Curly Putman

Claude "Curly" Putman Jr (ur. 20 listopada 1930 w Princeton, Jackson County, Alabama) to amerykański kompozytor, mieszkający w Nashville. Jego największym sukcesem był utwór "Green, Green Grass of Home" (z 1964r, śpiewany przez Portera Wagonera), który nagrał minn. Elvis Presley, Johnny Darrell, Gram Parsons, Jerry Lee Lewis, Johnny Cash, Roberto Leal, Merle Haggard, Bobby Bare, Joe Tex, Nana Mouskouri i, oczywiście, Tom Jones. Hit Paula McCartney'a & Wings ,"Junior's Farm" został zainspirowany ich krótkim pobytem w gospodarstwie Putmana.
Putman był synem pracownika tartaku, i wychował się w Putman Mountain w stanie Alabama.Uczęszczał do liceum w pobliskim Princeton,gdzie nauczył się grać na gitarze steel i zaczął stałe występy z lokalnymi zespołami country. "Przekonałem się, że muzyka to bardziej przyjemny sposób zarabiania na życie niż piłowanie drewna z gardłem pełnym trocin," mówił. Wstąpił do marynarki wojennej i spędził cztery lata na lotniskowcu USS Valley Forge.Po odejściu z wojska, Curly zaczął grać z zespołem w Huntsville, i tam, podczas jednego z koncertów poznał swoją przyszłą żonę, Bernice. Pobrali się w 1956 roku i nastąpił długi okres zniechęcenia i frustracji co znalazło echo w jego piosence, "My Elusive Dreams".
Przeniósł się do Chicago, ale nie podobało mi się tam zbytnio, więc ruszył z żoną z powrotem do Alabamy. Pracował z ojcem w tartaku i chodził do szkoły handlowej w Decatur.W tym czasie jego utwory zostały nagrane przez Marion Worth i Charlie Walker. Jesienią 1963 Curly uczestniczył w Country DJ Convention w Nashville, próbując w jego nieśmiały sposób zbliżyć się do środowiska, wówczas poznał Buddy Killena, który założył Tree International, jedną z wielu firm edytorskich w Nashville .Mając dwóch synów i ciężką sytuację finansową postanowił przenieść się do Music City i zająć się pisaniem piosenek.
Napisał swój pierwszy wielki przebój "Green, Green Grass of Home", podczas pracy w Nashville.W ciągu najbliższych kilku lat "Green,Green Grass Of Home" stał się jedną z wizytówek Nashville sound. Wersja Toma Jonesa sprzedała się od dziesięciu do dwunastu milionów egzemplarzy na całym świecie. W końcu spełniły się jego marzenia o muzycznej karierze, tylko w przeciwieństwie do piosenki, to marzenie było prawdziwe. W 1993 roku został wpisany do Alabama Music Hall of Fame w 2009 r.. Również w 2009 r.na Cumberland University,przyznał mu doktorat honoris causa .Pozostaje nadal twórczy,nagrywając ostatnio dwa albumy, "Curly Putman and Friends" i "Write 'Em Sad and Sing' Em Lonesome" .Ponadto, w 2010 r. był autorem swojej pierwszej książki Faces in the Clouds (Cumberland University Press) przedstawiając wiersze, opowiadania i teksty niektórych z jego najbardziej znanych piosenek. Dochód z tych projektów przyczynił się do stworzenia funduszu stypendialnego w imieniu jego wnuka, Seana Putmana, który zmarł na raka w 2005 roku w wieku siedmiu lat.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Prison Song / Forsaken	Curly Putman	02.1960	-	23[1].Country Chart	Cherokee 504	[written by Henry Bellinger][produced by H.B. Barnum ]
My Elusive Dreams / Hurtin' Like a Heartache	Curly Putman	07.1967	-	134[3]	ABC 10934	[written by Billy Sherrill,Curly Putnam][41.Country Chart]
Set Me Free / Hummin' a Heartache	Curly Putman	10.1967	-	67.Country Chart	ABC ABC 10984	-

Charlie Parker

Charlie Parker, pseudonim Bird (ur. 29 sierpnia 1920 w Kansas City, zm. 12 marca 1955) – amerykański saksofonista jazzowy, który wywarł znaczący wpływ na jazz.
Wybitni innowatorzy nowoczesnego bopu od Lestera Younga po Buda Powella i Sonny Rollinsa byli w latach rodzenia się nowego trendu pod wpływem osobowości, sztuki i gry saksofonisty Charliego Parkera. Styl wypracowany przez „Birda” był abstrakcyjny, twardy, asentymentalny, oparty głównie na galopujących tempach, wrażliwy i nerwowy. Był to także twórczy bunt przeciw wszystkiemu, co było w muzyce jazzowej przed bebopem. Gdyby Parker - pisze krytyk L. Feather - miał zamiar odwołać się do praw ścigających plagiat, mógłby śmiało pozwać do sądu każdego, kto nagrywał płyty jazzowe. Nie ma bodaj muzyka, który mógłby pochwalić się jakimkolwiek sukcesem w dziedzinie jazzu, a który świadomie lub też nieświadomie nie uległby wpływom Charliego Parkera. Jego osiągnięcia muzyczne z punktu widzenia tonalnego, rytmicznego, melodycznego i harmonicznego stanowią nowy wzór nie tylko dla saksofonistów, lecz także dla wszystkich postępowych muzyków.
W historii jazzu postać Parkera to jeden z tragiczniejszych epizodów. Pochodził z nizin społecznych Kansas City i bardziej pociągała go tętniąca życiem ulica i knajpy niż dom i szkoła. Jako kilkunastolatek trafił do więzienia (gdzie nadano mu przydomek "Yardbird", później "Bird") oskarżony o narkomanię. Nie mając żadnego przygotowania muzycznego z uporem maniaka ćwiczył grę na szkolnym saksofonie altowym, by niebawem samodzielnie dojść do takiej perfekcji, że zaproponowano mu pracę w miejscowej orkiestrze. W okresie tym gra Parkera była przedmiotem ostrej krytyki. Najciekawiej wspominał okres gry w zespole George’a E. Lee oraz w licznych popularnych już wtedy grupach Kansas City (np. zespoły Jaya McShanna, Lawrence’ a Keysa). Muzycy, wspominając pierwsze zetknięcie z jego grą na saksofonie, mówią o czymś w rodzaju religijnej konwersji. Kansaskie środowisko jazzowe cechowała niezwykle ostra konkurencja wśród saksofonistów (Ben Webster i Herschel Evans także pochodzili z tego miasta). Zanim jeszcze zyskali pozycję amerykańskich znakomitości, zwykli wyzywać przybywające do miasta gwiazdy saksofonu na "turnieje" (blowing matches). Estetyka Charliego Parkera była artystycznym owocem tego współzawodnictwa. Muzyki w Kansas można było słychać "na żywo" od wieczora do rana, co wiązało się z dość niedbałym egzekwowaniem przepisów o prohibicji.
Początkowo, w czasie nauki w szkole Crispus Attucks High, Parker grał na saksofonie barytonowym, a w 1931 r. otrzymał w prezencie od matki saksofon altowy. Porzucił szkołę w wieku 14 lat i poświęcił się całkowicie grze na swym instrumencie. Przedwczesny publiczny występ w klubie High Hat - Parker zgubił się w połowie improwizacji na temat Body And Soul - sprawił, że na trzy miesiące porzucił instrument. Podobna porażka spotkała go ponownie 1937 r., kiedy weteran jazzu, bębniarz Jo Jones, rzucił mu pod nogi wielki talerz na znak, że ma zejść z estrady. Jazzowe ostrogi zaczął zdobywać w zespołach kierowanych przez Tommy’ego Douglasa (1936-37) i Bustera Smitha (1937-38). Wiele dała mu trasa z George’em E. Lee, jak też instruktaż z zakresu harmonii u pianisty Carriego Powella.
Ale prawdziwy zawodowy przełom nastąpił w 1938 r. dzięki pracy w big-bandzie Jaya McShanna, zespole, z którym Parker dokonał w 1941 r. swych pierwszych nagrań. Solówki Parkera na Sepian Bounce, The Jumpin’ Blues i Lonely Boy Blues sprawiły że publiczność coraz uważniej zaczęła słuchać gry (a zwłaszcza niekonwencjonalnej harmonii) młodego saksofonisty. W 1939 r. Parker pojawił się w Nowym Jorku, który mamił go nie tylko nowoczesnością, lecz także dał szansę pokazania się ze swoimi pomysłami w klubach Harlemu, Manhattanu i Greenwich Village. Przez rok grał w Clark Monroe’s Uptown House, gdzie miał okazję wspólnego tworzenia karkołomnej (jak na ówczesne, swingowe czasy) muzyki z artystami tej miary, co Dizzy Gillespie, Thelonious Monk, Charlie Christian, Kenny Clarke. Często wracał także do współpracy z pianistą Jayem McShannem.
Krótka współpraca z Earlem "Fatha" Hinesem (1942-43) i Billym Eckstine’em (1944) doprowadziły do współpracy z Dizzym Gillespiem, czarnym muzykiem wrzącym, podobnie jak Parker, od nowych pomysłów i podobnie niepokornym duchem. Parker przeniósł się do nowojorskiego Harlemu, zabierając ze sobą doświadczenia z pracy bigbandowej. W klubach przy 52 Ulicy zwłaszcza w spotkaniach w Minton’s Playhouse muzycy rozgrywali kansaskie cutting contests. Parker eksplorował tu nową muzykę razem z Dizzym, bębniarzami Kennym Clarkiem i Maxem Roachem, włączając harmoniczne pomysły Charliego Christiana i Theloniousa Monka. Zawikłane tematy wykonywane w unisonie w szaleńczym tempie zniechęcały mniej utalentowanych muzyków do wspólnego grania. Perkusiści (Clarke i Roach) zastąpili tradycyjne wybijanie rytmu na werblu i wielkim bębnie, pracą na wielkim talerzu (ride cymbal), używając bębna basowego i werbla do podbijania akcentów, co zagrzewało solistów do jeszcze większej inwencji. Parker budował swe linie melodyczne na górnych tonach harmonicznych rozbudowując dotychczasową formułę jazzu. Najprecyzyjniejsza relacja twórcza zachodziła między Gillespiem i Parkerem, którzy pracując nad stworzeniem podstaw harmonicznych i rytmicznych doprowadzają do wykształcenia się form jazzu nowoczesnego, enigmatycznie nazwanego później bebopem.
Parker jest także aktywny poza eksperymentami bebopu. Koncertuje z Noble’em Sissle’em i Earlem Hinesem, Cootiem Williamsem i Andym Kukiem. Odbywa trasę koncertową z orkiestrą Billa Eckstine’a (grającej dużo nowocześniej niż inne popularne big-bandy swingowe). Debiut nagraniowy Parkera odbył się we wrześniu 1944 r. z zespołem Tiny’ego Grimesa (album The Savoy Sessions z ciekawymi solowymi improwizacjami Parkera w Red Cross czy Tiny’s tempo). W 1945 r. wytwórnia Savoy Records jak i kilka innych mniej znanych, jak Guild, Manor Comet zaczęła wydawać na płytach 78-obrotowych muzykę określaną jako bebop. Muzyka dobywająca się z parkerowskiego altu - zwiewna i gwałtowana, smutna i radosna - przemieniła się w symbol wszystkiego nowoczesne i stylowe. Przełomowe okazało się nagranie In The Beginning dokonane przez duet Parker-Gillespie i swingową sekcję rytmiczną (Cozy Cole, Sid Catlett). Szczególnie ciekawe były nowoczesne interpretacje kompozycji Gillespiego: Dizzy Atmosphere, Groovin’ High, Salt Peanuts, Shaw Nuff. Już same tutuły utworów (jak KoKo, Shaw Nuff, Now’s the Time) oznajmiały nadejście nowej epoki.
Podróż "Birda" na Zachodnie Wybrzeże i koncerty w słynnym klubie Billy’ego Berga przyczyniły się do szalonej ekspansji nowoczesnego jazzu. Ale ujawniły też problemy: uzależnienie Parkera od heroiny. W styczniu 1946 r. organizowano Parkerowi promocyjny koncert harmonii w Los Angeles, w tym samym roku artysta dokonał serii słynnych nagrań dla wytwórni Dial, kierowanej przez Rossa Russela (autora beletryzowanej biografii Bird Lives). W nagraniach towarzyszyli mu m. in. Howard McGhee, Lucky Thompson, Wardell Gray i Dodo Marmarosa. Po słynnej sesji Loverman, która odbyła się w lipcu 1946 r., artysta podpalił swój pokój hotelowy. Zamknięto go na oddziale psychiatrycznym więzienia w Los Angeles. Wyrokiem sądu spędził sześć miesięcy w centrum rehabilitacyjnym dla narkomanów w szpitalu Camarillo (co uwiecznił w Relaxin’ in Camarillo z 1947 r.). Wracając na estradę dokonał (dla Dial Records) rewelacyjnych nagrań (w jednej z sesji wziął udział także Erroll Garner).
Popularność jazzu nowoczesnego oraz prekursorów nowego trendu pozwoliła Parkerowi i Gillespiemu na większą swobodę w lansowaniu pomysłów. Wokół Parkera skupiali się muzycy, podzielający fascynację bebopem: Miles Davis, Max Roach, Bud Powell, Thelonious Monk, Charlie Christian, John Lewis, Duke Jordan. Równocześnie Gillespie i Parker zaczęli pracować na własny rachunek: "Bird" pojechał jeszcze na wspólne koncerty i nagrania do Kalifornii, ale wrócił do Nowego Jorku już jako lider nowego kwintetu, z którym regularnie koncertował w klubie Three Deuces. Po powrocie do Nowego Jorku założył (z Milesem Davisem i Maxem Roachem) zespół dokonując z nim w listopadzie 1947 r. nagrania kilku klasycznych płyt w tym m.in. własnych kompozycji Scrapple From The Apple, Klact-Oveeseds-Tene). W 1949 r. Parker wyjechał po raz pierwszy za granicę, by wystąpić na festiwalu w Paryżu. W listopadzie 1950 r. odwiedził Skandynawię.
Żywił głębokie przekonanie, że jego muzykę zacznie traktować się bardziej poważnie po oprawieniu jej w klasyczną instrumentację. Dzisiaj seria albumów With Strings brzmi staromodnie, ale w tamtych latach okazała się komercyjnym sukcesem. Z kolei fani twierdzili, że gra Parkera, mimo wysokiego lotu, potrzebuje iskry zapalającej od strony improwizatora dorównującego mu formatem. Sugerowano mu nawet by zainteresował się np. muzyką Edgara Vare`se’a. Uznanie w środowisku i popularność wśród słuchaczy nie uchroniły Parkera przed poważnymi problemami osobistymi: alkohol i narkotyki, których używał od wielu lat stały się głównym motorem jego życiowej i twórczej egzystencji. Dużo nagrywał, wiele koncertował (także w Europie z warsztatową grupą Granza Jazz At The Philharmonic), komponował wielkie standardy bebopu (np. Relaxin’ At Camlrillo, Home Cooking, Bongo Bop, Bird Of Paradise, Embaraceable You, Quasimodo, How Deep Is The Ocean, Bird Feathers, My Old Flame, Confirmation, I Remember You, Swedish Schnapps, KC Blues), lecz coraz wyraźniej nie mógł poradzić sobie z samym sobą.
Ostatni publiczny występ Parkera odbył się w marcu 1955 r. w klubie Birdland: Parker i jego pianista Bud Powell wywołali na estradzie burdę, po czym Powell opuścił klub, a za nim także basista Charles Mingus. Rozczarowany, otyły, drążony chorobami, zmarł Parker osiem dni później w hotelowym apartamencie baronowej Pannoniki de Koenigswarter, bogatej artystokratki i zagorzałej fanki bebopu. Siłą swej osobowości - pisze krytyk A. Hodeir - zasobem i różnorodnością talentu Bird wybijał się w swoim środowisku. Wpływ Parkera jest większy aniżeli wywierali współcześni muzycy. Colemana Hawkinsa cechowało logiczne podejście do muzyki i duża siła wyrazu, Lestera Younga powściągliwość, Django Reinhardta muzyczna poezja. Ale tylko Charlie Parker łączył w sobie wszystkie talenty tamtych. 

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bird/The Savoy Recordings	Charlie Parker	.1976	-	31.Jazz Album	Savoy SJL 2201	[nagrany w 1948r]
The Verve Years (1948-50)	Charlie Parker	.1976	-	39.Jazz Album	Verve VE-2-2501	[nagrany w 1948-50r]
Summit Meeting At Bird Land	Charlie Parker	.1977	-	27.Jazz Album	TriStar Music 80914	[nagrany w 1953r]
The Very Best Of Bird	Charlie Parker	.1978	-	35.Jazz Album	Warner Bros. 2WB 3198	[nagrany w 1948r]
One Night in Washington - Charlie Parker with the Orchestra	Charlie Parker	.1982	-	28.Jazz Album	Elektra 60019	[nagrany w 1953r]
Bird: The Original Recordings of Charlie Parker	Charlie Parker	.1988	-	2.Jazz Album	Verve 837 176-2	[nagrany w 1962r]
Original Bird: The Best of Bird on Savoy	Charlie Parker	.1988	-	5.Jazz Album	Savoy ZDS 1208	-
Charlie Parker With Strings: The Master Takes	Charlie Parker	.1995	-	15.Jazz Album	Verve 314523448	-
Yardbird Suite: The Ultimate Collection	Charlie Parker	.1997	-	9.Jazz Album	Rhino R2 72260	-
Ken Burns Jazz	Charlie Parker	.2001	-	8.Jazz Album	Savoy ZDS 1208	-
Original Bird: The Best of Bird on Savoy	Charlie Parker	.1988	-	5.Jazz Album	Verve 549084	-

Ce Ce Peniston

Ce Ce Peniston urodziła się w 1969 roku w Dayton w stanie Ohio, ale jako dziecko przeniosła się z rodziną do Phoenix. W 1989 roku sięgnęła po tytuł Miss Black Arizona, a już na początku lat 90. podpisała kontakt z A&M. Jej debiutancki album "Finally" zyskał status złotej płyty, zawierał też największy przebój wokalistki, piosenkę "Finally", która znalazła się w pierwszej dziesiątce zestawienia Billboardu; a także popularny utwór "We Got a Love Thang".
W 1994 roku ukazał się drugi album Ce Ce -"Thought 'Ya Knew", a dwa lata później kolejny - "I'm Movin' On". Wokalistka wciąż jest aktywna i regularnie występuje w Las Vegas, Atlantic City San Francisco. Remiksy jej utworów cieszą się powodzeniem w klubach na całym świecie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Finally	Ce Ce Peniston	09.1991	29[7]	5[33]	A&M 1586	[gold-US][written by Rodney K. Jackson,Ce Ce Peniston,Felipe Delgado,E. L. Linnear][produced by Felipe Delgado][1[2][12].Hot Disco/Dance;A&M 2385 12"][26[16].R&B Chart]
I Like It	Overweight Pooch feat. Ce Ce Peniston	01.1992	58[2]	-	A&M AMCD 847 [UK]	[produced by Manny Lehman , Mark Mazzetti ][written by E. L. Linnear , F. Delgado][16[10].Hot Disco/Dance;A&M 2393 12"]
We Got A Love Thang	Ce Ce Peniston	02.1992	6[8]	20[20]	A&M 1594	[written by Miller, McAllister ,Savage][produced by Steve "Silk" Hurley,Joshua][backing vocal:Kym Sims][1[2][11].Hot Disco/Dance;A&M 2395 12"][38[11].R&B Chart]
Finally	Ce Ce Peniston	03.1992	2[8]	-	A&M AM 858 [UK]	[written by Rodney K. Jackson,Ce Ce Peniston,Felipe Delgado,E. L. Linnear][produced by Felipe Delgado]
Keep on Walkin'	Ce Ce Peniston	05.1992	10[6]	15[21]	A&M 1598	[produced by Steve "Silk" Hurley][written by Kym Sims , Marc Wiliams , Steve "Silk" Hurley ][1[1][11].Hot Disco/Dance;A&M 2399 12"][3[20].R&B Chart]
Crazy Love	Ce Ce Peniston	09.1992	44[3]	-	A&M 0460	[produced by Daniel Abraham ][written by George Lyter, Michael O'Hara, Denise Rich ][31[19].R&B Chart]
Inside That I Cried	Ce Ce Peniston	10.1992	42[2]	94[3]	A&M 0059	[produced by Steve Lindsey][written by Malik Byrd , Otto D'Agnolo , R.K. Jackson][10[20].R&B Chart]
I'm In The Mood	Ce Ce Peniston	01.1994	16[5]	32[20]	A&M 0460	[produced by Soulshock/Karlin][written by Steve Nikolas, Brendon Sibley, Soulshock, Karlin and Cutfather][1[1][12].Hot Disco/Dance;A&M 0461 12"][7[20].R&B Chart]
Keep Givin' Me Your Love	Ce Ce Peniston	04.1994	36[3]	101[4]	A&M 5805492 [UK]	[produced by David Morales][written by Steven Nikolas, Brendon Sibley, Soulshock, Karlin, Cutfather][utwór z filmu "Ready to wear"][4[12].Hot Disco/Dance;Columbia 77 794 12"]
I'm Not Over You	Ce Ce Peniston	06.1994	-	41[14]	A&M 0574	[produced by Steve "Silk" Hurley ][2[14].Hot Disco/Dance]
Hit By Love	Ce Ce Peniston	11.1994	33[3]	90[3]	A&M 0768	[produced by Soulshock & Karlin][written by Brendon Sibley , Cutfather , Soulshock, Karlin , Steven Nikolas][1[2][12].Hot Disco/Dance;A&M 0765 12"][47[13].R&B Chart]
Movin' On	Ce Ce Peniston featuring Suga T.	08.1996	-	83[7]	A&M 1656	[written by Dave Hall, CeCe Peniston, Gordon Chambers][produced by Dave "Jam" Hall][29[17].R&B Chart]
Finally [remix]	Ce Ce Peniston	09.1997	26[10]	-	AM:PM 582 343-1[UK]	[written by Rodney K. Jackson,Ce Ce Peniston,Felipe Delgado,E. L. Linnear][produced by Felipe Delgado]
Somebody Else's Guy	Ce Ce Peniston	02.1998	13[12]	-	AM:PM 588 500-1 [UK]	[written by Darren "Nitro" Clowers]
Before I Lay (You Drive Me Crazy)	Ce Ce Peniston featuring JoJo Hailey	11.1996	-	120[11]	A&M 2004	[written by Daryl Pearson, Joel Hailey][produced by JoJo Hailey][52[14].R&B Chart]
He Loves Me 2	Ce Ce Peniston	10.1999	-	-	Silk 9903	[produced by Steve "Silk" Hurley ][written by Ce Ce Peniston , Steve "Silk" Hurley ][24[15].Hot Disco/Dance;Silk 9903]
Lifetime To Love	Ce Ce Peniston	12.2000	-	-	4 Play 2029	[produced by Brendon Sibley , Steven Nikolas][2[15].Hot Disco/Dance;4 Play 2029 12"]
Reminiscin	Saison feat Ce Ce Peniston	06.2001	-	-	Real Deal 70 634	[written by by CeCe Peniston, Ella Mae Saison][produced by Matthias Heilbronn ][30[8].Hot Disco/Dance;Real Deal 70 634 12"]
Finally / We GOt A LOve Thang	Ce Ce Peniston	04.2002	141[10]	-	Simply Vinyl (S12) S12DJ-056	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Finally	Ce Ce Peniston	02.1992	10[19]	70[36]	A&M 5381	[produced by Felipe Delgado, Steve Hurley, Daniel Abraham, Rodney K. Jackson, Steve Lindsey, Brian Malouf, David Morales, DeVante Swing][gold-US][silver-UK]
Thought 'Ya Knew	Ce Ce Peniston	02.1994	31[2]	96[19]	A&M 540 138	[produced by Steve "Silk" Hurley, Soulshock & Karlin, Sir Jinx, Marc Dubuclet & Tim Miner, Andres Levin & Camus Maré Celli, David Morales, Brian McKnight, Richard Wolf]

Bud Powell

Bud Powell -(fortepian, kompozycja; ur. 27 września 1924 r. w Nowym Jorku; zm. 31 lipca 1966 także w Nowym Jorku) jest jedną z największych osobistości w historii fortepianu jazzowego.Jako dziecko opanował klasyczną grę na fortepianie zaczął wykorzystywać swój talent w okolicach nowojorskiej Coney Island, gdzie w 1940 r. występował w zespole wokalistki Valaidy Snow. W ciągu następnych kilku lat Earl "Bud" Powell był stałym gościem w Minton's Playhouse, gdzie uczestniczył w pierwszym eksperymentach bebopowych. Początkowo pozostawał pod wpływem osobowości i stylistyki Theloniousa Monka (zwłaszcza jego harmonicznych innowacji), wkrótce jednak wypracował własny, charakterystyczny styl. Pomimo skłonności Powella do modern jazzu, zaangażował go do swego swingowego bandu Cootie Williams.
W Filadelfii, w czasie trwania tego właśnie kontraktu, Powell został aresztowany i ciężko pobity przez policję. Zdarzenie to uważa się na ogół za praprzyczynę jego problemów psychicznych, prześladujących go potem do końca życia. Nie zerwał jednak swych kontaktów z 52 Ulicą, gdzie wkrótce zyskał pozycję jednego z najlepszych pianistów bebopowych. W 1945 r. problemy psychiczne Powella nasiliły się do tego stopnia, że został hospitalizowany, co zapoczątkowało cały ciąg pobytów w klinikach psychiatrycznych. Przez całe lata 50. pracował regularnie, występując z czołowymi muzykami bebopu, w tym z Charliem Parkerem, Dizzym Gillespiem i Maxem Roachem. W całym tym okresie pogłębiały się jego problemy psychiczne, do czego dołożyła się jeszcze w 1956 r. gwałtowna śmierć brata, Richiego Powella. Co gorsze, zdrowie psychiczne i fizyczne Powella pogarszało się, postępowało bowiem uzależnienie od narkotyków i alkoholu.
Pod koniec dekady Powell wyjechał z Nowego Jorku do Paryża: wraz z Kennym Clarkiem i Pierre'em Michelotem prezentowali bebopowe trio zdziwionej nowoczesnym jazzem europejskiej publiczności. Przez trzy lata (1959-62) pianista (i jego zespół) cieszył się popularnością, mimo że prześladowały go kłopoty psychiczne i nałogi. W 1964 r. powrócił do Nowego Jorku, publicznie grał jednak coraz rzadziej. U szczytu swych możliwości był Powell błyskotliwym technikiem, dysponującym wspaniałymi pomysłami realizowanymi z absolutną maestrią wykonawczą, często w niesamowitych tempach. Pod koniec lat 50. problemy osobiste Powella rzutowały na technikę wykonawczą tak dalece, że rzadko już tylko można było mówić o formie pianisty, chociaż nadal dysponował dobrymi pomysłami. Powell był jedną z głównych postaci "rewolucji" bebopu.



Wybrane albumy:

 The Lonely One (LP, Album)     Verve Records  1955
 The Amazing Bud Powell, Vol. 3 - Bud! (LP, Mono)  Blue Note  1957
 The Scene Changes - Vol 5 (LP, Mono)     Blue Note  1959
 The Amazing Bud Powell (LP, Album, RP)     Blue Note  1977
 Inner Fires - The Genius Of Bud Powell (LP, RM) Elektra Musician 1982
 The Amazing Bud Powell, Vol. 3 - Bud! (LP)     Blue Note  1984
 Master Takes / The Savoy Recordings (LP, Comp, RE)     Savoy Jazz  1985
 The Amazing Bud Powell, Volume 2 (LP)     Blue Note  1985
 The Scene Changes (CD, Album)     Blue Note, Manhattan Records  1987
 The Best Of Bud Powell (CD)     Blue Note  1989
 The Amazing Bud Powell, Volume 1 (CD)     Blue Note  1995
 A Portrait Of Thelonious (CD)     Columbia  1997
 The Amazing Bud Powell, Volume 2 (10", Mono, RE)     Blue Note 1999
 Time Waits: The Amazing Bud Powell (CD, Album, RM, RVG) Blue Note  1999
 The Quintessence : New York 1944-1949 (2xCD, Comp)  2000
 Jazz Giant (CD, Album)     Verve Records  2001
 Just One Of Those Things (CD, Comp + Box)     TIM AG  2001
 The Amazing Bud Powell, Volume One (CD, Album, RM, RVG) Blue Note  2001
 The Amazing Bud Powell, Volume Two (CD, Album, RM, RVG)  Blue Note  2001
 The Amazing Bud Powell, Volume Three - Bud! (CD, Album) Blue Note  2002
 The Scene Changes (CD, Album, RM, RVG)     Blue Note  2003

Brad Paisley

Brad Paisley (ur. 28 października 1972 w Glen Dale, West Wirginia) - amerykański muzyk country. Brad Paisley otrzymał od dziadka swoją pierwszą gitarę, kiedy miał 8 lat. W wieku lat 13 Paisley napisał swoją pierwszą piosenkę, "Born on Christmas Day". Dyrektor szkoły, do której uczęszczał wówczas Paisley, poprosił chłopca, aby zaśpiewał tę piosenkę na spotkaniu w Klubie Rotariańskim. Tamtego dnia w klubie Brada usłyszał Tom Miller, dyrektor programu radiowego stacji WWVA. Miller był pod tak wielkim wrażeniem występu chłopca, że zaprosił Paisleya na gościnny występ w programie Jamboree USA, słynnym programie muzycznym tej stacji. Występ udał się znakomicie i wkrótce Paisly występował w Jamboree regularnie. Udział w programie pozwolił Paisley'mu występować także w corocznym festiwalu Jamboree in The Hills, gdzie regularnie występowały wielkie gwiazdy muzyki country, a widownia liczyła 60 000 ludzi lub więcej.
Paisley ukończył John Marshall High School w Glen Dale, West Virginia, potem krótko studiował w stanowym Collegu West Liberty, kiedy otrzymał stypendium ASCAP na Uniwersytecie Belmont w Nashville w Tennessee (od 1993 do 1995). W Belmont Brad poznał Franka Rogersa, także studenta, który potem został jego producentem. Spotkał też wówczas Kelley Lovelace, z którą później wspólnie komponował piosenki.
Po ukończeniu studiów w Belmont, Paisley podpisał kontrakt jako autor piosenek z EMI Music Publishing. Napisał m.in. hit Davida Kersha "Another You", a także utwory nagrane przez Davida Balla i Tracy Byrda. Jego debiut jako piosenkarza w wytwórni Arista Nashville miał miejsce 22 lutego 1999 roku piosenką "Who needs Pictures". Wkrótce Brad Paisley miał już na swoim koncie pierwszy hit numer 1 na liście przebojów country Billboardu, "He Didn't Have To Be".
W roku 2000 Paisley zdobył prestiżową nagrodę Horizon Award amerykańskiego stowarzyszenia muzyki country: Country Music Association's (CMA); oraz nagrodę dla najlepszego nowego wokalisty od Academy of Country Music. Rok później otrzymał swoją pierwszą nominację Grammy. 17 lutego 2001 roku po 40 występach w prestiżowym, najstarszym w Ameryce muzycznym programie radiowym country Grand Ole Opry został członkiem Opry Hall of Fame, znajdując się tym samym w ścisłej elicie muzyków country.
W 2002, zdobył nagrodę CMA za Video Roku piosenką "I'm Gonna Miss Her (The Fishin' Song)".
Po debiutanckim albumie Who Needs Pictures oraz drugiej płycie Part II, Paisley wydał swoją trzecią płytę, Mud on the Tires, w 2003 roku. Na płycie znalazł się m.in. hit "Celebrity", video nakręcone do tej piosenki parodiuje programy reality show takie jak Fear Factor czy American Idol. W video tym, gościnnie wystapiły gwiadzy takie jak Jason Alexander, Jim Belushi, Little Jimmy Dickens, Trista Rehn i William Shatner. Tytułowa piosenka z albumu, "Mud on the Tires," osiągnęła pierwszą pozycję na liście Billboardu w roku 2004. W 2005 roku Paisley koncertował z Rebą McEntire i Terri Clark na tournee "Two Hats and a Redhead Tour," oraz wydał kolejną płytę "Time Well Wasted", zawierającą m.in. utwory "Alcohol", "When I Get Where I'm Going" (duet z Dolly Parton), "Out in the Parking Lot" (z Alanem Jacksonem), oraz utwór dodatkowy, "Cornography". W roku 2006, album "Time Well Wasted" wygrał nagrodę CMA na najlepszy album country.
Paisley gra na gitarach Crook Telecaster i używa wzmacniaczy Dr. Z uzyskujac swoje własne, oryginalne brzmienie. Paisley nagrał 2 piosenki do filmu Disneya "Auta".
W roku 2007 ukazała się jego najnowsza płyta "5th Gear" z której debiutancki singiel "Ticks" szybko wylądował na pierwszym miejscu listy przebojów country Billboardu.
W roku 2003 Paisley ożenił się z aktorką Kimberly Williams, którą był zafascynowany od czasu kiedy obejrzał film z jej udziałem, Ojciec Panny Młodej. Państwo Paisley mieszkają w miejscowości Franklin w stanie Tennessee, mają także dom w Malibu w Californii. W lutym w roku 2007 małżeństwu urodził się syn William Huckleberry Paisley.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Who needs pictures/It never woulda worked out anyway	Brad Paisley	06.1999	-	65[13]	Arista 13 156	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Frank Rogers][produced by Frank Rogers][12[20].Country Chart]
He Didn't Have To Be/I've been better	Brad Paisley	10.1999	-	30[20]	Arista 13 176	[written by Brad Paisley,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[1][28].Country Chart]
Me Neither/Don't breathe	Brad Paisley	05.2000	-	85[4]	Arista 13 172	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Frank Rogers][produced by Frank Rogers][18[16].Country Chart]
We Danced	Brad Paisley	10.2000	-	29[20]	Arista 69 009	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][1[2][27].Country Chart]
Two People Fell In Love/Me neither	Brad Paisley	04.2001	-	51[18]	Arista 69 051	[written by Brad Paisley,Kelley Lovelace, Tim Owens][produced by Frank Rogers][4[20].Country Chart]
Wrapped Around/All you really need is love	Brad Paisley	11.2001	-	35[20]	Arista 69 103	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][2[30].Country Chart]
I'm Gonna Miss Her (The Fishin Song) /I wish you'd say	Brad Paisley	05.2002	-	29[20]	Arista 69 152	[gold-US][written by Brad Paisley,Frank Rogers][produced by Frank Rogers][1[2][22].Country Chart]
I Wish Youd Stay	Brad Paisley	01.2003	-	7[10]	Arista	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][7[28].Country Chart]
Celebrity	Brad Paisley	06.2003	-	31[20]	Arista	[written by Brad Paisley][produced by Frank Rogers][3[26].Country Chart]
Little Moments	Brad Paisley	12.2003	-	35[20]	Arista Nashville 82876-55949-2	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][2[29].Country Chart]
Whiskey Lullaby	Brad Paisley Feat. Alison Krauss	06.2004	-	41[18]	Arista Nashville 82876-60134-2	[2x-platinum-US][written by Bill Anderson,Jon Randall][produced by Frank Rogers][3[22].Country Chart]
Mud On The Tires	Brad Paisley	12.2004	-	30[20]	Arista	[platinum-US][written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][1[1][28].Country Chart]
Alcohol	Brad Paisley	07.2005	-	28[18]	Arista	[gold][written by Brad Paisley][produced by Frank Rogers][4[20].Country Chart]
When I Get Where I'm Going	Brad Paisley Feat. Dolly Parton	12.2005	-	39[20]	Arista Nashville 82876-74465-2	[platinum-US][written by George Teren,Rivers Rutherford][produced by Frank Rogers][5[16].Country Chart]
The World	Brad Paisley	05.2006	-	45[20]	Arista	[written by Brad Paisley,Kelley Lovelace,Lee Thomas Miller][produced by Frank Rogers][1[3][25].Country Chart]
She's Everything	Brad Paisley	10.2006	-	35[20]	Arista	[2x-platinum-US][written by Wil Nance, Brad Paisley][produced by Frank Rogers][1[3][25].Country Chart]
Ticks	Brad Paisley	04.2007	-	40[20]	Arista	[platinum-US][written by Brad Paisley,Kelley Lovelace,Tim Owens][produced by Frank Rogers][1[1][20].Country Chart]
Online	Brad Paisley	07.2007	-	39[20]	Arista Nashville 88697-12380-2	[gold-US][written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[1][20].Country Chart]
Letter to Me	Brad Paisley	10.2007	-	40[20]	Arista Nashville	[gold-US][written by Brad Paisley][produced by Frank Rogers][1[4][20].Country Chart]
I'm Still a Guy	Brad Paisley	03.2008	-	33[20]	Arista Nashville 88697-27755-2	[platinum-US][written by Brad Paisley,Lee Thomas Miller,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[3][20].Country Chart]
Waitin' on a Woman	Brad Paisley	06.2008	-	44[20]	Arista Nashville 88697-32639-2	[gold-US][written by Don Sampson,Wynn Varble][produced by Frank Rogers][1[1][20].Country Chart]
Start a Band	Brad Paisley with Keith Urban	09.2008	-	55[16]	Arista Nashville	[written by Dallas Davidson,Ashley Gorley,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[1][20].Country Chart]
Then	Brad Paisley	03.2009	-	28[20]	Arista Nashville 88697-56485-2	[2x-platinum-US][written by Brad Paisley,Chris DuBois,Ashley Gorley][produced by Frank Rogers][1[3][17].Country Chart]
Welcome to the Future	Brad Paisley	07.2009	-	42[16]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][2[20].Country Chart]
American Saturday Night	Brad Paisley	11.2009	-	67[15]	Arista Nashville	[gold-US][written by Brad Paisley,Ashley Gorley,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][2[19].Country Chart]
Water	Brad Paisley	03.2010	-	42[18]	Arista Nashville	[gold-US][written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[2][28].Country Chart]
Anything Like Me	Brad Paisley	08.2010	-	48[19]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Dave Turnbull][produced by Frank Rogers][1[1][18].Country Chart]
This Is Country Music	Brad Paisley	12.2010	-	58[15]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Frank Rogers][2[18].Country Chart]
Old Alabama	Brad Paisley with Alabama	03.2011	-	38[18]	Arista Nashville	[gold][written by Brad Paisley, Chris DuBois, Dave Turnbull, Randy Owen][produced by Frank Rogers][1[2][15].Country Chart]
Remind Me	Brad Paisley with Carrie Underwood	05.2011	-	18[9]	Arista Nashville	[2x-platinum-US]][written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][1[1][18].Country Chart]
Camouflage	Brad Paisley	10.2011	-	87[3]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][15[20].Country Chart]
Southern Comfort Zone	Brad Paisley	09.2012	-	54[6]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Frank Rogers][10[22].Country Chart]
Beat This Summer	Brad Paisley	03.2013	-	46[1]	Arista Nashville	[gold-US]][written by Brad Paisley,Chris DuBois,Luke Laird][produced by Brad Paisley][9[21].Country Chart]
Accidental Racist	Brad Paisley Featuring LL Cool J	04.2013	-	77[1]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley, LL Cool J, Lee Thomas Miller][produced by Brad Paisley][23[2].Country Chart]
I Can't Change the World	Brad Paisley	08.2013	-	122	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Brad Paisley][33[12].Country Chart]
The Mona Lisa	Brad Paisley	12.2013	100[1]	105	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois][produced by Brad Paisley][24[14].Country Chart]
River Bank	Brad Paisley	04.2014	-	54[18]	Arista Nashville	[gold-US]][written by Brad Paisley,Kelley Lovelace][produced by Brad Paisley, Luke Wooten][12[23].Country Chart]
Perfect Storm	Brad Paisley	09.2014	-	52[17]	Arista Nashville	[gold-US]][written by Brad Paisley,Lee Thomas Miller][produced by Brad Paisley, Luke Wooten][4[26].Country Chart]
Crushin' It	Brad Paisley	01.2015	-	66[14]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Lee Thomas Miller,Kelley Lovelace][produced by Brad Paisley, Luke Wooten ][15[26].Country Chart]
Country Nation	Brad Paisley	09.2015	-	94[2]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Kelley Lovelace][produced by Brad Paisley, Luke Wooten ][18[24].Country Chart]
Without a Fight	Brad Paisley featuring Demi Lovato	05.2016	-	105	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Lee Thomas Miller,Kelley Lovelace][produced by Brad Paisley, Luke Wooten][23[18].Country Chart]
Today	Brad Paisley	10.2016	-	67[11]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Chris DuBois,Ashley Gorley][produced by Brad Paisley, Luke Wooten][7[26].Country Chart]
Last Time for Everything	Brad Paisley	08.2017	-	120[2]	Arista Nashville	[written by Brad Paisley,Smith Ahnquist,Brent Anderson,Chris DuBois,Mike Ryan][produced by Brad Paisley, Luke Wooten][26[24].Country Chart]
Freedom Was a Highway	Jimmie Allen and Brad Paisley	10.2021	-	45[20]	Arista Nashville	[gold-US]][written by Ash Bowers,Jimmie Allen,Matt Rogers][produced by Ash Bowers,Jimmie Allen][5[36].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Who needs pictures	Brad Paisley	10.1999	-	102[34]	Arista 18 871	[platinum-US][produced by Frank Rogers][13[103].Country Chart]
Part II	Brad Paisley	06.2001	-	31[9]	Arista 67 008	[platinum-US][produced by Frank Rogers][3[104].Country Chart]
Mud on the tires	Brad Paisley	08.2003	-	8[104]	Arista 50 605	[2x-platinum-US][produced by Frank Rogers][1[104].Country Chart]
Time well wasted	Brad Paisley	09.2005	-	2[35]	Arista 69 642	[2x-platinum-US][produced by Frank Rogers][1[104].Country Chart]
5th Gear	Brad Paisley	06.2007	-	3[61]	Arista 88697-30490-2	[platinum-US][produced by Frank Rogers][1[78].Country Chart]
Play	Brad Paisley	11.2008	-	9[8]	BMG Music 88697-26908-2	[produced by Frank Rogers][1[48].Country Chart]
American Saturday Night	Brad Paisley	06.2009	-	2[35]	Arista Nashville 88697-47352-2	[gold-US][produced by Frank Rogers][1[78].Country Chart]
Hits Alive	Brad Paisley	11.2010	-	9[25]	Arista Nashville 88697-75878-2	[gold-US][produced by Frank Rogers][4.Country Chart]
This Is Country Music	Brad Paisley	05.2011	86[1]	2[16]	Arista Nashville 88697-83274-2	[gold-US][produced by Frank Rogers][1.Country Chart]
Wheelhouse	Brad Paisley	04.2013	69[1]	2[12]	Arista Nashville 88725-45539-2	[produced by Brad Paisley][1.Country Chart]
Moonshine in the Trunk	Brad Paisley	08.2014	34[1]	2[17]	Sony Music 88843055282	[produced by Brad Paisley, Luke Wooten][1.Country Chart]
Love and War	Brad Paisley	05.2017	33[1]	13[5]	Arista Nashville	[produced by John Carter Cash,Brad Paisley,Timbaland,Luke Wooten]

Bobby Parker

Amerykański piosenkarz rhythm'n'bluesowy, znany głównie z żywiołowego przeboju "Watch Your Step" z 1961 r. Temat ten, autorstwa Parkera, trafił zaledwie na 51. miejsce listy amerykańskiej, a sygnowana przez wytwórnię London edycja brytyjska również nie cieszyła się uznaniem nabywców płyt. Dopiero popularne wersje Tony'ego Jacksona i The Spencer Davis Group zasugerowały wytwórni Sue powtórne wydanie singla w oryginalnym wykonaniu. Na stronie drugiej znalazła się balladowa kompozycja Parkera "Steal Your Heart Away" (wzorowana na "I Believe To My Soul" Raya Charlesa), która doczekała się wersji The Moody Blues i zespołu Cliff Bennett And The Rebel Rousers.
W 1969r. Parker nagrał singel z tematami "It's Hard But It's Fair" i "I Couldn't Quit My Baby" dla specjalizującej się w muzyce bluesowej brytyjskiej wytwórni Blue Horizon. Przeznaczone głównie dla koneserów nagrania nie pomogły w reanimacji kariery piosenkarza uważanego dziś za autora jedynego — choć mile wspominanego - przeboju.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Watch Your Step / Steal Your Heart Away	Bobby Parker	06.1961	-	51[6]	V-Tone 223	[written by B. Parker]

Morbid Angel

Morbid Angel  - amerykańska grupa muzyczna wykonująca death metal. Grupa należy do najpopularniejszych w gatunku, łączny nakład sprzedanych płyt grupy przekracza 1 000 000 sztuk czyniąc ją najlepiej sprzedającą się grupą w historii death metalu. Do 2011 roku zespół wydał osiem albumów studyjnych pozytywnie ocenianych zarówno przez fanów, jak i krytyków muzycznych. Zespół w swej twórczości nawiązuje do szeroko rozumianego okultyzmu i mitologii Bliskiego Wschodu, korzysta również z motywów biblijnych oraz satanistycznych. W opublikowanym w 2007 roku wydaniu magazynu Decibel Magazine gitarzysta i lider Morbid Angel Trey Azagthoth znalazł się na 1. miejscu listy Top 20 Death Metal Guitarists.

Zespół powstał 1983 roku w Tampie w stanie Floryda pod nazwą Heretic. Działalność grupy zainicjował gitarzysta Trey Azagthoth, który do współpracy zaprosił perkusistę Mike'a Browninga oraz basistę Dallasa Warda, który początkowo był również wokalistą grupy. Wkrótce potem na podstawie pomysłu Azagthoth muzycy przyjęli nazwę Morbid Angel. Ówczesny repertuar zespołu stanowiły kompozycje takich zespołów jak: Slayer, Mercyful Fate oraz Angel Witch.
 W 1985 roku skład uzupełnił wokalista Kenny Bamber, który zastąpił w roli wokalisty Warda. Z Bamberem w składzie zespół zarejestrował swój pierwszy album demonstracyjny zatytułowany The Begining. Rok później do zespołu na krótko dołączył Michael Manson, który zastąpił Bambera. Wkrótce potem z zespołu odszedł Dallas Ward i Manson, do zespołu dołączyli natomiast gitarzysta Richard Brunelle i basista John Ortega, jako wokalista występował natomiast perkusista grupy Browning.


W nowym składzie zespół zarejestrował demo pt. Bleed for the Devil, które ukazało się 26 maja tego samego roku oraz koncertowe demo Unholy Blasphemies zarejestrowane w klubie Rock City w mieście Tampa. Również w 1986 roku ukazało się czwarte demo grupy Scream Forth Blasphemies, następnie z zespołu odszedł basista John Ortega, którego zastąpił Sterrring von Scarborough. Z nowym basistą w składzie zespół przystąpił do nagrań pierwszego albumu zatytułowanego Abominations of Desolation nagrany bez Brunellea w składzie, zespół jednak nie zadowolony z efektów prac nie wydał płyty, uznawanej przez grupę jako demo. W 1987 roku ukazało szóste wydawnictwo zespołu pt. Thy Kingdom Come oraz rok później singel o tym samym tytule wydany nakładem wytwórni muzycznej Splattermaniac Records.
 W 1989 roku Morrisound Studios w Tampie zespół nagrał swój debiutancki album Altars of Madness wydany nakładem angielskiej wytwórni muzycznej Earache Records. Wydawnictwo było promowane m.in. podczas europejskiej trasy Grindcrusher wraz z Bolt Thrower, Napalm Death i Carcass.
Rok 1991 przyniósł wydanie przez Morbid Angel dwóch pozycji. Płyta Abominations of Desolation była de facto wznowieniem utworów nagranych w roku 1986. Blessed Are the Sick prezentowała świeże dokonania zespołu, oparte na bardziej zróżnicowanej i melodyjnej muzyce niż ta zawarta na debiucie. Co ciekawe, zespół wydał limitowaną wersję Blessed…, zawierającą dodatkowy utwór - "Pandemonium"- stanowiącą do dziś dużą gratkę dla kolekcjonerów.


Następny longplay pt. Covenant powstały pod kierunkiem producenta muzycznego Fleminga Rassmusena (producent zespołu Metallica), zawierał nieco wolniejszą i cięższą, lecz o dużym spektrum dźwiękowym, muzykę. Wydawnictwo ukazało się 22 czerwca 1993 roku nakładem wytwórni muzycznej Earache Records, natomiast w Australii płyta ukazała się nakładem Modern Invasion Music. W 2006 roku wytwórnia Painkiller Records wydała album na płycie winylowej w limitowanej do 1000 egzemplarzy edycji. Covenant został nagrany Morrisound Studios w Tampie w stanie Floryda wyprodukowany oraz zmiksowany przez Fleminga Rassmusena w Sweet Silence Studios w Kopenhadze. Okładkę przygotował Martin Nesbitt, zdjęcia zespołu wykonał Luton Sinfield. W ramach promocji do utworów "God of Emptiness" oraz "Rapture" zostały zrealizowane teledyski. Wydawnictwo to ostatecznie utwierdziło pozycję Morbid Angel na deathmetalowej scenie jako jednego z dominujących zespołów. Płyta zawierała, wcześniej wspomniany, utwór "God of Emptiness", który stanowił swoisty eksperyment - był dużo bardziej stonowany od pozostałych utworów. Został skomponowany przez Treya Azagtotha oraz grupę Laibach. Nota bene ukazał się on niebawem na mini albumie Laibach - Laibach Remixes.

W 1995 roku zespół wydał płytę Domination. Cechowało ją nadal mocne, deathmetalowe i jednocześnie czyste i wyraźne brzmienie — wszystko dzięki bardzo starannej produkcji. Album ten, choć okazał się dużym sukcesem, doprowadził w efekcie do różnicy zdań co do celów muzycznych wśród muzyków Morbid Angel. Z grupą rozstał się, jak zapowiadał – definitywnie, wokalista David Vincent. Początkowo, podczas trasy promującej album zastąpił go James Stackwell, ostatecznie zaś Steve Tucker z grupy Ceremony. Z grupą rozstał się również obecny już podczas tras koncertowych albumu Covenant, gitarzysta Eric Rutan, który skupił się na działalności swojego zespołu Hate Eternal. Morbid Angel w składzie: Azagtooth, Sandoval, Tucker, nagrał w 1997 roku album Formulas Fatal to the Flesh wydany 27 lutego 1998 roku nakładem Earache Records na płycie CD oraz w limitowanej do 1500 egzemplarzy edycji na płycie winylowej. Tytuł albumu nawiązuje do biblijnej symboliki litery "F" będącej szóstą w alfabecie, powtórzoną trzykrotnie w tytule oznacza Liczbę Bestii 666.


W 2000 ukazał się kolejny album grupy zatytułowany Gateways to Annihilation. W nagraniach sesyjnie uczestniczył Erik Rutan. Wydawnictwo było promowane m.in. podczas licznych koncertów w Europie wraz z takimi grupami jak Enslaved, The Crown i Dying Fetus. Tego samego roku został wydany tribiute album Scream Forth Blasphemy zawierający interpretacje utworów Morbid Angel. W 2001 roku z zespołu odszedł Steve Tucker, którego zastąpił Jared Anderson znany z występów w formacji Hate Eternal. Przyczyną odejścia Tuckera była próba wznowienia działalności zespołu Ceremony m.in. wraz z udziałem perkusisty Tryma Torsona, byłego członka tria Emperor]. Ostatecznie jednak projekt został zarzucony. W odnowionym składzie grupa Morbid Angel koncertowała w Stanach Zjednoczonych poprzedzając kwartet Pantera. W 2002 roku ukazał się kolejny tribute album pt. Tyrants From the Abyss.

W 2003 do zespołu powrócił Tucker wraz z którym w składzie zespół zarejestrował kolejny album. Płyta zatytułowana Heretic ukazała się 23 września. Wkrótce potem zespół rozpoczął trasę koncertową w USA wraz z zespołem Philipa Anselmo – Superjoint Ritual. Na początku 2004 roku Morbid Angel udał się do Europy, gdzie zespół koncertował wraz z brazylijskim triem Krisiun. Po powrocie do USA grupa kontynuowała trasę wraz z Satyricon i Suffocation. W międzyczasie został opublikowany teledysk do utworu "Enshrined By Grace", który wyreżyserował Pete Bridgewater. W sierpniu 2004 roku w trakcie pobytu w Ameryce Południowej w ramach trasy Morbid Angel Tucker doznał ataku lękowego, a także infekcji wymagającej hospitalizacji. W konsekwencji muzyk opuścił zespół, zastąpił go były wieloletni basista i wokalista David Vincent. W 2009 roku muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią muzyczną Season of Mist. W 2010 roku perkusista zespołu Pete Sandoval przeszedł laserową operację kręgosłupa. Przechodzącego rehabilitację muzyka podczas prac nad ósmym albumem zastąpił Tim Yeung, znany z występów w Divine Heresy oraz Hate Eternal. 7 czerwca 2011 roku ukazał się ósmy album Morbid Angel zatytułowany Illud Divinum Insanus. W grudniu 2013, David Vincent stwierdził, że Sandoval nie jest już członkiem Morbid Angel. Za powód rozstania podał nawrócenie się perkusisty na chrześcijaństwo.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Domination	Morbid Angel	05.1995	124[1]	-	Earache MOSH 134	[produced by Morbid Angel and Bill Kennedy]
Illud Divinum Insanus	Morbid Angel	06.2011	-	141[1]	Season Of Mist SOM 222M	[produced by Morbid Angel ]

Willeke Alberti

Willeke Alberti, prawdziwe nazwisko Willy Albertina Verbrugge (ur. 3 lutego 1945r , Amsterdam ) jest holenderska piosenkarką i aktorką . Jest córką Carel Verbrugge, lepiej znaną jako wokalistka Willy Alberti .
W wieku 11 lat zadebiutowała w musicalu Duel to Barbara . Jej pierwsza płyta pochodzi z roku 1958 ,tell daddy I wanted to ask. Alberti zaśpiewała w duecie z ojcem. W 1963 ,ma swój pierwszy hit: Spiegelbeeld, który osiągnął status złotej płyty . Ta piosenka jest adaptacją lat Tender przez George Jonesa .
W latach sześćdziesiątych była znana jako Alberti. Wylansowała takie hity jak Mijn Dagboek i De winter was lang. Ten ostatni utwór był numer jeden w czerwcu 1964 roku. Morgen ben ik de bruid, z 1965r , można uznać za autobiograficzny utwór.
Od 1965 do 1969 ona i jej ojciec miał własny program w telewizji.
W 1970 Alberti zagrała w serialu telewizyjnym De kleine waarheid , udanej produkcji holenderskiego reżysera Willy van Hemerta . Grała główną rolę w filmie Oom Ferdinand en de toverdrank i tytułową rolę w filmie Rooie Sien ( 1975 ). W każdym z nich śpiewa .
Po kilku latach gdy zniknęła z centrum uwagi w 1987 znowu jej nagrania zostały zwieńczone złotą płytą.Jej przebój z tego okresu Samen zijn,to piosenka z dziecięcego widowiska Pompy De Robodoll . Alberti również pojawia się w telewizji ponownie. Alberti pracowała z m.in. Paulem McCartney'em , André van Duinem i Josem Brinkiem . Alberti uczestniczy w 1994r w Konkursie Piosenki Eurowizji z piosenką Waar is de zon ,ale bez powodzenia.
Alberti w latach 2004-2005 występowała z Josem Brinkiem w musicalu Hello Dolly we Flandrii i Holandii. W tym samym roku otrzymała nagrodę Radio 2 .
Pod koniec 1965r wyszła zamąż za Joopa Oonka , basistę dla The Jumping Jewels . Mieli jedną córkę, Danielle, która potem poślubiła piłkarza Johna van 't Schipa. Małżeństwo Alberti i Oonka zakończyło się w 1974r . Później, 24 lipca 1976 roku wyszła za mąż za Johna de Mola ,a 12 stycznia 1979r urodził się ich syn . Ponownie, to małżeństwo nie trwało długo i ostatecznie rozpadło się w 1980r . W 1983 roku poślubiła duńskiego piłkarza Sorena Lerby'ego. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Midi midinette / De natuur	Willeke Alberti	12.1960	-	-	-	-	13[8]	-	-	-	Phillips PF 318 462	[written by Christian Bruhn,Georg Buschor,Willy Rex]
Norman / Op die dag in de zon	Willeke Alberti	04.1962	-	-	-	-	3[21]	-	-	-	Phillips PF 318 692	[written by John D. Loudermilk,Jack Bulterman]
Sei rimasta sola	Willy & Willeke Alberti	04.1963	-	-	-	-	6[4]	-	-	-	Phillips 318 854 PF	[written by Miki Del Prete,G. Vancheri,Riccardo Sanna]
Spiegelbeeld / Toen je me kuste	Willeke Alberti	11.1963	-	-	-	-	2[11]	-	-	-	Phillips JF 327568	[written by Darrell Edwards,Lodewijk Post]
De winter was lang / Auf wiederseh'n, mein Liebling	Willeke Alberti	03.1964	-	-	-	-	1[1][20]	-	-	-	Phillips JF 327 649	[written by John Gluck jr.,Ben Raleigh,Lodewijk Post]
Sabato sera	Willy & Willeke Alberti	05.1964	-	-	-	-	44[4]	-	-	-	Phillips JF 327650	[written by Bruno Pallesi,Gualtiero Malgoni]
Mijn dagboek / Die zomerdag	Willeke Alberti	10.1964	-	-	-	-	2[15]	-	-	-	Phillips 327 717 JF	[written by Günter Loose,Karl Götz,Pi Veriss]
Vanavond om kwart over zes ben ik vrij / In m'n dromen	Willeke Alberti	04.1965	-	-	-	-	10[15]	-	-	-	Phillips 327 852 JF	[written by Anton Beuving,Tom A. Erich]
Talisman / Waarom Zijn Je Brieven Zo Kort	Willeke Alberti	08.1965	-	-	-	-	36[1]	-	-	-	Phillips 327 890	[written by Jack Bulterman,Lodewijk Post]
Morgen ben ik de bruid / Al huil ik dan, ik ben blij	Willeke Alberti	01.1966	-	-	-	-	17[8]	-	-	-	Phillips JF 327 954	[written by Ad van der Gein,Ger Rensen,Joop Luiten]
Als Vrouw / Tien Rode Rozen	Willeke Alberti	11.1966	-	-	-	-	22[7]	-	-	-	Phillips JF 333 606	[written by Martha Sharp,Tineke de Nooy]
Dat afgezaagde zinnetje	Willy & Willeke Alberti	03.1967	-	-	-	-	8[9]	-	-	-	Phillips JF 333836	[written by Jack Bulterman,Carson C. Parks]
Als je komt dan zal ik thuis zijn / Nu mag je slapen gaan	Willeke Alberti	12.1974	-	-	-	-	25[2]	-	-	-	Phillips 6012468	[written by Michel Berger,Françoise Hardy,Tom Bos]
Een heel gelukkig kerstfeest	Bonnie, Ronnie, Ciska, Nico, Willeke, Harmen, Ome Jan	01.1976	-	-	-	-	12[1]	-	-	-	Phillips 6012 570	[written by Peter Koelewijn,Nico Haak,A. Lopikerwaard]
Carolientje / Sluit de deur (Close the Door)	Willeke Alberti	11.1977	-	-	-	-	5[10]	-	-	-	Phillips 6013 696	[written by Peter Koelewijn,Tjaart Swart]
Wie Komt Er in m´n Hokkie / Slaapliedje	Willeke Alberti	06.1978	-	-	-	-	50[1]	-	-	-	Phillips 6012 800	[written by Peter Koelewijn]
Jantje Beton / Jantje Beton (Om mee te zingen)	Willeke Alberti	11.1981	-	-	-	-	13[6]	-	-	-	WEA 18.884
Het is nog niet voorbij	Willeke Alberti	03.1982	-	-	-	-	16[7]	-	-	-	Ariola 104.070	[written by Peter Reber,Nella Martinetti,Peter van Asten,Richard de Bois,Tom Bos]
Niemand laat zijn eigen kind alleen	Willy en Willeke	01.1983	-	-	-	-	4[8]	-	-	-	Ariola 104.998	[written by John Edward,Susanne Edward,Tom Bos]
Mijn hoofd weer op je schouder / Die wereld ken ik niet	Willeke Alberti	01.1986	-	-	-	-	42[2]	-	-	-	Ariola S 107846	[written by Peter van Asten,Richard de Bois,Tom Bos]
Samen zijn / Het duel	Willeke Alberti	10.1987	-	-	-	-	23[10]	-	-	-	K-Tel KTS 1015	[written by Peter van Asten,Richard de Bois,Tom Manders jr.]
Vrienden blijven doen we altijd	André van Duin & Willeke Alberti	10.1988	-	-	-	-	37[9]	-	-	-	Qualitel Q7-S 10272	[written by Peter van Asten,Richard de Bois,Pamela Phillips Oland,André van Duin]
Kerstavond	Willeke Alberti	12.1991	-	-	-	-	78[2]	-	-	-	-	-
Gebabbel / Vlieg met me mee (live)	Paul de Leeuw & Willeke Alberti / Paul de Leeuw	11.1992	-	-	-	-	1[3][16]	-	-	-	VARAgram 17.658767.17	[written by Giovanni Ferrio,Paul de Leeuw,Cees Nooteboom]
Ome Jan	Willeke Alberti	05.1993	-	-	-	-	9[12]	-	-	-	-	[written by Pim Koopman,Jeroen Englebert]
Het wijnfeest	Willeke Alberti	09.1993	-	-	-	-	24[4]	-	-	-	-	[written by Piet Souer,Peter van Asten]
Groetjes uit Rio	Willeke Alberti	12.1993	-	-	-	-	23[6]	-	-	-	-	[written by Pim Koopman,Jeroen Englebert]
Waar is de zon	Willeke Alberti	05.1994	-	-	-	-	29[4]	-	-	-	-	[written by Edwin Schimscheimer,Coot van Doesburgh]
De glimlach van een kind	Willy & Willeke Alberti	01.1995	-	-	-	-	33[5]	-	-	-	-	[written by Jean Broussolle,Lodewijk Post,Gilles Thibaut,Jean Kluger]
De allereerste keer	Willeke Alberti	09.1998	-	-	-	-	83[6]	-	-	-	Dino	-
Er komt een dag	Willeke Alberti	08.2001	-	-	-	-	65[1]	-	-	-	Double T	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Vrienden voor altijd - de grootste successen van toen en nu	Willeke Alberti	10.1987	-	-	-	-	11[16]	-	-	-	KTCD 243-2
Liefde is...	Willeke Alberti	12.1989	-	-	-	-	45[12]	-	-	-	Rotation 589687-2
Een gezellige kerst met	Willeke Alberti	12.1991	-	-	-	-	74[2]	-	-	-	-
Een beetje mazzel	Willeke Alberti	04.1993	-	-	-	-	14[26]	-	-	-	-
Zomaar mijn dag	Willeke Alberti	05.1994	-	-	-	-	61[5]	-	-	-	Dino DNCD 1395
Toen en nu	Willeke Alberti	12.1994	-	-	-	-	57[12]	-	-	-	Dino DNCD 1424
Live in Carré	Willeke Alberti	02.1996	-	-	-	-	30[9]	-	-	-	-	-
Op dit moment	Willeke Alberti	11.1996	-	-	-	-	90[3]	-	-	-	Dino 860752 2
Zeilen op de wind	Willeke Alberti	10.1998	-	-	-	-	92[1]	-	-	-	Dino 1600
Liedjes voor altijd	Willeke Alberti	12.1999	-	-	-	-	67[2]	-	-	-	-	-
Goud (Live in Carré)	Willeke Alberti	09.2007	-	-	-	-	48[1]	-	-	-	Foreign Media Music
100 mooiste liedjes van Willy & Willeke Alberti	Willy & Willeke Alberti	02.2008	-	-	-	-	62[4]	-	-	-	USM 174 655-4
65 - Een muzikaal spiegelbeeld	Willeke Alberti	03.2010	-	-	-	-	50[2]	-	-	-	USM 273 203-5

Maurice André

Maurice André (ur. 21 maja 1933 w Ale`s w masywie Cévennes) to światowej sławy trębacz francuski.
Studiował w paryskim konserwatorium. W latach 1953-1960 występował jako solista orkiestry Association des Concerts Lamoureux, później m.in. w paryskiej Operze Komicznej. W czasie pracy pedagogicznej w konserwatorium w Paryżu (był profesorem w latach 1967-1973) poszerzył zakres kształcenia o grę na trąbce barokowej. Zdobywał I nagrody na konkursach w Genewie (1955) i Monachium (1963).
W ciągu około pół wieku kariery zawodowej zyskał międzynarodowe uznanie, także m.in. dzięki wszechstronności - gra na różnych odmianach trąbki, wprowadza do repertuaru transkrypcje utwórów fletowych, obojowych, skrzypcowych oraz arii operowych, wykonuje utwory zarówno dawne (szczególnie barokowe), jak i współczesne. Nagrał wiele płyt.
Jako pedagog wykształcił szereg cenionych trębaczy; karierę trębacza wybrali m.in. jego syn Lionel i wnuk Nicolas, a także młodszy brat Raymond André (ur. 22 grudnia 1941), profesor konserwatorium w Poitiers i Nimes.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Trumpet Voluntary	Maurice André	10.1988	52[16]	-	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Le Livre D'or De La Trompette	Maurice André	03.1969	2[26]	-	-	-
Le Meilleur de Soi-Me^me	Maurice André	10.1988	15[14]	-	-	-
Joyeux Nôel	Maurice André	12.1998	68[2]	-	-	-
Les 100 Chefs D'oeuvre De La Trompette	Maurice André	12.2006	185[1]	-	-	-

Anarchic System

Francuska grupa rockowa założona na początku lat 70-tych.Jej członkowie wywodzą się z innych zespołów rockowej sceny północnej Francji.Pierwotny skład stanowili Gilles Devos,Jacques Deville, Jacques DeVille,Patrick Verette, Patrick Verette,Christian Lerouge i Michel Dhuy.
Wspomniana grupa przyjaciół nagrała cover znanego przeboju "Popcorn" dla wytwórni AZ w 1972r.Wybrano ten utwór ze względu na umiejętności gry C. Lerouge'a na minimoogu.Sukces komercyjny singla [700 ooo egzemplarzy sprzedanych płyt] prowadzi do nagrania dwóch kolejnych singli "Carmen Brasilia" i "Royal Summer".
Ich utwory są przypisywane głównie do nurtu muzyki elektronicznej z uwagi na obecność klawiszy w "Popcorn", "Carmen Brasilia" i "Generation".Jednak kolejne płyty wskazują obecność innych gatunków i wpływ na ich twórczość minn. Uriah Heep, Warhorse czy Black Sabbath.Ich pierwsze utwory są głównie autorstwa P.De Senneville'a i O. Toussainta,w póżniejszym okresie C. Gordanne, C. Van Loo i I. Wira.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Pop Corn	Anarchic System	06.1972	2[21]	-	AZ SG-397	[written by Michäle,Gershon Kingsley,Charles Gordanne]
Carmen Brasilia/ Marina	Anarchic System	09.1972	30[7]	-	AZ SG-411	[written by Georges Bizet - Arrgt. I. Wira - C. Gordanne]
Chérie Sha La La/ Barbara	Anarchic System	10.1973	24[22]	-	AZ / Discodis / Delphine 64000	[written by Jean Van Loo - Charles Gordanne - Wira]
Pussycat C'est La Vie/Rock and Roll is good for you	Anarchic System	10.1974	19[11]	-	Delphine / Discodis 64 007	[written by Paul de Senneville - Olivier Toussaint / J.L. Detry]
Nana Gili-gili Gouzy Gouzy/I made up my mind to make love	Anarchic System	01.1975	73[4]	-	Delphine 64 012	[written by Paul de Senneville - Olivier Toussaint]
Generation/Wish to know why	Anarchic System	08.1975	6[15]	-	Delphine / Discodis 64 016	[written by Paul de Senneville - Olivier Toussaint]
Stop It / A Journey in Tobago	Anarchic System	05.1976	66[3]	-	Delphine / Discodis (64 020	[written by Paul de Senneville - Olivier Toussaint]

Elisabeth Anaïs

Elisabeth Anaïs jest piosenkarką francuską.Jest żoną Manu Guiota, inżyniera dźwięku, który pracował m.inn. z Dave Stewartem i Rolling Stones  .
W swoich kompozycjach, lubi bawić się słowami . Ten szczególny smak pochodzi z lektur: Arthura Rimbaud , Jorge Luisa Borgesa , Arthura Koestlera , Alberta Camus , Borisa Viana , André Gide , Vladimira Nabokova , Jean-Marie Gustave Le Clézio , Marguerite Duras , Michela Tourniera , Arthura Millera ...

Pisze z Pierre Rapsat w 1979 roku album "1980".
Była członkiem jury Popstar 2 obok Valery Zeitouna , dyrektora  wytwórni AZ oddziału Universalu   i Bruno Vandelli , choreografa i tancerza.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Intimidité/Spécimen	Elisabeth Anais	11.1985	88[1]	-	Trema 410.286	[written by Elisabeth Anais / C. Engel]
Canaille Go With You	Elisabeth Anais	10.1987	97[1]	-	Trema 410.401	[written by Elisabeth Anais/ D. Golemanas - C. Engel]

Anaïs

Francuska piosenkarka folkowo-bluesowa,która pierwsze doświadczenia zbierała występując w rockowej grupie Opossum,przed rozpoczęciem swojej kariery solowej w 2003r.
Urodziła się jako Anais Croze w Grenoble 20 sierpnia 1976r,ale dorastała w Marsylii i studiowała anglistykę w Aix-en-Provence.Z Opossum występowała od 1999 do końca 20002r,nagrywając z tą grupą album Excuse-Moi, J'voulais Te d'Mander.
Jej kariera solowa zaczęła się od turnee wiosną 2003r i debiutanckiego albumu The Cheap Show wydanego rok póżniej.

Swoją pierwszą solową trasę rozpoczęła wiosną następnego roku, a w styczniu 2004 roku nagrała swój debiutancki LP na żywo, The Cheap Show , który trafił do sprzedaży rok później. Album był swoistym melanżem chanson, folka, bluesa, popu i rapu odniósł sukces we Francji, wchodząc do pierwszej dziesiątki listy bestsellerów i ostatecznie sprzedając się w ponad pół miliona egzemplarzy - sensacyjny wynik w kraju w których żaden nagrany na  żywo debiutancki album   nie okazał  się sukcesem wcześniej. Album został wznowiony w 2006 roku z dodatkowymi utworami i DVD. W następnym roku, Anaïs współpracowała z  punkowym zespołem z Los Angeles, Blood Arm i napisała i wykonała jednoosobowy musical pt Amber Story. Jej pierwsza płyta studyjna, The Love Album , wyprodukowany we współpracy z legendą hip-hopu Dan The Automator , wyszedł w 2008 roku, ale  kolejna nowa płyta nie ujrzała światła dziennego do 2012 roku, kiedy to album A l'Eau de Javel trafił do sklepów.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Mon Coeur, Mon Amour	Anais	03.2006	21[35]	-	V2 Music France VVR5035863P	[written by Anais Croze]
Peut Etre Une Angine	Anais	11.2008	22[8]	-	-	[written by Anais Croze][produced by Dan The Automator]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
The Cheap Show	Anais	09.2005	4[101]	65[13]	V2 VVR1035382	-
The Love Album	Anais	11.2008	20[28]	-	Polydor 531 288 3	-
À l'eau de Javel	Anais	03.2012	30[11]	-	Polydor 2794473	-
Hellno Kitty	Anais	11.2014	97[2]	-	-	-