M1

Matteo DiMaria to kanadyjski producent i kierownik wytwórni Jinxx. Współpracował z takimi wytwórniami jak Brique Rouge (jako Neon Lights), Stickman czy Aquarius i podpisał kontrakt z wielkim mainstreamowym hitem Electronic Funk pod pseudonimem M1.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Electronic Funk	M1	11.2000	94[1]	-	Nulife 74321792592	[written by Dillon/Dickins, DiMaria, Tharani]
Heaven Sent	M1 feat. Stacey Charles	02.2003	72[2]	-	Inferno CDFERN 51	-

Tony Scott

 Peter van den Bosch (urodzony 2 października 1971r), lepiej znany jako Tony Scott , to holenderski raper i muzyk pochodzenia surinamskiego . Stał się znany na całym świecie dzięki swojej modnej muzyce house .

 

Tony Scott jest   urodzony w Diitabiki, Surinam. W młodym wieku wyemigrował z rodzicami do Amsterdamu w Holandii. Jako trzynastolatek został członkiem załogi elektrycznego boogie , a następnie dołączył do beatboxowej grupy 2-Tuff E-nuff. Po rapowaniu w jinglu dla stacji radiowej, w której pracował jego brat, 16-letniemu Scottowi zaproponowano kontrakt od właściciela holenderskiej wytwórni Rhythm. Jego pierwszym wydanym singlem był „Pick Up the Pieces”, remake piosenki Average White Band . Mimo że singiel nie odniósł komercyjnego sukcesu, zapewnił, że będzie mógł dużo koncertować.

W 1989 roku wydał swój kolejny singiel, podwójną stronę A z piosenkami „That's How I'm Living” i „The Chief”. Ta ostatnia piosenka została napisana jako oda do jego rdzennego dziedzictwa Kaliny-grupy etnicznej Surinamu. Singiel odniósł sukces w Holandii, ale wzbudził także zainteresowanie w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W tym samym roku wydał swój pierwszy album The Chief ze swoim stałym producentem Fabianem Lenssenem . Album został wydany jako That's How I'm Living w Stanach Zjednoczonych, ponieważ był lepiej znany z piosenki o tym samym tytule. Zawierało dwanaście hip-house / hardcore rapowych utworów. 

W 1990 roku Scott wydał singiel „Get Into It”, który stał się jego najbardziej popularną piosenką. Został zaproszony do występu na New Music Seminar w Nowym Jorku . Jeszcze przed wyjazdem na te targi muzyczne raper miał kolejny hit „Gangster Boogie”. W tym samym roku wraz z Benem Liebrandem wydał singiel „Move to the Big Band” .

Później Scott wydał kilka singli i wielokrotnie zmieniał brzmienie, ale żaden z jego produktów nie dorównał sukcesowi kilku pierwszych singli. W 1991 roku wydał swój drugi album Expressions from the Soul, a trzeci album Chameleon ukazał się w 1993 roku. W 1994 roku Scott i Fabian Lenssen napisali singiel „Gangsterdam” dla holenderskiego chóru dziecięcego Kinderen voor Kinderen . W 1996 roku wydał piosenkę przewodnią dla drużyny futbolu amerykańskiego Amsterdam Admirals . 

W 2000 roku Scott został nauczycielem muzyki w Amsterdamie. W 2015 roku zdiagnozowano u niego stwardnienie rozsiane .

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
That's How I'm Living/The Chief	Tony Scott	05.1989	-	-	Champion CHAMP 97	[written by Tony Scott, Fabian Lenssen][produced by Fabian Lenssen][6[10].Hot Disco/Dance;Next Plateau 50 098 12"]
Get Into It/That's How I'm Living	Tony Scott	02.1990	63[2]	-	Champion CHAMP 232	[written by Tony Scott, Fabian Lenssen][produced by Fabian Lenssen][36[5].Hot Disco/Dance;Next Plateau 50 114 12"]
Gangster Boogie/The Chief	Tony Scott	06.1990	82[2]	-	Champion CHAMP 249	[written by Fabian Lenssen][produced by Fabian Lenssen][17[6].Hot Disco/Dance;Next Plateau 50 120 12"]

Brass Construction

 Jedna z czołowych grup nurtu disco lat 70. Jej liderem był urodzony w Gujanie Randy Muller, grający na instrumentach klawiszowych. Debiutowali w nowojorskiej dzielnicy Brooklyn pod nazwą Dynamic Soul, wykonując typowo taneczny melanż funka, salsy, reggae, a nawet tradycyjnego jazzu.

 

Pod nową nazwą podpisali w 1975 r. kontrakt z wytwórnią United Artists. W skład zespołu wchodzili saksofoniści: Michael Grudge i Jesse Ward Jnr., trębacze Wayne Parris i Morris Price (trzej pierwsi urodzeni na Jamajce), gitarzysta Joseph Arthur Wong z Trynidadu, basista Wade Williamson oraz Larry Payton (perkusja) i Sandy Billups (instr. perkusyjne).
Pierwszy singel Brass Construction, "Moving", oparty na zaraźliwym rytmie i skąpej wokalizie, trafił na szczyt list rhythm'n'bluesowych i do pierwszej dwudziestki popowych przebojów. Bestsellerami stały się też tematy "Changin", "Ha Cha Cha" i "L-0-V-E-U". Późniejszym singlom wiodło się już gorzej, chociaż drugi album przyczynił się w niemałym stopniu 

do dyskotekowego boomu. Muller komponował i produkował równolegle nagrania nowojorskich grup dyskotekowych Skyy i B.T.Express.
 

W latach 80-tych popularność zespołu przybladła, jednak na fali popularności płytowych remiksów, liczne wersje jej wczesnych przebojów, w tym "Ha Cha Cha (Acieed Mix)", cieszyły się sporym powodzeniem w klubach. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Movin'/Talkin'	Brass Construction	04.1976	23[6]	14[16]	United Artists 775	[written by R. Muller, W. Williamston][produced by Jeff Lane][1[1][18].R&B Chart]
Changin'/Love	Brass Construction	08.1976	-	-	United Artists 837	[written by R. Muller][produced by Jeff Lane][24[10].R&B Chart]
Ha Cha Cha (Funktion)/Sambo (Conditions)	Brass Construction	12.1976	37[5]	51[12]	United Artists 921	[written by R. Muller][produced by Jeff Lane][8[13].R&B Chart]
The Message (Inspiration)/What's On Your Mind (Expression)	Brass Construction	05.1977	-	-	United Artists 957	[A:written by R. Muller][B:written by R. Muller, J. Wong, W. Williamston, W. Parris, L. Payton][produced by Jeff Lane][A:42[5].R&B Chart][B:69[3].R&B Chart]
L-O-V-E-U/Get It Together	Brass Construction	02.1978	-	104[7]	United Artists 1120	[written by R. Muller][produced by Jeff Lane][18[15].R&B Chart]
Celebrate/Top Of The World	Brass Construction	07.1978	-	-	United Artists 1204	[written by R. Muller][produced by Jeff Lane][77[5].R&B Chart]
Help Yourself/Pick Yourself Up	Brass Construction	10.1978	-	-	United Artists 1242	[written by R. Muller][produced by Jeff Lane][58[7].R&B Chart]
Get Up/Perceptions (What's The Right Direction)	Brass Construction	12.1978	-	-	United Artists 1262	[written by R. Muller][produced by Jeff Lane][56[9].R&B Chart]
Right Place/It's Alright	Brass Construction	01.1980	-	-	United Artists 1332	[written by W. Wiliamston, M. Grudge][produced by Jeff Lane][41[9].R&B Chart]
Music Makes You Feel Like Dancing/I Want Some Action	Brass Construction	01.1980	39[6]	-	United Artists 1346	[written by L. Payton][produced by Jeff Lane]
How Do You Do (What You Do To Me)/ Don't Try To Change Me	Brass Construction	11.1980	-	-	Liberty 1387	[written by M. Grudge, J. Wong][produced by Jeff Lane][71[9].R&B Chart]
Can You See The Light/E.T.C.	Brass Construction	03.1982	-	-	Liberty 1453	[written by R. Muller][produced by Jeff Lane][23[17].R&B Chart]
Attitude/Hotdog	Brass Construction	07.1982	-	-	Liberty 1473	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller][59[8].R&B Chart]
Walkin' The Line/Forever Love	Brass Construction	04.1983	47[3]	-	Capitol 5219	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller][28[14].R&B Chart]
We Can Work It Out/Easy	Brass Construction	07.1983	70[2]	-	Capitol 5252	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller]
Never Had A Girl/Breakdown	Brass Construction	05.1984	-	-	Capitol 5361	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller][38[11].R&B Chart]
Partyline/We Can Bring It Back	Brass Construction	08.1984	56[5]	-	Capitol 5382	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller][53[9].R&B Chart]
International/What Is The Law	Brass Construction	10.1984	70[2]	-	Capitol 5425	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller]
Give And Take/My Place	Brass Construction	11.1985	62[3]	-	Capitol 5500	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller][76[6].R&B Chart]
Movin' 1988	Brass Construction	05.1988	24[4]	-	Syncopate SY 11 [UK]	[written by R. Muller, W. Willliamston][produced by Jeff Lane]
Ha Cha Cha	Brass Construction	09.1988	94[1]	-	Syncopate SY 15 [UK]	[written by R. Muller][produced by Jeff Lane]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brass Construction	Brass Construction	02.1976	9[11]	10[35]	United Artists 545	[platinum-US][silver-UK][produced by Jeff Lane]
Brass Construction II	Brass Construction	11.1976	-	26[22]	United Artists 677	[gold-US][produced by Jeff Lane]
Brass Construction III	Brass Construction	11.1977	-	66[14]	United Artists 775	[gold-US][produced by Jeff Lane]
Brass Construction IV	Brass Construction	11.1978	-	174[4]	United Artists 916	[produced by Jeff Lane]
Brass Construction 5	Brass Construction	12.1979	-	89[20]	United Artists 977	[produced by Jeff Lane]
Brass Construction 6	Brass Construction	09.1980	-	121[5]	United Artists 1060	[produced by Jeff Lane]
Attitudes	Brass Construction	05.1982	-	114[8]	Liberty 51 121	[produced by Randy Muller]
Conversations	Brass Construction	06.1983	-	176[6]	Capitol 12 268	[produced by Randy Muller]
Renegades	Brass Construction	06.1984	94[1]	-	Capitol EJ 2401601 [UK]	[produced by Randy Muller]

Graham Brazier

 We wczesnych latach 80-tych Graham Brazier żartował, czasami ze sceny, o byciu legendą w swoim własnym porze lunchu. Miał pokorę, ale także świadomość, że jest postacią większą niż rzeczywiście. To była pełnoetatowa rola, którą najbardziej lubił. Jego przyjaciele podzielili się dowcipem, wiedzieli, że to żart. Był już prawdziwą legendą.



To było tak, jakby Brazier musiał spieszyć się ze swoimi osiągnięciami, ponieważ może nie być tam na kolacji. Po tym, jak we wczesnych latach 70-tych po raz pierwszy pojawił się na scenie, grając country blues, Brazier szybko zasłynął ze swoich niezrównanych talentów jako wykonawca, piosenkarz i autor tekstów. Rozgłos związany z innymi zajęciami mógł zdominować postrzeganie go przez szerszą publiczność. Ale nie dla każdego, kto był świadkiem jego występu w Hello Sailor w którymkolwiek z jego wcieleń - akustycznego wokalisty lub zawadiackiego pirata rock'n'rollowego - grając solo lub z zespołami akompaniującymi lub opowiadający   historie za ladą księgarni swojej matki.
 

Oprócz bycia ekstrawaganckim rock'n'rollerem światowej klasy - naszą pierwszą oryginalną gwiazdą rocka - Brazier był romantykiem i poetą, wielkim czytelnikiem i oddanym socjalistą. „Blue Lady” opowiedziała jedną stronę jego historii: była to piosenka o miłości do strzykawki. „Billy Bold” Inna: jego duma ze swojego lewicowego przodka. Specjalizował się w tworzeniu mitów, a większość z tych mitów wyłoniła się, poszerzona, z jego własnej historii życia. Najlepsze piosenki  późnych lat 70-tych były biograficzne: „Billy Bold”, „No Mystery” i „Juan Pacenta” z jego klasycznego pierwszego solowego albumu „ Inside Out” ; „Motorway” o swoim przyjacielu Paulu Hewsonie , który przedawkował; „New Tattoo” i „Under A Surrey Crescent Moon”  ; „Desert Of Love” i „Closing Time” z jego ostatniego solowego albumu, East Of Eden .
 

Brazierowi spodobało się odniesienie do Jamesa Deana z ostatniego albumu, ale tak naprawdę dorastał na południe od Mt Eden, na niepozornym przedmieściu Auckland, pełnym zmagań i czytelników Biblii, Mt Roskill. W połowie Dominion Road jego ukochana matka Christine prowadziła renomowany, zagracony antykwariat i przedstawiała syna klientom takim jak Frank Sargeson, James K. Baxter i Kevin Ireland. Przez całe życie rozwijał pasję do amerykańskiej kultury popularnej i twardej literatury: Bukowski, Burroughs, Ferlinghetti. Jego ojciec Philip „urodził się w oczach portu w Liverpoolu”, został marynarzem handlowym i jednym z pierwszych członków Komunistycznej Partii Nowej Zelandii; był związkowcem, działaczem społecznym i zmarł jako alkoholik.
Na krótką chwilę Brazier chodził do liceum Mt Roskill, biegając z gangami i grając w lidze, zamiast uczęszczać na zajęcia. Kiedyś opisał szkołę jako oferującą trzy opcje kariery - sport, muzykę i przestępczość - i wypróbował wszystkie trzy, zanim zdecydował się na muzykę. Podobnie jak Springsteen, tytuły piosenek Braziera zostały zaczerpnięte z panoramicznych filmów klasy B, ale zanim zdecydował się zarabiać na życie jako muzyk, obracał się w nieciekawym towarzystwie. 

Jako akustyczne trio - którego gusta obejmowały Roberta Johnsona, The Beatles, reggae i Velvet Underground - Brazier, Lyon i McArtney zaczęli grać w Kiwi Tavern na obrzeżach uniwersytetu. Martin Edmond.

Zespół utworzył Hello Sailor w 1975 roku z sekcją rytmiczną Ricky Ball i Lisle Kinney. Wkrótce zespół wystąpił w pobliskim Globe na Wakefield Street. Scena była malutka, a bar niewiele większy - ale był wypełniony oddanym tłumem, który cieszył się połączeniem elegancko dobranych coverów i oryginałów, które stały się brzmieniem miasta. Gatunek ten był nazywany Ponsonby reggae w okresie, gdy zniszczone przedmieście było, jak powiedział Brazier, pełne „Polinezyjczyków i piratów”. 

Simon Grigg napisał, że widząc Hello Sailor w Globe Tavern w latach 1975-76, grający „wściekłe sety wypełnione Velvet Underground i innym  pre-punkowym rock'n'rollem - rzeczy, których inaczej nie można było usłyszeć nigdzie indziej w tym czasie w Auckland - zmieniał się.
    Zespół regularnie wypełniał dwa większe puby w centrum Auckland, The Gluepot w Ponsonby i Windsor Castle w Parnell. Dwa przełomowe albumy zostały nagrane dla wytwórni Stebbing'sa Key , Hello Sailor i Pacifica Amour. Mimo niewielkich emisji poza Radiem Hauraki , piosenki stały się hymnami Nowej Zelandii: „Blue Lady” i „Latin Lover” Braziera, „Gutter Black” McArtneya i „Lyin” in the Sand ” . Na bardziej zblazowanej Pacifica Amour, wkład Braziera odzwierciedlał jego twórczość filmową: „Tears of Blood”, „I'm a Texan” i „The Boys in Brazil”. Jego gra na harmonijce nadawała ich brzmieniu ziemisty charakter, jego saksofon nieco kołysał się, ale przede wszystkim dominował jego władczy barytonowy głos. Pochodzący z głębi przepony był dramatyczny i dobrze artykułowany: teatr rock'n'rollowy.

Brazier był często genialny i często nieobliczalny: tak samo jak sam Hello Sailor. Zespół miał reputację grającego wielkie koncerty: niemal lekkomyślny wypad do Los Angeles w 1978 roku, chaotyczny okres w Australii, koncert Sweetwaters w 1980 roku, kiedy wrócili.
Brazier i jego kohorta mogła się zachowywać z dumą, ale był podatny na niepewność. Miał też upodobania hedonistyczne: jego bohaterowie literaccy Lou Reed i William Burroughs też mieli swoje demony. W 1974 roku, w wieku 22 lat, po raz pierwszy spróbował heroiny; stałby się plagą dla wielu współczesnych dzięki swojej dostępności poprzez syndykat narkotykowy Mr Asia. Piętnaście lat później Brazier powiedział pisarce Joannie Wane: „Była bardzo dostępna i byłem na to bardzo podatny. Przeszedłem przez okres, kiedy uważałem, że to romantyczne i fajne. Teraz to choroba, z którą będę musiał żyć przez resztę życia ”.

Jego demony zostały dobrze udokumentowane w gazetach w 1981 i 1982 roku, kiedy Brazier został skazany za dwa zarzuty dotyczące twardych narkotyków i usiłowanie włamania do apteki. Przez wiele miesięcy groził mu wyrok więzienia; czekając nagrał najlepszy album swojego życia.
    Inside Out był tylko kultowym hitem i uważany za zaginiony klasyk aż do ponownego wydania na CD w 2005 roku.

 „Billy Bold” i większość innych piosenek z Inside Out - wśród nich „No Mystery”, „Organization”, „Six -Piece Chamber ”,„ Juan Pacenta ” i „ High Wind In Jamaica ”- były sercem jego setlisty przez lata. Wiele z nich odzwierciedlało oblężoną sytuację Braziera i jego obraz siebie jako słabszego, outsidera, mistrza ludu. Dedykował album „… wszystkim i każdemu, kto nigdy nie miał szans”.

Kiedy był w stanie opuścić miasto, utworzono grupę o nazwie Brazier's Legionnaires, koncentrującą się na materiałach z Hello Sailor i Inside Out . Dość szybko linia frontu została zastąpiona przez Dave'a McArtney'a i Harry'ego Lyona po ich występach w Pink Flamingos i Coup D'État . Było prawie nieuniknione, że Hello Sailor ponownie wypłynie w morze.

Stało się to w 1985 roku, a następnego roku Sailor ponownie wszedł do studia, aby nagrać album. Ciekawostką były Shipshape i Bristol Fashion : teraz wydają się uosabiać krzykliwy duch  czasu sprzed krachu na giełdzie w 1987 roku. Został ufundowany przez firmę utworzoną w celu skorzystania z ulg podatkowych i wydany przez wytwórnię utworzoną przez Harlequin Studios. Jako producent został sprowadzony Liam Henshall, angielski muzyk, który odniósł niewielki sukces na listach przebojów tanecznych. Ponownie nagrał piosenki z ich poprzednich albumów, a także nakłonił Braziera do ponownego nagrania „Billy Bold” i solowego przeboju McArtneya „I'm In Heaven”. Powstały album był zderzeniem kultur, tak jakby weterani rocka lat 70-tych dostali bony do wydania w prowincjonalnym butiku mody w Wielkiej Brytanii z lat 80-tych. Jeden utwór odniósł sukces, „Fugitive For Love”.

Album szybko zniknął, podobnie jak album solowy, który Brazier nagrał niemal natychmiast potem. Wydany w 1988 roku Brazier również cierpi z powodu swojej epoki - gitarowego rocka od ubranych na czarno muzyków z klubu nocnego Wildlife w Auckland - ale pozbądź się warstw, a akustyczne korzenie Braziera są widoczne w utworach takich jak " Motorway '', " North To The South '' i „Satellite Town”.

Otrzymywał chłodne recenzje, ale Brazier - mimo walki z zapaleniem wątroby i zapaleniem płuc - znów pisał i często występował. Jego występy solowe przywróciły mu równowagę. Zapytany przez Wane'a w 1990 roku, czy nadal używa narkotyków, odpowiedział: „Czy hazardzista chodzi na tor wyścigowy? Robię wszystko, co w mojej mocy ”.

W latach 90-tych na ratunek przyszedł Sailor, regularnie grając koncerty jako oryginalne trio akustyczne lub jako pełny zespół. Hello Sailor - Album ukazał się w 1994 roku i zawierał kilka mocnych piosenek Braziera, w tym „New Tattoo”. Ostatecznie sekcja rytmiczna ustabilizowała się, kiedy Ricky Ball powrócił na perkusji, a Paul Woolright na basie (grał w Ticket z Ballem i Pink Flamingos z McArtneyem). Przez następne dwie dekady zespół występował nie tylko w pubach: na koncertach korporacyjnych, w kawiarniach, teatrach, siedzibach gangów i podczas krajowych tras koncertowych. 

Później pojawiły się jeszcze dwa albumy: akustyczne największe hity When Your Lights Are Out (2007) i Surrey Crescent Moon (2012), które zawierały nowe utwory. 

Surrey Crescent Moon było dla zespołu łabędzią pieśnią, ale ostatnie oświadczenie Braziera pojawiło się osiem lat wcześniej: East of Eden. Wydane przez wytwórnię Wildside Murraya Cammicka i wyprodukowane przez Rikki Morrisa, utwory takie jak „Long Gone For Good”, „Winter Of Discontent”, „Late Night Music” i „Mr Asia” spoglądały wstecz - z dumą,  i żalem. To był powrót do spójnych standardów Inside Out.

Niedawno Brazier był bliski ukończenia swojego czwartego solowego albumu, współpracując z Alanem Janssonem, producentem i współautorem światowego przeboju OMC „How Bizarre”. Wczesne doniesienia wskazywały, że sesje przebiegały dobrze, choć wolno. Mimo że Dave McArtney zmarł w 2013 roku, planowano zorganizować trasę Hello Sailor na 40. rocznicę, która odbędzie się pod koniec 2015 roku. Zostały one jednak zawieszone w lipcu, kiedy Brazier doznał zawału serca, a wkrótce potem udaru mózgu. Zmarł na oddziale rehabilitacyjnym w Auckland w dniu 4 września 2015 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Spellbound	Graham Brazier	01.1988	-	39[1]	-/CBS 651312	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Brazier	Graham Brazier	02.1988	-	49[1]	-/CBS 460496

Breeders

 Grupa amerykańsko-brytyjska. Utworzona w styczniu 1988r w Londynie. Działa w Dayton w Ohio. Powstała z inicjatywy Kim Deal (10.06.1961, Dayton, Ohio, Stany Zjednoczone) - voc, g, k, jeszcze wtedy pełniącej funkcję basistki w The Pixies. W pierwszym składzie znaleźli się też Tanya Donelly - g, k. voc z The Throwing Muses, Jo Wiggs (właśc. Josephine Miranda Cordelia Susan Wiggs; 26.02.1975, Letchworth. Wielka Brytania) - b, p, clo, dr, voc z A Perfect Disaster oraz Britt Walford (posługujący się też pseudonimami, np. Mike-Hunt) - dr ze Slint.

 

Po odejściu w 1990r Walforda z grupą współpracował m.in. John Mattocks - dr ze SPIRITUALISED, a w końcu, w 1993r, dołączył Jim MacPherson (właśc. James Carl MacPherson; 23.06.1966, Dayton, Ohio) - dr, znany z zespołów Modern Example, The Kilijoys i The Raging Mantras. W 1991 w składzie pojawiła się siostra bliźniaczka liderki, Kelley Deal (10.06.1961, Dayton, Ohio) - voc, g. 

Wkrótce potem z formacją rozstała się Donelly, aby stanąć na czele własnego zespołu BELLY. Jako nazwy grupa użyła obelżywego określenia, jakie homoseksualiści wymyślili dla heteroseksualistów: The Breeders (siostry Deal już przed laty tak nazwały swój pierwszy, amatorski zespół).
Kim Deal przymierzała się do utworzenia formacji od 1988. Zaprosiła wtedy do współpracy Tanyę Donnelly i Davida Narcizo - muzyków The Throwing Muses - doszło nawet do próbnej sesji, ale nagrania nigdy się nie ukazały. Wróciła do tego pomysłu dwa lata później. Grupa ostatecznie zadebiutowała w styczniu 1990 koncertem w Powerhaus w Islington. Już miesiąc później dokonała pierwszych nagrań - dla Radia One na zamówienie Johna Peela.
 

Związała się z londyńską firmą 4AD. Na jej dorobek złożyły się przede wszystkim czwórka "Safari" z kwietnia 1992, maksisingle Cannonball z sierpnia 1993 i Divine Hammer (m.in. nagranie Do You Love Me Now? zmiksowane przez J. Mascisa, lidera zespołu DINOSAUR JR., z jego udziałem) z października tego roku oraz albumy POD, wyprodukowany przez Steve'a Albiniego, z maja 1990 i Last splash, wyprodukowany przez Kim Deal przy pomocy Marka Freegarda, z sierpnia 1993.
Przedstawiła repertuar wyrastający z dokonań The Pixies, pełen punkowej gwałtowności, o cokolwiek klaustrofobicznej atmosferze (np. Cannonball, zainspirowany wspólnym nagraniem MINISTRY i Gibby'ego Haynesa z BUTTHOLE SURFERS, S.O.S.), ale też niekiedy, zwłaszcza na Last splash, ciążący w stronę muzyki pop (np. Do You Love Me Now?, Divine Hammer, także przeróbka ballady country Driving On 9 nieżyjącego Doma Leone, znanego z zespołu Ed's Redeeming Oualities), nawet w jej najbardziej trywialnym wydaniu (np. No Aloha).
 

Za dowód przywiązania The Breeders do rockowej tradycji można było uznać sięgnięcie po piosenkę Happiness Is A Warm Gun The Beatles oraz wprowadzenie w formie żartu w nagraniu Roi riffu z utworu Whole Lotta Love Led Zeppelin. Teksty dotyczyły poważnych tematów, np. narkomanii (Lime House, Doe), seksualnego molestowania dzieci (Glorious), przerywania ciąży (Hellbound). Utwór Cannonball, który dał tytuł albumowi , był kpiną z markiza de Sade'a.
 

Jo Wiggs nagrała z zespołem A Perfect Disaster płyty "Asylum Road" (Fire 1988), "Up" (Fire, 1989) i "Heaven Scent" (Fire 1990), a z własną grupą Honey Tongue album "Nude Nudes" (Playtime, 1992).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Safari EP.	Breeders	04.1992	69[1]	-	4AD BAD 2003	[produced by Paul Berry, Dante Desole, Guy Fixsen and Ben Darlow]
Cannonball EP.	Breeders	08.1993	40[3]	44[20]	4AD BAD 3001	[written by Kim Deal][produced by Kim Deal,Mark Freegard][2.Modern Rock Tracks]
Divine hammer/Hoverin'	Breeders	11.1993	59[1]	104[5]	4AD AD 3017	[written by Kim Deal][produced by Fred Maher][28.Modern Rock Tracks]
Head to toe EP.	Breeders	06.1994	68[2]	-	4AD BADD 4012	[produced by J. Mascis]
Saints /Grunggae	Breeders	08.1994	-	109[2]	4AD/Elektra 64 529 [US]	[written by Kim Deal][ Producer - J Mascis , Kim Deal][12.Modern Rock Tracks]
Off you EP.	Breeders	04.2002	200[1]	-	4AD TAD 2203
Son of three	Breeders	09.2002	72[2]	-	4AD BAD 2213	[written by Kim Deal]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
POD	Breeders	05.1990	22[3]	-	4AD CAD 0006	[produced by Steve Albini]
Last splash	Breeders	09.1993	5[5]	33[36]	4AD CAD 3014	[platinum-US][silver-UK][ Producer - Kim Deal , Mark Freegard ]
Title TK	Breeders	06.2002	51[2]	130[2]	4AD CAD 2205	[ Producer - Steve Albini]
Mountain Battles	Breeders	04.2008	46[3]	98	4AD CAD 2803	[ Producer - Steve Albini, Erika Larson, Manny Nieto]
All Nerve	Breeders	03.2018	9[2]	79[1]	4AD 4AD 0035CD	[ Producer - Steve Albini, Erika Larson, Manny Nieto]