Przez sześć lat występowali jako Soft. Na użytek niewymagającej publiczności i panów z firm fonograficznych bawili się w mato efektowny funk rock. A na boku co nieco eksperymentowali.
Na Elbow przechrzcili się gdzieś w okolicach roku 1998. Dziwnie brzmiącą nazwę zaczerpnęli z filmu Dennisa Pottera The Singing Detective. Mark wyjaśnia: jest tam taka scena, w której leżący w szpitalnym łóżku facet pyta pielęgniarkę o, jej zdaniem, najpiękniejsze angielskie słowo. Ona wymienia różę czy coś takiego, a on wtedy mówi: "Nie, to łokieć". Tego typu wydarzenia widocznie zobowiązują, bo zaraz po zmianie nazwy muzycy na dobre zapomnieli o głupawych, komercyjnych pioseneczkach i poświęcili się temu, co do tej pory traktowali jedynie jako zajęcie dodatkowe. W domowym studiu przyjaciela zespołu nagrali czwórkę zatytułowaną Noisebox i rozpoczęli szturm na rodzime listy przebojów.
Mimo początkowych sukcesów przemysł muzyczny szybko dał im się we znaki. Zaliczanie kontraktowych rozczarowań zaczęli od podpisanej w 1998 roku umowy z firmą Island. Zdążyli, co prawda, nagrać dla niej album (część materiału zarejestrowali we Francji), ale na jego wydanie czasu już zabrakło. Island została bowiem wchłonięta przez koncern Seagram. Do cierpiącego po stracie wydawcy zespołu z odsieczą przybyła firma EMI. I tym razem muzycy musieli obejść się smakiem, bo chociaż rzeczona wytwórnia podpisanie kontraktu obiecała, jakoś podejrzanie zapomniała słowa dotrzymać. Rok później udało im się jednak dogadać z niezależną firmą z Manchesteru - Uglyman Records. Umowa - dotrzymana!- dotyczyła nagrania dwóch czwórek, z których pierwsza, Newborn, ukazała się w sierpniu 2000 roku. I ułatwiła Elbow trafienie pod skrzydła V2. Grupa wywiązała się więc szybko z obowiązków kontraktowych z Uglyman, wydając EP Any Day Now, i zabrała za pracę nad nieszczęsnym albumem debiutanckim.
Z części utworów z nagranej w 1998 roku płyty muzycy zrezygnowali (większość z nich znalazła się potem na stronach B singli), dodając w ich miejsce kilka zupełnie nowych kompozycji. Produkcją zajął się Ben Hillier (na koncie ma chociażby Think Tank Blur i solowe płyty Grahama Coxona). Wydany w 2001 roku zestaw Asleep In The Back, na którym obok melancholii i bogatych dźwiękowych struktur, niepodzielnie panuje wyraźna skłonność muzyków do eksperymentowania, szybko pokrył się złotem. Okrzyknięty klasycznym dziełem tak zwanego nu prog, zapewnił artystom nominację do Brit Awards i zgarnął Mercury Prize, zostawiając w tyle między innymi płyty Turin Brakes czy PJ Harvey. No, i pociągnął za sobą lawinę porównań do Radiohead. Porównań, które, swoją drogą, specjalnej przykrości muzykom nie sprawiły. Garvey: Nie przeszkadza nam to, naprawdę. To świetna kapela. Znacznie bardziej muzycy oburzali się, gdy ktoś widział w nich amatorów autodestrukcyjnych praktyk z listą nieudanych związków i niepokojów egzystencjalnych pod ręką. Żeby wytrzymać ze sobą przez dziesięć lat po tym wszystkim, co przeszliśmy, trzeba być optymistą - zapewniali.
Asleep In The Back zasugerował formacji również konieczność rozpoczęcia intensywnego życia koncertowego. Trasa po Stanach, występy w Europie, supportowanie Manic Street Preachers, Blur i Grandaddy - to tylko jego najważniejsze odsłony. Przerwy między graniem na żywo artyści wykorzystywali natomiast do tworzenia premierowego materiału. Zarejestrowali go przy ponownym udziale Hilliera - w liverpoolskim studiu Parr Street, czyli tam, gdzie Coldplay nagrywał A Rush Of Blood To The Head.
Drugi album Elbow, Cast Of Thousands, rewolucyjnych zmian stylistycznych nie przyniósł. To ciągle te same posępne, ezoteryczno-klaustrofobiczne klimaty i osobiste, szczere teksty. Ale jak się pilnie odrobiło lekcje z OK Computer, to można dziś zbierać pochwały za umiejętność tworzenia muzyki trudnej i bezpretensjonalnej jednocześnie, monumentalnej, ale pozbawionej męczącej, wymuszonej podniosłości.
I ciekawostka: Cast Of Thousands wykreowało dwie nieznane do tej pory światu gwiazdy - parę okładkowych woskowych figur, które wytrwale towarzyszyły grupie na tegorocznych letnich festiwalach. Jak się jednak okazuje dni Elle i Bo (wybór imion ewidentnie nieprzypadkowy) są już policzone. Garvey bowiem zarzucił nie tak dawno fanów pomysłami ich skutecznej eliminacji. Muzycy Elbow najbardziej skłaniali się ku zafundowaniu bohaterom okładki swojego drugiego albumu wycieczki w kosmos, tudzież rozwaleniu ich, powiedzmy, sympatycznym toporkiem podczas występu w Top Of The Pops... A nie mówiłam, że są normalni.

Single

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[UK] Komentarz

Red /Vum garda Elbow 04.2001 36[2] - V2 VVR 5016153 [written by Elbow/Guy Garvey][produced by Ben Hillier/Elbow]

Powder blue/Suffer/About time Elbow 07.2001 41[2] - V2 VVR 5016163 [written by Elbow][produced by Elbow]

Newborn /Lucky with disease/Press your lips Elbow 10.2001 42[2] - V2 VVR 5016173 [written by Elbow/Guy Garvey][produced by Steve Osborne]

Asleep in the back/Coming Second Elbow 02.2002 19[4] - V2 VVR 5018703 [written by Guy Garvey/Mark Potter/Craig Potter/Richard Jupp/Pete Turner][produced by Ben Hillier/Elbow]

Fallen angel Elbow 08.2003 19[9] - V2 VVR 5021803 [written by Elbow/Guy Garvey][produced by Ben Hillier/Elbow]

Fugitive motel Elbow 11.2003 44[2] - V2 VVR 5021823 [written by Elbow][produced by Ben Hillier/Elbow]

Not a job Elbow 03.2004 26[2] - V2 VVR 5024678 [written by Elbow/Guy Garvey][produced by Ben Hillier/Elbow]

Forget Myself Elbow 09.2005 22[5] - V2 VVR 5032543 [written by Elbow/Guy Garvey][produced by Tom Rothrock/Elbow]

Leaders Of The Free World Elbow 11.2005 53[3] - V2 VVR 5035623 [written by Elbow/Guy Garvey][produced by Elbow]

Grounds for Divorce Elbow 03.2008 19[28] - Polydor 1761656 [gold-UK][written by Guy Garvey/Mark Potter/Craig Potter/Richard Jupp/Pete Turner][produced by Craig Potter]

One Day Like This Elbow 05.2008 4[220] - Polydor 1767730 [2x-platinum-UK][written by Elbow][produced by Craig Potter/Elbow]

Live From London Digital EP: Grounds For Divorce / One Day Like This / Newborn Elbow 06.2008 194[1] - Polydor -

Running To Stand Still Elbow 02.2009 121[1] - Polydor [written by U2,Bono][produced by Craig Potter]

Neat Little Rows Elbow 03.2011 108[2] - Polydor [written by Elbow/Guy Garvey][produced by Craig Potter]

Open Arms Elbow 04.2011 58[4] - Fiction GBUM 71031112 [written by Elbow/Guy Garvey][produced by Craig Potter/Elbow]

New York Morning Elbow 01.2014 130 - Polydor [written by Elbow/Guy Garvey][produced by Craig Potter]

Fly Boy Blue/Lunette Elbow 01.2014 183 - Polydor [written by Elbow/Guy Garvey][produced by Craig Potter]

Lost Worker Bee EP. Elbow 07.2015 123 - Polydor -

Magnificent (She Says) Elbow 02.2017 97[1] - Polydor GBUM 71606075 [written by Elbow/Guy Garvey][produced by Craig Potter]

Golden Slumbers Elbow 11.2017 29[7] - Polydor GBUM 71705929 [written by John Lennon,Paul McCartney][produced by Craig Potter]

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[UK] Komentarz
Asleep in the back Elbow 05.2001 14[37] - V2 VVR 1015882 [gold-UK][produced by Ben Hillier]

Cast of thousands Elbow 08.2003 7[23] 196[1] V2 VVR 1021812 [gold-UK][produced by Ben Hillier/Elbow]

Leaders of the free world Elbow 09.2005 12[17] - V2 VVR 1032552 [gold-UK][produced by Elbow]

The Seldom Seen Kid Elbow 03.2008 5[245] 109[1] Fiction 1764098 [3x-platinum-UK][produced by Craig Potter]

Build a Rocket Boys! Elbow 03.2011 2[79] 151[2] Fiction 2762328 [platinum-UK][produced by Craig Potter]

Dead in the Boot Elbow 09.2012 4[16] - Fiction 3711011 [silver-UK][produced by Ben Hillier/Craig Potter/Elbow/Mushy the Cat]

The Take Off and Landing of Everything Elbow 03.2014 1[1][27] 83[2] Fiction 3754767 [gold-UK][produced by Craig Potter]

Little Fictions Elbow 02.2017 1[1][14] 172[1] Fiction 5722720 [gold-UK][produced by Craig Potter]

The Best of Elbow Elbow 12.2017 11[16] - Polydor 6716505 [gold-UK]

Giants of All Sizes Elbow 10.2019 1[1][12] - Polydor 7764406 [silver-UK][produced by Craig Potter]

Live at the Ritz: An Acoustic Performance Elbow 04.2020 58[1] - Polydor 869217 -

Flying Dream 1 Elbow 12.2021 7[5] - Polydor 3874788 [produced by Craig Potter]

Audio Vertigo Elbow 04.2024 1[1][2] - Polydor 5875759 [produced by Craig Potter]

Autor: martyn o 08:58 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: Elbow, Manchester

poniedziałek, 23 stycznia 2017

J. Cole

J. Cole, właśc. Jermaine Lamarr Cole (ur. 28 stycznia 1985r) - amerykański raper i producent muzyczny. Aktywny na scenie muzycznej od 2007 roku. W 2009, jako pierwszy artysta, dołączył do wytwórni Roc Nation. Jednak dopiero dwa lata później ukazał się jego debiutancki album zatytułowany Cole World: The Sideline Story. Odniósł sukces, zadebiutował na najwyższym miejscu notowań Billboard 200 i Top R&B/Hip-Hop Albums. Uzyskał wynik 217.000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Otrzymał nominację w kategorii Best New Artist, czyli "najlepszego nowego artysty", na 54. gali rozdania Grammy. 18 czerwca 2013 ukazał się drugi studyjny album rapera zatytułowany Born Sinner z którego pochodzą single takie jak Power Trip, Crooked Smile, She Knows i Forbidden Fruit.
Cole urodził się 28 stycznia 1985 roku. Ojciec rapera służył w Armii Stanów Zjednoczonych. Mając niecały rok, przeniósł się do Fayetteville, gdzie był wychowywany bez ojca. Uczęszczał do Terry Sanford High School, którą ukończył w 2003 roku. Przeniósł się do Nowego Jorku, do prywatnej uczelni St. John's University, którą również ukończył, ale z wyróżnieniem.

Z muzyką zetknął się w wieku 13 lat. Wtedy to też zaczął rapować. Dzięki pomocy kuzyna, który przedstawił mu podstawy rymowania, inspirowany Canibusem i Tupakiem Shakurem rozpoczął nagrywanie. W wieku 15 lat miał już kilka tekstów, jednak nie miał warunków do nagrywania. Wtedy to matka zakupiła mu Roland TR-808, by mógł produkować muzykę. Dwa lata później pod pseudonimem "Therapist" – "terapeuta" jego piosenki były dostępne w sieci.

W 2007 roku wydał swój pierwszy mixtape pt. The Come Up, na którym spośród 21 utworów, Cole wyprodukował 14. Wśród producentów znalazł się także Kanye West. Mixtape trwał ponad godzinę.

W 2009 roku, raper wydał swój drugi mixtape. Nazwał go The Warm Up. Album zebrał pozytywne recenzje. 21 czerwca jeszcze tego samego roku odbyła się premiera teledysku do pierwszego singla "Who Dat" w programie telewizyjnym 106 & Park. W międzyczasie raper opublikował trzy utwory: "Wet Dreams", "Won't Be Long", i "Never Told", które miały znaleźć się na jego debiutanckim albumie.

12 listopada 2010 r. opublikowano trzeci mixtape zatytułowany Friday Night Lights. Tak jak poprzednie produkcje, tak i ta zebrała poztywne oceny. Od Jacques Morel otrzymał maksymalną liczbę gwiazdek (10 na 10). Gościnnie wystąpili między innymi Drake, Wale, Kanye West czy Big Sean. Natomiast produkcją zajęli się oprócz Cole, to Kanye West, Timbaland czy James Yancey.

W 2009 roku wystąpił u boku Jaya Z, w piosence "A Star Is Born" pochodzącej z albumu The Blueprint 3. Pojawił się także obok Wale w utworze "Beautiful Bliss", z albumu Attention Deficit. W styczniu 2010, pojawił się u boku Jay Electronica i Mos Defa, duetu Reflection Eternal, w piosence "Just Begun". Gościł na mixtapie May 25th, autorstwa B.o.B, w utworze "Gladiators".

Cole, od 5-21 stycznia 2011 roku, występował przed Drake'em, na trasie koncertowej Light Dreams and Nightmares, w Wielkiej Brytanii.

22 maja 2011 r. raper wydał utwór "Return of Simba", będący trzecią częścią serii "Simba", po "Simba" i "Grown Simba". Kilka miesięcy później ukazał się teledysk do pierwszego oficjalnego singla "Work Out". Natomiast 22 sierpnia ukazała się okładka debiutanckiego albumu, zaprojektowana przez Alexa Haldiego. 13 września 2011 r. ukazał się drugi utwór promujący pt. "Can't Get Enough" w którym gościnnie wystąpił Trey Songz. Dwa tygodnie później ukazał się pierwszy solowy album zatytułowany Cole World: The Sideline Story. Promowany kilkoma singlami odniósł sukces. Zadebiutował na szczycie notowania Billboard 200 ze sprzedażą 218.000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu. 2 grudnia 2011 roku, album zyskał wynik 500.000 egzemplarzy, które przyczyniły się do uzyskania statusu złotej płyty. Certyfikat został przyznany przez organizację Recording Industry Association of America. Do maja 2012 r. sprzedano ponad 600.000 kopii albumu. W podstawowej wersji płyty znajduje się 16 utworów, natomiast na iTunes jest ich 18. Wśród gości wystąpili Jay Z, Missy Elliott, Drake i Trey Songz. Spośród 16 piosenek, 12 sam wyprodukował J. Cole. Raper przy tym korzystał z sampli takich artystów jak: Dexter Wansel, Milton Nascimento, Bone Thugs-n-Harmony, Mariah Carey, Kanye West czy Paula Abdul. Krytycy oceniali album wysoko; David Jeffries z portalu Allmusic ocenił płytę czterema na pięć gwiazdek.
15 sierpnia 2014 roku wytwórnia Dreamville wypuściła utwór "Be Free" będący odpowiedzią artysty na incydent mający miejsce 9 sierpnia, w wyniku którego zginął Michaela Brown w Ferguson, Missouri. 16 listopada Cole zapowiedział w wypuszczonym trailerze wideo swój trzeci studyjny album zatytułowany 2014 Forest Hills Drive. Premierę poprzedzało wypuszczenie czterech singli "Apparently", "Wet Dreamz", "No Role Modelz", oraz "Love Yourz". 9 grudnia 2014 wydał trzeci album 2014 Forrest Hills Drive przy udziale wytwórni Dreamville Records, Roc Nation i Columbia Records, za który 31 marca otrzymał platynową płytę. Album tym samym stał się pierwszym od 1989 roku albumem hip-hopowym bez udziału gościnnych nagrań, który zyskał status platynowego.

15 grudnia 2015, Cole wystąpił w dokumencie HBO J. Cole: Road to Homecoming, w którym udział brali również Kendrick Lamar, Wale, Rihanna, Pusha T, Big Sean, Jay Z i Drake.

Single

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz

Who Dat J. Cole 05.2010 - 93[1] Roc Nation [written by Jermaine Cole, André Benjamin, Antwan Patton, Patrick Brown, Anthony Parrino][produced by J. Cole, Elite][32[18].R&B Chart]

A Star Is Born Jay Z featuring J. Cole) 05.2010 - - Roc Nation [written by Shawn Carter, Dion Wilson, Jermaine Cole, Kanye West, Maurice Jordan][produced by Kanye West, Kenoe, No I.D.][91[6].R&B Chart]

All I Want Is You Miguel featuring J. Cole 10.2010 - 58[14] Black It [written by Miguel Pimentel/Jermaine Cole/Salaam Remi][produced by Salaam Remi][19[13].R&B Chart]

Feel Love Sean Garrett featuring J. Cole 02.2011 - - Bet I Penned It Music [written by Garrett Hamler, Kennard Garrett, Jermaine Lamarr Cole][produced by Sean Garrett, Clubba Langg][49.R&B Chart]

Work Out J. Cole 07.2011 158[3] 13[28] Roc Nation [2x-platinum-US][written by Joe Coleman/Kanye West/Sameka Rainey/Miri Ben-Ari/Bosko Kante/John Legend/Elliot Wolff][produced by Joe Coleman][10[34].R&B Chart]

Only Wanna Give It to You Elle Varner featuring J. Cole 08.2011 - - J Records [written by Elle Varner, Jermaine Lamarr Cole, Andrew "Pop" Wansel, Warren "Oak" Felder, Frankie Storm][produced by Pop & Oak][20.R&B Chart]

In the Morning J. Cole featuring Drake 10.2011 - 117 [1] Roc Nation [written by Jermaine Cole, Aubrey Graham, Leslie Merceron, Xavier Smith][produced by L&X Music][57[12].R&B Chart]

Mr. Nice Watch J. Cole featuring Jay Z 10.2011 - 119[1] Roc Nation [87.R&B Chart]

Trouble Bei Maejor featuring J. Cole 11.2011 - 113[6] Jive [written by Brandon Green, Jermaine Cole][produced by Bei Maejor][34.R&B Chart]

Can't Get Enough J. Cole featuring Trey Songz 12.2011 169[2] 52[20] Roc Nation [platinum-US][written by Jermaine Cole/Ibrahim Kouyate/Emil Soumah][produced by Brian Kidd][7[32].R&B Chart]

This Time Melanie Fiona featuring J. Cole 02.2012 - - SRC [written by E. Wilson, Johnta Austin, Steve Wyreman, Kevin Randolph, J. Cole][produced by No I.D.][89.R&B Chart]

Nobody's Perfect J. Cole featuring Missy Elliott 06.2012 - 61[19] Roc Nation [written by J.Cole/Curtis Mayfield][produced by J.Cole][3[36].R&B Chart]

Love and War Rita Ora featuring J. Cole 09.2012 193[1] - Roc Nation -

Miss America J. Cole 12.2012 - 120[1] Roc Nation [written by Jermaine Lamar Cole, Brookln Dekker][produced by J. Cole][34[1].R&B Chart]

Cold Blood Yo Gotti featuring J. Cole and Canei Finch .2013 - - Roc Nation [50.R&B Chart]

Power Trip J. Cole featuring Miguel 03.2013 46[15] 19[29] Columbia/Roc Nation USQX 91300310 [UK] [platinum-US][written by Jermaine Cole/Hubert Laws][produced by J Cole][5[36].R&B Chart]

Crooked Smile J. Cole featuring TLC 07.2013 114[2] 27[20] Roc Nation [platinum-US][written by J Cole/Meleni Smith/Ken Lewis/Pete Whitfield][produced by J. Cole, Elite][7[26].R&B Chart]

Forbidden Fruit J. Cole featuring Kendrick Lamar 07.2013 114[2] 27[20] Roc Nation [written by Jermaine Cole, Ronnie Foster][produced by J. Cole, Ron Gilmore][46.R&B Chart]

She Knows J. Cole featuring Amber Coffman 12.2013 - 105[3] Columbia/Roc Nation USQX 91301184 [UK] [written by Jermaine Cole, Madeline McKenna, Ryan Mattos][produced by J. Cole][24[14].R&B Chart]

January 28th J. Cole .2014 - 124 RocNation [written by Jermaine Cole,Yumi Arai,Kunihiko Murai][produced by J. Cole][46.R&B Chart]

03' Adolescence J. Cole .2014 - 123 RocNation [written by James Van Heusen,Johnny Burke,William Brown, Jermaine Cole][produced by William "Willie B." Brown][45.R&B Chart]

Apparently J. Cole 12.2014 - 75[16] Roc Nation [written by Jermaine Cole, Filippo Trecca][produced by J. Cole][28[20].R&B Chart]

A Tale of 2 Citiez J. Cole 12.2014 - 107 RocNation [written by J Cole,Anderson Hernandez][produced by Vinylz][33.R&B Chart]

Fire Squad J. Cole 12.2014 - 105 RocNation [written by J Cole,M. Farner][produced by Vinylz, J. Cole,][31.R&B Chart]

G.O.M.D. J. Cole 12.2014 - 109 Columbia [written by Jermaine Cole, D. Andrews, D. Holmes, E. Jackson, J. Smith][produced by J. Cole][34.R&B Chart]

Planes Jeremih featuring J. Cole 01.2015 - 44 Def Jam [platinum-UK][written by Jeremih Felton, Jermaine Cole, Anderson Hernandez, Kia Jeffries, Adam Woods, Regi Hargis][produced by Vinylz, Frank Dukes][15.R&B Chart]

Wet Dreamz J. Cole 07.2015 - 61[20] Roc Nation [platinum-US][written by Jermaine Cole, C. Simmons, R. Hammond][produced by J. Cole][16.R&B Chart]

No Role Modelz J. Cole 01.2016 - 36[25] Roc Nation [platinum-US][written by Jermaine Cole, Kurtis Figueroa, Darius Barnes, M. Whitemon, Paul Beauregard, Jordan Houston, Tenina Stevens, Earl Stevens, D. Stevens, B. Jones][produced by J. Cole,Phonix Beats][27.R&B Chart]

Love Yourz J. Cole 02.2016 - - Roc Nation [written by Jermaine Cole, Ramon Ibanga, Jr. Carl McCormick, Calvin Price][produced by Illmind, Cardiak, CritaCal][41.R&B Chart]

No Sleeep Janet Jackson featuring J. Cole 06.2015 - 63 Rhythm Nation [written by Janet Jackson ,James Harris III, Terry Lewis][produced by Janet Jackson, Jimmy Jam and Terry Lewis ][18.R&B Chart]

Everybody Dies J. Cole 12.2016 - 57[1] Roc Nation [29.R&B Chart]

False Prophets J. Cole 12.2016 - 54[2] Roc Nation [27.R&B Chart]

Deja Vu J. Cole 12.2016 - 7[5] Interscope QMJMT 1601080 [UK] [written by J Cole][produced by Vinylz, Boi-1da, Velous, J. Cole, Ron Gilmore][4.R&B Chart]

Change J. Cole 12.2016 63[1] 21[2] Interscope QMJMT 1601086 [UK] [written by J Cole][produced by J. Cole ,Ron Gilmore][11.R&B Chart]

For Whom the Bell Tolls J. Cole 12.2016 82[1] 23[2] Interscope QMJMT 1601076 [UK] [13.R&B Chart]

Ville Mentality J. Cole 12.2016 78[1] 24[2] Interscope QMJMT 1601082 [UK] [14.R&B Chart]

She's Mine, Pt. 1 J. Cole 12.2016 81[1] 22[2] Interscope QMJMT 1601084 [UK] [12.R&B Chart]

Immortal J. Cole 12.2016 49[1] 11[5] Interscope QMJMT 1601078 [UK] [written by J Cole][produced by Cardiak, Frank Dukes][6.R&B Chart]

Neighbors J. Cole 12.2016 54[1] 13[5] Interscope QMJMT 1601088 [UK] [written by J Cole][produced by J. Cole][8.R&B Chart]

Foldin Clothes J. Cole 12.2016 89[1] 30[2] Interscope QMJMT 1601090 [UK] [18.R&B Chart]

She's Mine, Pt. 2 J. Cole 12.2016 - 34[1] RocNation [21.R&B Chart]

4 Your Eyez Only J. Cole 12.2016 90[1] 29[1] Interscope QMJMT 1601094 [UK] [17.R&B Chart]

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[UK] Komentarz

Cole World: The Sideline Story J. Cole 10.2011 25[13] 1[1][37] Columbia/RocNation 88697579202 [platinum-US][silver-UK][produced by J Cole/No I.D./Brian Kidd/The University/L&X Music/Canei Finch/Ron Gilmore]

Born Sinner J. Cole 06.2013 7[13] 1[1][22] Columbia/RocNation 88883730272 [platinum-US][silver-UK][produced by J Cole/Christian Rich/DJ Dummy/Elite/Irvin Washington/Jake One/Ken Lewis/Nate Jones/Ron Gilmore/Syience]

2014 Forest Hills Drive J. Cole 12.2014 27[16] 1[110] Columbia 88875044112 [2x-platinum-US][gold-UK][produced by J. Cole, Mark Pitts, CritaCal, Cardiak, Dré Charles, Illmind, Jproof, Nick Paradise, Phonix Beats, Pop Wansel, Ron Gilmore ,Vinylz, Willie B]

Forest Hills Drive: Live From Fayetteville, NC J. Cole 12.2015 - 71[2] RocNation 88985 30368 2 [produced by CritaCal, Cardiak, Dré Charles, Illmind, J. Cole, Jproof, L&X Music, Nick Paradise, Phonix, Beats Pop, Wansel, Ron Gilmore, Vinylz ,Willie B]

4 Your Eyez Only J. Cole 12.2016 21[6] 1[5] Interscope 9800755 [gold-US][produced by J. Cole, Ibrahim Hamad, Elite, BLVK, Boi-1da, Cardiak ,Chargaux, Childish Major, Deputy, Elijah, Scarlett, Frank Dukes, Nate Fox, Nate Jones, Nico Segal, Peter Cottontale, Ron Gilmore ,Steve Lacy, Theo Croker, Velous, Vinylz]

Autor: martyn o 10:16 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: J. Cole

piątek, 20 stycznia 2017

Au Revoir Simone

Au Revoir Simone to indiepopowa grupa z Williamsburg (Brooklyn/Nowy Jork), założona pod koniec 2003 roku. W skład zespołu wchodzą: Erika Forster (śpiew/klawisze), Annie Hart (śpiew/klawisze) i Heather D’Angelo (śpiew/automat perkusyjny/klawisze).
Forster i Hart zaprzyjaźniły się, podróżując pociągiem z Vermont do Nowego Jorku. Ta trójka wystąpiła na Treasure Island Music Festival i na MonolithFestival we wrześniu 2007 roku.

Au Revoir Simone to syntezatorowe trio, w skład którego wchodzą: Erika Forster, Annie Hart i Heather D'Angelo. Wszystkie członkinie zespołu grają na keyboardach i śpiewają, a Heather dodatkowo tworzy podkłady na maszynie perkusyjnej.
W swojej twórczości Au Revoir Simone doskonale wykorzystuje możliwości, jakie daje elektronika (zwielokrotnione, nałożone na siebie rytmy oraz kaskadowe, syntezatorowe dźwięki i chóry), łącząc je z urzekającymi, delikatnymi wokalami i emocjonalnymi tekstami. W efekcie "The Bird Of Music" zaskakuje ciepłą i przytulną atmosferą, obecną nawet w tych utworach, w których trio wykorzystuje prawdziwe palpitacje perkusyjne, przypominające "Homogenic" Bjork (jak choćby w "(A Violent Yet) Flammable World").
Atutem albumu jest także jego spora różnorodność, trudno osiągalna w muzyce elektronicznej, czego przykładem może być choćby niedawna płyta Maps. Na "The Bird Of Music" podkłady perkusyjne nie są jednorodne, a każdy utwór ma swój własny, niepowtarzalny klimat – poczynając od marzycielskiego "The Lucky One", rozwijającego się w rodzaj hymnu, przez dziarski "Sad Song", w którym optymistyczna melodia tworzy kontrast z niewesołym tekstem, potem walczykowate "Fallen Snow" i "Don’t See The Sorrow", przypominające melodię z pozytywki, aż po ostrzejsze rytmy w energicznym "Dark Halls" i zapętlającym się "Night Majestic".
Nie można tez nie wspomnieć, że Au Revoir Simone doskonale panuje nad swoim wizerunkiem. Rozprowadzane w Wielkiej Brytanii przez wytwórnię Moshi Moshi, w swojej rodzinnej Ameryce zdecydowały się na wydanie płyty przez własną, maleńką "Our Secret Records Company". Samodzielnie zatem wcielają w życie swoje pomysły na image. Patrząc na ich długie włosy, z opadającymi na czoła grzywkami i old-schoolowe, pełne wdzięku sukienki, można łatwo sobie wyobrazić Au Revoir Simone gdzieś na amerykańskich przedmieściach Nowego Jorku wczesnych lat pięćdziesiątych. Z takim wizerunkiem doskonale współgrają zdjęcia zespołu, przywodzące na myśl fotografię skandynawską, a wykonane przez amerykańską fotografkę, Florę Hanitijo. Aktualnie Au Revoir Simone koncertuje w Europie, za naszą zachodnią granicą (jakżeby inaczej), przeważnie wraz z zespołem AIR. Podobno zespół jest rewelacyjny na żywo: czerpie dużą radość z kontaktu z publicznością i daje moc dobrej energii.

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra] Komentarz

The Bird Of Music Au Revoir Simone 02.2007 120[2] - V2 MOSHICD 17 -

Still Night, Still Light Au Revoir Simone 04.2009 84[4] - Moshi Moshi / CoOp MOSHICD 28X -

Move In Spectrums Au Revoir Simone 10.2013 102[2] - Moshi Moshi O34A043010 -

Autor: martyn o 14:32 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: Au Revoir Simone, Nowy Jork

Nowsze posty Starsze posty Strona główna

Subskrybuj: Komentarze (Atom)

Szukaj na tym blogu

Łączna liczba wyświetleń

Archiwum bloga

▼ 2026 (47)

▼ stycznia (47)

Albert King

Sly Stone

Vanilla Fudge

Brian Wilson

Stereos

Students

Mamie Smith

Moonglows

Bootsy Collins

Hi-Tek

StandBy Records

Fraternity Records

Muzyka w Ohio

Tommy Hunt

Dawn Records

Javells

John Prine

Creation of Sunlight

Daily Flash

Specters

Johnny Johnson and the Bandwagon

Al Johnson

Fly Records

Gloria Jones

Stray

Jamelia

Partners in Kryme

Robert Knight

Carl Davis

Otis Leavill

Grady Martin

Mike Valvano

Barbara Lewis

Marilyn Martin

Muffins

Soul Agents

Kirkbys

Outsiders

Billy Page

Ramsey Lewis

S Club 8

Ivy Jo Hunter

Shorty Long

Mojo Records

AFO Records

Tami Lynn

Philip Medley

► 2025 (418)

► grudnia (121)

► listopada (72)

► października (65)

► września (38)

► lutego (27)

► stycznia (95)

► 2024 (972)

► grudnia (115)

► listopada (113)

► października (138)

► września (61)

► sierpnia (1)

► czerwca (64)

► maja (69)

► kwietnia (81)

► marca (102)

► lutego (104)

► stycznia (124)

► 2023 (658)

► grudnia (152)

► listopada (93)

► października (85)

► września (39)

► sierpnia (13)

► lipca (40)

► czerwca (34)

► maja (109)

► kwietnia (48)

► stycznia (45)

► 2022 (877)

► grudnia (59)

► listopada (121)

► października (68)

► września (78)

► sierpnia (63)

► lipca (51)

► czerwca (91)

► maja (115)

► kwietnia (93)

► marca (123)

► stycznia (15)

► 2021 (637)

► grudnia (54)

► listopada (100)

► października (77)

► kwietnia (21)

► marca (148)

► lutego (89)

► stycznia (148)

► 2020 (903)

► grudnia (97)

► listopada (133)

► października (95)

► września (68)

► sierpnia (25)

► lipca (142)

► czerwca (98)

► maja (105)

► kwietnia (82)

► stycznia (58)

► 2019 (1155)

► grudnia (100)

► listopada (106)

► października (66)

► września (62)

► sierpnia (39)

► lipca (8)

► czerwca (50)

► maja (180)

► kwietnia (208)

► marca (77)

► lutego (134)

► stycznia (125)

► 2018 (1597)

► grudnia (133)

► listopada (131)

► października (77)

► września (49)

► sierpnia (58)

► lipca (146)

► czerwca (126)

► maja (182)

► kwietnia (215)

► marca (240)

► lutego (114)

► stycznia (126)

► 2017 (1283)

► grudnia (89)

► listopada (104)

► października (89)

► września (142)

► sierpnia (143)

► lipca (77)

► czerwca (65)

► maja (87)

► kwietnia (175)

► marca (154)

► lutego (71)

► stycznia (87)

► 2016 (682)

► grudnia (68)

► listopada (61)

► października (74)

► września (53)

► sierpnia (8)

► lipca (69)

► czerwca (52)

► maja (33)

► kwietnia (65)

► marca (57)

► lutego (65)

► stycznia (77)

► 2015 (110)

► grudnia (39)

► listopada (43)

► października (16)

► września (12)

Translate