2 Live Crew

2 Live Crew-amerykańska grupa, będąca jedną z najbardziej kontrowersyjnych załóg w historii hip-hopu, a może nawet całej muzyki rozrywkowej. Pod względem siły wywołanego oburzenia, ich twórczości może dorównywać tylko gangsterska formacja - N.W.A.
 

Dostęp do przepełnionych tematyką seksualną nagrań 2 Live Crew był przez pewien czas zabroniony. Ostatecznie nagrania składu odegrały jednak wielką rolę w procesie walki o wolność słowa w rapie i sztuce. Korzenie zespołu sięgają pierwszej połowy lat 80-tych,kiedy w Los Angeles wspólnie zaczęli nagrywać Fresh Kid Ice (właśc, Chris Wongwon),DJ Mr. Mixx (David Hobbs) i Amazing V. 

Ich debiutancki singiel "Revelation" z 1985, wydany pod szyldem 2 Live Crew, odniósł spory sukces na Florydzie, co było bezpośrednim bodżcem dla członków zespołu, by przenieść się do leżącego w tym stanie miasta Miami. Tam do składu dołączyli raper Brother Marguis (Mark Ross)oraz lokalny wydawca Luke Skyywalker [Luther Campbell, znany głównie jako -Luke), który załatwił grupie kontrakt, a nastepnie dołączył do niej, zostając z miejsca liderem.Obecność Luke'a w szeregach formacji mocno wpłynęła na brzmienie 2 Live Crew, które przybrało bardzo obsceniczną i wulgarną formę.

Pierwsze dwa albumy zespołu: "The 2 Live is what we are" (1986) i "Move Something" (1988)zawierały praktycznie same imprezowe kawałki o tematyce ostro seksualnej. Prezentowały brzmienie Miami Bass, w którym nie liczyła się technika rymowania wykrzykujących proste zwroty raperow, lecz przede wszystkim głęboki bas podkładów i ich potencjał imprezowy,a w przypadku 2 Live Crew dodatkowo erotycznie zabarwiona treść okrzyków. Już na wczesnym etapie twórczości wokół grupy wytworzyła się atmosfera kontrowersji, kilku sprzedawców zostało nawet aresztowanych za dystrybuowanie obscenicznych nagrań zespołu.

Jednocześnie twórczość 2 Live Crew cieszyła się wielką popularnością wśród młodzieży,a wydawnictwa zdobyły złoty nakład. Bombą o największej sile rażenia był najbardziej znany krążek grupy - "As Nasty As They Wanna Be", który trafił na półki sklepowe w 1989 r. Pomimo znikomej promocji radiowej, singiel "Me So Horny" wdrapał się nawet na amerykańską listę 40 najpopularniejszych singli. Zespołem zaczęty interesować się różne konserwatywne postaci i organizacje, jak American Family Association. Według wielu z nich zapobiegawcza naklejka "Parental Advisory Explicit Lyrics" nie odstraszała młodzieży wystarczająco mocno od tekstów zespołu - przeładowanych szowinizmem, obfitych w tematykę, co najmniej, mocno erotyczną, jeśli nie pornograficzną.
 

Wcześniejsze skandale byty dopiero zapowiedzią burzy, która miała wybuchnąć. Po pierwszych zakazach sprzedaży albumu, wydanych przez szeryfa okręgowego - Nicka Nawarro, grupa podała inicjatora pomysłu do sądu. Wymiar sprawiedliwości stanął początkowo po stronie ultrakonserwatywnych przeciwników zespołu, album "As Nasty As They Wanna Be" uznano za zbyt obsceniczny i nakazano wycofanie go ze sprzedaży. Zanim rozpoczęła się długa seria aresztowań sprzedawców ze sklepów muzycznych (tu warto dodać, że za wykonywanie materiału z zakazanego albumu do więzienia trafili także członkowie zespołu), zakazana płyta sprzedała się w liczbie 2 milionów egzemplarzy.
 

Problemom niestety nie było końca. Luke Skyywalker musiał zapłacić 300 000 $ grzywny George'owi Lucasowi za bezprawne użycie pseudonimu kojarzonego z głównym bohaterem trylogii "Gwiezdne Wojny". Lider 2 Live Crew skrócił ksywę do "Luke" i wydal album o mocno politycznym zabarwieniu: "Banned In The USA". Tym razem zdobył jednak prawa do użycia takiego tytułu od Bruce'a Springsteena, autora hitu "Born In The USA". Płyta nagrana pod szyldem Luke & 2 Live Crew sprzedawała się jak ciepłe bułeczki, głównie wśród nastoletnich chłopców, a tytułowy singiel stat się drugim kawałkiem w dorobku grupy, który trafił na listę Top 40.
 

W roku 1992 zespół wydał pierwszy w historii rapu album z zapisem występów na żywo - "Live In Concert" - oraz swój kolejny studyjny krążek: "Sports Weekend (As Nasty As They Wanna Be II)". Płyty te nie odniosły już tak wielkiego sukcesu komercyjnego, jak poprzednie dzieła 2 Live Crew. Były to też ostatnie wydawnictwa nagrane przez grupę w jej najbardziej znanym składzie. Sytuacja wewnątrz i wokół formacji cały czas się komplikowała - Luke Records zostało w tym okresie zmuszone do zapłacenia raperowi MC Shy D 1,6 miliona dolarów tantiem za nieautoryzowane wykorzystanie jego twórczości.
 

Deszczowe chmury zniknęły ostatecznie znad głów ekipy 2 Live Crew pod koniec 1992 r. Wtedy to Sąd Wyższej Instancji oddalił zakaz sprzedaży albumu "As Nasty As They Wanna Be", jako sprzeczny z Pierwszą Poprawką do Konstytucji (wolność słowa), a wyrok został podtrzymany, przez Sąd Najwyższy.

 Czołowi przedstawiciele hiphopowej walki o swobodę wyrażania myśli wygrali także sprawę z prawnikami Roya Orbisona w 1994. Znany muzyk poprockowy oskarżył ich o plagiat za bezprawne sparodiowanie jego hitu "Oh, Pretty Woman" i jednoczesne zniszczenie reputacji klasycznego utworu na niesławnym krążku formacji z 1989 r. Decyzją Sądu przyznano grupie prawo do nagrania własnej interpretacji klasyka w takiej formie, uznając ją za mieszczącą się w granicach parodii.
 

Zdobyte zwycięstwa przetarły drogę kolejnym, jakże licznym, wyznawcom zasady wolnego stówa w hip-hopie, ale z tych sukcesów nie skorzystali już członkowie 2 Live Crew. Grupa rozpadła się w zasadzie już w 1992, kiedy Luke i Fresh Kid Ice nagrali solowe albumy, a Ice dodatkowo wydał wspólnie z Mr. Mixxem płytę pod szyldem Rock On Crew. W roku 1993 ukazała się składanka z największymi hitami grupy oraz kolejna solówka Luke'a. ,W 1994 Fresh Kid, Luke i Verb (Larry Dobson, nowa postać w zespole) połączyli siły i wydali średnio przyjęty krążek: "Back At Your Ass For The Nine-4", jako The New 2 Live Crew; wkrótce do sklepów trafiło także kolejne solo lidera zespołu.
 

Rok 1995 to przykra data ogłoszenia bankructwa przez Luke Records. Rok później ukazała się "Shake A Lil' Something", pierwsza płyta formacji wydana poza dotychczasową wytwórnią i bez byłego przywódcy w składzie. Ten poświęcił się bowiem karierze solowej, wydając do 2000r. łącznie siedem solówek, oraz promowaniu innych talentów na różnych składankach. Ostatni album pod szyldem The 2 Live Crew, nagrany już jako duet Brother Marguis i Fresh Kid Ice, miał premierę w roku 1998.

 W latach 90-tych rynek zalała fala różnych płyt, zbierających największe hity, remiksy lub niepublikowane wcześniej nagrania zespołu. Wszystkie nowe materiały z obozu formacji cieszyły się umiarkowanym powodzeniem w porównaniu do nakładów osiąganych przez grupę na przełomie lat 80. i 90. W roku 2002 ukazała się składanka DVD klipów 2 Live Crew "Release Of The Greatest Hits DVD".
 

Grupa 2 Live Crew jest często niesłusznie kojarzona jedynie z olbrzymią kontrowersją związaną z jej obscenicznymi tekstami. Nie można jednakże nie docenić wkładu zespołu w rozwój muzycznej warstwy hip-hopu. Kwintet należał do prekursorów i byt jednocześnie najbardziej znanym przedstawicielem brzmienia Miami Bass, obfitego przede wszystkim w głębokie, pulsujące basy i szybkie tempo podkładów. 

Muzyka ta fantastycznie nadawała się do tańca, szczególnie do popularnego na Południu USA 'trzęsienia pośladkami', stąd tę imprezową mieszankę skocznych rytmów i obscenicznych tekstów często nazywa się także Booty Music. W twórczości grupy Luke'a było także bardzo wiele miejsca dla sampli i skreczy, dzięki czemu brzmienie zespołu z Miami wpłynęło na wydźwięk nie tylko imprezowego i południowego rapu lat 90., ale w kilku wypadkach także bardziej abstrakcyjnych form hip-hopu.
 

Bardzo prawdopodobne, że gdyby nie wygrane przez 2 Live Crew sprawy sądowe, kariery dzisiejszych rapowych skandalistów takich jak Eminem czy Snoop Dogg, a w Polsce Liroy, przybrałyby zupełnie inny obrót. Choć z drugiej strony to właśnie przez twórczość tego zespołu, muzyka rap znajdowała się przez długie lata na celowniku wszelkich stróżów moralności.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Move Somethin'	2 Live Crew	05.1988	-	-	Luke Skyywalker 104	[written by 2 Live Crew][produced by 2 Live Crew]53[10].R&B Chart]
Do Wah Diddy	2 Live Crew	10.1988	-	-	Luke Skyywalker 117	[written by Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by 2 Live Crew][62[8].R&B Chart]
The Bomb Has Dropped	2 Live Crew with Trouble Funk	05.1989	-	-	Luke Skyywalker 125	[written by Luther Campbell, The 2 Live Crew][produced by 2 Live Crew,Luther Campbell][92[2].R&B Chart]
Yakety Yak	2 Live Crew	04.1989	90[2]	-	WTG USA 31-68491	[written by Jerry Leiber,Mike Stoller][produced by Luke Skywalker]
Me so horny	2 Live Crew	09.1989	-	26[30]	Skywalker 130	[gold-US][written by Mark Ross][produced by Luke Skywalker, 2 Live Crew][sample z "Firecracker"-Mass Production][34[22].R&B Chart]
Banned in U.S.A.	Luke feat 2 Live Crew	07.1990	-	20[16]	Luke 98 915	[gold-US][written by Luther Campbell, David Hobbs, Mark Ross][produced by Big Tony,Denver A. Wright][rap protest song bazujacy na "Born in The U.S.A."-Bruce Springsteena][13[10].R&B Chart]
Mama Juanita	Luke feat. 2 Live Crew	10.1990	-	-	Luke 98 904	[written by Luther Campbell,The 2 Live Crew][produced by 2 Live Crew,Luther Campbell][sample z "Oye Como Va"-Santana][47[10].R&B Chart]
Do the Bart	Luke feat. 2 Live Crew	03.1991	-	-	Luke 96 398	[written by Luther Campbell,The 2 Live Crew][produced by Big Tony Fisher, Luther Campbell, Mike "Fresh" McCray, Mr. Mixx, Denver A. Wright][76[5].R&B Chart]
Pop that coochie/Mega mix V	2 Live Crew	11.1991	-	58[13]	Luke 98 712	[written by Luther Campbell,David Hobbs,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by David Hobbs][55[15].R&B Chart]
I wanna rock/Megamix	Luke	03.1992	-	73[14]	Luke 98 619	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][39[16].R&B Chart]
Breakdown	Luke	07.1992	-	-	Luke 152	[written by Luther Campbell][produced by Mike Fresh][29[15].R&B Chart]
You & Me	Luke feat. Angee Griffin & H-Town	01.1993	-	-	Luke 458	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][94[4].R&B Chart]
Work it out!	Luke	06.1993	-	107[9]	Luke 162	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][93[4].R&B Chart]]
Cowards In Comption	Luke	08.1993	-	-	Luke 164	[written by Luther Campbell][produced by Mike Fresh][58[10].R&B Chart]]
Yeah, Yeah	The New 2 Live Crew	03.1994	-	-	Luke 170	[written by Chris Wong Won, Larry Dobson, Luther Campbell][produced by The New 2 Live Crew][sample z "The Horse"-Cliff Nobles & Co.][93[5].R&B Chart]
You Go Girl	The New 2 Live Crew	05.1994	-	-	Luke 175	[produced by DJ Slice][88[4].R&B Chart]
It's Your Birthday	Luke	09.1994	-	-	Luke 176	[written by Luther Campbell][produced by Darren ("DJ Spin") Rudnick][91[4].R&B Chart]]
Scarred/Uncle Luke's Mega Mix	Luke	04.1996	-	64[16]	Luther Campbell 164 000	[produced by DJ Spin][sample z "Theme from Together Brothers"-Love Unlimited Orchestra][31[20].R&B Chart]
Bounce To Da Beat	Luke	11.1996	-	-	Luther Campbell 167 001	[written by Luther Campbell][produced by Luther Campbell][96[3].R&B Chart]
Shake a lil' somethin'	2 Live Crew	08.1996	-	72[15]	Lil' Joe 890	[written by David Hobbs,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by David Hobbs][59[20].R&B Chart]
Do the damn thing	2 Live Crew	03.1997	-	107[10]	Lil' Joe 893	[written by David Hobbs,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by David Hobbs][75[19].R&B Chart]
Raise the roof	Luke feat No Good But So Good	03.1998	-	26[20]	Luke/Island 572 250	[gold-US][sample z "Theme from King Kong"-John Barry][20[20].R&B Chart]
2 Live Party	2 Live Crew feat KC and Freak Nasty	04.1998	-	102[30]	Lil' Joe 897	[written by Harry Wayne Casey,Rick Finch,Mark Ross,Chris Wong Won][produced by Mark Ross,Chris Wong Won,Clay Dixon][52[20].R&B Chart]
The real one/Shake your pants	2 Live Crew feat Ice-T	11.1998	-	103[4]	Lil' Joe 899	[written by Ice-T Mark Ross][produced by Mark Ross,Chris Wong Won,Clay Dixon][60[10].R&B Chart]
Lizard-Lizard	No Good & Jiggie feat. Luke	12.1998	-	-	Loud/RCA 65 628	[66[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The 2 Live Crew "is what we are"	2 Live Crew	04.1987	-	128[33]	Luke Skywalker 100	[gold-US][produced by 2 Live Crew]
Move somethin'	2 Live Crew	06.1988	-	68[42]	Luke Skywalker 101	[gold-US][produced by Luke Skyywalker, Mr. Mixx]
As nasty as they wanna be	2 Live Crew	07.1989	-	29[81]	Luke Skywalker 107	[platinum-US][produced by 2 Live Crew]
Banned in The U.S.A.	2 Live Crew	08.1990	-	21[22]	Luke 91 424	[gold-US][produced by Big Tony Fisher,Luke,Mike "Fresh" McCray,Mr. Mixx,2 Live Crew,Denver A. Wright]
Live in concert	2 Live Crew	01.1991	-	92[12]	Effect 3003	[produced by 2 Live Crew,Luke Skyywalker,Mr. Mixx]
Sports weekend [As nasty as they wanna be Part II]	2 Live Crew	10.1991	-	22[30]	Luke 91 720	[gold-US][produced by David Hobbs]
Back at your ass for the nine-4	New 2 Live Crew	02.1994	-	52[14]	Luke 207	[produced by Mike Fresh, DJ Slice, Professor Griff, DJ Laz, DJ Spin and Felix Sama]
Shake a Lil' Somethin'	2 Live Crew	08.1996	-	145[2]	Lil' Joe 215	[produced by Mr. Mixx]

Dread Zeppelin

Dread Zeppelin – amerykańska grupa muzyczna, najbardziej znana z tworzenia coverów piosenek Led Zeppelin w stylu reggae z wokalistą udającym Elvisa Presleya. Jednak ich twórczość aktualnie rozszerzyła się o nowe style muzyczne. Pierwsze wydawnictwo zespołu, singel Immigrant Song/Hey Hey What Can I Do, zostało nagrane w domowym studio Dave Stewarta z Eurythmics i wydane w 1989. Po sukcesie pierwszego singla zespół poszedł za ciosem i wydał Whole Lotta Love/Tour-telvis: A Bad Trip, Your Time Is Gonna Come/Woodstock (live). W końcu nadszedł czas na płytę. Na debiutanckiej Un-LED-ed pojawiły się covery z płyt I, II i IV Led Zeppelin. Niespodziewanie płyta okazała się sukcesem. Pod koniec 1990 zespół zrobił przerwę w koncertach i wszedł do studia żeby nagrać kolejny album pt. 5,000,000. Poza standardowymi reggae-coverami Led Zeppelinów, na płycie pojawił się także cover Boba Marleya Stir it up oraz trzy nowe piosenki napisane przez zespół.
Kolejna płyta miała być rock operą pt. Albert, jednak w wyniku różnic poglądów w zespole, nagrano w końcu płytę It's Not Unusual z coverami piosenek disco. Na początku 1992 skład uległ dużym przetasowaniom. Nowa płyta spotkała się z bardzo negatywnym przyjęciem i zespół postanowił wrócić do starej formuły. Kolejni członkowie opuścili zespół, a pozostali podpisali kontrakt z Imago Records i wydali The Fun Sessions z coverami z gatunku klasycznego rocka. Po tym wydawnictwie zespół wrócił prawie do pierwotnego składu. Od tego czasu regularnie wydają albumy i koncertują.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Your Time Is Gonna Come	Dread Zeppelin	12.1990	59[1]	-	I.R.S. DREAD 1	[written by Page, Plant][produced by Rasta Li-Mon, Jah Paul Jo]
Stairway to Heaven / Jailhouse Rock	Dread Zeppelin	07.1991	62[2]	-	I.R.S. DREAD PD 2	[written by Page, Plant][produced by Jah Paul Jo , Rasta Li-Mon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Un-Led-Ed	Dread Zeppelin	08.1990	71[2]	116[13]	I.R.S. EIRSA 1042	[produced by Jah Paul Jo, Rasta Li-Mon]

Cass Daley

Cass Daley (ur. jako Catherine Dailey), (ur. 17 lipca 1915r, zm. 22 marca 1975r) była amerykańską aktorką filmową i telewizyjną, piosenkarką i prezenterką radiową. Córka   irlandzkiego tramwajarza,   zaczęła występować w klubach nocnych i w radio jako wokalistka big bandu w latach 40-tych. 

Daley zaczęła śpiewać jako dziecko . Z problemem zgryzu i komicznym stylu śpiewania, występowała w klubach jako nastolatka. W latach 30-tych, zaczęła karierę sceniczną występując w latach 1936-1937 w  Ziegfeld Follies. W latach 40-tych, Daley rozpoczęła karierę filmową, zwłaszcza w  The Fleet's In   (1942) z Dorothy Lamour i Betty Hutton i Crazy House (1943) z Ole Olsenem i Chic Johnson.
Wystąpiła także u boku Dicka Powella i Dorothy Lamour w Riding High w 1943 roku, a naprzeciwko Eddie Bracken i Dianie Lynn w Out of This World w 1945 roku. Miała udział w Red Garters razem z Rosemary Clooney w 1954 roku, a jej ostatnie występy filmowe miały miejsce w filmach, The Spirit Is Willing   w 1967 roku oraz w Norwood w 1970 roku.

Jako częsty gość radia, pojawiła się w miarę regularnie w 1944 roku w The Bob Burns Show stacji NBC. Była także bardzo popularna piosenkarką w wojsku za granicą w czasie wojny, i wiele razy się pojawiała w audycjach Armed Forces Radio Service takich jak Command Performance and Mail Call.

W 1945 roku dołączyła do obsady The Fitch Bandwagon, innej popularnej audycji radiowej. W 1950 roku zagrała w swoim radiowym show The Cass Daley Show.

Daley nagrała kilka singli z Hoagy Carmichaelem.
'The Old Piano roll Blues '  zadebiutował jako # 11 na Billboard Hot 100 chart i pozostał na liście przez dziesięć tygodni w 1950 roku, a' Aba Daba Honeymoon ' zadebiutował jako # 23 w 1951 roku, obecny na listach przez trzy tygodnie.

Nagrała swoją wersję 'Put the Blame on Mame ' w 1946 roku ,która sprzedała się w 150.000 egzemplarzy w ciągu zaledwie dwóch miesięcy.

 Rezygnując z radia  poświęciła się,aby wychować syna w Newport Beach. Po rozwodzie z mężem  Frankiem Kinsellą, próbowała wrócić w latach 70-tych pojawiając się w małych telewizyjnych, filmowych i teatralnych rolach.

W dniu 22 marca 1975 roku, będąc sama w swoim mieszkaniu, 59-letnia aktorka komediowa upadła i wylądował na  szklanym stoliku kawowym. Odłamek szkła zaciął się w gardle, a ona wykrwawił się na śmierć, zanim jej mąż wrócił do domu .
 Za wkład w branży telewizyjnej i radiowej, Cass Daley ma dwie gwiazdy na Hollywood Walk of Fame przy 6303 Hollywood Blvd.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Old Piano Roll Blues/Stay With The Happy People	Hoagy Carmichael And Cass Daley	05.1950	-	11[10]	Decca 9-24977	[written by Cy Coben]
The Aba Daba Honeymoon/ The Golden Rocket	Hoagy Carmichael And Cass Daley	04.1951	-	23[3]	Decca 9-27474	[written by Hank Snow]

Bun B

W hierarchii najbardziej szanowanych i legendarnych person Dirty South Bun B zajmuje od lat miejsce niemal na samym szczycie. Prawdopodobnie tylko Scarface - ojciec chrzestny południowego Hip-Hop'u - jest w stanie zebrać więcej poparcia za wspieranie i reprezentowanie lokalnej sceny w Teksasie. 

 Bun jest klasycznym przykładem weterana. Pod koniec lat 80' razem z Pimp C utworzył UGK (Underground Kingz) - duet, który przez kolejne 10 lat, takimi albumami jak "Too Hard To Swallow", "Super Tight" i przede wszystkim "Ridin' Dirty", wyznaczał standardy południowego Hip-Hop'u.

 Twórczość przedstawicieli Port Arthur - małego miasteczka w Teksasie - jest dzisiaj niedoścignionym wzorem oraz inspiracją dla wszystkich nowych twarzy Dirty South. Chociaż działalność UGK została w 2003 r. zawieszona ze względu na wyrok skazujący Pimp C na kilkuletni pobyt w więzieniu, trudno mówić w przypadku Buna o tymczasowej emeryturze. 

W oczekiwaniu na swojego partnera raper zorganizował w tym roku kampanię o nazwie "Free Pimp C". Jej poszczególne odsłony mieliśmy okazję obserwować niemal na wszystkich projektach rodem z Dirty South, na których Bun regularnie odnotowywał gościnne występy. Swego rodzaju podsumowaniem tegorocznych dokonań rapera określającego siebie jako "King Of The Trill" jest jego pierwszy solowy album pt. "Trill", nagrany w celu utrwalenia pamięci o uwięzionym przyjacielu oraz podtrzymania legendarnego statusu w południowym regionie.
 

Nie było w historii Dirty South bardziej gorącego albumu pod względem gości i producentów. Autorytet Buna oraz jego tegoroczna aktywność na projektach innych artystów umożliwiły zgromadzenie na płycie samych wielkich nazwisk, które pozostawiły po sobie naprawdę pozytywne wrażenie. 

Można ewentualnie dopatrywać się braku ekipy Three 6 Mafia czy też Davida Bannera, ale generalnie J. Prince otoczony został podczas pracy nad albumem najlepszymi z najlepszych. Trudno jest przecież odmówić takiemu zawodnikowi jak Bun, a już zupełnie naturalnym jest zaprezentowanie swoich najlepszych skillsów podczas udziału na jego płycie. Dlatego też bez względu na to, czy usłyszymy szalony flow Ludacrisa na mega klubowym bangerze produkcji Lil' Jona ("Trill Recognize Trill"), czy też wpadniemy na jak zawsze pewnego siebie T.I. na klasycznym syntetyku, jakim jest "I'm A "G"", możemy być pewni, iż każdy z MC's gra tutaj dla Buna najlepiej jak potrafi.

 Paradoksalnie trzy najbardziej zapadające w pamięć kawałki tego albumu usłyszymy już na samym jego początku. Mowa tutaj o numerze pt. "Bun", na którym firmowa perkusja KLC z Medicine Men, wzbogacona dodatkowo o znakomite skrecze, jest idealnym tłem dla undergroundowych wersów reprezentanta UGK.
 

"Get Throwed" to z kolei najbardziej wciągający kawałek ze wszystkich tu obecnych. Poza archiwalną zwrotką Pimp C usłyszymy tutaj legendarnego członka Screwed Up Click - Z-Ro, objawienie tego sezonu, czyli Young Jeezy oraz samego Jay-Z, którego powrót z "emerytury" jest już chyba tylko kwestią czasu. Producentem utworu jest ceniony w Teksasie Mr. Lee, który wyposażył podkład w gitarowe riffy oraz gęsto ulokowane hi-haty. 

Charyzmatyczny flow Z-Ro na refrenie, markowe ad-libsy Jeezy'ego, a także niezmiennie świeży Jigga Man, który w swojej zwrotce umieszcza klika naprawdę znakomitych punchlines, to elementy stanowiące o sile tego przedsięwzięcia. Nikt nie jest jednak w stanie przebić samego Buna na singlowym kawałku pt. "Draped Up". To bez dwóch zdań jedna z najbardziej energicznych i gangsterskich pozycji w tym roku, jeśli chodzi o południowy Hip-Hop. 

Ogromna w tym zasługa Saliha Williamsa z Carnival Beats - eksperta od spowolnionego brzmienia i autora takich hitów tego lata jak "Still Tippin'", "Back Then" czy "Sittin' Sidewayz". Razem z Bunem poszedł on jednak w nieco innym kierunku, niż z przedstawicielami Swishahouse. Tym razem jego podkład zdominowany jest przez syntezator, tuningowany mocnym basem oraz partiami skrzypiec na refrenie. Bun prezentuje tutaj wielki kunszt swoich lirycznych umiejętności, tworząc hymn dla rodzinnego stanu, wypełniony klasycznym braggadocio i opowieściami o platynowych felgach, grillach oraz teksaskiej kulturze opartej na "Screwed & Chopped" i kodeinowych drinkach.
 

Solowy album w wykonaniu Bun B to absolutna nowość w karierze tego niezwykle doświadczonego rapera z Teksasu. Na "Trill" potwierdza on ostatecznie wielką charyzmę i towarzyszące jej wysokie umiejętności liryczne. Szerokie wsparcie ze strony najznakomitszych MC's i producentów Dirty South czyni ten materiał bogatym w hitowe akcenty oraz wybitnie reprezentatywnym dla stale rosnącego w siłę Hip-Hop'u z południa USA.

 Nieobecność Pimp C wpływa naturalnie na muzyczny kształt tego projektu, który niestety pozbawiony jest świeżości znanej z dokonań UGK. "Trill" jest albumem, który doskonale podsumowuje to wszystko, co wydarzyło się w obecnym roku na arenie Dirty South. W oczekiwaniu na nowy materiał duetu z Port Arthur otrzymujemy lekko przewidywalny, aczkolwiek utrzymany przez cały czas na wysokim poziomie, gangsterski rap autorstwa weterana południowej sceny, który ma pełne prawo do bycia beneficjentem tegorocznego triumfu czarnej muzyki rodem z Teksasu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rep Yo City	E-40 featuring Petey Pablo, Bun B, 8 Ball and Lil Jon & The East Side Boyz	08.2002	-	-	Sick Wid' It 40 011	[Written-By -R. Smith,Jonathan Smith,Bernard Freeman,E. Stevens,O. Helton,Moses Barrett III][Producer - Lil Jon][73[10].R&B Chart]
3 Kings	Slim Thug featuring T.I. and Bun B	10.2004	-	-	Star Trak 003644	[Written-By - Willie J Clarke,Bernard Freeman,Clifford Harris,Clint Mansell,Sammie Norris,Cleavon Prince,Clarence Reid,Jonathan H Smith,Stayve Thomas,Micah Troy,Leroy Williams Jr.][Producer - Mr. Lee,Bun B][78[17].R&B Chart]
Give Me That	Webbie featuring Bun B	01.2005	-	29	Trill	[Written-By - Jeremy Allen, Calvin Broadus, Bernard Freeman, Webster Gradney, Chad Hugo, Pharrell Williams][Producer -Webbie, Julian Bunetta & B-Real][8[33].R&B Chart]
Draped Up	Bun B	10.2005	-	-	Rap-A-Lot 94 139	[Written-By - B. Freeman, S. Williams][Producer - Salih Williams][45[19].R&B Chart]
They Don't Know	Paul Wall featuring Mike Jones and Bun B	11.2005	-	-	Swishahouse 94 008	[71[9].R&B Chart]
Trap or Die	Young Jeezy featuring Bun B	11.2005	-	-	Corporate Thugz	[77[3].R&B Chart]
Check on It	Beyoncé featuring Slim Thug and Bun B	12.2005	-	1[5][28]	Coplumbia 80 277	[gold-US][written by Beyoncé Knowles, Kasseem Dean ,Sean Garrett, Angela Beyincé, Stayve Thomas][produced by Swizz Beatz][3[25].R&B Chart]
Get Throwed	Bun B	01.2006	-	-	Rap-A-Lot 4 Life	[written by Chad L. Butler,Shawn Carter,Bernard Freeman,Jay Jenkins,Leroy Williams,J McVey][Producer - Mr. Lee][49[20].R&B Chart]
Git It	Bun B featuring Ying Yang Twins	01.2006	-	101	Rap-A-Lot 4 Life	[written by Michael Crooms, Bernard Freeman, De'Angelo Holmes, Eric Von Jackson][Producer - Mr. Collipark]
Gangsta Party	Yo Gotti featuring 8Ball and Bun B	02.2006	-	-	TVT 2682	[80[10].R&B Chart]
Sister	The Scoundrels featuring Bun B	03.2006	-	-	Invisible 0008	[14[16].R&B Chart]
My 64	Mike Jones featuring Snoop Dogg and Bun B	06.2007	-	101	Ice Age	[written by Eazy-E, Ice Cube, Snoop Dogg, Mike Jones, Bun B, Dr. Dre, Salih Williams][Producer -Salih Williams][53[10].R&B Chart]
That's Gangsta	Bun B featuring Sean Kingston	03.2008	-	122	Rap-A-Lot 4 Life	[written by Bun B, Sean Kingston][Producer -J.R. Rotem][45[19].R&B Chart]
You're Everything	Bun B featuring Rick Ross, David Banner and 8Ball & MJG	07.2008	-	-	J Prince	[written by Lavell Crump, Donald DeGrante, Jr., Bernard Freeman, Marlon Goodwin, Hussain Jiffrey, Raymond E Jones, Rick Ross, Premro Smith][Producer - Mr. Lee][59[14].R&B Chart]
Damn I'm Cold	Bun B featuring Lil Wayne	10.2008	-	-	J Prince	[86[2].R&B Chart]
24's	RichGirl featuring Bun B	02.2009	-	-	Richcraft	[Producer - Mr. Lee][65[8].R&B Chart]
Trouble	Ginuwine featuring Bun B	09.2009	-	-	Notifi	[written by R. Vincent,Ginuwine,Bun B,Dante Jackson, T. White][Producer - Dante Jackson][63[10].R&B Chart]
Trillionaire	Bun B featuring T-Pain	08.2010	-	-	Trill	[written by B. Freeman, F. Najm, K. Crowe, E. Ortiz, M. Primous][Producer - J.U.S.T.I.C.E. League][77[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trill	Bun B	09.2005	-	6[24]	Rap-A-Lot 4 Life 68 539	[gold-US][Producer - Bei Maejor, Cory Mo, John Bido, Bigg Tyme, J. Prince, Jazze Pha, KLC, Lil Jon, Mannie Fresh, Mike Dean ,Mr. Collipark ,Mr. Lee, Salih Williams, Sean Wee, Travis Barker]
II Trill	Bun B	05.2008	-	2[16]	Rap-A-Lot 4 Life 445884	[Producer -Mr. Lee, Scott Storch, Jazze Pha, J. R. Rotem, Bigg Tyme, BlackOut Movement, DJ Khalil, Clinton Sparks, Enigma, CHOPS]
Trill OG	Bun B	08.2010	-	4[10]	Rap-A-Lot RAP001	[Producer -Steve Below, Play-N-Skillz, Boi-1da, DJ Premier, Drumma Boy, Big E, DJ B-Do, Matthew Burnett, Jordan Evans, Sound M.O.B., J.U.S.T.I.C.E. League]
Trill OG: The Epilogue	Bun B	11.2013	-	30[1]	Rap-A-Lot 4 Life RAPRD01	[Producer - Big E, Big K.R.I.T., The BlackOut Movement, Steve Below, DJ Khalil, Mr. Inkredible]
Return of the Trill	Bun B	08.2018	-	150	Empire 452	[Producer - Big K.R.I.T., El-P, B. Barber, Oktober1st, Big E, Corey Mo, BeatKing]

Frightened Rabbit

Początkowo Frightened Rabbit był pseudonimem scenicznym jednego człowieka – Scotta Hutchisona. Obecnie to grupa grająca indie rock. Grają w składzie - Scott Hutchison (wokal, gitara), Grant Hutchison (perkusja, wokal), Billy Kennedy (gitara, klawisze, bas) oraz Andy Monaghan (klawisze, gitara, bas).

 Ich wyznacznikami muzycznymi są emocjonalne teksty i chwytliwe aranżacje.

Scott debiutował na scenie w 2003 roku, przeważnie występując jako support przed new rave’ową formacją Shitdisco. To wtedy po raz pierwszy publicznie użył nazwy „Frightened Rabbit”. Swoje demo nagrał na czterościeżkowym magnetofonie, grając na wszystkich instrumentach. Rok później dołączył grający na perkusji jego brat Grant. W 2006 roku skład powiększył się o gitarzystę Billy’ego Kennedy.

Trio weszło do studia, by nagrać demo w lepszej jakości. Wyszedł z tego cały longplay „Sing The Greys”, który w nakładzie 1000 egzemplarzy wydała w maju 2006 roku lokalna wytwórnia płytowa. Tymczasem formacja dała się poznać szerszej publiczności na świetnych koncertach. Wystąpiła też na teksańskim festiwalu SXSW.

W październiku 2007 roku niezależna wytwórnia Fat Cat wydała reedycję ich debiutanckiego krążka, tym razem w zremasteryzowanej wersji. Zaczęła także pracować nad nowym materiałem studyjnym. Po jego nagraniu do składu dołączył Andy Monaghan.

W kwietniu następnego roku wydali drugi album „Midnight Organ Fight”, za którego produkcyjną stronę odpowiadał Peter Katis (znany ze współpracy z Mercury Rev i Interpolem). W tym czasie do formacji dołączył klawiszowiec Andy Monaghan.

Tak wzmocniony zespół zaczął pracować nad płytą koncertową. Dobra okazją stała się wspólne tournee z Death Cab For Cutie.

Na rynek amerykański krążek „Quietly Now ! - Midnight Organ Fight Live And Acoustic At The Captain's Rest” trafił w październiku 2008 roku pod tytułem. Europa musiała poczekać do marca 2009 roku.


Przygotowując się do czwartego albumu, we wrześniu 2012 roku wydali EP-kę State Hospital z gościnnym udziałem Aidana Moffata. Pierwsze wydawnictwo wydane przez Atlantic Records – główną wytwórnię, dla której zespół opuścił Fat Cat w 2010 roku – EP nawiązywało do lirycznej sprawności ich wcześniejszego materiału, który okazał się przedsmakiem Pedestrian Verse, pełnometrażowego albumu, który ukazał się w lutym 2013.

Wyprodukowany przez Leo Abrahamsa album był triumfem, pełnym poruszającego, często hymnicznego materiału. Był to także ich pierwszy album napisany w pełni wspólnie; pozostałe były głównie dziełem frontmana Hutchisona. Ciesząc się tym nowym procesem twórczym, do tego stopnia, że stwierdził, że „nigdy [ponownie] nie napisze płyty Frightened Rabbit w taki sposób, jak kiedyś”, chciał także kontynuować pisanie solo iw tym celu stworzył projekt Owl John , wydając album o tej samej nazwie w 2014 roku. Monaghan i gitarzysta koncertowy Simon Liddell pomogli mu w nagraniu. Później tego samego roku Skene opuścił zespół z powodu różnic muzycznych i został na stałe zastąpiony przez Liddella.

W 2015 roku przenieśli się do Nowego Jorku, aby nagrać swój drugi album dla Atlantic, którego producentem był Aaron Dessner z National. Na albumie zatytułowanym Painting of a Panic Attack zespół kontynuował proces współpracy, który zastosowali przy Pedestrian Verse. Zawierający elegijny singiel „Death Dream” został wydany w kwietniu 2016 roku.

Niestety, dwa lata później, 10 maja 2018 roku, Scott Hutchison został znaleziony martwy w wyniku samobójstwa. Zespół odwołał nadchodzące koncerty i złożył oświadczenie, że nie będą kontynuować, ale w sierpniu ponownie spotkali się na koncercie celebrującym muzykę i życie Hutchisona z przyjaciółmi zespołu pomagającymi przy wokalu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Winter of Mixed Drinks	Frightened Rabbit	03.2010	61[2]	84[2]	Fat Cat FATCD 84	[produced by Peter Katis]
State Hospital	Frightened Rabbit	09.2012	53[1]	163[1]	Atlantic ATUK 117CD	[produced by Leo Abrahams and Frightened Rabbit ]
Pedestrian Verse	Frightened Rabbit	02.2013	9[3]	63[1]	Atlantic 0825646535965	[produced by Leo Abrahams and Frightened Rabbit]
Painting of a Panic Attack	Frightened Rabbit	04.2016	14[2]	70[1]	Atlantic 0825646486380	[produced by Aaron Dessner]
The Midnight Organ Fight	Frightened Rabbit	05.2018	56[1]	63[1]	Fat Cat FATCD 70	[produced by Peter Katis]

Blur

BLUR - grupa brytyjska. Utworzona latem 1989 w Colchester w hrabstwie Essex. Jeszcze w tym samym roku przeniosła się do Londynu. W pierwszych miesiącach posługiwała się nazwą Seymour. Skład: Damon Albarn (23.03.1968, Whitechapel, Londyn) - voc, Graham Coxon (12.03.1969, RFN) -g, voc, Alex James (21.11.1968, Dorset) - b, Dave Rowntree (8.04.1963, Colchester) - dr.

Zadebiutowała w październiku 1989 przed publicznością londyńskiego klubu Dingwall's (otwierała koncert zespołów Too Much Texas i New Fast Automatic Daffodils). W krótkim czasie zwróciła na siebie uwagę i już w marcu 1990 podpisała kontrakt z firmą Food (filia EMI). Zadebiutowała jeszcze w tym samym roku singlem z piosenkami She's So High i I Know (duże kontrowersje wywołała okładka, przedstawiająca nagą dziewczynę na hipopotamie).
W 1991 odniosła sukces następnymi małymi płytami, There's No Other Way z kwietnia i Bang z lipca, nagranym przy pomocy producenta Stephena Streeta albumem "Leisure" z sierpnia oraz licznymi koncertami, m.in. na festiwalu w Reading w sierpniu i we Francji w końcu roku. Stawiana obok gwiazd muzyki rave przedstawiła oprócz piosenek radosnych, żywych, porywających do tańca, jak She's So High, There's No Other Way, Bang, Fool czy High Cool, także utwory spokojniejsze, pełne melancholii, o ociężałym rytmie, choćby Repetition, Sing bądź Birthday. Na płycie "Modern life is rubbish", również wyprodukowanej przez Streeta, zamanifestowała nieoczekiwanie przywiązanie do muzyki lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Nawiązała np. do stylistyki muzyki The Kinks (przeboje For Tomorrow i Sunday Sunday), The Sweet (Chemical World) czy The Teardrop Explodes (Advert, Colin Zeal).
Największą popularność zyskały piosenki For Tomorrow i Sunday Sunday. Podobny charakter miał album "Parklife", jeszcze jeden owoc współpracy ze Streetem, zawierający m.in. kolejny przebój Damon & Co. Parklife okazał się być doskonałym opisem miejskiego życia Anglii. Wydany w kwietniu 1994 roku, od razu trafił na pozycję numer jeden na liście najlepszych albumów. Za ten album Blur dostali cztery BRIT Awards na początku 1995 roku.
Wkrótce na rynek trafiła kolejna płyta, The Great Escape. Nowatorska, z nowym brzmieniem, zaskoczyła wszystkich. Grupa znalazła się na okładce Smash Hits (brytyjski popularne pismo dla młodzieży), jak i Mojo - rockowego magazynu dla 30-latków. Album w samej tylko Anglii sprzedał się w milionie egzemplarzy, trafił na szczyt listy przebojów.
W 1997 roku zespół wydał jeszcze płytę, zatytułowaną po prostu Blur. Nie było wątpliwości, że to kolejny zwrot w karierze. Po kilku latach przerwy w 1999 roku otrzymujemy nowy album zespołu zatytułowany 13. Jego producentem jest Wiliam Orbit znany z współpracy m.in z Madonną. Pierwszym singlem jest utwór Tender, trwający prawie osiem minut, na którym uslyszeć można chór gospel: London Community Gospel Choir. Jest to najlepsza płyta zespołu. Elektroniczne eksperymenty łacze się w wciągającą psychodelię. Albarn wystąpił z hip-hopowo-popową grupą animowaną Gorillaz w 2000 roku, we współpracy z artystą Jamiem Hewlettem, która wkrótce przyćmiła międzynarodową popularność Blur. Coxon odszedł podczas nagrywania następnego albumu Blur, a Albarn wkroczył na gitarę. Ostatni album, Think Tank, ukazał się w 2003 roku, ale po jego wydaniu członkowie zespołu rozeszli się, a Albarn zwrócił się ku Gorillaz i innym kreatywnym projektom. Blur ponownie zjednoczył się na trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii w 2009 roku, poprzedzonej retrospektywą kariery Midlife. W 2009 roku zagrali wiele głośnych koncertów, w tym jako headliner na Glastonbury , a następnie w 2010 roku pojawił się film dokumentalny o historii zespołu zatytułowany No Distance Left to Run . Wraz z nim pojawił się „Fool's Day”, limitowana edycja singla, która zbiegła się w czasie z Record Store Day w 2010 roku. Rok 2011 okazał się spokojny, ale rok 2012 był dla Blur pracowity, kiedy zespół zagłębił się w swoją przeszłość, wydając wyczerpujący box set Blur 21, który zawierał dwupłytowe reedycje wszystkich siedmiu albumów studyjnych oraz cztery krążki z niewydanymi materiałami. materiał i trzy płyty DVD. Wraz z tym pudełkiem pojawił się singiel „Under the Westway / The Puritan”, który wspierał pudełko i był główną gwiazdą podczas ceremonii zamknięcia igrzysk olimpijskich w sierpniu 2012 roku. Ten koncert w Hyde Parku został wydany cyfrowo w następnym tygodniu jako Parklive; później ukazało się to jako wydanie fizyczne w tym roku. Blur nadal grał koncerty do 2013 roku; jeden z nich obejmował koncert w Hongkongu, który został odwołany. Zespół wykorzystał przerwę na nagranie materiału, który leżał nieużywany, dopóki Coxon nie zaczął współpracować z producentem Stephenem Streetem, aby przekształcić go w gotowe utwory w listopadzie 2014 roku. Wkrótce pełny album nabrał kształtu. Blur ogłosił wydanie tej płyty, zatytułowanej teraz The Magic Whip, na kwiecień 2015 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She's so high/I know	Blur	10.1990	48[3]	-	Food FOOD 26	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Steve Lovell,Steve Power]
There' s no other way/Inertia [w USA side B:Explain]	Blur	04.1991	8[8]	82[6]	Food FOOD 29	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street, Blur]
Bang/Luminous	Blur	08.1991	24[4]	-	Food FOOD 31	[written by Damon Albarn ,Graham Coxon, Alex James, Dave Rowntree][produced by Stephen Street]
Popscene/Mace	Blur	04.1992	32[2]	-	Food FOOD 37	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Steve Lovell]
For tomorrow/Into another/Hanging over	Blur	04.1993	28[4]	-	Food FOOD 40	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Chemical world/Maggie may	Blur	07.1993	28[4]	-	Food FOOD 45	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street, Blur, Clive Langer, Alan Winstanley, Steve Lovell]
Sunday sunday/Tell me,tell me	Blur	10.1993	26[3]	-	Food FOOD 46	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Steve Lovell, Blur, Graeme Holdaway]
Girls and boys/Magpie/People in Europe	Blur	03.1994	5[7]	59[15]	Food FOOD 47	[platinum-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
To the end/Girls and boys/Threadneedle street	Blur	06.1994	16[5]	-	Food FOOD 50	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Hague, Blur, John Smith]
Parklife/Supa shoppa/Theme from an imaginary film	Blur	08.1994	10[7]	-	Food FOOD 50	[platinum-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street, John Smith, Blur]
End of a century/Red necks	Blur	11.1994	19[3]	-	Food FOOD 56	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Country house/One born every minute	Blur	08.1995	1[2][12]	-	Food FOOD 63	[platinum-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
The universal/Entertain me	Blur	11.1995	5[9]	-	Food FOOD 69	[silver-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Stereotypes/The man who left himself/Tame	Blur	02.1996	7[5]	-	Food FOOD 73	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Charmeless man/The horrors	Blur	05.1996	5[6]	-	Food FOOD 79	[silver-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Beetlebum/Woodpigeon song	Blur	01.1997	1[1][7]	-	Food FOOD 89	[silver-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Song 2/Get out of the cities	Blur	04.1997	2[5]	55[11].Airplay Chart	Food FOOD 93	[2x-platinum-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
On your own/Pop scene [live]/Song 2 [live]	Blur	06.1997	5[5]	-	Food FOOD 98	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
M.O.R./Swallows in the heatwave	Blur	09.1997	15[3]	114[2]	Food FOOD 107	[written by David Bowie,Brian Eno,Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Stephen Street]
Tender/All we want	Blur	02.1999	2[10]	-	Food FOOD 117	[platinum-UK][written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by William Orbit]
Coffee + TV/X-Offender	Blur	07.1999	11[7]	-	Food FOOD 122	[silver-UK][written by Damon Albarn,Graham Coxon][produced by William Orbit]
No distance left to run/Beagle 2/So you	Blur	11.1999	14[4]	-	Food FOOD 123	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by William Orbit]
Music is my radar/Black book	Blur	10.2000	10[9]	-	Food FOOD 135	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James,Graham Coxon][produced by Blur, Ben Hillier]
Out of time	Blur	04.2003	5[9]	-	Parlophone R 6606	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James][produced by Blur, Ben Hillier]
Crazy beat	Blur	07.2003	18[3]	-	Parlophone CDRS 6610	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James][produced by Blur, Norman Cook]
Good song	Blur	10.2003	22[2]	-	Parlophone CDR 6619	[written by Damon Albarn,Dave Rowntree,Alex James][produced by Blur, Ben Hillier]
Under the Westway/The Puritan	Blur	07.2012	34[3]	-	Parlophone GBAYE 1201079	[written by Blur][produced by Blur]
Go Out	Blur	02.2015	182	-	Parlophone	[written by Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James, Dave Rowntree]
Lonesome Street	Blur	04.2015	151	-	Parlophone	[written by Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James, Dave Rowntree]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Leisure	Blur	08.1991	7[12]	-	Food FOOD LP 6	[gold-UK][produced by Steve Lovell, Steve Power, Stephen Street, Mike Thorne, Blur]
Modern life is rubbish	Blur	05.1993	15[14]	-	Food FOOD LP 9	[gold-UK][produced by Blur, John Smith, Steve Lovell, Stephen Street]
Parklife	Blur	05.1994	1[1][106]	-	Food FOOD 10	[4x-platinum-UK][produced by Stephen Street]
The great escape	Blur	09.1995	1[2][47]	150[1]	Food FOOD 14	[3x-platinum-UK][produced by Stephen Street]
Blur	Blur	02.1997	1[1][65]	61[37]	Food FOOD 19	[gold-US][platinum-UK][produced by Stephen Street, Blur]
13	Blur	03.1999	1[2][27]	80[5]	Food FOOD 29	[platinum-UK][produced by William Orbit, Blur]
Blur:The Best of	Blur	11.2000	3[160]	186[1]	Food FOOD 33	[4x-platinum-UK][produced by Stephen Street, William Orbit, Steve Lovell, Steve Power]
Think tank	Blur	05.2003	1[1][38]	56[3]	Parlophone 582 9972	[gold-UK][produced by Blur, Ben Hillier, William Orbit, Norman Cook]
Midlife: A Beginner's Guide to Blur	Blur	06.2009	20[6]	-	Parlophone 9663072	[gold-UK][produced by Stephen Street, William Orbit, Ben Hillier, Steve Lovell, Steve Power]
All the People: Blur Live at Hyde Park 02 July 2009	Blur	08.2009	70[1]	-	Parlophone CDLHN 57	-
All the People: Blur Live at Hyde Park 03 July 2009	Blur	08.2009	44[1]	-	Parlophone CDLHN 58	-
Blur 21	Blur	08.2012	71[1]	-	Parlophone BLURBOX 21	[produced by Stephen Street, William Orbit, Steve Lovell, Steve Power]
Parklive	Blur	08.2012	91[1]	-	Parlophone CDLHN 100	-
The Magic Whip	Blur	04.2015	1[1][13]	24[1]	Parlophone 0825646141692	[gold-UK][produced by Stephen Street, Graham Coxon, Damon Albarn]
Bustin' + Dronin'	Blur	05.2022	100[1]	-	Parlophone 0190296400216	[produced by Stephen Street, Alison Howe]
Present The Special Collectors Edition	Blur	05.2023	86[1]	-	Parlophone 5054197157479	-

Crystal Castles

Crystal Castles – pochodzący z Toronto duet muzyczny, składający się z multiinstrumentalisty Ethana Katha oraz wokalistki Alice Glass. Crystal Castles znani są nie tylko z własnych dokonań, ale również z remiksowania utworów innych wykonawców,m.in. Klaxons, Health czy Bloc Party.

Zespół powstał w grudniu 2003 roku jako projekt Ethana Katha. Dopiero w 2005 dołączyła do niego wokalistka, Alice Glass, nagrywając próbne partie wokalne do wcześniej przygotowanych podkładów. Pierwszy utwór z jej śpiewem – "Alice Practice", po opublikowaniu przez Ethana na MySpace (we wrześniu 2005), stał się hitem promującym muzyków.Poza doskonałymi nagraniami studyjnymi uwagę zwracają ich niezwykłe występy na żywo.
Debiutancki krążek Crystal Castles został uznany przez wpływowy magazyn NME za jeden z najważniejszych albumów dekady – tygodnik opublikował listę, na której "Crystal Castles" znalazł się na 39. miejscu.
Pierwszy album ukazał się w 2008 roku, był on zbiorem wcześniej opublikowanych singli i kilku niewydanych dotąd piosenek duetu. Krążek spotkał się z niezwykle entuzjastycznym przyjęciem krytyków oraz publiczności, a Crystal Castles z miejsca awansowali do pierwszej ligi alternatywnej sceny muzycznej.
 Drugi album nazwany tak jak debiut miał ukazać się na całym świecie w czerwcu bieżącego roku, jednak wyciek materiału do Internetu przyśpieszył termin wydania krążka. Jego fizyczna premiera w Europie przewidziana jest na maj 2010 roku, wersję elektroniczną można było kupić już pod koniec kwietnia. Wpływowy serwis Pitchork Media w momencie wydania albumu uznał go za jeden z najważniejszych krążków bieżącego roku.

Następnie odbyła się obszerna trasa koncertowa po Europie i Ameryce Północnej. zaowocował także największymi niemieckimi festiwalami Rock am Ring i Rock im Park. Trzeci album, III, ukazał się w listopadzie 2012 roku. Zespół koncertował w Europie jesienią / zimą. Oprócz własnych produkcji, zespół często wydaje zremiksowane wersje oryginalnych utworów innych artystów. Zespół znany jest z występów na żywo, które charakteryzują się agresywnym i chaotycznym charakterem wokalistki Alice Glass. Oprócz syntezatora Ethan Kath gra tu również na gitarze. 

Podczas występów zespołu na żywo bity nie są odtwarzane przez automat perkusyjny, ale przez perkusistę. W październiku 2014 roku zespół opuściła wokalistka Alice Glass. Ethan Kath pracował nad nowym albumem w kwietniu 2015 roku. 16 kwietnia 2015 roku wydał nową piosenkę zatytułowaną Frail pod pseudonimem Crystal Castles. Edith Frances jest nową wokalistką zespołu od 2015 roku.  W październiku 2017 roku Alice Glass opublikowała na swojej oficjalnej stronie internetowej oświadczenie dotyczące jej odejścia z zespołu. Oskarżyła w nim współzałożyciela Kath o psychiczne, fizyczne i seksualne wykorzystywanie, które zaczęło się, gdy Alice, wówczas 15-letnia, została członkiem zespołu. Nadużycia miały miejsce do jej wyjazdu w 2014 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baptism	Crystal Castles	07.2010	103[3]	-	Fiction CC02	[written by A. Glass, E. Kath][produced by E. Kath, Jacknife Lee]
Not in Love	Crystal Castles featuring Robert Smith	11.2010	54[3]	-	Fiction CATCO 170580767	[written by Mark Holmes, Sergio Galli][produced by Ethan Kath]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crystal Castles	Crystal Castles	03.2008	47[4]	-	Different DIFB 1200	[produced by Crystal Castles/E. Kath/Matthew Wagner/Squeak E.Clean]
Crystal Castles (II)	Crystal Castles	05.2010	48[3]	188[2]	Fiction 2740407	[produced by E. Kath/Jacknife Lee/Alex Bonenfant/Paul Epworth]
Crystal Castles (III)	Crystal Castles	11.2012	63[1]	77[2]	Fiction 3720275	[produced by Ethan Kath]

Ramones

Grupa amerykańska. Zadebiutowała 30.03.1974 r. w nowojorskim Performance Studio w składzie: Johnny Ramone (właśc. John Cummings, ur. 8.10.1951 r. na Long Island w stanie Nowy Jork, LISA; gitara), Dee Dee Ramone (właśc. Douglas Colvin, ur. 18.09.1952 r. w Vancouver w prowincji Brytyjska Kolumbia, Kanada; bas) i Joey Ramone (właśc. Jeffrey Hyman, ur. w ]952 r.; perkusja).
W dwa miesiące później Joey Ramone awansował na wokalistę, zaś za perkusją usiadł dotychczasowy menedżer zespołu. Tommy Ramone (właśc. Tommy Erdelyi, ur. 29.01.1952 r. w Budapeszcie, Węgry). Grupa podpisała wkrótce kontrakt z popularnym klubem CBGB's, awansując szybko do elity nowojorskiego punk rocka. Debiutancki album, Ramones, był mocnym akordem początku kariery zespołu. Agresywna muzyka nawiązywała świadomie do amatorszczyzny lat 50. i garażowego rocka późniejszej dekady, zaś skórzane kurtki, wyświechtane dżinsy i wystudiowane tępe spojrzenia muzyków pasowały jak ulał do świata komiksów. W lipcu 1976 r. Ramones wystąpili w Londynie, wywierając niemały wpływ na całe pokolenie brytyjskich punkowców.
Album Ramones Leave Home, a zwłaszcza tematy "Suzie Is A Headbanger" i "Gimme Gimme Shock Treatment" nawiązywały do szokowej terapii pierwszego longplaya. Kolejną płytę, Rocket To Russia, przyjęto już chłodniej, choć pochodzący z niej singel "Sheena Is A Punk Rocker" trafił w 1977 r.do brytyjskiej Top 30. W maju 1978 r. Tommy Ramone odszedł z zespołu, wybierając karierę producenta nagrań. Nowym perkusistą został Marc Bell (z zespołu Richard Hell And The Void-Oids) występujący teraz pod pseudonimem Marky Ramone.
Album Road To Ruin był niezbyt udaną próbą pozyskania nowych kręgów słuchaczy. Występ w filmie "Rock'N'Roli High School" zaowocował współpracą ze sławnym producentem Philem Spectorem. Efektem był niejednolity stylistycznie longplay End Of The Century, odzwierciedlający muzyczny konflikt między członkami zespołu. Johnny traktował podejrzliwie studyjną perfekcję Spectora, zaś Joey, skłaniający się tradycyjnie ku liniom melodycznym, akceptował ochoczo wykorzystywane w nagraniach dziewczęce chórki.
Na przekór pierwszemu z muzyków, amerykańskim przebojem miała stać się ugładzona wersja kompozycji Spectora "Baby I Love You", wylansowanej w czasach młodości rocka przez żeńskie trio The Ronettes.
Ramones wkroczyli w lata 80. jako zespół równie anachroniczny, co niereformowalny. Album Pleasant Dreams, wyprodukowany przez lidera i twórcę 10. CC Grahama Gouldmana, pozostał w cieniu nurtu hard-core, inspirowanego niegdyś muzyką grupy. Płyty Subterranean Jungle, a w mniejszym stopniu Animal Boy i Halfway To Sanity, były próbami zmiany stylu. Na drugiej z nich znalazł się temat "Bonzo Goes To Bitburg" - kąśliwy komentarz do wizyty prezydenta Ronalda Reagana na wojskowym cmentarzu SS w Niemczech Zachodnich.
W 1990 r. Ramones w nowym składzie (Joey, Johnny, Marky oraz basista C.J. Ramone) przypomnieli się amerykańskiej widowni podczas tournee wraz z debiutującą przed laty w klubie CBGB's wokalistką Deborah Harry i założonym przez eks-członków Talking Heads zespołem Tom Tom Club. W 1994 r. zapowiedzieli rozwiązanie zespołu, o ile ich kolejny album Adios Amigos nie osiągnie satysfakcjonujących wyników sprzedaży. Płyta sprzedaje się nieźle, a straszenie fanów wyglądało na zwykłą kokieterię ze strony muzyków.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sheena is a punk rocker/Commando/I don't care	Ramones	05.1977	22[7]	81[13]	Sire 746	[written by Joey Ramone][produced by Tony Bongiovi, Tommy Ramone]
Swallow is my pride/Pinhead	Ramones	08.1977	36[3]	-	Sire 738	[written by The Ramones][produced by Tony Bongiovi, T. Erdelyi]
Rockaway beach/Locket love	Ramones	12.1977	-	66[14]	Sire 1008	[written by The Ramones][produced by Tony Bongiovi, T. Erdelyi]
Do you wanna dance/Babysitter	Ramones	04.1978	-	86[5]	Sire 1017	[written by Bobby Freeman][produced by Tony Bongiovi, T. Erdelyi][#5 hit for Bobby Freeman in 1958r]
Don' t come close/I don't want you	Ramones	09.1978	39[5]	-	Sire 1025	[written by The Ramones][produced by Tony Bongiovi,Ed Stasium]
Rock'n'roll high school/Sheena is a punk rocker [live]	Ramones	09.1979	67[2]	-	Sire 1051	[written by The Ramones][produced by Ed Stasium]
Baby i love you/High risk insurance	Ramones	01.1980	8[9]	-	Sire 49182	[written by Phil Spector/Ellie Greenwich/Jeff Barry][produced by Phil Spector][original by Ronettes 02.1964;#24 hit]
Do you remember rock'n'roll radio/I want you around	Ramones	04.1980	54[3]	-	Sire 49261	[written by Ramones][produced by Phil Spector]
Howling at the Moon (Sha-La-La)/Smash You	Ramones	03.1985	85[2]	-	Sire 7-29107	[written by Dee Dee Ramone][produced by David A. Stewart]
Bonzo Goes to Bitburg/Go Home Ann/Daytime Dilemma (Dangers of Love)	Ramones	07.1985	81[2]	-	No-Label MIUCT 0272	[written by Dee Dee Ramone, Joey Ramone, Jean Beauvoir][produced by Jean Beauvoir]
Something to believe in/Somebody put something in my drink	Ramones	05.1986	67[2]	-	Beggars Banquet BEG 157	[written by Dee Dee Ramone, Jean Beauvoir][produced by Jean Beauvoir]
Crummy Stuff/Something To Believe In	Ramones	08.1986	98[1]	-	N0-Label MIUCT 0424	[written by Dee Dee Ramone][produced by Jean Beauvoir]
Real Cool Time/Indian Giver	Ramones	09.1987	85[1]	-	N0-Label MIUCT 1864	[written by Joey Ramone][produced by The Ramones, Daniel Rey]
Pet semetary/ All Screwed Up	Ramones	09.1989	-	4.Modern Rock Tracks	Chrysalis CHS 3423	[written by Dee Dee Ramone, Daniel Rey][produced by Bill Laswell]
Poison heart/Censorshit [live]	Ramones	12.1992	69[2]	-	Chrysalis CHS 3917	[written by Dee Dee Ramone, Daniel Rey][produced by Ed Stasium]

Albumy *499*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ramones	Ramones	06.1976	-	111[18]	Sire 7520	[gold-US][produced by Craig Leon, Tommy Ramone ]
Leave home	Ramones	02.1977	45[1]	148[10]	Sire 7528	[produced by Tony Bongiovi, Tommy Ramone]
Rocket to Russia	Ramones	11.1977	60[2]	49[25]	Sire 6042	[produced by Tony Bongiovi, Tommy Ramone]
Road to ruin	Ramones	10.1978	32[2]	103[11]	Sire 6063	[produced by Tommy Ramone, Ed Stasium]
It' s alive	Ramones	06.1979	27[8]	-	Sire SRK 26 074 [UK]	[produced by Tommy Ramone]
End of the century	Ramones	02.1980	14[8]	44[14]	Sire 6077	[produced by Phil Spector]
Pleasant dreams	Ramones	08.1981	-	58[11]	Sire 3571	[produced by Graham Gouldman]
Subterranean jungle	Ramones	03.1983	-	83[9]	Sire 23 800	[produced by Ritchie Cordell, Glen Kolotkin]
Too tough to die	Ramones	11.1984	63[3]	171[6]	Sire 25 187	[produced by Tommy Ramone, Ed Stasium]
Animal boy	Ramones	06.1986	38[2]	143[6]	Sire 25 433	[produced by Jean Beauvoir]
Halfway to sanity	Ramones	10.1987	78[1]	172[3]	Sire 25 641	[produced by Daniel Rey, The Ramones]
Ramones mania	Ramones	06.1988	-	168[5]	Sire 25 709	[gold-US][produced by Ramones, Jean Beauvoir, Tony Bongiovi, Ritchie Cordell, Tommy Ramone, Graham Gouldman, Glen Kolotkin, Kevin Laffey, Craig Leon, Daniel Rey, Phil Spector, Ed Stasium, Dave Stewart]
Brain drain	Ramones	06.1989	75[1]	122[6]	Sire 25 905	[produced by Jean Beauvoir, Bill Laswell, Daniel Rey]
Mondo bizzaro	Ramones	09.1992	-	87[1]	Radioactive 10 615	[produced by Ed Stasium]
Acid eaters	Ramones	01.1994	-	179[1]	Radioactive 10 913	[produced by Scott Hackwith]
Adios amigos	Ramones	07.1995	62[2]	148[2]	Radioactive 11 273	[produced by Daniel Rey]
Hey no let' s go!-Anthology	Ramones	06.2001	74[37]	-	Warner Bros. 8122735572	[gold-UK][produced by Craig Leon, Tony Bongiovi,Tommy Ramone,Ed Stasium,Daniel Rey,Bill Inglot,Gary Stewart,Don Williams,Jean Beavoir,Ritchie Cordell,Graham Gouldman,Glen Kolotkin,Phil Spector,Bill Laswell,Dave Stewart,The Ramones]

Cheryl Cole

Cheryl Cole (ur. 30 czerwca 1983 roku w Newcastle upon Tyne) - brytyjska piosenkarka, członkini zespołu Girls Aloud.
Urodziła się w Newcastle nad rzeką Tyne w rodzinie Tweedy. W dzieciństwie brała udział w różnorakich konkursach, z wielu z nich wychodząc "z tarczą". Były to konkursy dla modelek, baletowe. Występowała również jako piosenkarka i aktorka. Jako nastolatka została wybrana m.in. na najpiękniejszą dziewczynę w Newcastle. Doceniając jej urodę, zaproponowano Cheryl Cole występy w reklamach, m.in. w dwóch reklamach British Gas, reklamie SCS oraz Eldon Square Christmas, gdzie pojawiła się wraz z bratem Garrym. Oprócz Garrego, Cheryl ma jeszcze 2 braci: Andrew i Josepha oraz siostrę Gillian. Pierwszy solowy album Cheryl Cole wydany 26 października 2009 roku. Zadebiutował na 1 miejscu w Wielkiej Brytanii i utrzymuje się na tym miejscu od dwóch tygodni. Na płycie znajduje się 11 piosenek.
Cheryl Cole występowała jako jurorka od piątej edycji brytyjskiej wersji programu X Factor, gdzie również 18 października 2008 wykonywała ze swoim zespołem Girls Aloud utwór The Promise. Jest potwierdzone również, iż 18 października 2009 roku w programie zaprezentowała swój nowy singiel Fight For This Love ze swojego debiutanckiego solowego albumu 3 Words.
Pierwszym singlem promującym album jest utwór "Fight For This Love" który również zadebiutował na miejscu 1 brytyjskiej listy przebojów i utrzymywał się na nim przez 3 tygodnie. Utwór został najszybciej sprzedającym się singlem w Wielkiej Brytanii, w pierwszym dniu sprzedaży sprzedano ponad 130,000 egzemplarzy a w ciągu tygodnia prawie 300,000 kopii. W Irlandii utwór zadebiutował na miejscu 13 jednak tydzień później znalazł się na miejscu 1 dając Cheryl pierwszy od czasów "Sound of the Underground" numer 1 w Irlandii.
Drugim singlem została piosenka "3 Words". Utwór zadebiutował w Wielkiej Brytanii na miejscu 26 a w Irlandii na miejscu 27. W piosence gościnnie wystąpił członek Black Eyed Peas, Will.i.am.
Trzecim singlem jest piosenka pt. "Parachute".
Album zawiera również utwór "Heartbreaker" w którym gościnnie wystąpiła Cheryl w 2008 roku.
Album miał premierę w Polsce 12 lutego 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heartbreaker	Will.I.Am feat. Cheryl Cole	05.2008	4[24]	-	Interscope 1771789	[silver-UK][written by William Adams] [produced by will.i.am]
Fight For This Love	Cheryl Cole	10.2009	1[2][63]	-	Fascination 2721778	[2x-platinum-UK][written by Wayne Wilkins, Steve Kipner, Andre Merritt][produced by Wayne Wilkins, Steve Kipner]
3 Words	Cheryl Cole feat Will.I.Am	11.2009	4[32]	-	Fascination 2729724	[silver-UK][written by William Adams, George Pajon, Cheryl Cole][produced by will.i.am]
Boy Like You	Cheryl Cole feat. will.i.am	11.2009	105[1]	-	Fascination	[written by William Adams,Eddy Quintela,Christine McVie, Cheryl Cole][produced by will.i.am]
Stand Up	Cheryl Cole	11.2009	112[1]	-	Fascination	[written by Fraser T Smith,Taio Cruz][produced by Fraser T Smith,Taio Cruz]
Parachute /Just Let Me Go	Cheryl Cole	12.2009	5[50]	-	Fascination 2734193	[gold-UK][written by Ingrid Michaelson, Marshall Altman][produced by Syience,will.i.am]
Heaven	Cheryl Cole feat. will.i.am	11.2009	122[1]	-	Fascination	[written by William Adams,Stacy Barthe,Cheryl Cole][produced by will.i.am]
Rain On Me	Cheryl Cole	11.2009	135[1]	-	Fascination	[written by Steve Kipner,Sam Watters,Louis Biancaniello,Wayne Wilkins,Olivia Waithe][produced by Sam Watters,Wayne Wilkins]
Make Me Cry	Cheryl Cole	11.2009	154[1]	-	Fascination	[written by William Adams,Caleb Speir,Cheryl Cole][produced by will.i.am]
Happy Hour	Cheryl Cole	11.2009	161[1]	-	Fascination	[written by Kenneth Karlin,Carsten Schack,Priscilla Renea,Richard Pegue][produced by Soulshock,Karlin]
Don't Talk About This Love	Cheryl Cole	11.2009	177[1]	-	Fascination	[written by Chris Braide,Nikola Bedingfield][produced by Syience]
Promise This	Cheryl Cole	11.2010	1[1][12]	-	Polydor 2753879	[gold-UK][written by Priscilla Hamilton, Wayne Wilkins,Christopher Jackson][produced by Wayne Wilkins]
The Flood	Cheryl Cole	11.2010	18[12]	-	Polydor GBUM 71027247	[written by Priscilla Hamilton, Wayne Wilkins][produced by Wayne Wilkins, Antwoine "T-Wiz" Collins]
Call My Name	Cheryl	06.2012	1[1][23]	-	Polydor GBUM 71201486	[platinum-UK][written by Calvin Harris][produced by Calvin Harris]
Screw You	Cheryl feat. Wretch 32	06.2012	100[1]	-	Polydor GBUM 71202876	[written by Megan Nicolle Thomaston, Kingsley Brown, Daniel Traynor, Jermaine Scott][produced by HyGrade]
Under The Sun	Cheryl Cole	08.2012	13[19]	-	Polydor GBUM 71202816	[silver-UK][written by Alex da Kid, Mike Del Rio, Jayson DeZuzio, Steven Battey, Carlos Battey, Cheryl Cole][produced by Alex da Kid]
Crazy Stupid Love	Cheryl Cole featuring Tinie Tempah	08.2014	1[1][22]	-	Polydor GBUM 71402380	[gold-UK][written by Wayne Wilkins, Heidi Rojas, Katelyn Tarver, Kevin Anyaeji, Patrick Okogwu][produced by Wilkins]
I Don't Care	Cheryl Cole	11.2014	1[1][10]	-	Polydor GBUM 71404595	[gold-UK][written by Jocke Åhlund, Cheryl Cole ,Bonnie McKee, John Newman][produced by Jocke Åhlund, Oligee]
Only Human	Cheryl Cole	10.2014	70[1]	-	Polydor GBUM 71403580	[written by Matt Schwartz, Jo Perry, Cass Lowe][produced by Schwartz]
Love Made Me Do It	Cheryl Cole	11.2018	19[4]	-	3Beat GBSXS 1800185	[written by Cheryl Tweedy ,Dylan Cooper, George Astasio ,Jason Pebworth, Jon Shave, Miranda Cooper, Natasha Bedingfield ,Kylie Minogue, Nicola Roberts][produced by The Invisible Men, Dylan Cooper]
Let You	Cheryl Cole	06.2019	57[1]	-	3Beat GBSXS 1900053	[written by Cheryl Tweedy ,Chiara Hunter, Danny Casio, George Astasio, Jason Pebworth ,Jon Shave, Nicola Roberts][produced by Mike Spencer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
3 Words	Cheryl Cole	10.2009	1[2][61]	-	Fascination 2724424	[3x-platinum-UK][produced by Taio Cruz, Soulshock & Karlin, Steve Kipner, Fraser T. Smith, Syience, Sam Watters, Wayne Wilkins]
Messy Little Raindrops	Cheryl Cole	10.2010	1[1][16]	-	Polydor 2753287	[platinum-UK][produced by Wayne Wilkins, Starsmith, will.i.am, Antwoine "T-Wiz" Collins, Steve Kipner, Free School, Al Shux, J. R. Rotem]
A Million Lights	Cheryl Cole	06.2012	2[17]	-	Fascination 2724424	[gold-UK][produced by Alex da Kid, Calvin Harris, will.i.am, Jaylien Wesley, Pantha, Agent X, HyGrade, Dada Life, Kid Gloves, Jim Beanz, Taio Cruz, Mathias Wollo, The Beamer Boyz, Billy Wes, Electric, Bibi Jones, Dave Munday]
Only Human	Cheryl Cole	11.2014	7[9]	-	Polydor 4701579	[silver-UK][produced by Jocke Åhlund, Kevin Anyaeji, Dawood, James Draper, Electric, Scott Hoffman, The Invisible Men, Greg Kurstin, Cass Lowe, Oligee, Red Triangle, Matt Schwartz, Lucas Secon, Jesse Shatkin, Wayne Wilkins]