Z archiwum...rocka

czwartek, 3 marca 2016

Blue Cheer

Blue Cheer-grupa amerykańska. Powstała na początku 1967 w San Francisco w Kalifornii. Nazwę wzięła od mocnej odmiany LSD. Założył ją Dickie Peterson (1946, Grand Forks, Dakota Północna) - voc, b, v'b, wyrzucony w tym czasie z Group 'B', ponieważ nie krył, że uważa nastrojową, bliską folku muzykę tego zespołu za zbyt ugładzoną i mdłą. W pierwszym składzie znaleźli się też: jego brat Jerre Peterson - g oraz Jerry Whitting -voc, hca, Leigh Stephens - g, voc, Vale Hamanaka -org, a także Paul Gene Whaley - dr, znany z zespołu The Oxford Circle z Sacramento, już po kilku miesiącach odeszli J. Peterson, Whitting i Hamanaka. Trójka D. Peterson, Stephens, Whaley nagrała pierwsze albumy, "Vincebus Eruptum" i "Outsideinside".
Wkrótce potem, w końcu 1968, odszedł Stephens. Zastąpił go Randy Dale Holden - g, voc, znany z zespołów The Other Half i The Sons Of Adam. Zdążył jednak wziąć udział w nagraniu tylko kilku utworów na płytę "New! Improved!" oraz w trasie po Europie, zanim został wyrzucony. Wtedy dołączyli dwaj byli muzycy zespołu Mint Tattoo, Ralph "Burns" Kellog - org, p, b, który już wcześniej uczestniczył w nagraniach Blue Cheer jako gość, oraz Bruce Stephens - g, voc. Z nimi dokończono pracę nad "New! Improved!" Wkrótce potem odszedł Whalley. jego miejsce zajął Norman Mayeil (1942, Chicago, Illinois) - dr, g, sitar, dilruba, voc, znany z zespołu Sopwith Camel i z grupy Normana Greenbauma.
Ten skład nagrał płytę "Blue Cheer", z tym że pod koniec sesji B. Stephensa zastąpił Gary L. Yoder - g, hca, voc, jeszcze jeden były muzyk The Oxford Circle, znany też z zespołu Kak. Yoder byt postacią dominującą na kolejnych albumach, "B.C. #5 - The Original Human Being" i "Oh Pleasant Hope". W 1971 formacja przestała istnieć. Z inicjatywy Dickiego Petersona wielokrotnie wznawiała działalność w różnych składach - w 1974, 1978, 1984 i 1989. W grupie zebranej w 1984 znowu towarzyszył mu Whaley, a oprócz niego najpierw Tony Rainier - g (syn pracownika ekipy technicznej dawnego Blue Cheer), potem zaś Andrew "Duck" McDonald - g. W składzie, który uformował się w 1989, oprócz Dickiego Petersona i McDonalda znalazł się David Salce - dr.
Zadebiutowała 3 lutego 1967 w California Hall w San Francisco u boku zespołu Big Brother And The Holding Company na imprezie zorganizowanej przez Hell's Angels (Gut Turk, wywodzący się z Hell's Angels, został jej menażerem). Później występowała m.in. w klubie Matrix i w teatrze Straight w San Francisco, przybytkach hippisowskich, chociaż odcinała się od dzieci kwiatów i psychodelii. Jej styl wykrystalizował się w czerwcu 1967, gdy zobaczyła na festiwalu w Monterey zespół Jimi Hendrix Experience (Stephens złapał i zachował na pamiątkę rzucony przez Hendrixa w finale występu, połamany i nadpalony gryf gitary). Pod wpływem m.in. hendrixowskiej wersji Wild Thing formacja opowiedziała się wówczas za muzyką wyrastającą z rockowej tradycji, bardzo prostą, pełną krzyku i zgiełku, niekoniecznie doskonałą wykonawczo, ale emanującą brutalną, niemal zwierzęcą siłą. Podpisała kontrakt z wytwórnią Philips i niebawem w Amigo Studios w Północnym Hollywood, wyposażonych w magnetofony ośmiośladowe, dokonała przy pomocy prezentera podziemnej rozgłośni KMPX-FM, Abe "Voco" Kesha, jako producenta pierwszych nagrań. Owocami sesji były dwie płyty wydane w styczniu 1968 - singel Summertime Blues/Out Of Focus i album "Vincebus Eruptum" z komentarzem Augustusa Owsleya III, popularyzatora LSD, na okładce.
Zaproponowała trzy standardy rock'n'rollowe i bluesowe - Summertime Blues Eddiego Cochrana, Rock Me Baby B.B. Kinga i Parchman Farm Mosego Allisona, a także trzy utwory D. Petersona - Out Of Focus, Doctor Please i Second Time Around. Zaprezentowała się jako grupa nieokrzesana, łomotliwa, daleka od precyzji, ale bez wątpienia potrafiąca nadać nawet najbardziej ogranej kompozycji, jak 5ummertime Blues, własną ekspresję (przeróbka 5ummertime Blues zapewniła jej po latach opinię prekursorskiej formacji hardrockowej). W tych pierwszych nagraniach uwidoczniły się wpływy nie tylko Hendrixa i jego zespołu, ale także innego słynnego tria tych lat - Cream, choćby w jamowym, rozimprowizowanym, pełnym swobody Second Time Around. Obydwie płyty znalazły się na listach przebojów. W następnych miesiącach grupa z powodzeniem koncertowała więc u boku mistrzów psychodelicznego rocka, mimo że przez większość z nich jej prymitywna, gwałtowna, mocna muzyka była traktowana z pogardą.
W kilku różnych studiach, A & R Studios, Olmstead Studios i Record Plant w Nowym Jorku oraz Pacific Recorders w San Mateo w Kalifornii, a także na świeżym powietrzu, na plaży w Muir w Kalifornii oraz na placach Sausalito i Nowego Jorku (podobno grała zbyt głośno jak na ówczesne możliwości studiów nagraniowych), zrealizowała drugi album, "Outsideinside". Tym razem dysponowała już magnetofonami szesnastośladowymi. Producentem był znowu Kesh. W sesji gościnnie wzięli udział Eric Albronda -voc i Ralph "Burns" Kellogg - org, s. Płyta ukazała się w sierpniu 1968 w okładce ozdobionej malowidłem niejakiego Araba, nawiązującym do poetyki twórczości Salvadora Dali (bez jakiegokolwiek napisu, także bez nazwy zespołu, na stronie tytułowej). Na rynek trafiły też dwa single, w czerwcu Just A Little Bit/Gypsy Ball i w październiku Feathers From Your free/Sun Cycle. Tym razem przedstawiła tylko dwa standardy, I Can't Get No) Satisfaction The Rolling Stones oraz The Hunter z repertuaru Alberta Kinga, i głównie własne kompozycje, zazwyczaj sygnowane grupowo, jak Feathers From Your free, Sun Cycle, Gypsy Ball oraz Babylon. Album był dziełem zbliżonym do debiutu, ale tym razem trochę bardziej dopracowano aranżacje i położono większy nacisk na precyzję wykonania. Sukces był jednak mniejszy niż poprzednio - grupa już nigdy nie zdobyła takiej popularności jak w początkowym okresie działalności.
W końcu 1968, po odejściu L. Stephensa, częściowo z Holdenem na jego miejsce, a częściowo z Kelloggiem i B. Stephensem nagrała album "New! Improved!". Pracowała nad nim w Amigo Studios w Północnym Hollywood przy pomocy producenta Milana Melvina. Płyta trafiła na rynek w marcu 1969, promowana singlem When it All Gets Old/West Coast Child Of Sunshine. Zawierała bardziej konwencjonalny repertuar rockowy, subtelniej opracowany, niemal zupełnie pozbawiony zgiełku i dźwiękowego brudu, które byty we wczesnych nagraniach formacji, bliski rocka psychodelicznego spod znaku Jefferson Airplane, The Grateful Dead i Quicksilver, z elementami bluesa i country, np. West Coast Child Of Sunshine, Fruit And Iceburgs, I Want My Baby Back, As Long As I Live, a ponadto Peace Of Mind, oparty na motywach piosenki Codine Buffy Sainte-Marie. Przedstawiła też udaną rockową przeróbkę ballady It Takes A Lot To Laugh It Takes A Train To Cry Boba Dylana.
Następny album, zatytułowany po prostu "Blue Cheer", powstał po kolejnych przetasowaniach personalnych i właściwie był dziełem zupełnie innej grupy niż na początku. Z oryginalnego składu pozostał tylko Dickie Peterson. Nagrań dokonano w Wally Heider Studios w Los Angeles przy pomocy producenta Michaela Sundaya. Płyta ukazała się w grudniu 1969. Towarzyszyły jej trzy single: All Night Long/Fortunes z listopada 1969, z utworami, których na niej nie było, oraz Hello L.A. Bye Bye Birmingham/Natural Men z lutego 1970 i Fool/Ain't That The Way (Love's Supposed To Be) z marca tego roku. Była dziełem nieco zaskakującym, z repertuarem rockowym o zabarwieniu soulowo-gospelsowym, jak Saturday Freedom Bruce'a Stephensa, Fool Yodera czy przeróbka Hello LA. Bye Bye Birmingham Delaneya Bramletta i Maca Davisa.
Zarzucano grupie, że się zagubiła, toteż na płycie następnej, "B.C. #5 - The Original Human Being", wyprodukowanej przez Yodera i Albrondę, wydanej we wrześniu 1970, w większym stopniu niż poprzednio nasyciła swoje utwory atmosferą rocka psychodelicznego i wzbogaciła instrumentarium m.in. o sitar, np. Good Times Are So Hard To Find, Preacher, Pilot, Babaji (Twilight Raga). Powstał album uważany przez wielu za największe obok "Vincebus Eruptum" osiągnięcie artystyczne Blue Cheer. Równocześnie ukazał się singel Pilot/Babaji (Twilight Raga). Niestety, płyta kolejna, "Oh! Pleasant Hope", wyprodukowana przez Albrondę i samą grupę, wydana w kwietniu 1971, była znowu dziełem nieco bardziej konwencjonalnym, chociaż i tu pomysłowo wprowadzono egzotyczne instrumenty, nie tylko sitar, ale też np. dilrubę (np. I'm The Light). Ponieważ i ona, jak niemal wszystkie poprzednie, nie odniosła sukcesu, formacja się rozwiązała.
Później Dickie Peterson kilkakrotnie wznawiał jej działalność. W 1974 podjął wraz z bratem, Jerre'em, pierwszą próbę reaktywowania Blue Cheer. Wraz z producentem i kompozytorem Kimem Fowleyem przymierzał się już do nagrania kolejnego albumu formacji, ale ostatecznie do tego nie doszło. W 1978 zebrał przypadkowy skład tylko na koncerty. W 1984 znowu pozyskał do współpracy Whaleya i z nim stanął na czele nowego wcielenia Blue Cheer, które zostawiło po sobie płytę "The Beast Is Back" z nowymi wersjami takich utworów,jak Summertime Blues, Parchman Farm, Out Of Focus i Babylon. W 1989 znowu reaktywował grupę, ale tym razem bez żadnego z dawnych współpracowników w składzie, i z nią nagrał trzy kolejne albumy: "Blitzkrieg Over Nuremburg" i "Highlights And Lowlives" (producentem był Jack Endino), wydane w 1990, oraz "Dining With Sharks", wydany w 1991.
Dickie Peterson, który razem z Group 'B' nagrał singel I Know Your Name Girl/I Never Really Knew (Scorpio, 1966), po rozwiązaniu w 1971 Blue Cheer występował z wieloma mniej znanymi zespołami, jak Ron Hacker And The Fabulous Hacksaws i Peterbilt (w tym drugim razem z bratem, Jerre'em). Leigh Stephens (występujący niekiedy jako Leigh Stevens) wyjechał po odejściu z Blue Cheer do Wielkiej Brytanii i tam utworzył z Mickeyem Wallerem, perkusistą znanym z The Jeff Beck Group, formację Silvermetre; z nią przygotował album "Silvermetre" (National General, 1969). Później zrealizował dwie solowe płyty -"Red Weather" (Philips, 1969) i "Leigh Stephens And A Cast Of Thousands" (Charisma, 1971).
W końcu założył zespół Pilot i z nim nagrał albumy "Pilot" (RCA Victor, 1973) i nie wydany "Point Of View". W następnym okresie ograniczył się do klubowego muzykowania z kalifornijskimi zespołami country oraz zajął się pisarstwem.
Holden z grupą The Other Half firmował płyty "The Other Half" (Acta, 1968) i retrospektywną "Mr. Pharmacist" (Eva, 1984), a w duecie z perkusistą Christopherem Lockheedem -"Population Two" (Hobbitt, 1969), po czym zrezygnował z kariery estradowej. Dopiero w latach dziewięćdziesiątych wrócił do muzykowania - dokonał wspólnych nagrań z Whaleyem. Ralph Kellogg i Bruce Stephens z zespołem Mint Tattoo zrealizowali album "Mint Tattoo" (Dot, 1968). Drugi z nich po rozstaniu z Blue Cheer grał m.in. w Original Haze, a także wydał solową płytę "Watch That First Step" (Strawberry, 1982). Mayell w latach siedemdziesiątych znowu trafił do Sopwith Camel oraz współpracował z Mikiem Bloomfieldem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime Blues/Out of Focus	Blue Cheer	01.1968	-	14[13]	Phillips 40 516	[written by Eddie Cochran, Jerry Capehart][produced by Abe "Voco" Kesh]
Just A Little Bit/Gypsy Ball	Blue Cheer	06.1968	-	92[4]	Phillips 40 541	[written by D. Peterson][produced by Abe "Voco" Kesh]
Feathers From Your Tree/Sun Cycle	Blue Cheer	10.1968	-	-	Phillips 40 561	[written by Peterson, Stevens, Wagner][produced by Abe "Voco" Kesh]
West Coast Child Of Sunshine/When It All Gets Old	Blue Cheer	04.1969	-	-	Phillips 40 602	[written by Bruce Stephens][produced by Milan Melvoin]
All Night Long/Fortunes	Blue Cheer	11.1969	-	-	Phillips 40 651	[written by R. Kellogg][produced by Michael Sunday, Eric Albronda]
Hello L.A., Bye Bye Birmingham/Natural Men	Blue Cheer	02.1970	-	-	Phillips 40 664	[written by D. Bramlett, Mac Davis][produced by Michael Sunday, Eric Albronda]
Fool/Ain't That The Way	Blue Cheer	07.1970	-	-	Phillips 40 682	[written by G. L. Yoder, G. R. Grelecki][produced by Michael Sunday, Eric Albronda]
Pilot/Babaji (Twilight Rajs)	Blue Cheer	12.1970	-	-	Phillips 40 691	[written by G. L. Yoder, G. R. Grelecki][produced by Gary Yoder, Eric Albronda]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Vincebus eruptum	Blue Cheer	03.1968	-	11[27]	Phillips 264	[produced by Abe "Voco" Kesh]
Outsideinside	Blue Cheer	09.1968		90[16]	Phillips 278	[produced by Abe "Voco" Kesh]
New! Improved! Blue Cheer	Blue Cheer	05.1969		84[14]	Phillips 305	[produced by Milan Melvin]
The original human being	Blue Cheer	11.1970		188[5]	Phillips 347	[produced by Eric Albronda, Ralph Burns Kellogg]

Coheed & Cambria

Coheed and Cambria-Nie wszystko Mars Volta.Prog rock wymieszany z punkiem jest już zjawiskiem ,które podbija amerykański rynek.Coheed and Cambria to kolejny zespół,któremu zdecydowanie warto się przyjrzeć.Posłuchajcie opowieści o człowieku,który kładzie się do snu z yesowym Fragile na uszach,a budzi się by zagrać na punkowej trasie The Warped.Który tworzy concept albumy o tytułach nie krótszych niż Good Apollo,I'm burning Star IV,Vol:1From fear through the eyes of madness i dorabia do nich komiksy...Oraz kreuje trendy przy pomocy stylowego afro. No tak, fryzura łączy Claudio Sancheza - 29-letniego wokalistę i gitarzystę Coheed And Cambria - z progpunkowymi kudłaczami The Mars Volta. Fryzura i pochodzenie. Bo choć zaczynał w USA, to rodzina artysty wywodzi się z Puerto Rico.
Niewielka miejscowość Nyack oddalona jest od Nowego Jorku o pół godziny drogi. Sanchez spotkał tam bratnią duszę, gitarzystę Travisa Stevera. Graliśmy ze sobą w tej czy innej konfiguracji od dwunastego roku życia - wspomina ten drugi. Zaczynaliśmy jako Dark Ecstasy, potem Toxic Parents, następnie Jumblehead i wreszcie Shabutie... Nazwy były coraz głupsze.
W 2000 roku Shabutie udało się opublikować dwie EP, ale trio nie przetrwało długo. Trzeci kolega szybko się wykruszył. Na jego miejsce wkroczył Mike Todd, którego namówili na przerzucenie się z gitary na bas. Ostatnim nabytkiem był perkusista Joshua Eppard. Najbardziej z nich doświadczony: w pobliskim Woodstock grał w kapeli Three. Gdy ta straciła kontrakt - zmienił barwy.
Jeśli wierzyć Sanchezowi, Shabutie grał udziwnioną mieszankę funku i metalu. Sam przyznaje, że nie pasował do tego jego wysoki śpiew (często porównywany do Geddy'ego Lee z Rush). Śpiewałem tak od zawsze. Przez moment miałem kłopoty ze swoim normalnym głosem i wychodził mi wysoki. Lubię Bjork czy Cindy Lauper. Gdy jako dzieciak jeździłem z mamą samochodem, ona słuchała Taylor Dayne, śpiewała, a ja się dołączałem. Myślę, że mama była moim nauczycielem śpiewu. Śpiewam jak ona.
Nowy skład postanowił zmienić kierunek muzyczny i nazwę. Użyczył jej akustyczno-elektroniczny projekt poboczny Sancheza... Moja była dziewczyna studiowała przez semestr w Paryżu. Odwiedziłem ją tam, ale często siedziała na zajęciach, więc miałem dużo wolnego czasu. Lubiła rysować tych małych dziwnych kosmitów. A ja zawsze byłem miłośnikiem science fiction. Zdecydowałem się nazwać te postaci i opisać ich losy. Zawsze podobało mi się imię Cambria. Coheed zobaczyłem gdzieś jako Cobeed, nie brzmiało to jednak dla mnie wystarczająco męsko Więc je zmieniłem.
Jaszcze bez kontraktu rozpoczęli nagrywanie materiału, który złożył się na płytę The second stage turbine blade(2002). Ukazała się w barwach wytwórni Equal Vision (własność hard-core-kiisznowców z niedocenionej formacji Shelter). Konotacje wydawcy sprawiły pewnte, że Coheed And Cambria wylądował w szufladce emo. Wyraźnie było jednak słychać wpływy progresywne. Nie zapominajmy wreszcie, że to concept album. Sanchez wziął przykład z Lucasa: obmyślił debiut jako drugą część sagi, do której zamierzał dopisać dwie kolejne i jeden pre-quel.
Płyta zwracała poza tym uwagę udziałem gościa, jaki
nieczęsto trafia się młodym kapelom.Dr. Know z Bad Brains! Doc i Darrell z Bad Brains mieszkają w Woodstock. Michael Bimbaum z Applehead Studios.który miksował naszą płytę,jest ich dobrym kumplem i z nimi pracował. Zadzwonił do Dr. Know i powiedział: "Lubisz tę kapelę, oni lubią ciebie, czemu by im nie pomóc i nie nagrać partii gitarowej?".
Rok później ukazał się kolejny album, In Keeping Secrets Of Silent Earth: 3. Nagrany w tym samym Applehead Studios. Michael Birnbaum i Chris Bittner to nasi przyjaciele. Mają wyśmienite studio i zapewnili nam komfort pracy. W czasie, gdy tam siedzieliśmy, tracili pieniądze. Nasz budżet nie pozwalał na nagrywanie w takim miejscu, ale między nami jest tyle miłości, że zdecydowali się poświęcić.
Tym razem artrockowe pasaże oparte na surowym brzmieniu zostały wzbogacone o naprawdę chwytliwe refreny. Jestem wielkim fanem klimatów pop z lat osiemdziesiątych - wyjaśnia Sanchez. Mogę też słuchać Justina Timberlake'a, 'nie ma problemu, nie ma wstydu. To naturalnie przenika do naszych piosenek, jest ich istotnym elementem. Słuchałem wielu progresywnych płyt, w których można się było zagubić, na zasadzie "nie chce się trwać do końca". Gdy piszemy długą i skomplikowaną kompozycję, myślimy o podtrzymaniu uwagi słuchacza.
Spokojnie, nie zapomnieli o inspiracjach klasycznych. Wszyscy mówią, że brzmimy jak Rush, nagraliśmy więc piosenkę pod tytułem "2113", która ma poważny związek z historią Coheed i Cambrii. Numer trwa prawie 10 minut. Według mnie brzmi jak Led Zeppelin i Jethro Tull, mieszanka wszystkich tych kapel... Jakbyśmy przybijali piątkę ludziom, których słuchaliśmy w młodości.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Favor House Atlantic	Coheed & Cambria	05.2004	77[2]	13.Modern Rock Tracks	B-Unique BUN 076	[written by Claudio Sanchez,Coheed And Cambria][produced by Michael Birnbaum, Chris Bittner]
The Suffering	Coheed & Cambria	02.2006	60[3]	110	Columbia 82876766672	[written by Claudio Sanchez,Coheed And Cambria][produced by Michael Birnbaum, Chris Bittner,Coheed And Cambria]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Keeping Secrets Of Silent Earth:3	Coheed and Cambria	.2003	-	52[22]	Equal Vision 87	[gold-US][Producers: Michael Birnbaum , Chris Bittner ]
Good Apollo, I'm Burning Star IV, Volume One: From Fear Through the Eyes of Madness	Coheed and Cambria	10.2005	92[5]	7[18]	Equal Vision 97683	[gold-US][Producers: Michael Birnbaum , Chris Bittner , Coheed & Cambria]
The Second Stage Turbine Blade	Coheed and Cambria	10.2005	-	44[1]	Equal Vision 114	[Producers: Michael Birnbaum , Chris Bittner ]
Good Apollo, I'm Burning Star IV, Volume Two: No World for Tomorrow	Coheed and Cambria	10.2007	41[3]	6	Columbia 88697184062[UK]	[Producers: Nick Raskulinecz,Rick Rubin]
Year of the Black Rainbow	Coheed and Cambria	04.2010	35[2]	5	Roadrunner RR78182 [UK]	[Producers: Atticus Ross, Joe Barresi]
The Afterman: Ascension.	Coheed and Cambria	10.2012	46[1]	5	V2 VVR 717051 [UK]	[Producers: Michael Birnbaum , Chris Bittner , Coheed & Cambria]
The Afterman: Descension	Coheed and Cambria	02.2013	64[1]	9	V2 VVR 725553 [UK]	[Producers: Michael Birnbaum , Chris Bittner , Coheed & Cambria]
The Color Before the Sun	Coheed and Cambria	10.2015	55[1]	10	300 Records 551277 [UK]	[Producers: Jay Joyce, Coheed & Cambria]

środa, 2 marca 2016

Misunderstood

W końcu 1963 roku w Riverside, Kalifornia narodził się zespół The Blues Notes. Skład: Greg Treadway (gitara, klawisze), Rick Moe (perkusja), George Phelps (gitara solowa). Młodzi muzycy zafascynowani muzyką surf i rock and rollem postanowili się pobawić przyjmując niebieski image, niebieskie włosy, gitary i nawet buty.
W 1964 dołącza do nich Rick Brown (śpiew, harmonijka), a na początku 1965 Steve Whiting (bas). Steve był gitarzystą, ale chcąc grać z nimi musiał zmienić zainteresowania.
Piątka zmienia nazwę na The Misunderstood. Na wiosnę 1965 zaprosił ich do własnego studio William Locy, gdzie nagrali 6 własnych piosenek na pocztówki (acetate). Byli już pod wielkim wpływem brytyjskiej fali rytm and bluesa i dzięki niezłeym umiejętnościom wokalisty Ricka Browna, wyróżniali się z rzeszy młodych zespołów garażowych. W 1965 roku odszedł Phelps, który grał w kilku lokalnych zespołach. Zmarł pod koniec lat 70-tych. Zastąpił go Glenn Ross Campbell (gitara steel).
Ich muzyka zaczyna wchodzić w obszar psychodelii z brudną gitarą i wpływami The Yardbirds. Campbell był bardzo utalentowanym gitarzystą. Wychował się w Anglii, od 1962 roku grał w Riverside, Kalifornia w grupą The Goldtones, z którą mieli spory hit Gutterball.
W tym składzie w 1965 roku The Misunderstood nagrali dwie bluesowe piosenki na singiel. Pierwsza to utwór Jimmy Reeda, You Don't Have To Go, a druga Who's Been Talkin', była tworem Howlin' Wolfa. Płytka, wydana przez Blue Sound, nie zdołała się przebić, ale lokalne stacje radiowe grały ją nawet w LA. Jedna ze stacji radiowych w San Bernardino zatrudniła wtedy młodego ekscentrycznego prezentera Johna Revenscrofta, znanego później w Londynie pod pseudonimem John Peel. Szukał on sukcesu w Kalifornii, oferując w zamian dobrą znajomość sceny brytyjskiej. Opiekował się dwoma zespołami z Riverside, The Mystics i The North Side Moss. Na jednym z koncertów zauważył The Misuderstood.

Ravenscroft: "(...) już miałem odejść, kiedy zobaczyłem kolejny zespół wchodzący na scenę i przygotowujący się do występu. Wyglądali tak dziko i zabawnie, że postanowiłem zostać i posłuchać ich. Okazało się, że nazywają się The Misunderstood. (...) Oszałamiające. Rozbili obie poprzednie grupy na kawałki. Campbell wyglądał na niesamowicie wychudzonego i chorego z wyjątkowo długimi włosami. Zgarbiony nad swoją stalową gitarą grał najbardziej niewiarygodne kawałki, jakie kiedykolwiek słyszałem. Razem z basem i butelką Whitinga stanowili zdumiewająco elektryzującą mieszankę." (Nigel Cross, notka do albumu 1982)

Grupa szybko stawała się popularna ze względu na świetne koncerty, które dzięki nietypowym brzmieniom gitarowym, bardzo się podobały np. w klubie Pandora's Box w LA. Ravenscroft wziął ich pod opiekę. Na początku 1966 zabrał ich do Hollywood's Gold Star Studios na nagrania. Nagrali m.in. Shake Your Money Maker, Smokestack Lightning i I'm Not Talkin' (The Yardbirds). Pod jego wpływem zespół przenosi się do Anglii w lecie 1966 roku, gdzie spodziewa się lepszego odbioru. Niestety Rick Brown wpadł w sidła armii i lądował w Wietnamie. Pozostała czwórka z wyjątkowo długimi włosami, nadzieją i entuzjazmem wylądowała w Londynie.

Treadway: "John powiedział nam, że jego matka będzie na nas czekać i że zamieszkamy w jej domu, dopóki czegoś nie znajdziemy. Faktycznie ona nic nie wiedziała. Czekaliśmy pod jej mieszkaniem 8 godzin z całym sprzętem podczas, kiedy ona dzwoniła do Johna z pytaniem, co ci czterej chłopcy robią pod jej drzwiami. Był to zaledwie początek kłopotów. Tymczasem Greg dostał wezwanie do Marynarki i wrócił do domu." (Nigel Cross, notka do albumu 1982)

Na jesieni 1966 młody muzyk, Tony Hill z grupy South Shields, zastąpił Grega Treadway'a. Wiodło im się kiepsko. Żyli na wyrzucanym przez sklepy przeterminowanym jedzeniu, Glenn uzależnił się od jabłecznika, a Rick Moe od lżejszych narkotyków. Dzięki bratu Johna, Alanowi dostali kontrakt z Fontana Records. Wygląda, że Alan w ten sposób chciał odciążyć matkę, u której wszyscy mieszkali. Weszli do studio z producentem Dick'iem Leahy oraz uzależnionym od narkotyków inżynierem Rogerem. Nagrali 6 piosenek, z których dwie I Can Take You To The Sun / Who Do You Love? zostały wydane na ich debiutanckim singlu. W siedzibie Fontana w Stanhope Place, grali dla prasy i ten występ był szeroko komentowany. Grali My Mind, The Trip (To Innerspace), Children of the Sun, I Can Take You To the Sun. Campbell wyczyniał kosmiczne efekty z gitarą, a Rick deklamował instrukcje, jak odkrywać wnętrze psychiki. Tony i Rick siedzieli po turecku na podłodze. Kolejny singiel, Children of the Sun zawierał dużo efektów gitarowych. Prasa chwaliła muzykę. Występ w klubie Marquee był nowatorski i bił na głowę efekty specjalne Pink Floyd czy The Move. Muzycznie byli świetni, ale szwankowały sprawy menadżerskie.

Na początku 1967 rozpadli się. Kończyły się brytyjskie wizy, kłopotem były zezwolenia na pracę. Rick Moe dostał powołanie do wojska i zdecydowano, że pojedzie do Kalifornii załatwić wszystko, a reszta wyjedzie do Europy z powodu wiz. Moe prowadzi tzw. normalne życie dzisiaj, podobnie jak Steve. Rick trafił do armii, gdzie znalazł życie ciężkie, zaczął brać LSD, potem uciekł z armii i skończył na Haight Ashbury pośród narkomanów. Ścigany przez policję, umknął do Anglii, gdzie mieszkał z wynajętym mieszkaniu z Jeffem Beckiem, aż FBI go zabrała. Reszta po 3 dniach na promie między Calais a Dover, została wrócona do Anglii, gdzie unieważniono ich pozwolenia na pracę i deportowano.
W październiku 1967 Fontana wydała singla I Can Take You To The Sun / Who Do You Love. Campbell grał w USA w grupie The Dirty Blues, potem pracował jako zmywarka. Na początku 1969 wrócił do Anglii i w marcu 1969 reaktywował The Misunderstood na bazie grupy Raya Owena w składzie: Glenn Ross Campbell (steel), David O'List (gitara, bas), Ray Owen (śpiew, gitara), Steve Hoard (śpiew), Chris Mercer (sax), Eddie (perkusja).
W marcu zrobili TV show, a Fontana wznowiła singla Children Of The Sun / I Unseen. W czerwcu O'List rozstał się z grupą podczas koncertu. Ray Owen zabrał swoją grupę i skład się rozwalił. Został tylko Hoard. Najpierw doszedł Nic Potter (bas), a potem Guy Evans (perkusja). W lecie dużo koncertowali, głównie w Kornwalii. Nagrali 6 piosenek, głównie rytm and blues. Golden Glass stało się kultowym nagraniem psychodelii. Steve Hoard nie lubił tego utworu i na scenie śpiewał o szklance whisky. Wydali nawet dwa single (You're Tuff Enough/ Little Red Rooster (Fontana, maj 1969) oraz Never Had A Girl Like You Before/ Golden Glass (Fontana, lipiec 1969), ale w obliczu braku sukcesu rozwiązał zespół we wrześniu 1969 i płynnie przeszedł do problemu nowej grupy Juicy Lucy, która miała mały hit Who Do You Love. W zasadzie była to zmiana szyldu. (rock w3h)

Żródło: http://savagesaints.blogspot.com

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Can Take You To The Sun/Who Do You Love	Misunderstood	12.1966	-	-	Fontana TF 777	[written by T. Hill, R. Brown]
Children Of The Sun/I Unseen	Misunderstood	02.1969	-	-	Fontana TF 998	[written by T. Hill, R. Brown]
You're Tuff Enough/Little Red Rooster	Misunderstood featuring Glenn 'Fernando' Campbell	05.1969	-	-	Fontana TF 1028	[written by Daniels, Moore][produced by Dick Leahy]
Never Had A Girl (Like You Before)/Golden Glass	Misunderstood featuring Glenn 'Fernando' Campbell	07.1969	-	-	Fontana TF 1041	[written by Glen 'Fernando' Campbell, Steve Hoard]

Chocolate Watchband

Grupa amerykańska. Powstała latem 1966, utworzona przez studentów Foothill College w Los Altos w Kalifornii. Na jej czele stanęli Mark Loomis - g, voc i Ned Torney - g, voc, którzy już wcześniej występowali razem w zespole Chaparrals w pobliskim Cupertino. W pierwszym składzie znaleźli się też Danny Phay - voc, Jo Kemling - k, Rich Young -b i Gary Andrijasevich - dr. Jesienią 1965 Young został powołany do wojska. Zastąpił go Tom Antone - b, voc z The Topsiders. Jeszcze w tym samym roku Torney, Phay, Kemling i Antone odeszli, by utworzyć zespół The Other Side (nagrał tylko jeden singel - Streetcar/Warfang Down The Road dla Brent w 1966). Formacja The Chocolate Watch Band odrodziła się wiosną 1966 w składzie: Loomis, Andrijasevich, Dave Aguilar - voc z The Mourning Reign, Dave "Sean" Tolby - g, voc z The Topsiders i The English, Bill-Flores - b z The Shandells.
Latem 1967 Loomis i Andrijasevich odeszli, by założyć Tingle Guild, a z grupą rozstał się też Aguilar. Tolby i Flores dobrali sobie więc nowych współpracowników; byli to trzej muzycy zespołu The San Francisco Bay Blues Band: Chris Finders - voc, Tim Abbot - g i Mark Whittaker - dr. Jesienią tego roku odeszli Finders i Abbot, a wrócił Aguilar. Ale w końcu roku formacja zawiesiła działalność. W 1969 odrodziła się w składzie: Loomis, Phay, Tolby, Flores, Andrijasevich. W końcu roku miejsce Loomisa zajął Phil Scoma - g z The Hydraulic Banana. W 1970, po dalszych zmianach składu, drogi muzyków się rozeszły.
Z początku, w 1965, działalność grupy sprowadzała się do występów na imprezach dla kolegów z Foothill College, chociaż już w tym czasie dokonała w San Mateo pierwszych półprofesjonalnych nagrań (zarejestrowała piosenki Since You Broke My Heart z repertuaru The Everly Brothers i Don't Let The Sun Catch You Crying z repertuaru Gerry And The Pacemakers). W 1966, po zmianie składu, zaprezentowała się szerszej publiczności, przede wszystkim bywalcom kalifornijskich klubów w rodzaju Hullabaloo Club w Hollywood, Bold Knight w Sunnyvale i Rollarena w San Laredo (otwierała koncerty m.in. The Jefferson Airplane, Big Brother & The Holding Company i The Mothers Of Invention Franka Zappy). Jej karierą pokierował kalifornijski impresario Ron Roupe. I dzięki jego staraniom już w tym czasie dorobiła się pierwszych singli: Sweet Young Thing/Baby Blue (przeróbka ballady Boba Dylana It's All Over Now Baby Blue) i Misty lane/She Weaves A Tender Trap dla Uptown oraz Blue Theme (przeróbka kompozycji z repertuaru Dave Allen And The Arrows)/Loose Lip Sync Ship dla Hanna Barbera Records (z powodów kontraktowych sygnowanego inną nazwą: The Hogs). Zaprezentowała się na nich jako formacja zapatrzona w brytyjskie zespoły rhythm'n'bluesowe w rodzaju The Rolling Stones, Them i The Yardbirds, podobnie jak one wzbogacająca swoje kompozycje dodatkami orientalnymi (Sweet Young Thing), barokowymi (Misty Lane) czy popowymi (She Weaves A Tender Trap).
We wrześniu 1967 dorobiła się pierwszego albumu, "No Way Out", promowanego singlem Are You Gonna Be There (At The Love In)/No Way Out; obie płyty ukazały się nakładem Tower. Nadal sięgała do czarnej muzyki, rhythm'n'bluesa, a także soulu, np. przedstawiła własne wersje Come On Chucka Berry'ego i In The Midnight Hour Wilsona Picketta. Równocześnie jednak skłaniała się ku psychodelii - w ujmująco surowym, garażowym wydaniu, np. Are You Gonna Be There (At The Love In), Come And Passes By, a także przeróbka Let's Talk About Girls z repertuaru The Tongues Of Truth. Niestety, porywająca płyta nie do końca była dziełem The Chocolate Watch Band. Producent Ed Cobb nie wierzył w umiejętności młodych muzyków i zaprosił do studia wielu dodatkowych instrumentalistów, a także wokalistę Dona Bennetta, który w niektórych nagraniach zastąpił Aguilara. W programie albumu znalazły się też dwie wyrafinowane, silnie zelektronizowane kompozycje instrumentalne, Expo 2000 i Dark Side Of The Mushroom, których wykonawcami byli nie członkowie grupy, lecz znani realizatorzy nagrań - Richie Podolor i Bill Cooper.
Kontrowersyjne zabiegi Cobba byty zapewne jednym z powodów rozsypania się grupy w 1967. Nie przeszkodziło to wszakże firmie Tower wydać w następnym roku drugiego albumu sygnowanego nazwą The The Chocolate Watch Band - "The Inner Mystique". Zawierał odrzuty z poprzedniej sesji, również poprawione przy pomocy dodatkowych muzyków, m.in. Bennetta, jak bliskie rhythm'n'bluesa Medication, Let's Go Let's Go Let's Go oraz przeróbka I'm Not Like Everybody Else The Kinks, a także dalsze nagrania Podolora i Coopera, jak przesycone psychodeliczną aurą Voyage Of The Trieste i The Inner Mystique.
W 1969 grupa wróciła na scenę i nagrała z producentem Rayem Harrisem kolejny album - "One Step Beyond". Zaproponowała w tym czasie bardziej konwencjonalną odmianę rocka psychodelicznego, kojarzącą się z dokonaniami The Jefferson Airplane, Quicksilver Messenger Service i Moby Grape (Jerry Miller, gitarzysta tego zespołu, wziął udział w sesji), np. Uncle Morris, How Ya Been, Devil's Motorcycle, Flowers. Echem dawnego stylu była jedynie przeróbka soulowego przeboju I Don't Need No Doctor Nicholasa Ashforda i Valerie Simpson. Pierwszy album The Chocolate Watch Band został w latach osiemdziesiątych uznany za arcydzieło garażowego rocka. Aguillar został po rozwiązaniu grupy profesorem astronomii w Colorado University. Uwaga! W Wielkiej Brytanii w 1967 działał duet The Chocolate Watch Band (Jack Oliver - voc, g, Gary Osborne - voc, g), znany z dwóch singli dla Dekki: The Sound Of The Summer/The Only One In Sight i Requiem/What's It To You.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweet Young Thing/Baby Blue	Chocolate Watchband	01.1967	-	-	Uptown 740	[written by Ed Cobb][produced by Ed Cobb]
Misty Lane/She Weaves A Tender Trap	Chocolate Watchband	07.1967	-	-	Uptown 749	[written by Martin Siegel][produced by Ed Cobb]
Are You Gonna Be There (At The Love In)/No Way Out	Chocolate Watchband	10.1967	-	-	Tower 373	[written by Ethan McElroy, Don Bennett][produced by Ed Cobb]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No way out	Chocolate Watchband	09.1967	-	-	Tower 5096	[produced by Ed Cobb]
The inner mystique	Chocolate Watchband	02.1968	-	-	Tower 5106	[produced by Ed Cobb]
One step beyond	Chocolate Watchband	.1969	-	-	Tower 5153

Blind Blake

Arthur Blake lub Arthur Phelps. Ur. po 1890r w Jacksonwille na Florydzie (USA), zm. ok. 1935r na Florydzie.Gitarzysta, wokalista, harmonijkarz, kompozytor. Inne źródło podaje, że zginął w wypadku samochodowym w Chicago w stanie lllinois. Urodził się niewidomy. Prawdopodobnie w młodości mieszkał w Patterson w Georgii.
W latach 1918-22 jeździł po Georgii, Karolinie Północnej, Karolinie Południowej i Wirginii z grupą medicine show. Potem grał z pochodzącym z Wirginii gitarzystą Benem Williamsem w Teksasie, Georgii, Oklanomie i Missisipi.
W połowie lat 20-tych na krótko zamieszkał w St. Joseph v. Missouri, a następnie osiedlił się w Chicago, gdzie grał na prywatkach w dzielnicy South Side. W latach 1926-30 zarejestrował ponad 80 nagrań dla wywórni Paramount (pierwsze solowe „Early Morning Blues" i "Blake' s Worried Blues"), solo i jako akompaniator m.in wokalistek „Ma" Rainey, Leoli B. Wilson, Elzadie Robinson, Berth Henderson, Irene Scruggs oraz w duecie z Papą Charlie Jacksonem i Charlie'em Spandem.

Pod koniec lat 20-tych występował w Memphis, Karolinie Północnej. Georgii, na Florydzie. Bogactwo jego repertuaru rozciągało się od bluesa do ludowych piosenek. Jednymi z najbardziej interesujących jego nagrań pozostają ragtime'y "Wes Coast Blues" i „Southern Rag". Śpiewał nosowym głosem, a czasem scatem, grając piękne linie rnelodyczne z silnie akcentowanym, swingującym beatem. Jego styl gry ragtime guitar, stanowiący pomost pomiędzy wiejskim bluesem i jego miejską odmianą, przyniósł mu popularność i pozycję bluesmana mającego ogromny wpływ na grę wielu gitarzystów z regionu Wschodniego Wybrzeża
takich jak Blind Boy Fuller czy John Jackson .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Early Morning Blues / West Coast Blues	Blind Blake	10.1926	-	-	Paramount 12387	-
Skeedle Loo Doo Blues / (Come On Boys Let's Do That) Messin' Around	Blind Blake	01.1927	-	-	Paramount 12413	-
Stonewall Street Blues / Too Tight	Blind Blake	02.1927	-	-	Paramount 12431	-
Blake's Worried Blues / Tampa Bound	Blind Blake	03.1927	-	-	Paramount 12442	-
Black Dog Blues / Buck-Town Blues	Blind Blake	05.1927	-	-	Paramount 12464
Dry Bone Shuffle / One Time Blues	Blind Blake	06.1927	-	-	Paramount 12479	-
Bad Feeling Blues / That Will Never Happen No More	Blind Blake	08.1927	-	-	Paramount 12497	-
He's in the Jailhouse Now / Southern Rag	Blind Blake	12.1927	-	-	Paramount 12565	-
Hard Road Blues / Sea Board Stomp	Blind Blake	01.1928	-	-	Paramount 12583	-
Wabash Rag / You Gonna Quit Me Blues	Blind Blake	02.1928	-	-	Paramount 12597	-
Brownskin Mama Blues / Hey Hey Daddy Blues	Blind Blake	03.1928	-	-	Paramount 12606	-
Goodbye Mama Moan / C. C. Pill Blues	Blind Blake	06.1928	-	-	Paramount 12634	-
Tootie Blues / That Lovin' I Crave	Blind Blake	07.1928	-	-	Paramount 12643	-
Rumblin' and Ramblin' Boa Constrictor Blues / Detroit Bound Blues	Blind Blake	08.1928	-	-	Paramount 12657	-
Doggin' Me Mama Blues / Hot Potatoes	Blind Blake	09.1928	-	-	Paramount 12673	-
Steel Mill Blues / Southbound Rag	Blind Blake	10.1928	-	-	Paramount 12681	-
Low Down Loving Gal / Bootleg Rum Dum Blues	Blind Blake	11.1928	-	-	Paramount 12695	-
Back Door Slam Blues / Cold Hearted Mama Blues	Blind Blake	12.1928	-	-	Paramount 12710	-
Panther Squall Blues / No Dough Blues	Blind Blake	02.1929	-	-	Paramount 12723	-
Search Warrant Blues / Sweet Papa Low Down	Blind Blake	03.1929	-	-	Paramount 12737	-
Notoriety Woman / Walkin' Across the Country	Blind Blake	04.1929	-	-	Paramount 12754	-
New Style of Loving / Ramblin' Mama Blues	Blind Blake	05.1929	-	-	Paramount 12767	-
Hookworm Blues / Slippery Rag	Blind Blake	08.1929	-	-	Paramount 12794	-
Doing a Stretch / Poker Woman Blues	Blind Blake	09.1929	-	-	Paramount 12810	-
Too Tight Blues No. 2 / Georgia Bound	Blind Blake	10.1929	-	-	Paramount 12824	-
Fightin' the Jug / Hastings St.	Blind Blake	11.1928	-	-	Paramount 12863	-
Lonesome Christmas Blues / Third Degree Blues	Blind Blake	11.1929	-	-	Paramount 12867	-
Guitar Chimes / Blind Arthur's Breakdown	Blind Blake	12.1929	-	-	Paramount 12892	-
Police Dog Blues / Diddie Wa Diddie	Blind Blake	12.1929	-	-	Paramount 12888	-
Ice Man Blues / Chump Man Blues	Blind Blake	01.1930	-	-	Paramount 12904	-
Baby Lou Blues / Cold Love Blues	Blind Blake	02.1930	-	-	Paramount 12918	-
Papa Charlie and Blind Blake Talk About It (Parts I & II)	Papa Charlie Jackson and Blind Blake	02.1930	-	-	Paramount 12911	-
Keep It Home / Sweet Jivin' Mama	Blind Blake	07.1930	-	-	Paramount 12964	-
Hard Pushing Papa / Diddie Wa Diddie No.2	Blind Blake	09.1930	-	-	Paramount 12994	-
What a Low Down Place the Jailhouse Is / Ain't Gonna Do That No	Blind Blake	11.1930	-	-	Paramount 13016	-
Playing Policy Blues / Righteous Blues	Blind Blake	01.1931	-	-	Paramount 13035	-
Rope Stretchin' Blues (Parts I & II)	Blind Blake	11.1931	-	-	Paramount 13103	-
Miss Emma Liza (Sweetness) / Dissatisfied Blues	Blind Blake	02.1932	-	-	Paramount 13115	-
Night and Day Blues / Sun to Sun	Blind Blake	05.1932	-	-	Paramount 13123	-
Champagne Charlie Is My Name / Depression's Gone From Me Blues	Blind Blake	08.1932	-	-	Paramount 13137	-

wtorek, 1 marca 2016

Massive Attack

Zespół z Bristolu (Anglia), jest dziś jednym z najważniejszych brytyjskich zespołów taneczno-triphopowych.
W skład grupy wchodzą raper "3D" Del Najo (ur. ok. 1966 r.) oraz jego przyjaciele Daddy G (ur. ok. 1959 r.) i Mushroom (znany też jako Tricky Kid, ur. ok. 1968 r. w Knowle West pod Bristolem). Massive Attack powstał w 1987 r. - przedtem jego członkowie przez kilka lat jeździli w trasy koncertowe z różnymi grupami i nagrywali pod szyldem The Wild Bunch ("Fucking Me Up", "Tearing Down The Avenue"). Nellee Hooper, była członkini The Wild Bunch, śpiewała później z Soul II Soul, a Milo Johnson przeniósł się do Japonii. 3D jest nie tylko muzykiem, ale i renomowanym rysownikiem graffiti -jego dzieła zawędrowały nawet do muzeów i programów telewizji Channel 4. Współpraca z Neneh Cherry, dla której 3D napisał tekst do "Manchild", doprowadziła do spotkania z Cameronem McVeyem, producentem debiutanckiego albumu Massive Attack.
Na "Blue lines" znalazły się trzy przeboje singlowe: "Daydreaming", "Unfinished Sympathy" (z partyturą dla orkiestry) i "Safe From Hann". Mieszanka rapu, reggae i soulu. którą zespół zaproponował, miała bogatą fakturę i okazała się bardzo ciekawa. Na płycie śpiewały Neneh Cherry i Shara Nelson. Album powstawał przez osiem miesięcy, z przerwami na Boże Narodzenie i mistrzostwa świata w piłce nożnej.
Ze szczególnie ciepłym przyjęciem spotkał się utwór "Unfinished Sympathy". Tygodnik "Melody Maker" uznał go za najlepszy singel roku 1991 -do dziś jest bardzo popularny w klubach. W czasie wojny w Zatoce Perskiej zespół nakłoniono - był to chyba przejaw nadmiernej histerii" do skrócenia nazwy do Massive (podobnie było z Bomb The Bass), by było można dalej grać jego utwory w radiu.
Spośród młodych zespołów tanecznych Massive Attack proponuje muzykę najbardziej wyrafinowaną. "Nie nagrywamy nigdy muzyki w sposób oczywisty tanecznej. Najpierw trzeba posłuchać, a dopiero potem tańczyć". Potwierdzeniem pozycji zespołu była prośba ze strony U2 o remiks utworu "Mysterious Ways".
Choć album Blue lines narobił sporo zamieszania, Massive Attack wkrótce zniknął z widoku. Shara Nelson rozpoczęła karierę solową, podobnie jak Tricky Kid, który skrócił pseudonim do Tricky; w 1993 r. wydal singel "Aftermath", a dwa lata później album solowy "Maxinquaye" stając się bardziej popularnym od dawnego zespołu. Stwierdził on kiedyś, że Massive Attack istnieje nadal i że muzycy mogą jeszcze w przyszłości coś wspólnie nagrać.
W 1994 r. ukazał się drugi, nie mniej interesujący album grupy -Protection. Wydano także wersję dubową płyty (Protection In Dub), zremiksowaną przez Mada Proffesora. W lipcu 1996 r. muzycy Massive Attack założyli własną wytwórnię Melankolic, we współpracy z Virgin -jako pierwsi znaleźli się w niej Horace Andy, który śpiewał na pierwszych dwóch płytach zespołu, Craig Armstrong - aranżował instrumenty strunowe na Protection i Ariel, nowy zespół z Bristol.
Swą solową karierę kontynuuje też Tricky. W tym samym roku, obok nowej solowej płyty Pre-Millenium Tension, wydał wspólnie z przyjaciółmi Nearly God. Wśród owych przyjaciół znaleźli się na niej Bjórk, Terry Hall, Alison Moyet, Neneh Cherry i Martina Topley-Bird.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Daydreaming	Massive Attack	10.1990	81[3]	-	No-Label MIUCT 0459	[written by Daddy G, Andrew Vowles, Robert Del Naja, Shara Nelson, Thaws, Wally Badarou][ produced by Massive Attack, Jonny Dollar]
Unfinished sympathy	as Massive	02.1991	13[9]	-	Wild Bunch-Circa WBR 2	[silver-UK][written by Robert Del Naja, Andrew Vowles, Grantley Marshall,Shara Nelson ,Jonathan Sharp][ produced by Massive Attack, Jonny Dollar]
Safe from Harm	Massive Attack	06.1991	25[6]	-	Wild Bunch-Circa WBR 3	[written by Daddy G, Andrew Vowles, Robert Del Naja, Shara Nelson, Billy Cobham][ produced by Massive Attack, Jonny Dollar][35[4].Hot Disco/Dance;Virgin 96 322 12"]
Massive Attack EP. [Hymn of the big wheel/Home of the whale/Be thankful/Any love]	Massive Attack	02.1992	27[4]	-	Wild Bunch-Circa WBR 4	[ Co-producer - Jonny Dollar]
Sly	Massive Attack	10.1994	24[15]	-	Virgin WBR 5	[written by Nellee Hooper,Robert Del Naja, Daddy G. Marshall,Andrew "Mushroom" Vowles,,Nicolette Suwoton,Vivian Goldman][ produced by Massive Attack,Nellee Hooper]
Protection	Massive Attack feat Tracey Thorn	01.1995	14[12]	-	Virgin WBR 6	[written by Robert Del Naja, Grant Marshall, Andrew Vowles, Tracey Thorn][ produced by Massive Attack,Nellee Hooper]
The Karmacoma EP.	Massive Attack	03.1995	28[9]	-	Virgin WBR 7	[written by Vowles/Del Naja/Marshall/Tricky/Norfolk/Locke][ produced by Massive Attack,Nellee Hooper]
Risingson/Superpredators	Massive Attack	07.1997	11[6]	-	Virgin WBR 8	[written by Robert del Naja, Grantley Marshall, Andrew Vowles,Elizabeth Fraser][ produced by Neil Davidge]
Unfinished sympathy [remix]	Massive Attack	04.1998	92[2]	-	Capitol 8935742	-
Teardrop/Euro zero hero	Massive Attack feat. Elizabeth Fraser	05.1998	10[26]	110[8]	Virgin GBAAA 9800321	[gold-UK][written by Robert del Naja, Grantley Marshall, Andrew Vowles][ produced by Neil Davidge,Massive Attack]
Angel/Group 4	Massive Attack	07.1998	30[11]	-	Virgin WBRX10	[written by Robert del Naja, Grantley Marshall, Andrew Vowles, Horace Andy][ produced by Neil Davidge]
Special cases/ I Against I	Massive Attack feat Sinéad O'Connor / feat. Mos Def	03.2003	15[6]	-	Virgin VST 1839	[written by Del Naja/Davidge/O'Connor][Produced by Robert Del Naja and Neil Davidge]
Live with me	Massive Attack	03.2006	17[7]	-	Virgin VSCDJ 1912	[written by Del Naja/Davidge/Terry Callier][Produced by Robert Del Naja and Neil Davidge]
False Flags / United Snakes	Massive Attack	09.2006	158[1]	-	Virgin 00946 367141 2 7	[ Written By, Producer, Arranged By - Neil Davidge , Robert Del Naja]
Splitting The Atom	Massive Attack	10.2009	64[1]	-	Virgin CATCO 153571509	[written by Damon Albarn, Robert Del Naja,Neil Davidge,Grant Marshall][Produced by Robert Del Naja,Neil Davidge,Grant Marshall]

Albumy [UK] all time 210-albums 5/#1 [2]/Top10 [3]/227 weeks
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blue lines	Massive Attack	04.1991	13[283]	-	Wild Bunch WBRLP 1	[2x-platinum-UK][Producers:Massive Attack, Jonny Dollar]
Protection/No protection	Massive Attack	10.1994	4[246]	-	Wild Bunch WBRLP 2	[2x-platinum-UK][Producers: Nellee Hooper/Massive Attack]
Mezzanine	Massive Attack	05.1998	1[2][122]	60[7]	Virgin WBRLP 4	[platinum-UK][Producers: Massive Attack/Neil Davidge]
Singles 90/98 [The singles collection box set]	Massive Attack	12.1998	118[2]	-	Wild Bunch/Virgin MASBOX 1
100th window	Massive Attack	02.2003	1[1][19]	69	Virgin CDV 2967	[gold-UK][Producers: Del Naja/Neil Davidge]
Danny the dog [OST]	Massive Attack	10.2004	70[2]	-	Virgin CDV 2988
Collected-The best of Massive Attack	Massive Attack	04.2006	2[49]	-	Virgin V 3017	[2x-platinum-UK][produced by Massive Attack, Jonny Dollar, Cameron McVey, Nellee Hooper, The Insects, Neil Davidge]
Heligoland	Massive Attack	02.2010	6[7]	-	Virgin CDV 3070	[gold-UK][produced by Neil Davidge & Robert Del Naja]

Najlepsi artyści na liście UK Singles Chart

pozycja/ artysta/ (pierwszy & ostatni rok)/punkty//najw. poz./ top10/ top40/ tyg /ilość #1

01 Elvis Presley (1956-2007)             686.4  1  60 110 1062 18
02 Cliff Richard (1958-2009)             607.7  1  68 124  970 14
03 Bing Crosby (1940-1982)               550.3  1 100 136 2064 44
04 Rihanna (2005-2014)                   340.6  1  25  38  555  8
05 Madonna (1984-2012)                   336.1  1  61  68  515 13
06 Frank Sinatra (1941-1993)             321.3  1  46  77  882 13
07 The Beatles (1962-1996)               280.1  1  28  31  369 17
08 Michael Jackson (1972-2010)           263.6  1  42  53  425  7
09 Frankie Laine (1948-1959)             260.6  1  33  44  489  5
10 Elton John (1971-2009)                257.1  1  32  68  427  7
11 Rod Stewart (1971-2001)               215.0  1  26  45  343  6
12 Perry Como (1946-1974)                207.1  1  22  41  429  2
13 Queen (1974-2009)                     204.1  1  26  53  327  6
14 David Bowie (1969-2013)               200.2  1  24  60  338  5
15 Lonnie Donegan (1956-1962)            196.7  1  17  30  313  3
16 Kylie Minogue (1988-2012)             196.5  1  33  47  300  7
17 The Everly Brothers (1957-1968)       194.5  1  13  29  303  4
18 Vera Lynn (1940-1957)                 192.9  1  41  66  781  7
19 Nat "King" Cole (1949-1994)           191.7  1  27  50  458  4
20 Paul McCartney (1971-2007)            187.9  1  24  47  305  4
21 The Rolling Stones (1963-2005)        186.6  1  21  43  295  8
22 The Shadows (1960-2009)               185.5  1  16  29  303  5
23 Tom Jones (1965-2009)                 183.5  1  20  36  310  3
24 Pat Boone (1955-1962)                 183.2  1  12  26  293  1
25 Status Quo (1968-2010)                182.8  1  22  57  331  1
26 Geraldo (1940-1951)                   182.1  2  30 142 1003  0
27 Eminem (1999-2013)                    181.9  1  27  32  289  8
28 Stevie Wonder (1966-2005)             174.1  1  19  40  300  2
29 Justin Timberlake (2002-2013)         172.3  1  18  22  276  5
30 David Guetta (2003-2014)              169.5  1  18  24  290  5
31 Guy Mitchell (1951-1959)              168.1  1  22  27  344  8
32 Roy Orbison (1960-1992)               167.0  1  12  31  286  3
33 The Bee Gees (1967-2001)              165.1  1  19  31  266  5
34 Jay-Z (1997-2014)                     164.2  1  16  44  295  4
35 Doris Day (1948-1964)                 162.7  1  25  37  412  5
36 Diana Ross (1970-2005)                156.9  1  19  45  277  2
37 Abba (1974-1983)                      156.5  1  19  25  211  9
38 The Hollies (1963-1981)               156.4  1  17  28  263  2
39 Mariah Carey (1990-2013)              154.8  1  24  39  262  2
40 Britney Spears (1999-2013)            154.5  1  23  29  258  6
41 Shirley Bassey (1957-2007)            154.4  1  12  28  271  2
42 Beyonce Knowles (2002-2014)           153.9  1  17  25  259  5
43 Robbie Williams (1996-2013)           149.3  1  32  35  240  7
44 Take That (1991-2011)                 148.8  1  19  25  213 11
45 Kanye West (2004-2014)                147.0  1  17  33  268  3
46 Whitney Houston (1985-2009)           145.8  1  17  32  233  4
47 Jim Reeves (1960-1971)                143.0  1   6  22  264  1
48 Lady GaGa (2009-2013)                 142.3  1  11  16  241  4
49 Connie Francis (1958-1965)            142.2  1  10  22  229  2
50 UB40 (1980-2005)                      141.3  1  17  40  244  3
51 Joe Loss (1940-1964)                  140.3  3  24 107  706  0
52 Johnnie Ray (1952-1959)               140.1  1  15  25  258  7
53 Ink Spots (1940-1955)                 140.0  1  26  34  545  9
54 Slade (1971-1998)                     139.4  1  16  25  213  6
55 Buddy Holly (1957-1968)               139.2  1  10  30  239  2
56 The Supremes (1964-1973)              138.4  1  13  29  253  1
57 Black Eyed Peas (2001-2011)           136.9  1  13  17  209  5
58 The Andrews Sisters (1940-1951)       136.3  1  29  47  604  8
59 Pink (2000-2013)                      136.2  1  18  27  238  3
60 Katy Perry (2008-2013)                132.7  1  12  16  217  4
61 David Whitfield (1953-1958)           132.4  1  11  18  189  2
62 Adam Faith (1959-1965)                130.0  1  11  23  221  2
63 Calvin Harris (2007-2013)             128.9  1  15  18  206  5
64 Frankie Vaughan (1950-1968)           128.4  1  11  30  217  2
65 The Beach Boys (1963-1996)            127.3  1  13  27  224  2
66 U2 (1981-2009)                        127.0  1  33  42  205  7
67 Shakin' Stevens (1980-2005)           126.9  1  15  33  209  4
68 Westlife (1999-2011)                  126.6  1  25  26  189 14
69 Billy Fury (1959-1966)                126.4  2  11  26  231  0
70 The Four Tops (1965-1989)             125.4  1  11  28  236  1
71 George Michael (1984-2012)            125.3  1  23  36  190  7
72 Petula Clark (1951-1988)              122.4  1  12  23  214  2
73 Flo Rida (2008-2013)                  122.3  1  10  16  198  5
74 Hot Chocolate (1970-1987)             121.4  1  13  26  216  1
75 Engelbert Humperdinck (1967-1999)     121.0  1   8  14  201  2
76 Christina Aguilera (1999-2013)        120.9  1  16  22  200  4
77 Hutch (1940-1948)                     119.9  2  25  73  637  0
78 Ne-Yo (2006-2013)                     119.9  1  12  17  201  5
79 Bill Haley And His Comets (1954-1957) 119.8  1   8  13  191  1
80 T Rex (1968-1991)                     118.7  1  11  21  179  4
81 Donald Peers (1944-1972)              117.0  1  30  42  516  1
82 Akon (2005-2012)                      116.7  1  12  18  196  3
83 Chris Brown (2006-2013)               115.4  1  10  23  213  1
84 Bruno Mars (2010-2013)                114.7  1   8  13  189  4
85 Manfred Mann (1964-1978)              113.5  1  16  20  185  3
86 The Tremeloes (1963-1971)             113.1  1  11  21  190  2
87 Electric Light Orchestra (1972-1986)  112.9  1  15  27  203  1
88 Pet Shop Boys (1985-2009)             112.6  1  22  45  177  4
89 Janet Jackson (1986-2006)             112.6  2  17  38  200  0
90 The Kinks (1964-1997)                 111.1  1  13  21  183  3
91 Usher (1998-2012)                     111.0  1  15  21  187  4
92 Will.i.am (2006-2014)                 109.4  1  12  20  179  4
93 Sugababes (2000-2010)                 109.2  1  18  26  179  6
94 Madness (1979-2008)                   109.2  1  16  28  185  1
95 Dean Martin (1949-1969)               108.9  1  12  23  202  1
96 R Kelly (1994-2013)                   107.9  1  15  37  181  3
97 Olivia Newton-John (1971-1995)        107.8  1  10  18  165  3
98 Donna Summer (1976-1996)              106.6  1  10  29  191  1
99 The Who (1965-1982)                   106.2  2  13  23  194  0
100 Prince (1983-1997)                   106.0  1  16  41  193  1

Najlepsi artyści na liście UK Album Chart

pozycja/ artysta/ data pierwszego i ostatniego albumu)/punkty/ najwyższa pozycja/ # of top 10 / # of top 40 hits/ilość tygodni/ # of #1's

01 The Beatles (1963-2013)                   712.1  1  26  32  973 15
02 Elvis Presley (1956-2013)                 685.6  1  49  86 1000 11
03 Simon And Garfunkel (1966-2009)           506.7  1   8  13  846  2
04 Frank Sinatra (1956-2011)                 491.5  1  40  63  766  5
05 Cliff Richard (1959-2013)                 455.3  1  42  60  678  7
06 Rod Stewart (1971-2013)                   439.0  1  33  42  715  8
07 Michael Jackson (1972-2012)               437.8  1  18  29  708  9
08 The Rolling Stones (1964-2013)            424.7  1  36  45  626 10
09 Madonna (1984-2012)                       405.9  1  21  23  667 12
10 Elton John (1971-2013)                    404.5  1  30  41  652  7
11 Queen (1974-2009)                         386.6  1  24  29  667  9
12 Abba (1974-2008)                          386.3  1  10  17  598  9
13 David Bowie (1972-2013)                   349.6  1  29  42  602  9
14 Bob Dylan (1964-2013)                     325.7  1  35  53  514  7
15 Pink Floyd (1967-2011)                    300.2  1  16  22  547  5
16 The Beach Boys (1965-2012)                299.1  1  14  31  480  2
17 U2 (1981-2009)                            279.7  1  15  18  500 10
18 Paul McCartney (1970-2013)                279.4  1  26  32  432  7
19 Tom Jones (1965-2012)                     273.5  1  17  29  454  3
20 Robbie Williams (1997-2013)               271.6  1  13  13  402 11
21 The Shadows (1961-2009)                   265.5  1  13  28  398  4
22 The Carpenters (1971-2009)                264.6  1   9  18  433  3
23 Simply Red (1985-2010)                    248.9  1  12  14  387  5
24 Jim Reeves (1964-2009)                    242.7  1  14  28  392  2
25 Andy Williams (1965-2002)                 237.8  1  11  26  406  3
26 Fleetwood Mac (1968-2013)                 237.8  1  13  19  402  4
27 Oasis (1994-2010)                         234.8  1  11  13  367  8
28 Dire Straits (1978-2005)                  229.6  1  10  11  383  4
29 Phil Collins (1981-2010)                  224.8  1  11  12  346  6
30 Take That (1992-2011)                     223.1  1   9  11  350  6
31 Led Zeppelin (1969-2012)                  218.5  1  14  17  364  8
32 Meat Loaf (1978-2012)                     214.6  1  11  15  407  2
33 The George Mitchell Minstrels (1960-1977) 213.0  1   7  11  286  3
34 Genesis (1972-2007)                       209.0  1  18  22  342  6
35 Buddy Holly (1958-2009)                   207.6  1  10  15  337  2
36 Neil Diamond (1971-2012)                  203.3  1  13  33  382  2
37 Mike Oldfield (1973-2012)                 199.4  1  10  25  339  3
38 Barbra Streisand (1966-2012)              198.1  1  12  27  327  6
39 Celine Dion (1994-2013)                   194.9  1  11  16  298  5
40 REM (1985-2011)                           190.2  1  11  17  312  8
41 Status Quo (1973-2013)                    182.0  1  22  36  318  4
42 Rihanna (2005-2012)                       177.2  1   6   7  298  4
43 Whitney Houston (1985-2012)               177.0  1   8  11  303  2
44 Coldplay (2000-2011)                      174.8  1   5   6  263  5
45 Bruce Springsteen (1975-2014)             174.6  1  18  29  293 10
46 The Police (1979-2007)                    172.7  1   9  10  279  6
47 Diana Ross (1970-2011)                    171.9  1  10  30  315  1
48 Eric Clapton (1966-2013)                  171.2  1  16  36  317  1
49 Pink (2000-2012)                          170.0  1   7   8  307  1
50 Tina Turner (1984-2014)                   169.8  1   9  11  296  2
51 UB40 (1980-2013)                          169.5  1  15  25  293  2
52 The Seekers (1965-2009)                   167.8  1   6   9  265  2
53 Lionel Richie (1982-2012)                 166.9  1  11  14  279  2
54 Eurythmics (1983-2005)                    165.8  1   9  12  276  3
55 Electric Light Orchestra (1972-2012)      165.2  1  11  19  287  2
56 The Eagles (1974-2007)                    161.1  1   9  13  287  1
57 Eminem (1999-2013)                        160.8  1   8   8  243  7
58 Kylie Minogue (1988-2012)                 158.2  1  14  19  253  5
59 The Bee Gees (1967-2012)                  157.8  1  13  20  293  1
60 Michael Buble (2003-2013)                 157.4  1   7   9  255  3
61 Adele (2008-2011)                         156.0  1   2   2  210  2
62 Roxy Music (1972-2004)                    154.9  1  11  17  259  4
63 Stereophonics (1997-2013)                 153.8  1   8  10  258  5
64 George Michael (1987-2006)                147.6  1   7   7  235  6
65 The Moody Blues (1968-2000)               144.2  1   8  16  253  3
66 Stevie Wonder (1968-2007)                 144.2  2   9  21  263  0
67 Bon Jovi (1985-2013)                      143.5  1  14  15  237  5
68 Prince (1984-2006)                        143.1  1  18  24  261  5
69 Herb Alpert (1966-1991)                   140.7  4   5  13  268  0
70 James Last (1967-2011)                    140.3  2   5  45  274  0
71 The Corrs (1996-2005)                     138.3  1   6   7  206  2
72 Mariah Carey (1990-2009)                  137.5  1  12  16  233  2
73 John Lennon (1971-2010)                   137.0  1   9  13  224  3
74 The Supremes (1964-2004)                  134.8  1   6  19  226  3
75 Wet Wet Wet (1987-2004)                   133.2  1   8   9  211  4
76 Sting (1985-2013)                         132.2  1  10  16  232  3
77 Kings Of Leon (2003-2013)                 130.9  1   6   7  221  4
78 Engelbert Humperdinck (1967-2012)         129.9  1   8  14  229  1
79 The Beautiful South (1989-2007)           127.7  1  10  13  212  3
80 Madness (1979-2012)                       126.8  1   9  17  220  2
81 Westlife (1999-2011)                      126.7  1  12  12  189  7
82 Bob Marley (1975-2005)                    125.9  1   8  14  229  1
83 Blondie (1978-2003)                       125.5  1   8  12  210  2
84 Paul Simon (1972-2011)                    124.8  1   9  14  201  3
85 Johnny Cash (1966-2013)                   124.4  2   7  22  234  0
86 Amy Winehouse (2004-2011)                 123.2  1   5   5  201  3
87 Billy Joel (1978-2004)                    122.2  2   8  13  220  0
88 Lady GaGa (2009-2013)                     122.0  1   4   4  184  3
89 Boyzone (1995-2013)                       121.3  1   8   9  184  5
90 The Four Tops (1966-1992)                 119.8  1   5  11  221  1
91 Cat Stevens (1967-2009)                   118.9  2   9  13  213  0
92 Roy Orbison (1963-2004)                   118.3  1   7  19  194  2
93 Cream (1966-2005)                         118.3  1   9  11  208  1
94 Barry Manilow (1978-2011)                 117.8  1   7  22  210  1
95 Texas (1989-2013)                         116.6  1   6   9  185  3
96 Deep Purple (1970-2013)                   116.3  1   9  22  201  3
97 Kate Bush (1978-2011)                     115.6  1  11  11  194  3
98 Cher (1965-2013)                          115.1  1   8  11  197  2
99 David Gray (2000-2010)                    114.6  1   5   7  195  3
100 M People (1993-2005)                     113.5  2   5   7  196  0

Aswad

Aswad-grupa brytyjska. Powstała w 1975 w Londynie. Utworzyli ją ciemoskórzy muzycy wywodzący się z rodzin imigrantów z wysp karaibskich. Najważniejszy skład: Brinsley Porde (16.10.1953, Londyn) - voc, g, perc, Tony Gad (właśc. Anthony Robinson) - b, k. voc, Angus Gaye - dr, k. Zdobyła sławę jednej z najlepszych w Wielkiej Brytanii grup wykonujących muzykę opartą na rytmach karaibskich. Wierna stylistyce autentycznego jamajskiego reggae oraz ideom ruchu rastafarian subtelnie urozmaiciła swoje utwory elementami soulu i rocka (Back To Africa, Three Babylon, African Children, Bubbling}.

Inspiracją był dla nich Bob Marley oraz przesłanie Rastafari. Ich pierwszy singel “Back To Africa” jest tej inspiracji dobitnym potwierdzeniem. Umocnili swą silną pozycję częstymi i regularnymi występami w klubach i salkach uniwersyteckich. Dalszym krokiem było wydanie pierwszego longplaya “Aswad”.
Ich muzyka jest osadzona w realiach codziennego życia na Ladbroke Grove w Londynie, wyrasta bezpośrednio z ich doświadczeń i starć z policją, oraz niesprawiedliwością i dyskryminacją. z utworów Aswad krystalizuje się ich wizja wyzwolenia poprzez Rastafari i powrotu do Afryki. Koniec 1977 roku przyniósł zmiany personalne, z których najistotniejszą było przyjęcie do grupy basisty Tony'ego Robinsona. Efektem tych zmian była konsolidacja zespołu i nagranie płyty “Hulet”, której stylistyczna rozpiętość świadczy o wielu źródłach muzycznych fascynacji Aswad.
Pojawienie się Michaela Campbella w roli ich managera i producenta otworzyło nowe horyzonty przed zespołem. Owocem tej współpracy jest jedna z najciekawszych płyt dubowych “New Chapter In Dub”. W 1981 roku "Aswad" jako gwiazda znana z płyt, regularnych koncertów i filmu podjęli próbę podbicia rynków światowych poprzez podpisanie umowy z CBS. Dopiero jednak rok 1988 przyniósł im oczekiwany sukces komercyjny. Singel “Don't Turn Around” pochodzący z płyty “Distant Thunder” wszedł na listy przebojów pop w USA i całej Europie. Pojawiły się też zarzuty komercjalizacji i pytania o przyszłość zespołu.

Na płycie Distant thunder przedstawiła repertuar o bardziej rozrywkowym charakterze, co przyniosło jej wielki sukces komercyjny (Don't Tum Around, Give A Little Love). W 1990 uświetniła recitalem festiwal sopocki. Forde wystąpił w wielu programach i filmach telewizyjnych, m.in w Babylon (1980, reż. Franco Rosso).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chasing For The Breeze / Gave You My Love	Aswad	03.1984	51[3]	-	Island 12 ISX 160	[written by Brinsley Forde/Angus Gaye/Tony Robinson][ Producer - Aswad , Michael "Reuben" Campbell]
54-46 (Was My Number)	Aswad	10.1984	70[4]	-	Island 12 ISX 170	[written by Frederick Hibbert][ Producer - Aswad , Michael "Reuben" Campbell][oryginalnie nagrana przez Maytals]
Don't Turn Around/ Woman	Aswad	02.1988	1[2][12]	-	Island ISD 341	[ Producer - Aswad , Chris Porter][written by Albert Hammond, Diane Warren][oryginalne wykonanie-Tina Turner]
Give a little love/Gimme The Dub	Aswad	05.1988	11[8]	-	Island IS 358	[written by Albert Hammond, Diane Warren][ Producer - Aswad ,Ron Fair]
Set Them Free/The Message	Aswad	09.1988	70[2]	-	Island IS 383	[written by B. Forde, A. Gaye, T. Robinson][ Producer - Aswad ]
Beauty's only skin deep/Smokey Blues	Aswad	04.1989	31[6]	-	Mango MNGG 105	[written by N. Whitfield, E. Holland][ Producer - Bobby Z, David Z]
On and on/Feelings	Aswad	07.1989	25[8]	-	Mango MNGB 708	[#11 hit for Stephen Bishop in 1977r][ Producer -Chris Porter][written by Stephen Bishop]
Next To You	Aswad	08.1990	24[6]	-	Mango MNG 753	[written by Tony Robinson/Angus Gaye/Brinsley Forde/Leslie Forde][ Producer -Aswad]
Smile/Old Fire Stick	Aswad feat Sweetie Irie	11.1990	53[2]	-	Mango MNG 767	[written by Tony Robinson/Angus Gaye/Brinsley Forde/Leslie Forde][ Producer - Gussie Clarke/Aswad]
Too Wicked E.P.	Aswad	03.1991	61[2]	-	Mango MNG 771	[written by Don Henley/Glenn Frey/J.D. Souther][ Producer - Gussie Clarke/Aswad]
How Long	Yazz & Aswad	07.1993	31[5]	-	Polydor PO 252	[written by Paul Carrack][ Producer - Anna Jolley/Brian Harris/Mark Jolley]
Dancehall Mood	Aswad	10.1993	48[2]	-	Bubblin' 12 BUBB 1	[written by Aswad (Angus Gaye/Tony Robinson/Brinsley Forde)/Tom Danvers/Nico Dread][ Producer - Tommy D]
Shine	Aswad	06.1994	61[2]	-	Bubblin' CD BUBB 3	[ Producer -Aswad][written by written by Aswad/Jo Cang; DJ: Soloman]
Warriors	Aswad	09.1994	33[4]	-	Bubblin' BUBB 4	[written by Aswad, Priestman, Benson, Glass, Glanfield, Carter][ Producer - Aswad]
You're No Good	Aswad	02.1995	35[6]	-	Bubblin' BUBB 5	[written by Clint Ballard][ Producer -Carlton Ogilvie]
If I Was	Aswad	08.1995	58[6]	-	Bubblin' BUBB 6	[written by Roger Brathwaite/Jo Cang/Patrick Johnson/Clifford Charles/Lowell McLeggan/Derrick Elkins/Aswad (Brinsley Forde/Angus Gaye/Tony Robinson][ Producer -Ricky Rainbow/Aswad]
Shy guy	Aswad feat Easther Bennett	08.2002	62[2]	-	Universal Music TV 0192632	[written by Andy Marvel/Diana King/Kingsly Gardner][ Producer -Aswad]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Not Satisfied	Aswad	07.1982	50[6]	-	CBS 85666	[ Producer - Aswad/Michael Campbell]
Live And Direct	Aswad	12.1983	57[16]	-	Island IMA 06	[ Producer - Aswad , Michael "Reuben" Campbell ]
Rebel Souls	Aswad	11.1984	48[2]	-	Island ILPS 9780	[ Producer - Aswad/Michael Campbell]
To The Top	Aswad	06.1986	71[3]	-	Simba SIMBA LP 2	[ Producer - Aswad ]
Distant Thunder	Aswad	04.1988	10[15]	173[7]	Mango ILPS 9895	[ Producer -Aswad , Chris Porter, Ron Fair]
Renaissance	Aswad	12.1988	52[8]	-	Stylus SMR 866	[ Producer - Aswad ]
Too Wicked	Aswad	09.1990	51[2]	-	Mango MLPS 1054	[ Producer -Gussie Clarke/Aswad]
Rise And Shine	Aswad	07.1994	38[10]	-	Bubblin' BUBBCD1	[ Producer - Aswad ]
Greatest Hits	Aswad	08.1995	20[4]	-	Bubblin' BUBBCD4	[ Producer - Aswad ]
Cool Summer Reggae	Aswad	08.2002	54[2]	-	Universal Music TV 0643762	[ Producer - Aswad ]