Al Wilson

Al Wilson , ur. 19.06.1939r w Meridian, Mississippi,murzyński wokalista soulowy najlepiej
znany ze swoich przebojów "Show and Tell" i "The Snake".Inne znane jego piosenki to "Touch and Go" i "La La (Peace Song)".
 

Zaczął profesjonalną karierę w wieku 12 lat zostając liderem własnego kwartetu wykonującego spirituels i śpiewając w kościelnym chórze.Podczas jego nauki w collegu rodzina przeniosła się do San Bernardino w Kalifornii,gdzie pracował jako kurier pocztowy,biuralista,a także uczył się gry na perkusji.Po ukończeniu szkoły przez cztery lata był członkiem zespołu Johnny Harris and the Statesmen,zanim zaczął służbę wojskową w marynarce wojennej.Po dwuletnim pobycie w wojsku osiadł w Los Angeles,gdzie śpiewał w nocnych klubach przed przystąpieniem do rhythm'n'bluesowej wokalnej grupy Jewels.
 

W 1966r podpisał kontrakt z wytwórnią Johnny Riversa,Soul City,Rivers był też producentem jego pierwszego albumu "Secret Agent Man" z którego pochodził jego największy hit-"The Snake" z 1968r.W tym samym roku wydał mniejszy hit "Do What You Gotta Do" i zniknął do 1973r,gdy nagrał "Show And Tell" ,która wcześniej lansował bez powodzenia Johnny Mathis.Wilson nagrał swoją wersję wspomnianego utworu kila miesięcy póżniej z olbrzymim powodzeniem umieszczając piosenkę na szczycie listy Billboard.
 

W 1974r nagrywa kolejny przebój "The La La Peace Song" i dwa lata póżniej duży rhythm'n'bluesowy hit "I've Got a Feeling We'll Be Seeing Each Other Again".W 1979r kończy swoją obecnośc na listach bestsellerów piosenką "Count the Days" i następne dwie dekady spędza na koncertach w klubach. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do what you gotta do/Now I know what love is	Al Wilson	01.1968	-	102[4]	Soul City 761	[#83 hit for Nina Simone and Bobby Vee in 1968][39[6].R&B; Chart][written by Jimmy Webb][produced by Johnny Rivers]
The Snake / Getting Ready for Tomorrow	Al Wilson	08.1968	41[5]	27[10]	Soul City 767	[written by Oscar Brown, Jr.][produced by Johnny Rivers,Marc Gordon][32[5].R&B; Chart]
Poor Side of Town / The Dolphins	Al Wilson	01.1969	-	75[4]	Soul City 771	[written by Johnny Rivers, Lou Adler][produced by Lou Adler]
I stand accused/Shake me,wake me [When it's over]	Al Wilson	04.1969	-	106[3]	Soul City 773	[#63 hit for Jerry Butler in 1964][written by William Butler, Jerry Butler][produced by Johnny Rivers]
Lodi / By the Time I Get Phoenix	Al Wilson	08.1969	-	67[7]	Soul City 775	[written by John Fogerty][produced by Johnny Rivers]
Show and Tell / Listen to Me	Al Wilson	10.1973	-	1[1][23]	Rocky Road 30 073	[gold-US][written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller][10[18].R&B; Chart]
Touch and Go / Settle Me Down	Al Wilson	03.1974	-	57[9]	Rocky Road 30 076	[written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller][23[15].R&B; Chart]
La La Peace Song / Keep On Lovin' You	Al Wilson	10.1974	-	30[10]	Rocky Road 30 200	[written by Johnny Bristol, L. Martin][produced by Johnny Bristol][19[12].R&B; Chart]
I Won't Last a Day Without You/Let me be the one/Willoughby Brook	Al Wilson	01.1975	-	70[7]	Rocky Road 30 202	[written by Roger Nichols/Paul Williams][produced by Jerry Fuller][18[11].R&B; Chart]
I've Got a Feeling [We'll be seeing each other again]/Be concemed	Al Wilson	03.1976	-	29[10]	Playboy 6062	[written by Homer Banks/Carl Hampton][produced by Marc Gordon][3[17].R&B; Chart]
Baby I Want Your Body/Stay With Me	Al Wilson	07.1976	-	-	Playboy 6076	[written by Richard Cason, Billy Ray Charles ][produced by Marc Gordon][28[12].R&B; Chart]
Count The Days/Is This The End	Al Wilson	06.1979	-	-	Roadshow 11583	[written by Gary Gilbert, T. G. Conway, Allan Felder][produced by T. G. Conway, Allan Felder][84[4].R&B; Chart]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Show and Tell	Al Wilson	12.1973	-	70[17]	Rocky Road 3601	[produced by Jerry Fuller]
La La Peace Song	Al Wilson	10.1974	-	171[7]	Rocky Road 3700	[produced by Jerry Fuller, Johnny Bristol , Steve Cropper]
I've Got a Feeling	Al Wilson	07.1976	-	185[2]	Playboy 410	-

Amy Winehouse

Amy Jade Winehouse (ur. 14 września 1983), brytyjska piosenkarka, kompozytorka
i autorka tekstów.
Winehouse urodziła się w południowej dzielnicy Londynu; wywodzi się z rodziny żydowskiej o tradycjach jazzowych.Jej ojciec jest taksówkarzem, matka - farmaceutką. Amy dorastała w londyńskiej dzielnicy Southgate. Uczęszczała do Ashmole School. W wieku dziesięciu lat założyła krótko działającą grupę muzyczną o nazwie "Sweet 'n' Sour". Artystka swój zespół opisała jako "żydowskie odzwierciedlenie zespołu Salt-N-Pepa". 

Po rozpadzie "Sweet 'n' Sour" dołączyła do Sylvia Young Theatre School, jednak rok później (w wieku trzynastu lat) została wyrzucona ze szkoły, gdyż przekłuła sobie nos w celu umieszczenia kolczyka. Po tym incydencie uczęszczała do BRIT School.
Winehouse umie grać na gitarze od trzynastego roku życia; śpiewa profesjonalnie od szesnastych urodzin, kiedy to jej przyjaciel Tyler James, wokalista soulowy, wysłał nagranie demo Amy wytwórni A&R; Records.Po rozmowach z różnymi wytwórniami płytowymi, Winehouse dołączyła do Island Records (Universal Music), z którą jest związana do teraz.
Znawcy muzyki jazzowej podkreślają, iż głos Winehouse można porównywać do dźwięku strun głosowych takich sław jak Sarah Vaughan, czy Macy Gray. 

Amy Winehouse była jedną z czołowych wokalistek Wielkiej Brytanii w latach 2000. Podczas gdy brytyjska prasa i tabloidy zdawały się koncentrować na jej hałaśliwym zachowaniu i tragicznym końcu, fani i krytycy docenili jej surowy urok, bezczelne poczucie humoru i charakterystyczny, soulowy, jazzowy wokal. Jej platynowy, nominowany do Mercury Prize album „Frank” (2003) wywołał porównania do Billie Holiday i Sarah Vaughan, a także do Macy Gray i Lauryn Hill, prezentując szerokiej publiczności jej niepowtarzalny głos i głęboko osobisty styl pisania piosenek. 

Jednak dopiero w 2006 roku Winehouse naprawdę zagościła na światowej scenie dzięki swojemu drugiemu albumowi „Back to Black”. Współpracując z producentem Markiem Ronsonem, stworzyła nostalgiczne, retro brzmienie, które można usłyszeć w takich hitach jak „Rehab” i „You Know I'm No Good”. Jeden z najlepiej sprzedających się albumów w historii Wielkiej Brytanii, przyniósł Winehouse rekordowe pięć nagród Grammy w 2008 roku. Album ten był jej ostatnim; zmarła w Londynie 23 lipca 2011 roku, w wieku 27 lat. 

Urodzona w rodzinie taksówkarza i farmaceutki, Winehouse dorastała w dzielnicy Southgate w północnym Londynie. Jej dzieciństwo wypełnione było jazzem. Wielu wujków ze strony matki było zawodowymi muzykami jazzowymi, a jej babcia ze strony ojca była w pewnym momencie romansem z brytyjską legendą jazzu, Ronniem Scottem. W domu słuchała i chłonęła muzykę, którą wybierali jej rodzice: między innymi Dinah Washington, Ellę Fitzgerald i Franka Sinatrę. Jednak w wieku nastoletnim pociągał ją buntowniczy duch TLC, Salt-N-Pepa i innych amerykańskich zespołów R&B i hip-hopowych tamtych czasów. W wieku 16 lat, po tym, jak została wydalona z londyńskiej Sylvia Young Theatre School, jej pierwszy przełom nastąpił, gdy piosenkarz pop Tyler James, kolega ze szkoły i bliski przyjaciel, przekazał jej demo swojemu przedstawicielowi ds. reklamy i rozwoju, który poszukiwał wokalisty jazzowego. Ta okazja doprowadziła do podpisania przez nią kontraktu płytowego z wytwórnią Island Records.  

Pod koniec 2003 roku, gdy miała 20 lat, Island wydała swój debiutancki album „Frank”. Z udziałem producenta hiphopowego i klawiszowca Salaama Remi, połączenie jazzu, popu, soulu i hip-hopu w wykonaniu Winehouse zebrało entuzjastyczne recenzje. Album był nominowany do Mercury Music Prize w 2004 roku, a także do dwóch Brit Awards, a jego główny singiel „Stronger Than Me” zdobył nagrodę Ivor Novello w kategorii „Najlepszy Utwór Współczesny”. Po debiucie Winehouse, pochwały i dociekliwe wywiady pojawiły się w prasie równolegle z jej burzliwym życiem publicznym. Kilkakrotnie pojawiała się w klubach lub programach telewizyjnych zbyt pijana, by zaśpiewać cały set. W 2006 roku jej firma zarządzająca w końcu zasugerowała jej udanie się na odwyk z powodu nadużywania alkoholu, ale zamiast tego porzuciła firmę i opisała swoje przeżycia w przeboju „Rehab”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów i był głównym singlem z jej drugiego, chwalonego przez krytyków albumu „Back to Black”. 

Dzięki sugestywnym produkcjom Salaam Remi i brytyjskiego DJ-a/multiinstrumentalisty Marka Ronsona, album nieco porzucił jazz, zagłębiając się w brzmienia girlsbandów z lat 50. i 60-tych, rock & rolla i soulu. Fanfary wywołane wydaniem były tak głośne, że zaczęło rozprzestrzeniać się na brzegi USA; kilku raperów i DJ-ów stworzyło własne remiksy różnych utworów, nie wspominając o coverach Prince'a i Arctic Monkeys. Miesiąc po tym, jak Winehouse zdobyła nagrodę Brit Awards dla Najlepszej Artystki w lutym 2007 roku, Universal wydał w USA album „Back to Black”. Płyta osiągnęła wyższą pozycję na listach przebojów niż jakikolwiek inny amerykański debiut brytyjskiej artystki i przez kilka miesięcy utrzymywała się w pierwszej dziesiątce, sprzedając się w nakładzie miliona egzemplarzy do końca lata. 

Podobnie jak w Wielkiej Brytanii, Winehouse stała się tematem rozmów w całym mieście, lądując na okładkach magazynów „Rolling Stone” i „Spin”. Wkrótce jednak Winehouse odwołała trasę koncertową po Ameryce Północnej. Pierwsze doniesienia wskazywały, że przechodziła odwyk z powodu uzależnienia, ale jej nowy menedżer zaprzeczył tym doniesieniom, twierdząc, że powodem było skrajne wyczerpanie. Jej nieprzewidywalne zachowanie sprawiło, że ona i jej nowy mąż, Blake Fielder-Civil, nieustannie pojawiali się w tabloidach, zarówno na scenach, jak i poza nimi po obu stronach Atlantyku. Pod koniec 2007 roku amerykańscy fani w końcu mieli szansę usłyszeć wczesną twórczość Winehouse, z lekko skróconą (dwie piosenki usunięte i jedna dodana) wersją utworu „Frank”. 

 Niestety, kolejne cztery lata były wypełnione dramatami, rozczarowaniami i bardzo małą ilością muzyki. Do 2009 roku jej małżeństwo zakończyło się rozwodem, była wielokrotnie aresztowana pod zarzutem napaści i/lub zakłócania porządku publicznego, a jej zmagania z nadużywaniem substancji psychoaktywnych i problemami ze zdrowiem psychicznym były tragicznie przedstawiane w prasie. Występy publiczne przeradzały się w chaotyczne katastrofy, a najgorsze z nich były publikowane na stronach do udostępniania filmów, aby wszyscy mogli je zobaczyć. Utwór z albumu hołdującego Quincy'emu Jonesowi P: Soul Bossa Nostra ukazał się w 2010 roku, a duet z Tonym Bennettem ogłoszono na początku 2011 roku, ale planowana kontynuacja Back to Black nigdy nie wyszła poza fazę demo. Winehouse została znaleziona martwa w swoim mieszkaniu w Camden w Londynie. 

Raport koronera, dostarczony trzy miesiące później, ujawnił, że poziom alkoholu we krwi Winehouse osiągnął potencjalnie śmiertelny poziom.  Prawie dwa miesiące po jej śmierci, pierwszy pośmiertny występ Winehouse został opublikowany w albumie Tony'ego Bennetta Duets II, gdzie zaśpiewała z nim w utworze „Body and Soul”. Pod koniec 2011 roku fundacja jej rodziny ogłosiła wydanie „Lioness: Hidden Treasures”, pośmiertnej kompilacji zawierającej nagrania z całej jej kariery (choć kilka aranżacji zostało nagranych już po jej śmierci). Rok po premierze „Lioness” w BBC ukazał się luksusowy zestaw CD/DVD- dostępny zarówno w czteropłytowym pudełku, jak i w mniejszej, dwupłytowej kompilacji- zawierający wszystkie jej występy na żywo dla British Broadcasting Company. 

 Latem 2015 roku film dokumentalny „Amy” w reżyserii Asifa Kapadii opowiedział jej historię za pomocą zdjęć, nagrań archiwalnych (w studiu i poza nim) oraz muzyki. Wiele z tych materiałów nie było wcześniej dostępnych. Zawierał również wywiady z przyjaciółmi, rodziną, współpracownikami muzycznymi i zmarłą piosenkarką. W październiku tego samego roku wydano ścieżkę dźwiękową, która zawierała na przemian wcześniej opublikowane i niepublikowane materiały Winehouse oraz utwory z filmu. W 2021 roku ukazała się kolejna pośmiertna kolekcja, dostępna wyłącznie na winylu z okazji Record Store Day. Remiksy zebrały rzadkie utwory z całej jej kariery, w tym nagrania Hot Chipa i MJ Cole'a, a także gościnne teksty takich artystów jak Jay-Z i Ghostface Killah. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stronger Than Me	Amy Winehouse	10.2003	71[2]	-	Island CID 830	[silver-UK][written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Take The Box	Amy Winehouse	01.2004	57[2]	-	Island CID 840	[written by Amy Winehouse][produced by Amy Winehouse]
In My Bed / You Sent Me Flying	Amy Winehouse	04.2004	60[2]	-	Island CID 852	[written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Pumps / Help Yourself	Amy Winehouse	09.2004	65[2]	-	Island CID 865	[silver-UK][written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Rehab	Amy Winehouse	10.2006	7[83]	9[20]	Island 1709535	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
You Know I'm No Good	Amy Winehouse feat. Ghostface Killah	01.2007	18[60]	77[13]	Island 1720849	[platinum-UK][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
Back To Black	Amy Winehouse	04.2007	8[63]	-	Island CATCO 886310	[3x-platinum-UK][platinum-US][written by Amy Winehouse,Mark Ronson][produced by Mark Ronson]
Valerie	Mark Ronson feat. Amy Winehouse	04.2007	2[61]	-	Columbia CATCO 129325981	[4x-platinum-UK][written by Sean Payne,David McCabe,Abi Harding,Boyan Chowdhury,Russell Pritchard][produced by Mark Ronson]
Tears Dry On Their Own	Amy Winehouse	07.2007	16[40]	-	Island MIUCT 3139	[2x-platinum-UK][written by Nick Ashford,Valerie Simpson,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Valerie	Amy Winehouse	10.2007	37[33]	-	Island MIUCT 3140	[platinum-UK][written by Sean Payne,David McCabe,Abi Harding,Boyan Chowdhury,Russell Pritchard][produced by Stephen Street]
Love Is A Losing Game	Amy Winehouse	12.2007	33[7]	-	Island 1755398/td>	[platinum-UK][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
B-Boy Baby	Mutya Buena & Amy Winehouse	01.2008	73[8]	-	4th & B'way 1756344	[written by Phil Spector,Ellie Greenwich,Jeff Barry,Craig Klepto Tucker,Peter Celik,Angela Hunte][produced by Salaam Remi]
Will You Still Love Me Tomorrow?	Amy Winehouse	08.2011	62[1]	103[1]	Island GBAAN 0400886	[silver-UK][written by Carole King, Gerry Goffin][produced by Jony Rockstar]
Body and Soul	Tony Bennett & Amy Winehouse	09.2011	40[2]	87[1]	Sony Music USSM 19400720	[written by Edward Heyman,Robert Sour,Frank Eyton,Johnny Green][produced by Phil Ramone]
Our Day Will Come	Amy Winehouse	12.2011	29[5]	-	Island GBUM 71110106	[silver-UK][written by Bob Hilliard,Mort Garson][produced by Salaam Remi]
Cherry Wine	Nas featuring Amy Winehouse	09.2012	144	-	Def Jam	[written by Nasir Jones,Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Frank	Amy Winehouse	11.2003	3[143]	33[25]	Island 9812918	[3x-platinum-UK][produced by Commissioner Gordon, Jimmy Hogarth, Salaam Remi, Matt Rowe ,Amy Winehouse]
Back To Black	Amy Winehouse	11.2006	1[6][549]	2[178]	Island 1713041	[15x-platinum-UK][2x-platinum-US][produced by Mark Ronson, Salaam Remi]
Back To Black (Deluxe Edition)	Amy Winehouse	11.2007	1[1][55]	-	Island 1749097	-
Frank [The Super Deluxe Edition]	Amy Winehouse	05.2008	99[1]	-	Island 1765835	-
Frank / Back to Black	Amy Winehouse	08.2011	10[2]	-	Island 1789558	-
Back to Black: B-Sides (EP)	Amy Winehouse	08.2011	-	101[2]	Universal	-
Lioness: Hidden Treasures	Amy Winehouse	12.2011	1[1][29]	5[22]	Island 2790436	[3x-platinum-UK][produced by Dae Bennett, Paul O'Duffy, Phil Ramone, Salaam Remi,Mark Ronson]
Amy Winehouse at the BBC	Amy Winehouse	12.2012	33[2]	-	Island 3721973	-
Amy [OST]	Amy Winehouse	11.2015	19[6]	-	Island 4762804	[silver-UK]
Remixes	Amy Winehouse	06.2021	94[1]	151[1]	UMC 3542750	-

Andrew Lloyd-Webber

Andrew Lloyd Webber[ur.22.03.1948r Londyn]

, kompozytor, pianista, autor kasowych musicali. Jego ojciec był profesorem w Royal College of Music. Weber uczył się gry na fortepianie, skrzypcach i rożku angielskim. Studiując w Magdalen College w Oxfordzie, nawiązał współpracę ze studentem prawa i jednocześnie autorem tekstów - Timem Rice'em. Razem napisali pierwszy musical The Likes of Us.
 

W 1967 z T. Rice'em przygotowali musical Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat. Sztuka skomponowana z utworów w stylu country, psychodelic oraz nawiązująca do francuskiej chanson, została wystawiona rok później, a następnie trafiła do teatru na londyńskim West Endzie z udziałem wokalistów Paula Jonesa i Jessa Conrada. Musical wydano także na płycie i w końcu w 1972 pokazano w angielskiej telewizji. Andrew Lloyd Webber napisał też muzykę do dwóch angielskich filmów - Gumshoe i The Odessa File.
 

Następny musical stworzony z T. Rice'em wzbudził wiele emocji ze strony różnych środowisk religijnych. Autorski tandem przygotował bowiem rock-operę Jesus Christ Superstar, o siedmiu ostatnich dniach Jezusa Chrystusa. W nagraniu płytowej wersji musicalu wzięli udział: Michael D'Abo, Yvonne Elliman, Ian Gillan, orkiestra symfoniczna pod dyrekcją Andre Previna oraz muzycy z rockowych grup Quatermass i The Grease Band.
Płyta z przebojowymi tematami z musicalu I Don't Know How Love Him, Superstar, Everything's Alright doskonale przygotowała wystawienie sztuki na Broadwayu. Każdego wieczoru przez 711 spektakli notowano pełną widownię. W 1976 nakręcono filmową wersję musicalu. Niepowodzeniem zakończyła się współpraca Webera z librecistą Alanem Ayckbournem przy sztuce Jeeves.
Sukcesy powróciły wraz z musicalem opartym na biografii Evity Peron żony argentyńskiego dyktatora. 

Na listach przebojów znalazły się główne melodie z musicalu Don't cry for Me Argentina w wykonaniu Julie Covington oraz Oh! What a Circus w wykonaniu Davida Essexa. Evita ciągle nie schodziła z afisza, kiedy w 1981 Weber opublikował najbardziej kasowy musical - Cats, stworzony na podstawie powieści Thomasa Stearnsa Eliota Old Possum's Book of Practical Cats. Wokalistka Elaine Paige - wcześniej gwiazda w musicalu Evita - nagrała Memory, najsłynniejszą piosenkę z musicalu Cats. Nagranie to znalazło się w pierwszej dziesiątce bestsellerowych singli w Wielkiej Brytanii. Utwór włączyła do swego repertuaru Barbra Streisand.
 

Na początku lat 80-tych kompozytor przedstawił jeszcze sztukę - With Song and Dance, Requiem - napisaną dla swojego ojca; oraz Variations -skom ponowane dla brata (wiolonczelisty) Juliana Lloyda Webbera. Założona przez Lloyda Webera firma Really Useful Company stała się producentem spektakli, wydawcą nagrań i właścicielem londyńskiego Palace Theatre. Druga żona kompozytora, śpiewaczka Sarah Brightman, wprowadziła na listy przebojów angielskich dwa utwory z kolejnego musicalu męża - The Phantom of the Opera. Amerykańscy inwestorzy rzucili się na jego następne dzieło - Aspects of Love. Musical, mimo 300 przedstawień na Broadwayu i spektakli wystawianych przez trzy lata w Londynie, uznano za nieudany.
 

W lipcu 1993 odbyta się prapremiera musicalu Sunset Boulevard z librettem Dona Blacka i Christophera Hamptona. W amerykańskich inscenizacjach sztuki wystąpiły znane aktorki filmowe Glenn Close i Faye Dunaway. Również za Sunset Boulevard Webber otrzymał mnóstwo nagród i wyróżnień , Grammy, Tony Awan Novello Award, a w rankingu magazynu "Theater Week" osiągnął pozycję najbardziej znaczącej osobistości amerykańskiego teatru. 

W 1991r na deskach londyńskich teatrów, wystawiano równocześnie sześć jego musicali. W nakręconej filmowej wersji musicalu Evita Madonna zaśpiewała dopisaną piosenkę You Must Love Me. Wystawiona w 1996 sztuka Whistle Down the Wind z tekstami Jima Steinmana nie spełniła oczekiwań, natomiast w 1997 musical w Wielkiej Brytanii i USA był najdłużej wystawianym musicalem w historii teatru muzycznego.  

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Variations	Andrew Lloyd Webber	02.1978	2[19]	-	MCA MCF 2824	-
The Premiere Collection	Andrew Lloyd Webber	05.1991	100[1][04.94]	130[14]	MCA 6284	[platinum-US]
The Premiere Collection Encore	Andrew Lloyd Webber	04.1993	-	191[6]	Polydor 517336	-
The very best of Andrew Lloyd Webber-The Broadway Collection	Andrew Lloyd Webber	12.1996	-	155[7]	Polydor 533064	-
Joseph	Andrew Lloyd Webber	11.2007	119[13]	-	Polydor 1746352	-

Piosenki na listach przebojów

[with Leonard Caston ] Wanted: Lover, No Experience Necessary Laura Lee 12.1967 84.US [with Tim Rice] Superstar Murray Head 01.1970 14.UK Medley from Superstar The Assembled Multitude 01.1971 95.US I Don't Know How to Love Him Helen Reddy 02.1971 13.US I Don't Know How to Love Him The Kimberleys 03.1971 99.US I Don't Know How to Love Him Yvonne Elliman 04.1971 28.US I Only Want to Say (Gethsemane) José Feliciano 05.1971 122.US Everything's Alright Yvonne Elliman 09.1971 92.US I Don't Know How to Love Him Petula Clark 01.1972 47.UK Christmas Dream Perry Como 12.1974 55.UK/92.US Don't Cry for Me Argentina Julie Covington 12.1976 1.UK Another Suitcase in Another Hall Barbara Dickson 02.1977 18.UK Don't Cry for Me Argentina Julie Covington 07.1978 63.UK Oh What a Circus David Essex 08.1978 3.UK Don't Cry for Me Argentina The Shadows 12.1978 5.UK I'd Be Surprisingly Good for You Linda Lewis 06.1979 40.UK Don't Cry for Me Argentina Festival 03.1980 72.US Christmas Dream Isla St. Clair 12.1981 76.UK Any Dream Will Do Jason Donovan 06.1991 1.UK Joseph Mega Remix Jason Donovan 12.1991 13.UK Close Every Door Phillip Schofield 12.1992 27.UK Don't Cry for Me Argentina Sinéad O'Connor 12.1992 53.UK You Must Love Me Madonna 11.1996 10.UK /18.US.UK Don't Cry for Me Argentina The Mike Flowers Pops 12.1996 30.UK Don't Cry for Me Argentina Madonna 12.1996 3.UK/8.US Another Suitcase in Another Hall Madonna 03.1997 7.UK Any Dream Will Do Lee Mead 06.2007 2.UK Close Every Door Lee Mead 06.2007 121.UK [with Niccolò Paganini ] Theme and Variation 1-4 Andrew Lloyd Webber 03.1978 51.UK [solo ] Argentine Melody (Cancion De Argentina) San Jose 06.1978 14.UK BBC World Cup Grandstand The Royal Philharmonic Orchestra 07.1982 61.UK Pie Jesu Sarah Brightman & Paul Miles-Kingston 03.1985 3.UK [with Don Black ] Take That Look Off Your Face Marti Webb 02.1980 3.UK Tell Me on a Sunday Marti Webb 04.1980 67.UK Unexpected Song Sarah Brightman 09.1984 76.UK Amigos Para Siempre (Friends for Life) José Carreras & Sarah Brightman 07.1992 11.UK [with T.S. Eliot & Trevor Nunn ] Memory Elaine Paige 06.1981 6.UK Memory Barbra Streisand 02.1982 34.UK/52.US Memory Barry Manilow 11.1982 39.US Memory Menage 05.1983 81.UK Memory Aled Jones 07.1985 42.UK Memory Elaine Paige 10.1998 36.UK [with Richard Stilgoe & Mike Batt ] The Phantom of the Opera Sarah Brightman & Steve Harley 01.1986 7.UK [with Charles Hart & Richard Stilgoe ] All I Ask of You Cliff Richard & Sarah Brightman 10.1986 3.UK Wishing You Were Somehow Here Again Sarah Brightman 01.1987 7.UK All I Ask of You Barbra Streisand 12.1988 77.UK The Music of the Night Barbra Streisand 01.1994 54.UK [with Charles Hart ] The Music of the Night Michael Crawford 01.1987 7.UK The Music of the Night David Cook 06.2008 77.US Think of Me David Archuleta 06.2008 119.US [with Don Black,Charles Hart ] Love Changes Everything Michael Ball 01.1989 2.UK Anything but Lonely Sarah Brightman 05.1989 79.UK [with Nikolay Nekrasov, Hirokazu Tanaka,Nigel Wright ] Tetris Doctor Spin 10.1992 6.UK [with Don Black, Christopher Hampton ] With One Look Barbra Streisand 06.1993 30.UK Sunset Boulevard Michael Ball 09.1993 72.UK The Perfect Year Dina Carroll 12.1993 5.UK As If We Never Said Goodbye (From Sunset Boulevard) Barbra Streisand 04.1994 20.UK [with Jim Steinman ] When Children Rule the World The Red Hill Children 11.1996 40.UK Whistle Down the Wind Tina Arena 06.1998 24.UK No Matter What Boyzone 08.1998 1.UK/116.US No Matter What Paradox 10.1998 122.UK [with Ben Elton ] Our Kind of Love Hannah 10.2000 41.UK Let Us Love in Peace Josie Walker 01.2001 176.UK [with David Zippel ] I Believe My Heart Duncan James & Keedie 10.2004 2.UK [with Mario Rosenstock, Tim Rice ] José & His Amazing Technicolor Overcoat Mario Rosenstock 03.2006 45.UK [with Diane Warren ] It's My Time Jade Ewen 05.2009 27.UK [with Gary Barlow ] Sing Gary Barlow & The Commonwealth 06.2012 1.UK [with Robert Williams, Nikolas Papamitrou ] Wins & Losses Meek Mill 08.2017 79.US

Anita Ward

Anita Ward (ur. 20 grudnia 1956 r.) (źródła różnią się) to amerykańska wokalistka i muzyk
z Memphis w stanie Tennessee. Rozpoczynając karierę muzyczną pod koniec lat 70-tych XX wieku, Ward jest najbardziej znana z hitu R&B/Disco „Ring My Bell” z 1979 roku, który sprzedał się w nakładzie miliona egzemplarzy i znalazł się na szczycie list przebojów. Utwór ten był numerem 1 na listach przebojów Hot 100 w Stanach Zjednoczonych, R&B i Dance, a także w Wielkiej Brytanii. 

Ward urodziła się w Memphis w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych. Ward uzyskała dyplom z psychologii w Rust College  w Holly Springs w stanie Mississippi.  Ward była nauczycielką, zanim podpisała kontrakt płytowy. Podczas nagrywania jej debiutanckiego albumu, właściciel wytwórni płytowej Frederick Knight wręczył jej piosenkę, którą napisał rok wcześniej dla Stacy Lattisaw. Ward nie spodobała się piosenka, ale Knight nalegał, że potrzebny jest kawałek taneczny, aby wykorzystać obecny trend disco, i Ward ustąpiła. 

Piosenka, która pierwotnie była utworem skierowanym do młodzieży o nastolatkach rozmawiających przez telefon, została przerobiona na bardziej „dorosły” tekst, a rezultatem był singiel „Ring My Bell”. Singiel osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Kanadzie w 1979 roku. Towarzyszący jej debiutancki album, Songs of Love, został wydany w tym samym roku. „Ring My Bell” został zremiksowany i wydany kilka razy od czasu pierwotnego wydania. Po ogromnym sukcesie „Ring My Bell”, ukazał się „Make Believe Lovers”, który był stroną B większości singli 12" z „Ring My Bell”, ale nie znalazł się na listach przebojów. 

 Ward wydała drugi album jeszcze w tym samym roku; w latach 70-tych wydawanie albumów w odstępie kilku miesięcy było powszechne. Album zatytułowany „Sweet Surrender” zawierał niewielki przebój „Don't Drop My Love”, który osiągnął 87. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA. Album, podobnie jak „Songs of Love”, był przesiąknięty muzyką disco. Trzeci album disco był w przygotowaniu z powodu problemów kontraktowych między Knightem a Ward, ale został anulowany po nagraniu trzech utworów.Utwory te znalazły się później na niskobudżetowych kompilacjach z debiutanckim albumem Anity Ward „Songs of Love”. Te spory z Knight, poważny wypadek samochodowy, w którym później uczestniczyła Ward, oraz zanikająca popularność muzyki disco przerwały karierę Ward, która stała się postrzegana przez jeden przebój, los, którego początkowo się obawiała.

  Wiele lat później Ward nagrała kolejny album, „Wherever There's Love” z 1989 roku. Album został nagrany w Stanach Zjednoczonych, ale został wydany tylko na arenie międzynarodowej, ponieważ nie miał amerykańskiego dystrybutora. Album stanowił odejście od dyskotekowej przeszłości Ward, ale nadal zawierał głównie szybkie popowe utwory z lat 80-tych (w tym ponownie nagraną wersję „Ring My Bell”), a także dwie ballady. Zaowocował singlem „Be My Baby”, który został wydany w Australii, ale nie znalazł się tam na listach przebojów. Po tym, jak zarówno album, jak i singiel „Be My Baby” nie znalazły się na listach przebojów, Ward zrobiła sobie kolejną przerwę od przemysłu muzycznego, skupiając się na rodzinie, w tym na córce urodzonej wkrótce po wydaniu „Wherever There's Love”. 

 W sylwestra 2002 roku Ward wykonała „Ring My Bell” na nowojorskim Times Square przed tłumem świętujących, w ramach oficjalne święto miasta. W Sylwestra 2005 roku wystąpiła na Beale Street w Memphis w stanie Tennessee, śpiewając „Ring My Bell” i kilka innych piosenek disco. Ward pojawiła się w Zagrzebiu w Chorwacji 4 stycznia 2006 roku, w noc poprzedzającą slalom Pucharu Świata FIS na pobliskiej Sljeme, z kilkoma innymi zespołami i piosenkarzami z epoki disco (Nile Rodgers i Chic, Village People, Thelma Houston i Rose Royce). Na początku 2011 roku ogłoszono, że Ward wróciła do studia i wydała nowy singiel „It's My Night”. 23 stycznia 2024 roku Ward zaśpiewała „Ring My Bell” na koncercie First Ladies of Disco Show w Smith Center w Las Vegas w stanie Nevada. Jako goście specjalni dołączyły do ​​niej Janice-Marie Johnson z A Taste of Honey i Thea Austin z Snap!, a także komik Marsha Warfield.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ring my bell/If i could feel that old feeling again	Anita Ward	05.1979	1[2][11]	1[2][21]	Juana 3422	[written by Frederick Knight][produced by Frederick Knight][1[5][18].R&B; Chart]
Don't drop my love/Spoiled by your love	Anita Ward	11.1979	-	87[5]	Juana 3425	[written by Frederick Knight][produced by Frederick Knight][52[7].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Songs of love	Anita Ward	05.1979	-	8[19]	Juana 200.004	[produced by Frederick Knight]

Noah Kahan

Noah Kahan, amerykański wokalista i autor tekstów o charakterystycznym ciepłym,
lekko chrapliwym głosie, tworzy pop z domieszką folku, w stylu takich artystów jak Ben Howard i Vance Joy. Po tym, jak jego debiutancki singiel „Young Blood” z 2017 roku stał się viralem, „Hurt Somebody” z jego debiutanckiej EP-ki o tym samym tytule z 2018 roku trafił na listy przebojów w takich krajach jak Australia i Nowa Zelandia. W 2019 roku Kahan wydał swój pierwszy album, „Busyhead”, a następnie w 2021 roku „I Was/I Am” i w 2022 roku „Stick Season”, który dotarł do drugiego miejsca na liście Billboard 200 i przyniósł mu nominację do nagrody Grammy. Do końca 2024 roku ukazało się wiele powiązanych wydawnictw, w tym edycje deluxe, album koncertowy i zbiór duetów. 

Urodzony w 1997 roku Kahan wychował się na wsi w Strafford w stanie Vermont, gdzie jego rodzina prowadziła farmę drzew. Zaczął pisać piosenki w wieku ośmiu lat i jeszcze w liceum, kiedy wraz z przyjaciółmi zaczął produkować i publikować część swojej twórczości w internecie. Po tym, jak zwrócił na siebie uwagę producenta Joela Little'a (Lorde, Taylor Swift), który zaproponował współpracę, Kahan podpisał kontrakt z Republic Records w wieku 20 lat.  Wytwórnia wydała serię singli w 2017 roku, zaczynając od „Young Blood”, który stał się viralem, gromadząc dziesiątki milionów streamów. W drugiej połowie roku Kahan był już w trasie koncertowej promującej zespół Strumbellas. EP-ka „Hurt Somebody” ukazała się w styczniu 2018 roku, a w utworze tytułowym wystąpiła wokalistka Julia Michaels. „Hurt Somebody” znalazło się na listach przebojów w kilku krajach, osiągając 13. miejsce w Holandii i 14. w Australii.  

Kahan zadebiutował w programie telewizyjnym „The Late Show with Stephen Colbert” w lutym, a resztę roku spędził na trasie koncertowej promującej George'a Ezrę i kończąc swoje pierwsze trasy koncertowe w Ameryce Północnej i Europie.  Pod opieką Little, Kahan nagrał swój debiutancki album „Busyhead” w Nowej Zelandii. Album, którego producentem był Little, ukazał się w czerwcu 2019 roku. Rok później ukazała się kolejna EP-ka „Cape Elizabeth” oraz „Pride”, singiel nagrany we współpracy z mxmtoon. We wrześniu 2021 roku powrócił ze swoim drugim albumem „I Was/I Am”, który ponownie zaowocował współpracą z producentem Little. Na albumie znalazł się utwór „Someone Like You”, nagrany we współpracy z Joy Oladokun. Trzeci album Kahana, „Stick Season”, ukazał się w październiku 2022 roku. Zainspirowany jego korzeniami w Nowej Anglii i muzycznymi inspiracjami, takimi jak Paul Simon i Yusuf Islam (Cat Stevens), album osiągnął drugie miejsce na liście Billboard 200. Na albumie znalazł się również utwór tytułowy, który zajął 13. miejsce na liście przebojów Hot Rock & Alternative Songs magazynu Billboard. 

W 2023 roku ukazało się kilka singli spoza albumu, w tym cover utworu Jasona Isbella „If We Were Vampires” (z udziałem Wesleya Shultza z Lumineers) oraz fortepianowa wersja utworu Stick Seasona „Orange Juice”. Współpracował również z Zachem Bryanem przy utworze „Sarah's Place”, który zajął 14. miejsce na liście przebojów Hot 100. Do końca roku wydał kolejne utwory we współpracy z Hozierem, Kacey Musgraves i Gracie Abrams, zdobywając nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Nowy Artysta. Dwie rozszerzone edycje jego trzeciego albumu, „Stick Season (We'll All Be Here Forever)” i „Stick Season (Forever), ukazały się odpowiednio w czerwcu 2023 i lutym 2024 roku; ten drugi zawierał wiele z tych kolaboracji wraz z nowym singlem „Forever”. Kolejny powiązany album, „Live from Fenway Park”, z niewydanym utworem „Pain Is Cold Water” i gościnnym udziałem Gracie Abrams, ukazał się w sierpniu 2024 roku; album trafił na szczyt listy przebojów w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Irlandii. 

Osiem ostatnich duetów znalazło się następnie na wydanym w listopadzie 2024 roku albumie „Town Hall (Stick Season Collaborations)” z okazji Record Store Day. Album zawierał występy Post Malone'a, Sama Fendera i Brandi Carlile, co zaowocowało kolejnym pojawieniem się Kahana na liście Billboard 200. W międzyczasie transmisje na żywo jego koncertów na stadionie pomogły zebrać miliony dolarów na rzecz inicjatywy Kahana na rzecz zdrowia psychicznego, The Busyhead Project, mającej na celu walkę ze stygmatyzacją i poszerzenie dostępu do opieki psychiatrycznej. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dial Drunk	Noah Kahan With Post Malone	06.2023	25[24]	37[12]	Republic USUM 72307683	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Noah Kahan, Austin Post, Noah Levine][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
Call Your Mom	Noah Kahan With Lizzy McAlpine	06.2023	83[9]	105[3]	Republic USUM 72307686	[gold-US][gold-UK][written by Noah Kahan, Todd Clark][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
The View Between Villages	Noah Kahan	06.2023	-	106[1]	Republic	[gold-US][silver-UK][written by Todd Clark,Noah Kahan][produced by Gabe Simon,Noah Kahan]
No Complaints	Noah Kahan	06.2023	-	107[1]	Mercury/Republic	[written by Noah Kahan, Gabe Simon, Noah Levine & Carrie Karpinen]
Paul Revere	Noah Kahan & Gregory Alan Isakov	06.2023	-	103[2]	Republic	[written by Noah Kahan][produced by Gabe Simon,Noah Kahan]
Stick Season	Noah Kahan	10.2023	1[7][106]	9[52]	Republic USUM 72212470	[4x-platinum-US][5x-platinum-UK][written by Noah Kahan][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
Sarah's Place	Zach Bryan Featuring Noah Kahan	10.2023	-	14[4]	Republic	[platinum-US]-
Northern Attitude	Noah Kahan With Hozier	11.2023	16[12]	37[12]	Republic USUM 72217167	[platinum-US][platinum-UK][written by Noah Kahan, Gabe Simon][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
She Calls Me Back	Noah Kahan With Kacey Musgraves	10.2023	95[1]	76[2]	Republic USUM 72217169	[platinum-US][silver-UK][written by Noah Kahan][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
You're Gonna Go Far	Noah Kahan	11.2023	60[20]	86[1]	Republic USUM 72307687	[gold-US][platinum-UK][written by Noah Kahan]
Everywhere, Everything	Noah Kahan With Gracie Abrams	12.2023	72[2]	79[1]	Republic USUM 72217173	[gold-US][silver-UK][written by Noah Kahan][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
Homesick	Noah Kahan With Sam Fender	02.2024	5[9]	120[1]	Republic USUM 72400057	[gold-US][platinum-UK][written by Noah Kahan & Gabe Simon]
Forever	Noah Kahan	02.2024	31[5]	28[4]	Republic USUV 72400358	[silver-UK][written by Noah Kahan, Gabe Simon][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
All My Love	Noah Kahan	02.2024	-	111[1]	Republic	[platinum-US][gold-UK][written by Noah Kahan][produced by Noah Kahan ,Gabe Simon]
Cowboys Cry Too	Kelsea Ballerini & Noah Kahan	07.2024	84[2]	50[3]	Black River Entertainment QM6P 42412668	[gold-US][written by Kelsea Ballerini,Noah Kahan,Alysa Vanderheym][produced by Kelsea Ballerini,Alysa Vanderheym]
Pain Is Cold Water	Noah Kahan	09.2024	-	123[1]	Republic	-

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stick Season	Noah Kahan	06.2022	1[1][124]	2[151]	Island 4851912	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Noah Kahan, Gabe Simon]
I Was / I Am	Noah Kahan	05.2024	70[1]	154[1]	Republic 6509735	[produced by Joel Little, Stephen Kozmeniuk, Mark Rankin]
Live from Fenway Park	Noah Kahan	09.2024	-	37[2]	Republic 1278823 [US]	[produced by Bo Bodnar, Gabe Simon,Ryan Hewitt]
Town Hall (Stick Season Collaborations)	Noah Kahan	12.2024	-	154[1]	Republic 602475062905	[produced by Bo Bodnar, Gabe Simon,Ryan Hewitt]
The Past, The Present, The Future	Jodeci	04.2015	-	23[4]	Epic 88875071002	-