PJ Harvey

PJ Harvey, właśc. Polly Jean Harvey, ur. 9 października 1969 w Bridport, Dorset - brytyjska wokalistka rockowa, autorka tekstów, multiinstrumentalistka. PJ Harvey to także nazwa zespołu, który założyła w 1990 roku.


Polly Jean Harvey wychowała się na owczej farmie w Yeovil w hrabstwie Somerset, lub w Corscombe - małej wiosce w południowo-zachodniej Anglii. Ojciec oprócz prowadzenia farmy pracował jako kamieniarz, matka była artystką (rzeźbiarką).

Polly dzięki rodzicom od dziecka miała kontakt z muzyką bluesową, art-rockiem, jazzem. Artyści, których muzyka wywarła na nią największy wpływ w młodości, to m.in. John Lee Hooker, Howlin’ Wolf, Robert Johnson, Jimi Hendrix, Captain Beefheart and His Magic Band.

W wieku kilkunastu lat zaczęła się uczyć gry na saksofonie, skrzypcach, gitarze, perkusji, interesowała się także rzeźbiarstwem, studiując w Yeovil College. Wtedy też zaczęła pierwsze występy z lokalnymi zespołami: Bologna, The Polekats, The Stoned Weaklings. W wieku 17 lat poznała muzyka, który w znacznej mierze wyznaczył drogę jej muzycznego rozwoju - Johna Parisha. Parish zaangażował ją do swojego zespołu Automatic Dlamini, z którym nagrali dwie płyty: From a Diva to a Diver i Here Catch Shouted His Father. Po rozpadzie zespołu w 1990 roku, Polly wyjechała do Londynu, aby kontynuować studia rzeźbiarskie w Central Saint Martins College of Art & Design w Londynie. Wkrótce potem z byłymi muzykami Automatic Dlamini, Ianem Olliverem i Robertem Ellisem, założyła swój pierwszy zespół PJ Harvey.

W lipcu 1988 Harvey dołączyła do bristolskiego zespołu Automatic Dlamini. Grupa powstała w 1983 z inicjatywy Johna Parisha, którego Harvey poznała cztery lata wcześniej poprzez ich wspólnego znajomego Jeremiego Hogga. Skład zespołu często się zmieniał. Kilkukrotnie grali tam Rob Ellis i Ian Olliver - późniejsi członkowie PJ Harvey Trio. W początkach istnienia zespołu PJ Harvey dużo podróżowała grając na saksofonie, gitarze i śpiewając chórki, włączając w to koncerty w Zachodnich Niemczech, Hiszpanii i Polsce promujące debiutancki album studyjny „The D is for Drum”. Druga europejska trasa koncertowa miała miejsce w 1989 w czerwcu i lipcu. Po trasie zespół nagrał drugi album studyjny „Here Catch, Shouted His Father”. To jedyny materiał Automatic Dlamini współtworzony przez PJ Harvey, który pozostał nieopublikowany.

W styczniu 1991 roku PJ opuściła zespół, by wraz z kolegami z Automatic Dlamini -Olliverem i Ellisem - utworzyć jej własny zespół. John Parish wielokrotnie pomagał PJ Harvey, również finansowo, podczas nagrywania jej albumów solowych oraz realizacji tras koncertowych. Jako duet Parish i Harvey nagrali wspólnie dwa albumy, gdzie Parish komponował muzykę, a Harvey pisała teksty. Dodatkowo, dziewczyną Parisha w późnych latach 80-tych była fotograf Maria Mochnacz, która została bliską przyjaciółką PJ. Mochnacz znacznie przyczyniła się do publicznego wizerunku PJ Harvey. Większość opracowań graficznych albumów i teledysków Harvey są jej dziełem.

W styczniu 1991 po odejściu z Automatic Dlamini Harvey utworzyła nowy, własny zespół: PJ Harvey Trio. W jego skład wchodziła ona sama (wokal i gitara), Ellis (perkusja i chórki) i Olliver (gitara basowa), który później jednak odszedł, by ponownie grać z Automatic Dlamini, a później utworzyć „Dub Liberators”. Został zastąpiony przez Stephena Vaughana.

Debiut PJ Harvey Trio miał miejsce w Sherborne's Antelope Hotel w kręgielni w kwietniu 1991. Harvey opisała to wydarzenie mówiąc: „Zaczęliśmy grać i przypuszczalnie było tam około 50 osób, a w trakcie pierwszej piosenki sala opustoszała. Zostało jakoś ze dwie osoby. Wtedy przyszła do nas kobieta, podeszła do perkusisty. Był to trzeci kawałek jaki graliśmy, i powiedziała „Czy nie widzicie, że nikomu się nie podobacie? Zapłacimy wam, możecie przestać grać, my i tak wam zapłacimy"”.

Zespół przeniósł się do Londynu w czerwcu 1991 kiedy Harvey złożyła podanie, by studiować rzeźbę w Central Saint Martins College of Art & Design. Była ciągle niezdecydowana jeśli chodzi o jej przyszłą karierę. W tym czasie, zespół nagrał zestaw demo, który został rozesłany do wytwórni płytowych. Niezależna wytwórnia Too Pure zgodziła się do wydania debiutanckiego singla „Dress” w październiku 1991 roku. „Dress” zdobył uznanie krytyki oraz został wybrany Singlem miesiąca w Melody Maker przez recenzenta Johna Peela. Tydzień po jego wydaniu, zespół nagrał sesję w radiu na żywo dla Peel na BBC Radio 1 grając „Oh,My Lover”, „Victory” i „Sheela-Na-Gig” oraz „Water”.

W lutym trio wypuściło drugi singiel „Sheela-Na-Gig”, który zdobył podobne uznanie, a w marcu 1992 Polly Harvey zadebiutowała z własnym zespołem, wydając longplay Dry w małej niezależnej wytwórni Too Pure. Dominowało na niej mocne, surowe granie - sama Harvey zagrała na gitarze i skrzypcach, na gitarze basowej zagrał Stephen Vaughan, który zastąpił w zespole Iana Ollivera, a na perkusji, bębnach i harmonii - Rob Ellis. Płyta ta pozwoliła zdobyć Harvey popularność w wielu kręgach. Album został wymieniony przez Kurta Cobaina z Nirvany jako jego szesnasty z kolei ulubiony album w wydanych po jego śmierci „Journals”. The Rolling Stones nazwał Harvey autorką tekstów roku i najlepszą nową wokalistką.

Następną płytą, utrzymaną w podobnym klimacie, była Rid of Me, nagrana dla większej wytwórni Island Records. Producentem tego albumu był sam Steve Albini. Za Rid of Me PJ Harvey zdobyła swoją pierwszą nominację do prestiżowej nagrody Mercury Prize (1993).

Jej późniejsza płyta studyjna To Bring You My Love odniosła już międzynarodowy sukces - została obsypana wieloma prestiżowymi nagrodami, była też ponownie nominowana do Mercury Prize (1995), a teledysk do singla "Down by the Water" został nominowany do MTV Video Music Award for Best Female Video (1995).

Na wydanej w 1998 roku płycie Is This Desire? przeważała muzyka elektroniczna. Harvey pytana często w wywiadach o album, z którego jest najbardziej dumna, wskazuje właśnie na Is This Desire?.

Największy sukces komercyjny odniosła wydana w 2000 roku płyta Stories from the City, Stories from the Sea, na której umieszczono utwór wykonany z wokalistą grupy Radiohead Thomem Yorke’em. 11 września 2001 PJ Harvey za ten album otrzymała po raz pierwszy Mercury Prize. W 2004 roku światło dzienne ujrzał następny album brytyjskiej artystki, zatytułowany Uh Huh, Her. Album został wyprodukowany w całości przez samą PJ Harvey i przyniósł powrót do surowszej estetyki grania, znanej fanom z pierwszych płyt.

Kolejny album, wydany we wrześniu 2007 roku White Chalk, przyniósł radykalną zmianę stylistyki. Wszystkie utwory na płycie zostały skomponowane na pianinie. Płytę promuje singel "When Under Ether".

6 września 2011 po raz drugi zdobyła Mercury Prize - tym razem za album Let England Shake.

Współpracowała m.in. z Johnem Parishem, z którym nagrała płyty Dance Hall at Louse Point i A Woman a Man Walked By, z Trickym na jego solowej płycie Angels with Dirty Faces, Nickiem Cave’em i członkami zespołu The Violent Femmes oraz Joshem Homme’em z zespołu Queens of the Stone Age przy jego autorskim projekcie Desert Sessions. Współpracowała także z Marianne Faithfull na Before the Poison oraz na płycie Marka Lanegana Bubblegum (2004).

Tematem większości jej piosenek są relacje pomiędzy kochankami. Płyta "Let England Shake" dotyka tematów związanych z wojną.

Piosenkarka znana jest z licznych eksperymentów muzycznych oraz manipulowania własnym wizerunkiem artystycznym.

21 maja 2008 roku w warszawskiej Sali Kongresowej zagrała koncert w ramach tournée promującego album White Chalk. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sheela-na-gig/Joe	PJ Harvey	02.1992	69[1]	9.Modern Rock Tracks	Too Pure PURE 008	[written by PJ Harvey][produced by Rob Ellis, PJ Harvey, Head]
50ft Quennie/Reeling/Man-size	PJ Harvey	04.1993	27[2]	-	Island IS 538	[written by PJ Harvey][produced by Steve Albini]
Man-size/Wang dang doodle/Daddy	PJ Harvey	07.1993	42[2]	-	Island IS 569	[written by PJ Harvey][produced by Steve Albini]
Down by the water/Lying in the sun/Somebody' s down,somebody' s name	PJ Harvey	02.1995	38[6]	-	Island IS 607	[written by PJ Harvey][produced by Flood, John Parish, PJ Harvey]
C' mon Billy/Darling be there/Maniac	PJ Harvey	07.1995	29[6]	-	Island IS 614	[written by PJ Harvey][produced by Flood, John Parish, PJ Harvey]
Send his love to me/Long time coming	PJ Harvey	10.1995	34[5]	-	Island IS 610	[written by PJ Harvey][produced by Flood, John Parish, PJ Harvey]
Henry Lee	Nick Cave & PJ Harvey	03.1996	36[2]	-	Mute CDMUTE 189	[written by Traditional][produced by Tony Cohen, Victor Van Vugt]
That was my veil/Losing ground	John Parish & PJ Harvey	11.1996	75[1]	-	Island IS 648	[written by Polly Jean Harvey][produced by John Parish, Polly Jean Harvey]
A perfect day Elise/Sweeter than anything/Instrumental #3	PJ Harvey	09.1998	25[6]	-	Island IS 718	[written by PJ Harvey][produced by Flood, Steve Osborne, PJ Harvey]
The wind/Nina in ecstasy 2	PJ Harvey	01.1999	29[5]	-	Island IS 730	[written by PJ Harvey][produced by Flood, Head, Polly Jean Harvey]
Good fortune/66 promises	PJ Harvey	11.2000	41[4]	-	Island IS 769	[written by PJ Harvey][produced by Rob Ellis, Mick Harvey, PJ Harvey]
A place called home/Kick to the ground	PJ Harvey	02.2001	43[3]	-	Island IS 771	[written by PJ Harvey][produced by Rob Ellis, Mick Harvey, PJ Harvey]
This is love/Angeline	PJ Harvey	10.2001	41[2]	-	Island IS 785	[written by PJ Harvey][produced by Rob Ellis, Mick Harvey, Sam Cunningham]
The letter/The Falling	PJ Harvey	05.2004	28[2]	-	Island CID 861	[written by PJ Harvey][produced by PJ Harvey]
You come through/Stone	PJ Harvey	07.2004	41[2]	-	Island IS 869	[written by PJ Harvey][produced by PJ Harvey]
Shame/Dance	PJ Harvey	10.2004	45[2]	-	Island IS 873	[written by PJ Harvey][produced by PJ Harvey]
When Under Ether	PJ Harvey	09.2007	101[1]	-	Island 1747513	[written by PJ Harvey][produced by Flood, John Parish, PJ Harvey]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dry	PJ Harvey	03.1992	11[6]	-	Too Pure PURE 10	[silver-UK][produced by Head, Rob Ellis, PJ Harvey]
Rid of me	PJ Harvey	04.1993	3[4]	158[1]	Island ILPS 8002	[silver-UK][produced by Steve Albini]
4-Track demos	PJ Harvey	10.1993	19[2]	-	Island ILPM 2079	[produced by PJ Harvey]
To bring you my love	PJ Harvey	02.1995	12[36]	40[15]	Island ILPS 8035	[gold-UK][produced by Flood ,John Parish, PJ Harvey]
Dance hall at Louse Point	John Parish & PJ Harvey	09.1996	46[1]	178[1]	Island ILPS 8051	[produced by John Parish, PJ Harvey, Mick Harvey]
Is this desire?	PJ Harvey	09.1998	17[5]	54[4]	Island ILPS 8076	[silver-UK][produced by Flood, Marius de Vries, Head, PJ Harvey ]
Stories from the city,stories from the sea	PJ Harvey	10.2000	23[57]	42[9]	Island ILPS 8099	[platinum-UK][produced by Rob Ellis ,Mick Harvey, PJ Harvey]
Uh huh her	PJ Harvey	06.2004	12[9]	29[5]	Island 002751 [US]	[silver-UK][produced by PJ Harvey ]
The Peel Sessions 1991-2004	PJ Harvey	11.2006	121[1]	-	Island 1709884	[produced by Mike Robinson, Alison Howe, Simon Askew ,Andy Rogers]
White Chalk	PJ Harvey	10.2007	11[4]	-	Island 1747946	[silver-UK][produced by Flood ,John Parish, PJ Harvey]
A Woman a Man Walked By	PJ Harvey	04.2009	25[3]	80	Island 2703058	[produced by Flood ,John Parish, PJ Harvey]
Let England Shake	PJ Harvey	02.2011	8[25]	32	Island 2763025	[gold-UK][produced by Flood, Mick Harvey, John Parish, PJ Harvey]
The Hope Six Demolition Project	PJ Harvey	04.2016	1[1][4]	63	Island 4773758	[produced by Flood ,John Parish, PJ Harvey]
Dry – Demos	PJ Harvey	08.2020	59[1]	-	Island/UMC 890198	-
To Bring You My Love – Demos	PJ Harvey	09.2020	71[1]	-	Island/UMC 896481	-
Stories from the City Stories from the Sea – Demos	PJ Harvey	03.2021	71[1]	-	Island/UMC 898544	-
B-Sides, Demos & Rarities	PJ Harvey	11.2022	96[1]	-	Island/UMR 3576830	-
I Inside the Old Year Dying	PJ Harvey	07.2023	5[1]	63	Partisan PTKF 30322	[produced by Flood ,John Parish, Rob Kirwan]

Timmy T

Timmy Torres (ur. 21 września 1967 r. we Fresno w Kalifornii), zawodowo znany jako Timmy T, jest wykonawcą freestyle'owym i muzykiem. Timmy T miał singiel „One More Try” na pierwszym miejscu na liście Billboard Hot 100 w 1991 r.

 

  Timmy T zaczynał w latach 80-tych w małych grupach rapowych we Fresno, ale czuł, że woli muzykę taneczną. Kupił syntezator Moog i automat perkusyjny Roland TR-808 w lombardzie i nagrał swój pierwszy singiel „Time After Time” w swoim garażu. Początkowo nagrał piosenkę dla swojej dziewczyny, a gdy jej się spodobała, postanowił wydać ten singiel na płycie winylowej Pojechał motocyklem do lokalnej stacji radiowej we Fresno, aby poprosić ich o zagranie jego piosenki. Po tym, jak DJ zagrał piosenkę, było wiele telefonów z pytaniami, kto ją wykonuje. DJ zalecił Timmy'emu T, aby zabrał swoją płytę do stacji radiowych w Los Angeles, aby uzyskać większą popularność. Po tym, jak stacja popowa Power 106 w Los Angeles puściła płytę, była ona emitowana w kilku innych stacjach w całym kraju, w tym w Hot 97 w Nowym Jorku.  

 

Timmy podpisał kontrakt płytowy z Quality Records, a „Time After Time” osiągnął szczyt na 40. miejscu na liście Billboard Hot 100 . Jego kolejny singiel „What Will I Do” osiągnął 96. miejsce na liście Billboard Hot 100 . Pod koniec 1990 roku wydał kolejny singiel, balladę „One More Try”, która okazała się znacznie bardziej udana niż jego pierwszy singiel, sprzedając się w ponad milionie egzemplarzy i wspinając się na szczyt list przebojów Billboard w następnym roku. Sukces singla doprowadził album, również nazwany „Time After Time”, na 46. miejsce na liście Billboard 200 .  Nagrał swój pierwszy album Time After Time, na którym znalazł się tytułowy utwór (jego pierwszy singiel), „What Will I Do”, „One More Try” i „Over and Over”. 

 

 Żaden z singli z jego drugiego albumu, All For Love, nie trafił na listy przebojów, jednak jego piosenka „Over You” została zaprezentowana w filmie The Raffle w towarzystwie Eltona Johna. Pozostałe single z drugiego albumu to „Cry a Million Tears” i cover piosenki pierwotnie autorstwa Erica Carmena „Boats Against the Current”. Rok po wydaniu swojego drugiego albumu zdystansował się od blasku fleszy, aby skupić się na narodzinach syna. 

 

W 2018 roku pojawił się w programie Tosh.0 „Web Redemption Reunion Spectacular”, śpiewając „One More Try”. Od 2019 roku Timmy T nadal występował wraz z innymi artystami freestyle'owymi z końca lat 80-tych i początku lat 90-tych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Time After Time	Timmy T	03.1990	-	40[17]	Jam City 5003	[written by Timmy T][produced by Timmy T]
What Will I Do	Timmy T	07.1990	-	96[4]	Quality 15 102	[written by Timmy T][produced by Timmy T]
One More Try	Timmy T	12.1990	97[1]	1[1][25]	Quality 15 114	[platinum-US][written by Timothy Torres][produced by Timothy Torres]
Over And Over	Timmy T	05.1991	-	63[6]	Quality 15 111	[written by Carl King][produced by John Ryan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Time After Time	Timmy T	01.1991	-	46[23]	Quality 15 103	[produced by John Ryan, Timmy T]

Katalina

 Katalina (ur. Kara Wethington w Chicago, Illinois) jest byłą piosenkarką pop/dance z lat 90-tych. Wychowała się w Orange County w Kalifornii. Katalina została odkryta przez producenta/menedżera Jona St. Jamesa, gdy uczęszczał do Sonora High School w La Habra w Kalifornii i pracował na pół etatu w swoim studiu nagraniowym. Kiedy wokalista nie pojawił się na sesji nagraniowej, Jon poprosił Katalinę, aby usiadła i wykonała wokal skreczowy, co zaowocowało piosenką „DJ Girl”. W 1996 roku „DJ Girl” osiągnęła   86. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 44. na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales, co było jej jedynym pojawieniem się na liście Hot 100 do tej pory. 

W tym samym roku wydała swój jedyny album „Sonic Groove” w wytwórni Thump Records; nie wiadomo, jak i czy w ogóle album kiedykolwiek znalazł się na liście. Następne single z albumu, piosenka tytułowa i „You’ll Be My Future” nie zrobiły żadnego wrażenia na listach przebojów. Pod koniec lat 90-tych Katalina pojawiła się na ścieżce dźwiękowej z coverem piosenki „Bewitched, Bothered and Bewildered” do filmu „Simply Irresistible” (w którym zagrała główną rolę) i zaśpiewała z The Bouncing Souls w ich piosence „Wish Me Well (You Can Go to Hell)” z ich albumu z 1999 roku „Hopeless Romantic”. 

Wystąpiła również w internetowym serialu telewizyjnym „Fear of a Punk Planet” i w niezależnym filmie z 2001 roku „That Darn Punk”. Później wydawało się, że Katalina popadła w zapomnienie; jednak według badań mieszkała w Los Angeles w Kalifornii, pracując jako rzeczniczka prasowa projektantki Calleen Cordero w 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
DJ Girl	Katalina	09.1996	-	86[11]	Thump 2227	[produced by Alberto Lopez , Bill Walker]

Pure Sugar

 Pure Sugar było popowo-dance'owym trio z lat 90-tych, w którego skład wchodzili Jennifer Starr, Peter Lorimer i Richard „Humpty” Vission. Trio pierwotnie występowało pod nazwą Sugar i wydało dwa single: „The Feeling” w 1995 r. i „Take Me Higher” w 1996 r. W 1998 r. zmienili nazwę na Pure Sugar. W czerwcu tego samego roku Pure Sugar wydało swój debiutancki i jedyny album o tym samym tytule w Geffen Records. Nie wiadomo, jak i czy album znalazł się na listach przebojów.
 

Główny singiel „Hands to Heaven” osiągnął 8. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard (pozostając na liście przez 12 tygodni) i 32. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales magazynu Billboard. Kolejny singiel z albumu, „Delicious”, osiągnął 8. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard (pozostając na niej przez 13 tygodni) i 16. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales magazynu Billboard. Piosenka trafiła również na listy przebojów pop, osiągając 66. miejsce na liście Billboard Hot 100. Ostatni singiel z albumu, „These Are the Times”, osiągnął 3. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard, pozostając na niej przez 13 tygodni (co czyni go ich najwyżej notowanym singlem do tej pory); osiągnął również 31. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales magazynu Billboard. 

W tym samym roku Pure Sugar znalazł się na ścieżce dźwiękowej do serialu komediowego „Sabrina the Teenage Witch” z coverem piosenki The Waitresses „I Know What Boys Like”. Potem wydawało się, że trio popadło w zapomnienie. Obecnie  Jennifer Starr występuje pod pseudonimem Jennstar i pracuje jako fotograf i wizażystka. Richard „Humpty” Vission nadal produkuje i remiksuje muzykę dla różnych artystów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hands To Heaven	Pure Sugar	04.1998	-	-	Geffen 22402	[8[12].Hot Disco/Dance;Geffen 22 402 12"]
Delicious	Pure Sugar	08.1998	70[2]	66[12]	Geffen 19422	[written by Janice M. Johnson,Michael Bradford,Perry Kibble,Peter Lorimer,Richard "Humpty" Vission][produced by Pete Lorimer, Richard "Humpty" Vission][8[13].Hot Disco/Dance;Geffen 22 408 12"][sample z Boogie Oogie Oogie"-Taste Of Honey]
These Are The Times	Pure Sugar	11.1998	-	-	Aqua Boogie 063	[produced by Pete Lorimer, Richard "Humpty" Vission][3[13].Hot Disco/Dance;Aqua Boogie 063 12"]

Pauline Henry

Pauline Henry (ur. 29 stycznia 1961r) jest jamajsko-brytyjską artystką nagrywającą. Była wokalistką w szkockim zespole The Chimes, najbardziej znanym z coveru U2 z 1990 roku „I Still Haven't Found What I'm Looking For” w latach 1988-1991.  Po odejściu z zespołu Henry rozpoczęła karierę solową i w latach 1993-1996 osiągnęła pięć singli w pierwszej czterdziestce w Wielkiej Brytanii.

 Henry wyemigrowała z Jamajki do Wielkiej Brytanii, gdy miała 10 lat i osiedliła się w Londynie.  Przed rozpoczęciem kariery nagraniowej pracowała jako fryzjerka i wizażystka, ale także okazjonalnie jako piosenkarka sesyjna.

  Na początku 1988 roku Mike Peden i James Locke z Edynburga szukali zespołu, który nagrałby kilka napisanych przez nich piosenek, ale nie znaleźli jeszcze odpowiedniego wokalisty. Przekazali im nazwisko Henry i po wysłuchaniu nagrania jej głosu przez telefon umówili się na spotkanie.  Początkowo planując, aby Henry nagrała piosenki, które już napisali, grupa wkrótce przekształciła się w spółkę, w której Henry również przyczyniła się do pisania piosenek.Nadając sobie nazwę Chimes, grupa podpisała kontrakt z CBS Records po tym, jak przedstawiciel wytwórni zobaczył ich występ na żywo w Edynburgu. 

Pierwszy singiel grupy, „1-2-3”, wyprodukowany przez Jazzie B i Nellee Hooper, został wydany w sierpniu 1989 roku i osiągnął 60. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii.  Ich wersja „I Still Haven't Found What I'm Looking For” przyniosła grupie większy sukces, osiągając 6. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii w następnym roku.  Debiutancki album The Chimes o tym samym tytule został wydany w 1990 roku i znalazł się w pierwszej dwudziestce w Wielkiej Brytanii , Australii , Austrii  i Nowej Zelandii. Ponieważ kolejne single radziły sobie gorzej na listach przebojów, zespół rozpadł się w 1991 roku. 

  Następnie Henry rozpoczęła karierę solową, a jej pierwszy solowy singiel „Too Many People” osiągnął 38. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii we wrześniu 1993 roku.  Jej kolejny singiel, cover utworu Bad Company „Feel Like Making Love”, znalazł się w pierwszej dwudziestce przebojów w Wielkiej Brytanii , Australii  i Nowej Zelandii.  Debiutancki album Henry, Pauline, został wydany w 1994 roku i znalazł się w pierwszej pięćdziesiątce w Wielkiej Brytanii  i Australii.  

W 1996 roku ukazał się drugi solowy album Do Over, składający się z coverów piosenek innych artystów. Henry zrobiła sobie przerwę od kariery nagraniowej i uzyskała tytuł licencjata prawa oraz tytuł magistra prawa własności intelektualnej W 2016 roku Henry nagrała nową wersję utworu Chimes „Heaven” na potrzeby rozszerzonego ponownego wydania jedynego albumu Chimes. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Too Many People	Pauline Henry	09.1993	38[2]	-	Sony Soho Square 659594 6	[produced by One World Productions]
Feel Like Making Love/Love Comes To Mind	Pauline Henry	11.1993	12[7]	-	Sony Soho Square 659797 7	[5[13].Hot Disco/Dance;550 Music 77 556 12"][#10 hit for Bad Company in 1975]
Can't Take Your Love	Pauline Henry	01.1994	30[3]	-	Sony Soho Square 659990 2	[produced by Mike Percy, Tim Lever]
Watch The Miracle Start	Pauline Henry	05.1994	54[2]	-	Sony Soho Square 660277 2	[written by Ward/Ballis/Kennedy][produced by Ian Levine]
Sugar Free/Somewhere	Pauline Henry	09.1995	57[5]	-	Sony Soho Square 662436 2	[written by Jerry Barnes, Katreese Barnes][produced by Cutfather & Joe]
Love Hangover	Pauline Henry	12.1995	37[7]	-	Sony Soho Square 662613 2	[produced by Carl McIntosh , Desmond Vacclanna]
Never Knew Love Like This/Revolution	Pauline Henry feat Wayne Marshall	02.1996	40[5]	-	Sony Soho Square 662938 2	-
Happy	Pauline Henry	06.1996	46[4]	-	Sony Soho Square XPR 3031	-
If I Can't Have You / What Have I Got To Lose	Pauline Henry	09.1998	127[2]	-	Riversal MCSTD 40182	[written by Mark Taylor , Paul Barry][produced by Phat 'N' Phunky ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pauline	Pauline Henry	02.1994	45[1]	-	Sony Music Entertainment 474744 1	-

Marvin Hamlish

 Hamlisch urodził się na Manhattanie 2 czerwca 1944r, jako syn wiedeńskich Żydów Lilly (z domu Schachter) i Maxa Hamlischa. Jego ojciec był akordeonistą i liderem zespołu. Hamlisch był cudownym dzieckiem; w wieku pięciu lat zaczął naśladować muzykę fortepianową, którą słyszał w radiu. Kilka miesięcy przed siódmymi urodzinami, w 1951 roku, został przyjęty do szkoły Juilliard School Pre-College Division.  Jego ulubionymi musicalami w dzieciństwie były My Fair Lady, Gypsy, West Side Story i Bye Bye Birdie.

Autor ponad czterdziestu ilustracji i adaptacji muzycznych do filmów, kompozytor musicali, dyrygent Boston Pops, Pittsburgh i Baltimore Symphony Orchestras. Jest jednym z najmłodszych przyjętych w poczet uczelni The Julliard School, gdzie rozpoczął naukę już w wieku 7 lat; ukończył również Queens College. Jest synem akordeonisty i lidera zespołu muzycznego, wyspecjalizowanego w muzyce tanecznej. Stąd fascynacja muzyką u Hamlischa już we wczesnym wieku. Zaczynał karierę, jako pianista na próbach przedstawień na Broadway`u, a później zaczął komponować piosenki do produkcji musicalowych. Początkowo nawet miał zostać artystą koncertowym, ale ze względu na obezwładniającą tremę nie wybrał tej drogi rozwoju. Skupił się na komponowaniu, a jedną z pierwszych piosenek była "Travellin` man" do show, wystawianego w północnoamerykańskim kampusie, którą później nagrała na swoim debiutanckim albumie Liza Minelli. 

W 1965 roku stał się znany dzięki swej piosence "Sunshine, Lollipops, and Rainbows", nagraną przez Lesley Gore, która gościła na Billboardzie aż przez jedenaście tygodni. Dzięki Lizie Minelli trafił na Broadway, gdzie zajmował się aranżacją takich produkcji jak "Funny Girl", "Fade In - Fade Out", natomiast do "Henry, Sweet Henry" oraz "Golden Rainbow" stworzył aranżacje do muzyki tanecznej.
Do przemysłu filmowego trafił już w wieku 24 lat. W 1968 roku został zaangażowany przez znanego producenta Sama Spiegel`a do jego produkcji "The Swimmer", a stało się to po tym, jak Hamlisch został zaproszony na przyjęcie, na którym gościł również Sam Spiegel. Skomponował najpierw temat wiodący, który przypadł do gustu Spiegelowi i w efekcie stworzył całą muzykę do filmu. Później, Hamlisch związał swą pracę z wybitnym reżyserem i aktorem w jednej osobie - Woodym Allenem. Był zaangażowany do jego debiutanckiego obrazu - "Take The Money And Run" z 1969 roku oraz drugiego filmu tego charyzmatycznego twórcy - "Bananas" z 1971 roku. 

Pierwsza nominacja do najbardziej cenionego trofeum w świecie filmu, czyli Oscara - przyszła w 1972 roku za piosenkę "Life Is What You Make It" ze słowami Johnny`ego Mercera, a śpiewaną przez Waltera Matthau w filmie "Kotch" (zrekompensowana nagrodą Golden Globe). Jak się później miało okazać - ta nominacja była prorocza i zapowiadała kolejnych siedem w tej kategorii - piosenki do filmu - na przestrzeni dwudziestu pięciu lat. I w ten sposób lata siedemdziesiąte zaczęły się wspaniale dla Marvina Hamlischa i do dziś są uważane za najlepszy okres w jego karierze. Rzeczywiście - od początku lat 70. stawał się coraz to bardziej popularny i doceniany. Za muzykę do dwóch filmów z 1973 roku otrzymał trzy Oscary jednego roku... niewiarygodne!!! Były to: Oscar `73 za muzykę do dramatu Sydney`a Pollacka "The Way We Were" z Robertem Redfordem i Barbrą Streisand i piosenkę(drugi Golden Globe) do tego obrazu oraz - za adaptację muzyczną ragtime`ów Scotta Joplina do filmu "Żądło" z fantastycznym duetem Roberta Redforda i Paula Newmana w rolach głównych. I należy tu wyraźnie zaznaczyć, iż są to chyba najbardziej znane kompozycje/aranżacje Hamlischa. "The Way We Were" należy do "żelaznego" repertuaru Barbry Streisand, możemy go znaleźć najczęściej na kompilacjach typu "The Best Of Barbra Streisand". Niestety, ten wspaniały soundtrack to rzadkość i jest bardzo trudny do zdobycia. Piosenka ta była wielkim hitem i jednocześnie pierwszym singlem Barbry Streisand, sprzedanym w wielomilionowym nakładzie. Tak samo duży sukces kasowy odnotował soundtrack do wspomnianego wyżej "Żądła". Rok 1974 był złoty dla Hamlischa.
 

Kompozytor jednak nie próżnował i w 1975 roku dzięki wspaniałemu musicalowi, napisanemu wespół z Edwardem Klebanem - "A Chorus Line" - podbił Broadway. Historia tego przedsięwzięcia jest bardzo ciekawa. Jego koncepcję stworzył reżyser i choreograf Michael Bennett. Interesowało go zawsze ukazanie tzw. "drugiej twarzy teatru": tych wszystkich "bezimiennych" aktorów, statystów, tancerzy, chórzystów, którzy w teatrze są tak naprawdę tylko tłem. Nigdy się nie wybijają na pierwszy plan, ich kariera zawodowa przebiega w cyklu "od teatru do teatru", bądź "od odmowy do odmowy". Bennett zaprosił w 1974 roku do wynajętego przez siebie studia dwudziestu czterech tancerzy i przeprowadził z nimi obszerne wywiady-rozmowy o ich profesjonalnej karierze i prywatnym życiu. Wszystko zostało nagrane i zarchiwizowane, a w konsekwencji wreszcie przybrało postać libretta dzięki Jamesowi Kirkwoodowi i Nicholasowi Dante. Do napisania muzyki wynajęto świeżo opromienionego sławą zdobycia trzech Oscarów w jeden wieczór Marvina Hamlischa. Słowa miał napisać Edward Kleban. Musical "A Chorus Line" zrewolucjonizował gatunek ze względu na nowe podejście do koncepcji prezentacji wątków przedstawienia. "A Chorus Line" był największym sukcesem Marvina Hamlischa w tej dziedzinie. Premiera przypadła na 15 kwietnia 1975 roku. Po stu jeden przedstawieniach, przeniesiono musical do innego teatru, gdzie grany był przez piętnaście lat - aż do 28 kwietnia 1990 roku! W sumie złożyło się to na 6137 wykonań! Był to największy hit dekady lat `70 jeśli chodzi o musicale. Również w historii musicalu, jako gatunku zyskał sobie jedno z najważniejszych miejsc.

 Zdobył wiele nagród - 9 nagród Tony, nagrodę dramatyczną Pulitzera, nagrody krytyków Los Angeles i Nowego Jorku, a także zyskał status Złotej Płyty od Columbia Records. Zakupiono licencje do wystawiania musicalu w ponad dwudziestu krajach i w ten oto sposób "A Chorus Line" stał się znany na całym świecie. Jedna z piosenek tego musicalu - "What I Did for Love" była nagrywana setki razy przez znanych piosenkarzy. Ten punkt kariery Hamlischa zmotywował go do kolejnej zmiany w kierunku kariery, choć może nie była ona tak wielka. Hamlisch zaczął odtąd koncertować - i to z sukcesem - w USA jako muzyk w show kabaretowych i pianista towarzyszący dużym i znanym orkiestrom amerykańskim.
 

Zawodowe życie Marvina Hamlischa to bardzo bogate spektrum. Oprócz licznych ilustracji filmów kinowych i telewizyjnych, z powodzeniem kontynuował z sukcesami komponowanie musicali - jak np. "They`re Playing Our Song", który napisał ze swoją ówczesną żoną Carole Bayer Sager, a który to musical był na wpół autobiograficznym dziełem o małżeńskim tandemie piszącym muzykę. Również z nią napisał jeden z największych hitów w dziejach sagi o agencie 007 - piosenkę "Nobody Does It Better". Marvin Hamlisch, jako zmiennik niezastąpionego Johna Barry`ego zyskał za nią nominację do Oscara, tak jak i za muzykę do filmu "The Spy Who Loved Me" - z pewnością jedną z najlepszych ścieżek dźwiękowych do serii o Bondzie. Oprócz tego Hamlisch współpracował przy nagraniach albumów wielu gwiazd muzyki, wykonawców naprawdę pierwszej klasy - np. Arethy Franklin, czy The Carpenters. W latach sieemdziesiątych współpracował z Groucho Marxem - był pianistą na jego występach kabaretowych.
 

Lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte to kolejne sukcesy tego utalentowanego kompozytora. Choć powoli wycofuje się z biznesu filmowego, to jednak cały czas jest skupiony na pracy jako profesjonalny muzyk. Jest dyrygentem Boston Pops Orchestra, ponieważ przejął schedę po Johnie Williamsie, gdy ten zamieszkał na stałe w Los Angeles a także Pitssburgh i Baltimore Symphony Orchestras. Skomponował muzykę do tak znanych i cenionych obrazów jak "Wybór Zofii" (kolejna nominacja do Oscara), "Little Nikita", "Pennies from Heaven", "Frankie And Johnny" oraz "The Mirror Has Two Faces" z Jeffem Bridgesem i Barbrą Streisand w rolach głównych (i w roli reżyser). Barbra Streisand wybrała również kompozytora na dyrygenta swojego koncertowego tournee po USA i Wielkiej Brytanii w 1994 roku, za co Hamlisch otrzymał... dwie nagrody Emmy! Hamlisch był także producentem i zajmował się aranżacją niektórych płyt Johna Williamsa w latach `90. Ostatnio Marvin Hamlisch wyprodukował na Broadway`u kolejny musical - "The Sweet Smell Of Success" w 2002 roku.
 

Muzyka tego twórcy odznaczą się niezwykłą wręcz melodyjnością, nie bez kozery przecież zebrał on kilkanaście nominacji w kategorii muzyki ilustracyjnej, ale przede wszystkim - za piosenki, zarówno od Akademii, jak i od innych opiniotwórczych gremiów krytyków i słuchaczy. Talent ujawnił głównie w gatunku musicalu i aranżacjach. Jego piosenki są nacechowane pozytywnymi emocjami, kipią radością i są jak uśmiech. Może właśnie dzięki temu zyskał sobie uznanie wśród rzesz wielbicieli. Sam zaś mówi: "Muzyka to naprawdę międzynarodowy język i mam skromną nadzieję, że przyczyniam się do tego, iż ludzie posługują się nią coraz to częściej i jednoczą dzięki niej". 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The entertainer [Theme from "The sting"]/Solace	Marvin Hamlish	03.1974	25[13]	3[16]	MCA 40 174	[gold][written by Scott Joplin in 1901]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Sting	Marvin Hamlish	01.1974	1[5][41]	7[35]	MCA 390	[gold-US][produced by Marvin Hamlisch]
The entertainer	Marvin Hamlish	08.1974	-	170[5]	MCA 2115	[produced by Fred Salem]

                                                                                 Filmografia

1968 The Swimmer / 1969 Take the Money and Run / 1969 The April Fools / 1970 Move / 1970 Flap / 1971 Something Big / 1971 Kotch / 1971 Bananas / 1972 The War Between Men and Women/ 1973 The World's Greatest Athlete / 1973 Save the Tiger / 1973 The Way We Were / 1973 The Sting / 1975 The Prisoner of Second Avenue / 1977 The Spy Who Loved Me / 1977 The Absent-Minded Waiter / 1978 Same Time, Next Year/ 1978 Ice Castles / 1979 Starting Over/ 1979 Chapter Two / 1980 Seems Like Old Times / 1980 Ordinary People / 1980 Gilda Live / 1982 Sophie's Choice / 1982 I Ought to Be in Pictures / 1983 Romantic Comedy / 1984 A Streetcar Named Desire / 1985 D.A.R.Y.L. / 1985 A Chorus Line / 1987 When the Time Comes / 1988 Sam Found Out: A Triple Play / 1988 Little Nikita / 1988 David/ 1989 The January Man/ 1989 Shirley Valentine / 1989 The Experts / 1990 Women & Men: Stories of Seduction / 1991 Switched at Birth / 1991 Missing Pieces / 1991 Frankie and Johnny / 1994 Seasons of the Heart / 1996 The Mirror Has Two Faces / 2003 How to Lose a Guy in 10 Days / 2009 The Informant! / 2013 Behind the Candelabra

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1974 Best Music, Original Song For the song "The Way We Were" 1974 Best Music, Original Dramatic Score Tacy byliśmy 1974 Best Music, Scoring Original Song Score and/or Adaptation Żądło Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1997 Best Music, Original Song Miłość ma dwie twarze For the song "I've Finally Found Someone" 1990 Best Music, Original Song Shirley Valentine For the song "The Girl Who Used to Be Me" 1986 Best Music, Original Song Chór For the song "Surprise, Surprise" 1983 Best Music, Original Score Wybór Zofii 1980 Best Music, Original Song Zamki na lodzie For the song "Theme from Ice Castles (Through the Eyes of Love)" 1979 Best Music, Original Song Za rok o tej samej porze For the song "The Last Time I Felt Like This" 1978 Best Music, Original Song Szpieg, który mnie kochał For the song "Nobody Does It Better" 1978 Best Music, Original Score Szpieg, który mnie kochał 1972 Best Music, Original Song Kotch For the song "Life Is What You Make It" Golden Globe 1974 Best Original Song - Motion Picture Tacy byliśmy Song: "The Way We Were" 1972 Best Original Song - Motion Picture Kotch Song: "Life Is What You Make It" Grammy 1975 Album of Best Original Score Written for a Motion Picture or a Television Special For "The Way We Were"

                                         Kompozycje Marvina Hamlisha na listach przebojów

[with Howard Liebling] 06/1965 Sunshine, Lollipops and Rainbows Lesley Gore 13.US 03/1966 Too Little Time Brenda Lee 123.US 02/1967 California Nights Lesley Gore 16.US [solo] 07/1969 Wake Up The Chambers Brothers 92.US 10/1977 Bond '77 Marvin Hamlisch 51.UK [with Alan Bergman, Marilyn Bergman] 10/1973 The Way We Were Barbra Streisand 1.US/31.UK [with Gunther Schuller, Scott Joplin] 03/1974 The Sting The Ragtimers 31.UK [with Harvey Schmidt, Tom Jones , Alan Bergman, Marilyn Bergman] 04/1975 Try to Remember (The Way We Were) Gladys Knight & the Pips 11.US/4.UK [with Carole Bayer Sager ] 04/1977 Break It to Me Gently Aretha Franklin 85.US 07/1977 Nobody Does It Better Carly Simon 2.US/7.UK 03/1979 Through the Eyes of Love (Theme from Ice Castle) Melissa Manchester 76.US 06/1979 If You Remember Me Night 17.US 05/1982 One Hello Randy Crawford 110.US/48.UK [with Barbra Streisand, Bryan Adams,Robert John "Mutt" Lange] 11/1996 I Finally Found Someone Barbra Streisand & Bryan Adams 8.US/10.UK [with Lauryn Hill, Alan Bergman, Marilyn Bergman, Marvin Hamlisch , RZA , Ghostface Killah, GZA & Raekwon] 01/1999 Ex-Factor Lauryn Hill 21.US/4.UK [with Martin Cole, Steven Halliday, Leroy Bell (sample), Casey James (sample), Alan Bergman (sample) & Marilyn Bergman] 06/2001 24 Hours Agent Sumo 44.UK [with Cardi B , Boi-1da, Vinylz, Frank Dukes, Pardison Fontaine, Marilyn Bergman, Alan Bergman, RZA, Lauryn Hill, Method Man, U-God, Ghostface Killah, GZA, Inspectah Deck, Ol' Dirty Bastard, Raekwon] 04/2018 Be Careful Cardi B 11.US/24.UK

Marion Harris

Marion Harris,była gwiazdą vodewili w latach 20-tych zeszłego stulecia i pierwszą białą wokalistką nagrywającą jazz i blues w wiêkszości murzyñskich kompozytorów.Wśród jej ponad stu płyt nagranych od 1917r po lata 20-te warto wymienić:"St. Louis Blues", "Beale Street Blues", "Tea for Two", "A Good Man Is Hard to Find", "Look for the Silver Lining", "I Ain’t Got Nobody", "Who’s Sorry Now", "The Man I Love" i co wielu uważa za jej najwybitniejsze osiągnięcie " After You've Gone ".

 

Ta niepozorna blondynka stała się ucieleśnieniem ery jazzu,a wiele jej piosenek zawiera w tytule słowo "jazz" ,jak chociażby "When I Hear That Jazz Band Play","Jazz Baby", "Take Me to the Land of Jazz" i "I'm A Jazz Vampire".
Mało wiadomo o jej początkach,poza tym że latach 10-tych śpiewała w wędrownych trupach i vodewilach.Do Nowego Jorku ściągnął ją znany broadwa'owski producent Charles B. Dillingham,proponując jej niewielką rolę w wystawianym w Globe Theater musicalu "Stop! Look! Listen!" w grudniu 1915r.W 1918r występuje na Broadway'u w musicalu "Listen Lester" wystawianym przez Knickerbocker Theatre.
 

Karierę nagraniową zaczyna w 1916r pod skrzydłami wytwórni Victor.W 1920r przenosi się do Columbii,gdy macierzysta wytwórnia nie chciała nagrać jej wersji "St. Louis Blues",by w końcu w 1923r wylądować w wytwórni Brunswick. Harris pojawiała się często w radio i na Broadway'u,grając minn. w Zeigfeld's Midnight Frolic.Wychodzi w tym czasie zamąż i zostaje matką dwojga dzieci,by w 1928r rozwieść się.
W 1928r zagrała w ośmiominutowym filmie Marion Harris, Songbird of Jazz,grając też póżniej w pełnometrażowych filmach,"Gems of M-G-M" z 1930r i "Trouble Ahead" w 1936r.W 1931r wyjechała do Londynu,gdzie ostatecznie postanowiła się osiedlić na stałe,zostając gwiazdą tamtejszych kabaretów [London's Café de Paris] i występując w radiowych show BBC.Nagrywała do 1934r dla Decca i Columbii,by przejść na artystyczną emeryturę wychodząc zamąż za angielskiego agenta teatralnego Leonarda Urry.W 1944r powraca do Stanów Zjednoczonych i tragicznie ginie podczas pożaru we własnym łóżku od palącego się papierosa.
 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There's a Bit of Bad in Every Good Girl / I'm Gonna Make Hay While the Sun Shines in Virginia [Billy Murray / Marion Harris]	Marion Harris	12.1916	-	8[2]	Victor 18 143
I ain't got nobody much	Marion Harris	01.1917	-	5[4]	Victor 18 133	[written by Roger Graham / Spencer Williams]
Paradise Blues / My Syncopated Melody Man	Marion Harris	02.1917	-	7[2]	Victor 18 152	[written by Walter Hirsch / Spencer Williams]
They Go Wild, Simply Wild Over Me / Some Sweet Day	Marion Harris	12.1917	-	2[5]	Victor 18 343	[written by Joe McCarthy / Fred Fisher]
Everyone's Gone Crazy 'Bout the Dog-gone Blues But I'm Happy / In the Land of Yamo Yamo [by Van and Schenck]	Marion Harris	05.1918	-	3[5]	Victor 18 443	[written by Henry Creamer / J. Turner Layton]
When Alexander Takes His Ragtime Band to France / I'm Gonna Pin My Medal on the Girl I Left Behind [by Peerless Quartet]	Marion Harris	09.1918	-	4[4]	Victor 18 486	[written by Alfred Bryan / Cliff Hess / Edgar Leslie]
There's a Lump of Sugar Down in Dixieland / Storybook Ball [Billy Murray / Marion Harris]	Marion Harris	09.1918	-	8[2]	Victor 18 482	[written by Alfred Bryan / Jack Yellen / Albert Gumble]
After You've Gone / I'm Glad I Can Make You Cry [by Henry Burr]	Marion Harris	01.1919	-	1[3][9]	Victor 18 509	[written by Henry Creamer / J. Turner Layton]
A Good Man Is Hard to Find / For Johnny and Me	Marion Harris	05.1919	-	2[9]	Victor 18 535	[written by Eddie Green]
Jazz baby	Marion Harris	07.1919	-	3[7]	Victor 18 555	[written by Blanche Merrill / M.K. Jerome]
Take Me to the Land of Jazz / Got No Time to Have the Blues [by B.Murray - E.Smalle]	Marion Harris	09.1919	-	5[4]	Victor 18 593	[written by Edgar Leslie / Bert Kalmar / Pete Wendling]
Left all alone again blues	Marion Harris	07.1920	-	5[3]	Columbia 2939	[written by Jerome Kern][piosenka z musicalu na Broadway'u "The night boat"]
St. Louis Blues / Homesickness Blues	Marion Harris	08.1920	-	1[3][9]	Columbia A 2944	[written by W.C. Handy]
Oh Judge (He Treats Me Mean) / He Done Me Wrong	Marion Harris	10.1920	-	11[1]	Columbia 2968	[written by James Hanley]
Sweet Mama (Papa's Getting Mad) / I Told You So	Marion Harris	12.1920	-	4[6]	Columbia 3300	[written by Rose / Little / Frost]
I'm a Jazz Vampire / Never Let No One Man Worry Your Mind	Marion Harris	02.1921	-	8[2]	Columbia 3328	[written by Carey Morgan]
Grieving for you	Marion Harris	03.1921	-	7[2]	Columbia 3353	[written by Gibson / Ribaud / Gold]
Look for the Silver Lining / I'm Gonna Do It If I Like	Marion Harris	04.1921	-	1[3][10]	Columbia 3367	[written by Jerome Kern][piosenka z musicalu na Broadway'u "Sally"]
I Ain't Got Nobody / Where Is My Daddy Now Blues	Marion Harris	06.1921	-	3[7]	Columbia 3371	[written by Roger Graham / Spencer Williams]
I'm nobody's baby	Marion Harris	10.1921	-	3[8]	Columbia 3433	[written by Benny Davis / Lester Santley / Milton Ager]
Beale Street Blues / The Memphis Blues	Marion Harris	12.1921	-	5[4]	Columbia 3474	[written by W.C. Handy]
Some sunny day	Marion Harris	06.1922	-	3[52]	Columbia 3593	-
Nobody lied [When they said that I cried over you]	Marion Harris	10.1922	-	4[5]	Columbia 3646	[written by Edwin J. Weber]
I'm Just Wild About Harry/My Cradle Melody	Marion Harris	10.1922	-	4[5]	Brunswick 2309	[written by Noble Sissle / Eubie Blake][piosenka z musicalu na Broadway'u "Shuffle along"]
Sweet Indiana Home / Blue	Marion Harris	10.1922	-	5[3] side B:7[3]	Brunswick 2310	[written by Walter Donaldson]
Carolina in the morning	Marion Harris	01.1923	-	4[4]	Brunswick 2329	[written by Gus Kahn / Walter Donaldson]
Agravattin' Papa	Marion Harris	03.1923	-	3[6]	Brunswick 2345	[written by Roy Turk / J.Russell Robinson]
Rose of The Rio Grande	Marion Harris	04.1923	-	3[6]	Brunswick 2370	[written by Warren / Gorman]
Beside a Babbling Brook / Dearest	Marion Harris	07.1923	-	7[4]	Brunswick 2421	[written by Gus Kahn / Walter Donaldson]
Who's Sorry Now? / Waitin' for the Evenin' Mail	Marion Harris	09.1923	-	5[4]	Brunswick 2443	[written by Bert Kalmar / Harry Ruby / Ted Snyder]
Dirty Hands! Dirty Face!/Someone Else Walked Right In	Marion Harris	10.1923	-	6[3]	Brunswick 2458	[written by James Monaco / Al Jolson / Edgar Leslie]
It Had to be You/How Come You Do Me Like You Do?	Marion Harris	07.1924	-	3[5] side B:5[4]	Brunswick 2610	[written by Isham Jones / Gus Kahn]
Jealous / Hey Hey and Hee Hee (I'm Charleston Crazy)	Marion Harris	09.1924	-	3[6]	Brunswick 2622	[written by Malie / Finch / Little]
There'll Be Some Changes Made/I Can't Get the One That I Want	Marion Harris	10.1924	-	7[3]	Brunswick 2651	[written by Higgins / Overstreet]
Somebody loves me	Marion Harris	01.1925	-	7[2]	Brunswick 2735	[written by Buddy De Sylva / George Gershwin][piosenka z musicalu na Broadway'u "George White's Scandals of 1924"]
Tea for Two / The Blues Have Got Me	Marion Harris	01.1925	-	1[3][11]	Brunswick 2747	[written by Irving Caesar / Vincent Youmans][piosenka z musicalu na Broadway'u "No,No,Nanette"]
I'll see you in my dreams	Marion Harris	03.1925	-	4[5]	Brunswick 2784	[written by Isham Jones / Gus Kahn]
When You and I Were Sixteen/No One	Marion Harris	06.1925	-	11[1]	Brunswick 2836	-
The man I love/Did you mean it?	Marion Harris	03.1928	-	4[7] side B:14[2]	Victor 21 116	[written by Ira Gershwin / George Gershwin][piosenka z musicalu na Broadway'u "Lady,Be good"]
Nobody's Using It Now/Funny, Dear, What Love Can Do	Marion Harris	01.1930	-	20[1]	Brunswick 4663	[written by Grey / Schertzinger]

Loleatta Holloway

Diva disco,urodzona 5 listopada 1946 roku w Chicago.Zaczynała swoją muzyczną przygodę jako 5-letnie dziecko ,śpiewając w przeszło 100-osobowym chórze Holloway Community Singers,założonym przez jej matkę.Jako kilkunastoletnia dziewczyna uczyła się aktorstwa.Mając 17 lat przystąpiła do zespołu gospel Caravans,którego liderką była Albertina Walker.Jej inne członkinie to Shirley Ceasar i Dorothy Norwood.

 

W 1971 r bierze udział w musicalu "Don' t bother me i can' t cope" Mickie Granta,i tam na deskach chicagowskiej sceny spotyka swojego przyszłego producenta,menadżera ,a przede wszystkim małżonka-Floyda Smitha.Loleatta zwraca się ku świeckiej muzyce.Pierwszą jej płytą wyprodukowaną przez F.Smitha staje się "Rainbow ' 71" nagrana dla malutkiej wytwórni Apache,piosenka napisana przez Curtisa Mayfielda, a nagrana wcześniej przez Gene Chandlera w 1963 r.
Wkrótce przenosi się do wytwórni Galaxy Rec.
 

Podczas występów w Atlancie tak spodobała się właścicielowi wytwórni Aware,że postanowił podpisać z nią kontrakt.Jego rezultatem było 5 nagranych singli i 2 albumy -"Loleatta" i "Cry to me".Ten ostatni zawierał głównie kompozycje Sama Deesa,w tym jej pierwszy hit, tytułową piosenkę z tego albumu.Inny utwór "I know were you' re coming from" wylądował na 69 pozycji rhythm' n' bluesowej liście przebojów Bilboard.
 

Rok 1976 przynosi jej kontrakt z wytwórnią Gold Mind filią Salsoul Records.Debiutancki singiel dla Gold Mind "Worn out broken heart" nagrany w listopadzie 1976 r,zajął 25 miejsce na R&B; Billboard chart,ballada nie przypominająca jej póżniejszych przebojów disco.Strona B tego singla "Dreamin'" przyniosła jej debiut na Hot 100 Billboard chart.
 

Kolejne albumy nagrywane dla tej firmy "Queen of the night" [1978] i "Loleatta" [1979],przynoszą kolejne hity "Mama Don't, Papa Won't", "I May Not Be There When You Want Me (But I'm Right On Time)", "Only You" ( duet z Bunny Siglerem), "Catch Me On The Rebound".
Śpiewa razem z Danem Hartmanem na jego przebojowym singlu z 1979 r "Instant replay".W 1982 roku występuje razem z Salsoul Orchestra,a po zamknięciu Salsoul Rec w 1984r przenosi się do wytwórni Streetwise,będąca własnością Arthura Bakera [znanego producenta minn. Africa Bambaataa].
 

Po śmierci swojego męża Floyda Smitha,nagrywa dla niej niewielki hit "Crash goes love".Przełom lat 80-tych to okres samplowania starych hitów.Jej głosu używa grupa Blackbox w produkcji "Ride on time",a sample z jej "Love sensation" Marky Mark w swoim mega przeboju "Good vibrations".Loleatta nagrywa w tym czasie dla wielu niezależnych wytwórni jak DJ International, Warlock, Saturday Records i Triangle.
 

W 1995 odbywa turnee po Japonii i Europie.Poddaje się operacji wszczepienia bajpasu co ogranicza odtąd jej aktywność na scenie muzycznej.Mimo nieregularnych nagrań płytowych,chętnie występuje publicznie na wielu scenach świata.  

Zmarła 21.03.2011r w Chicago.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mother Of Shame/Our Love	Loleatta Holloway	08.1973	-	-	Avare 033	[written by Sam Dees, Cleveland Yelder][produced by Floyd Smith][A:63[4].R&B Chart][B:43[8].R&B Chart]
Cry to me/So can I	Loleatta Holloway	03.1975	-	68[6]	Avare 047	[written by Sam Dees, Cleveland Yelder][produced by Floyd Smith][10[15].R&B Chart]
I Know Where You're Coming From/The Show Must Go On	Loleatta Holloway	06.1975	-	-	Avare 050	[written by Sam Dees][produced by Floyd Smith][69[5].R&B Chart]
Worn Out Broken Heart/Dreamin'	Loleatta Holloway	11.1976	-	-	Gold Mind 4000	[written by Sam Dees, Sandra Drayton][produced by Floyd Smith][25[13].R&B Chart]
Dreamin'/Is It Just A Man's Way?	Loleatta Holloway	02.1977	-	72[9]	Salsoul SZ 2022 [UK]	[written by A. Felder, N. Harris, R. Tyson][produced by Norman Harris]
Hit And Run/Is It Just A Man's Way	Loleatta Holloway	04.1977	-	-	Gold Mind 4001	[written by Allen Felder, Norman Harris, Ron Tyson][produced by Norman Harris][56[7].R&B Chart][11[9].Hot Disco/Dance;Gold Mind 4006 12"]
Run Away	The Salsoul Orchestra Featuring Vocalist Loleatta Holloway	11.1977	-	-	Salsoul 2045	[written by R. James, V. Montana, Jr., Gugliuzza][produced by Vincent Montana, JR.][84[6].R&B Chart]
Only you/Good good feeling	Loleatta Holloway & Bunny Sigler	11.1978	-	87[5]	Goldmind 4012	[written by Bunny Sigler][produced by Bunny Sigler, Joe Cayre, Stan Cayre, Ken Cayre][11[15].R&B Chart]
Catch Me On The Rebound/Mama Don't, Papa Won't	Loleatta Holloway	12.1978	-	-	Goldmind 4016	[written by N. Harris, R. Tyson][produced by Norman Harris][92[4].R&B Chart]
That's What You Said/There'll Come A Time	Loleatta Holloway	09.1979	-	-	Goldmind 4021	[written by B. Sigler, R. Wigginton][produced by Bunny Sigler ][30[12].Hot Disco/Dance;Gold Mind 503 12"]
Love Sensation/ Short End Of The Stick	Loleatta Holloway	07.1980	-	-	Goldmind 4024	[written by Dan Hartman][produced by Dan Hartman][1[1][21].Hot Disco/Dance;Gold Mind 505 12"]
Seconds	Salsoul Orchestra feat. Loleatta Holloway	09.1982	-	-	Salsoul 7034	[written by Ron Kersey, Sam Dees][produced by Patrick Adams][22[11].Hot Disco/Dance;Salsoul 376 12"]
Crash Goes Love/Sweet Thing	Loleatta Holloway	08.1984	-	-	Streetwise 1130	[written by A. Baker, G. Christopher][produced by Arthur Baker][86[3].R&B Chart][5[13].Hot Disco/Dance;Streetwise 2230 12"]
Good vibrations/So what chu sayin	Marky Mark & Funky Bunch feat Loleatta Holloway	07.1991	14[7]	1[1][20]	Interscope Records 98 764	[gold-UK][written by Donnie Wahlberg, Mark Wahlberg][produced by Donnie Wahlberg][64[10].R&B Chart][10[11].Hot Disco/Dance;Interscope 96 307 12"]
Take me away	Capella feat Loleatta Holloway	01.1992	25[5]	-	PWL International PWCD 210	[Composed by M Persona - Carpella - G Bortolotti][ Producer -G Bortolotti]
Strong Enough	Loleatta Holloway	07.1992	-	-	Active 64 719	[ Producer -4/4][35[7].Hot Disco/Dance;Active 66 390 12"]
Love Sensation '93	Loleatta Holloway	05.1993	-	-	Salsoul 415	[written by Dan Hartman][produced by Dan Hartman][32[8].Hot Disco/Dance;Double J 55 007 12"]
Stand up / Dreaming	Loleatta Holloway]	03.1994	68[1]	-	Six6 SIXCD 111 [UK]	[written by Jack Cayre][ Producer - Johnny Vicious]
The Queens Anthem	Loleatta Holloway	12.1994	77[3]	-	Six6 SIXCD 118 [UK]	[written by Jack Cayre][ Producer - Johnny Vicious]
Keep the fire burnin'	Dan Hartman starring Loleatta Holloway	04.1995	49[4]	-	Columbia 6611552	[written by Dan Hartman][ Producer - Dan Hartman]
I survived	Loleatta Holloway	05.1995	178[1]	-	Six6 SIXT 125	[written by Jack Cayre][ Producer - Johnny Vicious]
Shout to the top	Fire Island feat Loleatta Holloway	04.1998	23[6]	-	Junior Boy's Own JNR 5001573 [UK]	[written by Paul Weller][ Producer - Pete Heller, Terry Farley, Gary Wilkinson][1[1][12].Hot Disco/Dance;Junior Boy's Own 27 520 12"]
[You got me]Burning up	Cevin Fisher/Loleatta Holloway	02.1999	14[14]	-	Wonderboy WBOYD 013 [UK]	[ Written By - D. Hartman , Kevin Fisher][ Producer - Cevin Fisher ][1[1][13].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 348 12"]
No apology	Love To Infinity Vs Loleatta Holloway	08.1998	140[1]	-	Brothers CDBRUV 11 [UK]	[ Written By - Love To Infinity][ Producer - Love To Infinity]
Share My Joy	GTS Feat. Loleatta Holloway	04.2000	-	-	Artimage Vinyls 12032	[ Written By - Ellis Miah, GTS][ Producer - GTS][5[13].Hot Disco/Dance;King Street 12 031 12"]
Chocolate Sensation / Ride On Time	Loleatta Holloway	05.2000	-	-	Salsoul 9016	[ Written By - DJ Shorty, L. Mizell - F. Mizell,L. Fontanna][ Producer - DJ Shorty, Lenny Fontana][9[12].Hot Disco/Dance;Salsoul 016 12"]
Dreamin'	Loleatta Holloway	11.2000	59[5]	-	Defected DFECT 22CDS [UK]	[ Written By - Alan Felder, Norman Harris, Ron Tyson[ Producer - Norman Harris][1[1][13].Hot Disco/Dance;Salsoul 58 891 12"]
What Goes Around Comes Around	GTS Feat. Loleatta Holloway	03.2001	-	-	King Street 1117	[ Written By - Alan Felder, Norman Harris, Ron Tyson[ Producer - Norman Harris][3[12].Hot Disco/Dance;King Street 1117 12"]
Love Sensation	Loleatta Holloway	11.2003	176[2]	-	Suss'd Records SALSA 12 010 [UK]	-
Relight My Fire	Ricky Martin feat. Loleatta Holloway	05.2003	-	-	-	[written by Dan Hartman][produced by Dan Hartman][5[12].Hot Disco/Dance;Sony [import] 12"]<
Love Sensation '06	Loleatta Holloway	06.2006	37[7]	-	Gusto/Salsoul CDGUS 40	-

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Loleatta	Loleatta Holloway	.1973	-	-	Avare 2003	[produced by Floyd Smith]
Cry to me	Loleatta Holloway	.1975	-	47.Billboard Black Albums	Avare 2005	[produced by Floyd Smith]
Loleatta [1977]	Loleatta Holloway	03.1977	-	-	Gold Mind 9504	[produced by Norman Harris, Ron Kersey, Floyd Smith]
Queen of the night	Loleatta Holloway	12.1978	-	187[2]	Gold Mind 9501	[produced by Norman Harris, Bunny Sigler, Tom Moulton, Ron Tyson, Floyd Smith, Gordon Edwards]
Love sensation	Loleatta Holloway	.1980	-	-	Gold Mind 9506	[produced by Dan Hartman, Norman Harris, Bobby Womack, Patrick Moten, Floyd Smith, Ron Tyson]