Z archiwum...rocka

czwartek, 3 listopada 2016

Smiths

- Drżę na samą myśl potęgi, którą posiadamy. Właśnie tak czuję się, gdy myślę o The Smiths - prorokował Morrissey w rozmowie dla magazynu "Sounds" w 1983 roku. Wtórował mu gitarzysta The Smiths, Johnny Marr - Utkniemy w "scenie manchesterskiej", ale to, co myślimy na jej temat nawet nie mieści się w kategorii ogólnokrajowej - widzimy ją w kategorii ogólnoświatowej.

Krótka, aczkolwiek bogata w treść, historia pochodzącej z Manchesteru formacji The Smiths, rozpoczęła się w 1982 roku. Grupa została powołana do życia przez bezrobotnego pisarza, Stevena Patricka Morrisseya, który dość krótko udzielał się wokalnie w zespole The Nosebleeds oraz jego kolegę, gitarzystę i autora tekstów Johna Mahera, który, aby uniknąć kojarzenia z perkusistą punk rockowego bandu Buzzcocks, zmienił nazwisko na Johnny Marr. Po kilku zmianach personalnych w ostateczny skład grupy poza wspomnianymi weszli basista Andy Rourke, z którym Marr grał w grupie The Paris Valentinos, a także Mike Joyce, który wcześniej zasiadał za bębnami w formacji The Hoaks and Victim.

Za nazwą The Smiths trudno doszukiwać się głębszej ideologii. Zespół przyjął ją jako znak sprzeciwu wymierzony w cukierkowe formacje pokroju OMD (Orchestral Manoeuvres in the Dark), czy Spandau Ballet. W rozmowie dla magazynu "Id" z lutego 1983 roku Morrissey mówił: "Nazwa nie ma żadnego znaczenia. To zwyczajne słowo. Istotnym jest, aby nie dać się zaszufladkować. Jak tylko cię zdefiniują stajesz się ograniczony muzycznie i to przeraża mnie najbardziej". W innym, pochodzących z 1984 roku wywiadzie, Morrissey przyznał, że razem z Marrem zgodzili się na nazwę The Smiths, ponieważ była ona najprostsza. Jak to ujął wokalista: "Czas, aby najzwyklejsi w świecie ludzie pokazali swoje oblicze".

Początki jak zazwyczaj nie były łatwe. Nie od razu grupa zdobyła serca fanów. Po podpisaniu kontraktu z niezależną wytwórnią Rough Trade, The Smiths wydali pierwszy singel "Hand In Glove", który nijak radził sobie w Wielkiej Brytanii. Nie pomagało też częste granie piosenki przez legendarnego DJ-a radia BBC, Johna Peela. Kolejne małe płytki "This Charming Man" i "What Difference Does It Make" zwróciły na zespół szerszą uwagę słuchaczy. Ponadto częste występy u Peela oraz innego radiowego DJ-a, Davida Jensena w rozgłośni BBC przyniosły spodziewany efekt. The Smiths zaczęli zyskiwać oczekiwaną popularność.

Debiutancki album The Smiths zatytułowany "The Smiths" ukazał się w lutym 1984 roku. Longplay z miejsca wywołał ogólnokrajowy skandal, głównie za sprawą dwóch piosenek "Reel Around the Fountain" oraz "The Hand That Rocks the Cradle", w których doszukiwano się afirmacji pedofilii. Ponadto, nie mniejsza wrzawa wybuchła również wokół piosenki "Suffer Little Children", która poruszała temat morderstw dokonanych w latach 60. na pięciorgu nieletnich. Grupie zarzucono próbę komercjalizacji problemu. W tym samym roku The Smiths opublikowali jeszcze kilka singli, jak "Heaven Knows I'm Miserable Now" i "William, It Was Really Nothing", gdzie na stronie B singla zamieścili "How Soon Is Now", jeden z większych przebojów w kilkuletniej karierze. Koniec roku przyniósł premierę "Hatful Of Hollow", zbiór stron B singli, jak również piosenek zarejestrowanych podczas występów w programach Peela i Jensena.

Rok później, w lutym 1985 roku, w sprzedaży ukazał się kolejny album The Smiths, "Meat Is Murder". Pomimo późniejszej ogromnej popularności zespołu longplay był jedynym w historii grupy, który zdołał dotrzeć na szczyt brytyjskiej listy bestsellerów. Premierze płyty tradycyjnie towarzyszył skandal. W tych czasach Morrissey mocno krytykował premier Wielkiej Brytanii, Margaret Thatcher, rodzinę królewską, organizację Band Aid i samego Boba Geldofa. - Jestem niebezpieczny przede wszystkim, dlatego, że mówię to, co myślę - wyjaśniał Morrissey w rozmowie dla pisma "Time Out" w marcu 1985 roku. - Nie boję się mówić, że Band Aid było diabelsko złe! A na myśl o Bobie Geldofie chce mi się rzygać! Można współczuć mieszkańcom Etiopii, ale czymś innym jest codzienne torturowanie Anglików. W tej samej rozmowie Morrissey skrytykował też brytyjską królową: "W chwili, gdy jednych nie stać na jedzenie, noszenie sukni wartej 6 tysięcy funtów, jest dla mnie czymś obrzydliwym".

Wydanie kolejnego albumu The Smiths, zatytułowanego "The Queen Is Dead", przypadło na czerwiec 1986 roku. Chociaż płyta gotowa była już w listopadzie poprzedniego roku, jej wydanie opóźniły kłopoty z wytwórnią. Grupa zaczęła rozglądać się za nowym kontraktem, a jej wybór ostatecznie padł na EMI. W międzyczasie z zespołu - z powodu uzależnienia od heroiny - wyleciał Rourke. - Andy, odchodzisz z The Smiths. Żegnaj i powodzenia, Morrissey - brzmiała wiadomość, którą wokalista napisał na żółtej karteczce i przykleił do szyby samochodu basisty. The Smiths zamieścili na "The Queen Is Dead" jeden z największych swoich przebojów "There's A Light That Never Goes Out", jednakże piosenka nigdy nie ukazała się na singlu za czasów świetności zespołu. Pomimo planów co do wydania utworu na małej płytce, szef ówczesnej wytwórni grupy, Geoff Travis, wybrał "Bigmouth Strikes Again".

Z początkiem 87. roku The Smiths wypuścili na rynek kolejny z wielkich hitów, singel zatytułowany "Shoplifters of the World Unite", który ukazał się również na składance "The World Won't Listen". Album pojawił się w sprzedaży w lutym. Miesiąc później, z myślą o rynku amerykańskim, grupa wydała kompilację "Louder Than Bombs" składającą się z "The World Won't Listen" i "Hatful of Hollow". Tuż przed premierą ostatniego studyjnego albumu The Smiths zatytułowanego "Strangeways, Here We Come", który również cieszył się ogromną popularnością, grupę niespodziewanie opuścił Marr. Za główną przyczynę końca jego przyjaźni z Morrisseyem uważa się irytację Morrisseya wywołaną współpracą Marra z innymi artystami. Z drugiej zaś strony, podobno Marr obwiniał wokalistę o brak muzycznej elastyczności. Poszukiwania nowego gitarzysty okazały się bezowocne.

Po rozpadzie The Smiths jego członkowie skupili się na rozwijaniu indywidualnych karier. Morrissey rozpoczął nagrywanie płyt pod własnym nazwiskiem. Wokalista ma na koncie 10 albumów. Marr wziął udział w kilku projektach jak Electronic, gdzie wraz z nim udzielali się dodatkowo Bernard Sumner z New Order oraz Neil Tennant z Pet Shop Boys. Grał także w The The, z którymi wydał dwa albumy. W 2000 roku gitarzysta powołał do życia formację Johnny Marr and The Healers. W 2006 roku nagrał z Modest Mouse krążek "We Were Dead Before the Ship Even Sank". W 2008 roku muzyk stał się formalnym członkiem grupy The Cribs.

Od rozpadu grupy jej fani stale żywią nadzieję na powrót The Smiths w oryginalnym składzie. Niestety żaden z członków zespołu nie wykazuje zainteresowania reaktywacją. Morrissey odrzucił nawet ofertę zagrania 50 koncertów, za które zarobiłby 40 milionów funtów. W jednym z wywiadów udzielonych w 2009 roku radiu BBC wokalista zapytany o reaktywację The Smiths odpowiedział: "Ludzie ciągle zadają mi pytanie odnośnie pojednania. Nie wiem dlaczego. Przeszłość wydaje się być dla mnie tak odległa, dobrze mi z tym...". W innym z wywiadów zapytany przez dziennikarza Morrissey powiedział o pojednaniu z gitarzystą The Smiths następująco: "Zbyt wiele się wydarzyło. Naprawdę. Właściwie, to my nie lubimy się, w ogóle".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hand in glove/Handsome devil	Smiths	15.1983	124	-	Rough Trade RT 131	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by The Smiths]
This charming man/Jeane	Smiths	11.1983	25[14]	-	Rough Trade RT 136	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
What difference does it make/Back to the old house	Smiths	01.1984	12[9]	-	Rough Trade RT 146	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
Heaven knows i' m miserable now/Suffer little children	Smiths	05.1984	10[8]	-	Rough Trade RT 156	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
William it was really nothing/Please please please let me get what i want	Smiths	08.1984	17[6]	-	Rough Trade RT 166	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
How soon is now/Well i wonder	Smiths	02.1985	24[14]	-	Rough Trade RT 176	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
Shakespeare' s sister/What she said	Smiths	03.1985	26[4]	-	Rough Trade RT 181	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by The Smiths]
That joke it' s funny anymore/Meat is murder [live]	Smiths	07.1985	49[3]	-	Rough Trade RT 186	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by The Smiths]
The boy with the thorn in his side/Asleep	Smiths	10.1985	23[5]	-	Rough Trade RT 191	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by The Smiths]
Big mouth strikes again/Money changes everything	Smiths	05.1986	26[4]	-	Rough Trade RT 192	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Johnny Marr, Morrissey]
Panic/Vicar in a tatu	Smiths	07.1986	11[8]	-	Rough Trade RT 193	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
Ask/Cemetery gates	Smiths	10.1986	14[5]	-	Rough Trade RT 194	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter, Steve Lillywhite]
Shoplifters of the world unite/Half a person	Smiths	02.1987	12[4]	-	Rough Trade RT 195	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Johnny Marr]
Sheila take a bow/Is it really so strange?	Smiths	04.1987	10[5]	-	Rough Trade RT 196	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Morrissey, Johnny Marr, Stephen Street]
Girlfriend in a coma/Work is a four-letter word	Smiths	08.1987	13[5]	-	Rough Trade RT 197	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Morrissey, Johnny Marr, Stephen Street]
I started something i couldn' t finish/Pretty girls make graves	Smiths	11.1987	23[4]	-	Rough Trade RT 198	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Morrissey, Johnny Marr, Stephen Street]
Last night i dreamed that somebody loved me/Nowhere fast	Smiths	12.1987	30[4]	-	Rough Trade RT 200	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Morrissey, Johnny Marr, Stephen Street]
This charming man [reissue]/Wonderful woman/Accept yourself	Smiths	08.1992	8[5]	-	WEA YZ 0001
How soon is now [reissue]/Hand in glove	Smiths	09.1992	16[4]	-	WEA YZ 0002
There is a light that never goes out/Handsome devil [live]	Smiths	10.1992	25[3]	-	WEA YZ 0003	[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Morrissey, Johnny Marr]
Ask [reissue]/Cemetary gates	Smiths	02.1995	62[1]	-	WEA YZ 0001

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Smiths	Smiths	03.1984	2[37]	150[11]	Rough Trade ROUGH 61	[gold-UK][produced by John Porter]
Hatful of hollow	Smiths	11.1984	7[54]	-	Rough Trade ROUGH 76	[platinum-UK][produced by John Porter, The Smiths, Roger Pusey, Dale "Buffin" Griffin]
Meat is murder	Smiths	02.1985	1[1][20]	110[32]	Rough Trade ROUGH 81	[gold-UK][produced by The Smiths]
The Queen is dead	Smiths	06.1986	2[48]	70[37]	Rough Trade ROUGH 96	[gold-US][platinum-UK][produced by Morrissey, Johnny Marr]
The world won' t listen	Smiths	03.1987	2[18]		Rough Trade ROUGH 101	[gold-UK][produced by John Porter/Johnny Marr/Morrissey/Roger Pusey]
Louder than bombs [import]	Smiths	05.1987	38[14]	62[25]	Rough Trade ROUGH 255	[gold-US][gold-UK][produced by John Porter/Johnny Marr/Morrissey/Smiths,The/Roger Pusey/Stephen Street]
Strangeways here we come	Smiths	10.1987	2[21]	55[27]	Rough Trade ROUGH 106	[gold-US][gold-UK][produced by Morrissey, Johnny Marr,Stephen Street]
Rank	Smiths	09.1988	2[7]	77[8]	Rough Trade ROUGH 126	[gold-UK][produced by Pete Dauncey and Grant Showbiz]
Best ...I	Smiths	08.1992	1[1][38]	139[3]	WEA 4509903272	[gold-UK][produced by John Porter/Johnny Marr/Morrissey/Stephen Street]
Best ...II	Smiths	11.1992	29[20]	-	WEA 4509904062	[gold-UK][produced by John Porter/Johnny Marr/Morrissey/Stephen Street]
Singles	Smiths	03.1995	5[60]	-	WEA 4509990902	[platinum-UK][produced by John Porter/Johnny Marr/Morrissey/Stephen Street]
The very best of...	Smiths	06.2001	30[87]	-	WEA 8573889482	[platinum-UK][produced by John Porter/Morrissey/Johnny Marr/Stephen Street/Smiths]
The Sound of The Smiths	Smiths	11.2008	21[89]	115[1]	Rhino 2564693709	[platinum-UK][produced by John Porter/The Smiths/Roger Pusey/Dale Griffin/Stephen Street]
Complete	Smiths	09.2011	63[2]	-	Rhino 2564665907	-

St. Louis Union

Zespół założony w Manchesterze w składzie: Tony Cassiday (śpiew), Keith Miller (gitara), Alex Kirby (saksofon tenorowy), John Nichols (bas) i Dave Webb (perkusja). Zwrócił na siebie uwagę jako zwycięzca festiwalu grup beatowych magazynu Melody Maker w 1965 r. Nagrodę stanowił kontrakt nagraniowy z Decca Records, którego pierwszym owocem była nowa wersja piosenki "Girl" z albumu Beatlesów Rubber Soul. Sekstet umieścił ten utwór w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów, pomimo współzawodnictwa z grupą The Truth.
Później zespół otrzymał rolę w filmie "The Ghost Goes Gear", w którym wystąpiła również formacja Spencer Davis Group. Jednak słabe pozycje singli "Behind The Door" i "East Side Story" doprowadziły krótką karierę zespołu do końca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Girl/Respect	St. Louis Union	01.1966	11[10]	-	Decca F 12 318	[written by Lennon, McCartney][produced by Peter Sullivan][piosenka oryginalnie nagrana przez The Beatles]
Behind The Door/English Tea	St. Louis Union	04.1966	-	-	Decca F 12 386	[written by G.Gouldman][produced by Peter Sullivan]
East Side Story/Think About Me	St. Louis Union	10.1966	-	-	Decca F 12 508	[written by Seger][produced by Tony Clarke]

Sub Sub

Popowy zespół taneczny z Manchesteru (Anglia), działający od 1989 r. Początkowo w jego skład wchodzili Melanie Williams (śpiew), Jimi Goodwin, Jezz Williams i Andy Williams. Najwcześniejsze nagrania Sub Sub utrzymane były w stylu "techno-zrób-to-sam" i raczej nie zwiastowały wejścia do "Top Of The Pops" czy pierwszej dziesiątki list przebojów. Singel Space Eace ukazał się jedynie jako tłoczenie próbne; następnie wydano instrumentalną EP-kę Coast.
Był to jedyny owoc kontraktu podpisanego z wytwórnią Virgin; grupa przeniosła się do stajni Rob's Records, prowadzonej przez menedżera grupy New Order Roba (Grettona i wydała Coast ponownie w sierpniu 1992 r.
Przełom w karierze Sub Sub nastąpił wraz z ukazaniem się "Ain't No Love (Ain't No Use)", z wyjątkowo udanym remiksem DJ-a Graema Parka. W rezultacie zespół zaczął otrzymywać prośby o remiksy od wielu wykonawców, np. Take That i Sinitta. Na singlu Respect z 1994 r. którego wydanie poprzedziło ukazanie się albumu, zaśpiewała nowa wokalistka - Nina Henchion. Jedyny album grupy Full Fathom Five ukazał się w 1995 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Space Face/Ekto-Jam-Sub	Sub Sub	.1991	-	-	Not On Label JAJ 01	[Written by A.Williams and J.Williams][Produced by Sub Sub]
Space Face	Sub Sub	01.1992	-	-	Ten Records TENX 373	[Written by A.Williams and J.Williams][Produced by Sub Sub]
Ain't No Love (Ain't No Use)	Sub Sub	04.1993	3[11]	-	Robs Records 7 ROB 9	[ Written By - A. Williams , J. Goodwin , J. Williams , M. Williams][Produced by Sub Sub]
Angel	Sub Sub	08.1994	-	-	Robs Records 12 ROB 29	[Written by J.Goodwin, N.Henchion, J.Male, A.Williams and J.Williams][Produced by Sub Sub and Andy Fuest]
Respect	Sub Sub	02.1994	49[2]	-	Robs Records 7 ROB 19	[ Producer - Adam Fuest , Sub Sub ][ Written By - Andy Williams , Bill Curtis , Gerry Thomas , Jez Williams , Jimi Goodwin , Johnny Flippin , Kenny Ballard][ sample from "Double Dutch" by the Fatback Band]
Southern Trees/Jaggernath	Sub Sub	.1994	183[1]	-	Robs Records 12 ROB 39	[written by J.Goodwin, A.Williams and J.Williams][Produced by Sub Sub and Adam Fuest]
Smoking Beagles/Crunch	Sub Sub	12.1996	-	-	Robs Records 12 ROB 51	[Written by Williams, Goodwin and Williams][Produced by Sub Sub]
This Time I'm Not Wrong/Heads Will Roll	Sub Sub with Bernard Sumner	09.1997	80[2]	-	Robs Records 12 ROB 53	[Written by Williams, Goodwin, Williams and Sumner][Produced by Sub Sub]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Full Fathom Five	Sub Sub	.1994	-	-	Robs Records LP ROB 30	[produced by J.Goodwin, A.Williams & J.Williams]
Delta Tapes	Sub Sub	.1998	-	-	Cortex CTX 099CD [Aus]	-

środa, 2 listopada 2016

Napalm Death

Napalm Death - angielska grupa muzyczna powstała w 1981 roku w Meriden w pobliżu Coventry. W początkowym okresie działalności zespół wykonywał hardcore punk. W latach późniejszych zawrócił się w stronę takich gatunków jak grindcore i death metal.
W swej twórczości zespół poruszył takie zagadnienia jak nienawiść, agresja, polityka czy religia. Z kolei wokalista Mark "Barney" Greenway oraz pozostali członkowie Napalm Death wielokrotnie wyrazili sprzeciw na temat zjawiska rasizmu i wojen.
Do 2009 roku zespół wydał czternaście albumów studyjnych oraz szereg kompilacji, albumów koncertowych i minialbumów. Według danych z 2003 roku wydawnictwa zespołu w samych Stanach Zjednoczonych sprzedały się w nakładzie 367 654 egzemplarzy. Byli i obecni członkowie grupy utworzyli lub współtworzyli liczne zespoły i projekty poboczne, m.in. takie jak: Carcass, Godflesh, Cathedral, Defecation, Jesu, Painkiller, Brujeria czy Lock Up.

Zespół Napalm Death powstał w miejscowości Meriden w pobliżu Coventry w Wielkiej Brytanii z inicjatywy nastoletnich muzyków, wokalisty i basisty Nicholasa Bullena oraz perkusisty Milesa Ratledgea. Pierwszy skład zespołu uzupełnił gitarzysta Simon Oppenheimer. W styczniu 1982 roku do grupy dołączył Graham Robertson, który objął stanowisko basisty. 25 lipca w Atherstone Miners Club muzycy dali pierwszy koncert. W sierpniu tego samego roku Oppenheimera zastąpił Darryl Fedeski. Następnie podczas koncertu w Knowle zostały zarejestrowane pierwsze nagrania Napalm Death.

Na wydanej we wrześniu kasecie magnetofonowej zatytułowanej Halloween znalazło się dziewięć utworów. Trzy miesiące później Fedeski odszedł z zespołu, a jego obowiązki przejął Graham Robertson. Natomiast jako basista i wokalista dołączył Finbarr Quinn były członek Curfew. W październiku ukazała się druga kaseta demo zespołu pt. And, Like Sheep, We Have All Gone Astray, nagrana ponownie w Knowle. Wydawnictwo, którego okładkę przygotował Nicholas Bullen było dostępne w sprzedaży wysyłkowej. Szereg recenzji kasety ukazało się w lokalnych fanzine'ach.

1 kwietnia 1983 roku zostało wydane trzecie demo pt. Kak. 6 maja 1987 roku nakładem Earache Records ukazał się debiutancki album grupy zatytułowany Scum. 16 września 1988 roku został wydany drugi album formacji pt. From Enslavement to Obliteration. 1 lipca 1990 roku ukazał się kolejny (trzeci) album Harmony Corruption.
23 czerwca 1992 roku został wydany album Utopia Banished. 2 i 3 lipca tego samego roku zespół zagrał w katowickiej Hali AWF i w poznańskiej hali Arena. 31 maja 1994 roku ukazał się album Fear, Emptiness, Despair. Natomiast 22 czerwca muzycy wystąpili w warszawskim klubie Stodoła. 26 stycznia 1996 roku został wydany album Diatribes. 25 marca tego samego roku zespół wystąpił w katowickim Mega Clubie. 3 czerwca 1997 roku ukazał się album Inside the Torn Apart. 26 października 1998 roku został wydany album Words From the Exit Wound.

25 maja 2000 roku ukazała się kompilacja pt. The Complete Radio One Sessions. Na płycie zostały wydane utwory zarejestrowane dla Radio 1 / BBC. 25 września tego samego roku roku nakładem Dream Catcher i Spitfire Records został wydany album Enemy of the Music Business. Tytuł oznaczający "wrogowie przemysłu muzycznego" wydawnictwa wzbudził kontrowersje i spekulacje dotyczące adresata. Na łamach magazynu Terrorizer, wokalista "Mark "Barney" Greenway wypowiedział się następująco:

"Najpoważniejsze problemy mieliśmy z poprzednim menedżerem. W pewnym momencie zaczęło brakować sporych ilości pieniędzy, aż obudziliśmy się, gdzieś w 1998 roku. Menedżerowi trzeba po prostu ufać, sam nie jesteś w stanie dopilnować wszystkiego, niestety sytuacja nas do tego zmusiła. Wtedy też zdaliśmy sobie sprawę, że nie odpowiada nam również praca wytwórni. Minął rok, zanim uporaliśmy się z tym wszystkimi sprawami, ale teraz mamy już nowego menedżera – Rudy'ego Reida z Absurd Management – i nową wytwórnię Dream Catcher. Wszystko znowu jest w porządku"
1 sierpnia 2001 roku zespół wystąpił w poznańskim klubie Eskulap. 15 października tego samego roku została wydana pierwsze DVD zespołu pt. The DVD. Zestaw DVD zawiera pierwszych sześć wideoklipów nakręconych w latach: 1990 – 1997 tj. do utworu Breed to Breathe, następnie zawiera dokument Live Corruption (wydany poraz pierwszy na VHS), zarejestrowany podczas koncertu Live At Salisbury, Arts Centre, 30 June 1990, zawiera też koncert Live At Nottingham, Rock City, 14 November 1989 ponadto dwa utwory tj. Scum i You Suffer, zarejestrowane na żywo podczas Live At London Kilburn National, pochodzące z archiwalnego dokumentu BBC TV 'Arena' Heavy Metal Special (wykorzystane też przez BBC TV w 1989 r. w dokumencie muzycznym pt. Napalm Death. Thrash To Death). Płyta wydana nakładem skonfliktowanej wówczas z zespołem wytwórni Earache Records powstała bez jego udziału. Napalm Death zarzucał wytwórni m.in. "pogoń za pieniędzmi". Jednakże w wystosowanym przez Earache oświadczeniu zaznaczono odmowę współpracy ze strony muzyków. Latem 2002 roku muzycy przystąpili do prac nad kolejnym albumem studyjnym. Partie perkusji zostały zarejestrowane w Parkgate Studios, natomiast pozostałe instrumenty i wokalizy w Chapel Studios. Wydawnictwo zatytułowane Order of the Leech ukazało się 22 listopada tego samego roku, nakładem wytwórni muzycznej Spitfire Records. Płyta ukazała się również w rozszerzonej wersji z interpretacjami utworów "Thaw" i "Terrorain" z repertuaru Septic Death. W ramach promocji zespół odbył europejską trasę koncertową. Występy Napalm Death poprzedzała grupa The Great Deceiver.

7 lipca 2003 roku ukazała się kompilacja nagrań zespołu pt. Noise For Music's Sake]. Na dwupłytowym wydawnictwie ukazały się utwory wydane w ramach współpracy z Earache Records oraz kompozycje zarejestrowane z Lee Dorrianemi Billem Steerem. Natomiast 3 listopada został wydany album koncertowy Punishment in Capitals. Wydawnictwo ukazało się na płycie CD i DVD z zapisem koncertu z 12 kwietnia 2002 roku w Londynie. 23 sierpnia 2004 roku nakładem Century Media Records został wydany album Leaders Not Followers Part. II. Na płycie znalazły się interpretacje utworów takich grup jak: Cryptic Slaughter, Discharge, Sepultura, Agnostic Front czy Hirax. Mark "Barney" Greenway o nagraniach wypowiedział się w następujący sposób:

"brzmi podobnie do oryginalnej 'Leaders Not Followers', może nawet mocniej. Oczywiście, pisanie własnych kawałków jest zawsze zajebiste, ale przerabianie utworów z przeszłości, w które mocno kiedyś wierzyłeś na maksa wyolbrzymia element zabawy. Mam zresztą nadzieję, że wpływ tych metalowych/hardcore'owych/punkowych standardów na dzisiejszą scenę ekstremalną jest widoczny jak skurwysyn".

12 marca 2005 roku muzycy wystąpili na festiwalu Metalmania w katowickim Spodku. 25 kwietnia tego samego roku został wydany album The Code Is Red... Long Live the Code. Gościnnie w nagraniach wzięli udział: wokalista Hatebreed - Jamey Jasta i wokalista Dead Kennedys - Jello Biafra. Ponadto gościnnie partie gitary basowej w utworze "Pledge Yourself To You" nagrał były członek Napalm Death - Jeff Walker. Z kolei w maju wraz z zespołami Most Precious Blood i Diecast, muzycy Napalm Death odbyli europejską trasę koncertową.
Latem 2006 roku w Foel Studios w Walii muzycy rozpoczęli prace nad kolejnym albumem studyjnym. 14 sierpnia tego samego roku zespół wystąpił na festiwalu Hunter Fest, który odbył się w Szczytnie. 18 września został wydany album Smear Campaign. Nagrania zostały wyprodukowane we współpracy z producentem muzycznym Russem Russelem. Gościnnie na płycie wystąpiła wokalistka Anneke van Giersbergen z holenderskiej grupy The Gathering, która zaśpiewała w utworze "In Deference".

1 i 2 czerwca 2008 roku w ramach europejskiej trasy koncertowej zespół wystąpił w warszawskim klubie Progresja i wrocławskim W-Z. Koncerty Napalm Death poprzedziła amerykańska formacja Suffocation. 21 i 22 stycznia 2009 roku muzycy wystąpili w warszawskim klubie Progresja i krakowskim Lochnes. Napalm Death poprzedziły następujące zespoły: szwedzki Splitter, czeski Pigsty oraz polska Antigama. Natomiast 23 stycznia został wydany album studyjny Time Waits for No Slave]. Ślady perkusji zostały nagrane w studiu Parlour w Kettering, a gitary, gitarę basową i wokale w walijskim Foel Studios. Wydawnictwo było promowane teledyskiem do tytułowego utworu. Natomiast w Stanach Zjednoczonych album uplasował się na 19. miejscu listy Top Heatseekers. We wrześniu również 2009 roku ukazał się split Napalm Death i Nasum zatytułowany Live in Japan - Grind Kaijyu Attack!. Na płycie został wydany materiał zarejestrowany przez Nasum w 2004 roku podczas koncertów w Japonii. 27 lutego 2012 roku został wydany album pt. Utilitarian.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Harmony Corruption	Napalm Death	07.1990	67[1]	-	Earache MOSH 19	[produced by Scott Burns, Napalm Death]
Utopia Banished	Napalm Death	05.1992	58[1]	-	Earache MOSH 53	[produced by Colin Richardson, Napalm Death]
Diatribes	Napalm Death	02.1996	73[1]	-	Earache MOSH 141	[produced by Colin Richardson]
Inside the Torn Apart	Napalm Death	06.1997	129[1]	-	Earache MOSH 171	[produced by Colin Richardson]
Utilitarian	Napalm Death	02.2012	157[1]	-	Century Media 9981652	[produced by Russ Russell]
Apex Predator – Easy Meat	Napalm Death	01.2015	120[1]	-	Century Media 9985192	[produced by Russ Russell]

Naked Truth

Naked Truth, grupa amerykańska. Powstała w 1988r w Atlancie w stanie Georgia,ale osiedliła się w Londynie w Wielkiej Brytanii. Utworzyli ją Doug Watts - voc z Detroit, Jimmy Westley - g z Savannah i Bernard Dawson - dr, perc z Los Angeles.Nieco później dołączył Jeff J. - b z Nowego Jorku. W 1992r zastąpił go Anglik Kwame Boaten - b.
W końcu 1990r zwróciła uwagę Bernarda Rhodesa, byłego menażera The Clash, i na jego koszt nagrała w studiu Soundcastle w Atlancie sześć utworów. Taśmą zainteresował się Muff Winwood, szef londyńskiej
firmy Sony Soho Square, i rok później wydał minialbum Green with rage.

Płytę wypełniły porywające kompozycje heavymetalowe i thrashowe (Pan African Alive, Blood Flows), niekiedy z elementami funku (Downtown), rapu (Harem Scarem!), a nawet art rocka (Blood Flows). Reklamowano ją sloganem: thrash jazz.
W 1992 grupa odbyła wspólną trasę po Wielkiej Brytanii z zespołem Little Angels, a wiosną następnego roku koncertowała w Europie u boku Sacred Reich. Latem 1993 dorobiła się pierwszego właściwego
albumu - Fight; kilka utworów wydała już wcześniej na czwórkach - ,,Read Between The Lines" (1992) i „Black" (1993). Nagrała płytę w Rockfield Studios w Walii z producentem Guyem Sigsworthem. Pozostała wierna dawnym fascynacjom metalem,funkiem,jazzem,ale tym razem potrafiła stworzyć z różnych elementów repertuar bardziej spójny,efektowny,dojrzały.Porownywano ja do Faith No More i the Red Chili Peppers.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Green With Rage mini LP.	Naked Truth	.1991	-	-	Sony Soho Square 469124 1	-
Fight	Naked Truth	.1993	-	-	Sony Soho Square 472981 2	-

My Dying Bride

My Dying Bride - brytyjski zespół wykonujący doom metal, który powstał w czerwcu 1990 roku w mieście Bradford. W latach 90-tych XX w. zespół ten należał (wraz z Paradise Lost i Anathemą) do "Wielkiej trójki" wykonawców doommetalowych. Ich muzykę charakteryzują teksty traktujące o religii, miłości i śmierci, długie i rozbudowane utwory oraz dbałość o detale.
Początek działalności grupy to fascynacje death metalem, które usłyszeć można na jedynej nagranej przez grupę kasecie demo Towards the Sinister. Na debiutanckim albumie grupy, As the Flower Withers, można usłyszeć skrzypce i klawisze, a w Turn Loose the Swans "czysty" śpiew. Na płycie The Angel and the Dark River grupa odeszła już niemal całkowicie od swoich deathmetalowych korzeni. Swoistą kontynuacją tej płyty był kolejny album, Like Gods of the Sun, na którym zarejestrowano muzykę zupełnie inną od wczesnych dokonań grupy.

Kolejnym krokiem naprzód dla zespołu był ich następny album, 34.788%... Complete. Na płycie pojawiły się sample, przesterowane wokale, co wzbudziło wiele kontrowersji zarówno wśród krytyków jak i fanów. Sami muzycy tłumaczyli, iż ta płyta jest naturalną kontynuacją ich działalności, kolejnym krokiem w ich rozwoju, a sam album zawiera bardzo typową dla zespołu muzykę. Swoistym powrotem do korzeni, a więc do początkowych lat działalności zespołu, miał być wydany w 1999 r. album The Light at the End of the World.

Następnymi wydawnictwami były dwa kompilacyjne albumy wydane z okazji 10-lecia zespołu. Były to Meisterwerk 1 i Meisterwerk 2. Wybór utworów na te kompilacyjne albumy należał do fanów zespołu, którzy dokonali selekcji piosenek, głosując za pomocą Internetu. W 2001 r zespół wydał kolejną płytę, The Dreadful Hours, na której, jako dodatek do siedmiu nowych piosenek, ponownie nagrano jeden z utworów z pierwszej płyty zespołu.

Kolejnym wydawnictwem był wydany w roku 2002 pierwszy koncertowy album grupy The Voice of the Wretched. W tym samym roku ukazała się również pierwsza płyta DVD zespołu. W roku 2005 grupa nagrała swój kolejny album - Songs of Darkness, Words of Light. Kolejne wydawnictwa w dyskografii grupy to trzypłytowy box zatytułowany Anti-Diluvian Chronicles oraz druga płyta DVD Sinamorata, na której oprócz nagrań koncertowych znalazły się wideoklipy do utworów z ostatniej płyty zespołu oraz wideoklipy i ilustracje wykonane przez fanów zespołu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Like Gods of the Sun	My Dying Bride	10.1996	131[1]	-	Peaceville VILE 65	-
A Map of All Our Failures	My Dying Bride	10.2012	200[1]	-	Peaceville VILELP407	-

poniedziałek, 31 października 2016

Stone Roses

Wielka Brytania, rok 1989. W dyskotekach i na listach przebojów króluje acid house. Na ulicach Londynu młodzież demonstruje przeciwko rządowi Margaret Thatcher. Dochodzi do starć z policją. Dzienniki brukowe rozpisują się o właściwościach nowego narkotyku o wdzięcznej nazwie ecstasy. Fani muzyki rockowej dowiadują się o istnieniu sceny manchesterskiej. Dowiadują się za sprawą The Stone Roses...
The Stone Roses nie pojawili się znikąd. Na swój sukces pracowali pięć lat. Kierowany przez wokalistę Iana Browna i gitarzystę Johna Squire'a zespół powstał w 1984 roku. Ian i John znali się jeszcze z dzieciństwa. Może dlatego współpraca między nimi układała się wyjątkowo dobrze. Nie można tego jednak powiedzieć o reszcie grupy. Skład zmieniał się kilkakrotnie. Odszedł drugi gitarzysta, odszedł basista. Pozostał jedynie grający na perkusji Alan "Mani" Wren. W 1987 roku dołączył do nich, ukrywający się pod pseudonimem Reni, basista Garry Mounfield... Te pierwsze lata działalności The Stone Roses nie były specjalnie udane. Kilka singli dla małych wytwórni, kilka koncertów w manchesterskich klubach. Żadnego zainteresowania ze strony prasy. Żadnych przebojów radiowych. Nic...

Przełom przyszedł pod koniec roku 1988 razem z singlem Elephant Stone. Producentem nagrania był sam Peter Hook z New Order. Piosenka wzbudziła zainteresowanie prasy muzycznej. Niewielkie, ale zawsze... A potem wszystko potoczyło się niezwykle szybko. Kolejny singel, Made Of Stone, debiut w lokalnej telewizji, znakomite recenzje z koncertów. Wreszcie w maju 1989 roku ukazuje się album zatytułowany The Stone Roses...
Dziennikarz pisma "New Musical Express" napisał ostatnio, że The Stone Roses zafundowali swoiemu pokoleniu własną wersję Lata Miłości. Jest w tym sporo racji. Modne stawały się znów spodnie dzwony i beatlesowskie fryzury. Do łask wróciły hasła sprzed dwudziestu lat. Razem z nimi wróciło również LSD. W Manchesterze zapomniano o klaustrofobicznej atmosferze tego miasta. W klubach trwały nieustające imprezy taneczne. Właściwie był tylko jeden problem. Brakowało przywódców tej nowej rewolucji...

A The Stone Roses idealnie się do tego nadawali. Byli młodzi, aroganccy i zbuntowani. Bez kompleksów nadawali swoim piosenkom tytuły I Wanna Be Adored czy I'm The Flessurection. Z dumą podkreślali swoje robotnicze pochodzenie. Nie ukrywali, że nie darzą angielskiej tradycji zbytnim szacunkiem. Najchętniej wykopaliby królową z Buckingham Palące, a kruki z Tower - symbol trwania brytyjskiego imperium - proponowali po prostu powystrzelać. Dostało się też i uznanym gwiazdom rocka. Gdy Stonesi zaproponowali im poprzedzanie swoich koncertów, The Stone Roses bez namysłu odmówili. To oni powinni grać przed nami - buńczucznie wykrzykiwał przy tej okazji Ian Brown...
Zwykłe pozerstwo? Raczej nie. The Stone Roses muzyką, a nie kolejnymi skandalami, zwrocili na siebie uwag? Wielkiej Brytanii...

Debiutancki album The Stone Roses idealnie frafił w swój czas. Z jednej strony był podsumowaniem tego, co najlepsze w brytyjskiej, choć nie tylko, muzyce rockowej. Chwytliwe melodie o wyrażnie beatlesowskim rodowodzie. Brzmienia gitar przywołujace na myśl nagrania The Byrds.
Ale album The Stone Roses to coś więcej, niż tylko efekt grzebania w rockowej przeszłości. W grze sekcji rytmicznej słychać zamiłowanie do acid house'u. Najwyrażniej dało ono o sobie znać w singlowym przeboju Fool's gold... Sukces The Stone Roses pomógł kolejnym formacjom z Manchesteru: Happy Mondays, Inspiral Carpets, James... Sam zespół doczekał się dziesiątków naśladowców. Nic dziwnego. W 1990 roku grupa osiągnęła szczyt popularności. 27 maja występując na Spikey Island, przyciągnęła dwadzieścia osiem tysięcy widzów... Dwa tygodnie później The Stone Roses zagrali koncert w Glasgow Green. Zagrali i zamilkli na kilka lat... Grupa próbowała uwolnić się od niekorzystnego kontraktu z maleńką firmą Silvertone. Sprawa trafiła do sądu. Zespół wygrał, natychmiast podpisał opiewającą na wiele milionów dolarów umowę z Geffen, po czym... zaszył w Walii.
Termin wydania nowej płyty byt ciągle przesuwany. Zmieniali się producenci nagrań, zmieniały się koncepcje. Wreszcie pod koniec 1994 roku do sklepów trafił singel Love Spreads, a zaraz po nim album Second Coming. Od wydania The Stone Roses upłynęło dokładnie pięć i pół roku. Pomyśleliśmy sobie - po co mamy się spieszyć -tłumaczy się John Squire. Skoro i tak wszyscy będą nas krytykować, możemy spokojnie nagrywać płytę... Nagrywamy muzykę dla siebie. Jesteśmy zadowoleni z tego, co zrobiliśmy. Wszystko ponad to jest tylko czymś ekstra... The Stone Roses nie boją się ryzyka. Bo wydanie Second Coming było sporym ryzykiem. Nowa płyta być może rozczaruje wielu dawnych fanów grupy. A jeśli nawet nie rozczaruje, to na pewno zaskoczy. Ten album pokazuje, jak naprawdę chcemy brzmieć - podkreśla Ian Brown. Teraz brzmimy jak prawdziwy zespól koncertowy... Na Second Coming kilka piosenek przypomina nagrania sprzed pięciu lat: Breaking Into Heaven, Ten Storey Love Song, Your Star Will Shine, How Do You Sleep... Grupa nie zapomniała też o swoich tanecznych inklinacjach. Begging You pulsuje rytmem techno. Za to w Driving South, utworze opartym na bluesowym riffie, sekcja rytmiczna brzmi zgoła rapowo. Ale reszta płyty jest zaskakująco mroczna. I zaskakujaco ostra, jak na ten zespół. Czasami jakby słychać w podkładzie Led Zeppelin - chociażby w Tears, piosence, ktora nawiązuje do Thank you. DIa odmiany - gdyby nie senny, nieco chłopięcy głos Iana Browna- Tightrope i Straight To You mogłby kojarzyć się z nagraniami The Doors. No a finałowe Love Spreads? Czy nie pobrzmiewa tu riff z Voodoo Child!
Niespodzianka? Cóż, jeśli spojrzy się na listę obecnych fascynacji muzyków: Pink Floyd, Led Zeppelin, Cream, The Doors, Hendrix, Sly Stone, Sonny Boy Williamson... I ani jednej grupy z lat dziewięćdziesiatych! Tylko John Squire przyznaje, ze słucha bez przerwy albumu Corrosion Of Conformity. Za to Mani podkreśla, że obecna scena rockowa jest wyjątkowo mało interesująca. Że naprawdę ekscytujace rzeczy dzieją się w muzycznym podziemiu. Ale na to, niestety, nikt nie zwraca uwagi...
DIa przeciętnego brytyjskiego fana przez ostatnie pięć lat The Stone Roses byli legendą. Byli największą, najbardziej znaczącą grupą ostatniej dekady. Teraz stali się po prostu jednym z wielu zespołów na tamtejszym rynku. Czy było warto? Moim zdaniem tak. Piosenki z Second Coming brzmią bardzo świeżo. The Stone Roses udowodnili, że styl manchesterski nadal może inspirować. Że starą w gruncie rzeczy muzykę podać można w bardzo nowoczesny, atrakcyjny sposób...

Żródło:Tylko rock-ROBERT SANKOWSKI

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Made of stone/Going down	Stone Roses	03.1989	20[8]	-	Silvertone ORE 2	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
She bangs the drum/Standing here	Stone Roses	07.1989	34[9]	-	Silvertone ORE 6	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
What the world is waiting for/Fool' s gold	Stone Roses	11.1989	8[23]	-	Silvertone ORE 13	[silver -UK][written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Sally Cinnamon/Here it comes/All across the sand	Stone Roses	12.1989	46[9]	-	Revolver 12 REV 36	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Elephant stone/the hardest thing in the world	Stone Roses	03.1990	8[7]	-	Silvertone ORE 1	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie,Peter Hook]
One love/Something' s burning	Stone Roses	07.1990	4[8]	-	Silvertone ORE 17	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
I wanna be adored/Going down/Simone	Stone Roses	09.1991	20[7]	-	Silvertone ORE31	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Waterfall /One love	Stone Roses	01.1992	27[7]	-	Silvertone ORE 35	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
I am the resurrection	Stone Roses	04.1992	33[6]	-	Silvertone ORE 40	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Fool' s gold/Rabbit in the moon	Stone Roses	05.1992	25[24]	-	Silvertone ORE 13	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Love spreads/Your star will shine	Stone Roses	12.1994	2[16]	55[14].Hot 100 Singles Sales	Geffen GFS 84	[written by John Squire][produced by Simon Dawson]
Ten storey love song/Ride on	Stone Roses	03.1995	11[11]	-	Geffen GFS 87	[written by John Squire][produced by Simon Dawson, Paul Schroeder, John Leckie]
Fool' s gold '95	Stone Roses	03.1999	25[5]	-	Silvertone ORE 71	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
Begging you	Stone Roses	11.1995	15[7]	-	Geffen GFSC 22 060	[written by Ian Brown, John Squire][produced by Simon Dawson, Paul Schroeder]
Fools Gold	Stone Roses	03.1999	25[5]	-	Jive Electro 0523092	[written by Ian Brown, John Squire][produced by John Leckie]
All for One	Stone Roses	05.2016	17[2]	-	EMI GBUM 71602934	[written by Ian Brown, John Squire]
Beautiful Thing	Stone Roses	06.2016	21[1]	-	EMI GBUM 71603267	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Stone Roses	Stone Roses	04.1989	9[247]	86[26]	Silvertone ORE 502	[3x-platinum-UK][produced by John Leckie]
Turns into stone	Stone Roses	07.1992	32[15]	-	Silvertone ORE 521	[gold-UK][produced by John Leckie,Peter Hook]
Second coming	Stone Roses	12.1994	4[112]	47[13]	Geffen GEF 24 503	[2x-platinium-UK][produced by Simon Dawson, Paul Schroeder]
The complete Stone Roses	Stone Roses	05.1995	4[160]	-	Silvertone ORECD 535	[platinum-UK][produced by John Leckie, Peter Hook, Martin Hannett]
Garage flower	Stone Roses	11.1996	58[6]	-	Garage Flower GARAGE 1	[produced by Martin Hannett]
Stone Roses-10th Anniversary Edition	Stone Roses	10.1999	26[6]	-	Silvertone 0591242
The remixes	Stone Roses	10.2000	41[10]	-	Silvertone 9260152	[silver-UK][produced by John Leckie, Peter Hook, Martin Hannett]
The very best of The Stone Roses	Stone Roses	11.2002	19[116]	-	Silvertone 82876536422	[2x-platinum-UK][produced by John Leckie, Peter Hook, Simon Dawson, Paul Shroeder]
The Stone Roses	Stone Roses	08.2009	5[61]	-	Silvertone 88697430852	-

niedziela, 30 października 2016

Take That

Take That mieli być brytyjską odpowiedzią na New Kids On The Block i choć nie osiągnęli takiego światowego sukcesu jak Amerykanie, na pewno stali się najważniejszym europejskim reprezentantem zjawiska o nazwie "boys band". Zacznijmy od lidera Take That.

Gary Barlow muzykował od dziecka i już w wieku lat 14 był klawiszowcem Kena Dodda, by w rok później z piosenką "Let's Play for Christmas" dotrzeć do półfinałów telewizyjnego programu "A Song for Christmas" i jako 18-latek nagrać pierwszy singel "Love Is In the Air" (zrobił to pod pseudonimem Kurt Rush). Mark Owen śnił wtedy jeszcze o karierze piłkarza, jego umiejętności nie zachwyciły jednak trenerów Manchesteru United i chłopak zmuszony był porzucić marzenia o występach na Old Trafford na rzecz ordynarnej pracy w banku. Obaj wspomniani wraz z epizodystą z brytyjskiej telenoweli "Brookside" Robbiem Williamsem, uformowali swojego czasu trio o nazwie Cutest Rush. Nie odniósłszy sukcesu, oddając się w ręce menedżera Nigela Smitha u progu lat 90-tych dokooptowali dwójkę śpiewających tancerzy - Jasona Orange'a i Howarda Donalda z breakdance'owego zespołu Street Beat, przemianowując się jednocześnie na Take That.

Pragnący stworzyć brytyjskie New Kids On The Block Smith najpierw wysłał grupę w małe tournée po angielskich klubach (nierzadko gejowskich), by w roku 1991 wprowadzić ją do studia i wydać jej pierwszy singel zatytułowany "Do What U Like". Wywołał on małą sensację, głównie dzięki teledyskowi, w którym cała piątka pokazywała nagie pośladki. Zamieszanie zwróciło niemniej uwagę wytwórni RCA, która wypuściła jeszcze tego samego roku dwa kolejne single kwintetu - "Promises" oraz "Once You've Tasted Love", przełomem okazał się jednak dopiero cover utworu Tavaresa "It Only Takes a Minute", który stał się zapowiedzią płytowego debiutu zatytułowanego "Take That & Party". Album do sklepów trafił w roku 1992 i z czasem wspiął się na 2. miejsce na listach przebojów, zgarniając 7 nagród magazynu "Smash Hits" oraz Brit Award dla najlepszego brytyjskiego singla za cover piosenki Barry'ego Manilowa "Could It Be Magic".

Tak, jak piątką z Manchesteru zachwyciła się Wielka Brytania, tak kompletny brak zainteresowania Take That wykazywały Stany Zjednoczone i nic tu nie pomogła nawet kampania marketingowa na płatkach śniadaniowych. Sytuacja nie zmieniła się także przy drugim albumie grupy, wydanym w 1993 roku - "Everything Changes", który w ogóle nie trafił do sklepów w USA. W Europie wprost przeciwnie, krążek od razu trafił na pierwsze miejsce zestawień sprzedaży płyt, dużymi hitami stały się single "Pray", "Babe" i nagrany z gościnnym udziałem Lulu "Relight My Fire". Jednocześnie zespół zaczął zarabiać poważne sumy także na sprzedaży gadżetów - koszulek, biżuterii, lalek a nawet szczoteczek do zębów.

Końcówka pierwszej połowy lat 90-tych to jednak poważne zmiany na brytyjskim rynku muzycznym i coraz większa popularność takich kapel, jak Oasis czy Blur, maszerujących na czele gitarowej rewolucji zwanej brit popem. Zmiany gustów i osłabienie popytu na lekkie popowe pioseneczki, będący autorem większości piosenek zespołu, Gary Barlow jednak nie przegapił, materiał na nową płytę - "Nobody Else" (1995) - miał więc w sobie nieco więcej ciężaru i refleksyjności, niż poprzednie wydawnictwa Take That. Sztandarowym ich przykładem stał się największy przebój w karierze grupy - "Back for Good", numer jeden w 31 krajach oraz pierwszy singel, któremu udało się w końcu przebić na rynku amerykańskim (dotarł do siódmego miejsca na liście Billboardu).

Wraz z ogromnym sukcesem w Take That pojawiły się jednak także tarcia a jego członkowie zaczęli powoli oddalać się od siebie. Kryzys nasilił się jeszcze w trakcie nagrywania "Nobody Else", a jego symptomem stało się odejście z zespołu w połowie roku 1995 Robbiego Williamsa, niezadowolonego z autorytarnego statusu Barlowa i lekceważenia jego własnych propozycji (Robbiego ciągnęło w kierunku brit popu, Gary chciał być drugim Eltonem Johnem). Jako że wkład Williamsa w tworzenie płyty był niewielki, zarówno jego nazwisko, jak i twarz usunięto z wszelkich materiałów promocyjnych (włącznie z okładką). Chociaż grupa sprawiała wrażenie nieporuszonej utratą jednej piątej swojego składu, 13 lutego 1996 roku fanom Take That przyszło doznać szoku, kiedy na specjalnej konferencji prasowej zespół ogłosił zakończenie wspólnej działalności. Na "do widzenia" czterej panowie nagrali jeszcze cover piosenki Bee Gees "How Deep Is Your Love", dla poruszonych wielbicieli zespołu trzeba było jednak stworzyć specjalne telefoniczne linie pomocowe, które miały pomagać im radzić sobie z tą traumą.

Zdecydowani na solowe kariery piosenkarze radzili sobie różnie. Wprawdzie jako pierwszy indywidualne sukcesy zaczął odnosić Barlow, potem na czoło wysforował się jednak Robbie Williams, który z czasem przyćmił nawet samo Take That i został obwołany nowym królem pop-rocka (choć bardziej europejskiego, bo i jemu nie udało się wedrzeć na rynek amerykański). Po kilku niepowodzeniach Barlow zajął się pisaniem piosenek dla innych oraz produkcją płyt, a nie lepiej wiodło się i Owenowi, który mimo popularności jego paru singli nigdy tak naprawdę nie rozkręcił swojej solowej kariery. Dwaj pozostali członkowie grupy całkowicie porzucili śpiewanie - Howard Donald powrócił do korzeni i DJ-owania a Jason Orange zajął się aktorstwem i skończył studia na socjologii i psychologii.

O reaktywacji zadecydował przypadek. - Nikt z nas się tego nie spodziewał - wspominał Mark Owen. - Nie wiem nawet, czy tego chcieliśmy. To nie tak, że któryś z nas przez lata dzwonił do reszty i mówił "zejdźmy się znowu". To nie miało się stać, a jednak się stało. A wszystko to za sprawą jednej z kolejnych składanek typu gretaest hits oraz filmu dokumentalnego o zespole, mającego promować owe wydawnictwo, który nieoczekiwanie stał się przyczynkiem najpierw dla trasy koncertowej a później dla płyty z nowym materiałem.

- Było trochę niewygodnie wracać w 2006 roku - czytamy jak wspomina tą decyzję na stronie zespołu Howard Donald. - Ciągle zadawaliśmy sobie pytanie: "Czy dobrze robimy? Czy nie będziemy wyglądać głupio? Czy ludzie nie będą myśleć, że jesteśmy za starzy? Co powiedzą?"

Wydarzenia te miały miejsce w roku 2005, bez udziału Robbiego Williamsa, nota bene coraz bardziej folgującego sobie w nałogach i ekscesach. Owocem pracy pozostałej czwórki stał się wydany w roku kolejnym album "Beautiful World", który swoim dojrzalszym brzmieniem na nowo skonsolidował równie dojrzałych dawnych fanów Take That. Płyta wprawdzie sprzedawała się nieźle a singel "Patience" zdobył nawet nagrodę Brit Award, reakcje muzycznych mediów były jednak różne i wśród recenzji pozytywnych, patrzących z nadzieją na ten powrót, zdarzały się też i takie jak ta w "The Guardian", w której dziennikarz pisał: "Take That w zasadzie ciężko odróżnić od mainsteamowego post-brit-popowego rocka - można sobie spokojnie wyobrazić, że większość tych utworów wykonuje Keane czy James Blunt i to wyraźnie bardziej zawadiacko, choć też wyraźnie mniej uroczo".

Na kolejną porcję piosenek brytyjskiego kwartetu nie trzeba było czekać długo, bo tylko do roku 2008, kiedy na rynku pojawił się piąty w dyskografii krążek Take That zatytułowany "The Circus", którego wydaniu towarzyszyły zazwyczaj takie okrzyki zachwytu, jak te BBC: "Wspaniały album, Take That jest jak popowy szampan z dobrego rocznika, bąbelkujący radośnie i szczęśliwie dojrzewający z wiekiem". Płyta zyskała status podwójnej platyny a sprzedaż 600 tysięcy biletów na promująca ją trasę w cztery i pół godziny pobiła rekord Michaela Jacksona i jego "Bad Tour". W czerwcu 2009 Gary Barlow zapowiedział, że jesienią 2009 roku cała czwórka ma ponownie spotkać się w studiu i przystąpić do nagrywania szóstego dzieła.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Do What U Like/Waiting Around	Take That	07.1991	82	-	Dance U.K. DUK 2	[written by Gary Barlow, Ray Hedges][produced by Ray Hedges]
Promises/Do What U Like	Take That	11.1991	38[2]	-	RCA PB 45 085	[written by Gary Barlow,Graham Stack][produced by Pete Hammond]
Once You've Tasted Love	Take That	02.1992	47[3]	-	RCA PB 45 257	[written by Gary Barlow][produced by Duncan Bridgeman]
It Only Takes A Minute /I Can Make It	Take That	06.1992	7[8]	-	RCA 74321101007	[Written By - Denis Lambert , Brian Potter][Producer - Nigel Wright]
I Found Heaven	Take That	08.1992	15[6]	-	RCA 74321108137	[written by Ian Levine/Billy Griffin][produced by Ian Levine/Billy Griffin]
A Million Love Songs (EP)	Take That	10.1992	7[15]	-	RCA 74321116307	[written by Gary Barlow][produced by Ian Levine/Billy Griffin]
Could It Be Magic	Take That	12.1992	3[12]	-	RCA 74321123137	[silver-UK][written by Adrienne Anderson/Barry Manilow/Chopin][produced by Ian Levine/Billy Griffin]
Why Can't I Wake Up With You	Take That	02.1993	2[12]	-	RCA 74321133102	[silver-UK][written by Gary Barlow][produced by Steve Jervier/Paul Jervier/Jonthan Wales]
Pray	Take That	07.1993	1[4][11]	-	RCA 74321154502	[gold-UK][written by Gary Barlow][produced by Jonathan Wales/Paul Jervier/Steve Jervier]
Relight my fire	Take That feat Lulu	10.1993	1[2][16]	-	RCA 74321167722	[silver-UK][written by Dan Hartman][produced by Joey Negro/Andrew Livingstone]
Babe	Take That	12.1993	1[1][12]	-	RCA 74321182122	[platinum-UK][written by Gary Barlow][Producer - Jonathan Wales , S & P Jervier ]
Everything changes	Take That	04.1994	1[2][13]	-	RCA 74321167732	[silver-UK][written by Cary Baylis/Eliot Kennedy/Gary Barlow/Mike Ward][Producer - Eliot Kennedy/Mike Ward]
Love ain' t here anymore	Take That	07.1994	3[22]	-	RCA 74321214832	[silver-UK][written by Gary Barlow][produced by Jonathan Wales/Paul Jervier/Steve Jervier]
Sure	Take That	10.1994	1[2][18]	-	RCA 74321236622	[silver-UK][written by Gary Barlow/Mark Owen/Robbie Williams][produced by Brothers In Rhythm]
Back for good	Take That	04.1995	1[4][25]	7[30]	RCA 74321271472	[platinum-UK][written by Gary Barlow][produced by Chris Porter/Gary Barlow]
Never forget	Take That	08.1995	1[3][41]	-	RCA 74321299562	[gold-UK][written by Gary Barlow][produced by Brothers In Rhythm/Dave James/Jim Steinman]
How deep is your love	Take That	03.1996	1[3][18]	-	RCA 74321355602	[platinum-UK][written by Barry Gibb/Robin Gibb/Maurice Gibb][produced by Chris Porter/Take That]
Patience/Beautiful Morning	Take That	11.2006	1[4][108]	-	Polydor 1714832	[written by Gary Barlow/Howard Donald/Jason Orange/John Shanks/Mark Owen][produced by John Shanks]
Relight My Fire (Element Remix)	Take That featuring Lulu	12.2006	193[1]	-	BMG 82876760602	-
Shine	Take That	01.2007	1[2][123]	-	Polydor 1724294	[gold-UK][written by Take That/Steve Robson][produced by John Shanks]
I'd Wait For Life	Take That	06.2007	17[5]	-	Polydor 1736401	[written by Take That][produced by John Shanks]
Rule The World	Take That	10.2007	2[200]	-	Polydor 1746285	[platinum-UK][written by Gary Barlow/Mark Owen/Jason Orange/Howard Donald][produced by John Shanks]
Stay Together	Take That	11.2007	114[1]	-	Polydor	-
Greatest Day	Take That	12.2008	1[1][63]	-	Polydor 1787445	[gold-UK][written by Gary Barlow/Mark Owen/Jason Orange/Howard Donald][produced by John Shanks]
Up All Night	Take That	12.2008	14[28]	-	Polydor 1796964	[written by Gary Barlow/Mark Owen/Jason Orange/Howard Donald/Jamie Norton/Benjamin Weaver][produced by John Shanks/Take That]
Julie	Take That	12.2008	134[1]	-	Polydor	-
The Garden	Take That	03.2009	97[2]	-	Polydor MIUCT 8305	[written by Jamie Norton, Benjamin Mark Weaver, Gary Barlow, Howard Donald, Mark Owen][produced by Take That, John Shanks]
Said It All	Take That	05.2009	9[17]	-	Polydor 2708717	[written by Steve Robson/Gary Barlow/Mark Owen/Jason Orange/Howard Donald][produced by John Shanks]
Hold Up a Light	Take That	12.2009	123[5]	-	Polydor MIUCT 8305	[gold-UK][written by Gary Barlow, Howard Donald, Jason Orange, Mark Owen, Jamie Norton, Ben Mark][produced by Take That, John Shanks]
The Flood	Take That	11.2010	2[45]	-	Polydor 2755985	[platinum-UK][written by Gary Barlow/Howard Donald/Jason Orange/Mark Owen/Robbie Williams][produced by Stuart Price]
SOS	Take That	11.2010	91[5]	-	Polydor GBUM 71028636	-
Kidz	Take That	11.2010	28[18]	-	Polydor GBUM 71028638	[written by Mark Owen/Gary Barlow/Howard Donald/Jason Orange/Robbie Williams][produced by Stuart Price]
Eight Letters	Take That	11.2010	176[1]	-	Polydor	-
Happy Now	Take That	03.2011	52[9]	-	Polydor GBUM 71028642	[written by Gary Barlow/Howard Donald/Jason Orange/Mark Owen/Robbie Williams][produced by Stuart Price]
Love Love	Take That	05.2011	15[15]	-	Polydor GBUM 71103670	[written by Gary Barlow/Howard Donald/Jason Orange/Mark Owen/Robbie Williams][produced by Stuart Price]
When We Were Young	Take That	06.2011	88[2]	-	Polydor GBUM 71103908	[written by Gary Barlow, Howard Donald, Jason Orange, Mark Owen, Robbie Williams][produced by Stuart Price]
Aliens	Take That	06.2011	103[1]	-	Polydor	-
Don't Say Goodbye	Take That	06.2011	106[1]	-	Polydor	-
The Day the Work Is Done	Take That	06.2011	109[1]	-	Polydor	-
Wonderful World	Take That	06.2011	110[1]	-	Polydor	-
Man	Take That	06.2011	113[1]	-	Polydor	-
Beautiful	Take That	06.2011	115[1]	-	Polydor	-
A Million Love Songs	Take That	05.2014	84[1]	-	RCA GBARL 9200012	-
These Days	Take That	11.2014	1[1][20]	-	Polydor GBUM 71404880	[gold-UK][written by Gary Barlow, Mark Owen, Howard Donald, Jamie Norton, Ben Mark ][produced by Greg Kurstin]
Let in the Sun	Take That	03.2015	161	-	Polydor	[written by Gary Barlow, Mark Owen, Howard Donald, Edvard Førre, Erfjord, Gary Go, Cass Lowe, Henrik Barman Michelsen][produced by Stuart Price]
Hey Boy	Take That	10.2015	56[1]	-	Polydor GBUM 71505658	[written by Gary Barlow, Howard Donald, Mark Owen, Jamie Norton,Ben Mark][produced by Greg Kurstin]
Cry	Sigma featuring Take That	06.2016	21[8]	-	3 Beat GBSXS 1600085	[written by Matt Furmidge, Dom Liu, Sean Mac, Chiara Hunter, Gary Barlow, Mark Owen ,Howard Donald, Cameron Edwards ,Joseph Lenzie ][produced by Sigma]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Take That and party	Take That	09.1992	2[103]	-	RCA 74321 10923 2	[2x-platinum-UK][produced by Billy Griffin/Duncan Bridgeman/Ian Curnow/Ian Levine/Nigel Wright/Paul Jervier/Pete Hammond/Phil Harding/Rapino Brothers/Ray Hedges]
Everythings changes	Take That	10.1993	1[2][107]	-	RCA 74321 16926 2	[4x-platinum- UK][produced by Alan Livingston/Dave James/Eliot Kennedy/Joey Negro/Jonathan Wales/Mike Ward/Nigel Wright/Paul Jervier/Rapino Brothers]
Nobody else	Take That	05.1995	1[2][45]	-	RCA 74321 27909 2	[2x-platinum-UK][produced by Brothers In Rhythm/Dave James/Gary Barlow]
Nobody else [US version]	Take That	08.1995	26[4]	69[19]	Arista 18 800 [US]	[produced by Brothers In Rhythm/Gary Barlow/Dave James/Chris Porter/Paul Jervier/Steve Jervier/Jonathan Wales]
Greatest Hits	Take That	04.1996	1[4][137]	-	RCA 74321 36937 2	[3x-platinum-UK][produced by Brothers In Rhythm/Chris Porter/Dave Jones/Gary Barlow/Jim Steinman/Jonathan Wales/Paul Jervier/Steve Jervier]
Never forget-The ultimate collection	Take That	11.2005	2[286]	-	RCA 82876748522	[7x-platinum-UK][produced by Andrew Livingstone/Billy Griffin/Brothers In Rhythm/Cary Baylis/Chris Porter/Duncan Bridgeman/Eliot Kennedy/Gary Barlow/Jim Steinman/Joey Negro/Jonathan Wales/Nigel Wright/Rapino Brothers]
The Platinum Collection	Take That	12.2006	127[5]	-	RCA 88697027102	[silver-UK][produced by John Shanks]
Beautiful World	Take That	12.2006	1[8][174]	-	Polydor 1747133	[9x-platinum-UK][produced by John Shanks]
The Circus	Take That	12.2006	1[5][109]	-	Polydor 1787444	[7x-platinum-UK][produced by John Shanks]
The Greatest Day – Take That Present: The Circus Live	Take That	12.2009	3[25]	-	Polydor 2723560	[platinum-UK][produced by John Shanks]
Progress	Take That	11.2010	1[7][71]	-	Polydor 275592-7	[8x-platinum-UK][produced by Stuart Price]
Progress Live	Take That	12.2006	12[14]	-	Polydor 2788389	[gold-UK][produced by Stuart Price]
III	Take That	12.2014	1[1][36]	-	Polydor 4709218	[platinum-UK][produced by Greg Kurstin, Stuart Price ,Mattman & Robin, Jeff Lynne, AFSHeeN, Josh Cumbee, WTNSS]

sobota, 29 października 2016

Waltones

Waltones (później znany jako Candlestick Park ) były indie zespołem z Manchester w Anglii , który został utworzony we wrześniu 1984 r.
Zespół składał się z Alexa Fyansa (perkusja), Marka Collinsa (gitara), Jamesa Knoxa (wokal, harmonijka) i Manny Lee (bas, wokal).
Ich debiutem był singiel "Downhill" , wydany przez Medium Cool Records w kwietniu 1987 roku, który podobnie jak nastepny "She Looks Right Through Me", trafił na listy indie w W.Brytanii. Trzeci singiel "Spell It Out" dał im największy sukces, osiągając numer 20 na Indie Singles Chart.

Debiutancki album Deepest ujrzał światło dzienne w 1989 roku. Zespół nagrał również sesję dla BBC Radio 1 w programie John Peel Show w sierpniu 1988 roku .

W 1990 roku zespół przeniósł się do wytwórni Midnight Music i nagrał drugi album Re-invent The Wheel z koproducentem Kevinem Harrisem. Po jego nagraniu Fyans opuścił grupę by zostać zastąpionym przez Adriana Donohue. Zespół wznowił działalność jako Candlestick Park. Jedyny singiel z sesji albumu- "All The Time In The World" - został wydany , we współpracy z manchesterskim producentem house K-Klass . Jednak album nigdy nie został wydany i nastąpił podział grupy,po tym jak Collins przeszedł do zespołu z większymi sukcesami, The Charlatans.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Downhill /Closest To	Waltones	05.1987	-	-	Medium Cool Label MC 004	[written by The Waltones][produced by The Waltones][40.Indie Chart]
She Looks Right Through Me /Special 20	Waltones	10.1987	-	-	Medium Cool Label MC 007	[written by The Waltones][49.Indie Chart]
Spell It Out /(I've Got) Nothing	Waltones	07.1988	-	-	Medium Cool Label MC 011	[20.Indie Chart]
The Deepest /Failing In Love	Waltones	10.1988	-	-	Medium Cool Label MC 016	[produced by Nick Garside, The Waltones]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Deepest	Waltones	03.1989	-	-	Medium Cool Label MC 018	[produced by Nick Garside, The Waltones]

Apostles

Grupa z Ann Arbour reprezentująca wczesny okres ewolucji sceny rockowej Michigan.Jedni z talentów [obok The Rationals, MC5, SRC i Thyme] wyłowionych przez właściciela wytwórni A-Square-Jeepa Hollanda.
Tam też nagrali swój jedyny singiel "Tired Of Waiting / Stranded In The Jungle".Towarzyszyli oni grupie Fifth Dimension podczas ich turnee,a także Jefferson Airplane podczas ich debiutu w Ford Auditorium latem 1967r.Solomon po rozpadzie grupy został członkiem Amboy Dukes.

Tired Of Waiting / Stranded In The Jungle (A2 401) 1967

ANDY SOLOMON - Keyboards, Vocals/ SLEEPY JACKSON - Bass/ LOUIS FRANKLIN - Drums

Wimple Winch

Grupa poprzednio nazywała się The Four Just Men w 1966r zmieniła swoją nazwę.Ich nowy menadżer Mike Carr był właścicielem baru kawowego,który zamienił w klub,"The Sinking Ship" obok Mersey Square w Stockport,a Wimple Winch stał się ich sztandarowym zespołem.
Niedługo po tym uzyskali kontrakt płytowy z Fontana wydając trzy cieszace się uznaniem środowiska single.Najlepszy z nich "Save my soul" inspirowany nurtem mods.Dobrze sprzedające się lokalnie single,nie zostały wypromowane przez Fontana do ogólnokrajowej dystrybucji.Na nieszczęście spaliła się ich siedziba klub w Stockport.Zdążyli jeszcze nagrać latem 1967r nigdy nie wydany album.
Po rozpadzie grupy Lawrence Arendes trafił do zespołu Sponze,a pod koniec lat60-tych założył jazzowe progresywne combo,które towarzyszyło Dave Berry.Póżniej przekształcił się w Pacific Drift,który nagrywał dla Deram.Dee Christopher występował na deskach teatrów muzycznych minn. w "Hair", "Jesus Christ Superstar" and "Joseph And His Amazing Technicolour Dream Coat",a w końcu lat 70-tych nagrywał dla G.T.O..

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What's Been Done/I Really Love You	Wimple Winch	04.1966	-	-	Fontana TF 686	[Written by D. Christopholus]
Save My Soul/Everybody's Worried 'Bout Tomorrow	Wimple Winch	06.1966	-	-	Fontana TF 718	[Written by D Christopholus, Kelman ]
Rumble On Mersey Square South/Typical British Workmanship	Wimple Winch	01.1967	-	-	Fontana TF 781	[Written by D Christopholus, Kelman]

World Of Twist

World Of Twist,brytyjski zespół z Manchesteru,który był oceniany jako jeszcze jeden zespół z póżnego okresu ruchu Madchester lub baggy,a tak naprawdę ich brzmienie było bardziej nowatorskie ,a mniejsza rola gitar odróżniała ich od ziomków z rodzinnego miasta,stawiając ich raczej obok Pulp czy St Etienne jako przedstawicieli britpopu.
Pierwociny zespołu ujrzały światło dzienne około 1985r,ale dopiero w 1989r ukształtował się stały skład;Tony Ogden (vocals), Gordon King (guitar), Andy Hobson (keyboards), Nick Sanderson (drums), Julia McShells aka MC Shells (keyboards), Adge (b. Alan Frost; visuals), i Angela Reilly (visuals).W prasie podawali jako swoje poprzednie profesje jako autorzy kompozycji kwiatowych,marynarze bądż asystenci magików cyrkowych.Popularność przyniósł im singiel "The storm",który trafił na niezależne listy przebojów ,a w listopadzie 1990r do UK Top 40.

Wystąpili w programie Johna Peela w 1991r już jako trio z Ogdenem,Kingiem i Sandersonem.Zagrali tam minn. swoją wersję utworu MC5 "Kick Out The Jams" .Ich kolejny singiel "She's A Rainbow" sprzedawał się marnie,a debiutancki album Quality Street rozczarował.W 1992r po upadku Virgin Records przeszli do EMI.World Of Twist w tym czasie to właściwie Ogden;King zajmował się komponowaniem muzyki do filmu,a Sanderson wylądował w kabarecie.Byli oni ostatnim zespołem z którym pracował znany producent Martin Hannett przed swoją śmiercią.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The storm/She's A Rainbow	World Of Twist	11.1990	42[5]	-	Circa YRTPR 55	[Written by Ogden, King][ Producer - Clif Brigden]
Sons of the stage	World Of Twist	03.1991	47[3]	-	Circa YRCD 62	[Written by Ogden, King][ Producer - Clif Brigden]
Sweets/This Too Shall All Pass Away	World Of Twist	10.1991	58[2]	-	Circa YR 72	[Written by Ogden, King][ Producer – Grid]
She' s a rainbow/Lose My Way	World Of Twist	02.1992	62[2]	-	Circa YRCD 82	[Written by Mick Jagger and Keith Richards][ Producer - Martin Hannett ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Quality street	World Of Twist	11.1991	50[1]	-	Circa CIRCD 17	[ Producer - Clif Brigden , Grid, , Martin Hannett , Martin Moscrop]