środa, 29 maja 2024

Roulette Records

Wytwórnia Roulette została założona pod koniec 1956r przez producenta płyt George Goldnera i Joe Kolsky'ego w Nowym Jorku.Kolsky był także udziałowcem innych wytwórni Goldnera-Gee , Rama i Tico,a także nocnego klubu ,którego właścicielem był Morris Levy.Ten ostatni został też prezydentem Roulette.Ta spółka istniała bardzo krótko,gdyż Goldner sprzedał swe udziały w swoich wytwórniach Levy'emu,formując jednocześnie nowe End i Gone,które na początku lat 60-tych sprzedał Roulette.
Roulette edytowała płyty głównie jazzowe,rhythm'n' bluesowe,country i czasami z muzyką klasyczną.Szefami od spraw artystycznych w wytwórni byli Hugo Peretti i Luigi Creatore.Produkcją płyt w tym czasie zajmowali się Richard Barrett, Sammy Lowe, Joe Reisman, Henry Glover, Teddy Reig, i Nat Tarnopo.

 

W początkowym okresie istnienia wytwórni prym wiodła teksańska grupa Blue Orchid ze swym liderem Buddy Knoxem wydając dwa single "Party Doll" i "I'm Sticking With You".Pierwotnie te nagrania wydała wytwórnia Triple-D,a prawa do nich wykupiła Roulette.Oba okazały się hitami,co zapewniło wytwórni dobry start.Członek Blue Orchids-Buddy Knox nagrał póżniej samodzielnie kilka przebojów dla Roulette,a inny członek tej grupy-Jimmy Bowen po wydaniu kilku mniejszych przebojów został cenionym producentem,specjalizującym się w muzyce country.
Istotny wkład w sukcesy Roulette wniósł Jimmy Rodgers,folkowy pieśniarz z Seattle.Wylansował "Honeycomb",no.1 na liście przebojów w lipcu 1957r,wyprodukowany przez Perettiego i Creatore.Poza tym sześć jego utworów trafiło do Top 20 Billboard minn. "Kisses Sweeter Than Wine," "Secretly," , "Oh-Oh, I'm Fallin'" i "In Love Again.".W 1962 r przenosi się do Dot Records.
 

Na początku lat 60-tych większość artystów nagrywających dla Roulette ,co jest zdumiewające,przenosi się ,podobnie jak Rodgers do Dot,wietrząc zyski.Większość z nich miała ustabilizowaną pozycję w poprzedniej firmie,ale w odróżnieniu od Rodgersa nie zrobili w nowej wytwórni kariery.Rodgers był wyjątkiem.Roulette nagrywała też jednego z ostatnich pionierów rock'n'rolla-Ronnie Hawkinsa.W 1959r nagrał niewielki przebój "Forty days" wzorowany na "Thirty days"-Chucka Berry'ego.Miał kilka innych sukcesów na listach przebojów za sprawą "Mary Lou" [remake'a Younga Jesse] i standardu bluesowego "Who Do You Love?".Pochodził z Arkansas ;po wyjeżdzie do Kanady zakłada swój zespół towarzyszący The Hawks,który w 1965r zdobywa sławę już jako The Band,towarzysząc Bobowi Dylanowi.Założyciel Roulette-Morris Levy urodził się w ubogiej rodzinie we wschodnim Bronxie.Stał się właścicielem kilku nocnych klubów na środkowym Manhattanie.Razem z Alanem Freedem,pionierem rock'n'rolla organizował z dużym sukcesem show w Brooklyn Paramount Theatre promujące tę muzykę.Większość zysków czerpał z praw autorskich.Tajemnicą poliszynela były natomiast jego związki z mafią.
 

Roulette dysponowała też cennym katalogiem nagrań jazzowych muzyków występujących w klubie Levy'ego,jak:Stan Getz, Johnny Smith, i Sonny Stitt,przejęty w 1958r z wytwórnią Roost.Roulette w okresie 1957-1961 wydała ponad 200 albumów.Mimo,że większość z nich była firmowana nazwami popularnych wykonawców jak-Jimmie Rodgers, the Playmates, czy Ronnie Hawkins ,została w krótkim czasie zapomniana.Paradoksalnie, sukces na liście bestsellerów odniosła kompilacja Murray The K,a na początku lat 60-tych duży sukces odnosła seria składanek "Golden goodies".Wraz z szaleństwem twista w końcu 1961r na 2 miejsce Billboard Chart trafia album Joey Dee and the Starlighters' "Peppermint Twist" .
 

W połowie lat 60-tych sukcesy wytwórni przynosi Tommy James and the Shondells ,umieszczając wiele swoich nagrań w Top20 Billboard Charts.Lata 70-te to spadek popularności nagrań spod znaku Roulette,którą Levy chciał podtrzymać próbą telewizyjnego marketingu.Stąd start jego nowej wytwórni Adam VII.W latach 80-tych Roulette wydała tylko kilka rock'n'rollowych kompilacji starych nagrań.W końcu w 1989r Levy sprzedaje swoja wytwórnię Rhino-EMI,a serię wznowień już na kompaktach wydaje Rhino Records.

 

      Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

     Honeycomb   Jimmie Rodgers 1 1957 
     Hanky Panky   Tommy James and The Shondells 1 1966 
     Easier Said Than Done   Essex Featuring Anita Humes 1 1963 
     Crimson And Clover   Tommy James and The Shondells 1 1968 
     Crystal Blue Persuasion   Tommy James and The Shondells 2 1968 
     Mony Mony   Tommy James and The Shondells 3 1968 
     Draggin` The Line   Tommy James 4 1971 
     I Think We`re Alone Now   Tommy James and The Shondells 4 1967 
     Two Faces Have I   Lou Christie 6 1963 
     Tighter, Tighter   Alive and Kicking 7 1970 
     Sweet Cherry Wine   Tommy James and The Shondells 7 1969 
     Mirage   Tommy James and The Shondells 10 1967 
     Woo-Hoo   Rock-A-Teens 16 1959 
     Ball Of Fire   Tommy James and The Shondells 19 1969 
     Jo-Ann   Playmates 19 1958 
     Leader Of The Laundromat   Detergents 19 1964 
     Say I Am (What I Am)   Tommy James and The Shondells 21 1966 
     Somebody Touched Me   Buddy Knox 22 1958 
     She   Tommy James and The Shondells 23 1969 
     The Gypsy Cried   Lou Christie 24 1963 
     I Like The Way   Tommy James and The Shondells 25 1967 
     Mary Lou   Ronnie Hawkins and The Hawks 26 1959 
     Maybe   Three Degrees 29 1970 
     Rip Van Winkle   Devotions 36 1964 
     Do Something To Me   Tommy James and The Shondells 38 1968 


Albumy na liście przebojów "Billboard"

R-25159 - Murray the "K's" Sing Along with the Original Golden Gassers! - Various Artists [1961] (10-61, #63)
SR-25166 - Doin' the Twist at the Peppermint Lounge - Joey Dee & Starliters [1961] (12-61, #2)
SR-25168 - Hey, Let's Twist (Soundtrack) - Joey Dee & Starliters and Other Artists [1962] (2-62, #18)
SR-25170 - Dinah '62 - Dinah Washington [1962] (6-62, #33)
SR-25173 - Back at the Peppermint Lounge - Joey Dee & Starliters [1962] (6-62, #97)
SR-25183 - Drinking Again - Dinah Washington [1962] (10-62, #78)
SR-25189 - Back to the Blues - Dinah Washington [1963] (2-63, #61)
R-25203 - At Home with That Other Family - Joan Rivers, George Segal, & Buck Henry [1962] (12-62, #47)
R-25207 - Golden Goodies, Volume 1 - Various Artists [1963] (7-63, #97)
SR-25208 - Lou Christie - Lou Christie [1963] (8-63, #124)
R-25210 - Golden Goodies, Volume 2 - Various Artists [1963] (7-63, #89)
R-25211 - Golden Goodies, Volume 3 - Various Artists [1963] (8-63, #112)
R-25215 - Golden Goodies, Volume 5 - Various Artists [1963] (7-63, #124)
R-25216 - Golden Goodies, Volume 6 - Various Artists [1963] (8-63, #86)
SR-25234 - Easier Said Than Done - Essex [1963] (8-63, #119)
SR-25253 - A Stranger on Earth - Dinah Washington [1964] (4-64, #130)
SR-25293 - 20 Original Winners of 1964 - Various Artists [1965] (3-65, #44)
SR-25336 - Hanky Panky - Tommy James & Shondells [1966] (7-66, #46)
SR-25343 - What's New? - Sonny Stitt [1966] (4-67, #172)
SR-25353 - I Think We're Alone Now - Tommy James & Shondells [1967] (4-67, #74)
SR-25355 - Something Special! The Best of Tommy James and the Shondells - Tommy James & Shondells [1968] (2-68, #174)
SR-42012 - Mony, Mony - Tommy James & Shondells [1968] (7-68, #193)
SR-42023 - Crimson and Clover - Tommy James & Shondells [1968] (2-69, #8)
SR-42030 - Cellophane Symphony - Tommy James & Shondells [1969] (10-69, #141)
SR-42040 - Best of Tommy James and the Shondells - Tommy James & Shondells [1969] (12-69, #21)
SR-42044 - Travelin' - Tommy James & Shondells [1970] (4-70, #91)
SR-42050 - Maybe - Three Degrees [1970] (8-70, #139)
SR-42052 - Alive 'N Kickin' - Alive 'N Kickin' [1970] (10-70, #129)
SR-3001 - Christian of the World - Tommy James & Shondells [1971] (9-71, #131)
SR-3016 - Out Among Em' - Love Child's Afro Cuban Blues Band [1975] (7-75, #168)

Three Degrees

Amerykańskie żeńskie trio wokalne wylansowane przez producenta i kompozytora Richarda Barretta. Zadebiutowało w 1965 r. przebojowym singlem "Gee Baby (Fm Sorry)" nagranym w składzie Fayette Pickney, Linda Turner i Shirley Porter (wszystkie z Filadelfii w stanie Pensylwania). Przebojem stał się też temat "Look In My Eyes". jednak na następny ("Maybe" z repertuaru The Chantels) trzeba było czekać aż do 1970 r.

 

Tymczasem Turner i Porter zastąpiły Sheila Ferguson i Valerie Holiday. Złoty okres Three Degrees łączył się z nagraniami dla wytwórni Philadelphia International. Wraz z grupą MFSB wprowadziły na szczyt list amerykańskich temat "TSOP" z popularnego telewizyjnego programu "Soul Train". Międzynarodową popularność przyniosły też tercetowi single "Year Of Decision" i "When Will I See You Again?" (oba z 1974 r.).
 

Spektakularne estradowe popisy Three Degrees podbiły publiczność brytyjską, czego efektem były wysokie pozycje singli "Take Good Care Of Yourself (1975 r.) oraz "Woman In Love" i "My Simple Heart" (oba z 1979 r.). Na nagranym w 1976 r. albumie Standing Up For Love pojawiła się Helen Scott. Kontrakt z wytwórnią Ariola zaowocował zwrotem w kierunku mało ambitnych estradowych popisów urodziwych piosenkarek. Do ich fanów należał brytyjski następca tronu książę Karol, nic więc dziwnego, że Three Degrees w latach 80. osiadły na stałe w Wielkiej Brytanii, prezentując swoje wdzięki w rewiach i nocnych klubach. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Gee baby [I' m sorry]/ Do What You're Supposed to DoThree Degrees03.1965-80[5]Swan 4197[written by Richard Barrett][produced by Richard Barrett,Richard Rome]
Close Your Eyes/Gotta Draw the LineThree Degrees10.1965-126[2]Swan 4224[written by Chuck Willis][produced by Richard Barrett]
Look in my eyes/ Drivin' Me MadThree Degrees01.1966-97[1]Swan 4235[Written by: Richard Barrett][produced by Richard Barrett]
Maybe/CollageThree Degrees06.1970-29[12]Roulette R-7079[Written by: Richard Barrett][produced by Richard Barrett][4[13].R&B Chart]
I do take you/ You're the FoolThree Degrees09.1970-48[9]Roulette 7088[written by Myrna March][produced by Richard Barrett][7[11].R&B Chart]
You' re the one/ StardustThree Degrees01.1971-77[6]Roulette 7097[written by S. Stewart][19[7].R&B Chart]
There' s so much love all around me/YoursThree Degrees05.1971-98[2]Roulette 7102[written by Gary Illingworth/Paul Vance][produced by Richard Barrett][33[11].R&B Chart]
Trade Winds/I Turn To YouThree Degrees02.1972--Roulette 7117[written by Ralph MacDonald, William Salter ][produced by Tony Camillo ][46[2].R&B Chart]
Dirty Ol Man/Can't You See What You're Doing To MeThree Degrees10.1973--Philadelphia International 3534[written by K. Gamble, L. Huff][produced by K. Gamble, L. Huff][58[9].R&B Chart]
Year of decision/ A Woman Needs a Good ManThree Degrees04.197413[10]-Philadelphia International PIR 3539[written by K. Gamble, L. Huff][produced by K. Gamble, L. Huff][74[6].R&B Chart]
T.S.O.P. [The Sound Of Philadelphia]/Something for nothingM.F.S.B.feat Three Degrees03.197422[9]1[2][18]Philadelphia Int. 3540[gold-US][1[1][17].R&B; Chart][written by K. Gamble, L. Huff][produced by K. Gamble, L. Huff][temat z telewizyjnego show "Soul train"]
Love Is The Message/My one and only loveM.F.S.B.feat Three Degrees07.1974-85[4]Philadelphia International 3547[written by K. Gamble, L. Huff][Producer -K. Gamble, L. Huff][42[7].R&B Chart]
When will i see you again/ Year of DecisionThree Degrees09.19741[2][16]2[18]Philadelphia International 3550[platinum-US][gold-UK][written by Kenny Gamble/Leon Huff][Producer - Gamble & Huff][4[20].R&B Chart]
Get your love back/ I Like Being a WomanThree Degrees11.197434[4]-Philadelphia International PIR 2737 [UK][written by Gamble/Huff][Producer - Kenneth Gamble & Leon Huff]
I Didn't Know/Dirty Ol' ManThree Degrees03.1975--Philadelphia International 3561[written by B. Sigler, R. Simpkin][Producer - Kenneth Gamble & Leon Huff][18[12].R&B Chart]
Take good care of yourselfThree Degrees04.19759[9]-Philadelphia International 3568[written by Kenny Gamble/Leon Huff][Producer - Gamble & Huff][64[7].R&B Chart]
Long lost lover/Lonelier Are FoolsThree Degrees07.197540[4]-Philadelphia International PIR 3352 [UK][written by K. Gamble, L. Huff, C. Gilbert]
Toast of love/ Do It (With Your Mind)Three Degrees05.197636[4]-Epic EPC 4215 [UK][written by Sheila Ferguson, T. Umegaki ][Producer - Richard Barret]
Givin' up givin' in/Falling In Love AgainThree Degrees10.197812[10]-Ariola 7721[written by G. Moroder, P. Bellotte][Producer - Giorgio Moroder][39[12].R&B Chart]
Woman in love/Out of Love AgainThree Degrees01.19793[11]-Ariola ARO 141 [UK][gold-UK][written by D. Bugatti, F. Musker ][Producer - Giorgio Moroder][27[10].R&B Chart]
The runner/Out of Love AgainThree Degrees03.197910[10]-Ariola ARO 154 [UK][silver-UK][written by G. Moroder, S. Ferguson][Producer - Giorgio Moroder]
The Golden Lady/Sophisticated Like YouThree Degrees06.197956[3]-Ariola ARO 170 [UK][written by G. Garvarentz, S. Ferguson][Producer -Robin Blanchflower, Del Newman, George Garvarentz]
Jump the Gun/Looking for LoveThree Degrees09.197948[5]-Ariola ARO 183[written by Faltermeier, Forsey][Producer - Giorgio Moroder, Harold Faltermeier]
My simple heart/ Hot Summer NightThree Degrees12.19799[11]-Ariola ARO 202 [UK][written by Bugatti/Musker][Producer - Giorgio Moroder , Harold Faltermeier][oryginalnie nagrana przez Dukes]
Liar (You've Been Cheating On Me)/Hamba GashléThree Degrees01.198497[1]-3D Records 3D 1[written by P. Lane, S. Idemark, S. D. Ferguson][Producer -E. Keiles, S. D. Ferguson]
The Heaven I Need / Gimme, Gimme, GimmeThree Degrees10.198542[5]-Supreme SUPETX 102[Producer - Stock, Aitken and Waterman][Written - Stock, Aitken and Waterman]
Last ChristmasAlien Voices Feat. The Three Degrees12.199854[3]-Wildstar CDWILD 15[written by George Michael]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
MaybeThree Degrees08.1970-139[7]Roulette 42 050[produced by Richard Barrett]
The Three DegreesThree Degrees12.197412[22]28[15]Philadelphia Int 32 406[gold-UK][produced by Kenneth Gamble & Leon Huff]
Take good care of yourselfThree Degrees05.19756[16]-Philadelphia Int PIR 69 137 [UK][gold-UK][produced by Kenneth Gamble & Leon Huff,Richard Barrett]
InternationalThree Degrees06.1975-99[8]Philadelphia Int 33 162[produced by Kenneth Gamble & Leon Huff,Richard Barrett]
The Three Degrees LiveThree Degrees01.1976-199[1]Philadelphia Int 33 840[produced by Bobby Martin]
New DimensionsThree Degrees12.197834[13]169[8]Ariola 50 044[silver-UK][produced by Giorgio Moroder]
A collection of their greatest hitsThree Degrees03.19798[18]-Epic EPC 10 013 [UK][gold-UK]
3DThree Degrees12.197961[7]-Ariola 3D 1[produced by Giorgio Moroder, Harold Faltermeyer]
GoldThree Degrees09.19809[16]-Ariola 3D 2[gold-UK]

Richard Thompson

Folkrockowy małżeński duet brytyjski założony oficjalnie w 1972 r., choć występujący wspólnie już wcześniej. Po odejściu z Fairport Convention, Richard Thompson (ur. 3.04.1949 r. w londyńskiej dzielnicy Tottering & Whetsone; gitara, śpiew) występował przez pewien czas w klubach folkowych. Wziął też udział w nagraniu kompilacyjnego albumu Rock On prezentującego
ulubieńców brytyjskich fanów rocka. Temat „When Will I Be Loved?" wykonywały na tej płycie w duecie wokalistka Fairport Convention Sandy Denny i Linda Peters. 

Linda towarzyszyła też Thompsonowi na nagranym w 1972 r. longplayu Henry The Human Fly, a efektem współpracy był wspólny album I Want To See The Bright Lights Tonight z 1974 r. Płyta zawierała bodaj najpopularniejsze kompozycje Richarda; tytułową, ,,Cavalry Cross" i pesymistyczny utwór „End Of The Rainbow" z tekstem: „Life seems so rosy in the cradle, but i'll be a friend, I'll tell you what's in store/There's nothing at the end of a rainbow There's nothing to grow up for anymore" („Nic nie czeka po drugiej stronie tęczy, życie nie jest dziecinnym obrazkiem, uwierz, że tak naprawdę nid ma po co dorastać" ). Richard i Linda występowali wraz z gitarzystą Fairport Convention Simonem Nicolem początkowo jako trio Hokey Pokey (album o tym samym tytule), przemianowanym z czasem na Sour Grapes

Początkowo ich teksty łączyły humor z socjologicznymi obserwacjami. Longplay Pour Down Like Silver, wydany podobnie jak Hokey Pokey w 1975 r., odzwierciedlał fascynacje Thompsonów perskim mitycznym sufizmem, tonowanym z rzadka błyskotliwymi kompozycjami. Kolejne trzy lata były okresem błogiej kontemplacji, z przerwą na występy w 1977 r. z udziałem „nawróconych na prawdziwą wiarę" muzyków z grupy Mighty Baby: Iana Whitemana, Rogera Powella i Micka Evansa. Przełomem był album First Light, nagrany w 1978 r. dla wytwórni Chrysalis, uznany przez część krytyki za najciekawsze dokonanie małżeńskiego duetu. 

Kolejny longplay Sunnyvista, rozczarował pomimo satyrycznego tematu tytułowego i gniewnego motywu „You're Going To Need Somebody". Po odejściu z Chrysalis Thompsonowie nagrali dla wytwórni Hannibal longplay Shoot Out The Lights - według tygodnika „Rolling Stone" najciekawszą płytę długogrającą 1982 r. Amerykańskie trasy koncertowe zapowiadały nowy etap w karierze duetu, jednak w czerwcu 1982 r. Thompsonowie rozstali się, wystąpiwszy po raz ostatni na Sheffields South Yorkshire Festival. Richard podjął z powodzeniem działalność solową, zaś Linda ograniczyła się do nagranego w 1985 r. albumu One Clear Moment.
 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Hand of KindnessRichard Thompson07.1983-186[5]Hannibal 1313 [US][produced by Joe Boyd]
Across a Crowded RoomRichard Thompson04.198580[2]102[13]Polydor POLD 5175[produced by Joe Boyd]
Daring AdventuresRichard Thompson10.198692[1]142[6]Polydor POLD 5202[produced by Mitchell Froom]
AmnesiaRichard Thompson10.198889[1]182[5]Capitol EST 2075[produced by Mitchell Froom]
Rumor and SighRichard Thompson05.199132[3]-Capitol EST 2142[produced by Mitchell Froom]
Mirror BlueRichard Thompson01.199423[3]109[3]Capitol CDEST 2207[produced by Mitchell Froom]
You? Me? Us?Richard Thompson04.199632[2]97[1]Capitol CDEST 2282[produced by Mitchell Froom, Tchad Blake]
IndustryRichard & Danny Thompson05.199769[1]-Parlophone CDPCS 7383[produced by Danny Thompson, Richard Thompson]
Mock TudorRichard Thompson09.199928[2]-Capitol 4988602[produced by Tom Rothrock and Rob Schnapf]
The Old Kit BagRichard & Danny Thompson02.200352[1]121[2]Cooking Vinyl COOKCD 251[produced by John Chelew]
Front Parlour BalladsRichard & Linda Thompson08.200554[3]197[1]Cooking Vinyl COOKCD 325[produced by Richard Thompson, Simon Tassano]
Sweet WarriorRichard Thompson06.200739[2]111Proper PRPCD 032[produced by Richard Thompson, Simon Tassano]
In Concert, November 1975Richard Thompson08.2007186[1]-Island-
Dream AtticRichard Thompson09.201020[2]83Proper PRPCD 064[produced by Richard Thompson, Simon Tassano]
ElectricRichard Thompson02.201316[3]75Proper PRPCD 108[produced by Buddy Miller]
Live at the BBCRichard Thompson07.2011137[1]-Universal UMC-
ElectricRichard Thompson02.201316[3]75Proper PRPCD 108[produced by Buddy Miller]
Acoustic ClassicsRichard Thompson08.201416[3]103Beeswing BSW 14[produced by Richard Thompson]
StillRichard Thompson07.201510[3]82Proper PRPCD 131[produced by Jeff Tweedy]
Acoustic Classics IIRichard Thompson08.201724[1]-Beeswing BSW 015[produced by Richard Thompson and Simon Tassano]
Acoustic RaritiesRichard Thompson10.201784[1]-Beeswing BSW 016[produced by Richard Thompson, Simon Tassano]
13 RiversRichard Thompson09.201818[1]-Proper PRPCD 150[produced by Richard Thompson]
Linda Thompson
Fashionably LateLinda Thompson08.2002189[1]-Topic TSCD 821[produced by Edward Haber, Linda Thompson, Teddy Thompson]
Versatile HeartLinda Thompson09.2007188[1]- Decca 475 9365[produced by Edward Haber,Teddy Thompson]
Won't Be Long Now Linda Thompson10.201376[1]-Topic TSCD 822[produced by Edward Haber]

wtorek, 28 maja 2024

Thin Lizzy

 Zespół założony w marcu 1970 r. w Dublinie (Irlandia) z inicjatywy Phila Lynotta (ur. 20.08.1951 r. w Dublinie, zm. 4.01.1986 r. w Salisbury;śpiew, bas), Briana Downeya (ur. 27.01.1951 r. w Dublinie; perkusja) i Erika Bella (ur. 3.09.1947 r. w Belfaście; gitara).

 

Lynott i Downey uczęszczali do tej samej szkoły, jednak ich drogi miały się zejść dopiero po kilku latach. Lynott (pół-Irlandczyk, pół-Brazylijczyk) swoją karierę rozpoczął w zespole The Black Eagles, w którym został zatrudniony w charakterze wokalisty. Póżniej współpracował z grupą Skid Row Gary Moore'a, której gitarzysta basowy Brush Shiels nauczył Phila podstaw gry na tym instrumencie. Po opuszczeniu Skid Row, Lynott występował solo, śpiewając folkowe ballady przy akompaniamencie gitary akustycznej. Cały czas zgłębiał  też tajniki basu i czując się wystarczająco pewnie w obcowaniu z czterema strunami, dołączył do bluesowej formacji Sugar Shack, dowodzonej przez Downeya. Wkrótce obaj muzycy utworzyli nowy zespół Orphanage, który po serii zmian personalnych zakończonych dołączeniem Bella (eks-Them), zmienił nazwę na Thin Lizzy.
 

W listopadzie 1970 r. muzykom udało się podpisać kontrakt z wytwórnią Decca Records, co zaowocowało już w kwietniu roku następnego wydaniem albumu Thin Lizzy. W marcu 1972 r. ukazała się druga duża płyta Shades Of A Blue Orphanage, ale prawdziwy zwrot w karierze zespołu nastąpił dopiero w listopadzie wraz z pojawieniem się w sprzedaży singla "Whisky In The Jar" ze znakomitą, rockową wersją starej irlandzkiej piosenki ludowej. Płytka dotarła do 6. miejsca na angielskiej liście przebojów i przyczyniła się znacznie do zwrócenia uwagi na formację zarówno przez krytyków, jak i fanów. Kolejny longplay Vagabonds Of The Western World, wydany w 1973 r., był ostatnim nagranym z Erikiem Bellem, W grudniu opuścił on Thin Lizzy, by założyć własną grupę. Zastąpił go - zaledwie na trzy miesiące - Gary Moore.
 

W maju 1974 r. dla wypełnienia zobowiązań kontraktowych Lynott i Downey zatrudnili dwóch nowych gitarzystów - Andy'ego Gee (eks-Ellis) i Johna Canna (eks-Bullit). Dopiero miesiąc póżniej znależli właściwych muzyków. Z zespołem związali się na dłużej Brian Robertson (ur. 12.09.1956 r. w Glasgow, Szkocja) i Scott Gorham (ur. 17.03.1951 r. w Santa Monica w Kalifornii). W tym składzie powstały albumy: Night Life ze wspaniałą balladą "Still In Love With You", Fighting z ciekawą wersją "Rosalie" Boba Segera, Jailbreak z przebojowym singlem "The Boys Are Back In Town" (8. miejsce na listach przebojów), Johnny The Fox z kolejnym dużym hitem "Don't Believe A Word" (12. pozycja na liście), Bad Reputation z "Dancing In The Moonlight" (14. miejsce) i doskonały, podwójny koncertowy album Live And Dangerous, który w Anglii dotarł do 2. pozycji na liście bestsellerów.
 

W międzyczasie, pomiędzy styczniem a czerwcem 1977 r., kontuzjowanego Robertsona (zranił rękę podczas bójki) zastąpił ponownie Gary Moore. Jednak w sierpniu 1978 r. Robertson definitywnie pożegnał kolegów (założył Wild Horses), ustępując miejsca.... Gary'emu Moore'owi. W nowym składzie powstał kolejny bardzo udany album Black Rose, który powtórzył sukces poprzednika (2. miejsce na liście najpopularniejszych longplayów) i zawierał przebojowe single "Waiting For An Alibi" (9. miejsce) i "So Anything You Want To" (również 9. miejsce). Podczas tournee we wrześniu i pażdzierniku 1978 r. niedysponowanego Downeya zajął Mark Nauseef

W lipcu 1979 r. podczas amerykańskiej trasy kierownictwo Thin Lizzy postanowiło usunąć z zespołu stwarzającego problemy Moore'a. W ten sposób zapoczątkowany został kolejny okres częstych zmian gitarzystów. Rozpoczął go Midge Ure (póżniejszy lider Ultravox), zastąpiony w listopadzie 1979 r. przez Snowy'ego White'a (ur. 3.03.1950 r. w Barnstaple), który wziął udział w nagraniu kolejnych longplayów, Chinatown (7. miejsce na listach bestsellerów) i Renegade (53. pozycja).
 

Z pierwszego z nich pochodził przebój "Killer On The Loose" (10. miejsce w Anglii), z drugiego - "Hollywood" (zaledwie 53. pozycja). Lynott tymczasem dokonał solowych nagrań, które ukazały się na płytach Solo In Soho i The Philip Lynott Album. Po krótkim kryzysie w zespole i opuszczeniu go przez White'a skład zasiliło dwóch nowych muzyków - gitarzysta John Sykes (ur. 29.07.1959 r. w Reading, były członek Tygers Of Pan Tang) i grający na instrumentach klawiszowych Darren Wharton (ur. 25.12.1963 r. w Manchesterze).
 

W nowym zestawieniu powstał w 1983 r. znakomity album Thunder And Lightning (4. miejsce na listach), jak się póżniej okazało, ostatnie studyjne dzieło Thin Lizzy. W sierpniu 1983 r. Phil Lynott rozwiązał grupę. Fragmenty jej pożegnalnego tournee znalazły się na wydanym w tym samym roku doskonałym albumie Thin Lizzy Life, w nagraniu którego wzięli udział niemal wszyscy występujący z niż gitarzyści: Scott Gorham, Snowy White, John Sykes, Gary Moore, Brian Robertson i Eric Bell. W lutym 1985 r. Lynott wraz z Downeyem podjął próbę utworzenia nowego zespołu - Grand Slam, jednak nie udało mu się podpisać kontraktu z żadną z wytwórni płytowych.
 

W tym okresie powstała kompozycja "Dedication" wydana pięć lat póżniej na składance z najciekawszymi utworami Thin Lizzy i Phila. 4 stycznia 1986 r. Lynott po przebytym zapaleniu płuc i 11-dniowej śpiączce zmarł w Salisbury na atak serca. Choroba i śmierć były następstwem przedawkowania narkotyków. 17 maja 1986 r. podczas koncertu dobroczynnego poświęconego pamięci Phila Lynotta, Thin Lizzy reaktywowali się z Bobem Geldofem w roli wokalisty.
 

Wiosną 1991 r. doszło do ponownego, jednorazowego wskrzeszenia zespołu. Tym razem nastąpiło to z okazji ukazania się na rynku kompilacyjnego albumu Dedication -The Best Of Thin Lizzy.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Whiskey in the jar/Black boys in the cornerThin Lizzy11.19726[11]-Decca F 13 355[written by traditional/Phil Lynott /Eric Bell /Brian Donney ][produced by Nick Tauber, Derek Varnals]
The boys are back in town/EmeraldThin Lizzy04.19768[9]12[17]Vertigo 6059 139[written by Phil Lynott][produced by John Alcock]
Jailbreak /Running backThin Lizzy07.197631[3]-Vertigo 6059 150[written by Phil Lynott][produced by John Alcock]
The cowboy song/Angel from the coastThin Lizzy09.1976-77[8]Mercury 73 841 [US][written by Phil Lynott and Brian Downey][produced by John Alcock]
Don' t believe a word/Old flameThin Lizzy01.197712[7]-Vertigo LIZZY 1[written by Phil Lynott][produced by John Alcock]
Dancing in the moonlight/Bad reputationThin Lizzy08.197714[8]-Mercury 6059 177[written by Phil Lynott][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Rosalie;Cowboy song [live medley]/Me and the boysThin Lizzy04.197820[8]-Vertigo LIZZY 2[written by B. Seger, Lynott, Downey][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Waiting for an alibi/With loveThin Lizzy02.19799[7]-Vertigo LIZZY 3[written by Phil Lynott][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Anything you want to/Just the two of usThin Lizzy06.197914[7]-Vertigo LIZZY 4[written by Phil Lynott][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Sarah /Got to give it upThin Lizzy09.197924[6]-Vertigo LIZZY 5[written by Phil Lynott,Gary Moore][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Chinatown /Sugar bluesThin Lizzy05.198021[9]-Vertigo LIZZY 6[written by Lynott, Gorham, Downey, White][produced by Thin Lizzy, Kit Woolven]
Killer on the loose/Don' t play aroundThin Lizzy09.198010[6]-Vertigo LIZZY 7[written by Phil Lynott][produced by Kit Woolven and Thin Lizzy]
A merry jingle/A merry jangleAs The Greedies11.198028[5]-Vertigo GREED 1[written by Traditional, Lynott, Gorham, Downey, Cook, Jones]
Live killers [live] EP.Thin Lizzy04.198119[5]-Vertigo LIZZY 8[produced by Phil Lynott]
Trouble boys/Memory painThin Lizzy07.198153[4]-Vertigo LIZZY 9[written by B. Bremner][produced by Kit Woolven and Thin Lizzy]
Hollywood [Down on your luck]/The pressure will blowThin Lizzy02.198253-Vertigo LIZZY 10[written by Scott Gorham, Phil Lynott][produced by Thin Lizzy and Chris Tsangarides]
Cold sweat/Bad habits/Don' t believe a word [live]/Angel of death [live]Thin Lizzy02.198327[4]-Vertigo LIZZY 11[written by John Sykes, Phil Lynott][produced by Thin Lizzy and Chris Tsangarides]
Thunder and lighting/Still in love with you [live]Thin Lizzy04.198339[1]-Vertigo LIZZY 12[written by Downey, Lynott ][produced by Thin Lizzy and Chris Tsangarides]
The sun goes down [remix]/Baby plese don' t goThin Lizzy08.198352[3]-Vertigo LIZZY 13[written by Darren Wharton, Phil Lynott][produced by Thin Lizzy and Chris Tsangarides]
Dedication /Cold sweatThin Lizzy01.199135[3]-Vertigo LIZZY 14[written by Phil Lynott]
The boys are back in town/SarahThin Lizzy03.199163[2]-Vertigo LIZZY 15[written by Phil Lynott][produced by John Alcock]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
FightingThin Lizzy09.197560[1]-Vertigo 6360 121[produced by Phil Lynott]
JailbreakThin Lizzy04.197610[50]18[28]Vertigo 9102 008[gold-UK][gold-US][produced by John Alcock]
Johnny the foxThin Lizzy11.197611[24]52[11]Vertigo 9102 012[gold-UK][produced by John Alcock]
Bad reputationThin Lizzy10.19774[9]39[11]Vertigo 9102 016[gold-UK][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Live and dangerousThin Lizzy06.19782[62]84[12]Vertigo 6641 807[2x-platinum-UK][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
Black rose [A rock legend]Thin Lizzy05.19792[21]81[12]Vertigo 9102 032[gold-UK][produced by Thin Lizzy, Tony Visconti]
China townThin Lizzy10.19807[7]120[10]Vertigo 6359 030[silver-UK][produced by Thin Lizzy and Kit Woolven]
Adventures of Thin LizzyThin Lizzy04.19816[13]-Vertigo LIZTV 1
RenegadeThin Lizzy12.198138[8]157[11]Vertigo 6359 083[produced by Thin Lizzy, Chris Tsangarides]
Thunder and lightingThin Lizzy03.19834[11]159[5]Vertigo VERL 3[silver-UK][produced by Thin Lizzy and Chris Tsangarides]
LifeThin Lizzy11.198329[6]185[3]Vertigo VERD 6[produced by Phil Lynott, Thin Lizzy]
The Best of Phil Lynott and Thin LizzyThin Lizzy11.198755[10]-Telstar STAR 2300[gold-UK]
Dedication -The best of Thin LizzyThin Lizzy02.19918[17]-Vertigo 8481921
Wild one-The very best of Thin LizzyThin Lizzy01.199618[11]-Vertigo 5281132[gold-UK]
Greatest Hits - Thin LizzyThin Lizzy06.20043[39]-Universal TV 9821111[platinum-UK]
Still DangerousThin Lizzy03.200998[1]189[1]Thin Lizzy TLPCD 001[platinum-UK][produced by Glyn Johns, Scott Gorham]
EssentialThin Lizzy06.202016[4]-Spectrum Music 5390895-
Rock LegendsThin Lizzy11.202071[1]-UMC 7784976-

Ten Years After

Grupa założona w Nottingham w Anglii jako The Jaybirds. W 1965 r. zmieniła nazwę na Ten Years After, bardziej pasującą do przeżywającej swój boom niezależnej sceny progresywnej. Kwartet tworzyli: Alvin Lee (ur. 19.12.1944 r. w Nottingham, Anglia; gitara, śpiew), Chick Churchill (ur. 2.01.1949 r. w Mold, Walia; instr. klawiszowe), Rick Lee (ur. 20.10.1945 r. w Cannock w hrabstwie Stafford, Anglia; perkusja) i Leo Lyons (ur. 30.11.1943 r. w Standbridge w hrabstwie Bedfordshire, Anglia; bas).

 

Zespół grał mieszankę rock'n'rolla i bluesa, odcinając się od typowo bluesowych produkcji Fleetwood Mac, Chicken Shack i Savoy Brown. Debiutancki album Ten Years After został w dużej mierze zignorowany i grupa musiała poświęcić kilka miesięcy na intensywne występy w klubach, by zdobyć większą popularność.
 

Znakomita płyta koncertowa Undead, zawierająca materiał zarejestrowany podczas koncertu w klubie Klooks Kleek, udowodniła, że Alvin Lee jest niezwykle sprawnym gitarzystą. Jego umiejętności zapewniły mu rolę lidera w zespole, usuwając na plan dalszy pozostałych trzech muzyków, którzy jedynie stanowili tło dla jego muzycznych popisów. Niebawem formacja zaczęła z dużym powodzeniem koncertować w USA. Pełna ekspresji interpretacja utworu "Goin" Home" na festiwalu w Woodstock była jedną z największych atrakcji tej imprezy.
 

W ciągu następnych dwóch lat kwartet nagrał cztery udane albumy, które znalazły się na listach bestsellerów w USA i Wielkiej Brytanii. Najlepszy z nich Ssssh, ze zdjęciem autorstwa Grahama Nasha na okładce, zawierał m.in. utwór "Stoned Woman", będący kwintesencją stylu i brzmienia formacji.
Kompozycja "Love Like A Man" pochodząca z kolejnego longplaya Cricklewood Green, stała się jedynym brytyjskim przebojem zespołu. Na albumie A Space In Time grupa zrezygnowała z typowego dla siebie brzmienia gitarowego na rzecz elektroniki. Po ukazaniu się płyty Rock'n'Roll Muaic To The World zespół postanowił odpocząć i przestał koncertować, a jego członkowie zajęli się realizacją swoich projektów solowych.
 

Alvin Lee zarejestrował płytę On The Road To Freedom we współpracy z wokalistą gospel Mylonem Le Fevre, a Chich Churchill nagrał nieudany album You And Me.
 

Po reaktywowaniu kwartetu okazało się, że nowe produkcje utraciły dawną energię i spontaniczność. Wkrótce Alvin Lee ogłosił oficjalnie rozpad Ten Years After. W 1978 r. Lee założył trio Ten Years Later, któremu jednak nie udało się odnieść sukcesu.
 

W 1989 r. oryginalny skład Ten Years After reaktywował się ponownie i nagrał album About Time, który wzbudził zainteresowanie tylko wiernych fanów grupy. Nie rozczarowani tym muzycy nie zawiesili jednak działalności.
 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Love like a manTen Years After05.197010[14]98[2]Deram DM 299[written by Alvin Lee][produced by Ten Years After]
I' d love to change the world/Let the sky fallTen Years After09.1971-40[12]Columbia 45457 [US][written by Alvin Lee][produced by Chris Wright]
Baby won' t you let me rock' n' roll you/Once there was a timeTen Years After01.1972-61[5]Columbia 45530 [US][written by Alvin Lee][produced by Ten Years After]
Choo choo mama/You can't win them allTen Years After12.1972-89[6]Columbia 45736 [US][written by Alvin Lee][produced by Chris Wright]

Albumy
*337*
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK/US]
Komentarz
UndeadTen Years After09.196826[7]115[14]Deram SML 1023/Deram 18016[produced by Mike Vernon]
StonedhengeTen Years After02.19696[5]61[18]Deram SML 1029/Deram 18021[produced by Mike Vernon]
SssshTen Years After10.19694[18]20[23]Deram SML 1052/Deram 18029[produced by Ten Years After]
Cricklewood greenTen Years After05.19704[27]14[30]Deram SML 1065/Deram 18038[produced by Alvin Lee]
WattTen Years After01.19715[12]21[16]Deram SML 1078/Deram 18050[produced by Ten Years After]
Space in timeTen Years After11.197136[1]17[26]Chrysalis CHR 1001/Columbia 30801[platinum-US][produced by Ten Years After]
Alvin Lee & CompanyTen Years After04.1972-55[18]Deram SML 1096/Deram 18 064[produced by Mike Vernon]
Rock and roll music to the worldTen Years After10.197227[1]43[25]Chrysalis CHR 1009/Columbia 31779[produced by Ten Years After]
Recorded liveTen Years After07.197336[2]39[21]Chrysalis CHR 1049/Columbia 32290[produced by Ten Years After]
Positive vibrationsTen Years After05.1974-81[14]Chrysalis CHR 1060/Columbia 32 851[produced by Ten Years After]
Goin ' home! Their greatest hitsTen Years After07.1975-174[5]Chrysalis CHR 1077/Deram 18 072
About timeTen Years After09.1989-120[10]Chrysalis CHR1722/Chrysalis CHR 21 722[produced by Terry Manning, Ten Years After]
Alvin Lee

Free Design

Komercyjne niepowodzenie Free Design jest jedną z najbardziej zaskakujących tajemnic w historii muzyki pop - ze swoim brzmieniem wokalnym, lżejszymi od powietrza melodiami płyty grupy były na równi z nagraniami współczesnych supergwiazd jak Beach Boys, Association i Cowsills, ale żaden z ich singli nie dostał się do Hot 100.Ich wujek Rusty Dedrick był trębaczem jazzowym grajacym z Claude Thornhillem i Redem Norvo.

 

Free Design pierwotnie tworzyli rodzeństwo Chris, Bruce i Sandy Dedrick, z Delevan, Nowy Jork, których ojciec Art pracował jako puzonista i aranżer z Vaughnem Monroe; kiedy Chris przeniósł się do Nowego Jorku w 1966 roku by uczęszczać do Manhattan School of Music, zatrudnił Bruce'a (obecnie mieszka na Long Island) i Sandy'ego (nauczyciel w Queens), tworząc zespół folkowy, a wkrótce trio pojawiło się jako atrakcja na Greenwich Village w miejscowych kafejkach.

W tym czasie Chris zaczął komponować oryginalny materiał koncertowy dla Free Design , a przy pomocy swojego ojca, nagrali demo,podpisując ostatecznie kontrakt z wytwórnią audiofilskigo producena Enoch Lighta, Project 3. Chris potwierdzał, że grupa była pod wpływem grup wokalnych,takich jak Hi-Los (która występowała w Greenwich Village, często w tym czasie) oraz Peter, Paul & Mary i eksperymentów z kontrapunktem Benjamina Brittena. Ich brzmienie-wizytówka to złożone harmonie, jazzowe progresje akordów, jak off-beatowe metrum, wszystko produkty klasycznego szkolenia Chrisa.
 

Tytułowy utwór z ich debiutanckiej płyty z 1967r Kites Are Fun został wydany na ich pierwszym singlu, i dostał się do Top 40 listy Adult Contemporary , osiągając 114 pozycję na liście pop -i co nieco zaskakujące, był to ich największy hit. Jedna z sióstr Dedricka, Ellen, dołączyła do grupy po ukończeniu liceum, zadebiutowała w 1968 na albumie You Could Be Born Again.
 

Zespół wydał siedem albumów w okresie 1967-72, przez pierwsze sześć dla wytwórni Project 3 i ostatni, There is a Song, dla Ambrotype. Na większości płyt towarzyszyli im muzycy studyjni.
Po rozpadzie po rozpadzie zespołu w 1972 roku, Chris Dedrick nagrał solowy album, Be Free, który był niepublikowany do roku 2000. Przeniósł się do Toronto w Kanadzie, gdzie został producentem muzycznym, aranżerem, kompozytorem muzyki klasycznej i filmowej. Pracował z reżyserami Guy Maddinem i Donem McKellarem zdobywając nagrody Genie Awards za Saddest Music in the World, i zrobił muzykę do telewizyjnego serialu Theater Ray'a Bradbury'ego . W 1997 Dedrick nagrodę Gemini za pracę przy serialu Avonlea Road.
 

Począwszy od 1976 roku, Chris, Sandy i Ellen stali się podporą Star-Scape Singers, klasycznego zespołu wokalnego prowadzonego przez dr Kennetha G. Millsa. Chris Dedrick był także głównym kompozytorem grupy. Zespół występował i koncertował w latach 80 i 90-tych.

Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Kites Are Fun / The Proper Ornaments Free Design12.1967-114[2]Project 3 1324[written by C. Dedrick][produced by Enoch Light]
You Be You And I'll Be Me / Never ...Free Design03.1968--Project 3 1331[written by C. Dedrick]
Eleanor Rigby / Make The Madness StopFree Design11.1968--Project 3 1345[written by J. Lennon, P. McCartney ]
Where Do I Go / Girls AloneFree Design.1969--Project 3 1356[written by G. McDermont, J. Rado, G. Ragni]
Dorian Benediction / SummertimeFree Design07.1969--Project 3 1358[written by C. Dedrick]
If I Were A Carpenter / Now Is The TimeFree Design.196---Project 3 1360-
2002: A Hit Song / Hurry SundownFree Design.1969--Project 3 1366[written by C. Dedrick]
Butterflies Are Free / ?Free Design11.1969--Project 3 1370[written by S. Schwartz ]
Bubbles / I'm A YogiFree Design03.1970--Project 3 1375[written by C. Dedrick][produced by C. Dedrick]
Tomorrow Is The First Day Of The Rest Of My Life / Kije's OuijaFree Design.1970--Project 3 1383[written by C.C. Courtney, P. Link][produced by Chris Dedrick]
Don't Cry Baby / Time And LoveFree Design10.1970--Project 3 1387[written by C. Dedrick]
Felt So Good / You Are My SunshineFree Design.1971--Project 3 1393[written by C. Dedrick]
Friendly Man / Stay Off Of Your FrownFree Design.1972--Project 3 1404[written by C. Dedrick]
Friends (Thank You All) / Going BackFree Design.1972--Project 3 1415[written by C. Dedrick]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Kites Are FunFree Design.1967--Project 3 PR 5019SD[produced by Enoch Light]
You Could Be Born AgainFree Design.1968--Project 3 PR 5031SD[produced by Enoch Light]
Heaven / EarthFree Design.1969--Project 3 PR 5037SD[produced by Enoch Light]
One By OneFree Design.1972--Project 3 PR 5061SD[produced by Enoch Light]
There Is A SongFree Design.1972--Ambrotype 1016[produced by Chris Dedrick]

A$AP Ferg

Darold Durard Brown Ferguson Jr. (ur. 20 października 1988r), zawodowo znany jako FERG (poprzednio A$AP Ferg , to amerykański raper z Harlemu w Nowym Jorku. Jest głównym członkiem kolektywu hiphopowego ASAP Mob, od którego przyjął pseudonim i podpisał kontrakt nagraniowy z Polo Grounds i RCA Records - tymi samymi wytwórniami, które pomogły wypuścić ASAP Worldwide - w styczniu 2013 roku. 

Dwa lata wcześniej grupa kohorty, ASAP Rocky i nieżyjący już ASAP Yams, skutecznie wynegocjowały własny kontrakt z wytwórnią. Jego komercyjny singiel „Work (Remix)” z 2013 roku (z udziałem ASAP Rocky, French Montana, Schoolboy Q i Trinidad James) - remiks jego debiutanckiego singla z 2012 roku - został wydany w maju tego roku; był to jego pierwszy wpis na liście Billboard Hot 100 i otrzymał potrójną platynę od Amerykańskiego Stowarzyszenia Przemysłu Nagrań (RIAA). Piosenka zapoczątkowała jego debiutancki album studyjny Trap Lord (2013), który spotkał się z pozytywnym przyjęciem krytyków i znalazł się w pierwszej dziesiątce listy Billboard 200 wraz z jego drugim albumem, Always Strive and Prosper (2016).

  Jego singiel „Plain Jane” z 2017 r. (zremiksowany z udziałem Nicki Minaj) stał się jego pierwszym singlem na liście 100 najlepszych przebojów magazynu Billboard Hot 100 i stał się liderem jego komercyjnego mixtape’u Still Striving (2017). Singiel Fergusona z 2020 r. „Move Ya Hips” (z udziałem Nicki Minaj i MadeinTYO) osiągnął 19. miejsce na liście przebojów, stając się jego najwyżej notowanym singlem, jednocześnie zaznaczając jeden z największych ruchów spadkowych w historii listy przebojów w następnym tygodniu. 

W następnym roku podpisał kontrakt menadżerski z Roc Nation. Poza muzyką Ferguson założył w 2012 roku markę mody ulicznej Traplord, której imiennikiem jest jego debiutancki album. W 2013 roku otrzymał tytuł „Debiutanta Roku” w konkursie BET Hip Hop Awards.  

 Darold Durard Brown urodził się 20 października 1988 r. w dzielnicy Harlem w Nowym Jorku w rodzinie z Trynidadu. Ferg wychował się w Hamilton Heights. Jego ojciec, Darold Ferguson, był właścicielem małego butiku w Harlemie oraz drukowanych koszulek i logo wytwórni płytowych; w tym Bad Boy Records i wykonawcy Teddy Riley, Heavy D i Bell Biv DeVoe. 

Przed rozpoczęciem kariery muzycznej Ferg początkowo chciał założyć własną linię odzieży. Zainspirowany ojcem, który zmarł na niewydolność nerek, Ferg już w młodym wieku stworzył linie odzieży i biżuterii i uczęszczał do szkoły artystycznej. W 2005 roku Ferg zaczął wprowadzać na rynek „Devoni Clothing”, którą projektował i dystrybuował wysokiej klasy paski, które noszą Chris Brown, Swizz Beatz i Diggy Simmons.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
WorkA$AP Ferg06.2013-100[2]RCA[2x-platinum-US][written by Darold Ferguson,Steven Pugh][produced by Chinza // Fly][30[18].R&B Chart]
ShabbaA$AP Ferg Featuring A$AP Rocky08.2013-107[21]RCA[2x-platinum-US][written by Darold Ferguson Jr.,Rakim Mayers,Herschell Gordon Lewis,Curtis Samuel,Matthew Washington][produced by Snugsworth][34[20].R&B Chart]
New LevelA$AP Ferg Featuring Future04.2016-90[3]RCA[2x-platinum-US][written by Darold Ferguson,Nayvadius Wilburn,Carlton Mays, Jr.][produced by Honorable C.N.O.T.E.][30[19].R&B Chart]
Lotta ThatG-Eazy Featuring A$AP Ferg & Danny Seth06.2014-114[1]RCA[gold-US][written by Gerald Earl Gillum, Darold Brown, Danny Seth Bell, Christoph Andersson, James William Lavigne][produced by Christoph Andersson,G-Eazy][32[2].R&B Chart]
B BoyMeek Mill Featuring Big Sean & A$AP Ferg03.2015-107[1]Atlantic[2x-platinum-UK][written by Darold Ferguson,Robert Williams,Sean Anderson][produced by Sap][39[1].R&B Chart]
Plain JaneA$AP Ferg Featuring Nicki Minaj10.201779[6]26[25]AASAP Worldwide/Polo /RCA USRC 11701804 [UK][5x-platinum-US][gold-UK][written by Darold Ferguson, Jr.,Kirlan Labarrie,Paul Beauregard,Jordan Houston][produced by Kirk Knight][13[26].R&B Chart]
BezerkBig Sean Featuring A$AP Ferg & Hit-Boy09.2019-89[1]RCA[gold-US][written by Sean Anderson,Darold Ferguson,Chauncey Hollis,Dustin Corbett,Greg Davis][produced by Hit-Boy][39[1].R&B Chart]
Move Ya HipsA$AP Ferg Featuring Nicki Minaj & MadeinTYO08.2020-19[2]RCA[written by Darold Brown, Onika Maraj ,Malcolm Davis, Frank Parra][produced by Frankie P][8[2].R&B Chart]
SpicyNas Featuring Fivio Foreign & A$AP Ferg09.2020-96[1]Mass Appeal[36[1].R&B Chart]
Me (FMW)Meek Mill Featuring A$AP Ferg10.2021-89[1]Maybach / Atlantic[38[1].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Trap LordA$AP Ferg09.201385[1]9[6]ASAP Worldwide/Polo Grounds USRC 11701804 [UK][gold-US][produced by ASAP Ferg,ASAP Rocky,ASAP Yams,Bryan Leach,Geno Sims,HighDefRazjah,Snugsworth,Crystal Caines,Finatik N Zac,Chinza//Fly Beats,Frankie P,High Class Filth,Jim Jonsin,Ian "Napolian" Davis,Ozhora Miyagi,P On The Boards,Rico Love,VersA Beatz,VERYRVRE]
Always Strive and ProsperA$AP Ferg05.201667[1]8[7]ASAP Worldwide/Polo /RCA 88843098772 [UK][produced by ASAP Ferg,Burd & Keyz,Cashmere Cat,Clams Casino,Danny Wolf,DJ Khalil,DJ Mustard,Foreign Teck,Hagler,Honorable C.N.O.T.E.,Jordan Lewis,Lido,Lex Luger,No I.D.,Skrillex,Soldado,StarGate,Stelios Phili,TM88,Todd Bee,VERYRVRE]
Still StrivingA$AP Ferg09.2017-12[42]RCA [gold-US][produced by 30 Roc,Charlie Handsome,Digital Nas,DJ Khalil,Frankie PHonorable C.N.O.T.E.,Kirk Knight,Maaly Raw,Rex Kudo,Skitzo,Tariq Beats]
Floor SeatsA$AP Ferg08.2019-50[2]RCA 886447899892-
Floor Seats IIA$AP Ferg10.2020-143[1]Polo Grounds / RCA 88644867394-

poniedziałek, 27 maja 2024

Freaky Realistic

Freaky Realistic to zespół z siedzibą w Peckham w Londynie, działający w latach 1990-1993. W jego skład wchodzili Justin Anderson (wokal i gitara), Aki Omori (wokal) i MPL (raper). W 1993 roku wydali trzy udane single i album, który spotkał się z uznaniem krytyków. 

Grupa wydała trzy single "Something New/Cosmic Love Vibes", "Leonard Nimoy" oraz "Koochie Ryder". Wszystkie znalazły się potem na longplayu.

„Frealism” był spóźniony prawie o rok i był sprzedawany po specjalnej „Zawrotnej cenie” wynoszącej pięć funtów, z wyjątkiem naszej ceny, gdzie cena wynosiła 13,99 funtów. Niestety życie zespołu było krótkie. Pod koniec 1993 roku doszło do bójki pomiędzy Justinem i MPL. Aki i Justin pojawili się tego wieczoru na scenie, ale zespół nigdy nie doszedł do siebie.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Koochie RyderFreaky Realistic04.199352[2]-Polydor FREDD 2[producer by Gerard Johnson,Timo Blunck,Justin Anderson ]
Leonard NimoyFreaky Realistic07.199371[1]-Polydor FREAX 3[producer by Gerard Johnson,Timo Blunck][written by Justin Anderson]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Frealism Freaky Realistic.1993--Polydor 517 919-2[produced by Gerard Johnson , Anderson , Timo Blunck ]

F.P.I. Project

W skład tej grupy wchodzą Damon Rochetbrt (ur. ok. 1965 r. w Cardiff. Walia), były student prawa, oraz Sharon Dee Clarke (ur. ok. 1965 r.), która pracuje dorywczo jako aktorka (zagrała kilka niewielkich ról w telewizyjnych "mydlanych operach"). Już na początku kariery, na przełomie lat 1989/90. nagrali oni przebój "Going Back To My Roots", który wszedł do Top 10 w Wielkiej Brytanii. Dostępny był on w dwóch wersjach: z wokalem Pulo Diniego bądź Clarke.
 

Duet wydal potem dwa następne single. "Risky" oraz "Everybody (All Over The World)", po czym zmienił nazwę na Nomad i kontynuował karierę. Rochetbrt od czasu do czasu wciąż jeszcze nagrywa pod nazwą FPI (np. EP-ka [Parudise 7. 1992 r.). 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Going Back To My Roots/Rich In ParadiseF.P.I. Project12.19899[12]-Rumour RUMAX 9 [written by Lamont Dozier][produced by F.P.I. Project]
RiskyF.P.I. Project06.199090[2]-Rumour RUMA 14 [written by Aalgaard][produced by Corrado Presti , Luciano Berry , Marco Fratty , Roberto Intrallazzi]
Everybody (All Over The World)F.P.I. Project03.199165[3]-Rumour RUMAT 29[written by Aalgaard][produced by Corrado Presti , Luciano Berry , Marco Fratty , Roberto Intrallazzi]
Feel ItF.P.I. Project.1992--Paradise Project PPR 017[written by Aalgaard , Corrado Foresti , Luciano Bericchia , Marco Frattini , Roberto Biffi][produced by Corrado Presti , Luciano Berry , Marco Fratty , Roberto Intrallazzi]
Disco This WayF.P.I. Project.1993--ZYX Music ZYX 7239-12[written by Aalgaard , Foresti , Bericchia , Frattini , Biffi][produced by Corrado Presti , Luciano Berry , Marco Fratty , Roberto Intrallazzi]
Come On (And Do It)F.P.I. Project08.199359[1]18.Hot Dance/DiscoSynthetic SYNTH 006 CD[written by Aalgaard, Foresti, Bericchia, Frattini, Biffi][produced by Corrado Presti , Luciano Berry , Marco Fratty , Roberto Intrallazzi][18[10].Hot Dance/Disco;Moonshine 88 402 12"]
Rich In Paradise / Going Back To My RootsF.P.I. Project12.1994168[1]- Planet Four Communications P4CT 13[written by Aalgaard, Foresti, Bericchia, Frattini, Biffi]
Everybody (All Over The World)F.P.I. Project03.199967[3]-99 North CDNTH 14[written by Presti, Berry , Fratty , Intrallazzi][produced by Presti, Berry , Fratty , Intrallazzi]
Going Back To My RootsF.P.I. Project10.199996[1]-99 North CDNTH 17-

Milton Kabak

Milton Kabak zmarł spokojnie w domu swojej córki w piątek 16 kwietnia, w otoczeniu kochającej rodziny i Margot, ukochanej żony od 52 lat. Urodzony 9 marca 1926 r. Milton pozostawił żonę, czworo dzieci, 10 wnuków i 15 prawnuków. Znany kompozytor, aranżer i muzyk, jego kariera muzyczna rozpoczęła się jako puzonista u    Louisa Primy i Stana Kentona. Następnie przez 30 lat został utalentowanym i podziwianym nauczycielem muzyki oraz liderem zespołu w Westlake High School w Thornwood w stanie Nowy Jork. Milton zawsze będzie pamiętany i ceniony za swoją niesamowitą życzliwość, hojność, miłość do życia i ciepły uśmiech. Będzie mu bardzo brakować każdego dnia, którego dotknął.

                                         Kompozycje Miltona Kabaka na listach przebojów

 


[with Louis Prima]
08/1950 I Cross My Fingers Perry Como 25.US
11/1950 Oh Babe! Louis Prima 12.US
11/1950 Oh, Babe Kay Starr 7.US
11/1950 Oh Babe! The Ames Brothers 20.US
11/1950 Oh Babe! Ralph Flanagan and His Orchestra 27.US
12/1950 Oh Babe Benny Goodman and His Orchestra 25.US

niedziela, 26 maja 2024

Wynonie Harris

Wynonie Harris (ur. 24 sierpnia 1915r - zm. 14 czerwca 1969r) był amerykańskim wokalistą bluesowym, najlepiej zapamiętanym jako wokalista optymistycznych piosenek z humorystycznymi, często sprośnymi tekstami. W latach 1946–1952 miał piętnaście przebojów w pierwszej dziesiątce przebojów. Wielu badaczy muzyki uważa Harrisa za jednego z ojców założycieli rock and rolla. Jego „Good Rocking Tonight” jest wymieniany przynajmniej jako prekursor rock and rolla.

Żaden bluesowy krzykacz nie ucieleśniał szalonych dobrych czasów, o których śpiewał, zupełnie jak ochrypły krzykacz Wynonie Harris. „Mr. Blues”, ponieważ nie był  tak   znany, radośnie opowiadał ryzykowne opowieści o seksie, alkoholu i niekończących się imprezach, wypowiadany swoim charakterystycznym dla siebie chrapliwym głosem w towarzystwie najbardziej skocznych kombinacji ery powojennej napędzanych dęciakami. 

  Harris był już doświadczonym tancerzem, perkusistą i piosenkarzem, kiedy opuścił Omaha i udał się do Los Angeles w 1940 r. (jego głównymi inspiracjami byli Big Joe Turner i Jimmy Rushing). Znalazł mnóstwo pracy, śpiewając i występując jako emcee na Central Avenue, tętniącej życiem nocnym dzielnicy tamtejszej społeczności Czarnych. Reputacja Wynoniego Harrisa szybko się szerzyła - - w 1944 roku występował w Chicago w Rhumboogie Club, kiedy lider zespołu Lucky Millinder zatrudnił go jako nowego wokalistę swojego zespołu. Z orkiestrą Millindera przy wsparciu sekcji dętej, Harris zadebiutował na szelaku, hałaśliwie wykonując „Who Threw the Whiskey in the Well” w tym samym roku dla Decca. 

Zanim to nastąpiło w połowie 1945 roku, Harrisa już dawno nie było w organizacji Millindera i wrócił do Los Angeles. Zadebiutował na wosku pod własnym nazwiskiem w lipcu 1945 roku na koncercie w Los Angeles dla Philo, przy wsparciu perkusisty Johnny'ego Otisa i saksofonisty Teddy'ego Edwardsa i trębacza Howarda McGhee. Miesiąc później podpisał kontrakt z Apollo Records, stowarzyszeniem, które w 1946 roku dostarczyło mu dwa wielkie hity: „Wynonie's Blues” (z kombo saksofonisty Illinois Jacqueta) i „Playful Baby”. Własne występy Harrisa nawiązywały bezpośrednio do rodzącego się stylu jump bluesa, który zawładnął Zachodnim Wybrzeżem. Po rozproszonych nagraniach dla Hamp- Tone, Bullet i Aladdin (gdzie stoczył pojedynek ze swoim idolem Big Joe w dwustronnym „Battle of the Blues”), Harris dołączył do gwiazdorskiego składu King Records w Cincinnati w 1947 roku. Tam jego sprzedaż naprawdę wzrosła.  

Niewiele płyt wywarło silniejszy wpływ sejsmiczny niż płyta Harrisa z 1948 r.- na pierwszym miejscu znalazł się „Good Rockin' Tonight”. Jak na ironię, Harris przegonił kompozytora Roya Browna, gdy ten po raz pierwszy próbował wręczyć go piosenkarzowi; dopiero gdy oryginalna wersja Browna odniosła sukces, Wynonie nagrał zabawny numer. Z Halem „Cornbread” Singerem na zawodzącym saksofonie tenorowym i kołysającym się rytmem w tle, płyta zapewniła łatwy do naśladowania plan rychłego powstania rock & rolla kilka lat później (i dała Elvisowi Presleyowi coś, co można było umieścić na stronie A jego drugiego singla dla Sun).  

Od tego czasu Harris rzadko pojawiał się na listach przebojów R&B przez następne cztery lata, a jego propozycje stawały się coraz odważniejsze i sugestywne."Grandma Plays the Numbers," "All She Wants to Do Is Rock," "I Want My Fanny Brown," "Sittin' on It All the Time," "I Like My Baby's Pudding," "Good Morning Judge," "Bloodshot Eyes" (utwór country, który po raz pierwszy został wydany dla King przez Hanka Penny’ego) i „Lovin' Machine” to tylko część sprośnych hitów, które Harris nagrał w 1952 roku (w sumie 13) -i wtedy jego osobista parada hitów ustała . Z pewnością nie była to wina Harrisa , jego twórczość w stylu King  pod okiem Henry’ego Glovera zatrzęsła się jak nigdy dotąd – ale zmieniające się gusta wśród nieprzewidywalnych konsumentów przyspieszyły otrzeźwiający upadek Wynoniego Harrisa z łask. 

Single Atco w 1956 r., King w 1957 r. i Roulette w 1960 r. jedynie wskazywały na sprośną chwałę sprzed kilku lat. Trasy odpowiednio zwolniły. W 1963 roku, gdy jego szofer jeździł Cadillacami i luksusowym domem w Nowym Jorku, co było odległym wspomnieniem, Harris wrócił do Los Angeles, skromnie zarabiając na życie- płacąc lokalnym koncertom, kiedy tylko mógł. W 1964 roku Chess dał mu sesję składającą się z trzech utworów, ale uzyskał obiecujące wyniki. Rak gardła uciszył go na dobre w 1969 roku, kończąc życie większego niż życie pioniera R&B, którego ego dorównywało jego ogromnemu talentowi. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Wynonie's Blues/Somebody Changed The Lock On My DoorWynonie "Blues" Harris With Illinois Jacquet And His All Stars01.1946--Apollo 362[written by Wynonie Harris][3[1].R&B Chart]
Playful Baby/Papa Tree TopWynonie "Blues" Harris With Johnnie Alston & His All Stars09.1946--Apollo 372[written by Helen Miller][2[3].R&B Chart]
Good Rockin' Tonight/Good Morning Mr. BluesWynonie Harris05.1948--King 4210[written by Roy Brown][1[1][25].R&B Chart]
Lollipop Mama/Blow Your Brains OutWynonie Harris07.1948--King 4226[written by B. Brown][8[9].R&B Chart]
Grandma Plays The Numbers/I Feel That Old Age Coming OnWynonie Harris02.1949--King 4276[A:written by Mason][B:written by Harris, Scherman, Mann][A:7[6].R&B Chart][B:10[3].R&B Chart]
Drinkin' Wine, Spo-Dee-O-Dee/She Just Won't Sell No MoreWynonie Harris05.1948--King 4292[written by Stick McGhee, J. Mayo Williams][4[13].R&B Chart]
All She Wants To Do Is Rock/I Want My Fanny BrownWynonie Harris08.1949--King 4304[A:written by Teddy McRae,Wynonie Harris][B:written by Roy Brown][A:1[2][18].R&B Chart][B:10[2].R&B Chart]
Sittin' On It All The Time/Baby, Shame On YouWynonie Harris01.1950--King 4330[written by Lois Mann, Henry Bernard][3[8].R&B Chart]
I Like My Baby's Pudding/I Can't Take It No MoreWynonie Harris03.1950--King 4342[written by Mann, Bernard][5[3].R&B Chart]
Good Morning Judge/Stormy Night BluesWynonie Harris07.1950--King 4378[written by Louis Innis][6[6].R&B Chart]
Oh Babe!/Silent GeorgeWynonie Harris With Lucky Millinder12.1950--King 4418[written by Louis Prima, Milton Kabak][7[2].R&B Chart]
Bloodshot Eyes/Confessin' The BluesWynonie Harris08.1951--King 4461[written by Hank Penny, Ruth Hall][6[11].R&B Chart]
Lovin' Machine/Luscious WomanWynonie Harris01.1952--King 4485[written by Mann, Merritt, Lambert][5[3].R&B Chart]