Z archiwum...rocka

piątek, 20 stycznia 2017

Auteurs

Grupa brytyjska. Powstała w 1991 w Southgate w Londynie. Założył ją Luke Haines (7.10.1967, Walton-on-Thames, Surrey) - voc, g, k, absolwent London College of Music. W pierwszym składzie znaleźli się też Alice Readman (1967, Harrow, Middlesex) - b i Glenn Collins (7.02.1968, Cheltenham, Gloucestershire) - dr. Haines i Readman już wcześniej, od 1987, występowali razem w zespole The Servants.
Collins zdobywał doświadczenia estradowe w formacjach Dog Unit i Vort Pylon. Wiosną 1993 najpierw skład powiększył się o Jamesa Banbury'ego - clo, k, a wkrótce potem miejsce Collinsa zajął Barney Crockfort - dr z zespołu Out Of My Hair. W 1996 grupa zawiesiła działalność na trzy lata.
Zadebiutowała w kwietniu 1992 przed publicznością londyńskiego Euston Rails Club. Niebawem koncertowała już u boku m.in. zespołu Suede. Podpisała kontrakt z małą firmą Hut. Pierwszą płytą był singel Showgirl/Glad To Be Gone/Staying Power z grudnia 1992. W tym czasie umieściła też utwór Bailed Out na składance "Volume 5" (Volume, 1992). Album "New Wave" nagrała z własnych funduszy -kosztem dziesięciu tysięcy funtów - i wydała w styczniu 1993. Nie był on bestsellerem, ale spodobał się publiczności - rozszedł się w dwudziestu tysiącach egzemplarzy w Wielkiej Brytanii, dziesięciu we Francji i piętnastu w Stanach Zjednoczonych (krótkie tournee po tym kraju na początku 1993 zakończyło się niestety fiaskiem).
Zawierał piosenki efektowne, melodyjne, barwnie opracowane z użyciem m.in. fortepianu, klawesynu i gitar akustycznych, zainspirowane dokonaniami Davida Bowiego (z okresu Ziggy'ego Stardusta), T. Rex, The Only Ones, The Go-Betweens i innych. Teksty wyrażały znużenie codzienną egzystencją (Valet Parking) i marzenie, wręcz obsesyjne,o życiu barwnym, karierze, gwiazdorstwie (Starstruck, Showgirl, Bail Out). Utwór American Guitars wykpiwał brytyjskie zespoły kopiujące gwiazdy amerykańskiego rocka. Albumowi towarzyszył singel How Could I Be Wrong/High Diving Horses/Wedding Day z maja 1993.
W czerwcu tego roku grupa zaprezentowała się na festiwalu w Glastonbury. A w końcu 1993 ruszyła w trasę po kraju u boku The The. Niestety, nie uczestniczyła w niej do końca, Haines zadarł bowiem z Mattem Johnsonem, liderem The The.
Podobny charakter co "New Wave" miała płyta "Now I'm A Cowboy" z kwietnia 1994, zawierająca m.in. piosenki Lenny Valentino i Chinese Bakery, wydane też na singlach (w listopadzie 1993 i kwietniu 1994; na stronach B utwory Disney World i Chinese Bakery w wersji akustycznej), a ponadto The Upper Classes, New French Girlfriend, I'm A Rich Man's Toy, Underground Movies czy Daughter Of A Child. Grupa promowała ją m.in. na festiwalu w Reading. Swoistym suplementem do "Now I'm A Cowboy" byt wydany w listopadzie 1994 minialbum "The Auteurs Vs q-Ziq" z błyskotliwymi remiksami kilku nagrań sygnowanymi przez Michaela Paradinasa (występującego jako q-Ziq).
W 1995 formacja właściwie zniknęła z pola widzenia. Przypomniała o sobie dopiero wydaną w grudniu czwórką "Back With The Killer". Natomiast w 1996 ukazały się następne czwórki, w lutym "Light Aircraft On Fire" i w maju "Kid's Issue", a także, w marcu, album "After Murder Park". Wyprodukowany przez Steve'a Albiniego, zawierał muzykę bardziej surową, gwałtowną i mroczną w wyrazie niż wszystkie poprzednie (np. Everything You Say Will Destroy You, Light Aircraft On Fire, New Brat In Jown, Tombstone). Bardzo udany, spotkał się niestety z niewielkim zainteresowaniem ze strony publiczności.
Rozgoryczony Haines rozwiązał The Auteurs i najpierw kontynuował nagrania pod prowokacyjnym szyldem Baader-Meinhof (tak sygnował płytę "Baader-Meinhof", Hut, 1996), a później z własnym zespołem Black Box Recorder (nagrał z nim album "England Made Me", Chrysalis, 1998).
Jednakże w czerwcu 1999 grupa The Auteurs przypomniała się publiczności bardzo udaną płytą "How I Learned To Love The Bootboys", pełną nawiązań do muzyki lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych (np. 7967, Your Gang Our Gang, Johnny And The Hurricanes, a także The Rubettes z cytatem z piosenki Sugar Baby Love The Rubettes).
Niecodziennym hołdem dla The Auteurs było nagranie A Day In The Life Of A Showgirl zespołu Midway Still. Połączono w nim tekst utworu Showgirl z melodiami piosenek A Day In The Life The Beatles i My Sweet Lord George'a Harrisona. Prawnicy wydawnictwa PolyGram Music Publishing - wbrew woli The Auteurs - zabronili Midway Still rozpowszechniać swoje dzieło.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lenny Valentino/Disney World	Auteurs	11.1993	41[2]	-	Hut HUT 36	[written by Luke Haines ][produced by Phil Vinall,Luke Haines ]
Chinese Bakery/Government Bookstore	Auteurs	04.1994	42[2]	-	Hut HUT 41	[written by Luke Haines ][produced by Phil Vinall,Luke Haines ]
Back With The Killer EP	Auteurs	01.1996	45[6]	-	Hut HUT 65	[written by Luke Haines ]
Light Aircraft On Fire	Auteurs	02.1996	58[4]	-	Hut HUT 66	[written by Luke Haines ]
The Rubettes/Breaking Up	Auteurs	07.1999	66[2]	-	Hut HUT 113	[written by Luke Haines ,J. Moore , Waddington , Bickerton][produced by Pete Hofmann,Luke Haines ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
New Wave	Auteurs	03.1993	35[2]	-	Hut HUTLP 7	[produced by Luke Haines , Phil Vinall]
Now I'm A Cowboy	Auteurs	05.1994	27[2]	-	Hut HUTLP 16	[produced by Luke Haines , Phil Vinall]
After Murder Park	Auteurs	03.1996	53[2]	-	Hut HUTLP 33	-
How I Learned To Love The Bootboys	Auteurs	07.1999	114[1]	-	Hut HUTLP 53	[produced by Luke Haines ,Pete Hofmann]

Avalanches

The Avalanches zaczynali w 1995 roku jako punkowa formacja Alarm 115. Zespół tworzyli wtedy Darren Seltmann, Robbie Chater, Tony Diblasi i Manabu Etoh.
Każdy z chłopaków kupował swoje instrumenty w sklepie ze starociami. Tam także odkrywali całe stosy starych nagrań. Kiedy Etoh postanowił odejść, grupa Alarm 115 przestała istnieć. Jednak reszta składu postanowiła stworzyć nową formację. Chater, z racji filmowego kierunku studiów, miał dostęp do studia nagraniowego na swojej uczelni, gdzie razem z Seltmannem przerabiał wspomniane winyle na taśmy z nagraniami demo pod nazwą "Pan Amateurs".
W 1997 roku grupa w nowym składzie - Seltmann, Chater, Diblasi i Gordon McQuilten - zagrała na żywo pod nazwą Swinging Monkey Cocks. Pozostałe trzy występy zespołu również nie zapowiadały, że będzie się on nazywał The Avalanches. Formacja dopiero na piątym koncercie wystąpiła pod obecną nazwą. Zespół supportował wtedy Jon Spencer Blues Explosion.
Niedługo potem The Avalanches podpisali kontrakt z wytwórnią Trifekta, która w 1997 roku wydała ich pierwszą EPkę "Rock City". Kolejny minialbum zatytułowany "El Producto" ukazał się dzięki wytwórni Wondergram Steve'a Pavlovica. Właśnie w tym czasie do grupy dołączył DJ Dexter.
Rok później The Avalanches podpisali kolejny kontrakt, tym razem z nową wytwórnią Pavlovica - Mudular Recordings, a następnie przejęła ich Rex Records Leo Silvermana. Popularność zespołu rosła dzięki występom z takimi gwiazdami jak Beastie Boys, Public Enemy, Stereolab czy Beck. Na koncertach grupę uzupełniał wtedy także James De La Cruz.
Rok 2000 to album The Avalanches zatytułowany "Since I Left You". Znalazły się na nim ulubione utwory grupy, a także kilka nowych kompozycji. Dzięki temu wydawnictwu zespół dostał 4 nagrody przyznawane przez australijski przemysł muzyczny. Niedługo potem "Since I Left You" znalazł się w wielu zestawieniach najlepszych płyt 2001 roku.
Kolejnym sukcesem grupy był singiel "Frontier Psychiatrist". Jego teledysk otrzymał wiele nagród na całym świecie za najlepszy klip.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Since I Left You	Avalanches	04.2001	16[9]	-	XL Recordings XLS 128CD	[written by Robbie Chater, Tony Diblasi, Edward Drennen, Gordon McQuilten, Jeanne Salo, Darren Seltmann, Jimmy Webb][produced by Robbie Chater,Darren Seltmann]
Frontier Psychiatrist	Avalanches	07.2001	18[6]	49[1]	XL Recordings XLS 134CD	[written by Robbie Chater, Tony Diblasi, Dexter Fabay ,Bert Kaempfert ,Gordon McQuilten, Herbert Rehbein, Darren Seltmann ,Carl Sigman][produced by Robbie Chater,Darren Seltmann]
Frankie Sinatra	Avalanches	06.2016	-	34[1]	XL Recordings	[written by Danny Brown, Robbie Chater, Tony Di Blasi, Oscar Hammerstein II, Wilmoth Houdini, Richard Rodgers][produced by The Avalanches]
Subways	Avalanches	06.2016	-	81	XL Recordings XLS 128CD	[written by Steven Alexander, Robbie Chater, Tony Di Blasi, Eugene Diserio, Barry Gibb, Maurice Gibb, Robin Gibb, Chandra Oppenheim, Patrick Simmons][produced by The Avalanches]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Since I Left You	Avalanches	11.2001	8[32]	-	XL Recordings XLCD 138	[gold-UK][produced by Robbie Chater,Darren Seltmann]
Wildflower	Avalanches	07.2016	10[3]	27	XL Recordings XLCD 755	[produced by Robbie Chater,Tony Di Blasi]

czwartek, 19 stycznia 2017

Ace Records

Ace Records była pierwszą lokalną wytwórnią działającą na terenie Nowego Orleanu,mimo ,że jej siedziba mieściła się w oddalonym o 200 mil Jackson.Wcześniej przed założeniem Ace,duże niezależne wytwórnie,takie jak Imperial czy Specialty nagrywały w Nowym Orleanie okazjonalnie.
Założycielem wytwórni w sierpniu 1955r był Johnny Vincent ,wcześniej pracujący w dziale sprzedaży Specialty Records.Prawie wszystkie płyty sygnowane nazwą Ace wyprodukowane były w Cosimo Matassa studio w Nowym Orleanie. W końcu lat 50-tych odnosiła wiele sukcesów przebojowymi nagraniami takich wykonawców jak:Huey "Piano" Smith,Jimmy Clanton czy Frankie Ford,ale około roku 1962 fortuna odwróciła się.Vincent próbuje poprawić dystrybucję płyt poprzez współpracę z Vee-Jay Records z Chicago,a właściwie przejęcie Ace przez tą ostatnią .
Ace została wydzieloną częścią Vee-Jay Records skupioną na edycji nagrań Jimmy Clantona,Frankie Forda i Huesa Smitha.Vincent zajął się obowiązkami producenckimi w nowej firmie.
Wynikiem tego mariażu był tylko jeden hit-"Venus in blue jeans" Jimmy Clantona.Zresztą Vee-Jay musiało walczyć ze swoimi problemami i w końcu w 1965 r same popadło w ruinę.Ace Records wróciło do pozycji ,małej lokalnej wytwórni wydającej niewiele płyt,a Vincent zajął się innymi interesami.
Duże zainteresowanie kolekcjonerów płyt i historyków muzyki płytami tej wytwórni niejako wymogło na Vincencie reaktywację firmy,która zajęła się nagrywaniem nowych wykonawców nie zapominając jednocześnie o reedycjach archiwalnych nagrań.W latach 70 i 80-tych wytwórnia utrzymuje się przy życiu głownie dzięki wznowieniom starego materiału i dzierżawieniu kadry innym wytwórniom [np.Ace Records w W.Brytanii].
Marzeniem Vincenta było wyprodukowanie hitu #1,ale zanim tego się doczekał ,sprzedał firmę w 1997r Music Collection International,a brytyjski oddział Ace rękoma producenta Boba Fishera zajął się wydawaniem katalogu wytwórni na płytach CD za pośrednictwem Westlife Records-własności Fishera.

Wytwórnia płytowa powstała w Jackson w stanie Missisipi w 1955. Utworzył ją Johnny Vincent (John Vincent Imbragulio, ur. 3.10.1925 w Hattiesburgu w stanie Missisipi, USA, zm. 4.02.2000 w Fleetwood w stanie Missisipi), producent płyt, jeden z pierwszych twórców niezależnych od wielkich firm wytwórni biuesowych i rhythm and bluesowych.
Doświadczenie w branży zdobył w trakcie współpracy z wytwórnią Specialty, dla której wyszukiwał muzyków i produkował ich nagrania (m.in. przebój Guitar Slima z 1954 "The Things That I Used To Do"). Wcześniej założył efemeryczną wytwórnię Champion, wydającą płyty z hillbilly i rhythm and bluesem (m.in. nagrania Arthura "Big Boy" Crudupa), a w 1949 w Jackson - Johnny Vincent Distributing Company.
Ace Records zaczynała od nagrywania i wydawania płyt Earla Kinga, Frankiego Lee Simsa i Hueya "Piano" Smitha. Na płytach wytwórni ukazały się nagrania Jerry'ego McCaina, Lightnin' Slima, Lightnin' Hopkinsa i Sama Myersa. Pod koniec lat 50-tych wraz z rosnącą modą na rock and rolla zaczęta wydawać płyty także z tą muzyką, adresowaną głównie do białych nastolatków. Do artystów, którzy zaczynali swoją karierę w Ace, należeli m.in. Dr. John (Mac Rebennack), który współpracował w nią jako sesyjny gitarzysta, Bobby Marchan, Joe Tex i James Booker.
Na początku lat 60. szerszą dystrybucją płyt Ace zajmowała się firma Vee-Jay. Wiele nagrań powstało w studiach Cosimo Matassy w Nowym Orleanie. W połowie lat 60-tych Ace zbankrutowała i przestała istnieć. Vincent na krótko reaktywował ją w 1971 - wydał wówczas stare i nowe nagrania - i ponownie w 1992, by publikować kompaktowe reedycje swoich zasobów. W 1998r założył wytwórnię Avanti.

[Encyklopedia muzyki popularnej-blues-M.Jakubowski [Atena 2008]]

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

1957 Sugartime McGuire Sisters 1
1962 Let Me In Sensations 4
1961 I Just Don`t Understand Ann-Margret 17
1963 The Kind Of Boy You Can`t Forget Raindrops 17
1956 Cry Baby Bonnie Sisters 18
22 I`ll Save The Last Dance For You Damita Jo
3/24/58 Smith, Huey "Piano" Don't You Just Know It 9
4/14/58 Clanton, Jimmy Just A Dream 4
10/20/58 Clanton, Jimmy A Letter to An Angel 25
11/3/58 Clanton, Jimmy A Part of Me 38
12/8/58 Smith, Huey "Piano" Don't You Know Yockomo 56
2/9/59 Ford, Frankie Sea Cruise 14
8/3/59 Ford, Frankie Alimony 97
8/3/59 Clanton, Jimmy My True Love 33
12/7/59 Clanton, Jimmy Go, Jimmy, Go 5
1/18/60 Ford, Frankie Time After Time 75
4/25/60 Clanton, Jimmy Another Sleepless Night 22
5/23/60 Clanton, Ike Down the Aisle 91
8/22/60 Clanton, Jimmy Come Back 63
9/26/60 Clanton, Jimmy Wait 91
1/9/61 Clanton, Jimmy What Am I Going To Do? 50
2/17/62 Smith, Huey "Piano" Pop-Eye 51
8/18/62 Clanton, Jimmy Venus in Blue Jeans 7
1/5/63 Clanton, Jimmy Darkest Street in Town 77
12/31/60 Joe & Ann Gee Baby 108

Abner Record

Amerykańska wytwórnia będąca oddziałem Vee-Jay,związana z nazwiskiem właściciela tej ostatniej Ewarta Abnera ,który miał wielki wpływ na amerykańską muzykę pop na przełomie lat pięćdziesiątych i na początku sześćdziesiątych.Abner urodził się w maju 1923 roku w Chicago. Vee-Jay Records znajdującej się w pobliżu Gary,w Indiana.
Pod jego kierownictwem Vee-Jay produkowało hity dla Dee Clarka, Jimmy Reeda, Betty Everett, Gene Chandlera, El Dorados, a także wczesne przeboje The Four Seasons.Jako hołd dla jego twórczości właściciele Vee-Jay otworzyli nową wytwórnie, która pierwotnie nazywała sie Falcon Records. Ale okazało się, że doszło już do rejestracji firmy pod tą nazwą w Texasie i tak zmienili nazwę nowej wytworni na Abner Records.
Wydała trzy albumy póżniej mające reedycję w Vee-Jay z oryginalnymi koszulkami i numeracją.Dwa albumy Dee Clarka były wydane stereo,natomiast album Jerry Butlera w wersji mono.

Katalog wytwórni:


1002 – Delegates – Gloria / Kangaroo Hop
1004 – Priscilla Bowman – A Spare Man / Yes I’m Glad
1006 – Falcons – My Only Love / Now That It’s Over
1013 – Impressions – Your Prescious Love / Sweet Was The Wine (also on Vee-Jay #280)
1014 – Al Smith – Wabash Blues / Left Field
1016 – Orioles – Sugar Girl / Didn’t I Say
1017 – Impressions – Come Back My Love / Love Me
1018 – Priscilla Bowman – I Ain’t Giving Up Nothing / A Rockin Good Way
1019 – Dee Clark – Nobody But You / When I Call On You (with Anita Kerr Singers)
1020 – Dells – Get Up And Go / One Two Cha Cha Cha
1023 – Impressions – Gift Of Love / At The County Fair
1024 – Jerry Butler – Lost / One By One
1025 – Impressions – Lonely One / Senorita I Love You
1026 – Dee Clark - Just Keep It Up / Whispering Grass (with Anita Kerr Singers)
1028 – Jerry Butler – Rainbow Valley / Hold Me Darling
1029 – Dee Clark – Hey Little Girl / If It Wasn’t For You
1030 – Jerry Butler – I Was Wrong / I Couldn’t Go To Sleep
1032 – Dee Clark – How About That / Blues Get Off My Shoulder ('A' side written by Doris Troy)
1034 – Impressions – Say That You Love Me / A New Love
1035 – Jerry Butler – Lonely Soldier / I Found A New Love
1036 – Gene Allison – Why Do You Treat Me So Good
1037 – Dee Clark – At My Front Door / Ching-A-Ling

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"
Dee Clark - At My Front Door ABNER-1037 03.1960 56[7] Dee Clark - How About That ABNER-1032 12.1959 33[11] Dee Clark - Just Keep It Up ABNER-1026 05.1959 18[15] Dee Clark -Nobody But You ABNER-1019 12.1958 21[17]

Wizzard

Grupa brytyjska założona w 1972 r. przez rockowego eksperymentatora Roya Wooda, związanego poprzednio z zespołami Move i Electric Light Orchestra. Oprócz lidera w skład formacji weszli: Rick Price (śpiew, bas), Hugh McDowell (wiolonczela), Bill Hunt (instr. klawiszowe), Mike Burney (saksofon), Nick Pentelow (saksofon), Keith Smart (perkusja) i Charlie Grima (instr. perkusyjne).

Oktet zadebiutował podczas rockowego festiwalu na londyńskim stadionie Wembley, a wkrótce potem chaotycznym, lecz intrygującym singlem "Ball Park Incident". Efektem studyjnych eksperymentów Wooda, nawiązujących do poszukiwań Phila Spectora, były brytyjskie przeboje grupy "See My Baby Jive" i "Angel Fingers" oraz bożonarodzeniowy szlagier "I Wish It Could Be Christmas Every Day". Na drugiej stronie jednego z singli Wizzard, znalazł się żartobliwy temat "Bend Over Beethoven", będący aluzją do równoległego nagrania Electric Light Orchestra.
Specyficzny urok zespołu wynikał w znacznym stopniu z teatralnych predyspozycji Wooda występującego w indiańskich barwach wojennych, z wymalowaną na czole gwiazdą i tęczową grzywą włosów. Spośród mniej popularnych niż single albumów grupy na uwagę zasługuje Introducing Eddy And The Falcons (zbliżony koncepcją do longplaya Cruising With Ruben And The Jets Franka Zappy), inteligentny rock'n'rollowy pastisz z ukłonami w stronę twórczości Dela Shannona, Gene'a Vincenta, Diona, Duane'a Eddy'ego i Cliffa Richarda.
W 1975 r. Wizzard wystąpili w amerykańskiej trasie koncertowej zorganizowanej przez impresaria Dona Ardena promującego koncerty stadionowe. Zbyt niski udział w zyskach doprowadził wkrótce potem do rozwiązania grupy. Wood, Price i Burney występowali pod skróconą nazwą Wizzo Band, jednak eksperymentalne brzmienie łączące elementy jazzu i muzyki funk było zbyt trudne jak na gusta masowego odbiorcy. W 1978 r. formacja zaprzestała działalności, a Wood poświęcił się nagraniom solowym i produkcji płyt.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ball Park Incident/The Carlsberg Special (Piano's Demolished Phone 021 373 4472)	Wizzard	11.1972	6[12]	-	Harvest HAR 5062	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
See My Baby Jive/Bend Over Beethoven	Wizzard	04.1973	1[4][17]	-	Harvest HAR 5070	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
Angel Fingers (A Teen Ballad)/You Got The Jump On Me	Wizzard	08.1973	1[1][10]	-	Harvest HAR 5076	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H. A.)	Wizzard	12.1973	4[9]	-	Harvest HAR 5079	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
Rock N' Roll Winter (Loony's Tune)/Dream Of Unwin	Wizzard	03.1974	6[7]	-	Warner Bros. K 16357	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
This Is The Story Of My Love (Baby)/Nixture	Wizzard	08.1974	34[4]	-	Warner Bros. K 16434	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
Are You Ready To Rock?/Marathon Man	Wizzard	12.1974	8[10]	-	Warner Bros. K 16497	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/See My Baby Jive	Wizzard	12.1981	41[4]	-	Harvest HAR 5173	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H.A.)	Wizzard	12.1984	23[4]	-	Harvest HAR 5173	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H.A.)	Wizzard	12.2007	16[5]	-	EMI CATCO 104296423	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H.A.)	Wizzard	12.2008	31[4]	-	EMI CATCO 104296423	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H.A.)	Wizzard	12.2009	45[4]	-	EMI CATCO 104296423	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H.A.)	Wizzard	11.2010	46[4]	-	EMI CATCO 104296423	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday	Wizzard	12.2011	28[4]	-	EMI GBAYE 7300088	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday	Wizzard	12.2012	29[4]	-	EMI GBAYE 7300088	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wizzard Brew	Wizzard	03.1973	29[7]	-	Harvest SHSP 4025	[produced by Roy Wood]
Introducing Eddy & The Falcons	Wizzard	08.1974	19[4]	-	Warner Brothers K 52029	[produced by Roy Wood]

Pink

Pink w rzeczywistości nazywa się Alecia Moore. Urodziła się w 1979 roku w Doylestown niedaleko Filadelfii. Już w dzieciństwie nazywana była Pink i nie miało to nic wspólnego z jej kolorem włosów, jak się czasem obecnie uważa. Rodzina artystki także przejawiała bogate zainteresowania muzyczne.

Pink już w wieku 13 lat występowała na scenie klubu "Philadelphia", początkowo jako tancerka, później wspierająca wokalistka lokalnego składu hip-hopowego "Schools of Thought". W tym czasie spod jej pióra zaczynają wychodzić pierwsze piosenki, które ma okazję śpiewać na piątkowych imprezach w Club Fever. Tamże usłyszał ją agent wytwórni MCA i zaprosił ją na przesłuchanie do nowego składu R&B, "Basic Instinct".

Pink dostała się do zespołu, ten jednak rozpadł się dość szybko. Później jeszcze występuje w żeńskim składzie R&B o nazwie "Choice", który nagrywa dla wytwórni LaFace. Zespół nie zgrywa się zbyt dobrze z powodu różnić w muzycznych gustach członków. W tym czasie producent Daryl Simmons prosi Pink o napisanie krótkiego przejścia do piosenki "Just to Be Loving You" i zafascynowany wynikiem pisarskich i kompozytorskich umiejętności Pink podpisuje z nią kontrakt na solowy album.

Pierwsza płyta Pink "Can't Take Me Home" wydana zostaje w 2000 roku. Osiąga ona podwójną platynę w rankingach sprzedaży. Z niej pochodzą trzy hity list przebojów tego okresu: "There U Go", "Most Girls" i "You Make Me Sick". Pink koncertuje supportując *N Sync, jednak źle się czuje jako artysta drugoplanowy.

Pink bierze udział w nagraniu coveru Patti LaBelle "Lady Marmalade", który trafia na ścieżkę dźwiękową filmu Moulin Rouge. Utwory z filmu, wykonywane między innymi przez Christinę Aguilerę, Myę i Lil' Kim, zdobywają wielką popularność, a piosenka Pink trafia do czołówek list przebojów w UK i USA. W tym okresie wydany zostaje także singiel "Get the Party Started", sprawiając, że marka Pink nabiera rangi światowej. Zapowiada on album "M!ssundaztood", który wydany zostaje w 2001 roku i bardzo szybko zdobywa podwójną platynę. Słychać na nim wpływy rockowego ducha Lindy Perry (eks 4 non Blondes), wspierającej Pink w warstwie muzycznej. Album uświetniają gościnne partie Stevena Tylera i Richiego Sambory. Pink zostaje dostrzeżona przez krytyków i fanów na całym świecie.

W roku 2003 wydany zostaje krążek "Try This", bardziej rockowy, w wyniku współpracy z Timem Armstrongiem z grupy Rancid. Singiel promujący płytę, "Trouble", plasuje się bardzo wysoko na liście Billboardu i dzięki niemu Pink otrzymuje nagrodę Grammy za najlepszy żeński rockowy wokal.

Na początku 2006 roku Pink poślubia kierowcę motocrossowego Carey'a Harta, którego zna od pięciu lat. Później tego roku wydaje swój najnowszy album, "I'm Not Dead", promowany wielkim hitem "Stupid Girls". Płyta trafia do pierwszej dziesiątki list przebojów.
Singlami promującymi ten album były: "Stupid Girls", "Who Knew", "U + Ur Hand" oraz "Nobody Knows", które odniosły sukces zaraz po ukazaniu się. Z końcem października 2008 roku premierę miała piąta płyta wokalistki, zatytułowana Funhouse. Na piosenkę promującą płytę wytypowano "So What" - utwór, który okazał się wielkim hitem. Drugim singlem z płyty został "Sober", którego premiera odbyła się w listopadzie, zaś trzecim- "Please Don't Leave Me". 24 lipca 2009 ukazał się czwarty singiel, "Funhouse". Jego współtwórcą i producentem był Tony Kanal z zespołu No Doubt, wystąpił on także w klipie do piosenki, gdzie zagrał na pianinie. Piątym singlem Pink została kompozycja "I Don't Believe You" wydana października 2009. 26 marca 2010 w Niemczech jako singiel została wydana piosenka "Bad Influence", która wcześniej wydana była w Australii. Piosenka została wydana również w Polsce 10 maja 2010 roku. Stany Zjednoczone jako ostatni singiel otrzymały utwór "Glitter in the Air", który został wydany na iTunes 15 czerwca 2010.
15 listopada 2010 roku w sklepach ukazał się album z najlepszymi hitami artystki od czasów istnienia na rynku muzycznym noszący tytuł Greatest Hits... So Far!!!. Pod koniec 2010, Pink wydała singiel "Raise Your Glass", a na początku 2011 r. "Fuckin' Perfect".
Na początku 2012 roku P!nk powróciła do studia, aby nagrać swój szósty album. Płyta pt. The Truth About Love ukazała się 14 września 2012 roku. W wersji podstawowej znalazło się 13 utworów, a wersja rozszerzona została wzbogacona o pięć dodatkowych piosenek. Pierwszy singiel zatytułowany „Blow Me (One Last Kiss)” miał premierę 3 lipca 2012, a oficjalny teledysk 27 lipca. B-side do tego singla nosi tytuł „The King Is Dead But the Queen Is Alive”. 6 września ukazał się kolejny singel „Try”. Trzeci singiel - „Just Give Me a Reason” - został wydany 12 kwietnia.

28 czerwca 2013 roku został wydany czwarty singiel „True Love”, który został nagrany w duecie z Lily Allen. W teledysku do piosenki wystąpiła córka P!nk: Willow Sage. 25 września w Australii ukazał się nowy singiel piosenkarki - „Walk of Shame”. 31 października na świecie ukazał się piąty singiel piosenkarki- „Are We All We Are”.

Trasa koncertowa The Truth About Love Tour ruszyła 13 lutego 2012 roku. Premiera DVD z trasy odbył się 22 listopada w Australii oraz trzy dni później na całym świecie. Za swoje osiągnięcia P!nk otrzymała tytuł "Kobiety Roku 2013" przyznawany przez magazyn Billboard. W 2015 roku otrzymała nagrodę BMI President Awards za „wpływ na rozwój muzyki popularnej oraz uhonorowanie jej jako autorki tekstów piosenek”. We wrześniu nagrała piosenkę "Today's The Day", która promowała 13. sezon telewizyjnego show dziennikarki Ellen DeGeneres.

W maju 2016 roku piosenkarka wydała singiel "Just like Fire", który został nagrany na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Alicja po drugiej stronie lustra.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gonna Make Ya Move [Don't stop]	Pink	02.1999	196[1]	-	Activ	[written by Alecia Moore/Kevin Briggs/Kandi Burruss]
There you go	Pink	06.2000	6[13]	7[32]	LaFace 4433	[gold-US][written by Alecia Moore/Kevin Briggs/Kandi Burruss][produced by Kevin Briggs][15[20].R&B Chart]
Most girls/There you go [remix]	Pink	09.2000	5[14]	4[27]	La Face 24490	[written by Babyface /Damon Thomas][produced by Babyface][oryginalnie nagrana przez Joy Enriqueza][67[15].R&B Chart]
You make me sick	Pink	01.2001	9[14]	33[19]	La Face 24533	[written by Anthony President/Brainz Dimilo/Mark Tabb][produced by Anthony President/Babyface/Brainz Dimilo]
Lady Marmolade	Christina Aguilera,Lil'Kim,Mya & Pink	04.2001	1[1][35]	1[5][20]	Interscope 497066	[platinum-US][piosenka z filmu "Moulin rouge"][written by Bob Crewe/Kenny Nolan][produced by Dana Stinson/Missy Elliott/Rockwilder/Ron Fair][43[12].R&B Chart]
Get the party started	Pink	01.2002	2[30]	4[24]	Arista 15074	[gold-US][gold-UK][written by Linda Perry][produced by Linda Perry]
Don't let me get me/Get the party started [remix]	Pink	05.2002	6[17]	8[21]	Arista 15117	[silver-UK][written by Pink/Dallas Austin][produced by Dallas Austin]
Just like a pill	Pink	07.2002	1[1][18]	8[20]	Arista 15186	[gold-UK][written by Pink/Dallas Austin][produced by Dallas Austin]
Family portrait	Pink	11.2002	11[11]	20[20]	Arista 15158	[gold-US][written by Alecia Moore/Scott Storch][produced by Scott Storch]
Feel good time	Pink feat William Orbit	05.2002	3[13]	60[5]	Columbia	[written by William Orbit/Jay Ferguson/Beck Hansen][produced by William Orbit][sample z "Fresh Garbage"-Spirit][piosenka z filmu "Charlie's Angel:Full Throttle"]
Trouble	Pink	11.2003	7[16]	68[4]	Arista 58 646	[written by Pink/Brian Thomas][produced by Tim Armstrong]
God is a DJ	Pink	02.2004	11[9]	-	Arista 82876589352 [UK]	[written by Pink/Billy Mann/Jonathan Davis][produced by Billy Mann/Jonathan Davis]
Last to know	Pink	05.2004	21[11]	-	Arista 82876611732	[written by Pink/Tim Armstrong][produced by Tim Armstrong]
Stupid Girls	Pink	02.2006	4[31]	13[16]	LaFace 82876 80728 2	[gold-US][written by Billy Mann/Pink][produced by Billy Mann]
Who Knew	Pink	06.2006	5[58]	9[36]	LaFace 82876847022 [UK]	[platinum-US][silver-UK][written by Billy Mann/Pink][produced by Billy Mann]
U + Ur Hand	Pink	08.2006	10[35]	9[33]	LaFace 82876880802 [UK]	[platinum-US][silver-UK][written by Lukasz Gottwald/Max Martin/Pink/Rami Yacoub][produced by Dr Luke/Max Martin]
Nobody Knows	Pink	11.2006	27[8]	-	LaFace 88697032862 [UK]	[written by Billy Mann/Pink][produced by Billy Mann]
Leave Me Alone (I'm Lonely)	Pink	03.2007	34[28]	-	LaFace CATCO 644156 [UK]	[written by Pink/Butch Walker][produced by Butch Walker]
So What	Pink	10.2008	1[3][56]	1[1][31]	LaFace 88697372772 [UK]	[platinum-UK][written by Pink/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin]
Sober	Pink	11.2008	9[34]	15[25]	LaFace 88697425072 [UK]	[silver-UK][written by Pink/Nate Hills/Kara DioGuardi/Marcella Araica][produced by Danja]
Please Don't Leave Me	Pink	11.2008	12[31]	17[26]	LaFace 88697471622 [UK]	[silver-UK][written by Pink/Max Martin][produced by Max Martin]
Funhouse	Pink	07.2009	29[17]	44[13]	LaFace MIUCT 7346 [UK]	[written by Pink/Tony Kanal/Jimmy Harry][produced by Tony Kanal/Jimmy Harry]
Bad Influence	Pink	10.2009	123[4]	-	LaFace	[written by Pink, Billy Mann, Butch Walker, Robin Mortensen Lynch, Niklas Olovson][produced by Machopsycho, Billy Mann]
I Don't Believe You	Pink	10.2009	62[4]	-	LaFace CATCO 154424335 [UK]	[written by Pink/Max Martin][produced by Max Martin]
Won't Back Down	Eminem feat. Pink	07.2010	82[4]	62[1]	Polydor MIUCT 4492	-
Raise Your Glass	Pink	11.2010	13[45]	1[1][30]	LaFace 88697817202 [UK]	[gold-UK][written by Pink/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
Fuckin' Perfect	Pink	11.2010	10[34]	2[30]	LaFace USLF 21000093	[gold-UK][written by Pink/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
Heartbreak Down	Pink	11.2010	103[1]	-	LaFace	-
Blow Me (One Last Kiss)	Pink	09.2012	3[35]	5[27]	RCA USRC 11200669 [UK]	[silver-UK][written by Pink/Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Try	Pink	09.2012	8[47]	9[24]	RCA USRC 11200785 [UK]	[gold-UK][written by Mike Busbee/Ben West][produced by Greg Kurstin]
Just Give Me a Reason	Pink featuring Nate Ruess	09.2012	2[54]	1[3][36]	RCA USRC 11200786 [UK]	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Pink/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
True Love	Pink featuring Lily Allen	07.2013	16[18]	53[14]	LaFace USRC 11200787 [UK]	[silver-UK][written by Pink/Greg Kurstin/Lily Allen][produced by Greg Kurstin]
Today's the Day	Pink	09.2015	-	117	LaFace	[written by Alecia Moore,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Just Like Fire	Pink	04.2016	19[21]	10	RCA USWD 11676311 [UK]	[platinum-US][silver-UK][written by Alecia Moore, Max Martin, Karl Johan Schuster, Oscar Holter][produced by Max Martin/Shellback,Oscar Holter]
Setting the World on Fire	Pink with Kenny Chesney	07.2016	-	29	Blue Chair	[written by Ross Copperman, Matt Jenkins, Josh Osborne][produced by Buddy Cannon, Kenny Chesney]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can' t take me home	Pink	04.2000	13[81]	26[59]	LaFace 6062	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Anthony President/Babyface/Brainz Dimilo/Christopher Stewart/Daron Jones/Daryl Simmons/Kevin Briggs/Lamont Maxwell/Sean Hall/Soulshock/Ken Karlin/Steve Rhythm/Terence Abney/Steve Rhythm]
Misundaztood	Pink	11.2001	2[127]	6[90]	Arista 14718	[5x-platinum-US][6x-platinum-UK][Producers: Linda Perry/Damon Elliott/Dallas Austin/Scott Storch/Marti Frederiksen/Richie Supa]
Try this	Pink	11.2003	3[57]	9[13]	Arista 52 139	[platinum-US][platinum-UK][Producers: Billy Mann/Damon Elliott/John Fields/Jonathan Davis/Linda Perry/Tim Armstrong]
I'm not dead	Pink	04.2006	3[150]	6[82]	LaFace 82876571852 [UK]	[platinum-US][4x-platinum-UK][Producers: Al Clay/Billy Mann/Butch Walker/Dr Luke/Josh Abraham/MachoPsycho/Max Martin/Mike Elizondo/Pink]
Missundaztood / Can't Take Me Home	Pink	09.2007	103[30]	-	LaFace	-
Funhouse	Pink	11.2008	1[1][120]	2[115]	LaFace 88697406922 [UK]	[2x-platinum-US][4x-platinum-UK][Producers: Pink/Al Clay/Billy Mann/Butch Walker/Danja/Eg White/Jimmy Harry/MachoPsycho/Max Martin/Tony Kanal]
Greatest Hits... So Far!!!	Pink	11.2010	5[141]	5[90]	LaFace 88697807232 [UK]	[platinum-US][3x-platinum-UK][Producers: Tim Armstrong/Dallas Austin/Kevin Briggs/Kandi Burruss/Dr Luke/Jimmy Harry/Tony Kanal/Machopsycho/Billy Mann/Max Martin/Linda Perry/Shellback/Scott Storch/Butch Walker]
The Truth About Love	Pink	09.2012	2[73]	1[1][73]	RCA 88725452422 [UK]	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][Producers: Greg Kurstin/Butch Walker/John Hill/DJ Khalil/Emile Haynie/Billy Mann/Max Martin/Dan Wilson/Tracklacers/David Schuler]

środa, 18 stycznia 2017

Piglets

Kolejne z "wcieleń" Jonathana Kinga (właśc. Kenneth King, ur. 6.12.1944 r. w Anglii), który ukrył się pod pseudonimem The Piglets po nagraniu przebojów pod własnym nazwiskiem ("Everyone's Gone To The Moon", "Let It All Hang Out", "Lazy Bones", "Hooked On A Feeling" i "Flirt"), jako Sakkarin ("Sugar Sugar") i The Weathermen ("It's The Same Old Song"). W listopadzie 1971 r. King, współpracując z wieloma muzykami sesyjnymi pod szyldem The Piglets, zarejestrował utwór "Johnny Reggae" na fali panującej wtedy mody na inkrustowanie muzyki pop elementami reggae. Singel, nagrany dla wytwórni Bell, szybko stał się najlepiej sprzedającą się płytką w dotychczasowej karierze Kinga i w listopadzie 1971 r. dotarł do 3. miejsca brytyjskiej listy przebojów. Kolejny singel, "This Is Reggae", pojawił się na rynku nakładem własnej wytwórni Kinga, która rozpoczęła działalność w lipcu 1972 r.
Kompozycja ta nie powtórzyła sukcesu poprzedniczki, a ostatnim nagraniem formacji The Piglets (tym razem wydanym przez firmę Bell pod koniec 1972 r.) było "Johnny Reggae's Don't Get Your Knickers In A Twist". The Piglets przeszli więc do historii, a King założył potem jeszcze formacje Shag, Bubblerock, 53rd and 3rd, One Hundred Ton And A Feather, Sound 9418, Father Apraphart i The Smurfs.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Johnny reggae/ Backing Track	Piglets	11.1971	3[12]	-	Bell BELL 1180	[written by Jonathan King][produced by Jonathan King]
Baby love/My fault	Piglets	03.1972	-	-	Bell BELL 1227	[written by Jonathan King][produced by Jonathan King]
This is reggae/Blanket coverage	Piglets	07.1972	-	-	UK UK 4	[written by Jonathan King][produced by Jonathan King]

La Roux

La Roux – synthpopowy duet pochodzący z Wielkiej Brytanii, założony w 2008 roku przez Elly Jackson i Bena Langmaida. Obecnie jednak w skład wchodzi jedynie Elly Jackson, jako wokalistka i twarz La Roux, wspomagana na żywo przez dodatkowych muzyków. Inspiracje La Roux to przede wszystkim syntezatorowy pop z lat 80. typu Eurythmics, The Human League czy Depeche Mode.

Największy jak do tej pory sukces zespołu to singel "Bulletproof", który w 2009 roku stał się światowym przebojem.Elly Jackson i Ben Langmaid poznali się w 2006 roku przez wspólnego przyjaciela. Ich debiutancki singel "Quicksand" został wydany niezależnie w grudniu 2008 przez małą francuską wytwórnię Kitsuné i wówczas nie spotkał się z sukcesem.
Następnie duet podpisał kontrakt z Polydor Records i w marcu 2009 ukazał się drugi singel, "In for the Kill". Muzycy wyruszyli wówczas w trasę koncertową z Lily Allen. Szeroką popularność La Roux zyskali dzięki trzeciemu singlowi, "Bulletproof", wydanemu latem 2009r. Piosenka ta zadebiutowała na 1. miejscu brytyjskiej listy przebojów.
W tym samym czasie wydany został też debiutancki album, La Roux, który dotarł do 2. pozycji na liście sprzedaży w Wielkiej Brytanii. Czwarty i ostatni singel z tej płyty, "I'm Not Your Toy", ukazał się we wrześniu 2009. W październiku zespół wyruszył w trasę The Gold Tour, która zakończyła się w lipcu 2010. La Roux otrzymali dwie nominacje do Brit Awards oraz dwie MTV Europe Music Awards, a w lutym 2011 ich debiutancki album został uhonorowany Grammy jako "najlepsza płyta elektroniczna/taneczna".
Jackson udzieliła się wokalnie na płytach My Beautiful Dark Twisted Fantasy Kanye West oraz Business Casual kanadyjskiego duetu Chromeo. Piosenka "Hot Mess" nagrana z Chromeo cieszyła się popularnością w 2011 roku.

Pierwsze zapowiedzi drugiej płyty pojawiły się już w 2012 roku, a w 2013 część nowych utworów zostało zaprezentowanych na koncertach. Płyta Trouble in Paradise została ostatecznie wydana w lipcu 2014 roku, już bez Bena Langmaida, poprzedzona singlami "Let Me Down Gently" i "Uptight Downtown". Krążek nie dorównał debiutowi pod względem sukcesu komercyjnego, ale został za to wysoko oceniony przez krytyków i uznany za jeden z najlepszych albumów 2014 roku według takich źródeł jak The Guardian i New Musical Express. Albumowi towarzyszyła trasa, w ramach której muzycy koncertowali w Ameryce Północnej, Europie, Ameryce Południowej i Australii. W kwietniu 2015 oficjalnie potwierdzono, że rozpoczęte zostały prace nad trzecim albumem La Roux.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Quicksand	La Roux	01.2009	129[14]	-	Kitsuné	[written by Elly Jackson, Ben Langmaid][produced by Elly Jackson, Ben Langmaid]
In for the Kill	La Roux	03.2009	2[64]	-	Polydor 2700304	[platinum-UK][written by Elly Jackson, Ben Langmaid][produced by Elly Jackson, Ben Langmaid]
Bulletproof	La Roux	07.2009	1[1][37]	8[27]	Polydor 2705727	[platinum-UK][2x-platinum-US][written by Elly Jackson, Ben Langmaid][produced by Elly Jackson, Ben Langmaid]
I'm Not Your Toy	La Roux	09.2009	27[9]	-	Polydor MIUCT 6090	[written by Elly Jackson, Ben Langmaid][produced by Elly Jackson, Ben Langmaid]
Uptight Downtown	La Roux	08.2014	63[1]	-	Polydor GBUM 71402150	[written by Elly Jackson, Ben Langmaid,Ian Sherwin][produced by Elly Jackson,Ian Sherwin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
La Roux	La Roux	07.2009	2[62]	70[21]	Polydor 2703635	[platinum-UK][produced by Ben Hirst, Elly Jackson, Ben Langmaid]
Trouble in Paradise	La Roux	08.2014	6[4]	20[1]	Polydor 3786398	[produced by Elly Jackson, Ian Sherwin, Al Shux]

Brantley Gilbert

Brantley Gilbert Keith (urodzony 20 stycznia 1985r), amerykański wokalista country , autor tekstów i producent muzyczny z Jefferson , Georgia . Początkowo podpisał kontrakt z wytwórnią Colta Forda, Joes Entertainment , gdzie wydał Modern Day Prodigal Son i Halfway to Heaven .Następnie przeszedł do Valory,oddziału Big Machine Records , gdzie wydał dwa albumy studyjne-A Deluxe Edition Halfway to Heaven, i Just as I Am z którego jedenaście piosenek trafiło na listę country, z których cztery zostały numerem jeden.
Brantley Gilbert przeniósł się do Nashville jako autor piosenek, podpisał kontrakt z Warner Chappell Publishing. W dalszym ciągu występuje w lokalnych klubach. W 2009 roku wydał swój debiutancki album, Modern Day Prodigal Son , w ramach niezależnej wytwórni Average Joes Entertainment .

W 2011 roku podpisał kontrakt z Valory Music Co., oddziałem Big Machine Records , który ponownie wydał Halfway to Heaven z nowymi nagraniami oraz bonusowymi utworami. Album został wyprodukowany przez Danna Huffa . Dwie pierwsze single, "Country Must Be Country Wide " i " You Don't Know Her Like I Do ",oba numery jeden na Hot Country Songs . Po nich, "Kick It in the Sticks " zadebiutował jako numer 34, i " More Than Miles " numer 7 na Country Airplay . Wygrał nagrodę ACM, New Male Artist w 2013 roku .

Drugi album Gilberta dla Valory, Just as I Am , został wydany w maju 2014r. Jego singiel " Bottoms Up ", osiągnął również numer jeden. Drugi singiel, " Small Town Throwdown ", gdzie gościnnie zaśpiewał z Thomasem Rhettem i Justinem Moore . Trzeci singiel "One Hell of an Amen ", został czwartym numerem jeden Brantley'a w 2015 roku.
W uzupełnieniu do jego oryginalnej pracy, Gilbert pisał utwory, które nagrywali Colt Ford i Jason Aldean . Piosenki " Dirt Road Anthem " (napisany i nagrany przez niego i Colta Forda) i " My Kinda Party ", został wydany przez Aldeana w 2010r na albumie My Kinda Party .

Brantley Gilbert uczestniczył w niemal śmiertelnym wypadku samochodowym, kiedy mial 19 lat. Gilbert jest aktywnym chrześcijaninem, a w swojej piosence "My Faith In You", mówi o swojej wierze.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kick It in the Sticks	Brantley Gilbert	02.2010	-	-	Valory Music	[platinum-US][written by Brantley Gilbert, Rhett Akins ,Ben Hayslip][produced by The Atom Brothers]
My Kind of Crazy	Brantley Gilbert	.2010	-	-	Valory Music	[gold-US]
Country Must Be Country Wide	Brantley Gilbert	10.2011	-	95[3]	Valory Music	[platinum-US][written by Thomas Dekle/Colt Ford/Brantley Gilbert][produced by Dann Huff]
You Don't Know Her Like I Do	Brantley Gilbert	02.2010	-	-	Valory Music	[platinum-US][written by Brantley Gilbert/Jim McCormick][produced by Dann Huff]
Kick It in the Sticks	Brantley Gilbert	.2012	-	113	Valory Music	[platinum-US][written by Brantley Gilbert, Rhett Akins ,Ben Hayslip][produced by The Atom Brothers]
More Than Mile	Brantley Gilbert	10.2012	-	73[19]	Valory Music	[gold-US][written by Brantley Gilbert,John Eddie][produced by Dann Huff]
Bottoms Up	Brantley Gilbert	04.2014	-	20[25]	Valory Music	[3x-platinum-US][written by Brantley Gilbert,Justin Weaver, Brett James][produced by Dann Huff]
My Baby's Guns N' Roses	Brantley Gilbert	05.2014	-	87[1]	Valory Music	[written by Brantley Gilbert,Brian Davis & David Tolliver]
17 Again	Brantley Gilbert	05.2014	-	90[1]	Valory Music	[written by Brantley Gilbert, Rhett Akins , Ben Hayslip & Rhett Akins]
Small Town Throwdown	Brantley Gilbert featuring Justin Moore and Thomas Rhett	09.2014	-	67[20]	Valory Music	[gold-US][written by Brantley Gilbert, Rhett Akins ,Ben Hayslip,Dallas Davidson][produced by Dann Huff]
One Hell of an Amen	Brantley Gilbert	08.2015	-	44[18]	Valory Music	[gold-US][written by Brantley Gilbert, Mike Dekle, Brian Davis][produced by Dann Huff]
The Weekend	Brantley Gilbert	01.2017	-	95[1]	Valory Music	[written by Brantley Gilbert,Andrew DeRoberts][produced by Dann Huff]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Halfway to Heaven	Brantley Gilbert	04.2010	-	4[26]	The Valory Music Co. VMCBG0150A IN02	[produced by Dann Huff/Jess Franklin/Brantley Gilbert/Jonathan Waggoner/The Atom Brothers]
Modern Day Prodigal Son	Brantley Gilbert	11.2011	-	38[3]	The Valory Music Co. VMCBG 0050A	[platinum-US][produced by Brantley Gilbert, Jeremy Medkiff]
Just as I Am	Brantley Gilbert	06.2014	-	2[101]	The Valory Music Co. VMCBG0275A	[platinum-US][produced by Dann Huff]

wtorek, 17 stycznia 2017

Pickettywitch

Nazwa tego działającego w Londynie zespołu założonego przez Polly Brown i Maggie Farran pochodzi od wioski w Kornwalii. Obie wokalistki wraz z towarzyszącymi im muzykami zwróciły na siebie po raz pierwszy uwagę szerszej publiczności występując w 1969 r. w programie Independent Television "Opportunity Knocks". Zaprezentowały w nim utwór "Solomon Grundy", którego autorami i aranżerami byli Tony Macauley i John McLeod.
Kompozycja ta znalazła się na stronie B debiutanckiego singla "You Got Me So I Don't Know", ale dopiero drugi nagrany dla wytwórni Pye singel "The Same Old Feeling", trafił wiosną 1970 r., do Top 5 brytyjskiej listy przebojów. Demonstrując bardzo charakterystyczne ruchy głową, Pickettywitch promowały — w programie "Top Of The Pops" i w kabaretach — już ze znacznie mniejszym powodzeniem utwory "(It's Like A) Sad Old Kinda Movie" i "Baby I Won't Let You Down".
Polly Brown trafiła również na nagłówki gazet dzięki szeroko opisywanemu romansowi z discjockeyem Jimmym Saville'em. Po zarejestrowaniu dalszych kompozycji Macauleya "Summertime Feeling" i "Waldo P. Emerson Jones" oraz debiutanckiego i jedynego zresztą albumu, grupa zakończyła działalność.
W połowie lat 70. na scenie pojawiła się nowa "edycja" Pickettywitch, w której składzie nie znalazły się jednak Farran i Brown. Ta ostatnia podjęła działalność solową, trafiając w 1974 r. na brytyjską listę przebojów z utworem "Up In A Puff Smoke", a jej późniejszy singel "Honey Honey" stał się sporym przebojem w Stanach Zjednoczonych. Maggie Farran zaś stanęła na czele dobrze prosperującej londyńskiej agencji reklamowej.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
That same old feeling/Maybe we've been loving too long	Pickettywitch	02.1970	5[14]	67[12]	Pye 7N 17 887	[written by Tony Macaulay, John MacLeod][produced by John MacLeod][oryginalnie nagrane przez Flying Machine in 1968r]
(It's Like a) Sad Old Kinda' Movie / Times	Pickettywitch	07.1970	16[10]	-	Pye 7N 17 951	[written by Tony Macaulay, John MacLeod][produced by John MacLeod]
Baby, I Won't Let You Down / Please Bring Her Back Home	Pickettywitch	11.1970	27[10]	-	Pye 7N 45 002	[written by Geoff Stephens, Les Reed][produced by John MacLeod]
Waldo P. Emerson Jones / There He Goes	Pickettywitch	02.1971	-	-	Pye 45 035	[written by Andy Kim, John Barry][produced by John MacLeod]
Summertime Feelin' / Dreamin'	Pickettywitch	06.1971	-	-	Pye 7N 45 080	[written by Mike Redway, John MacLeod][produced by John MacLeod]
Bring a Little Light Into My World / Dream World	Pickettywitch	09.1971	-	-	Pye 7N 45 096	[written by Tony Macaulay, John MacLeod][produced by John MacLeod]
Number Wonderful / Point of No Return	Pickettywitch	01.1972	-	-	Pye 7N 45 126	[written by Levine, Brown][produced by John MacLeod]
The Power And The Glory / Living By The Gun	Pickettywitch	07.1973	-	-	Pye 7N 45 254	[written by West, Burgess][produced by Don Reedman]

poniedziałek, 16 stycznia 2017

Fall

Grupa założona w Manchesterze (Anglia) w 1977. Jej mózgiem był obdarzony bardzo zmiennym temperamentem Mark E. Smith (ur. 5.03.1957 w Salford pod Manchesterem, Anglia). Na przestrzeni lat Smith bezwzględnie zmieniał współpracowników, zabierając ich z sobą w prawdziwą osobistą Odyseję muzyczną. Jego wojownicze oświadczenia prasowe, na zmianę śmieszne i złowieszcze, stanowiły ważny element jego kariery. Co nie mniej ważne, jednym z najbardziej zagorzałych popleczników Smitha stał się słynny DJ radia BBC John Peel - grupa nagrała kilka sesji dla jego audycji. Pierwszy skład The Fall tworzyli Una Baines (pianino elektryczne), Martin Bramah (gitara), Karl Burns (perkusja) i Tony Friel (gitara basowa). Zespół zadebiutował singlem "Bingo Master's Breakout", który stanowił dobry przykład surrealistycznych wizji Smitha, który wcielał się w przedstawiciela klasy robotniczej z północnej Anglii. Grupa podpisała kontrakt nagraniowy z małą niezależną wytwórnią Step Forward, która wydała trzy single The Fall (m.in. ostry "Fiery Jack") oraz album Live At The Witch Trials.
W 1980 zespół podpisał kontrakt z firmą Rough Trade Records i wydał dobrze przyjęte przez recenzentów, ale i oryginalne single "How I Wrote Elastic Man" oraz "Totally Wired". W tym czasie nastąpiła cała seria zmian personalnych, w wyniku których w zespole pojawili się Marc Riley, Mike Leigh, Martin Bramah, Yvonne Pawlett i Craig Scanion, którzy wkrótce odeszli. Grupa wydawała dalej kakofoniczne, ale często fascynujące albumy - od Dragnet do chaotycznego Hex Enduction Hour. Smith zawsze starał się kontestować wszelkie aktualnie panujące mody, w swej podejrzliwości nie chcąc ulegać wymogom głównego nurtu muzyki popularnej. Zmiana w filozofii działania grupy nastąpiła w 1983 po zaangażowaniu przyszłej żony Smitha - Brix (Laury Elise Smith). Brix występowała z The Fall jako wokalistka i gitarzystka, ale nagrywała też z własną grupą popową Adult Net. Po raz pierwszy pojawiła się na albumie Perverted By Language, a jej obecność umożliwiła wejście na listy przebojów - zespół nagrał własne, udane wersje "There's A Ghost In My House" z repertuaru Deana Taylora oraz "Victoria" grupy The Kinks.
Mimo to w brzmieniu The Fali dominował wciąż poważny, charakterystyczny, pełen dziwnych akcentów śpiew Smitha połączony z nie kończącymi się wariacjami na temat podstawowego riffu rockowego. Na późniejszych albumach, np. prawie idealnym This Nation's Saving Grace i The Frenz Experiment, zespół pozostał wierny zadziwiającym grom słownym i natarczywym rymom, ale utwory stały się bardziej spójne i przystępne. Spowolniły się też zmiany składu, choć doszli perkusista Simon Wolstencroft i Marcia Schofield. Dowodem rosnącej renomy Smitha wśród koneserów sztuki popularnej było wystawienie jego sztuki "Hey! Luciani" oraz zaangażowanie tancerza Michaela Clarka do produkcji "I Am Kurious Oranj".
Jednak prognozy przewidujące zbliżenie się The Fall do muzyki komercyjnej nie brały chyba pod uwagę nieustraszonego ducha Smitha. Na przełomie l. 80. i 90. porzuciła go Brix (on sam utrzymuje, że ją "wykopał"), a jej śladami wkrótce podążyła Schofield. Ciągłe zmiany wytwórni nie umniejszyły dorobku nagraniowego The Fall w l. 90. - lider nie mógł zrobić nic, co zdeprecjonowałoby go w oczach bardzo oddanych fanów (których zespół miał już nawet w USA). Brix powróciła w 1995, na czas, by wystąpić gościnnie na albumie Cerebral Caustic, choć Smith działał też pod jej nieobecność - wydał cztery solidne, dobre albumy. Pod przywództwem Smitha The Fall jest zespołem nieprzewidywalnym, wyjątkowym i bezkompromisowym.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Oh! Brother/God Box	Fall	06.1984	93[1]	-	No-Label MIUCT 1685	[written by Mark E. Smith, Karl Burns, Brix Smith, Craig Scanlon, Stephen Hanley][produced by John Leckie]
C.R.E.E.P./Pat-Trip Dispenser	Fall	09.1984	91[2]	-	No-Label MIUCT 0418	[written by Brix E. Smith, Steve Hanley, Paul Hanley, Craig Scanlon][produced by John Leckie]
Draygo's Guilt/Clear Off/No Bulbs	Fall	11.1984	99[1]	-	No-Label MIUCT 0561	-
Rollin' Dany/Couldn't Get Ahead	Fall	07.1985	90[2]	-	No-Label MIUCT 1933	[written by Stein, Edwards][produced by John Leckie]
Cruiser's Creek/Vixen	Fall	11.1985	96[1]	-	No-Label MIUCT 0422	[written by Mark E. Smith, Brix Smith][produced by John Leckie]
Living Too Late/Hot Aftershave Bop	Fall	07.1986	97[1]	-	No-Label MIUCT 1378	[written by Mark E. Smith][produced by John Leckie]
Mr Pharmacist/Lucifer Over Lancashire	Fall	09.1986	75[2]	-	Beggars Banquet BEG 168	[written by Nowlen][produced by John Leckie][oryginalnie nagrana przez The Other Half]
Hey ! Luciani/Entitled	Fall	12.1986	59[2]	-	Beggars Banquet BEG 176	[written by Steve Hanley, Mark E. Smith][produced by Ian Broudie]
There's A Ghost In My House/Haf Found Bormann	Fall	04.1987	30[4]	-	Beggars Banquet BEG 187	[written by B. Holland, L. Dozier, E. Holland, R. Dean Taylor][produced by Grant Cunliffe]
Hit The North	Fall	10.1987	57[5]	-	Beggars Banquet BEG 200	[written by Mark E. Smith, Simon Rogers, Brix Smith][produced by Simon Rogers]
Victoria/Tuff Life Booogie	Fall	01.1988	35[3]	-	Beggars Banquet BEG 206	[written by Ray Davies][produced by Simon Rogers]
Jerusalem/Big New Prinz	Fall	11.1988	59[2]	-	Beggars Banquet FALL 2/3	-]
Cab It Up/Dead Beat Descendant	Fall	06.1989	81[1]	-	No-Label MIUCT 0309	[written by Mark E. Smith][produced by Ian Broudie, Mark E. Smith]
Telephone Thing/British People in Hot Weather	Fall	01.1990	58[2]	-	Cog Sinister SIN 4	[written by M. E. Smith, M. Black, J. More][produced by Coldcut]
Popcorn Double Feature/Butterflies 4 Brains	Fall	03.1990	84[2]	-	No-Label MIUCT 1802	[written by English, Weiss][produced by Craig Leon]
White Lightning/Blood Outta Stone	Fall	08.1990	56[2]	-	Cog Sinister SIN 6	[written by J. P. Richardson][produced by Craig Leon, Mark E. Smith]
High Tension Line/Xmas With Simon	Fall	12.1990	97[1]	-	No-Label MIUCT 0901	[written by Mark E. Smith, Craig Scanlon, Steve Hanley][produced by Mark E. Smith, Grant Showbiz]
Free Range/Everything Hurtz	Fall	03.1992	40[1]	-	Cog Sinister SIN 8	[written by Mark E. Smith, Simon Wolstencroft][produced by Craig Leon, Simon Rogers, Mark E. Smith]
Why Are People Grudgeful ?/Glam Racket	Fall	04.1993	43[1]	-	Pernament SPERM 9	[written by Perry, Gibbs][produced by Simon Rogers, Rex Sergeant, Mark E. Smith]
Behind the Counter #1/War	Fall	12.1993	75[2]	-	Pernament CDSPERMD 13	[written by Karl Burns/Mark Smith][produced by Rex Sargeant/Mark Smith]
15 Ways/Hey ! Student	Fall	04.1994	65[1]	-	Pernament CDSPERMD 14	[written by Mark Smith/Craig Scanlon/Stephen Hanley][produced by Rex Sargeant]
The Chiselers/Chilinist	Fall	02.1996	60[3]	-	Jet JETSCD 500	[written by Mark E. Smith, Karl Burns, Steve Hanley, Simon Wolstencroft, Julia Nagle][produced by Mike Bennett]
Masquerade	Fall	02.1998	69[2]	-	Artful 10ARTFUL1	[written by Mark Smith/Julia Nagle][produced by Mark Smith/Jason Barron]
Touch Sensitive / Fold In Money	Fall	04.1999	90[1]	-	Artful	-
F-`oldin' Money/This Perfect Day	Fall	08.1999	93[1]	-	Artful 12ARTFUL3	-
The Fall vs 2003 EP.[Susan vs. Youthclub / Janet vs. Johnny / Susan vs. Youthclub]	Fall	12.2002	64[2]	-	Action TAKE 20	[written by Mark Smith/Dave Milner][produced by Grant Showbiz]
Theme From Sparta FC #2/My Ex-Classmates Kids	Fall	07.2004	66[2]	-	Action TAKE 23	[written by Mark Smith/Ben Pritchard/Jim Watts][produced by Mark Smith/Ding]
I Can Hear The Grass Grow / Clasp Hands(	Fall	10.2005	104[2]	-	Slogan SLOSI 005	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hex Enduction Hour	Fall	03.1982	71[3]	-	Kamera KAM 005	[produced by Grant Showbiz, Richard Mazda, Mark E. Smith]
The Wonderful and Frightening World of The Fall	Fall	10.1984	62[2]	-	Beggars Banquet BEGA 58	[produced by John Leckie]
This Nation's Saving Grace	Fall	09.1985	54[2]	-	Beggars Banquet BEGA 67	[produced by John Leckie]
Bend Sinister	Fall	09.1986	36[3]	-	Beggars Banquet BEGA 75	[produced by John Leckie]
The Frenz Experiment	Fall	02.1988	19[4]	-	Beggars Banquet BEGA 91	[produced by Simon Rogers; Grant Showbiz; Dian Barton]
I Am Kurious, Oranj	Fall	10.1988	54[2]	-	Beggars Banquet BEGA 96	[produced by Ian Broudie, Mark E. Smith]
Seminal Live	Fall	06.1989	40[2]	-	Beggars Banquet BEGA 102	[produced by Shan Hira, Mark E. Smith]
Extricate	Fall	02.1990	31[3]	-	Cog Sinister 8422041	[produced by Coldcut, Craig Leon, Mark E. Smith, Adrian Maxwell Sherwood]
458489 A Sides	Fall	09.1990	44[2]	-	Beggars Banquet BEGA 111	-
Shift-Work	Fall	04.1991	17[2]	-	Cog Sinister 8485941	[produced by Robert Gordon, Craig Leon, Grant Showbiz]
Code Selfish	Fall	03.1992	21[1]	-	Cog Sinister 5121622	[produced by Craig Leon, Simon Rogers, Mark E. Smith]
The Infotainment Scan	Fall	04.1993	9[3]	-	Pernament PERM 12	[produced by Rex Sergeant, Simon Rogers, Mark E. Smith]
Middle Class Revolt	Fall	05.1994	48[2]	-	Pernament PERM 16	[produced by Rex Sergeant]
Cerebral Caustic	Fall	02.1995	67[2]	-	Pernament PERM 30	[produced by Mike Bennett, Mark E. Smith]
The Light User Syndrome	Fall	06.1996	54[2]	-	Jet JETLP 1012	[produced by Mike Bennett, Mark E. Smith]
Levitate	Fall	09.1997	117[2]	-	Artful ARTFULCD9	[produced by Mark E. Smith]
The Marshall Suite	Fall	04.1999	84[2]	-	Artful ARTFULCD 17	[produced by Steve Hitchcock, Mark E. Smith]
The Unutterable	Fall	11.2000	136[1]	-	Eagle EAGLECD 164	[produced by Grant Showbiz, Mark E. Smith]
2G+2	Fall	06.2002	116[1]	-	Action TAKE 18	[produced by M.E.S/Ed Blaney]
The Real New Fall LP (Formerly Country on the Click)	Fall	11.2003	156[1]	-	Action TAKE 21	[produced by The Fall]
50,000 Fall Fans Can't Be Wrong - 39 Golden Greats	Fall	05.2004	156[1]	-	Beggars Banquet BBN 044	-
The Complete Peel Sessions 1978-2004	Fall	04.2005	139[1]	-	Castle CMXBX 982	-
Fall Heads Roll	Fall	10.2005	115[1]	-	Slogan SLOCD 003	[produced by Mark E. Smith, Simon Archer, Tim Gracielands]
Reformation! Post-TLC	Fall	02.2007	78[1]	-	Slogan SLOCD 007	[produced by Tim "Gracielands" Baxter and Mark E. Smith]
Imperial Wax Solvent	Fall	05.2008	35[1]	-	Sanctuary 1765729	[produced by Grant Showbiz/Mark Smith]
Your Future Our Clutter	Fall	05.2010	38[3]	-	Domino Recordings WIGCD 245	[produced by Ross Orton/Mark Smith/Ding and Tim]
Ersatz GB	Fall	11.2011	88[1]	-	Cherry Red CDBRED 500	[produced by Simon Archer, Mark E. Smith]
Re-Mit	Fall	05.2013	40[2]	-	Cherry Red CDBRED 580	[produced by Mark E. Smith]
Sub-Lingual Tablet	Fall	05.2015	58[1]	-	Cherry Red CDBRED 660	[produced by Mark E. Smith, Simon Archer, Tim Gracielands]
Fall Heads Roll	Fall	10.2005	115[1]	-	Slogan SLOCD 003	[produced by Mark E. Smith]

Patrulla 81

Patrulla 81 to zespół muzyczny pochodzący z meksykańskiego stanu Durango . Członek grupy José Ángel Medina utworzył grupę w 1981 roku .

W 2004 roku grupa wydała Cómo Pude Enamorarme de Ti, przebój zarówno w Stanach Zjednoczonych i Meksyku . W grudniu 2007 roku zespół wydał nowy album,A Mi Ley,który zawierał singiel "Te Quiero Mucho".
Patrulla 81 za Quiereme Más osiągnął nr 1 na Top Latin Albums Chart w marcu 2009 roku . Pod koniec 2009 roku zespół wydał Sin Ti No Vive, która zadebiutowała na Billboard Regional Mexican Chart jako nr 1.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
En Vivo Desde Dallas, Texas	Patrulla 81	07.2004	-	199[1]	Disa 720 378	-
Divinas	Patrulla 81	05.2005	-	54[11]	Disa 726 847	-