Z archiwum...rocka

środa, 6 marca 2024

Mahavishnu Orchestra

Grupa jazz-rockowa założona w 1972 r. przez brytyjskiego gitarzystę Johna McLaughlina (ur. 4.01.1942 r. w hrabstwie Yorkshire). Lider już w wieku 7 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach i pianinie, by nieco później zainteresować się gitarą. Duży wpływ na tę decyzję miały płytowe dokonania amerykańskich bluesmanów. W wieku 14 lat McLaughlin postanowił związać swoją przyszłość z jazzem. Po krótkiej współpracy z The Graham Bond Organization, Jackiem Bruce'em i Gingerem Bakerem oraz Brian Auger Trinity, zarejestrował pierwszy album solowy Extrapolation.

Choć nie odniósł wielkiego sukcesu, zwrócił uwagę możnych świata jazzu na bardzo zdolnego, młodego muzyka. Zaowocowało to kontaktami i nagraniami z grupą Lifetime Tony'ego Williamsa i Milesem Davisem. Wkrótce z pomocą Buddy'ego Milesa McLaughlin przygotował drugi longplay solowy Devotion. Spotkanie z hinduskim guru Sri Chinmoyem, jego filozofia oraz medytacje yogi pozwoliły gitarzyście wyrwać się z uzależnienia narkotyczno-alkoholowegp. Z nowym imieniem Mahavishnu - nadanym mu przez Chinmoya- postanowił założyć zespół o tej właśnie nazwie.

Do współpracy zaprosił Jerry'ego Goodmana (skrzypce, eks-Flock), Billy'ego Cobhama (ur. 16.05.1944 r. w Panamie; perkusja), Jana Hammera (ur. 17.04.1948 r. w Pradze; instr. klawiszowe), Ricka Lairda (ur. 5.02.1941 r. w Dublinie, Irlandia; bas). Formacja zadebiutowała znakomitymi albumami Inner Mounting Flame (z 1972 r.) i Birds Of Fire (z 1973 r.). W 1973 r. McLaughlin nagrał wraz z Carlosem Santaną płytę Love Devotion And Surrender, po czym powrócił do swej Orkiestry. Koncert w nowojorskim Central Parku w sierpniu tego roku został zarejestrowany i wydany na albumie Between Nothingness And Eternity-jak się wkrótce okazało pożegnalnym wydawnictwie pierwszego składu Mahavishnu Orchestra.

W styczniu 1974 r. lider reaktywował grupę, w której składzie tym razem pojawili się: Jean-Luc Ponty (skrzypce), Narada Michael Walden (perkusja), Gayle Moran (instr. klawiszowe, śpiew), Ralphe Armstrong (saksofon barytonowy), Steve Frankovitch (instr. dęte), Bob Knapp (instr. dęte) oraz 4-osobowa sekcja smyczkowa. Wciąż niezadowolony z ostatecznego zestawienia muzyków McLaughlin postanowił zaprosić do nagrania kolejnej płyty Apocalypse Londyńską Orkiestrę Symfoniczną pod dyrekcją Michaela Tilsona-Thomasa, słynną parę producentów George'a Martina i Geoffreya Emory'ego oraz cenionego aranżera Michaela Gibbsa.

W 1975 r. szeregi zespołu opuścił Jean-Luc Ponty, równocześnie miejsce przy instrumentach klawiszowych zajął Stu Goldberg. Kolejne dwa albumy; Visions Of The Emerald Beyond i Inner Worlds nie zdobyły wielkiego powodzenia. Równocześnie McLaughlin zaczął zwracać się coraz bardziej ku rdzennej muzyce hinduskiej. W tej sytuacji Mahavishnu Orchestra przestała istnieć, a gitarzysta kontynuował działalność w kwartecie Shakti, z którym zadebiutował w 1976 r. longplayem Shakti. Moran związał się z zespołem Return To Forever Chicka Corei, a Walden w latach 80-tych cieszył się sławą doskonałego producenta muzyki soul.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Inner Mounting Flame	Mahavishnu Orchestra	01.1972	-	89[26]	Columbia 31 067	[produced by John McLaughlin]
Birds of Fire	Mahavishnu Orchestra	02.1973	20[5]	15[37]	Columbia 31 996	[gold-US][produced by Mahavishnu Orchestra]
Between Nothingness & Eternity	Mahavishnu Orchestra	12.1973	-	41[14]	Columbia 32 766	[produced by Murray Krugman, John McLaughlin]
Apocalypse	Mahavishnu Orchestra with London Symphony Orchestra	06.1974	-	43[14]	Columbia 32 957	[produced by George Martin]
Visions of the Emerald Beyond	Mahavishnu Orchestra	03.1975	68[11]	-	Columbia 33 411	[produced by Ken Scott, Mahavishnu John McLaughlin]
Inner Worlds	Mahavishnu Orchestra	02.1976	-	118[7]	Columbia 33 908	[produced by John McLaughlin with Dennis MacKay]

Country Joe McDonald

Ur. 1.01.1942 r. w El Monte w stanie Kalifornia. Imię Joe nadali mu bardzo aktywni politycznie rodzice na cześć Józefa Stalina, a sam McDonald na początku lat 60-tych związał się z ruchem kontestatorskim ogarniającym Berkeley i okolice. W 1964 r. razem z Blairem Hardmanem- nagrał album, by niedługo potem założyć radykalne czasopismo „Rag Baby". Do pierwszych egzemplarzy dołączono płytkę z czterema utworami McDonalda, wśród których znalazła się pierwsza wersja uznanej kompozycji wymierzonej przeciwko wojnie w Wietnamie, „I Feel Like Fm Fixin' To Die Rag".

W 1965 r. założył zespół Instant Action Jug, który później przekształcił się w Country Joe And The Fish. Ta popularna związana z acid-rockiem formacja była co prawda jedną z najbardziej wpływowych grup swoich czasów, lecz sam McDonald w 1969 r. postanowił powrócić do kariery solowej.Jej rezultatem były dwa albumy: Thinking Of Woody Guthrie i Tonight I'm Singing Just For You (wybór ulubionych tematów country), które poprzedziły nagranie pierwszego longplaya, z utworami jego autorstwa.

Mowa o Hold On, It's Corning, zarejestrowanym w Londynie z udziałem kilku brytyjskich muzyków. Kolejnymi dziełami McDonalda były: album Quiet Days In Clichy, ścieżka dźwiękowa do filmu nakręconego na podstawie książki Hcnry'ego Millera oraz płyta War, War, War, będąca natchnioną adaptacją poezji Roberta Service'a. Longplay Paris Sessions spotkał się z bardzo ciepłym przyjęciem krytyków, lecz następnym propozycjom artysty brakowało już determinacji wczesnych wydawnictw.

Jednak koncerty McDonalda cieszą się niesłabnącą popularnością, a jego zaangażowanie w działalność polityczną i ruch na rzecz ochrony środowiska naturalnego nie maleje, czego dowodem jest nagrany w 1989 r. album Vietnam Experience.

Factotums

The Factotums to grupa popowo-wokalna z Manchesteru w Wielkiej Brytanii, działająca w latach 60-tych XX wieku. Factotums utworzono z dwóch grup, których wszyscy byli uczniami Audenshaw Grammar School w Tameside w Greater Manchester w Anglii.

Początkowo, podobnie jak wiele grup w tamtym czasie, nacisk kładziono na utwory instrumentalne, takie jak The Shadows, The Ventures i inne grupy tego stylu, ale w 1963 roku trend się zmienił i nastąpił duży wzrost liczby grup wokalnych wykonujących mieszankę muzyki rocka i R&B z lat pięćdziesiątych. Zdecydowano, że to jest kierunek, w którym grupa będzie podążać. Podpisanie kontraktu z Andrew Oldhamem podniosło opłatę za nowe sesje. We wtorek 23 listopada 1965 roku nagrano trzy utwory, „You’re So Good To Me”, „Bye, Bye Love” i kompozycję Denny’ego Gerrarda „Can’t Go Home Anymore My Love”, w której Jimmy Page stworzył przejście na 12-strunowej gitarze.

Byli jedną z pierwszych grup, które podpisały kontrakt z wytwórnią Immediate Records, menadżera The Rolling Stones, Andrew Looga Oldhama, ale później nagrywali także dla Piccadilly. Członkami zespołu byli Nidge Thomas, Jeff Lees, Ian Thornton i Steve Knowles. Pod wpływem grup wokalnych, takich jak The Ivy League i The Beach Boys, grupa nagrała w sumie sześć singli. Nie dotarli do albumu, ale odnieśli spory sukces.

Na przykład byli zespołem supportującym The Kinks i grali z takimi artystami jak Jerry Lee Lewis, Tom Jones, Pink Floyd i Cream. Koncertowali także w Szwecji z Manfredem Mannem. Rozwiązali się w 1969 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In My Lonely Room/A Run In The Green And Tangerine Flaked Forest	The Factotums	10.1965	-	-	Immediate IM 009	[written by Carter, Lewis][produced by Andrew Loog Oldham]
You're So Good To Me/Can't Go Home Anymore My Love	The Factotums	01.1966	-	-	Immediate IM 022	[written by Brian Wilson][produced by Denver Gerrard]
Here Today/In My Room	The Factotums	07.1966	-	-	Piccadilly 7N 35333	[written by Wilson, Asher]
I Can't Give You Anything But Love/Absolutely Sweet Marie	The Factotums	11.1966	-	-	Piccadilly 7N 35356	[written by McHugh, Fields ][produced by John Schroeder]
Sometime In The Morning/Save Your Love	Barley Bree	07.1967	-	-	Piccadilly 7N 35393	[written by Goffin, King]
Cloudy/Easy Said, Easy Done	The Factotums	10.1967	-	-	Pye 7N 17402	[written by Paul Simon]
Mr And Mrs Regards/Driftwood	The Factotums	04.1969	-	-	CBS 4140	[written by R. O'Sullivan][produced by Tom McGuinness ]

John Bromley

John Bromley, Jnr. urodził się 22 czerwca 1947 w Manchesterze w Anglii.Jest autorem tekstów i muzykiem. Pisał piosenki dla Shirley Bassey, Paula Anki, Jackie De Shannon („Come On Down”), Johna Farnhama, The Ace Kefford Stand („This World's an Apple”). Jego pierwszy kontakt z biznesem muzycznym miał miejsce w folkowo-popowym trio Three People, które wydało trzy płyty 45-tki dla Decca. Niedługo po ich rozstaniu podpisał kontrakt jako artysta solowy z Polydor, a w wielu jego piosenkach występował The Fleur De Lys jako zespół wspierający.

Po tym, jak kilka singli i album (obecnie kolekcjonerski) nie podbiły list przebojów, Bromley wycofał się do bardziej zakulisowej roli autora piosenek do wynajęcia. Brał także udział w wygłupach studyjnych, pracując jako operator taśmy z producentem Martinem Rushentem. Para po pijanemu wycięła dwa utwory podczas przerwy w nagrywaniu albumu Yes, który został wydany jako fikcyjne zespoły Chaos i Tank.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What A Woman Does/My My	John Bromley	03.1968	-	-	Polydor 56244	[written by John Bromley][produced by Donnie Elbert, Graham Dee]
And The Feeling Goes/Sweet Little Princess	John Bromley	10.1968	-	-	Polydor 56287	[written by John Bromley][produced by Graham Dee]
Melody Fayre/Sugar Love	John Bromley	01.1969	-	-	Polydor 56305	[written by John Bromley][produced by A Graham Dee, Zipcode Production]
Hold Me Woman/Weather Man	John Bromley	07.1969	-	-	Polydor 56340	[written by John Bromley][produced by Graham Dee]
Kick A Tin Can/Wonderland Avenue, U.S.A.	John Bromley	08.1969	-	-	Atlantic 584289	[written by John Bromley][produced by John Bromley, Paul Clay]

Demon

Kwintet ze środkowej Anglii, założony na początku lat osiemdziesiątych przez wokalistę Dave'a Hilla i gitarzystę Mala Spoonera. Były to czasy przychylne dla Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu, a zespół uznawano za jednego z najciekawszych przedstawicieli tego nurtu.
Po dłuższym terminowaniu w klubach północnej Anglii, Demon podpisał kontrakt z wytwórnią Clay. Na swych dwóch pierwszych albumach zaprezentował melodyjną i dojrzałą muzykę rockową, zabarwioną namiętnością i dynamiką.

Trzeci longplay The Plague, wydany w 1983 roku, zainspirowany został książką Orwella "Rok 1984", a grupa skierowała swą uwagę na problemy polityczne i społeczne. Następne płyty - British Standard Approved i Heart Of Our Time - umocniły pozycję zespołu jako wiodącego przedstawiciela brytyjskiego podziemnego rocka.

Po tragicznej śmierci w 1985 roku Mala Spoonera, Steve Watts grający na instrumentach klawiszowych, razem z Davem Hillem, przejęli na siebie ciężar komponowania materiału dla grupy. Zasileni przez perkusistę Scotta Crawforda, gitarzystę Stevena Brookesa oraz basistę Johna Waterhouse'a, wydali serię wygładzonych, nastrojowych longplayów studyjnych i podwójny album nagrany na żywo w Niemczech.

Zrealizowana w 1992 roku płyta Blow Out nie wniosła nic nowego do muzyki zespołu, cieszącego się mimo to dużą popularnością w Anglii.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Liar/Wild Woman	Demon	08.1980	-	-	Clay CLAY 4	[written by Dave Hill-Mal Spooner]
Ride The Wind	Demon	06.1981	-	-	Carrere CAR 185	[Produced by: Demon and Pete Hinton][written by Dave Hill-Mal Spooner]
One Helluva Night/Into The Nightmare	Demon	.1981	-	-	Carrere CAR 226	[Produced by: Demon and Pete Hinton][written by Dave Hill-Mal Spooner]
Have we been here before?/Victim of fortune	Demon	07.1982	-	-	Carrere CAR 249	[Produced by:Pete Hinton][written by Dave Hill-Mal Spooner]
The Plague/The only sane man	Demon	07.1983	-	-	Clay CLAY 25	[Produced by: Demon][written by Dave Hill-Mal Spooner]
Wonderland/Blackheath (remix)	Demon	12.1984	-	-	Clay CLAY 41	[Produced by: Demon & Mike Stone][written by Dave Hill-Mal Spooner]
Tonight/Hurricane	Demon	04.1988	-	-	Clay CLAY 48	[Produced by: Pete Coleman, Mike Stone and Demon]
Spaced out monkey	Demon	07.2001	-	-	Record Heaven Music RHCDM 17	[Produced by:Demon][written by Dale/Hill/Walmsley]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Night of The Demon	Demon	.1981	-	-	Carrere CAL 126	[Produced by: Demon]
Unexpected guest	Demon	08.1982	47[3]	-	Carrere CAL 139	[Produced by: Pete Hinton]
The Plague	Demon	07.1983	73[2]	-	Clay CLAYLP 6	[]Produced by: Demon]
British standard approved	Demon	.1985	-	-	Clay CLAYLP 15	[]Produced by:Demon & Mike Stone]
Heart of our time	Demon	12.1985	-	-	Clay CLAYLP 18	[]Produced by:Demon & Mike Stone]
Breakout	Demon	06.1987	-	-	Clay CLAYLP 23	[]Produced by:Demon & Mike Stone]
Taking the world by storm	Demon	06.1989	-	-	Sonic SONIC LP 8	[]Produced by:Demon & Mike Stone]
Hold on to the dream	Demon	04.1991	-	-	Flametrader/Semaphore 30 003	[]Produced by:Demon & Mike Stone]
Blow-out	Demon	05.1992	-	-	Flametrader/Semaphore 30019	[]Produced by:Mike Stone and the Stab Brothers]
Spaced out monkey	Demon	08.2001	-	-	Record Heaven Music	[]Produced by:Demon]
Better the devil you know	Demon	05.2005	-	-	Spaced Out Music	[]Produced by:Ray Walmsley]

Radar Records

Radar Records była brytyjską wytwórnią płytową utworzoną pod koniec 1977 roku przez Martina Davisa (dyrektor zarządzający), który wcześniej pracował w United Artists Records, i Andrew Laudera, który wcześniej był szefem A&R w brytyjskich oddziałach Liberty Records i United Artists .

Pierwsze płyty wytwórni ukazały się na początku 1978 roku. Radar był dystrybuowany w większości krajów na świecie przez WEA Records (obecnie znaną jako Warner Music Group). W Stanach Zjednoczonych trzech artystów Radar (Inmates, Bram Tchaikovsky i Yachts) podpisało kontrakt z Polydor Records na mocy umowy licencyjnej. Nick Lowe wydał zarówno pierwszy singiel Radar („I Love the Sound of Breaking Glass”/„ They Called It Rock ”, ADA 1), jak i jego pierwszy album (Jesus of Cool, RAD 1). Lowe podpisał wcześniej kontrakt ze Stiff Records, podobnie jak kilka innych zespołów Radar, w tym Yachts, Richard Hell and the Voidoids oraz główny zespół Radara, Elvis Costello and the Attraction.

Costello i Lowe zostali przywiezieni do Radar przez ich menadżera Jake'a Rivierę, kiedy Riviera opuścił Stiff, którego był współzałożycielem. Inne znane zespoły Radar to La Düsseldorf, The Pop Group, Loudon Wainwright III, Pere Ubu, Clive Langer and the Boxes, 999, Wayne Kramer, the Soft Boys, Bette Bright and the Illuminations, Tanz Der Youth, Visage i Métal Urbain. Kilka wczesnych wydawnictw Radara (w tym Kill City Iggy'ego Popa i Jamesa Williamsona, That's Not Funny, That's Sick! National Lampoon, From Rats to Riches Good Rats i Laughing in the Dark Pezbanda) otrzymało licencję od niezależnych amerykańskich wytwórni.

Radar wydał także nowe albumy oryginalnych piosenkarzy rockabilly z lat 50-tych Raya Campiego i Maca Curtisa w porozumieniu z Rollin' Rock Records. Niektóre wydawnictwa Radaru były reedycjami zespołów rocka garażowego i psychodelicznego z lat 60-tych. Dzięki swoim połączeniom z WEA Radar był w stanie ponownie wydać nagrania Shadows of Knight (pierwotnie w Dunwich Records dystrybuowanej przez Atlantic) i Electric Prunes (pierwotnie w Reprise Records dystrybuowanej przez Warner Bros.).

Ponadto Radar udzielił licencji na katalog International Artists, umożliwiając im ponowne wydanie albumów 13th Floor Elevators i Red Krayola. Radar wydał także nowe nagrania składu Red Krayola z końca lat 70-tych. Oryginalna wytwórnia Radar wydała swoje ostatnie wydawnictwo w 1981 r., ale została wznowiona w nowym składzie w latach 1995–1998. Do drugiej wersji Radaru dołączyły znane zespoły: Midget, Prolapse, Acacia, Morning Glories, Heave, Unsophisticates i Pure Morning , prekursor Clinic.

Single na listach przebojów

[I don' t want to go to] Chelsea/You belong to me	Elvis Costello	03.1978	16.UK
Pump it up/Big tears	Elvis Costello	05.1978	24.UK
Radio radio/Tiny steps	Elvis Costello	10.1978	29.UK
Oliver' s army/My Funny Valentine	Elvis Costello & The Attractions	02.1979	2.UK
Accidents will happen/Talking in the dark Elvis Costello & The Attractions	05.1979	28.UK/101.US
I Love the Sound of Breaking Glass / They Called It Rock US  	Nick Lowe	03.1978	7.UK
Cracking Up / Basing Street	Nick Lowe	05.1979	34.UK
Cruel to Be Kind / Endless Grey Ribbon	Nick Lowe	07.1979	12.UK/12.US
Whatcha Gonna Do	Keisha White	03.2004	53.UK

Delgados

Jedna z grup reprezentująca odradzającą się szkocką pop music .Duży wkład w ich sukces ma znana wytwórnia Chemical Underground.Od początku grają prosty ,melodyjny pop,z biegiem czasu wzbogacając paletę brzmień,poprzez obecność smyczków i tempa nawiązujące do walca.

Zespół założyli trzej przyjaciele z dzieciństwa;Alun Woodward-gitara,vocal;Stewart Henderson-bass i Paul Savage-perkusja.Wszyscy oni grali przed założeniem Delgados w grupie Bubblegum.Inspiracją nazwy Delgados był legendarny kolarz hiszpański -Pedro Delgado. Po uzupełnieniu składu zespołu o wokalistkę i gitarzystkę ,Emmę Pollock i podpisaniu w 1994r kontraktu z Chemical Underground nagrywają w lutym 1995r debiutanckiego singla "Monica Webster" ,który został siglem tygodnia "Melody Maker".

Po nagraniu EP-ki "Lazarwalker" dla Radar Rec,zespół powraca do macierzystej wytwórni serią singli-"Cinecentre" , "Under Canvas Under Wraps" i "Sucrose".Bierze udział jako support zespołu Elastica w turnee po W.Brytanii.

W pażdzierniku wydaje swoją pierwszą płytę długogrającą Domestiques,zyskującą bardzo przychylną opinię Johna Peela,nazywającego Delgados "najlepszym bandem w W.Brytanii".Po uzyskaniu przez "Everything Goes Around the Water" miana "singla tygodnia",zespół w 1998r wydaje drugi LP Peloton. Pracę nad kolejnym albumem nie przynosiły pożądanych rezultatów ,stąd zespół zwrócił się do producenta Dave Fridmanna o pomoc.Rezultat pracy-album The Great Eastern ujrzał swiatło dzienne w 2000 roku.

Ich czwarty album studyjny, Hate, został wydany przez Mantrę, a nie przez własną wytwórnię zespołu. Piosenka „The Light Before We Land” została wykorzystana jako motyw otwierający japoński serial anime Gunslinger Girl, natomiast piosenka „Woke from Dreaming” jest odtwarzana na początku odcinka 7. Zespół powrócił do własnej wytwórni z piątym i ostatnim albumem studyjnym Universal Audio (2004).

Zespół ogłosił, że się rozpada w kwietniu 2005 roku z powodu odejścia Hendersona, któremu trudno było „przeznaczyć tak dużo swojej energii i czasu w coś, co nigdy nie wydawało się przyciągać uwagi i szacunku, na jaki według niego zasługiwał”. Cała czwórka będzie nadal wspólnie kierować Chemikal Underground. Autorzy piosenek Pollock i Woodward realizują indywidualne projekty, natomiast Savage będzie kontynuował obowiązki produkcyjne zespołu w nowym studiu w Chem19.

Od czasu rozpadu zespołu utwór „I Fought the Angels” wydany przez Universal Audio został wykorzystany w czwartym odcinku drugiego sezonu nagrodzonego Złotym Globem dramatu medycznego Grey's Anatomy z 2006 roku oraz w scenie otwierającej premierę serialu w programie Lip Service BBC Three w 2010 roku. Podwójna płyta zawierająca 29 utworów, The Complete BBC Peel Sessions, została wydana 12 czerwca 2006 roku w Europie, a później tego roku w Stanach Zjednoczonych.

Woodward wydał swój debiutancki solowy album studyjny w czerwcu 2009 roku pod nazwą Lord Cut-Glass. Na albumie zagrał także Savage. W czerwcu 2022 roku zespół ogłosił, że się zreformował i zagra razem po raz pierwszy od 17 lat. Trasa koncertowa po Wielkiej Brytanii obejmująca pięć koncertów, zakończona w ich rodzinnym mieście Glasgow, zaplanowana jest na styczeń 2023 roku. Później potwierdzono dalsze daty festiwali, w tym Primavera Sound (Hiszpania) i Deer Shed (Anglia).

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Under canvas under wraps	Delgados	07.1996	186[1]	-	Chemikal Underground \| CHEM006	[written by The Delgados]
Sucrose	Delgados	10.1996	155[1]	-	Chemikal Underground \| CHEM008	[written by The Delgados][produced by The Delgados]
Everything goes around the water	Delgados	03.1998	77[1]	-	Chemikal Underground \| CHEM022	[written by The Delgados][produced by The Delgados]
Pull the wires from the wall	Delgados	05.1998	69[1]	-	Chemikal Underground \| CHEM023	[written by The Delgados][produced by The Delgados]
The weaker argument defeats the stronger	Delgados	10.1998	98[1]	-	Chemikal Underground \| CHEM029	[written by The Delgados][produced by The Delgados]
American trilogy	Delgados	06.2000	61[1]	-	Chemikal Underground \| CHEM039	[written by The Delgados][produced by The Delgados, Dave Fridmann]
No danger	Delgados	09.2000	77[1]	-	Chemikal Underground \| CHEM044	[written by The Delgados][produced by The Delgados, Dave Fridmann]
Coming In From The Cold	Delgados	10.2002	82[1]	-	Mantra MNT 75CD	[written by The Delgados][produced by The Delgados, Dave Fridmann, Tony Doogan]
All you need is hate	Delgados	03.2003	72[1]	-	Mantra MNT 79CD	[written by The Delgados]
Everybody Come Down	Delgados	09.2004	67[1]	-	Chemikal Underground CHEM 073CD	[written by The Delgados]
Girls Of Valour	Delgados	04.2005	98[1]	-	Chemikal Underground CHEM077	[written by The Delgados]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Peloton	Delgados	06.1998	56[1]	-	Chemikal Underground \| CHEM040	[produced by The Delgados]
The Great Eastern	Delgados	04.2000	72[1]	-	Chemikal Underground \| CHEM024	[produced by The Delgados,Dave Fridmann]
Hate	Delgados	10.2002	57[1]	-	Mantra MNTCD 1031	[produced by Dave Fridmann,Tony Doogan,The Delgados]
Universal Audio	Delgados	10.2004	105[1]	-	Chemikal Underground CHEM075CD	[produced by Tony Doogan,The Delgados]

wtorek, 5 marca 2024

Big Jim Sullivan

James George Tomkins (ur. 14 lutego 1941r - zm. 2 października 2012r), znany zawodowo jako Big Jim Sullivan, był angielskim gitarzystą. Najbardziej znany jako gitarzysta sesyjny, był jednym z najbardziej poszukiwanych muzyków studyjnych w Wielkiej Brytanii w latach 60. i 70-tych XX wieku, a w swojej karierze wystąpił na około 750 singlach znajdujących się na listach przebojów, w tym 54 hitach numer jeden w Wielkiej Brytanii.

James George Tomkins urodził się w szpitalu Hillingdon w Middlesex w Anglii i uczęszczał do szkoły średniej Woodfield w Cranford w Middlesex. W wieku 14 lat zaczął uczyć się gry na gitarze i w ciągu dwóch lat przeszedł na zawodowstwo. Kiedy był młody, grał z Sid Gilbertem i Clay County Boys, zachodnią grupą swingową, Blue Grass Boys Johnny'ego Duncana, Vince Taylor & the Playboys, Janice Peters & the Playboys oraz Vince Eager Band. Sullivan udzielał lekcji gry na gitarze bliskiemu sąsiadowi Ritchiemu Blackmore’owi. W 1959 roku w kawiarni The 2i's Coffee Bar poznał Marty'ego Wilde'a i został zaproszony do członkostwa w jego grupie wspierającej The Wildcats, która wystąpiła jako aktor otwierający serial telewizyjny Oh Boy! wyprodukowany przez Jacka Gooda. The Wildcats wspierali Eddiego Cochrana i Gene'a Vincenta podczas ich tournee po Wielkiej Brytanii w 1960 roku, podczas którego Cochran zmarł.

Wilde kupił Sullivanowi gitarę Gibson Les Paul, rzekomo pierwszą, na której gra się w Wielkiej Brytanii, którą kupił od siostry Rosetty Tharpe. Później grał na wiśniowo-czerwonej gitarze Gibson ES-345. Sullivan, Ritchie Blackmore i Pete Townshend przekonali Jima Marshalla do stworzenia lepszych i tańszych wzmacniaczy.

Jack Good wprowadził Sullivana do pracy w studiu. Sullivan stał się jednym z najbardziej poszukiwanych gitarzystów w latach 60. i 70-tych, częściowo ze względu na jego elastyczność w graniu różnych stylów muzycznych. Często nazywano go „Wielkim Jimem” zarówno ze względu na jego wygląd fizyczny, jak i fakt, że zwykle był pierwszym wyborem do gry na gitarze podczas sesji dla głównych muzyków i zespołów. Inny muzyk sesyjny w tamtym czasie i podczas niektórych z tych samych sesji, Jimmy Page, był nazywany „Małym Jimem”. Sullivan zagrał na około 750 pozycjach na brytyjskich listach przebojów i miał średnio trzy sesje nagraniowe dziennie. Grał na pierwszych płytach w Wielkiej Brytanii, w których zastosowano efekt wah-wah - „Sweet Little Sixteen” Michaela Coxa z 1961 r. i przeboju Dave’a Berry’ego z 1964 r. „The Crying Game” z pedałem DeArmond Tone i Volume. Zagrał na pierwszej w Wielkiej Brytanii płycie, w której wykorzystano fuzzbox, pożyczony od gitarzysty sesyjnego Erica Forda, na przeboju PJ Proby'ego „Hold Me” z 1964 roku. Na początku lat 60-tych grał także na hitach The Rolling Stones, Marianne Faithfull, Billy Fury'ego, Frank Ifield, Adama Faitha, Frankie Vaughana, Helen Shapiro, Johnny Hallyday'a, Freddie and the Dreamers, Cilli Black, Toma Jonesa, Shirley Bassey, Dusty Springfield i innych.

] Grał na gitarze na albumie Alexisa Kornera i Blues Incorporated R&B from the Marquee w 1962 roku oraz na pierwszym albumie Georgie Fame Rhythm & Blues at the Flamingo w 1964 roku. Oprócz gry na wielu brytyjskich albumach, Sullivan zagrał na albumie koncertowym The Everly Brothers z 1963 roku w Olympia, albumie koncertowym Bobby'ego Darina z 1967 roku Something Special, albumie Little Richarda Get Down With It: The OKeh Sessions z 1966 roku i albumie Del Shannona Home and Away z 1967 roku. Regularnie występował w kilku brytyjskich programach telewizyjnych i radiowych, w tym w programie Toma Jonesa, programie Bay City Rollers „Shang-A-Lang”, Top of the Pops, Ready Steady Go! i Saturday Club.

Później, w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, Sullivan nadal grał na kolejnych hitowych płytach, w tym The Walker Brothers, Jonathana Kinga, Donovana, Cata Stevensa, Davida Bowiego (grał na banjo, gitarze i sitarze na pierwszym albumie Bowiego, który został opublikowany w 1967), Benny Hilla, The New Seekers, Thunderclap Newman, Love Affair, Long Johna Baldry'ego, Marmalade, Small Faces i Rolfa Harrisa. W 1968 roku Sullivan zagrał w Wonderwall George'a Harrisona. Wyreżyserował i zagrał na pierwszej płycie Amazing Blondel w 1969 roku, a w tym samym roku zagrał na płycie Sound of Sunforest, której uwertura została wykorzystana w filmie Mechaniczna Pomarańcza.

W 1971 roku grał w Orkiestrze Jeana-Claude'a Vanniera w Histoire de Melody Nelson Serge'a Gainsbourga, a także w 200 Motels Franka Zappy. W 1972 roku wykonał dodatkowe aranżacje orkiestrowej wersji The Who's Tommy w aranżacji Wil Malone'a dla London Symphony Orchestra i English Chamber Choir.

W 1969 roku Sullivan dołączył do zespołu Toma Jonesa. Podczas pobytu z Jonesem w Las Vegas poznał i zaprzyjaźnił się z Elvisem Presleyem. Sullivan był innowatorem talk boxu, który zademonstrował w programie telewizyjnym Jonesa. Wydał album instrumentalny Sullivan Plays O'Sullivan (1971), a także udzielał lekcji gry na gitarze w serialu telewizyjnym Bay City Rollers Shang A Lang. W latach 70-tych skomponował muzykę do odcinka serialu science fiction Space: 1999 („The Troubled Spirit”), w którym także pojawił się i wykonał część ścieżki dźwiękowej na ekranie, jako członek ekipy koncertującej na sitarze Coral . W 1974 roku Sullivan połączył siły z producentem muzycznym Derekiem Lawrence'em, tworząc wytwórnię płytową Retreat Records. Jednym z wydanych albumów był Big Jim's Back (1975). Wraz z wokalistą Nickym Moore'em stał na czele zespołu Tiger, wydając pod tą nazwą trzy albumy przed rozpadem grupy w 1976 roku.

Retreat Records produkowało także różnych artystów. Wśród nich byli Labi Siffre, Chas & Dave i McGuinness Flint. Sullivan wyprodukował i zaaranżował utwór „I Got The…” Siffre’a, samplowany przez Eminema i wielu innych artystów hiphopowych. Lawrence i Sullivan wyjechali w tym okresie do Stanów Zjednoczonych, aby wyprodukować glam metalowy zespół Angel. W 1978 roku został na dziewięć lat członkiem James Last Orchestra, koncertując także z Olivią Newton-John po jej sukcesie z Grease. W 1987 roku zaczął komponować muzykę do filmów i dżingli. Sullivan założył później duet z autorem tekstów Duncanem McKenziem. Grali razem przez wiele lat i nagrali album Aquila.

Sullivan zmarł 2 października 2012 roku w wieku 71 lat z powodu powikłań związanych z chorobami serca i cukrzycą.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Don't Know What You've Got (Until You Lose It)/Hot Hiss Of Steam	Big Jim Sullivan Combo	09.1961	-	-	Decca F 11387	[written by Hampton, Burton]
She Walks Through The Fair/Don't Know What I'm Doing	The Jim Sullivan Sound	07.1966	-	-	Mercury MF 928	[written by trad.]
Out Of The Question/Alone Again (Naturally)	Big Jim Sullivan	04.1973	-	-	MAM MAM 100	[written by O'Sullivan][produced by Jim Sullivan]
Laid Back Rock And Roll Song/Louisiana Lovelips	Big Jim Sullivan	05.1974	-	-	Retreat RTS 256	[written by Lawrence, Sullivan ][produced by Lawrence, Sullivan ]
If I Could Only Play Like That/Cascade	Big Jim Sullivan	03.1975	-	-	Retreat RTS 260	[written by Hodges, Peacock ][produced by Derek Lawrence, Big Jim Sullivan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sitar Beat	Big Jim Sullivan	.1967	-	-	Mercury SML 30001	[produced by Lou Reizner]
Big Jim's Back	Big Jim Sullivan	.1974	-	-	Retreat RTA 4001	[produced by Lawrence Sullivan]

Deicide

Grupa uważana za czołowego przedstawiciela skrajnego death metalu, założona w 1987 roku w Clearwater na Florydzie (USA). Początkowo występowała pod nazwą Amon, a tworzyli ją Glen Benton (śpiew, bas), Eric Hoffman (gitara), Brian Hoffman (gitara) i Steve Asheim (perkusja).

Ich pierwsze nagrania demo nie wzbudziły większego zainteresowania. Dopiero sześć utworów zarejestrowanych w grudniu 1989 roku spotkało się z pozytywną reakcją wytwórni Roadrunner Records, co zaowocowało podpisaniem kontraktu. Zespół zmienił nazwę na Deicide (co ponoć oznacza "zabijając boga") i trzy miesiące później wszedł do studia, by nagrać swój debiutancki album Deicide, na którym znalazły się nowe wersje utworów z ich drugiej taśmy demo.

Płytę określono mianem "muzyczny terror", a zawierała ona jeszcze brutalniejszą muzykę, niż produkcje Slayera, Sodom czy Bathory. Mimo to znalazła ponad 150 tys. nabywców na całym świecie. Zespół nie ukrywał swej fascynacji satanizmem, który - w przeciwieństwie do innych deklarujących to muzyków - był częścią codziennego życia członków grupy.

Drugi album formacji, Legion, ukazał się w 1992 roku. Płyta pełna była deklaracji dotyczących wyższości satanizmu i satanistów, a jedno z nagrań ("Satan Spawn, The Caco-Daemon") poświęcono... synowi Bentona. W czasie europejskiej trasy promującej album, w grudniu 1992 roku Deicide grał w Polsce. Kilka miesięcy później wydany został Jego kolejny longplay Amon: Feasting The Beast, zawierający nagrania z okresu działalności pod nazwą Amon, a więc z lat 1987-89.

W 1995 roku ukazał się trzeci album grupy pt. Once Upon The Cross a wraz z nim kontrowersje wokół okładki przedstawiającej okaleczonego Jezusa Chrystusa. Ostatecznie album ukazał się ze zmienioną okładką posługująca się jedynie symboliką poprzedniego obrazu.

Dwa lata później ukazał się kolejny album grupy pt. Serpents of The Light, zdaniem krytyków najważniejszy w historii grupy (m.in. czasopismo Metal Hammer). Rok później ukazał się pierwszy album koncertowy grupy pt. When Satan Lives zrealizowany podczas występu grupy w klubie House of Blues w Chicago w stanie Illinois. Po wydaniu albumu zespołowi zarzucono m.in. zbytnią ingerencję w nagrania (wyciszenie odgłosów publiczności).

W 2000 roku ukazał się piąty album grupy pt. Insineratehymn prezentujący złagodzoną formę stylu muzycznego grupy. Rok później w opinii fanów na złość wytwórni Roadrunner Records wydana została płyta In Torment In Hell zrealizowano w ciągu pięciu dni kosztem 5000 dolarów amerykańskich, nie odniosła sukcesu.

W dwa lata później ukazał się ostatni na mocy kontraktu z Roadrunner Records kompilacyjny album The Best of Deicide. Wkrótce potem grupa podpisała kontrakt płytowy z brytyjską wytwórnią muzyczną Earache Records na mocy którego ukazał się ceniony przez fanów i krytyków album pt. Scars of the Crucifix. Było to również ostatnie wydawnictwo z braćmi Hoffman w składzie, którzy w wyniku nieporozumień z pozostałymi członkami grupy odeszli z niej 25 listopada 2004 roku.
Jeszcze tego samego roku do zespołu dołączyli znany z występów w grupie Vital Remains instrumentalista Dave Suzuki oraz znany z Cannibal Corpse gitarzysta Jack Owen. Niedługo potem z grupy odszedł Suzuki którego zastąpił Ralph Santolla występujący poprzednio m.in. w grupie Iced Earth.

2006 roku już w nowym składzie grupa nagrała kolejny album zatytułowany The Stench of Redemption wydany 22 sierpnia 2006 roku ponownie nakładem Earache Records.
W 2007 roku zespół z niewyjaśnionych przyczyn opuścił Ralph Santolla.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Deicide	Deicide	06.1990	-	-	Roadracer RO 9381-1	[produced by Scott Burns,Deicide]
Legion	Deicide	06.1992	-	16.Heatseekers	R/C RC 9192-1	[produced by Deicide]
Amon: Feasting The Beast	Deicide	.1993	-	-	Roadrunner RR 9111 1	[produced by Deicide]
Once Upon The Cross	Deicide	04.1995	66[1]	22.Heatseekers	Roadrunner RR 8949-2	[produced by Scott Burns,Deicide]
Serpents Of The Light	Deicide	10.1997	-	17.Heatseekers	Roadrunner RR 8811-2	[produced by Scott Burns,Deicide]
Scars Of The Crucifix	Deicide	02.2004	179[1]	24.Heatseekers	Earache MOSH 273	[produced by Neil Kernon ]
The Stench Of Redemption	Deicide	08.2006	170[1]	21.Top Independent Albums	Earache MOSH 343	-

Lil Nas X

Lil Nas X, właściwie Montero Lamar Hill (ur. 9 kwietnia 1999r w Lithia Springs w Georgii)- amerykański raper, wokalista i autor tekstów.

Wielokrotnie nagradzany raper, wokalista, autor tekstów i inspirująca ikona queer z Atlanty Lil Nas X przeciwstawia się konwencjom społecznym i muzycznym w swoim zacierającym granice gatunkowe podejściu do hip-hopu, które rzuciło wyzwanie normom branżowym i zapewniło mu pozycję numer jeden na całym świecie. Stał się międzynarodowym fenomenem, kiedy wkroczył na scenę w 2019 roku z niespodziewanym przełomem, który połączył country i hip-hop, wieloplatynowym i nagrodzonym Grammy albumem „Old Town Road”. Bijąc po drodze wiele rekordów dzięki remiksowi z udziałem Billy'ego Raya Cyrusa, piosenka stała się najdłużej utrzymującym się na szczycie list przebojów w historii Stanów Zjednoczonych.

Podbudowany sukcesem „Old Town Road” Lil Nas X zdobył sześć nominacji do nagrody Grammy i wyprodukował dwa dodatkowe multiplatynowe hity „Panini” i „Rodeo” ze swojej EP 7 z 2019 r. W 2021 r. zmienił dialog kulturowy po raz kolejny z popowym hitem „Montero (Call Me by Your Name)” z jego nominowanego do nagrody Grammy debiutanckiego albumu o tym samym tytule. Wrócił na scenę w 2024 roku z przykuwającym uwagę utworem „J Christ”.

Urodzony jako Montero Lamar Hill, w 2018 roku wydał składankę Nasarati, a pod koniec roku wydał „Old Town Road”. Utwór stał się wirusowy w mediach społecznościowych, a gdy wdarł się do głównego nurtu, zgromadził miliony odtworzeń w serwisach streamingowych. Samplingowy instrumentalny utwór Nine Inch Nails „34 Ghosts IV” i „Old Town Road” trwał niecałe dwie minuty, ale udało mu się wspiąć do pierwszej piętnastki listy przebojów Hot 100. Chociaż piosenka mogła również znaleźć się na szczycie listy przebojów Hot Country Songs, Billboard podjął decyzję o usunięciu go z konkursu ze względu na brak wystarczającej liczby elementów muzyki country. Kontrowersje tylko pomogły zwiększyć liczbę występów, a „Old Town Road” kontynuowała wspinaczkę po głównych listach przebojów.

W marcu 2019 roku Lil Nas X podpisał kontrakt z Columbią, podczas gdy „Old Town Road” nadal wspinał się na listy przebojów i dominował w stacjach radiowych, dzięki remiksowi Billy’ego Raya Cyrusa stał się numerem jeden na rynkach od Australii po Niemcy i Norwegię - ustanawiając rekord -złamanie 19 tygodni w USA (plus certyfikat diamentowy). W czerwcu 2019 roku ukazała się jego składająca się z ośmiu utworów kolekcja 7. Eklektyczna EP-ka zawierała obie wersje „Old Town Road” i nowszy materiał, od głównego nurtu rapu i popu po alternatywny hard rock. W piosence „Rodeo” gościnnie wystąpiła Cardi B, a drugi singiel „Panini” dzięki pomocy rapera DaBaby’ego znalazł się w pierwszej piątce przebojów. Aby zwieńczyć swój sztandarowy rok, Lil Nas X był nominowany do sześciu nagród Grammy, w tym do Płyty Roku za „Old Town Road”, Albumu Roku dla 7 i Najlepszego Nowego Artysty. Następnie zdobył dwa trofea za najlepszy występ w duecie/grupie pop i najlepszy teledysk.

Później w tym samym roku wydał swój pierwszy sezonowy utwór „Holiday” o tematyce bożonarodzeniowej. Montero Lil Nas X powrócił w 2021 roku ze zmieniającym kulturę utworem „Montero (Call Me by Your Name)”, w którym w pełni zaakceptował swój status ikony queer i artysty przesuwającego granice. W ciągu miesiąca od premiery ten odważny hymn znalazł się na czołowych miejscach list przebojów w co najmniej 20 krajach i uzyskał wielokrotną platynę w Australii i Stanach Zjednoczonych. Wkrótce potem nastąpił kolejny początek rozmowy, „Industry Baby”, w którym wystąpił raper Jack Harlow i którego producentem był Kanye. Podobnie jak wcześniej „Montero”, „Industry Baby” było promowane za pomocą teledysku, który wkrótce stał się wirusowy, pomagając zwiększyć fundusze zebrane na rzecz The Bail Project. We wrześniu tego samego roku Lil Nas X wydał swój oficjalny pełnometrażowy debiut, Montero, na którym wystąpili Doja Cat („Scoop”), Elton John („One of Me”), Megan Thee Stallion („Dolla Sign Slime”) i Miley Cyrus („Am I Dreaming”). Singiel z albumu „That's What I Want” stał się przebojem radiowym.

Mimo swojej popularności Lil Nas X nie otrzymał żadnej nominacji do nagrody BET Awards 2022 (podczas ubiegłorocznej ceremonii zakończył swój występ całowaniem tancerza w tle). Przypisując odrzucenie homofobii w społeczności Czarnych, odpowiedział utworem „Late to da Party” z udziałem YoungBoy Never Broke Again. Kolejna współpraca, „Down Souf Hoes” z Saucy Santaną, pojawiła się wkrótce potem jako część proponowanego przez niego drugiego albumu. Przed wydaniem tej kontynuacji nagrał kolejny radiowy hit utworem „Star Walkin'”, który został wybrany na hymn mistrzostw świata League of Legends. Zakończywszy swoją długą trasę koncertową jako główna gwiazda, ukłonił się epoki filmem dokumentalnym Lil Nas X: Long Live Montero, którego premiera odbyła się na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto w 2023 r. nawet po groźbie bombowej.

Lil Nas X, który nie jest obcy kontrowersji, utrzymał swoją rolę podżegacza popkultury wydając na początku 2024 roku singiel (i towarzyszący mu teledysk) „J Christ”, będący oficjalną premierą cyklu jego drugiego albumu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Old Town Road	Lil Nas X	04.2019	1[2][47]	1[19][45]	Lil Nas X USSM 11901941	[17x-platinum-US][4x-platinum-UK][written by Montero Hill ,Trent Reznor, Atticus Ross, Kiowa Roukema][produced by YoungKio ,Trent Reznor, Atticus Ross][1[20][37].R&B Chart]
C7osure (You Like)	Lil Nas X	07.2019	-	114[1]	Columbia	[written by Montero Hill,Allen Ritter,Matthew Jehu Samuels,Imran Abbas,Jahaan Sweet,Thomas Kessler][produced by Boi-1da,Ritter,Abaz,X-Plosive]
Panini	Lil Nas X	07.2019	21[20]	5[32]	Lil Nas X USSM 11903948	[7x-platinum-US][platinum-UK][written by Montero Hill, Denzel Baptiste, David Biral ,Oladipo Omishore, Kurt Cobain][produced by Take a Daytrip ,Dot da Genius][2[28].R&B Chart]
Rodeo	Lil Nas X & Cardi B Or Nas	07.2019	55[3]	22[9]	Lil Nas X USSM 11903951	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Montero Hill,Belcalis Almánzar,David Biral,Denzel Baptiste,Pardison Fontaine,Roy Lenzo,Russ Chell,Ann Wilson,Michael Derosier,Nancy Wilson,Roger Fisher][produced by Take a Daytrip,Chell,Lenzo][12[13].R&B Chart]
Holiday	Lil Nas X	11.2020	23[10]	37[12]	Lil Nas X USSM 12006376	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Montero Hill, Brytavious Chambers, David Biral, Denzel Baptiste ,Jocelyn Donald, Tyler Brooks][produced by Tay Keith, Take a Daytrip][11[14].R&B Chart]
Montero (Call Me by Your Name)	Lil Nas X	04.2021	1[5][34]	1[1][35]	Lil Nas X USSM 12100532	[6x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Montero Hill, Denzel Baptiste, David Biral, Omer Fedi, Rosario Lenzo][produced by Take a Daytrip, Omer Fedi ,Roy Lenzo]
Sun Goes Down	Lil Nas X	06.2021	42[5]	66[2]	Lil Nas X USSM 12102220	[gold-US][written by Montero Hill, Denzel Baptiste, David Biral, Omer Fedi, Roy Lenzo, Michael Olmo, Keegan Bach, Blake Slatkin, Andrew Luce][produced by Take a Daytrip ,Omer Fedi, Roy Lenzo]
Industry Baby	Lil Nas X & Jack Harlow	08.2021	3[37]	1[1][42]	Lil Nas X USSM 12105360	[6x-platinum-US][platinum-UK][written by Montero Hill, Jackman Harlow, Mark Williams, Raul Cubina,Roy Lenzo, Denzel Baptiste, David Biral, Kanye West, Nick Lee][produced by Take a Daytrip ,Kanye West][1[18][40].R&B Chart]
Thats What I Want	Lil Nas X	09.2021	10[28]	8[45]	Columbia USSM 12105732	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Montero Hill, Omer Fedi ,Blake Slatkin, Ryan Tedder ,Keegan Bach][produced by Omer Fedi, Blake Slatkin, Ryan Tedder, KBeaZy]
One of Me	Lil Nas X Featuring Elton John	10.2021	-	88[1]	Columbia	[written by John Cunningham,Ilsey Juber,Jasper Sheff,Montero Hill][produced by John Cunningham,Jasper Sheff]
Dolla Sign Slime	Lil Nas X Featuring Megan Thee Stallion	10.2021	-	47[1]	Columbia	[written by David Biral,Denzel Baptiste,Megan Pete,Nick Lee,Montero Hill][produced by Take A Daytrip][17[1].R&B Chart]
Void	Lil Nas X	10.2021	-	107[1]	Columbia	[written by John Cunningham,Carter Lang,Montero Hill][produced by John Cunningham,Carter Lang]
Dont Want It	Lil Nas X	10.2021	-	101[1]	Columbia	[written by David Biral,Denzel Baptiste,Nicholas Mira,Dorien Theus,Montero Hill][produced by Take A Daytrip,Nick Mira,DT]
Life After Salem	Lil Nas X	10.2021	-	115[1]	Columbia	[written by John Cunningham,Carter Lang,Jasper Sheff,Montero Hill][produced by John Cunningham,Carter Lang,Jasper Sheff]
Am I Dreaming	Lil Nas X Featuring Miley Cyrus	10.2021	-	97[1]	Columbia	[written by Miley Cyrus,David Biral,Denzel Baptiste,Omer Fedi,Montero Hill,William K. Ward,Vincent Goodyer][produced by Take A Daytrip,Omer Fedi]
Tales Of Dominica	Lil Nas X	10.2021	-	86[1]	Columbia	[written by David Biral,Denzel Baptiste,Roy Lenzo,Omer Fedi,Montero Hill][produced by Take A Daytrip,Omer Fedi]
Dead Right Now	Lil Nas X	10.2021	-	72[1]	Columbia	[written by David Biral,Denzel Baptiste,Jasper Harris,Montero Hill,Thomas James Levesque][produced by Take A Daytrip,Jasper Harris,Tom Levesque][34[1].R&B Chart]
Lost in the Citadel	Lil Nas X	10.2021	-	90[1]	Columbia	[written by John Cunningham,Montero Hill][produced by John Cunningham]
Scoop	Lil Nas X Featuring Doja Cat	10.2021	-	42[1]	Columbia	[gold-US][written by Amala Zandile,Dlamini,David Biral,Denzel Baptiste,Roy Lenzo,Montero Hill][produced by Take A Daytrip, Roy Lenzo][13[1].R&B Chart]
Late to da Party	Lil Nas X & Youngboy Never Broke Again	07.2022	-	67[1]	Columbia	[written by Montero Hill, Kentrell Gaulden, David Biral, Denzel Baptiste, Jason Goldberg][produced by Take a Daytrip, Cheese][16[2].R&B Chart]
Star Walkin'	Lil Nas X	10.2022	40[9]	32[18]	RCA USSM 12209320	[gold-US][silver-UK][written by Montero Hill ,Omer Fedi ,Henry Walter, Atia "Ink" Boggs][produced by Cirkut ,Omer Fedi]
J Christ	Lil Nas X	01.2024	59[1]	69[1]	RCA USSM 12309236	[written by Montero Hill, Mike Lévy, Omer Fedi, Blake Slatkin][produced by Gesaffelstein, Omer Fedi, Lil Nas X][30[2].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
7	Lil Nas X	07.2019	23[5]	2[71]	Lil Nas X 0886447788264	[2x-platinum-US][produced by Abaz,Allen Ritter,Alone In A Boy Band,Atticus Ross,Bizness Boi,Boi-1da,Dot da Genius,Fwdslxsh,Jahaan Sweet,Lil Nas X,Roy Lenzo,Russ Chell,Ryan Tedder,Take a Daytrip,Travis Barker,Trent Reznor,Zach Skelton,X-Plosive,YoungKio]
Montero	Lil Nas X	09.2021	17[32]	2[57]	Columbia 0886449511440	[platinum-US][gold-UK][produced by Take a Daytrip, Omer Fedi, Roy Lenzo ,Jasper Harris ,Tom Levesque ,Kanye West, Nick Lee, Blake Slatkin, Ryan Tedder, KBeaZy, Jasper Sheff, John Cunningham, Carter Lang ,Nick, Mira DT]
Judy Sucks a Lemon for Breakfast	Cornershop	07.2009	145	-	Ample Play AMPLALP 02	[produced by Tjinder Singh]