Z archiwum...rocka

środa, 10 grudnia 2025

Little Milton

James Milton Campbell Jr. (ur. 7 września 1934r - zm. 4 sierpnia 2005),
lepiej znany jako Little Milton, był amerykańskim wokalistą bluesowym i gitarzystą, najbardziej znanym z przeboju R&B „We're Gonna Make It” . Do jego innych hitów należą „Baby, I Love You”, „Who's Cheating Who?” i „Grits Ain't Groceries (All Around The World)”.

Urodzony w delcie Missisipi, Milton rozpoczął karierę nagraniową w 1953 roku w Sun Records, a następnie przeniósł się do St. Louis i w 1958 roku współtworzył Bobbin Records. Dopiero podpisanie kontraktu z Checker Records przyniosło mu sukces na listach przebojów. Milton nagrywał również dla takich wytwórni jak Meteor, Stax, Glades, Golden Ear, MCA i Malaco. Milton został wprowadzony do Galerii Sław Bluesa w 1988 roku.

Milton urodził się jako James Milton Campbell Jr. 7 września 1934 roku w Inverness w stanie Missisipi.Wychowywał się w Greenville w stanie Missisipi, w rodzinie farmera i lokalnego muzyka bluesowego. W wieku dwunastu lat był już muzykiem ulicznym, na którego twórczość największy wpływ miał T-Bone Walker i jego współcześni bluesmani i rock and rollowcy Na początku lat 50-tych dołączył do Rhythm Aces, trzyosobowego zespołu, który grał w całym obszarze delty Missisipi. Jednym z członków był Eddie Cusic, który nauczył Miltona gry na gitarze. W 1951 roku Milton nagrał kilka utworów z akompaniamentem pianisty Willie Love'a dla wytwórni Trumpet Records. W 1953 roku, będąc jeszcze nastolatkiem i grając w lokalnych barach, został odkryty przez Ike'a Turnera, który był łowcą talentów Sama Phillipsa w Sun Records. Milton podpisał kontrakt z wytwórnią i nagrał kilka singli. Żaden z nich nie przebił się do radia ani nie sprzedał się dobrze w sklepach płytowych, więc Milton opuścił wytwórnię Sun w 1955 roku.

Przez kolejne dwa lata wydawał single w Meteor Records, filii Modern Records. W 1958 roku Milton przeprowadził się do East St. Louis i założył w St. Louis wytwórnię Bobbin Records, która ostatecznie podpisała umowę dystrybucyjną z Chess Records Leonarda Chessa. Jako producent muzyczny, Milton pomógł sławę takim artystom jak Albert King i Fontella Bass, jednocześnie po raz pierwszy doświadczając własnego sukcesu.[ Po kilku mniejszych formatach i regionalnych hitach, jego singiel z 1962 roku, „So Mean to Me”, trafił na listę Billboard R&B, ostatecznie osiągając 14. miejsce. Po krótkiej przerwie związanej z trasą koncertową, zarządzaniem innymi zespołami i nagrywaniem nowego materiału, powrócił do muzyki w 1965 roku z bardziej dopracowanym brzmieniem, podobnym do tego, jakie prezentował B.B. King. Po źle przyjętym „Blind Man” (R&B: 86. miejsce), wydał dwa kolejne przeboje. Pierwszy, „We're Gonna Make It”, przesiąknięty bluesem soul, znalazł się na szczycie listy R&B i trafił do Top 40 stacji radiowych, formatu zdominowanego wówczas głównie przez białych artystów. Po utworze wydał przebój R&B „Who's Cheating Who?”, który zajął 4. miejsce. Wszystkie trzy utwory znalazły się na jego albumie „We're Gonna Make It”, wydanym latem tego samego roku.

Utwór Miltona „Let Me Down Easy” został nagrany przez Spencer Davis Group na płycie The Second Album (1965), ale jego autorstwo nie zostało na niej wymienione. Sam wydał singiel z tego utworu w 1968 roku w wytwórni Checker. Został on również wybrany przez Ettę James jako ostatni utwór na jej ostatnim albumie The Dreamer w 2011 roku.

Pod koniec lat 60-tych Milton wydał wiele umiarkowanie udanych singli, ale kolejny album ukazał się dopiero w 1969 roku. Na płycie Grits Ain't Groceries znalazł się jego przebój o tym samym tytule, a także „Just a Little Bit” i „Baby, I Love You”. Wraz ze śmiercią Leonarda Chessa w tym samym roku, dystrybutor Miltona, Checker Records, popadł w chaos, a Milton dołączył do wytwórni Stax dwa lata później. Dodając do swoich utworów złożoną orkiestrację, Milton osiągnął przeboje takie jak „That's What Love Will Make You Do” i „What It Is” ze swojego albumu koncertowego „What It Is: Live at Montreux”.

Wystąpił w filmie dokumentalnym „Wattstax”, który ukazał się w 1973 roku.Stax jednak od końca poprzedniej dekady przynosił straty i w 1975 roku został zmuszony do ogłoszenia bankructwa. Po odejściu ze Stax, Milton walczył o utrzymanie kariery, przenosząc się najpierw do Evidence, a następnie do wytwórni MCA Mobile Fidelity Records, by w końcu znaleźć dom w niezależnej wytwórni Malaco Records, gdzie w 1999 roku otrzymał drugą nominację do nagrody Grammy za płytę „Welcome To Little Milton”. Pozostał związany z wytwórnią przez większość swojej kariery.

Jego ostatni przebój, „Age Ain't Nothin' But a Number”, ukazał się w 1983 roku na albumie o tym samym tytule. W 1988 roku Milton został wprowadzony do Blues Hall of Fame i zdobył nagrodę W.C. Handy Award. Jego ostatni album, „Think of Me”, ukazał się w maju 2005 roku nakładem wytwórni Telarc. Na płycie znalazł się Peter Shoulder z brytyjskiego blues-rockowego tria Winterville, który skomponował i zagrał na gitarze trzy utwory. Milton zmarł w wieku 70 lat 4 sierpnia 2005 roku w wyniku powikłań po udarze. Pośmiertnie uhonorowano go tablicą pamiątkową na rzece Missisipi.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Mean To Me/I Need Somebody	Little Milton	01.1962	-	-	Checker 994	[written by Milton Campbell,Oliver Sain][14[5].R&B; Chart]
What Kind Of Love Is This/Sacrifice	Little Milton	08.1964	-	-	Checker 1078	[written by Oliver Sain][39[5].R&B; Chart]
Blind Man/Blues In The Night	Little Milton	01.1965	-	86[4]	Checker 1096	[written by Joseph Scott,Deadric Malone][14[6].R&B; Chart]
We're Gonna Make It/Can't Hold Back The Tears	Little Milton	03.1965	-	25[11]	Checker 1105	[written by Raynard Miner,Billy Davis,Gene Barge,Carl William Smith][1[3][15].R&B; Chart]
Who's Cheating Who?/Ain't No Big Deal On You	Little Milton	06.1965	-	43[7]	Checker 1113	[written by Carl Smith,Raynard Miner,Billy Davis][4[10].R&B; Chart]
Your People/My Baby's Something Else	Little Milton	12.1965	-	106[4]	Checker 1128	[written by Carl Smith,Raynard Miner,Billy Davis][produced by Carl Smith,Raynard Miner,Billy Davis]
We Got The Winning Hand/Sometimey	Little Milton	02.1966	-	100[1]	Checker 1132	[written by Billy Davis,Shena DeMell][produced by Billy Davis]
Man Loves Two/Believe In Me	Little Milton	08.1966	-	127[4]	Checker 1149	[written by Charles Ciorra,Joseph Bracho][produced by Billy Davis,Caston][45[2].R&B; Chart]
Feel So Bad/You Colored My Blues Bright	Little Milton	02.1967	-	91[3]	Checker 1162	[written by Chuck Willis,Sam Hopkins][7[15].R&B; Chart]
I'll Never Turn My Back On You/Don't Leave Her	Little Milton	06.1967	-	-	Checker 1172	[written by Caston, Webber][produced by Billy Davis,Caston][31[4].R&B; Chart]
More And More/The Cost Of Living	Little Milton	10.1967	-	-	Checker 1189	[written by Vee Pea,Don Juan Mancha][produced by Billy Davis][45[5].R&B; Chart]
Let Me Down Easy/Driftin' Drifter	Little Milton	10.1968	-	-	Checker 1208	[written by Morris Dollison][produced by Gene Barge,Roquel Davis][27[11].R&B; Chart]
Grits Ain't Groceries (All Around The World)/I Can't Quit You Baby	Little Milton	02.1969	-	73[5]	Checker 1212	[written by Titus Turner][produced by Calvin Carter][13[8].R&B; Chart]
Just A Little Bit/Spring	Little Milton	05.1969	-	97[2]	Checker 1217	[written by Ralph Bass,Piney Brown,John Thornton,Earl Washington][produced by Calvin Carter][13[8].R&B; Chart]
Let's Get Together/I'll Always Love You	Little Milton	07.1969	-	-	Checker 1225	[written by Morris Dollison][produced by Calvin Carter][13[9].R&B; Chart]
Poor Man/So Blue (Without You)	Little Milton	10.1969	-	103[5]	Checker 1221	[written by Milton Campbell,Billy Butler,James Blumenberg][produced by Calvin Carter][18[2].R&B; Chart]
If Walls Could Talk/Loving You	Little Milton	01.1970	-	71[5]	Checker 1226	[written by Bobby Miller][produced by Calvin Carter][10[11].R&B; Chart]
Baby I Love You/Don't Talk Back	Little Milton	04.1970	-	82[3]	Checker 1227	[written by Jimmy Holiday][produced by Calvin Carter][6[9].R&B; Chart]
Somebody's Changin' My Sweet Baby's Mind/I'm Tired	Little Milton Campbell	07.1970	-	-	Checker 1231	[written by G. Jackson, W. Henderson, B. Despenza, M Campbell][produced by Calvin Carter][22[5].R&B; Chart]
I Play Dirty/Nothing Beats A Failure	Little Milton	05.1971	-	-	Checker 1239	[written by Pearl Woods][produced by Calvin Carter][37[3].R&B; Chart]
If That Ain't A Reason (For Your Woman To Leave You)/Mr. Mailman (I Don't Want No Letter)	Little Milton	10.1971	-	-	Stax 0100	[written by C. Smith, M. Jones, D. Davis][produced by Don Davis][11[9].R&B; Chart]
That's What Love Will Make You Do/I'm Living Off The Love You Give	Little Milton	02.1972	-	59[6]	Stax 0111	[written by Bobby Miller][produced by Calvin Carter][9[9].R&B; Chart]
What It Is/I'm Gonna Cry A River	Little Milton	09.1973	-	-	Stax 0141	[written by Milton Campbell][produced by Milton Campbell][51[9].R&B; Chart]
Tin Pan Alley/Sweet Woman Of Mine	Little Milton	02.1974	-	-	Stax 0191	[written by Robert Geddins ][produced by Milton Campbell][51[11].R&B; Chart]
Behind Closed Doors/Bet You I Win	Little Milton	05.1974	-	-	Stax 0210	[written by Kenny O'Dell][produced by Milton Campbell][31[12].R&B; Chart]
Let Me Back In/Let Your Loss Be Your Lesson	Little Milton	11.1974	-	-	Stax 0229	[written by Morris Dollison][produced by Milton Campbell][38[11].R&B; Chart]
If You Talk In Your Sleep/Sweet Woman Of Mine	Little Milton	05.1975	-	-	Stax 0238	[written by Red West, Johnny Christopher][produced by Milton Campbell][34[13].R&B; Chart]
Friend Of Mine	Little Milton	04.1976	-	-	Glades 1734	[written by J. Lewis, J. Puckett, M. Campbell][produced by Milton Campbell, Leo Graham][15[13].R&B; Chart]
Baby It Ain't No Way/Bring It On Back	Little Milton	01.1977	-	-	Glades 1738	[written by M. Campbell][produced by Milton Campbell, James Mack][94[2].R&B; Chart]
Just One Step	Little Milton	03.1977	-	-	Glades 1741	[written by D. Eckford, M. Campbell][produced by Milton Campbell, James "Maestro" Mack][59[11].R&B; Chart]
Loving You (Is The Best Thing To Happen To Me)/4:59 A.M.	Little Milton	08.1977	-	-	Glades 1743	[written by M. Campbell][produced by M. Campbell, James "Maestro" Mack ][47[12].R&B; Chart]
Age Ain't Nothin' But A Number	Little Milton	04.1983	-	-	MCA 52184	[written by Vee Allen, Kevin McCord][89[4].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
We're Gonna Make It	Little Milton	06.1965	-	101[14]	Checker 2995	[produced by Billy Davis]
Grits Ain't Groceries	Little Milton	06.1969	-	159[7]	Checker 3011	[produced by Calvin Carter]
If Walls Could Talk	Little Milton	03.1970	-	197[2]	Checker 3012	[produced by Calvin Carter]

wtorek, 9 grudnia 2025

Talk Show

Talk Show to amerykański zespół alternatywno-hardrockowy, w którego skład wchodzili
Dave Coutts (wokal), Dean DeLeo (gitara), Robert DeLeo (gitara basowa) i Eric Kretz (perkusja). Grupa zasadniczo przypominała Stone Temple Pilots, a Coutts (dawniej członek zespołu Ten Inch Men) zastąpił Scotta Weilanda, który pracował nad solowym materiałem i zmagał się z uzależnieniem od narkotyków.

Talk Show wydał swój imienny (i jedyny) album w wytwórni Atlantic Records we wrześniu 1997 roku. Z tego albumu pochodził singiel „Hello Hello”, do którego nakręcili również teledysk. Pomimo pozytywnych recenzji i tras koncertowych z Foo Fighters i Aerosmith, sprzedaż albumu była rozczarowująca i uznana za komercyjną porażkę. Z powodu słabej sprzedaży po radiowym wydaniu promocyjnym utworu „Everybody Loves My Car” Coutts opuścił zespół, a bracia DeLeo z Kretzem wkrótce ponownie połączyli siły z Weilandem jako Stone Temple Pilots.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Talk Show	Talk Show	09.1997	-	131[3]	Atlantic 83 040	[produced by Talk Show]

Olga Tañón

Olga Teresa Tañón Ortíz, znana jako Olga Tañón jest portorykańską piosenkarką
merengue i popu latynoskiego. Urodziła się w Santurce, Portoryko 13 kwietnia 1967 roku. W 1987 rozpoczęła karierę w zespole Las nenas de Ringo y Jossie.

W 1992 nagrała swoją pierwszą płytę solową zatytułowaną "Sola", która w całości była utrzymana w klimacie merengue, tak samo, jak jej następna płyta "Mujer de Fuego", nagrana rok później. To właśnie od tytułu tej płyty Olga zyskała pseudonim Mujer de Fuego (Ognista Kobieta).

W roku 1994 nagrała płytę "Siente el Amor..." na której oprócz merengue można było usłyszeć salsę oraz piosenkę "Entre la Noche y el Día" w wersji ballady (pierwsza wersja była merengue) Rok później wydała swój pierwszy album zawierający jej największe dotychczasowe hity, "Éxitos y Más".

Po raz pierwszy Olga odeszła od stylu merengue w roku 1996, nagrywając swój czwarty studyjny album zatytułowany "Nuevos Senderos", na którym znajdowały się same ballady. Kompozytorem wszystkich piosenek, oprócz "Cuestión de Suerte", którą skomponował Jesus Monarrez, był Marco Antonio Solís.

Rok później piosenkarka powróciła do poprzedniego stylu, nagrywając płytę "Llévame Contigo". To był jej ostatni studyjny album, na którym wszystkie piosenki były w gatunku merengue

W 1998 ukazał się pierwszy album Olgi, na którym przeważał gatunek latynoskiego popu. Promowała go piosenka "Tu Amor", którą skomponował Kike Santander.

Kolejnym albumem, który ukazał się po najdłuższej jak do tej pory przerwie, był "Yo Por Ti", nagrany w 2001 roku. Promowała go piosenka "Cómo Olvidar" nagrana zarówno w wersji merengue, jak i ballady. Stała się jednym z największych hitów Olgi.

W 2002 roku ukazał się kolejny album zatytułowany "Sobrevivir". Płyta była utrzymana w klimacie latynoskiego popu.

W 2005 roku, po kolejnej dłuższej przerwie, nagrała płytę "Una Nueva Mujer", z której pochodzi jeden z jej największych hitów, "Bandolero", nagrany w 3 wersjach: latin pop, merengue i cumbia. Na całej płycie można znaleźć właśnie te gatunki muzyczne.

W kolejnym roku nagrała jeden album studyjny - "Soy Como Tú", także w gatunku latynoskiego popu, oraz jeden album z jej największymi hitami merengue - "100% Merengue".

W roku 2007 ukazała się płyta "Éxitos En 2 Tiempos", zawierająca interpretacje znanych latynoskich hitów w dwóch różnych gatunkach muzycznych. Łącznie na płycie można usłyszeć takie gatunki jak: merengue, cumbia, bachata, salsa i ballada

Kolejny album, "4/13" ukazał się w 2009 roku. Znajdowało się na nim 5 piosenek, w tym 2 te same w różnych gatunkach muzycznych: "Pasion Morena" w wersji merengue i ballada oraz "Amor Entre Tres" w wersji salsa i ballada. Piątą piosenką posiadającą tylko jedną wersję merengue, jest "Navidad Boricua", którą Olga nagrała razem z Victorią Sanabrią. Do tej ostatniej piosenki został nagrany teledysk. W tym samym roku piosenkarka współpracowała także z zespołem merengue Grupo Manía. Nagrali wspólnie piosenkę "Carita Linda" i teledysk do niej.

26.04.2011 odbyła się międzynarodowa premiera albumu "Ni una Lágrima Más". Płyta podobnie jak poprzednie zawiera piosenki w gatunkach takich jak merengue, ballada i cumbia. Singlami promującymi płytę są: "Ni una Lágrima Más", duet nagrany wspólnie z Samuelem Parra, lepiej znanym jako Samo, wokalistą popularnego meksykańskiego zespołu Camila. Piosenka została nagrana w wersji ballada, którą można znaleźć na płycie, a także w wersji salsa, która na płycie się nie ukazała. Drugim singlem promującym jest "You Need To Know", cumbia nagrana w języku hiszpańskim z wyjątkiem zdania tytułowego, które jest śpiewane po angielsku. Trzeci singiel to "Sola" w wersji merengue. Został nagrany już po wydaniu płyty, na płycie znajduje się tylko w wersji ballada.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nuevos Senderos	Olga Tañón	05.1996	-	170[2]	WEA Latina 13 667	[gold-US][produced by Marco Antonio Solís]
Llévame Contigo	Olga Tañón	05.1997	-	175[1]	WEA Latina 18 733	-
Te Acordarás de Mí	Olga Tañón	11.1998	-	111[2]	WEA Latina 25 098	[produced by Rudy Perez]
Una Nueva Mujer	Olga Tañón	05.2005	-	196[1]	Sony Discos 95 679	-
Soy Como Tú	Olga Tañón	10.2006	-	126	Univision Records 30023	-

Tangier

Tangier był amerykańskim zespołem hardrockowym z Filadelfii,
działającym w latach 1984–1992.Został założony w Filadelfii w Pensylwanii w Stanach Zjednoczonych przez autora tekstów i gitarzystę Douga Gordona. Dorastał w klubach z zespołami takimi jak Cinderella, który pomógł zespołowi, zapraszając Tangier jako support podczas ich drugiej dużej trasy koncertowej. Pierwszy, niezależny, debiutancki album Tangier, zatytułowany po prostu „Tangier”, nagrali Bill Mattson (wokal), Doug Gordon (gitara, autor tekstów), Rocco Mazzella (gitara, autor tekstów), Mike Kost (gitara basowa) i Mark Hopkins (perkusja).

Po niewielkim sukcesie na lokalnym rynku Gordon postanowił rozwiązać Tangier i zacząć od nowa. Napisał nowy materiał i stworzył nową wersję Tangier, wykorzystując z poprzedniego składu jedynie Mattsona i Adama F. Ferraioli. Doug i Adam początkowo sami nagrali demo, a później dodali Billa i Tony'ego R. na basie. Adam odszedł, aby dołączyć do Britny Fox, której perkusista zginął w wypadku samochodowym, pozostawiając Douga, aby sprowadzić Jimmy'ego Drneca na perkusję.

Do zespołu dołączyli Garry Nutt, a także Gari Saint na gitarze i Jimmy Drnec na perkusji. Zespół nagrał dema i szukał menedżera, a także nawiązał współpracę z Larrym Mazerem. Zespół występował dla wielu wytwórni i ostatecznie podpisał kontrakt z Derekiem Schulmanem, który miał stanąć na czele odrodzonej i odnowionej wytwórni Atco Records. Doświadczony producent Andy Johns został wybrany do produkcji płyty Four Winds.Bobby Bender został zatrudniony na perkusji przed nagraniem płyty Four Winds. Zespół wyprodukował przeboje „On The Line” i „Southbound Train”.

W przypadku ich drugiego albumu dla dużej wytwórni, Stranded, doszło do kolejnych zmian w składzie. Po rozstaniu z Mattsonem i Saintem, zespół zatrudnił wokalistę i gitarzystę Mike'a LeCompta. Album ten przyniósł przebój „Stranded” z udziałem Pameli Anderson w teledysku. Zespół rozpadł się w 1992 roku.

Gordon, Lecompt i Nutt to jedyni byli członkowie, którzy nadal są aktywni w branży muzycznej. LeCompt ma własny zespół, który regularnie koncertuje w Filadelfii i okolicach. Basista Nutt współpracował z Arcade, Laidlaw, Davy Jonesem, Mike'iem Trampem, Cinderellą, Jean Beauvoir, Skinny Molly, Dave'em Hlubekiem i Mike'iem Estesem, a ostatnio koncertował z Chubby Checkerem. Gordon współprodukował, grał na sesjach i komponował z innymi artystami. Grał na gitarze na solowym albumie Mylesa Goodwina, współprodukował utwór „I Just Can't Stop Lovin You” na albumie Linear z 1992 roku „Caught in the Middle” oraz wyprodukował album zespołu Mojo „Not for Nothin'”. Ponadto był współproducentem albumu Bakers Pink (1993) i współautorem utworu „Babylon” na solowym albumie Toma Keifera „That The Way Life Goes” (2013).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On The Line/Sweet Surrender	Tangier	08.1989	-	67[7]	Atco 99208	[written by Doug Gordon][produced by Andy Johns, Doug Gordon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Four Winds	Tangier	07.1989	-	91[17]	Atco 91 251	[produced by Andy Johns]
Stranded	Tangier	03.1991	-	187[5]	Atco 91 603	[produced by Duane Baron, John Purdell]

Taste

Popularny zespół blues-rockowy, założony w Cork w Irlandii, w 1966 r.

Jego pierwszy skład tworzyli: Eric Kittringham (bas), Norman Damery (perkusja) i Rory Gallagher (ur. 2.03.1949 r. w Ballyshan-non, w okręgu Donegal, Irlandia; wcześniej gitarzysta The Impact Showband. Grupa zdobyła dużą popularność w Irlandii i Niemczech, a kiedy w 1968 r. Gallagher zastąpił pierwotną sekcję rytmiczną nowymi muzykami: Charlie McCrackenem (bas) i Johnem Wilsonem (były członek Them; perkusja), nowy skład stał się częścią rodzącego się londyńskiego nurtu bluesowego i progresywnego.

Debiutancki album Taste był jednym z najpopularniejszych wydawnictw tego okresu, a zawierał m.in. taką klasykę grupy jak "Same Old Story" i "Sugar Mama". Longplay On The Boards także odniósł duży sukces, a zespół sprawiał wrażenie kontynuatora kierunku obranego przez The Cream. Niestety formacja rozpadła się w październiku 1970 r. na skutek konfliktu między Gallagherem a jego kolegami. Gitarzysta później rozpoczął pełną sukcesów karierę solową.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blister of the moon/Born on the wrong side of time	Taste	04.1968	-	-	Major Minor MM 560	[written by R. Gallagher][produced by Tommy Scott]
Born on the wrong side of time/Same old story	Taste	03.1969	-	-	Polydor 56 313	[written by R. Gallagher][produced by Tony Colton]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Taste	Taste	08.1969	-	133[9]	Polydor 583 042	[Produced by Tony Colton]
On the boards	Taste	02.1970	18[11]	-	Polydor 583 083	[Produced by Tony Colton]
Live taste	Taste	.1971	-	-	Polydor 2310 082	[Produced by Tony Colton]
Live at The Isle Of Wight	Taste	09.1972	41[1]	-	Polydor 2310 120	[Produced by Tony Colton]

Tash

Rico Smith (ur. 9 sierpnia 1971r), lepiej znany pod pseudonimem scenicznym Tash,
to amerykański raper. Najbardziej znany jest z działalności w zespole hiphopowym Tha Alkaholiks z Zachodniego Wybrzeża, w którym występował wraz z J-Ro i E-Swift. Tash wydał dwa solowe albumy, „Rap Life” (1999) i „Control Freek” (2009), a także współpracował przy pięciu albumach z Tha Alkaholiks.

Tash urodził się w Columbus w stanie Ohio, ale w wieku 16 lat przeprowadził się do Kalifornii z czterema braćmi i matką. Jego rodzice rozwiedli się w następnym roku, ale Tash postanowił zostać w Kalifornii i rozpocząć karierę rapera. W Kalifornii współtworzył zespół Tha Alkaholiks - pierwotnie znany jako Everyday Street Poets (ESP), później znany jako Tha Liks - wraz z pochodzącym z Ohio DJ-em E-Swiftem i kalifornijskim konferansjerem o imieniu J-Ro. Tash wcześniej pracował w zespole Disturbers of the Peace z E-Swiftem, a nawet mieszkał z nim, gdy obaj grali lokalnie. J-Ro współpracował z kalifornijskimi artystami hiphopowymi, takimi jak Suavee D i King Tee, ale nigdy z Tashem ani E-Swiftem.

Związek Tasha z J-Ro pozwolił Tha Alkaholiks pojawić się na albumie Kinga Tee z 1993 roku, Tha Triflin' Album. Wkrótce po swoim występie Tha Alkaholiks rozpoczęli trasę koncertową ze znanymi artystami hiphopowymi, takimi jak Ice Cube, a nawet podpisali kontrakt płytowy z Loud/RCA. Po pojawieniu się w kolejnych utworach z Tha Alkaholiks we współpracy z innymi artystami, jego imprezowe rymy wywołały duże oczekiwania na debiutancki album zespołu, 21 & Over.

Pierwszy album Tha Alkaholiks, wydany w 1993 roku „21 & Over”, sprawił, że krytycy oklaskiwali Tash za „puenty i komiczne wyczucie czasu”, „zabójczą grę znakomitych MC” oraz „więcej niż wystarczająco talentu i energii, by poprzeć [...] nieskończenie sprytne przechwałki”. Album jako całość odniósł wielki sukces krytyczny, ale nie odniósł sukcesu komercyjnego. Mimo to, miał trzy single na listach przebojów i prawdopodobnie zapewnił Tashowi i jego zespołowi „sporą rzeszę fanów”. W 1995 roku ukazał się album „Coast II Coast”, który również odniósł sukces krytyczny, ale odniósł nieco większy sukces komercyjny niż jego poprzednik. Zaowocował dwoma mniejszymi hitami: „DAAAM!” i „The Next Level”. Tha Alkaholiks zmienili nazwę na Tha Liks na albumie z 1997 roku „Likwidation”.

Album spotkał się z przyzwoitym przyjęciem krytycznym i mniej więcej takim samym odbiorem komercyjnym jak „Coast II Coast”. Zespół może pochwalić się przebojem „Hip Hop Drunkies” z gościnnym udziałem Ol' Dirty Bastard, który znalazł się na liście Billboard Hot 100, co jest ich najpopularniejszym nagraniem wszech czasów. Tash i jego zespół wydali następnie „X.O. Experience” w 2001 roku i „Firewater” w 2006 roku, zanim rozpadli się jako zespół. Długi czas między wydawnictwami pozwolił każdemu członkowi Tha Liks pracować nad solowymi projektami.

Tash wydał jeden album, „Rap Life”, w Loud Records w 1999 roku. Album spotkał się z uznaniem krytyków, ale nie odniósł dużego sukcesu komercyjnego. Dotarł zaledwie do 148. miejsca na liście Billboard 200, mimo gościnnych występów takich znanych artystów jak Outkast i Kurupt. Dotarł do pierwszego miejsca na liście Top Heatseekers, która śledzi uznanie undergroundu, a dwa single znalazły się na liście Hot Rap Singles. Te dwa utwory, „Rap Life” z udziałem Raekwona i „Bermuda Triangle”, pozostają najbardziej znanymi solowymi utworami Tasha. Według wywiadu z 2009 roku Tha Alkalholiks zakończyli wydawanie albumów, a Tash był w 100% gotowy do pracy nad swoim kolejnym solowym albumem, Control Freek, wydanym przez wytwórnię Amalgam Digital.

Album ukazał się w czerwcu 2009 roku. Wystąpili na nim B-real, J-ro i King Tee, a za produkcję odpowiadają will.i.am, Maestro i J. Wells. W wywiadzie dla Dubcnn z 2015 roku Tash ujawnił, że wyda nowy album zatytułowany „Publicity Stunt”. „Publicity Stunt”, według Tasha, to „album powstały we współpracy, podczas którego w ciągu ostatnich 15 lat stworzyłem mnóstwo piosenek z innymi artystami”. Album ukazał się 14 lipca 2015 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rap Life	Tash feat Raekwon	11.1999	-	-	Loud/Columbia 79 266	[written by Young Lord][86[6].R&B; Chart]
Rap Life	Mos Def Featuring Q-Tip & Tash	02.1998	-	115[6]	Rawkus 157	[written by D. Smith, K. Fareed, R. Smith, S. Jones][produced by Shawn J. Period][65[15].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rap Life	Tash	11.1999	-	133[9]	Loud 63 836	[28.R&B; Chart]

Taproot

Taproot jest amerykańskim zespołem nu-metalowym. Powstał pod koniec 1997 r.
w Ann Arbor w stanie Michigan. Stał się sławny dzięki supportowaniu i koncertowaniu z takimi zespołami jak Linkin Park czy Korn.

Zespół po roku od rozpoczęcia działalności (1998) wysłał swoje demo do frontmana Limp Bizkit, Freda Dursta, nie marząc nawet o tym, ze Durst przyjmie pozytywnie ich materiał. Ku ich zaskoczeniu obiecał on im miejsce w światowej czołówce zespołów grających alternatywny punk/metal. Nie wywiązał on się jednak z umowy, podczas gdy Taproot podpisał kontrakt z wytwórnią Atlantic Records.

Ich debiutancka płyta, Gift, wydana w czerwcu 2000 r. ukazała w pełni ciężkie brzmienie zespołu. Dwa lata później magazyn Rolling Stone okrzyknął Taproot "następnymi zawodnikami w rywalizacji o koronę numetalu". Faktycznie, Taproot już o nią walczył. Zespół spędził następne 7 miesięcy na przełomie 2001 i 2002 nagrywając materiał oparty stylowo o poprzednią płytę. Rezultatem okazał się drugi album Taproot, Welcome. Najnowszy album Taproot, zatytułowany Blue-Sky Research został wydany 16 sierpnia 2005.

Single
Tytul	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Again & Again	Taproot	04.2001	95[1]	-	Atlantic AT 0099	[written by Mike DeWolf, Stephen Richards, Phil Lipscomb, Jarrod Montague][produced by Ulrich Wild,David Benveniste]
Poem	Taproot	10.2002	92[1]	-	Atlantic AT 0138	[written by Mike DeWolf, Stephen Richards, Phil Lipscomb, Jarrod Montague][produced by Toby Wright]
Mine	Taproot	06.2003	92[1]	-	Atlantic AT 0153	[written by Mike DeWolf, Stephen Richards, Phil Lipscomb, Jarrod Montague][produced by Toby Wright]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gift	Taproot	06.2000	198[1]	160[2]	Atlantic 83341	[produced by Ulrich Wild,David Benveniste]
Welcome	Taproot	10.2002	104[3]	17[21]	Atlantic 83 561	[produced by Toby Wright]
Blue-Sky Research	Taproot	08.2005	186[1]	33[6]	Velvet Hammer 83 720	[produced by Toby Wright]
Our Long Road Home	Taproot	09.2008	-	65	Velvet Hammer	[produced by Tim Patalan]
Plead the Fifth	Taproot	05.2010	-	107	Victory VR 566	[produced by Tim Patalan]
The Episodes	Taproot	04.2012	-	156	Victory VR 645	[produced by Tim Patalan]

Shania Twain

W przypadku Shanii, droga do sukcesu nie była prosta i łatwa - wymagała trudu i wyrzeczeń,
tym bardziej, że w wieku 21 lat Shania straciła w wypadku samochodowym obydwoje rodziców i musiała dodatkowo zaopiekować się rodzeństwem.

Shania Twain (właściwie Eileen Edwards) urodziła się 28 sierpnia, 1965 roku w Kanadzie (Windsor, prow. Ontario). Po rozwodzie rodziców matka dwuletniej wtedy Shanii - Sharon, przeprowadziła się do Timmins, Ontario - ok. 500 mil na północ od Toronto. Podczas gdy Sharon wyszła za leśniczego Jerry'ego Twaina, Eileen zagłębiała się w świecie indian Ojibwa, do których plemienia należał Jerry. Imię "Shania" nadała sobie dopiero później. Był to indiański odpowiednik do "jestem na swojej drodze". Wtedy jednak nic na to nie wskazywało. Życie rodziny często toczyło się na marginesie finansowym. Jerry nie zawsze znajdował pracę, a Sharon musiała zajmować się czworgiem dzieci, z których Shania była drugą w kolejności wiekowej. Jedyną rzeczą, której nigdy nie brakowało była muzyka. Shania wspomina, że często zamykała się w swoim pokoju, aby pisać piosenki. Słuchała bardzo zróżnicowanej muzyki (m.in. takich wykonawców jak: Waylon Jennings, Willie Nelson, Dolly Parton, Tammy Wynette, także z poza country: The Mamas And The Papas, The Carpenters, Glady's Knight, Supremes, Stevie Wonder). Ta różnorodność stylów miała także wpływ "nie tyle na mój sposób śpiewania, co na styl pisania własnych piosenek" - wspomina dziś Shania.
Matka rozpoznała u córki talent muzyczny i postanowiła rozwijać go, jak tylko to było możliwe - prowadzała Shanię do każdego dostępnego radia i programu telewizyjnego, do domu starców i na wiele różnych przyjęć. Shania wykorzystywała każdą okazję do śpiewania. Opowiadała o tym, jak w wieku ośmiu lat, pewnego razu została przebudzona o północy przez muzyków lokalnego klubu aby wyszła z nimi na scenę. Póżniej, latem pracowała jako kierownik 12 osobowego zespołu odnawiającego zalesienia w kanadyjskiej puszczy, posługując się siekierą i piłą łańcuchową równie dobrze jak każdy mężczyzna. Zimą mogła występować w klubach, programach radiowych i telewizyjnych, tak często jak pozwalała nauka w szkole.

Pierwszego listopada 1987 roku drastycznie zmieniło się życie Shanii. Na polnej drodze jej rodzice ulegli wypadkowi samochodowemu - zginęli na miejscu. 21 letnia Shania postanowiła zrobić wszystko, aby nie dopuścić do adopcji swojego rodzeństwa. Od tego momentu była odpowiedzialna za trójkę młodszego rodzeństwa, gospodarstwo domowe i za wszystkie pozostałe sprawy. Znajdując pracę w kurorcie Deerhurst (Ontario), zdobywała potrzebne pieniądze na utrzymanie swojej rodziny, prezentując repertuar od George'a Gershwina po Andrew Lloyda Webbera i muzykę country. Wkrótce za zarobione pieniądze kupiła dom, gdzie zamieszkała z braćmi. W 1990 roku jej rodzeństwo stanęło wreszcie na własnych nogach. Teraz nadszedł czas na muzyczną karierę.

Po nagraniu kasety demo, wybrała się do Nashville. W branży muzycznej, w której liczy się bardzo wygląd zewnętrzny, piękna Shania została przyjęta z otwartymi ramionami. Shania bez wątpienia wiedziała, że nie jest brzydka i postanowiła to wykorzystać. W 1993 roku zawarła umowę na nagranie płyty i mogła wreszcie wydać swój pierwszy album. Chociaż dostała kontrakt od wytwórni Mercury, na podstawie własnego, oryginalnego materiału, jej debiutancka, imienna płyta wydana w 1993 roku, zawierała tylko jedną z jej piosenek - uduchowioną "God Ain't Gonna Getcha for That". Single "What Made You Say That" i "Dance With the One That Brought You" dotarły zaledwie do 55 miejsca na liście singli country tygodnika Billboard.

Wtedy właśnie zatelefonował do niej "odległy wielbiciel", znany producent rockowy John "Mutt" Lange (AC/DC, Foreigner, Def Leppard, Bryan Adams i wielu innych). Oznajmił Shanii, że prawdziwie wierzy w jej głos i oryginalne piosenki. Wkrótce spotkali się osobiście w na Fan Fair w Nashville. W sześć miesięcy później wzięli ze sobą ślub, mając już napisane wspólnie piosenki, wystarczające na pół płyty. W 1994 roku dużo razem podróżowali po Stanach, Kanadzie, Hiszpanii, Anglii, Włoszech i Karaibach, pisząc wspólnie piosenki. Zaczęli także składać w Nashville podstawowe ścieżki na nowy album Shanii. Brakujące wokale dograli i zmiksowali później w Quebec w Kanadzie.

Pierwszy rezultat ich współpracy - piosenka "Whose Bed Have Your Boots Been Under?" zadebiutowała na liście singli country Billboardu w styczniu 1995 roku, osiągając 11 miejsce. W następnym miesiącu, na liście albumów country pojawił się drugi album Shanii - "The Woman in Me". Sprzedany w ilości 18 mln. egz. uczynił Shanię najlepiej sprzedającą się artystką country wszechczasów. Dzięki tej płycie Shania była porównywana do takich mega-gwiazd amerykańskiego rynku muzycznego jak Garth Brooks. Singiel "Any Man of Mine" zagościł na liście w maju i był pierwszym z czterech hitów nr 1, włączając "(If You're Not in It for Love) I'm Outta Here!," "You Win My Love" i "No One Needs to Know". Album zdobył Grammy w kategorii country - został płytą roku. Również Academy of Country Music uznała go za płytę roku 1995.

"Come on Over" - jej trzecia płyta, została wydana przez wytwórnię Mercury w 1997 roku, dwa lata po ostatnim albumie. Projekt kontynuował pasmo sukcesów, produkując takie hity - numery 1 jak: "Honey, I'm Home" i "Love Gets Me Every Time". "Gorąca" i "duszna" ballada "You're Still the One" dotarła do 1 miejsca na liście singli country oraz do 2 miejsca na liście Billboardu - hot 100 pop chart, utwierdzając pozycję Shanii, jako artystki wykraczajacej poza country. Lekka i zabawna piosenka "Man! I Feel Like a Woman" - numer 5 na liście przebojów country, pomogła Shanii uzyskać kontrakt z firmą kosmetyczną Revlon, która wykorzystała melodię w telewizyjnej reklamie z udziałem samej artystki. Album sprzedał się dotychczas w ponad 38 mln. egz., co jest absolutnym światowym rekordem, jeżeli chodzi o artystki.

Odkąd album "The Woman In Me" złamał reguły konserwatywnego country i uczynił z Shanii międzynarodową gwiazdę, krytycy nie za bardzo wiedzieli, co sądzić o jej seksownym wizerunku scenicznym i niezależnym podejściu do muzycznego marketingu. Zamiast jeździć z koncertami aby wypromować płytę, Shania zrobiła serię seksownych teledysków, w tym jeden nakręcony w egipskich plenerach. Artystka w końcu rozpoczęła w 1988 roku swoją pierwszą wielką trasę koncertową, którą otwarło wydanie singla "Come on Over". Sukces komercyjny i bardzo dobre przyjęcie przez publiczność pomogły jej zdobyć w 1999 roku podwójny tytuł "Entertainer of the Year" (Artysta Estradowy Roku), przyznany przez ACM i The Country Music Association. Shania zdobyła także pięć nagród Grammy, w tym dwie dla najlepszej piosenki country ("Come on Over" i "You're Still the One") oraz dwie dla najlepszego kobiecego wykonania piosenki country ("Man! I Feel Like a Woman!" i "You're Still the One"). Shania została doceniona również w swojej ojczyźnie, zdobywając trofea Canadian Country Music Awards, Canada's JUNO Awards i American Music Awards. W tym samym 1999 roku, Broadcast Music, Inc. (BMI) ogłosił Shanię najlepszym autorem piosenek w obu gatunkach: country i pop. Jej ballada, "You're Still the One" została uznana przez BMI piosenką roku - country i pop.

Pod koniec 1999 roku, będąc u szczytu kariery artystycznej, Shania wycofała się z rynku muzycznego i wraz ze swoim mężem przeniosła się do Szwajcarii. W lecie 2001 roku, w trakcie pracy nad następną płytą Up!, urodziło się im pierwsze dziecko - syn Eja. Wydany w 2002 roku album "Up!" przynióśł pierwszy hit - singiel "I'm Gonna Getcha Good". Z początkiem 2003 roku, Shania rozpoczęła przygotowania produkcyjne do nowej trasy koncertowej, zamierzając oprzeć ją ponownie na osobistym kontakcie z fanami, co już wcześniej zaowocowało sensacyjnym wynikiem światowej trasy "Come on Over".

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What Made You Say That	Shania Twain	03.1993	-	-	Mercury 864 992	[55[18].Country Chart][Written by: Tony HaseldenStan Munsey, Jr.][produced by Harold Shedd,Norro Wilson]
Dance with the One That Brought You/When He Leaves You	Shania Twain	07.1993	-	-	Mercury 862 346	[55[11].Country Chart][Written by: Sam Hogin,Gretchen Peters][produced by Harold Shedd,Norro Wilson]
Any man of mine/Whose bed have your boots been under?	Shania Twain	05.1995	187[1]	31[19] side B:87[19]	Mercury 856448	[2x-platinum-US][silver-UK][1[2][17].Country Chart][B:11[11].Country Chart][A:Written by: Mutt Lange/Shania Twain][B:Written by: Robert John "Mutt" Lange,Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
[If you' re not in it for love] I' m outta here!/The woman in me [Needs the man in you]	Shania Twain	12.1995	-	74[9] side B:90[15]	Mercury 852206	[1[2][18].Country Chart][B:14[12].Country Chart][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
You Win My Love/Home Ain't Where His Heart Is (Anymore)	Shania Twain	01.1996	-	108[12]	Mercury 852138	[1[2][18].Country Chart][B:28[7].Country Chart][Written by: Mutt Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
No One Needs to Know/Leaving Is the Only Way Out	Shania Twain	05.1996	-	-	Mercury 852 986	[1[1][18].Country Chart][Written by: Robert John "Mutt" Lange,Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
God bless the child/If it don' t take two	Shania Twain	12.1996	-	75[5]	Mercury 578748	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][48[9].Country Chart]
Love gets me every time	Shania Twain	10.1997	-	25[20]	Mercury 568062	[gold-US][1[5][20].Country Chart][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Don' t be stupid [You know i love you]/If it don' t take two	Shania Twain	12.1997	-	40[16]	Mercury 568242	[silver-US][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][6[18].Country Chart]
You' re still the one/Don' t be stupid [You know i love you]	Shania Twain	02.1998	10[36]	2[42]	Mercury 568452	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][1[1][19].Country Chart]
When/Don' t be stupid [You know i love you]	Shania Twain	06.1998	18[11]	-	Mercury 5688412 [UK]	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
From this moment on	Shania Twain	12.1998	9[16]	4[14]	Mercury 566450	[platinum-US][gold-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][6[14].Country Chart]
Honey, I'm Home	Shania Twain	08.1998	-	-	Mercury	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][1[1][21].Country Chart]
That don' t impress me much	Shania Twain	01.1999	3[42]	7[28]	Mercury 172118	[platinum-US][2x-platinum-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][8[17].Country Chart]
Man ! I feel like a woman!	Shania Twain	04.1999	3[28][10.99]	23[28]	Mercury 56 2324 2 [UK]	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][piosenka z filmu "Nothing hill"][4[17].Country Chart]
You' ve got a way	Shania Twain	07.1999	-	49[13]	Album cut	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][13[16].Country Chart]
Come on over/Man! I Feel Like a Woman!	Shania Twain	10.1999	-	58[10]	Album cut	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][6[18].Country Chart]
Rock This Country!	Shania Twain	01.2000	-	-	Mercury	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][30[9].Country Chart]
Don' t be stupid [You know i love you]/If you' re not in it for love	Shania Twain	02.2000	5[15]	40[16]	Mercury 172149-2 [UK]	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange]
I'm Holdin' On to Love (To Save My Live)/Rock This Country!	Shania Twain	09.2000	-	102[9]	Mercury 562 582	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][17[12].Country Chart]
I' m gonna getcha good!	Shania Twain	10.2002	4[15]	34[20]	Album cut	[gold-US][silver-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][7[18].Country Chart]
Up!	Shania Twain	02.2003	21[6]	63[10]	Mercury	[gold-US][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][12[16].Country Chart]
Ka-Ching	Shania Twain	03.2003	8[8]	-	Mercury 172287 2 [UK]	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Forever and for always/Nah!	Shania Twain	06.2003	6[12]	20[23]	Mercury 9807733 [UK]	[platinum-US][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][4[24].Country Chart]
Thank you baby! [For makin' someday come so soon]	Shania Twain	09.2003	11[7]	-	Mercury 9810627 [UK]	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
When you kiss me/Up!	Shania Twain	11.2003	21[8]	-	Mercury 9814003 [UK]	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][60[1].Country Chart]
Coat Of Many Colors	Shania Twain with Alison Krauss & Union Station	12.2003	-	-	Mercury	[57[2].Country Chart]
It only hurts when i' m breathing	Shania Twain	05.2004	-	71[7]	Mercury	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][18[17].Country Singles & Track]
She' s just not a pretty face	Shania Twain	12.2003	-	56[13]	Mercury	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][9[18].Country Singles & Track]
Party for two	Shania Twain with Mark McGrath	12.2004	10[13]	58[14]	Mercury 2103239 [UK]	[platinum-US][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][7[20].Country Chart]
Don' t	Shania Twain	03.2005	30[3]	122[4]	Mercury 9880434	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][24[12].Country Chart]
I Ain't No Quitter	Shania Twain	05.2005	-	-	Mercury	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][45[8].Country Chart]
Shoes	Shania Twain	10.2005	-	-	Hollywood	[Written by: Robert John "Mutt" Lange,Shania Twain,Tammy Hyler,Joie Scott,Kim Tribble][produced by Robert John "Mutt" Lange][29[13].Country Chart]
Today Is Your Day	Shania Twain	07.2011	-	66[1]	Mercury Nashville	[Written by: Shania Twain][produced by David Foster,Nathan Chapman,Shania Twain][36[6].Country Chart]
Endless Love	Lionel Richie Featuring Shania Twain	02.2012	-	116[1]	Mercury Nashville	[Written by: Lionel Richie][produced by Nathan Chapman,Lionel Richie]
Life's About To Get Good	Shania Twain	07.2017	-	-	Mercury Nashville	[Written by: Shania Twain][produced by Ron Aniello,Matthew Koma,Shania Twain][33[2].Country Chart]
Unhealthy	Anne-Marie featuring Shania Twain	06.2023	18[20]	-	Atlantic/Asylum/EMI GBAHS 2300381	[gold-UK][Written by: Anne-Marie Nicholson ,Connor McDonough ,Riley McDonough, Castle][produced by Connor, McDonough Riley McDonough]

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz

The woman in me Shania Twain 03.1995 7[56][07.1999] 5[107] Mercury 522886 [12x-platinium-US][platinum-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange]

Shania Twain Shania Twain 02.1996 113[10][04.2000] - Mercury 514422 [platinium-US][silver-UK][produced by Harold Shedd, Norro Wilson]

Come on over Shania Twain 11.1997 1[3][236][03.98] 2[179] Mercury 536003 [20x-platinium-US][12-platinum-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange]

Wild & wicked Shania Twain 07.2000 62[23] - Neon De Luxe NEX 34701 [UK] [produced by Harry Hinde]

Up ! Shania Twain 11.2002 4[64] 1[5][93] Mercury 170344 2 [11x-platinum][2x-platinium-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange, Simon & Diamond Duggal]

Greatest Hits Shania Twain 11.2004 6[44] 2[65] Mercury Nashville 000307202 [4x-platinum][3x-platinum-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange]

Still The One: Live From Las Vegas Shania Twain 03.2015 - 55[3] Mercury Nashville -

Now Shania Twain 10.2017 1[1][7] 1[1][7] EMI 5780676 [UK] [silver-UK][produced by Ron Aniello, Jake Gosling, Jacquire King, Matthew Koma ,Shania Twain]

Not Just A Girl: The Highlights (Soundtrack) Shania Twain 09.2022 48[1] 131[1] EMI 8247469 [UK] [silver-UK]

Queen of Me Shania Twain 02.2023 1[1][3] 10[2] EMI 4860855 [UK] [produced by David Stewart,Mark Crew,Daniel Priddy,Adam Messinger,Mark Ralph,Shania Twain,Tyler Joseph]

Autor: martyn o 07:47 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: country, Kanada

poniedziałek, 8 grudnia 2025

Norma Tanega

Norma Tanega ur. 30. 01. 1939 r. w Vallejo w stanie Kalifornia, USA.

Pochodzący z Filipin rodzice rozbudzili w córce zainteresowanie muzyką i sztuką. W rezultacie Norma studiowała oba kierunki, jednak mimo klasycznego muzycznego wykształcenia szybko wzięła do ręki gitarę. Przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie pracowała jako artysta-grafik, ale wkrótce zafascynowała ją przeżywająca swój boom muzyka folk.

Swoje piosenki pisała będąc pod wpływem takich wykonawców, jak: Bob Dylan i Tom Paxton. Po podpisaniu kontraktu nagraniowego zarejestrowała pierwszy singel "Walkin' My Cat Named Dog" (z 1966 r.), który dotarł do 22. miejsca listy bestsellerów po obu stronach Atlantyku. Artystkę określono wtedy przedstawicielką nurtu lirycznego reprezentowanego przez m.in. Janis Ian i Boba Linda.
Piosenka okazała się największym sukcesem w całym jej dorobku. Późniejsze wydawnictwa nie były już tak udane, a wokalistka wycofała się z branży muzycznej. Powróciła na krótko w 1977 r. albumem opublikowanym przez RCA Records.

Single

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz

Walkin' my cat named dog/I' m the sky Norma Tanega 02.1966 22[8] 22[9] New Voice 807 [written by Norma Tanega][produced by Herb Bernstein]

Street that rhymes at six a.m./Treat me right Norma Tanega 05.1966 - 129[2] New Voice 810 [written by Norma Tanega, Norma Kutzer][produced by Herb Bernstein]
Inne SP.

Bread /Waves Norma Tanega 07.1966 - - RCA RCA 815 [written by N. Tanega, L. R. Brown, R. Bloodworth][produced by Herb Bernstein]

Run on the run/No stranger am I Norma Tanega 03.1967 - - RCA RCA 821 [written by Tash Howard, Bob Kirin][produced by Herb Bernstein]

Nothing much is happening today/Antarctic rose Norma Tanega .1971 - - RCA RCA 2071 [UK]

Albumy

Tytu³ Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[UK] Komentarz

Walkin' my cat named dog Norma Tanega .1966 - - Stateside SL 10182 [produced by Herb Bernstein]

I don' t think it will hurt if you smile Norma Tanega .1977 - - RCA Victor SF 8217 [produced by Don Paul ]

Autor: martyn o 07:04 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: folk, Kalifornia

Tornados

Zespół, będący jedynym poważnym konkurentem najpopularniejszej brytyjskiej grupy instrumentalnej, The Shadows. Istniał tak długo, jak zajmował się nim jego niezależny producent Joe Meek, który utworzył kwintet w 1961 r. Początkowo formacja miała towarzyszyć artystom solowym podczas sesji nagraniowych w jego londyńskim studiu, "Holloway", m.in. Donowi Charlesowi, Johnowi Leytonowi i Billy'emu Fury (zbiegiem okoliczności debiutancki singel The Tornados nosił tytuł "Love And Fury").

W składzie grupy znaleźli się byli członkowie formacji Colin Hicks And His Cabin Boys:
Alan Caddy (ur. 2.02. 1940 r. w Londynie. Anglia; gitara) i perkusista Clem Cattini (ur. 28.08.1939 r. w Londynie), muzycy sesyjni: George Bellamy (ur. 8.10. 1941 r. w Sunderland. Anglia; gitara) i Roger Lavem (właśc. Roger Jackson, ur. 11.11. 1938 r. w Kidderminster, Anglia; instr. klawiszowe) oraz basista, protegowany Meeka, Heinz Burt (ur. 24.07.1942 r. w Hargin, Niemcy).

The Tornados osiągnęli wielki sukces drugim singlem, "Telstar", skomponowanym przez Meeka i jego utalentowanego przyjaciela Geoffa Goddarda. Utwór będący kwintesencją instrumentalnego rocka lat 60-tych wyprzedził swoją epokę, wprowadzając nowoczesne brzmienia elektroniczne, stosowane przez późniejsze pokolenia wykonawców muzyki pop. W 1962 r. singel wszedł na szczyt brytyjskiej i amerykańskiej listy bestsellerów. Nawet grupie The Shadows nie udało się osiągnąć tak wielkiego sukcesu. Niestety, trasa koncertowa po USA nie doszła do skutku z powodów organizacyjnych. Pomimo to dwa lata później utwór "Eric The Red" podbił listę bestsellerów za oceanem. Single "Globetrotter", "Robot" i "The Ice Cream Man" (wszystkie z 1963 r.) uplasowały się na brytyjskiej Top 20.

Styl grupy był z powodzeniem kopiowany przez innych wykonawców, wśród których znaleźli się The Volcanos z kompozycją "Polaris". Jednak po odejściu Burta i porażce singla "Dragonfly" dalsza kariera The Tornados stanęła pod znakiem zapytania. Dawał się we znaki brak nowych pomysłów utwór ze strony B singla "The Robot", "Life On Venus", był niemal kopią "Telstar", a "Early Bird" i "Stingray" (z 1965 r.) nawiązywały w sposób oczywisty do jego brzmienia.
Kiedy zespół opuścił Cattini, ostatni muzyk z oryginalnego składu, The Tornados podjęli desperacką próbę odzyskania utraconej popularności. Niestety, samobójcza śmierć Meeka w 1967 r. była ostatecznym powodem rozstania się członków zespołu.

W połowie lat 70-tych Bellamy, Burt, Cattini i Lavern reaktywowali na krótko formację pod nazwą The Original Tornados, dając serię koncertów wspomnieniowych i publikując nową wersję "Telstar". Cattini pojawił się ponownie w 1989 r. na fali renesansu muzyki lat 60., z nowym składem The Tornados, w którym pojawiła się wokalistka. Nowe produkcje nie wywołały już jednak takich emocji, jak intrumentalne hity sprzed lat.

Single

Data wydania Tytuł UK Top 40 Billboard Wytwórnia
/UK/ Komentarz
09.62 Telstar/Jungle fever 1 [5][24] 1[16] Decca F 11 494 [written by Joe Meek][produced by Joe Meek]

01.63 Globetrotter/Locomotion With Me 5[11] - Decca F 11 562 [written by Joe Meek][produced by Joe Meek]
02.63 Ridin' the wind/The Breeze And I - 63[5] London 9581 [US] [written by Joe Meek,George Bellamy][produced by Joe Meek]

04.63 Robot/Life On Venus 17[11] - Decca F 11 606 [written by Joe Meek][produced by Joe Meek]

06.63 Ice Cream Man/Theme From "The Scales Of Justice" 18[9] - Decca F 11 662 [written by Joe Meek][produced by Joe Meek]

10.63 Dragonfly/Hymn for teenagers 41[2] - Decca F 11 745 [written by Asquith/Gray/West][produced by Joe Meek]

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz

The Original Telstar Tornados 01.1963 - 45[17] London 3279 -

Autor: martyn o 06:33 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: instrumental, Londyn

Nowsze posty Starsze posty Strona główna

Subskrybuj: Komentarze (Atom)