Urodzona w zamożnej rodzinie Lucienne Delache w bardzo młodym wieku została sierotą. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczęła naukę na kierunku technik farmacji .
Zafascynowana francuską piosenką z lat 30-tych XX wieku śpiewała amatorsko pod pseudonimem Lucienne Delyne (z „n” jak w imieniu jej ulubionej aktorki, Christiane Delyne), zanim zdecydowała się na „l” (Delyle) zamiast „n” (Delyne).
W 1939 roku Jacques Canetti, dyrektor artystyczny Polydor, zauważył jej interpretację Le Fanion de la Légion podczas audycji radiowej, którą prowadził w Radio Cité. Od razu zatrudnił młodą amatorkę w Le music-hall des jeunesse, przedstawieniu prezentującym młode talenty.
W tym samym roku jej pierwsze nagrania, zwłaszcza romantyczno-poetycki walc Na nabrzeżach starego Paryża , podniosły ją do rangi popularnych francuskich śpiewaczek. Dwie inne pieśni, Elle częstait la rue Pigalle i Je n'en sais pas la fin, zostały zapożyczone z repertuaru Édith Piaf. Również w 1939 roku występowała na scenie w L'Européen i ABC.
W 1940 roku poznała trębacza i aranżera jazzowego Aimé Barelliego (1917-1995), który stał się jej towarzyszem i najlepszym współpracownikiem, komponującym dla niej piosenki do słów wielkiego tekściarza Henriego Conteta.
W 1941 roku zaśpiewała Le paradis perdu z orkiestrą Raymonda Legranda i wystepowała na scenie Alhambry .
Léon Agel i Émile Carrara w 1942 roku zaproponowali Lucienne Delyle Mon amant de Saint-Jean „nostalgiczną piosenkę [...] nawiązującą do czystego realizmu - młoda kobieta spotyka alfonsa na balu”. Uczyniła z tego walca musette jeden z największych sukcesów lat okupacji, nie bez wzbudzania zazdrości wśród swoich kolegów, jak na przykład Édith Piaf, która odradzała jej kompozytorom pracę dla przybysza.
Piosenka przekroczy barierę czasu zajmując 5. miejsce na „liście najpiękniejszych piosenek wszechczasów wykonywanych przez kobiety” sporządzonej przez Fnac w 2005 roku.
W 1942 roku śpiewaczka wykonała Nuages, melodię Django Reinhardta skomponowaną przez Jacques’a Larue.
W 1943 roku występowała w Bobino z towarzyszeniem orkiestry swojego kochanka Aimé Barelliego: wychodząc z pokoju, z braku taksówek, wsiedli do metra, podróżnicy rozpoznawali ich i śpiewali im w chórze Mon amant de Saint-Jean.
W 1944 roku zrobiła furorę dzięki francuskiej adaptacji „Malgré tes serments” Henriego Christiné „I wonder Who's Kissing Her Now” Joe E. Howarda, Harolda Orloba, Franka Adamsa i Willa Hougha (1909).
Dopuszczona po wyzwoleniu przez komitety czystek, jej kariera nabrała tempa.
Z romansu z Aimé Barellim w grudniu 1947 roku urodziła się córka, która podjęła próbę kariery śpiewaczej pod pseudonimem Minouche Barelli (1947-2004).
W 1948 roku zaśpiewała Boléro napisane przez Henriego Conteta i skomponowane przez Paula Duranda .
W następnym roku włączyła do swojego repertuaru jedną z pierwszych kompozycji Charlesa Aznavoura (C'est un gars) .
W latach pięćdziesiątych piosenkarka ściąła i przefarbowała swoje długie włosy na blond oraz zrobiła sobie nos. Jej piosenki przybierają bardziej radosny obrót i zawsze jest sukces. W 1950 zaśpiewała J'ai rêve de vous, w 1952 Ca marche (w duecie z Aimé Barellim), w 1953 Domino , a w 1955 Les Orgueilleux i Gelsomina (jeden z jej największych przebojów).
W 1954 roku Bruno Coquatrix wezwał ją oraz swojego towarzysza Aimé Barelliego do ponownego otwarcia Olimpii, a aktu otwarcia zapewnił młody Gilbert Bécaud.
W 1956 roku została laureatką Académie du Disque za niezrównaną interpretację języka Java (teksty Eddy’ego Marnaya i muzyka Emila Sterna). W tym samym roku przeniosła się do Bobino, a następnie w 1957, w którym przeniosła się do Barclay.
Jej kariera podupadła pod koniec lat pięćdziesiątych z powodu białaczki. W listopadzie 1960 roku dała ostatni cykl koncertów w towarzystwie Aimé Barelliego na scenie Bobino, gdzie odniosła sukces, podczas mimo radykalnej zmiany, jaka zaszła w muzyce popularnej wraz z pojawieniem się yéyés . Również w listopadzie 1960 roku poślubił ją Aimé Barelli, jej towarzyszki od 1944 roku.
W 1961 roku nagrała Je suis Seul Ce Soir, cover piosenki stworzonej przez Léo Marjane’a w 1941 roku.
Zmarła w kwietniu 1962 roku w Monte-Carlo, w księstwie Monako.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | Fra | US | Wytwórnia [Fra] |
Komentarz |
| C'est Magnifique | Lucienne Delyle | 10.1955 | 4[17] | - | Pathé 45 EG 161 | [written by Jacques Larue, M. Philippe-Gérard] |
| Gelsomina | Lucienne Delyle | 11.1955 | 6[25] | - | Pathé PG 1005 M | [written by N. Rota, Robert Chabrier] |
| Fleur De Mon Coeur /Je Me Sens Si Bien | Lucienne Delyle | 12.1955 | A:25[4];B:17[8] | - | Pathé 45 G 1126 | [A:written by Florence Véran, Raymond Bravard][B:written by Fernand Bonifay, Guy Magenta] |
| Amour, Castagnettes Et Tango (Hernando's Hide Away) | Lucienne Delyle | 03.1956 | 1[3][34] | - | Pathé 45 EG 186 | [written by Francois Llenas, R. Adler, J. Ross] |
| Arrivederci Roma/La Rose Tatouee | Lucienne Delyle | 05.1956 | 2[76] | - | Pathé 45 G 1184 | [written by F. Bonifay, R. Berthier, Renato Rascel ] |
| Java/ Pour Un Dollar | Lucienne Delyle | 09.1956 | 6[40] | - | Pathé 45 G 1185 | [written by Eddie Marnay, Emil Stern] |
| L'herbe Parfumee / Toi Tu Me Comprends | Lucienne Delyle | 11.1956 | 13[20] | - | Pathé 45 G 1210 | [written by Louis Ferrari, Marc Fontenoy] |
| Mon Petit Paradis | Lucienne Delyle | 02.1957 | 27[4] | - | Pathé 45 EG 223 | [written by F. Bonifay, Y. Alain] |
| Tu N'as Pas Très Bon Caractère / Accarezzame | Lucienne Delyle | 05.1957 | 2[63] | - | Pathé 45 G 1307 | [written by Albano, Fernand Bonifay] |
| Dans Le Bleu Du Ciel Bleu / Merci | Lucienne Delyle | 07.1958 | 17[17] | - | Pathé 45 G 1407 | - |
| Tu M'étais Destiné | Lucienne Delyle | 12.1958 | 35[4] | - | - | - |
| Le Tango Nous Invite | Lucienne Delyle | 10.1959 | 18[9] | - | - | - |
| Les Bleuets D'azur/ Ecoute Ma Rengaine | Lucienne Delyle | 09.1960 | 32[2] | - | Barclay 60222 | [written by G. Magenta, J. Larue] |
