Bauhaus

Grupa brytyjska. Postała w 1978 w Northampton z inicjatywy wychowanków średnich szkół artystycznych. Założył ją Danny Ash (właśc. Daniel Caston Ash; 31.07.1957, Northampton) -g, s, voc. W piewszym składzie znaleźli się też Peter Murphy (właśc. Peter John Murphy; 11.07.1957, Wellingborough, Northamptonshire) - voc, Chris Barber - b oraz Kevin Haskins (właśc. Kevin Michael Haskins; 19.07.1960, Northampton) - dr, k, z którym Ash miał już sposobność współpracować w zespołach Jackplug And The Sockets i The Craze. W tym początkowym okresie posługiwała się kolejno różnymi nazwami, jak The Drugz czy Freez. Po kilku tygodniach Barbera zastąpił David J. znany też jako David Jay (właśc. David John Haskins; 24.04.1957, Northampton) - b, voc, brat Kevina, jeszcze jeden były muzyk Jackplug And The Sockets i The Craze. Wkrótce potem zmieniła nazwę na Bauhaus 1919, a następnie na Bauhaus (nazwa słynnej szkoły architektury i wzornictwa, utworzonej w 1919 w Weimarze przez Waltera Cropiusa). W lipcu 1983 zakończyła działalność. Równo piętnaście lat później, latem 1998, odrodziła się w oryginalnym składzie.
Zaczęła w 1978 od prób w jednym z pomieszczeń Teacher Training College w Northampton. W owej szkole sporadycznie też występowała, posługując się przypadkowymi nazwami. Za właściwy jej debiut uważa się jednak pierwszy koncert składu z Davidem J., już pod nazwą Bauhaus 1919, zorganizowany w noc sylwestrową 1978 w Cromwell Pub w Wellingborough niedaleko Northampton. Ponieważ miała jeszcze dość skromny repertuar, jeden z utworów, Raw Power Iggy'ego Popa, wykonała tej nocy czterokrotnie. W następnych miesiącach kontynuowała występy w pubach i klubach robotnicznych rodzinnego miasta i okolic, jak Romany czy White Elephant. Znalazła już wówczas menażera - tej roli podjął się zaprzyjaźniony z rodziną Ashów księgowy, Graham Bentley. W jego biurze przy Horsemarket Street pracowała nad repertuarem. Wzorów szukała w dokonaniach Davida Bowiego, T. Rex, Roxy Music, Gary'ego Glittera, Lou Reeda i Iggy'ego Popa, ale też w punk rocku oraz w twórczości innych debiutantów tego okresu, jak Joy Division.
Już wtedy jednak, w pierwszych miesiącach działalności, nie była grupą wtórną. Założyła sobie co prawda, że będzie grać muzykę prostą, surową, nieugładzoną, ale nawet jej najwcześniejsze kompozycje zawierały rozwiązania intrygujące, świeże, pomysłowe. Świadczył o tym zwłaszcza utwór Bela Lugosi Is Dead, który niebawem miał nadać szybszy bieg jej karierze. Jego podstawę stanowił przetworzony i zagrany w wolniejszym tempie riff wzięty przez Danny'ego z jednego z przebojów Glittera. Był wszak jedynie punktem wyjścia do większej całości o znamionach jamu raczej niż kompozycji, najeżonej niepokojącymi, jakby rozmazanymi, często dysonansowymi dźwiękami gitary, intrygującej motywami basu przypominającymi bicie dzwonu w cmentarnej kaplicy, udziwnionej pulsem perkusji rodem jakby z bossa novy. Doskonale współbrzmiał z tą muzyką napisany przez Dave'a, zaśpiewany przez Petera w demoniczny sposób tekst na temat tragicznego losu Beli Lugosiego, słynnego odtwórcy roli tytułowej w klasycznym horrorze Książę Drakula (1931, reż. Ted Browning), który w życiu prywatnym utożsamiał się z postacią ekranowego wampira.
W tym czasie grupa postanowiła dokonać próbnych nagrań kilku swoich kompozycji. Wynajęła więc na trzy godziny wyposażone w magnetofony ośmiośladowe Beck Studios w Wellingborough i przeniosła na taśmę pięć utworów: Boys, Dark Entries, Some Faces i Harry, przede wszystkim zaś dziewięciominutową wersję Bela Lugosi Is Dead. Zarejestrowała tę kompozycję w jednym podejściu, i właściwie sama zmiksowała nagranie, wysuwając wzorem dubowych rejestracji reggae bas i perkusję do przodu. Taśmę wysłała do małych firm płytowych, ale z żadnej nie otrzymała zachęcającej odpowiedzi. A jednak jej wysiłek nie poszedł na marne. 26 maja 1979 otwierała występ zespołu Throbbing Gristle w Guildhall w rodzinnym mieście i wręczyła swoje nagrania promotorowi koncertu. On zaś zainteresował nimi Pete'a Stennetta, właściciela małej londyńskiej firmy płytowej Small Wonder. Stennett, zachwycony przesyconym tajemniczą aurą utworem o Beli Lugosim, postanowił wydać go na maksisinglu.
Płyta ukazała się w sierpniu 1979 z dwoma utworami na stronie B: nową wersją Boys oraz Dark Entries. Okładkę ozdobiło ujęcie z klasycznego filmu niemego, mrocznego Gabinetu doktora Caligari Roberta Wiene z 1920. Utwór zwrócił na grupę uwagę - zrobił furorę na listach przebojów wytwórni niezależnych. Zaintrygowany nim John Peel, znany prezenter Radia BBC, udostępnił grupie studio Maida Vaie na cały dzień. Zarejestrowała wtedy na potrzeby rozgłośni kilka dalszych swoich kompozycji, jak God In An Alcove i A Spy In The Cab, a także przeróbkę Telegram Sam zespołu T. Rex. Innym następstwem popularności płytki były coraz częstsze zaproszenia na koncerty poza Northampton, zwłaszcza do Londynu, np. do Rock Garden i Billy's Club.
Sukces Bauhaus przerósł Small Wonder. Firma nie była w stanie zająć się karierą grupy. W końcu 1979 muzycy związali się więc z utworzoną wtedy wytwórnią Axis, niebawem przemianowaną na 4AD. Owocami tej współpracy były trzy single: Dark Entries/Untitled ze stycznia 1980, Terror Couple Kill Colonel/Scopes/Terror Couple Kill Colonel (Version) z czerwca i Telegram Sam/Crowds z października, przede wszystkim zaś album "In The Fiat Field" z października tego roku. Powstał latem w londyńskich Southern Studios. Chociaż muzykom brakowało jeszcze doświadczenia w pracy studyjnej, sami zdecydowali się produkować nagrania. Okładkę ozdobiła fotografia Homage To Purws De Chavannes Duane'a Michalsa. Płyta spotkała się z bardzo krytycznym przyjęciem ze strony prasy muzycznej, ale publiczności się spodobała - odniosła sukces na listach najlepiej sprzedawanych albumów wytwórni niezależnych, a na moment pojawiła się nawet na ogólnych listach bestsellerów.
Wypełniła ją muzyka surowa, pełna punkowej zadziorności, epatująca zgrzytliwymi, rozedrganymi dźwiękami gitary Asha oraz zawodzeniami Murphy'ego, przykuwająca uwagę atmosferą niepokoju i grozy (np. Dark Entries, Double Dare, In The Flat Field, A God In An Alcove, Dive, St. Vitus Dance, Sigmata Martyr, Nerves). Teksty dotyczyły często kontrowersyjnych tematów, np. Stigmata Martyr, nakreślony jaskrawymi barwami portret stygmatyka (na żywo ilustrowała go scena ukrzyżowania). Chociaż w późniejszych latach grupa nagrała płyty bardziej dojrzałe, bogatsze, efektowniejsze, właśnie album "In The Fiat Field", uważany za sztandarowe dokonanie rocka gotyckiego (sami muzycy odżegnywali się od związków z tym nurtem), zasługuje na miano jej arcydzieła. W 1980 dała ponad osiemdziesiąt koncertów w całym kraju (m.in. 10 kwietnia wystąpiła w Lyceum w Londynie u boku jednego ze swoich idoli - Gary'ego Glittera), a ponadto odbyła dwie krótkie trasy po Europie oraz jedną po Stanach i Kanadzie (w Nowym Jorku poznała Iggy'ego Popa).
Nie kryła, że zmierza ku sukcesom, co jednak nie bardzo podobało się Ivo Wattsowi-Russellowi, szefowi 4AD, dbającemu o elitarny charakter firmy. Przeszła więc do innej wytwórni, mieszczącej się w tym samym budynku i aż do tej pory powiązanej z 4AD - Beggars Banquet. Pierwszym owocem współpracy był singel Kick In The Eye/Satori, wydany w marcu 1981. Okazał się bardziej komercyjnym dokonaniem niż wcześniejsze nagrania Bauhaus - utwór Kick In The Eye przypominał dyskotekowe przeboje Davida Bowiego i został odnotowany na dalszych pozycjach list przebojów. W tym czasie, w lutym i marcu, grupa odbyła pierwszą dłuższą trasę po Stanach i Kanadzie (występy w klubach). W czerwcu na rynek trafił kolejny singel, The Passion Of Lovers. I tym razem na stronie A znalazła się piosenka dość chwytliwa, mieszcząca się jednak w ramach nowofalowej konwencji. Stronę B wypełniły natomiast cztery nagrania dokonane przez muzyków osobno - coś pośredniego między żartami muzycznymi a eksperymentami dźwiękowymi - połączone w intrygującą całość. Grupa promowała płytkę na krótkiej trasie po kraju z zespołem The Birthday Party, ale z niewielkim sukcesem.
W październiku 1981 ukazał się drugi album formacji, "Mask", nagrany głównie w londyńskich Playground Studios, znowu wyprodukowany przez samych muzyków. Okładkę ozdobił rysunek Danny'ego, wbrew jego intencjom interpretowany jako portret Bauhaus. Płyta robiła wrażenie dzieła bardziej przemyślanego, staranniej przygotowanego i dojrzalszego niż poprzednia, chociaż niektóre utwory powstały w wyniku zespołowych improwizacji w studiu; najlepszy przykład to Of Lillies And Remains, stworzony na poczekaniu i nagrany w jednym podejściu (nawet tekst Murphy'ego i J., oparty na zapisie snu pierwszego z nich, narodził się podczas sesji). Na pewno była dokonaniem bardziej urozmaiconym; utworom niezwykle ekspresyjnym (np. Hair Of The Dog, Muscle In Plastic) towarzyszyły tym razem kompozycje urzekająco nastrojowe (np. Hollow Hills). Aby uczynić swoją muzykę bardziej chwytliwą, formacja znowu wprowadziła w niektórych nagraniach dyskotekowe rytmy (np. Hair Of The Dog). Wzbogaciła też brzmienie, sięgając np. po fortepian i syntezator, a w nagraniu In Fear Of Fear - saksofon. Większość utworów zachowała mimo wszystko niepokojącą atmosferę wcześniejszych dokonań, głównie dzięki coraz bardziej intrygującym pod względem brzmieniowym partiom gitary Asha (na jego oryginalny sposób gry zwrócił w tym czasie uwagę zespół Siouxsie And The Banshees i proponował mu nawet współpracę, ale musiał się pogodzić z odmową). Grupa promowała album na dużych trasach po Wielkiej Brytanii i innych krajach europejskich. Zrealizowała też niezwykły teledysk do utworu Mask (potwierdzający fascynację niemieckim ekspresjonizmem). A ponadto w lutym 1982 wydała singel z nową wersją Kick In The Eye (na stronie B utwór Larwax). Ale album nie osiągnął spodziewanego sukcesu, chociaż rozszedł się lepiej niż poprzedni (na listach bestsellerów dotarł do pozycji trzydziestej).
Kolejną przymiarką do list przebojów był singel Spirit/Terror Couple Kill Colonel (wersja koncertowa) z czerwca 1982. Grupa zatrudniła tym razem producenta, Hugh Jonesa, aby nadał utworowi Spirit komercyjny kolor. Wynikiem było nagranie, którego sama od początku nienawidziła (później przygotowała zupełnie inną wersję Spirit i włączyła do programu płyty "The Sky's Gone Out"), a które w dodatku nie spodobało się publiczności. W tym czasie znowu intensywnie koncertowała, m.in. we Włoszech i Stanach. A po powrocie do kraju zaszyła się w studiu Rockfield w Monmouth w Walii i tam przy pomocy Dereka Tompkinsa jako realizatora i anonimowego współproducenta (wspomagał ją już podczas rejestracji Bela Lugosi Is Dead) zrealizowała album "The Sky's Gone Out". Wydany w październiku 1982, okazał się dziełem dość nierównym. Na stronie A znalazło się pięć kompozycji z różnych półek: In The Night - wczesne dzieło, dla którego zabrakło miejsca na "In The Fiat Field", przywołujące klimat tej płyty, Third Uncle - wzięta z sesji radiowej, a więc nagrana w studiu na żywo, porywająca wersja piosenki Briana Eno, Spirit -nowe opracowanie utworu znanego już z singla, Swing The Heartache - męcząca, kanciasta, dysonansowa muzyka zaimprowizowana w studiu, a wreszcie Sevent Hedges -zgrabna ballada ukazująca bardziej komercyjne oblicze formacji.
Stronę B wypełniły utwory stworzone podczas sesji, zazwyczaj wymęczone, odarte z pomysłów, chaotyczne, jak The Three Shadows w trzech częściach i kolażowy Exquisite Corpse. Jedyną kompozycją wśród nich nie pozbawioną wdzięku była urokliwa piosenka All We Ever Wanted Was Everything. Do pierwszych trzydziestu tysięcy egzemplarzy "The Sky's Gone Out" dodawano drugą płytę, później wydaną też osobno - "Press The Eject And Give Me The Tape" z nagraniami koncertowymi dokonanymi 31 października 1981 w Liverpoolu, 9 listopada tego roku w Londynie i 24 lutego 1982 również w Londynie (m.in. kapitalna, monumentalna wersja Bela Lugosi Is Dead oraz świetne wykonanie Rose Garden Funeral Of Sores Johna Cale'a).
Grupa nie wierzyła, by któryś utwór ze "The Sky's Gone Out" mógł ją wprowadzić na listy przebojów. Na promujący płytę singel wybrała więc nagranie radiowe z tego okresu -porywającą przeróbkę piosenki Ziggy Stardust Davida Bowiego (na stronie B powtórzyła Third Uncle, a na maksisinglu dodała m.in. koncertową wersję Waiting For The Man The Velvet Underground, nagraną z gościnnym udziałem Nico, później włączoną też do programu kompaktowego wydania "Press The Eject And Give Me The Tape"). I był to strzał w dziesiątkę. Właśnie ta płytka przyniosła Bauhaus upragnioną popularność. A jej sukces sprawił, że i album "The Sky's Gone Out" zrobił furorę na listach bestsellerów. Gwiazdorską pozycję formacji ugruntował zaś wampiryczny film Hunger (Zagadka nieśmiertelności; 1982, reż. Tony Ścott; w rolach głównych - Catherine Denevue i David Bowie), rozpoczynający się nakręconą - w londyńskim klubie Heaven sceną wykonania utworu Bela Lugosi Is Dead. Po kolejnej trasie po kraju - w październiku z udziałem Southern Death Cult - grupa odbyła najbardziej udane tournee po Stanach. A zaraz po powrocie do kraju nagrała utwory Lagartija Nick i Paranoia! Paranoia, wydane w styczniu 1983 na następnym singlu.
Sukces zniszczył Bauhaus. Media zaczęły wyróżniać Murphy'ego, z czym nie bardzo mogli się pogodzić pozostali muzycy, to oni bowiem byli głównymi twórcami repertuaru (nawet teksty pisał często J.). W formacji pojawiły się niesnaski i już na początku 1983 rozważano jej rozwiązanie. Ostatecznie jednak zdecydowano się nagrać - znowu w Rockfield i znowu z Tompkinsem - jeszcze jedną płytę, "Burning From The Inside". Tymczasem Murphy zachorował na zapalenie płuc i trafił do szpitala. Miał nadzieję, że grupa przełoży sesję. Ale Ash, J. i Haskins uznali, że bez kolegi, z którym coraz trudniej się porozumiewali, stworzą muzykę lepszą niż z nim, i zabrali się do pracy. Gdy Murphy zjawił się w Rockfield, nie tylko zdążyli skomponować większość utworów, ale też do prawie wszystkich nagrali podkłady, a do dwóch, King Volcano i Hope, także partie wokalne (zaśpiewali Ash i J.). W tej sytuacji wokalista włączył się w pracę nad albumem tylko w niewielkim zakresie. Wynikiem była całość nieco zaskakująca. Mimo kilku utworów bliskich dawnego stylu, np. Antonin Artaud, nie ulegało wątpliwości, że Ash, J. i Haskins postanowili zwrócić się ku innej muzyce, wysmakowanej, subtelnej, niemal zupełnie pozbawionej demonicznej otoczki, np. King Volcano, Slice Of Life, Kingdom's Corning, Hope. Zapewne w tym kierunku grupa podążyłaby w późniejszym okresie. Niestety, gdy w połowie lipca 1983 album trafił na rynek, przyjęty z entuzjazmem zarówno przez prasę muzyczną, jak i przez fanów (wcześniej, w kwietniu, ukazał się singel She's In Parties/Departure), formacji już nie było.
Po długiej trasie, obejmującej Francję, Grecję, Izrael, Hongkong i Japonię, pożegnała się z brytyjską publicznością koncertami 4 i 5 lipca w londyńskim Hammersmith Palais. Gdy 5 lipca schodziła ze sceny, J. powiedział do mikrofonu: "Niech spoczywa w spokoju", a słowa te stały się w 1992 tytułem albumu dokumentującego jej ostatni występ -"Rest In Peace - The Final Concert". Bezpośrednio po jej rozwiązaniu, latem 1983, członkowie fan clubu Bauhaus otrzymali singel z dwoma wcześniej nie publikowanymi utworami, własnym Sanity Assassin (później dodanym do kompaktowej wersji "Burning From The Inside") oraz przeróbką starego przeboju Normana Greenbauma Spirit In The Sky.
Latem 1998, po piętnastu latach, grupa wznowiła działalność, ale ograniczyła się wtedy niemal wyłącznie do koncertów. Zaczęła od Stanów (wystartowała 10 lipca w Palladium Theater w Los Angeles), a jesienią odbyła też trasę po Europie, obejmującą m.in. Wielką Brytanię, Francję, Hiszpanię, Włochy, Belgię i Niemcy. Występ w Hammerstein Ballroom w Nowym Jorku został w listopadzie 1999 udokumentowany albumem "Gotham". Wypełniły go ekscytujące wersje utworów z całego okresu kariery Bauhaus, ale przede wszystkim z pierwszych lat, jak Bela Lugosi Is Dead, Double Dare, In The Flat Field, A God In An Alcove i Terror Couple Kill Colonel. W programie znalazło się też nowe nagranie studyjne - przeróbka Severence zespołu Dead Can Dance. Kolejne, The Dog's A Vapour, trafiło na filmową płytę "Heavy Metal - Fakk 2" (Restless, 2000).
W latach dziewięćdziesiątych formacja doczekała się hołdów w postaci albumów "Tribute To Bauhaus" (Cleopatra, 1996) i "Bela - A Tribute To Bauhaus" (Doppelganger, 1998) z jej utworami w różnych wykonaniach.
Murphy po rozwiązaniu Bauhaus utworzył napierw duet Dali's Car z Mickiem Karnem z Japan, a później działał jako solista. Ash i Haskins założyli zespół Tones On Tail, a następnie z J. - Love And Rockets. Ponadto Ash (jako Daniel Ash) i J. nagrywali indywidualnie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bela Lugosi' s dead/Boys/Dark entries	Bauhaus	08.1979	-	-	Small Wonder TEENY 2	[written by Bauhaus][produced by Bauhaus]
Dark entries/Untitled	Bauhaus	01.1980	-	-	Axis AXIS 3	[written by Bauhaus][produced by Bauhaus]
Terror couple kill colonel/Scopes/Terror couple kill colonel II	Bauhaus	06.1980	-	-	4.A.D. AD 7	[written by Bauhaus][produced by Bauhaus]
Telegram Sam/Crowds	Bauhaus	10.1980	-	-	4.A.D. AD 17	[written by Marc Bolan][produced by Bauhaus]
Kick in the eye/Satori	Bauhaus	03.1981	59[3]	-	Beggars Banquet BEG 54	[written by Bauhaus][produced by Bauhaus]
The passion of lovers/1:2:3:4	Bauhaus	06.1981	56[2]	-	Beggars Banquet BEG 59	[written by Marc Bolan][produced by Bauhaus]
Searching for Satori EP.	Bauhaus	02.1982	45[4]	-	Beggars Banquet BEG 74	[written by Bauhaus][produced by Bauhaus]
Spirit /Terror couple kill colonel [live]	Bauhaus	06.1982	42[5]	-	Beggars Banquet BEG 79	[written by Marc Bolan][produced by Hugh Jones]
Ziggy Stardust/Third uncle [live]	Bauhaus	09.1982	15[7]	-	Beggars Banquet BEG 83	[written by David Bowie][produced by Bauhaus]
Lagartija Nick/Paranoja! Paranoja!	Bauhaus	01.1983	44[4]	-	Beggars Banquet BEG 88	[written by Bauhaus][produced by Bauhaus]
She' s in parties/Departure	Bauhaus	04.1983	26[6]	-	Beggars Banquet BEG 91	[written by Bauhaus][produced by Bauhaus]
The Singles 1981-1983 EP.	Bauhaus	10.1983	52[4]	-	Beggars Banquet BAD 312	[produced by Bauhaus, Hugh Jones, John Sparrow]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In the flat field	Bauhaus	11.1980	72[1]	-	4 AD CAD 13	[produced by Bauhaus]
Mask	Bauhaus	10.1981	30[5]	-	Beggars Banquet BEGA 29	[silver-UK][produced by Bauhaus]
The sky' s gone out	Bauhaus	10.1982	4[6]	-	Beggars Banquet BEGA 42	[silver-UK][produced by Bauhaus]
Burning from the inside	Bauhaus	07.1983	13[10]	-	Beggars Banquet BEGA 45	[produced by Bauhaus]
1979-1983	Bauhaus	11.1985	36[2]	-	Beggars Banquet BEGA 64	[silver-UK][produced by Bauhaus, Hugh Jones]
Swing the heartache-The BBC Session	Bauhaus	08.1989	-	169[6]	Beggars Banquet 9804
Go Away White	Bauhaus	03.2008	-	105	Bauhaus Music BAULP 001	[produced by Bauhaus]

Bon Iver

Justin Vernon lepiej znany pod pseudonimem Bon Iver (ur. 30 kwietnia 1981r w Eau Claire) - amerykański artysta wykonujący muzykę typu indie folk oraz poezję śpiewaną. 'Bon Iver' to również nazwa jego zespołu. Obecnie projekt składa się z członków: Justin Vernon, Mike Noyce i Sean Carey.
 Nazwa Bon Iver, oznacza połączenie francuskiego "bon hiver" (dobra zima) oraz niewłaściwie wymówionego "bon ivre" (nieźle nachlany).

Bon Iver to imię piosenkarza i autora tekstów, które Justin Vernon wybrał dla swojego solowego projektu, kiedy w 2006 roku wycofał się do chaty w Wisconsin. Wyszedł z izolacji z albumem „For Emma, Forever Ago”, który stał się probierzem indie folku.

 

  Delikatne brzdąkanie gitar akustycznych, subtelne aranżacje i omdlewający falset Vernona połączyły się, tworząc nastrój, który przypominał opuszczone lasy Radiohead nagrane przy świecach. To był dźwięk, który rezonował z wieloma ludźmi, a Vernon stał się czymś w rodzaju brodatej sensacji - fetowany przez tak różne sklepy, jak Mojo i Late Night z Davidem Lettermanem, i współpracujący z Kanye Westem (pierwsze z wielu spotkań z hip-hopowym artystów hop przez kolejne lata). 

 

 W przypadku Bon Iver z 2011 roku Vernon odszedł od wyciszonej intymności pierwszego LP na rzecz większego, niemal orkiestrowego brzmienia, które zawierało również elementy późnego R&B. Następnie wybrał objazd w stronę postrzępionej elektroniki na 22, A Million z 2016 roku, po czym zmieszał różne strumienie brzmienia Bon Iver w spójną całość na albumie I, I z 2019 roku, na którym wystąpiło prawie 50 muzyków.  

 

Historia Bon Iver zaczyna się od rozpadu indie-folkowego zespołu Justina Vernona, DeYarmond Edison. Chociaż powstał w Wisconsin, zespół przeniósł się do Raleigh w Północnej Karolinie, zanim rozpadł się z powodu różnic artystycznych. Vernon wrócił do Wisconsin, rozbijając obóz w odległej chatce w północnym lesie na trzy miesiące. Był to niezwykle twórczy okres dla Vernona; pisał i nagrywał introspekcyjne i emocjonalnie wyniszczone piosenki w 12-godzinnych seriach, a wiosną wydał debiutancki album z dziewięcioma utworami. Nazwał projekt Bon Iver (celowa błędna pisownia francuskiego wyrażenia „bon hiver”, co oznacza „dobra zima”), a płyta For Emma, Forever Ago została wydana przez Jagjaguwar na początku 2008 roku.  

 

 Do jego występów na żywo dołączył Sean Carey, Vernon koncertował we wschodnich Stanach Zjednoczonych i Kanadzie przez pozostałą część roku, dzieląc scenę z podobnie myślącym piosenkarzem i autorem tekstów Elvisem Perkinsem. W miarę upływu roku album stał się dość popularny zarówno wśród kupujących, jak i krytyków, ostatecznie lądując na wielu listach „best of 2008” na koniec roku. 

 

W styczniu 2009 roku Bon Iver powrócił z EP-ką zawierającą stare i nowe piosenki, zatytułowaną Blood Bank. Jednym z fanów Vernona okazał się Kanye West, który pod koniec tego samego roku przywiózł go na Hawaje, aby dodał wokale do kilku utworów na albumie Westa My Beautiful Dark Twisted Fantasy z 2010 roku. Kiedy nadszedł czas, aby powrócić do własnej muzyki, Vernon kontynuował rozciąganie nóg, komponując orkiestrowe, bujnie zaaranżowane piosenki ludowe, które odwróciły się od intymnego brzmienia For Emmy. Nowe utwory zostały wydane następnego lata jako Bon Iver. 

 

Otrzymał ogólnie pozytywne recenzje, znalazł się na szczycie list przebojów w kilku krajach i zajął drugie miejsce w Ameryce. W lutym 2012 Bon Iver zdobył dwie nagrody Grammy: najlepszy album alternatywny i najlepszy nowy artysta. 

 

  Po roku koncertowania Vernon rzucił bombę, stwierdzając w wywiadzie, że Bon Iver „spada” i zamiast tego będzie pracował nad innymi projektami. Pierwszym z nich była jego bluesowa grupa Shouting Matches, która zagrała set na festiwalu Coachella w 2013 roku. Później tego samego roku inny z jego zespołów, Volcano Choir, wydał swój drugi album, Repave, a Vernon pojawił się w Yeezus Kanye Westa. Okazało się, że Bon Iver nie był tak zrujnowany, jak się wydawało, a projekt pojawiał się sporadycznie w ciągu następnych kilku lat, a zespół dostarczył cover „Come Talk to Me” Petera Gabriela na albumie piosenkarza And I'  ll Scratch Yours z 2013 roku i umieszczenie nowej piosenki „Heavenly Father” na ścieżce dźwiękowej do filmu Wish I Was Here z 2014 roku. 

 

 Po kolejnym oświadczeniu, że Bon Iver nie pracuje nad niczym nowym, zespół pojawił się na festiwalu, którego Vernon był współkuratorem z Aaronem Dessnerem z National, Eaux Claires Music & Arts Festival i wykonał dwie nowe piosenki. Wreszcie, na początku 2016 roku, Vernon nagrał, mówiąc, że Bon Iver nadal działa, a nowy album jest w przygotowaniu. Pojawił się także na albumie Jamesa Blake'a The Color in Anything w marcu, współtworząc piosenkę. 

 

Na festiwalu Eaux Claires Music & Arts 2016, który odbył się w sierpniu, Bon Iver zagrał set składający się z zupełnie nowych piosenek, a następnego dnia ogłosił nowy album, 22, A Million. Został wydany na Jagjaguwar we wrześniu 2016 roku i głównie unikał początków Vernona na rzecz posiekanego, dramatycznego brzmienia indie folktronica. 22, A Million był nominowany do nagrody Grammy za najlepszy album z muzyką alternatywną w 2017 roku. Vernon i grupa koncertowa Bon Iver (w skład której wchodzili Sean Carey, Matthew McCaughan, Mike Lewis i Andrew Fitzpatrick) zaczęli wprowadzać nowe piosenki do swoich koncertów w 2018 roku. Grali na różnych festiwalach i pokazach, często w towarzystwie zespołu tanecznego TU Dance.  

 

W międzyczasie Vernon i bardzo liczna grupa muzyków i śpiewaków - wśród których znaleźli się Moses Sumney, Jenn Wasner, Bruce Hornsby i James Blake - pracowali nad albumem, który zawierał trochę elektronicznego klimatu 22, A Million, jednocześnie sięgając do pełnego brzmienia drugiego albumu Bon Iver. Po krótkim okresie promocyjnym, który obejmował niespodziewane wydania i uderzające teledyski z udziałem członków TU Dance, I, I został wydany w sierpniu 2019 roku. 

 

Otrzymał nominacje do nagrody Grammy w kategorii Album Roku i Najlepszy Album z Muzyką Alternatywną, a także Record of Year za utwór „Hey, Ma”. W 2021 roku Vernon połączył siły z kompozytorem Nicholasem Britellem przy utworze „Second Nature”, który pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu Don't Look Up w reżyserii Adama McKaya .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blood Bank EP.	Bon Iver	01.2009	37[2]	16[6]	Jagjaguwar JAG 134	[written by Justin Vernon][produced by Justin Vernon]
Monster	Kanye West featuring Jay-Z, Rick Ross, Bon Iver and Nicki Minaj	11.2010	111	18[10]	Roc-A-Fella	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Kanye West,Shawn Carter,Mike Dean,William Roberts II,Onika Maraj,Patrick Reynolds,Justin Vernon][produced by Kanye West,Mike Dean,Plain Pat]
Dark Fantasy	Kanye West Featuring Teyana Taylor, Nicki Minaj & Bon Iver	12.2010	-	60[1]	Roc-A-Fella	[gold-US][written by Kanye West, Robert Diggs, Ernest Wilson, Jeff Bhasker, Mike Dean ,Malik Jones, Mike Oldfield ,Jon Anderson][produced by RZA, Kanye West, No I.D. ,Jeff Bhasker, Mike Dean]
Holocene/Come Talk to Me	Bon Iver	09.2011	-	118[1]	Jagjaguwar JAG 211	[platinum-US][gold-UK][written by Justin Vernon][produced by Justin Vernon]
Exile	Taylor Swift featuring Bon Iver	08.2020	8[9]	6[5]	EMI USUG 12002838	[gold-US][gold-UK][written by Taylor Swift, Joe Alwyn, Justin Vernon][produced by Aaron Dessner ,Joe Alwyn]
Evermore	Taylor Swift Featuring Bon Iver	12.2020	-	57[1]	Republic	[written by Taylor Swift, William Bowery, Justin Vernon][produced by Aaron Dessner ,Taylor Swift]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
For Emma, Forever Ago	Bon Iver	05.2008	42[12]	64[21]	4AD CAD 2809CD	[platinum-UK][platinum-US][produced by Justin Vernon]
Bon Iver	Bon Iver	06.2011	4[15]	2[35]	4AD CAD 3117CD	[gold-UK][platinum-US][produced by Justin Vernon]
iTunes Session (EP)	Bon Iver	07.2012	118	87[1]	Jagjaguwar	-
22, A Million	Bon Iver	10.2016	2[8]	2[12]	Jagjaguwar JAG 300CD	[gold-UK][produced by April Base, Justin Vernon ,Chris Messina]
I, I	Bon Iver	08.2019	11[5]	26[4]	Jagjaguwar JAG 350CD	[produced by Chris Messina ,Brad Cook, Justin Vernon]
Bon Iver, Bon Iver	Bon Iver	06.2011	4[15]	2[35]	4AD CAD 3117CD	[gold-UK][platinum-US][produced by Justin Vernon]
Bon Iver, Bon Iver	Bon Iver	06.2011	4[15]	2[35]	4AD CAD 3117CD	[gold-UK][platinum-US][produced by Justin Vernon]

Tommy Tutone

Tommy Tutone był zespołem power pop, najlepiej znany z  przeboju z 1981r "867-5309 / Jenny", który został nr 4 na liście Billboard Hot 100. Mimo że jest zwykle określany jako grupa z San Francisco , był w rzeczywistości pochodził z Willits, Kalifornia, w czasie ,gdy został wydany singiel "Jenny" .
 Utwór stał się tak popularny, że ludzie w Stanach Zjednoczonych do dziś wybierają ten numer telefonu i proszą o Jenny jako żart. Jeśli chodzi o słynny numer to był  to numer telefonu córki szefa policji w Buffalo , tak twierdził lider Tommy Heath.
Powszechnym błędem było to, że Tommy Tutone uważano za nazwisko wokalisty; a była to w rzeczywistości nazwa zespołu.Wokalistą  zespołu był Tommy Heath .

Heath i Jim Keller założyli zespół w 1978 roku, z Heathem  jako wokalistą i gitarzystą rytmicznym, również grającym na klawiszach okazyjnie; Keller grał na gitarze i śpiewał chórki. Heath i Keller były jedynymi stałymi członkami Tommy Tutone okresie świetności zespołu, a skład uzupełniali zmieniający się basiści i perkusiści. Basista Jon Lyons (oryginalne nazwisko Jonathan Lyons Terlep), który zastąpił oryginalnego basistę, Terry Nailsa (Steve Jones, Ozzy Osbourne) został później zastąpiony przez Grega Suttona, Pete Costello i Jimmy Jamesa.
 Mona Gnader, basista z Sammy Hagar , grał również z zespołem. Oryginalny perkusista Mickey Shine (Clover i perkusista na pierwszym albumie Elvisa Costello ) został zastąpiony przez Victora Carberry na drugim albumie zespołu. Carberry został z kolei zastąpiony przez Jerry Angela. Joe Lamond grał na perkusji w połowie lat osiemdziesiątych. John Cowsill z The Cowsills grał na perkusji (i śpiewał) na "867-5309 / Jenny."  Od 2001 roku , zespół składał się z Heatha, Jamesa, Grega Georgesona ( gitara), Andy Gauthiera (perkusja), a czasami Costello.
Tommy Heath został analitykiem komputerowym i przeniósł się do Portland w stanie Oregon, gdzie pracował w Cornerstone Revolutions.,choć obecnie mieszka w Santa Rosa w Kalifornii.W 2007 roku zespół podpisał kontrakt płytowy z Spectra Records.
Jim Keller został   dyrektorem  wydawnictwa Philipa Glassa, Dunvagen Music Publishers. Nadal występuje w Nowym Jorku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Angel Say No/The Blame	Tommy Tutone	05.1980	-	38[8][1]	Columbia 11 278	[written by J. Keller, T. Heath][produced by Ed E. Thacker]
867-5309/Jenny/Not Say Goodbye	Tommy Tutone	01.1982	-	4[27]	Columbia 02646	[gold-US][written by A. Call, J. Keller][produced by Chuck Plotkin, Tutone, Keller]
Which Man Are You/Only One	Tommy Tutone	07.1982	-	101[5]	Columbia 03002	[written by J. Keller, T. Heath][produced by Geoff Workman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tommy Tutone	Tommy Tutone	05.1980	-	68[13]	Columbia 36 372	-
Tommy Tutone 2	Tommy Tutone	02.1982	-	20[30]	Columbia 37 401	[produced by Chuck Plotkin, Geoff Workman]
National Emotion	Tommy Tutone	10.1983	-	179[3]	Columbia 38 425	-

Dannielle Gaha

Dannielle Gaha DeAndrea, używała pseudonimu Danni'elle, australijska piosenkarka. Koncertowała i nagrywała ze swoim australijskim kolegą  Johnem Farnhamem; ich duet z 1989r , "Communication", zadebiutował jako numer 13 na Australian Recording Industry Association (ARIA) Singles Chart.
 Przebywała w Londynie od 1992 do 1993 roku, gdzie wydała trzy single solowe, "Stuck in the Middle", "Do It for Love" i "Secret Love", które weszły na UK Singles Chart, , będąc pierwszą australijską artystką ,która pojawiła się na listach soul w Wielkiej Brytanii.
Jako Sheets Afyre, była częścią wokalnego duetu Nissan Cedrics, z Louise Anton, w komediowym show  ABC-TV   Club Buggery z 1995 roku, którego gospodarzem był Roy i HG. Nissan Cedrics wydały Going for a Song w 1997 roku. Swój debiutancki solowy album, You Do not Know Me, zawierający covery jazzowe, został wydany w 2002 roku.
 Jest siostrą producenta telewizyjnego  Edena Gaha. W 2007 roku wyszła za mąż za  Kyle DeAndrea i mieszkają razem w Los Angeles.

DeAndrea była wokalistą towarzyszącą Glennowi Shorrockowi (ex Little River Band) podczas jego turnee w latach 1980 i razem w duecie wydali singiel "One Million Minutes of Peace" na  International Year of Peace (1986).Po raz pierwszy przebiła się do szerszej publiczności w sierpniu 1989 roku śpiewająć w duecie z Johnem Farnham (ex-Little River Band) na singlu "Communication", który został numerem 13 na Australian Recording Industry Association (ARIA) Singles Chart.

  Koncertowała z Jasonem Donovanem jako wokalistka towarzysząca w 1990 roku, a na scenie śpiewała partię   Kylie Minogue  w "Especially for You" z Donovanem.  DeAndrea wydał jej debiutancki solowy singiel, "I Like It" w 1991 roku, a następnie   "Secret Love" w 1992 roku,który nie odniósł sukcesu na listach przebojów w Australii
 Pod koniec tego roku podpisała kontrakt z Epic Records i udała się do Wielkiej Brytanii. Jej pierwszy singiel w Wielkiej Brytanii "Stuck in the Middle" zadebiutował w czołowej 75-ce listy przebojów. Podobnie było w przypadku kolejnych dwóch singli pop. Pomimo sukcesu klubowego"Stuck in the Middle", nie udało się osiągnąć wielkiego sukcesu. Epic wydała "Do It for Love" w lutym 1993 roku, który uplasował się na obrzeżach Top 50. w Wielkiej Brytanii^.
  Ponownie utwór wrócił jako   klubowy remiks   takich luminarzy jak Creative Thieves, Dave Seaman (z Brothers in Rhythm) i Phil Kelsey.
W czerwcu 1993 roku,została wydana zremiksowana wersja DeAndrea   "Secret Love" , stając się w Wielkiej Brytanii klubowym hitem, debiutując jako   nr 41. Nagrała album  w tym czasie, zawierający   trzy wyżej wymienione single, ale Epic nie zdecydował się go  niestety wydać.
 Niektóre z utworów z tej sesji, takie jak Show Some Mercy, Waiting for the Rain To Fall, Never Said Goodbye można odsłuchać na YouTube. Na Soundcloud, jest więcej muzyki Gaha, w tym  z tego niewydanego albumu Show A Little Love , który następnie został  coverem boysbandu  Ultimate Kaos, zostając umiarkowanym hitem. Wszystkie single Gaha były dużymi przebojami na UK Club Hits, ale świadectwo szczególnej popularności "Secret Love" wśród klubowiczów, zostało potwierdzona w 1998 roku, kiedy Danny J Lewis samplował ją do "Wanna spend the night with you" , jego singiel, trafił na Top30 UK British Singles Chart.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stuck in the Middle	Dannielle Gaha	08.1992	68[2]	-	Epic 6581247	[written by Paul Gray][produced by John Waddel]
Do It for Love	Dannielle Gaha	02.1993	52[2]	-	Epic 6584612	-
Secret Love	Dannielle Gaha	06.1993	41[3]	-	Epic 659221 7	[produced by John Waddel]

Carbon/Silicon

Carbon/Silicon to rockowy duet składający się z Micka Jonesa (wcześniej z The Clash i Big Audio Dynamite) oraz Tony'ego Jamesa (wcześniej z Generation X i Sigue Sigue Sputnik). Zespół powstał około 2002 roku. Kariera pod wieloma względami podobna do wcześniejszej pracy Jonesa w Big Audio Dynamite.Carbon/Silicon ma na celu przełamanie tradycyjnego podejścia do rock and rolla. 

 

Zespół został opisany przez krytyka Alana McGee jako „… The Stones jammujący z laptopem”, ponieważ początkowo szeroko wykorzystywali sample w swoich nagraniach i występach na żywo, ale w ostatnich latach porzucili tę praktykę. Katalizatorem powstania zespołu był internet i wymiana plików. Pierwsza piosenka napisana przez Jonesa i Jamesa nosiła tytuł „MPFree”, w której wyrazili chęć przyjęcia technologii Internetu i udostępniania plików w interesie rozpowszechniania muzyki, a nie zysku. Zespół nadal udostępnia bezpłatnie bootlegi i nagrania na żywo za pośrednictwem własnej strony internetowej i strony fanowskiej.

 

  Carbon/Silicon nagrał cztery płyty demo: Sample This, Peace; Dope Factory Boogie; The Grand Delusion i The Homecoming. Pierwszy oficjalnie wydany album zespołu, ATOM (A Twist of Modern), zadebiutował na stronie internetowej zespołu 28 lipca 2006 roku. Kolejny album Western Front ukazał się wkrótce potem, 14 października 2006 roku i zawierał ponownie nagrane wersje ich wcześniejszych piosenek. 

 

 Trzeci album grupy, The Crackup Suite, został wydany w marcu 2007 roku. W tym samym miesiącu ogłoszono, że Leo „Eazykill” Williams, były kolega z zespołu Jonesa z BAD, zagra na basie dla grupy, a Dominic Greensmith, dawniej Reef, zajmie  gniazdo bębna. Zespół wydał następnie dwie EP-ki i kolejny album The Last Post i koncertował, w tym na Isle of Wight Festival i występach w USA.  

 

W 2008 roku, we współpracy z Callicore Studio, Carbon / Silicon wydało animowany teledysk do „The News”, piosenki z albumu The Last Post . W styczniu 2008 roku, co jest postrzegane jako powrót do korzeni, zespół zagrał 7 cotygodniowych koncertów w maleńkim lokalu Inn on the Green w Ladbroke Grove w Londynie. Na pierwszym koncercie Topper Headon (kolega Jonesa z The Clash) wstał i zagrał z zespołem dwie piosenki. Córka Jonesa, Lauren, śpiewała z zespołem w Carbon Casino 3 i 4 w setach wyróżnionych przez Hitsville UK. 

 

 Podczas ostatniego koncertu, Carbon Casino 7, Alabama Three weszli na scenę z Jonesem i Jamesem, aby wykonać motyw z amerykańskiego serialu telewizyjnego The Sopranos. Przez cały czas trwania biegu wsparcie zapewniały zespoły z zachodniego Londynu, Taurus Trakker, The Rotten Hill Gang i The Self, autor tekstów John Byrne, ikony Pete Wylie, Glen Matlock, James Dean-Bradfield, John Cooper Clarke i nowe młode zespoły, w tym West London's The Dirty Curtains, zespół z północnego Londynu The Usual Suspects and the Savage Nomads. 

 

 W 2009 roku zespół wydał The Carbon Bubble - czwarty pełnometrażowy cyfrowy album - bezpłatnie na swojej oficjalnej stronie internetowej. W 2010 roku nastąpiła dalsza zmiana składu, kiedy Jesse Wood zastąpił Leo Williamsa na basie, a zespół wystąpił na wielu festiwalach w międzynarodowych miejscach, w tym na festiwalu Neapolis (Neapol)  i Arthur's Day (Dublin).  Później w 2010 roku ich cztery bezpłatne albumy w wersji cyfrowej zostały usunięte z ich witryny i wydane komercyjnie w iTunes i Amazon.  

 

The Crackup Suite został przemianowany na The Crackup Suite Parts 1 and 2 i dodano do niego sześć dodatkowych utworów (z których cztery były wcześniej niepublikowane), a Carbon Bubble dodał dwa wcześniej niepublikowane utwory. 

 

Od tego czasu Carbon/Silicon nie był aktywny poza kilkoma rozproszonymi trasami koncertowymi. Na początku 2013 roku wydali komercyjnie jedną dodatkową piosenkę do pobrania, zatytułowaną Big Surprise (z towarzyszącym jej wideo na YouTube), co spowodowało, że fani mieli przez chwilę nadzieję, że nadejdzie więcej, ale był to tylko fragment ich wcześniejszych nagrań i wydaje się, że nic więcej jest w tej chwili w trakcie prac.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The News	Carbon/Silicon	06.2007	59[1]	-	CARBON SILICON CS 1001	[written by Tony James, Mick Jones][produced by Tony James, Mick Jones]
Magic Suitcase (EP) / Acton Zulus / Soylent Green / Third World War Poetry	Carbon/Silicon	09.2007	172[1]	-	CARBON SILICON CS 1002	[written by Tony James, Mick Jones][produced by Tony James, Mick Jones]

Teena Marie

Mary Christine Brockert (ur. 5 marca 1956 r- zm. 26 grudnia 2010r), zawodowo znana jako Teena Marie , była amerykańską piosenkarką i autorką tekstów, muzykiem, kompozytorem, aranżerem i producentem. Była znana pod pseudonimem z dzieciństwa Tina , zanim przyjęła pseudonim sceniczny Teena Marie, a później zyskała przydomek Lady T  , nadany jej przez jej współpracownika i przyjaciela, Ricka Jamesa.  

Była znana ze swojego charakterystycznego sopranowego wokalu,  co sprawiło, że wielu słuchaczy uwierzyło, że jest czarna. Jej sukces w muzyce R&B i soul oraz lojalność wobec tych gatunków zapewniły jej tytuł Ivory Queen of Soul.  

Wczesne lata z Motown

Grała na gitarze rytmicznej, klawiszach i kongach. Teena Marie była czterokrotnie nominowana do nagrody Grammy, zdobywając ją pośmiertnie w 2023 roku jako uznana autorka tekstów (jako Mary Christine Brockert) w przeboju Beyonce „Cuff It”.

Teena wywołała falę swoim debiutanckim singlem „I'm a Sucker for Your Love” (1979), po kilku bezowocnych latach rozwoju z Motown. Po tym artystycznym impulsie, jaki otrzymała dzięki współpracy z Rickiem Jamesem, naprawdę doszła do siebie dzięki swoim drugim, trzecim i czwartym albumom, a mianowicie Lady T, Irons in the Fire i nominowanemu do nagrody Grammy It Must Be Magic (1980-1981). ), w którym to momencie stała się samowystarczalna jako producentka i autorka, choć wciąż była zapaloną współpracowniczką. 

Chociaż „I Need Your Lovin” z trzeciego LP i „Lovergirl” zaczerpnięte ze Starchild (1984) stanowią jej niewielką liczbę popowych hitów, Teena była i pozostaje podstawą czarnego radia z hitami R&B, takimi jak „ Behind the Groove”, „Square Biz” i „Ooh La La La”, wraz z licznymi piosenkami w jej obszernym katalogu ponadczasowych materiałów. 

Teena przeżyła kolejny twórczy rozkwit dzięki albumom   La Doña (2004), Sapphire (2006) i Congo Square (2009), kiedy w 2010 roku jej życie zostało przerwane. 

 Teena Marie-biografia

  Pochodząca z Południowej Kalifornii Teena Marie urodziła się jako Mary Christine Brockert w Santa Monica i wychowała się w dzielnicach Mission Hills i Venice w Los Angeles. W wieku ośmiu lat, w 1964 roku, stepowała w jednym z odcinków The Beverly Hillbillies, a w szkole średniej działała w teatrze muzycznym, ale najpierw pociągała ją szeroka gama muzyczna. Nauczyła się grać na kilku instrumentach, zaczynając od gitary, basu i kong, a przed maturą prowadziła swój pierwszy zespół.

  To właśnie w kolejnym zespole z najlepszym przyjacielem Mickeyem Hearnem i bratem Tonym Brockertem Teena została odkryta przez Hala Davisa. Wybitny scenarzysta/producent Davis załatwił udział w przesłuchaniu zespołu  u Berry'ego Gordy'ego z wytwórni Motown, który wybrał ich do roli w filmie The Innkeeper. Projekt został odrzucony, chociaż Teena znalazła się na liście Motown pod koniec 1975 roku. 

W ciągu następnych kilku lat Teena nagrywała materiał z Ronniem McNeirem, Winstonem Monseque, duetem Kenny Kerner i Richie Wise oraz samym Gordym jako producentami. Żadne z nich nie zostało uznane za nadające się do wydania, chociaż Teena w tej fazie umieściła balladę, której była współautorką, „Just as Long as There Is You” na albumie Tata Vegi Full Speed Ahead z 1976 roku, wyprodukowanym przez Monseque. 

 Współpraca z Rickiem Jamesem

 Poprzez menedżera Winnie Jonesa, pracownika wydawnictwa Motown Jobete, Teena została następnie połączona z wschodzącym czarodziejem funku Rickiem Jamesem. Obaj natychmiast nawiązali kontakt i przy wsparciu ze strony Jamesa z Stone City Band stworzyli debiutancki album Teeny. Wydany przez spółkę zależną Motown, Gordy, podobnie jak James, Wild and Peaceful wszedł na listę Billboard's Soul Albums na początku maja 1979 roku, a kilka tygodni później główny singiel „I'm a Sucker for Your Love” znalazł się na liście Hot Soul Singles.  

Sukces Wild and Peaceful, podobnie jak większości kolejnych albumów Teeny, okazał się trwały, pozostając na listach przebojów przez sześć miesięcy. Choć odniósł sukces - osiągnął 18. miejsce na liście soul, album jedynie wskazywał na potencjał Teeny. W większości była to prezentacja jej wokalu oraz pisania i produkcji Jamesa.  

Teena jest współautorką tylko „I'm Gonna Have My Cake (And Eat It Too)”, jedynej piosenki, w której grała na instrumencie (fortepian). Co więcej, część materiałów pochodziła z drugiej ręki. „I'm a Sucker for Your Love” był przeznaczony dla Diany Ross, ale kiedy wytwórnia Motown odrzuciła pomysł Jamesa, by wyprodukować cały album dla byłej Supremes, cofnął go. Teena zdobyła kolejną zasługę jako autorka piosenek Motown w 1979 roku z „Happiness”, z Apollo, jednym albumem Gordy'ego w rodzinnym członkostwie i wytwórni.  

 Lady T

Kierując się jej głosem i brakiem towarzyszących jej portretów w opakowaniu Wild and Peaceful, słuchacze założyli, że Teena Marie jest czarna. Wizja Motown dotycząca rozwijającej się bazy fanów Teeny nie była dokładnie prorocza, o czym świadczy promocyjna trasa koncertowa zarezerwowana dla wsparcia Shauna Cassidy'ego. To postrzeganie - i wszelkie wyobrażenie, że Teena była jedynie raczkującą protegowaną - zmieniło się wraz z charakteryzacją, prezentacją i przyjęciem wydawnictw Lady T i Irons in the Fire z 1980 roku. Na pierwszy z tych dwóch albumów Teena zwróciła się do Richarda Rudolpha, męża i muzycznego partnera jednej z jej inspiracji, Minnie Riperton, która niedawno zmarła na raka. Teena i Rudolph wspólnie wyprodukowali album, a także byli współautorami niektórych piosenek, w szczególności tanecznej funkowej bomby „Behind the Groove”, która znalazła się na 21. miejscu listy przebojów muzyki soul. 

Teena napisała i współzaaranżowała „Aladdin's Lamp”, piosenkę, która w pewnym stopniu przypomina twórczość Riperton sprzed dekady. Wśród głosów w tle tej piosenki był głos Jill Jones, córki Winnie Jones, która wraz z Teeną napisała kolejną piosenkę na LP, „Young Girl in Love”. Teena zachowała inny związek ze swoimi początkami z „You're All the Boogie I Need”, napisanym z Mickeyem Hearnem (który kontynuował długoterminową współpracę z Teeną). Na albumie słychać także głos mówiącej wówczas młodej córki Riperton i Rudolpha, Mayi Rudolph. Lady T miała tylko sześć miesięcy, kiedy trzeci album Teeny był gotowy. Irons in the Fire, napisany, wyprodukowany i zaaranżowany przez Teenę, zaowocował jej drugim wpisem w pierwszej dziesiątce soulowej listy i pierwszym przebojem popowym z Top 40, „I Need Your Lovin'”, i osiągnął dziewiąte miejsce na liście albumów soulowych.  

LP. Street Songs

  Kolejny wielki rok miała Teena w 1981 roku. Wystąpiła w duecie z Rickiem Jamesem w audycji radiowej Black z „Fire and Desire” z multi-platynowego albumu Street Songs, a także asystowała innemu zespołowi Motown, Ozone, w „Gigolette”. Pomiędzy tymi dwoma występami wydała Irons in the Fire. Podczas gdy wszystkie nagrania Teeny są przepełnione poczuciem wdzięczności za jej inspiracje, to przenika Irons in the Fire, set z ukłonami i hołdami złożonymi między innymi Marvelettes, Aretha Franklin, Donny Hathaway i Johnowi Lennonowi, a także chórki z Temptations.  

Teena wzięła przykład z „Rapture” Blondie, by rapować w trzecim soulowym hicie „Square Biz”, w którym odwołuje się do kilku dodatkowych wpływów. It Must Be Magic, który osiągnął 23 miejsce na głównej liście albumów Billboard   wówczas najlepiej sprzedające się wydawnictwo Teeny - był pierwszym albumem Teeny, który otrzymał złoty certyfikat RIAA i był nominowany do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy wokal R&B Performance, Female (wygrana w tym roku przez Franklin ). 

Pomimo rosnącego stosu wyróżnień, relacje Teeny z Motown stały się tak napięte, że przejawiały się w procesie sądowym i inicjatywie Brockert (lub Teena Marie Law), która stanowi, że wytwórnia nie może utrzymywać artysty w ramach kontraktu, jednocześnie wstrzymując nowe nagrania tego artysty. (Teena zauważyła później, że pomogło to Lutherowi Vandrossowi i Mary Jane Girls wyjść z podobnych sytuacji związanych z wytwórnią).

Lata w Epic

  Teena opuściła Motown i podpisała umowę z Epic, która umożliwiła jej również założenie własnej firmy wydawniczej. Jej druga era wytwórni rozpoczęła się w 1983 roku od Robbery, pierwszego albumu, na który sama napisała cały materiał. Dodając trochę więcej rocka i latynoskiego jazzu do swojego miksu, Teena otrzymała również niewielką pomoc od Patrice'a Rushena i Stanleya Clarke'a, a dzięki „Fix It” i „Midnight Magnet” wypuściła dwa kolejne hity do Top 40 listy Billboard's Black Chart. Popowy sukces był dla Teeny nieuchwytny, ale zapewniła sobie pierwsze miejsce w pierwszej dziesiątce listy Hot 100 dzięki głównemu singlowi z następnego albumu. „Lovergirl” osiągnął czwarte miejsce, napędzając rockowego rodzica LP Starchild do złotego statusu i przyniósł Teenie drugą nominację do nagrody Grammy w kategorii Best R&B Vocal Performance, Female. Nagrodę ponownie zdobyła Aretha Franklin,   filmem „Freeway of Love” ,współautorem scenariusza i producentem  był Narada Michael  Walden , przypadkowo należący do gwiazdorskiej obsady drugoplanowej Starchild, w której znaleźli się Ronnie McNeir i Leon Ware. 

Po tym, jak wyprodukowała i napisała dla Q.T. Hush, jej zespołu wspierającego w Epic, wybrała jeszcze cięższe brzmienie dla Emerald City   w 1986 roku. . Te trzy ostatnie płyty Epic dały siedem singli, w tym   klasyczną balladę „Ooo La La La”, która znalazła się na szczycie list przebojów Hot Black Singles, interpolując następną dekadę w „Fu-Gee-La” Fugees. 

Dalsze lata 

 Passion Play, wydany własnym sumptem w 1994 roku, poprzedziła kilkuletnia przerwa i kolejne dziesięć lat minęło, zanim Teena wydała kolejny album. Teena poświęciła większość tego czasu na wychowanie córki. Na początku 2000 roku artysta znalazł mało prawdopodobną, choć bardzo gościnną wytwórnię Cash Money Records, odnoszącą ogromne sukcesy wytwórnię rapową z siedzibą w Nowym Orleanie. Dla Cash Money wydała La Doña w 2004r i Sapphire w 2006r. Oba weszły na trzecie miejsce na liście R&B / hip-hop. Ten pierwszy zajął również szóste miejsce na głównej liście albumów, co było najwyższym wynikiem Teeny, i zawierał jej trzecie nagranie nominowane do nagrody Grammy, „I'm Still in Love”. Sesje Cash Money zrobiły miejsce na gościnne występy między innymi Ricka Jamesa, Geralda Leverta, Smokeya Robinsona, MC Lyte i córki Teeny, Alii Rose.  

Swobodna współpraca była kontynuowana w Congo Square, wydaniu Stax z 2009 roku z George'em Duke'em, Shirley Murdock, Howardem Hewettem i Faith Evans na pokładzie. 

Śmierć i nagrania pośmiertne

 26 grudnia 2010 roku Teena zmarła z przyczyn naturalnych. Przez sześć lat, do miesiąca przed śmiercią, cierpiała na drgawki po uderzeniu w głowę spadającą ramą obrazu podczas snu w pokoju hotelowym. Pojawiły się liczne antologie, wznowienia i wydania pośmiertne. First Class Love: Rare Tee skompilował sesje Motown przed debiutem na dwóch płytach i został wydany w 2011 roku. Ostatnie nagrania studyjne Teeny, pod nadzorem Alii Rose, zostały wydane dwa lata później jako Beautiful. John Morales Presents Teena Marie: Love Songs & Funky Beats, utworzony w 2021 roku, oferował  nowe remiksy hitów i starsze nagrania z wykorzystaniem oryginalnych taśm studyjnych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm A Sucker For Your Love/Deja Vu (I've Been Here Before)	Teena Marie	08.1979	43[8]	102[3]	Gordy 7169	[written by Rick James][produced by Rick James, Art Stewart][8[21].R&B Chart]
Don't Look Back	Teena Marie	10.1979	-	-	Gordy 7173	[written by W. Robinson, R. White][produced by Rick James, Art Stewart][91[4].R&B Chart]
Can It Be Love/Too Many Colors (Tee's Interlude)	Teena Marie	03.1980	-	-	Gordy 7180	[written by T. Marie, D. Wedlaw][produced by Richard Rudolph][57[9].R&B Chart]
Behind The Groove/You're All The Boogie I Need	Teena Marie	05.1980	6[10]	-	Gordy 7184	[written by T. Marie, R. Rudolph][produced by Richard Rudolph, Teena Marie][21[13].R&B Chart]
I need your lovin'/Irons In The Fire	Teena Marie	11.1980	28[6]	37[14]	Gordy 7189	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][9[23].R&B Chart]
Young Love/First Class Love	Teena Marie	02.1981	-	-	Gordy 7194	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][41[10].R&B Chart]
Square biz	Teena Marie	07.1981	-	50[13]	Gordy 7202	[written by T. Marie, A. McGrier][produced by Teena Marie][3[19].R&B Chart]
It Must Be Magic/Yes Indeed	Teena Marie	10.1981	-	-	Gordy 7212	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][30[9].R&B Chart]
Portuguese Love/The Ballad Of Cradle Rob And Me	Teena Marie	11.1981	-	-	Gordy 7216	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][54[10].R&B Chart]
Fix It (Part 1)/Fix It (Part 2)	Teena Marie	10.1983	-	-	Epic 4124	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][21[12].R&B Chart]
Midnight Magnet	Teena Marie	12.1983	-	-	Epic 04271	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][36[15].R&B Chart]
Dear Lover/Playboy	Teena Marie	04.1984	-	-	Epic 04415	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][77[4].R&B Chart]
Lover girl	Teena Marie	12.1984	76[3]	4[24]	Epic 04619	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][9[19].R&B Chart]
Jammin'	Teena Marie	04.1985	-	81[3]	Epic 04738	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][45[10].R&B Chart]
Out On A Limb/Starchild	Teena Marie	06.1985	-	-	Epic 04943	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][piosenka z filmu "The Goonies"][56[9].R&B Chart]
14K	Teena Marie	10.1985	-	-	Epic 05599	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][87[3].R&B Chart]
Lips To Find You	Teena Marie	05.1986	-	-	Epic 05872	[written by T. Marie, Bendrix][produced by Teena Marie][28[12].R&B Chart]
Love me down easy	Teena Marie	09.1986	-	-	Epic 06292	[written by T. Marie][produced by Teena Marie, Larkin Arnold][76[4].R&B Chart]
Ooo La la la/Sing One To Your Love	Teena Marie	03.1988	74[4]	85[5]	Epic 07708	[written by T. Marie, A. McGrier][produced by Teena Marie, Allen McGrier][1[1][16].R&B Chart]
Work It	Teena Marie	05.1988	-	-	Epic 07902	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][10[14].R&B Chart]
Here's Looking At You	Teena Marie	09.1990	-	-	Epic 73 494	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][11[12].R&B Chart]
If I Were A Bell	Teena Marie	11.1990	-	-	Epic 73 616	[written by T. Marie][produced by Teena Marie][8[19].R&B Chart]
Since Day One	Teena Marie	11.1990	69[2]	-	Epic 6564297 [UK]	[written by Jazzie B, M. McEvoy, T. Marie][produced by Jazzie B.]
Just Us Two	Teena Marie	03.1991	-	-	Epic 73 675	[written by James Reese, T. Marie][produced by Teena Marie][42[11].R&B Chart]
Still in love	Teena Marie feat. Baby	05.2004	-	70[20]	Cash Money	[produced by Mannie Fresh, Teena Marie][sample z :What A wonderful thing love is"-Al Green][23[32].R&B Chart]
A Rose By Any Other Name	Teena Marie feat. Gerald Levert	10.2004	-	97[2]	Cash Money 003428	[written by T. Marie][produced by Teena Marie,James Allen][53[20].R&B Chart]
Ooh Wee	Teena Marie	03.2006	-	125	Cash Money	[written by Doug Grigsby, Teena Marie][produced by Doug Grigsby, Teena Marie][32[21].R&B Chart]
Can't Last a Day	Teena Marie with Faith Evans	04.2009	-	-	Stax	[written by Teena Marie][produced by Teena Marie][41[20].R&B Chart]
You Baby	Teena Marie	10.2009	-	-	Stax	[100[1].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wild and peaceful	Teena Marie	03.1979	-	94[20]	Gordy 986	[produced by Rick James & Art Stewart]
Lady T	Teena Marie	02.1980	-	45[23]	Gordy 992	[produced by Richard Rudolph]
Irons in the fire	Teena Marie	07.1980	-	38[29]	Gordy 997	[produced by Teena Marie]
It must be magic	Teena Marie	05.1981	-	23[25]	Gordy 1004	[gold-US][produced by Teena Marie]
Robbery	Teena Marie	11.1983	-	119[24]	Epic 38 882	[produced by Teena Marie]
Starchild	Teena Marie	12.1984	-	31[35]	Epic 39 528	[platinum-US][produced by Teena Marie]
Emerald City	Teena Marie	07.1986	-	81[11]	Epic 40 318	[produced by Teena Marie]
Naked to the world	Teena Marie	04.1988	-	65[13]	Epic 40 872	[produced by Teena Marie]
Ivory	Teena Marie	10.1990	-	132[10]	Epic 45 101	[produced by Teena Marie]
La Doña	Teena Marie	05.2004	-	6[21]	Cash Money CI 002552	[produced by Teena Marie]
Sapphire	Teena Marie	05.2006	-	24[10]	Cash Money 006468	[produced by Ronald Williams, Bryan Williams, Teena Marie]
Congo Square	Teena Marie	06.2009	-	20[6]	Stax 31320	[produced by Teena Marie, Doug Grigsby, Terri Lyne Carrington]]
Beautiful	Teena Marie	01.2013	-	63[1]	UMe 16983	[produced by Teena Marie, Doug Grigsby, Stan Davis]