So So Def Recordings

Założony w przez Jermaine'a Dupri label koncentrujący się na muzyce R&B; i hip-hop o mocno popowym zacięciu. Wytwórnia powstała w roku 1994 we współpracy dystrybucyjnej z Columbia Records. Wśród artystów, którzy w drugiej połowie lat 90. przyczynili się do zdobycia przez label ważnej pozycji na rynku czarnej muzyki, znajdują się m.in. Xscape, Da Brat, Jagged Edge oraz sam Jermaine Dupri, rozchwytywany producent, próbujący swoich sił także jako raper.

 

Oprócz płyt o tradycyjnym dla So So Def brzmieniu - czyli przystępnym dla komercyjnych stacji radiowych R&B; i hip hopie, w dyskografii wytwórni znajduje się także kilka części składanki "So So Def Bass Allstars", na których znalazły się energetyczne kawałki w klimacie Miami Bass.
W roku 2003 Dupri objął funkcję prezesa Arista Black Music, oddziału podległej BMG wytwórni, odpowiedzialnego za czarne brzmienia. Wkrótce po zdobyciu stanowiska przeniósł całe So So Def Recordings pod skrzydła Aristy. 

Rok później przedsiębiorczy twórca został mianowany prezesem departamentu Urban Music w labelu Virgin Records, podległemu gigantowi EMI. Ponownie podpisał z nowym pracodawcą także umowę o dystrybucji katalogu So So Def. Znajdują się w nim obecnie wydawnictwa takich wykonawców, jak 3LW, Bone Crusher (Bone Thugs-N-Harmony), J-Kwon, Anthony Hamilton, Miss B i Jarvis.

                Albumy na listach przebojów

 Beware of Dog Bow Wow 09.2000 8.Bl 2x platinum
Doggy Bag Bow Wow 12.2001 6.Bl platinum
Funkdafied Da Brat 06.1994 11.Bl platinum
Anuthatantrum Da Brat 10.1996 20.Bl gold
Unrestricted Da Brat 04.2000 5.Bl platinum
Comin' from Where I'm From Anthony Hamilton 07.2003 33.Bl platinum
Ain't Nobody Worryin' Anthony Hamilton 12.2005 19.Bl gold
Life in 1472 Jermaine Dupri 07.1998 3.Bl platinum
Instructions Jermaine Dupri 10.2001 15.Bl platinum
A Jagged Era Jagged Edge 03.1998 104.Bl gold
J.E. Heartbreak Jagged Edge 02.2000 8.Bl 2x platinum
Jagged Little Thrill Jagged Edge 06.2001 3.Bl gold
Hard Jagged Edge 10.2003 3.Bl platinum
Hummin' Comin' At Cha Xscape 10.1993 17.Bl platinum
Off the Hook Xscape 08.1995 23.Bl platinum
Traces of My Lipstick Xscape 05.1998 28.Bl platinum
Jagged Little Thrill Jagged Edge 06.2001 3.Bl platinum

                     Single na listach przebojów

 Bow Wow (That's My Name) Bow Wow featuring Snoop Dogg 11.2000 21.Bl
Bounce With Me Bow Wow featuring Xscape 08.2000 20.Bl
Ghetto Girls Bow Wow featuring Snoop Dogg 11.2000 21.Bl
Take Ya Home Bow Wow 04.2002 72.Bl
Funkdafied Da Brat 06.1994 6.Bl platinum
Fa All Y'all Da Brat 10.1994 37.Bl
Give It To Ya Da Brat 04.1995 26.Bl gold
Sittin' On Top of the World Da Brat 10.1996 54.Bl gold
Ghetto Love Da Brat with T-Boz 03.1997 18.Bl gold
The Party Continues Jermaine Dupri & Da Brat 03.1998 29.Bl
Charlene Anthony Hamilton 05.2004 19.Bl
Can't Let Go Anthony Hamilton 10.2005 71.Bl
Money Ain't a Thang Jermaine Dupri featuring Jay-Z 07.1998 52.Bl
Gotta Be Jagged Edge 08.1998 23.Bl
He Can't Love You Jagged Edge 12.1999 15.Bl gold
Let's Get Married Jagged Edge 05.2000 11.Bl
Promise Jagged Edge 12.2000 9.Bl
Where the Party at Jagged Edge 06.2001 3.Bl
Just Kickin' It Xscape 09.1993 2.Bl platinum
Understanding Xscape 12.1993 8.Bl gold
Feels So Good Xscape 06.1995 32.Bl gold
Who Can I Run To Xscape 10.1995 8.Bl gold
Arms Of The One Who Loves You Xscape 05.1998 7.Bl gold
My Little Secret Xscape 10.1998 9.Bl
Just Kickin' It Xscape 09.1993 2.Bl platinum

Xscape

Xscape to amerykański kwartet wokalny R&B z Atlanty w stanie Georgia. Dziewczęca grupa powstała w College Park w 1990 roku i w latach 1993-1998 wydała trzy albumy studyjne, z których każdy uzyskał w USA platynę. Najbardziej udany singiel Just Kickin' It z 1993 roku również pokrył się platyną.  

 

 Siostry LaTocha i Tamika Scott dorastały w kościele swojego ojca, wielebnego Randolfa Scotta. Scott, który w latach 70-tych był członkiem zespołu R&B The Scott Three, od najmłodszych lat tworzył muzykę ze swoimi córkami, które oprócz występów w kościele brały udział w lokalnych konkursach talentów. Podczas nauki w Tri-City High School w College Park siostry poznały Kandi Burruss i Tamekę Cottle, z którymi w 1990 roku założyły grupę Xscape.  

 

Kwartet po raz pierwszy pojawił się razem w 1991 roku na przyjęciu urodzinowym producenta Jermaine'a Dupriego. Następnie otrzymali kontrakt z So So Def Records i jesienią 1993 roku wydali swój debiutancki album Hummin 'Comin' w wytwórni 'Cha, który osiągnął 17 miejsce na liście Billboard 200 i 3 miejsce na listach przebojów R&B oraz otrzymał platynową płytę. Singiel „Just Kickin' It” również pokrył się platyną, a jego następca „Understanding” pokrył się złotem. 

 

 W 1995 roku ukazał się album Off the Hook, który osiągnął 23. miejsce na liście Billboard 200 i 3. miejsce na listach przebojów R&B, dzięki czemu podobnie jak jego poprzednik pokrył się platyną. Dwa najbardziej udane wydawnictwa, Feels so Good i Who Can I Run To, osiągnęły status złotej płyty. Trzeci i ostatni album studyjny Xscapes, Traces of My Lipstick, również pokrył się platyną. Płyta osiągnęła 28 miejsce na liście Billboard 200 i 6 miejsce na listach przebojów R&B w 1998 roku. Zawiera także nagrodzony złotem singiel The Arms of the One Who Loves You. 

 

 Oprócz kariery muzycznej Tamika Scott jest także wyświęconym pastorem i nagrała solowy album gospel. LaTocha Scott działała także solowo i wydała album Solo Flight 404. Tameka Cottle poślubiła rapera T.I. w lipcu 2010 roku. Kandi Burruss odniosła sukces w Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA w 2000 roku jako Kandi z piosenką Don't Think I'm Not. W 2007 roku na krótko założyła duet Peach Candy z raperką Rasheedą Buckner, ale to się nie powiodło.

​

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Just Kickin' It/W.S.S. Deez Nuts	Xscape	09.1993	49[2]	2[21]	So So Def 77 119	[2x-platinum-US][written by Jermaine Dupri, Manuel Seal][produced by Jermaine Dupri][1[4][25].R&B Chart]
Understanding	Xscape	12.1993	-	8[20]	So So Def 77 335	[platinum-US][written by Manuel Seal][produced by Jermaine Dupri, Manuel Seal][1[2][20].R&B Chart]
Is My Living in Vain	Xscape	01.1994	-	-	So So Def	[47[17].R&B Chart]
Love on My Mind	Xscape	04.1994	-	46[15]	So So Def 77 438	[written by Jermaine Dupri, Manuel Seal][produced by Jermaine Dupri][16[20].R&B Chart]
Tonight	Xscape	07.1994	-	-	So So Def 77 612	[written by B. Bennett, M. Etheridge][59[11].R&B Chart]
Just Kickin' It/W.S.S. Deez Nuts	Xscape	11.1994	54[2]	-	Columbia 6608642 [UK]	[written by Jermaine Dupri, Manuel Seal][produced by Jermaine Dupri]
Feels So Good	Xscape	06.1995	34[2]	32[18]	So So Def 77 921	[gold-US][written by Jermaine Dupri, Kandi Burruss, Lowe][produced by Jermaine Dupri][8[20].R&B Chart]
Who Can I Run To	Xscape	10.1995	31[3]	8[20]	So So Def 78 056	[platinum-US][written by Alstin, Roebuck, Simmons][produced by Jermaine Dupri][1[1][26].R&B Chart]
Do You Want To/Can't Hang [featuring MC Lyte]	Xscape	03.1996	-	A:50[16];B:56[11]	So So Def 78 263	[gold-US][written by Jermaine Dupri, Carl-So-Lowe ,Lana Moorer ,Kandi Burruss, Tameka Cottle, LaTocha Scott, Tamika Scott][produced by Jermaine Dupri][A:9[20].R&B Chart][B:16[6].R&B Chart]
Keep on, Keepin' On	MC Lyte featuring Xscape	03.1996	39[2]	10[20]	Flavor Unit 64 302	[gold-US][written by Lana Moorer, Jermaine Dupri, Michael Jackson][produced by Jermaine Dupri][3[24].R&B Chart]
Am I Dreamin'	Ol' Skool with Keith Sweat,Xscape	02.1998	-	31[13]	Universal 56 163	[written by Sam Dees][produced by Keith Sweat][5[21].R&B Chart]
The Arms of the One Who Loves You	Xscape	05.1998	46[2]	7[20]	So So Def 78 788	[gold-US][written by Diane Warren][produced by Guy Roche][4[22].R&B Chart]
My Little Secret	Xscape	10.1998	-	9[14]	So So Def 79 036	[gold-US][written by Jermaine Dupri, LaTocha Scott, Manuel Seal, Jr.][produced by Jermaine Dupri][2[20].R&B Chart]
Softest Place on Earth	Xscape	01.1999	-	111[8]	So So Def	[written by Joe & Joshua Thompson][28[18].R&B Chart]
Bounce with Me	Lil' Bow Wow featuring Xscape	08.2000	-	20[20]	So So Def 79 476	[written by Bryan-Michael Cox, Da Brat, Jermaine Dupri][produced by Jermaine Dupri][1[1][22].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hummin' Comin' at 'Cha	Xscape	10.1993	-	17[36]	So So Def 57 107	[platinum-US][produced by Jermaine Dupri, Manuel Seal, Jr.]
Off the Hook	Xscape	08.1995	127	23[42]	So So Def 67 022	[platinum-US][produced by Jermaine Dupri, Organized Noize, Daryl Simmons]
Traces of My Lipstick	Xscape	05.1998	181	28[33]	So So Def 68 042	[platinum-US][produced by Jermaine Dupri,Joe Thomas,Manuel Seal, Jr.Daryl Simmons,Keith Sweat,Warryn Campbell,Guy Roche]

BNA Records

 

BNA Records, wcześniej znana jako BNA Entertainment, była grupą wytwórni powiązaną z Aristą Nashville i RCA Nashville z firmy-matki Sony Music Nashville, która sama jest spółką zależną Sony Music Entertainment. BNA z siedzibą w Nashville w stanie Tennessee zawierało w swoim składzie zespoły wykonujące muzykę country. Firma wywodzi swoją nazwę od kodów lotnisk IATA i ICAO dla międzynarodowego lotniska w Nashville. Wytwórnię założył Boomer Castleman, który sprzedał ją BMG Music w 1993 roku. Pierwszym artystą, z którym podpisał kontrakt, był B. B. Watson.

 

  W sierpniu 2011 r. firma Sony Nashville ogłosiła poważną restrukturyzację przedsiębiorstwa, która obejmowała połączenie Columbia Nashville z BNA. Nazwa BNA została wycofana w czerwcu 2012 r., a ostatni pozostali artyści przenieśli się do nowo odrodzonego Columbia Nashville.

 

                     Single na listach przebojów

 

How Do You Get That Lonely	Blaine Larsen	11.2004	 	91.US
You Walked In	Lonestar	09.1997	-	93.US
Everything's Changed	Lonestar	08.1998	 	95.US
Amazed	Lonestar	05.1999	21.UK/1.US
Smile	Lonestar	11.1999	55.UK/39.US
What About Now	Lonestar	04.2000 30.US
Tell Her	Lonestar	10.2000	 39.US
I'm Already There	Lonestar	04.2001	 24.US
With Me	Lonestar	09.2001 63.US
Not a Day Goes By	Lonestar	02.2002	36.US
Unusually Unusual	Lonestar	09.2002	66.US
My Front Porch Looking In	Lonestar	03.2003	 23.US
Walking in Memphis	Lonestar	08.2003	 61.US
Let's Be Us Again	Lonestar	03.2004	 	38.US
Mr. Mom	Lonestar	08.2004 	33.US
Class Reunion (That Used to Be Us)	Lonestar	01.2005	 	97.US
You're Like Comin' Home	Lonestar	06.2005 	63.US
Mountains	Lonestar	09.2006	 	77.US
Love Remembers	Craig Morgan	11.2008	 	73.US
Bonfire	Craig Morgan	12.2009	 	57.US
This Ain't Nothin'	Craig Morgan	09.2010 	83.US
Red High Heels	Kellie Pickler	02.2007	 64.US
I Wonder	Kellie Pickler	08.2007	 	75.US
Things That Never Cross a Man's Mind	Kellie Pickler	04.2008	 	96.US

Blaine Larsen

 

Blaine Larsen (urodzony 2 lutego 1986r) to amerykański artysta muzyki country. Wychowywał się w Buckley w stanie Waszyngton. W wieku piętnastu lat nagrał swój debiutancki album In My High School w niezależnej wytwórni Giantslayer Records. Album został ponownie wydany w 2005 roku jako Off to Join the World nakładem BNA Records. Drugi album Blaine'a, Rockin' You Tonight, został wydany w czerwcu 2006 roku, również przez BNA. Dwa albumy Larsena wydane dla tej wytwórni zaowocowały pięcioma singlami z list przebojów Hot Country Songs, z których najwyższy   „How Do You Get That Lonely” na 18. miejscu. Larsen opuścił BNA w 2009 r. na rzecz Treehouse Records, a w konsekwencji   Stroudavarious Records, ale obecnie nie ma kontraktu.
 

 

 Larsen zetknął się z muzyką bardzo wcześnie. W wieku 10 lat Larsen zaczął śpiewać do nagrań country karaoke, a w wieku 13 lat nauczył się także grać na gitarze. Kiedy Larsen był uczniem szkoły średniej, wraz z rodziną wybrał się na wycieczkę do Nashville w stanie Tennessee, gdzie Larsen nagrał płytę demonstracyjną składającą się głównie z coverów piosenek. Na tej płycie CD znalazła się także piosenka, którą napisał wspólnie ze swoim nauczycielem. Autorzy piosenek z Nashville, Rory Lee Feek i Tim Johnson, odkryli płytę demonstracyjną Larsena. Następnie przewieźli go ponownie do Nashville, aby odbyć z nim sesję nagraniową, a w 2004 roku jego debiutancki album In My High School został wydany przez wytwórnię Feeka i Johnsona, Giantslayer Records.  

 

Pierwszy singiel z albumu, będący utworem tytułowym, był emitowany szczególnie w Seattle, osiągając w tym roku 60. miejsce na listach przebojów krajów. Gdy „In My High School” zaczęło być nadawane na antenie, Sandy Conklin, pracownica BMG w Seattle, wysłała notatkę do Joe Galante, szefa wytwórni BMG w Nashville, polecając Larsena. Galante przeprowadził z nim przesłuchanie i zgodził się podpisać z nim kontrakt pod koniec 2004 roku. Larsen podpisał kontrakt z wytwórnią BNA Records stowarzyszoną z BMG. Następnie BNA dodało dodatkowy utwór do In My High School, ponownie wydając album na początku 2005 roku pod tytułem Off to Join the World. Larsen był współautorem sześciu z dziesięciu piosenek na albumie. BNA wydało także dwa kolejne single z albumu: „How Do You Get That Lonely”, który zajął 18. miejsce. Po nim uplasował się „The Best Man” na 36. miejscu. W 2006 roku Larsen wydał swój drugi album studyjny, również będący wspólnym dziełem BNA i Giantslayer.  

 

Album zatytułowany Rockin' You Tonight przyniósł Larsenowi dwa kolejne single z list przebojów:  „I Don't Know What She Said” i  „Spoken Like a Man”. Współautorem scenariusza do pierwszego z nich jest Lane Turner, artysta z Warner Bros. Records. Rockin' You Tonight zawierał także covery Maca Davisa „Baby, Don't Get Hooked on Me” i „I'm in Love with a Married Woman” Marka Chesnutta, a także duet z Gretchen Wilson zatytułowany „Lips of a Bottle „. Nagrał także osobno cover „I Wish That I Could Fall in Love Today” na albumie będącym hołdem dla Barbary Mandrell. Odbył także trasy koncertowe ze znanymi artystami otwierającymi swoje występy, w tym z Bradem Paisleyem, Rascalem Flattsem i Kennym Chesneyem. Znalazł się na listach przebojów z coverem „Away in a Manger”, a także współautorem utworu „I Gotta Get to You” z albumu George’a Straita „Twang”.  

 

Larsen opuścił BNA w 2008 roku i podpisał kontrakt z Treehouse Records, wytwórnią założoną przez jego firmę zarządzającą, w czerwcu 2009 roku. Był pierwszym artystą, który podpisał kontrakt z wytwórnią. Po roku działalności Treehouse Records połączyło się w Stroudavarious Records. Typowano, że następny album Larsena, Not Too Bad, ukaże się pod nową wytwórnią. Pierwszy singiel z przyszłego albumu, zatytułowany „It Did”, zadebiutował na listach przebojów w sierpniu 2009 roku. Po nim ukazały się „Chillin'” (niewielki hit na liście Top 40) i „Leavin'”, ale ostatecznie album został odłożony na półkę po tym, jak Stroudavarious zamknął się w J&R Records bez podpisania kontraktu z Larsenem. 

 

 Larsen urodził się w Tacoma w stanie Waszyngton. Kiedy miał pięć lat, jego rodzice rozwiedli się; on, jego matka Jenny i jego siostra Lindsey przeprowadzili się następnie do Buckley w stanie Waszyngton. Ojciec często obiecywał, że odwiedzi go lub zadzwoni, ale nigdy tego nie zrobił. Przyjaciel rodziny o imieniu Woody, który pracował dorywczo jako wykonawca, zabierał ze sobą Blaine'a Larsena na weekendowe prace. Jedna z tych prac, przekształcenie garażu babci Larsena w przestrzeń mieszkalną, doprowadziła do romansu między Woodym i matką Blaine'a, Jenny. Później pobrali się, a Woody legalnie adoptował Larsena tuż przed ukończeniem 18 lat. Larsen napisał autobiograficzną piosenkę „The Best Man” o swojej własnej rodzinie. Latanie jest jedną z największych pasji Larsena, a on jest pilotem. Nigdy nie brał lekcji śpiewu, ale ojczym zachęcał go do śpiewania i nauki gry na gitarze. Larsen poślubił Sammi  w grudniu 2005 r. W kwietniu 2008 r. urodziła im się pierwsza córka Zoe. Mieli drugie dziecko, syna, którego nazwali Noble w kwietniu 2011 r Larsen został ambasadorem Compassion International i w 2010 roku udał się z organizacją na tygodniową wycieczkę do Kolumbii, sponsorując także jedno z kolumbijskich dzieci, które poznał podczas swojej misji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
How Do You Get That Lonely	Blaine Larsen	11.2004	-	91[7]	BNA 65625	[written by Rory Feek, Jamie Teachenor][produced by Rory Feek, Tim Johnson][18[22].Country Chart]
The Best Man	Blaine Larsen	07.2005	-	-	BNA	[written by Tim Johnson,Rory Lee Feek,Blaine Larsen][produced by Rory Feek, Tim Johnson][36[9].Country Chart]
I Don't Know What She Said	Blaine Larsen	.2006	-	-	BNA 78714	[written by Cory Batten, Kent Blazy, Lane Turner][produced by Rory Feek, Tim Johnson][24.Country Chart]
Spoken Like a Man	Blaine Larsen	.2006	-	-	BNA 04720	[written by David Frasier, Ed Hill, Josh Kear][produced by Rory Feek, Tim Johnson][42.Country Chart]
It Did	Blaine Larsen	.2009	-	-	BNA	[50.Country Chart]
Chillin'	Blaine Larsen	.2010	-	-	Treehouse 20286	[written by Blaine Larsen, Ed Hill, Phil O'Donnell][produced by Jimmy Ritchey][38.Country Chart]
Leavin'	Blaine Larsen	.2010	-	-	Treehouse 02001	[written by Paul Brandt][produced by Jimmy Ritchey][47.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Off to Join the World	Blaine Larsen	02.2002	-	79[16]	Giantslayer 66 012	[produced by Rory Lee Feek and Tim Johnson]
Rockin' You Tonight	Blaine Larsen	06.2006	-	93	Giantslayer 78715	[produced by Rory Lee Feek and Tim Johnson]

Clint Ballard Jr.

 Clinton Conger Ballard Jr. (ur. 24 maja 1931r - zm. 23 grudnia 2008r) był amerykańskim autorem tekstów, wokalistą i pianistą. Napisał dwa hity numer jeden na liście Billboard Hot 100. Pierwszą była „Game of Love” Wayne’a Fontany i The Mindbenders z 1965 roku. Drugim był hit z 1975 roku „You're No Good” Lindy Ronstadt (po raz pierwszy zaśpiewany przez Dee Dee Warwick, wykonany przez The Swinging Blue Jeans, Betty Everett, a później nagrany przez Van Halen).  

Napisał dwa single numer jeden w Wielkiej Brytanii, nagrane przez Jimmy'ego Jonesa („Good Timin'”, 1960) i The Hollies („I'm Alive”, 1965). Ballard kontynuował także karierę solową. Z niewielkim sukcesem nagrywał pod własnym nazwiskiem, a także pod pseudonimem Buddy Clinton.  

 Kiedy Ballard miał trzy lata, grał na pianinie w KTSM, stacji radiowej w El Paso. Kiedy miał 11 lat, wziął udział w programie muzycznym dla uzdolnionych studentów na Uniwersytecie Północnego Teksasu. Po odbyciu służby w armii amerykańskiej przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie został autorem tekstów i kompozytorem musicali, m.in. Come Back Little Sheba. Jego piosenka „Hey, Little Baby” została nagrana przez lidera zespołu Mitcha Millera i stała się tematem przewodnim Wystawy Światowej w Belgii w 1958 roku. 

 Na początku swojej kariery, w 1957 roku, Ballard „odkrył” bliźniaków Kalin i został ich menadżerem. Ballard napisał debiutancki singiel Kalin Twins    „Jumpin' Jack”. Następny singiel „When” znalazł się w pierwszej dziesiątce amerykańskiej listy przebojów i zajął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli. Po opuszczeniu Kalins w 1958 roku napisał hit „Ev'ry Hour, Ev'ry Day of My Life” dla Malcolma Vaughana oraz przebój Frankiego Avalona „Ginger Bread”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce przebojów Frankiego Avalona.  

Własna kariera nagraniowa Ballarda była mniej udana. Oprócz nagrania kilku singli pod własnym nazwiskiem bez większego powodzenia, w 1960 roku przyjął pseudonim Buddy Clinton, aby nagrać dwustronny singiel zawierający piosenki „Take Me to Your Ladder (I'll See Your Leader Później)” i „ Joanie's Forever”, oba napisane wspólnie przez nieznanego wówczas kompozytora Burta Bacharacha i jego współpracownika Boba Hilliarda. 

 Ballard napisał jedną ze swoich najbardziej udanych piosenek w 1963 roku, „You're No Good”, którą po raz pierwszy nagrała Dee Dee Warwick. Konkurencyjna wersja nagrana przez Betty Everett pojawiła się kilka tygodni później i stała się większym hitem, docierając do pierwszej dziesiątki amerykańskiej listy przebojów Billboard R&B. Rok później brytyjska grupa The Swinging Blue Jeans nagrała także „You're No Good”. Wersja Lindy Ronstadt znalazła się na pierwszym miejscu listy przebojów Billboardu w 1975 roku. 

 Piosenki Ballarda były często nagrywane przez artystów brytyjskiej inwazji. The Swinging Blue Jeans nagrali „It Is't There”. W 1966 roku The Zombies nagrali jego „Gotta Get a Hold of Myself”. Ballard napisał „I'm Alive” dla The Hollies, który w 1965 roku zajął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli. Jedna z najbardziej znanych piosenek Ballarda, „The Game of Love”, została nagrana przez mieszkającego w Manchesterze Wayne’a Fontanę and the Mindbenders w 1965 roku. Singiel stał się numerem jeden w USA i zajął drugie miejsce w Wielkiej Brytanii. Ballard napisał także kolejne single z list przebojów Mindbenders „It's Just a Little Bit Too Late” i „She Needs Love”.  

Ballard napisał później piosenki do filmu Ricky'ego Nelsona Love and Kisses. Napisał także serię komercyjnych jingli, w tym motyw dla Greyhound Lines. Zmarł w Denton w Teksasie w grudniu 2008 roku, dwa lata po udarze mózgu. Nie należy go mylić z innymi autorami piosenek Russem Ballardem, Glenem Ballardem czy Hankiem Ballardem.

                                         Kompozycje Clinta Ballarda Jr. na listach przebojów

[with Hank Hunter] 07/1958 Ginger Bread Frankie Avalon 9.US/30.UK [with Fred Tobias] 02/1960 Little Bitty Girl Bobby Rydell 19.US 04/1960 Good Timin' Jimmy Jones 3.US/1.UK 06/1960 One of Us (Will Weep Tonight) Patti Page 31.US 08/1960 The Brigade of Broken Hearts Paul Evans 81.US 02/1961 Banned in Boston Merv Griffin 101.US 11/1961 Preview of Paradise Adam Wade 108.US 09/1963 There's Not a Minute Ricky Nelson 127.US [solo] 11/1963 You're No Good Dee Dee Warwick 117.US 11/1963 You're No Good Betty Everett 51.US 06/1964 You're No Good The Swinging Blue Jeans 97.US/3.UK 02/1965 The Game of Love Wayne Fontana 1.US/2.UK 05/1965 I'm Alive The Hollies 103.US/1.UK 10/1965 She Needs Love Wayne Fontana 32.UK 04/1966 Speak Her Name David & Jonathan 109.US 03/1967 Speak Her Name Walter Jackson 89.US 12/1974 You're No Good Linda Ronstadt 1.US 01/1980 I'm Alive Gamma 60.US 02/1995 You're No Good Aswad 35.UK [with Angela Riela] 09/1964 Oh No! Ray Peterson 128.US 07/1965 Come Out Dancin' Ricky Nelson 130.US [with Les Ledo] 06/1965 It's Just a Little Bit Too Late Wayne Fontana 45.US/20.UK [with Larry Kusik ] 09/1966 Fiddle Around Jan & Dean 93.US [with Martin Chamin] 12/1968 In a Long White Room Nancy Wilson 117.US [with Eminem , Kendrick Lamar, Jimmie Grier, Coy Poe & Pinky Tomlin] 11/2013 Love Game Eminem 94.UK

Argo Records [UK]

Argo Records to wytwórnia płytowa założona przez Harleya Usilla i Cyrila Clarke'a w 1951 roku z zamiarem nagrywania „brytyjskiej muzyki granej przez brytyjskich artystów”, ale wydawnictwa firmy rozszerzyły się o nagrania mówione i inne projekty. Pierwszy numer Argo, Music from Bali, był poświęcony indonezyjskiemu gamelanowi (zespołowi) nagranemu w Winter Garden Theatre w Londynie. Katalog ostatecznie liczył 1000 pozycji. W 1953 roku Usill poznał indyjskiego muzyka Debena Bhattacharyę, który był odpowiedzialny za nagrania terenowe muzyki tradycyjnej w Indiach. Bhattacharya był sfrustrowany brakiem nagrań, które mógłby wykorzystać w swoich audycjach w radiu BBC. Mniej więcej w tym samym czasie Walter Harris nagrał w Rio de Janeiro amatorski chór brazylijski. Takie nagrania ukazały się w wydawnictwach serii „Living Traditions”.  

 Wykorzystując dłuższy czas odtwarzania płyt LP, Argo przystąpiło do nagrywania wszystkich dzieł Williama Szekspira. W serii wzięli udział Marlowe Players z Uniwersytetu Cambridge, za co odpowiedzialny był Dadie Rylands, pracownik King's College w Cambridge. Nagrania rozpoczęły się w 1957 r., a zakończono w 1964 r. Początkowo zawodowi aktorzy byli niechętni do pracy w projekcie, ale z czasem włączyli się w nie Judi Dench, Derek Jacobi i Prunella Scales. Cykl „Poeta mówi” to cykl, w którym współcześni poeci czytają swoje dzieła. Byli wśród nich Ted Hughes, Sylvia Plath i Anthony Thwaite. W 1954 roku firma nagrała festiwal lekcji i kolęd (Bożonarodzeniowy) w King's College w Cambridge, miejscu, w którym akustyka wcześniej pokonała możliwości inżynierów z innych firm. Seria mszy Josepha Haydna, początkowo nagrywanych w tym samym miejscu, rozpoczęła się w 1960 roku, choć po pierwszym wydaniu z Londyńską Orkiestrą Symfoniczną, później dokonano nagrań z Chórem St John's College w Cambridge i Academy of St Martin w Fields pod Georgem Guestem. Jednym z ich największych sukcesów był film Under Milk Wood z Richardem Burtonem w produkcji BBC słuchowiska radiowego Dylana Thomasa.  

 Argo zostało kupione przez brytyjską firmę Decca w 1957 roku. Usill pozostał na czele, a firmie udało się zachować niezależność od spółki-matki. W tym czasie wytwórnia nagrała udramatyzowane wersje Alicji w Krainie Czarów (1958) i Po drugiej stronie lustra, obie wyreżyserowane przez Douglasa Cleverdona i obie z Jane Asher w roli tytułowej, z aktorami Tonym Churchem, Normanem Shelleyem i Carletonem Hobbsem, z Margarettą Scott jako narratorką; oraz Wiatr w wierzbach (1960), zaadaptowany i wyprodukowany przez Toby'ego Robertsona, z Richardem Gooldenem jako Kretem, Frankiem Duncanem jako Szczurem, Tonym Churchem jako Borsukem i Normanem Shelleyem jako Toadem, z Patrickiem Wymarkiem jako narratorem. 

 Kolejnym znaczącym nagraniem z tego okresu jest premierowe nagranie jednoaktowej opery-cudu dla dzieci Benjamina Brittena Noye's Fludde (1961). Seria nagrań lokomotyw parowych (wówczas na wczesnym etapie wycofywania w Wielkiej Brytanii) została przygotowana przez realizatora dźwięku i miksera filmowego Petera Handforda i sprzedawała się do 30–40 000 kopii rocznie pod nazwą Transacord. Nagrał także kilka innych nietypowych wydań, takich jak London's Last Trams, używając wczesnych amatorskich przenośnych rejestratorów dźwięku. Repertuar urozmaicił się, obejmując nowoczesny brytyjski jazz poprzez poezję i ruch jazzowy wczesnych lat sześćdziesiątych. Oznaczało to, że szczególnie licznie reprezentowane były nagrania pianisty Michaela Garricka. Ballady radiowe Ewana MacColla i Peggy Seeger, pierwotnie wyprodukowane przez BBC Radio (1958–64), były dzierżawione i wydawane przez Argo od 1965 r. MacColl i Seeger wydali także 12-tomową serię płyt LP zatytułowaną The Long Harvest , która zawierała wariant brytyjskich  i amerykańskich wersji tradycyjnych ballad z kolekcji Francisa Jamesa Childa. 

Mniej więcej w tym czasie do wytwórni dołączyła niewielka grupa artystów ludowych, w tym Tom Paley (ze swoim zespołem New Deal String Band), Druids, Clutha, Songwainers i Garret Singers. W latach 70-tych Decca rozszerzyła serię audiobooków dla dzieci Railway Stories wydaną przez wytwórnię Argo o sześć kolejnych książek (3 płyty LP) z narracją Williama Rushtona. W 1974 roku wyprodukowali skróconą, dramatyczną wersję Hobbita, czytaną przez Nicol Williamson, i wydali ścieżkę dźwiękową do filmu Tarka the Otter (1979), w którym znalazła się narracja Petera Ustinova i ścieżka dźwiękowa Davida Fanshawe. Wytwórnia przeszła do PolyGram, gdy konglomerat przejął British Decca w 1980 roku. Harley Usill opuścił firmę i był współzałożycielem ASV Records. Argo jako niezależny podmiot przestał istnieć w 1988 roku. 

 Wytwórnia została wznowiona w 1990 roku jako wydawnictwo Decca z zamiarem skoncentrowania się na muzyce chóralnej, organowej oraz brytyjskiej i amerykańskiej muzyce klasycznej. Wydawnictwa kontynuowano przez całe lata 90-te. Ostatnie wydanie miało miejsce w 1998 roku. Po ponad 20 latach spoczynku Decca ogłosiła, że w lipcu 2020 r. wznowiła działalność Argo po współpracy z Harper Collins.

Edward Woodward

 Ur. 1.06.1930 r. w Croydon w hrabstwie Surrey, Anglia. Popularny aktor telewizyjny, zabłysnął pod koniec lat 70. jako wykonawca sentymentalnych piosenek.

 

Po ukończeniu londyńskiej Royal Academy of Dramatic Art rozpoczął występy w licznych inscenizacjach teatralnych, jednak prawdziwą popularność przyniosły mu role w telewizyjnych serialach "Emergency Ward 10", "Callan" i "Equalizer". Jako wokalista zadebiutował w 1969 r., kontynuując sceniczny image "angielskiego dżentelmena" na albumach nagrywanych dla wytwórni DJM.
 

Jego repertuar obejmował zarówno standardy z lat 30. i 40., jak i współczesne popularne przeboje w rodzaju "Send In The Clowns" i "Windmills Of Your Mind". Longplay Edwardian Woodward był kompilacja szlagierów brytyjskiej sceny bulwarowej.
 

Jedynym singlowym przebojem Woodwarda była trawestacja tematu Jerome'a Kerna "The Way You Look Tonight", wydany w 1971 r. W 1980 r. artysta nagrał dla wytwórni RK patriotyczny utwór "Soldier of The Queen".

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Way you look tonight/The Tide Will Turn For Rebecca	Edward Woodward	01.1971	42[2]	-	DJM DJS 232	[written by Jerome Kern, Dorothy Fields][produced by Stephen James]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This man alone	Edward Woodward	06.1970	53[2]	-	DJM DJLPS 405	[produced by Martin Humphrey, Stephen James]
This Edward Woodward Album	Edward Woodward	08.1972	20[10]	-	Jam JAM 103	[produced by Stephen James]

Roy Wood

 Właśc. Ulysses Adrian Wood, ur. 8.11.1946 r. w Birmingham w Anglii. Nadane mu na pamiątkę mitologicznego bohatera imię zamienił szybko na bardziej prozaiczne "Roy", odpowiedniejsze dla przyszłego gwiazdora rocka. Jako nastolatek przemierzał z gitarą kraj, występując też sporadycznie w miejscowych zespołach The Falcons, The Lawmen, Gerry Levene and The Avengers i Mike Sheridan And The Nightriders.

 

Po przerwaniu studiów plastycznych założył wraz z czołowymi beatowymi muzykami z Birmingham grupę The Move. Dzięki zabiegom menedżera Tony'ego Secundy zespół szybko stał się brytyjską sensacją, a Wood urósł do roli dostarczyciela przebojów. W 1967 r. na singlu "Fire brigade" zadebiutował też jako główny wokalista zespołu wykonującego różnorodny materiał od psychodelii i rock'n'rolla po klasyczny rock i wczesny heavy metal. W obawie przed muzyczną rutyną, założył w październiku 1971 r. formację Electric Light Orchestra, ukierunkowaną na albumowe eksperymenty z pogranicza rocka i klasyki.
 

Po nagraniu z nowym zespołem jedynie singla i pierwszego longplaya. odszedł w lipcu 1972 r., pokłóciwszy się z innym eks-członkiem The Move, Jeffem Lynne'em. Kolejnym przedsięwzięciem artysty była ambitna i nowatorska grupa Wizzard. Wood realizował równolegle solowe nagrania, które pomimo braku rynkowych sukcesów ujawniły kreatywną energię muzyka będącego równocześnie multiinstrumentalistą, inżynierem nagraniowym, producentem i projektantem okładek. Z autorskich singli na uwagę zasługiwał patetyczny temat "Forever" oddający hołd twórczości Neila Sedaki i The Beach Boys, inspirowany studyjnymi eksperymentami Phila Spectora. Efektem popadającej w ekscentryzm wyobraźni artysty był m.in. utwór "Bengal Jig", w którym wykorzystano równocześnie szkockie dudy i hinduski sitar.
 

U schyłku lat 70-tych Wood kontynuował eksperymenty w zespołach The Wizzo Band, Rock Brigade i The Helicopters, podczas gdy jego dawni koledzy z ELO podbijali światowy rynek kolejnymi bestsellerami. Nieobecność muzyka na listach przebojów od 1975 r. pozostaje zagadką, jeśli zważyć jego poprzednie autorskie i producenckie sukcesy oraz rzadką umiejętność poruszania się po wszelkich odmianach i nurtach rocka

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When Gran'ma Plays The Banjo/Wake Up	Roy Wood	02.1972	-	-	Harvest HAR 5058	[written by Roy Wood]
Dear Elaine/Song Of Praise	Roy Wood	07.1973	18[8]	-	Harvest HAR 5074	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
Forever/Music To Commit Suicide By	Roy Wood	11.1973	8[13]	-	Harvest HAR 5078	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
Goin' Down The Road/The Premium Bond Theme	Roy Wood	06.1974	13[7]	-	Harvest HAR 5083	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
Oh What A Shame/Bengal Jig	Roy Wood	05.1975	13[7]	-	Jet JET 54	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
Look Thru' The Eyes Of A Fool/Strider	Roy Wood	11.1975	-	-	Jet JET 61	[written by Roy Wood]
Any Old Time Will Do/The Rain Come Down On Everything	Roy Wood	08.1976	-	-	Jet JET 85	[written by Roy Wood]
Keep Your Hands On The Wheel/Giant Footsteps	Roy Wood	11.1978	-	-	Warner Bros. K 17 248	[written by Roy Wood]
(We 're) On The Road Again/Saxmaniacs	Roy Wood	05.1979	-	-	Automatic K 17 359	[written by Roy Wood]
Helicopters Rock City/Givin' Your Heart Away	Roy Wood	11.1960	-	-	Cheapskate CHEAP 6	[written by Roy Wood]
Sing Out The Old, Bring In The New /Watch This Space	Roy Wood	12.1980	-	-	Cheapskate CHEAP 12	[written by Roy Wood]
Down To Zero/Olympic Flyer	Roy Wood	04.1981	-	-	EMI 5203	[written by Roy Wood]
It's Not Easy/Moonriser	Roy Wood	02.1982	-	-	EMI 5261	[written by Roy Wood]
O.T.T/Mystery Song	Roy Wood	04.1982	-	-	Speed SPEED 5	[written by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/ See My Baby Jive / Forever	Roy Wood	11.1984	-	-	Harvest 12 HAR 5173	[written by Roy Wood]
Under Fire/On The Top Of The World	Roy Wood	05.1985	-	-	Legacy LGY 24	[written by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday (live ) /Santa Claus Is Coming To Town	Roy Wood Big Band Live	12.1995	59[2]	-	Woody 001	[written by Roy Wood]
I Wish It Could Be A Wombling Merry Christmas Everyday/Wombling Merry Christmas/Christmas Everyday	Wombles with Roy Wood	12.2000	22[3]	-	Dramatico DRAMSCDS 001	[written by Roy Wood/Batt]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Boulders	Roy Wood	08.1973	15[8]	176[6]	Harvest SHVL 803	[produced by Roy Wood]
The singles	Roy Wood	07.1982	37[6]	-	Speed SPEED 1000	-

​Debbie Taylor

 

Maydie Myles (ur. Maddie Bell Galvin 23 czerwca 1947r) to amerykańska wokalistka soulowa i jazzowa, która zyskała duże uznanie za swoje nagrania w latach 60. i 70-tych XX wieku, kiedy była znana zawodowo jako Debbie Taylor. Jej najbardziej udana płyta „Never Gonna Let Him Know” dotarła na listę przebojów magazynu Billboard w 1969 roku.  

 

Urodziła się jako Maddie Bell Galvin w Norfolk w Wirginii. Jej imię wymawiano „Maydie”, pisownię, którą później przyjęła. Jako małe dziecko śpiewała gospel w kościele swojego ojca, a jako nastolatka podróżowała po całym kraju jako śpiewaczka gospel. Zaczęła występować z trio jazzowym prowadzonym przez jej nauczyciela muzyki w szkole średniej, Reginalda Walkera, a także koncertowała z grupą gospel, która wystąpiła na Światowych Targach w 1965 roku. Ze względu na poglądy religijne swojej rodziny przyjęła pseudonim sceniczny Debbie Taylor, śpiewając w klubach w Norfolk z muzykami R&B, a w 1967 roku widział ją tam Joe Medlin, regionalny łowca talentów dla Decca Records. 

 

 Po tym, jak jej matka podpisała kontrakt z Decca, zezwalający jej na nagrywanie jako Debbie Taylor, zaczęła nagrywać w Royal Studio należącym do Williego Mitchella w Memphis w stanie Tennessee. Jej pierwsza sesja w 1968 roku wyprodukowała utwory „I Get the Blues” i „The Last Laugh Is on The Blues” (Decca 32090), a następnie „Check Yourself” / „Wait Until I'm Gone” (Decca 32259). Napisana przez Isaaca Hayesa i Davida Portera, którzy wyprodukowali niewydaną wersję piosenki Ruby Johnson, wersja Taylora „Check Yourself” osiągnęła 37. miejsce na liście R&B w 1968 roku.   Piosenka, „zapadająca w pamięć ballada o posmaku bluesa”, zawierała „wzbudzający emocje występ” Taylora. 

 

 W marcu 1969 roku zaczęła nagrywać dla nowojorskiej wytwórni GWP założonej przez Gerarda Purcella, która prowadziła swoje sprawy pod adresem 150 East 52nd Street. Jej pierwsza płyta „Never Gonna Let Him Know” (GWP 501) zainaugurowała działalność wytwórni i osiągnęła 18. miejsce na krajowej liście przebojów R&B oraz 86. na liście przebojów pop. Jednak późniejsze wydania na GWP odniosły mniejszy sukces komercyjny. W 1972 roku opuściła wytwórnię. Purcell połączył ją z Terrym Phillipsem i Boo Frazierem w Perception Records i nagrali jej pierwszy album, Comin' Down On You, wyprodukowany przez Davida Jordana, zaaranżowany przez Patricka Adamsa i wydany przez wytwórnię Today.  

 

Jordan wyprodukowała także z nią sesje przy wsparciu MFSB w Filadelfii, które obejmowały singiel „I Have Learned To Do Without You”, napisany wspólnie przez Jordan z J. J. Barnesem i Donem Davisem, wydany przez Polydor Records pod koniec 1973 roku.  Jednak sukces komercyjny wciąż jej umykał. W 1975 roku nagrała z Jordanem w Nowym Jorku „I Don’t Wanna Leave You” z pełnym zespołem i orkiestrą z udziałem Earla Van Dyke’a na klawiszach. Nagranie zostało wydzierżawione firmie Arista Records, a pod koniec 1975 roku singiel osiągnął 32. miejsce na liście R&B i 100. na liście pop. Singiel został również wydany w Wielkiej Brytanii i Europie, ale w gorszej wersji zredagowanej. W późniejszych latach piosenka i jej strona B „Just Don't Pay”, obie napisane przez Jordana, stały się popularne na brytyjskiej scenie Northern Soul. Jednak względne niepowodzenie jej kariery w USA i niechęć do podpisania ekskluzywnego kontraktu z Aristą sprawiły, że Taylor na kilka lat wycofała się z branży muzycznej.

 

  Po krótkotrwałym małżeństwie w latach 70-tych prywatnie była znana jako Maydie Miles. Na początku lat 80-tych przeniosła się do Stamford w stanie Connecticut, a później do pobliskiego Norwalk, gdzie była wokalistką w kilku utworach tanecznych wydanych przez K4B Records w latach 1994–1998.Jako Maydie Myles występowała także ze swoim zespołem w lokalnych klubach, nagrywała sesje radiowe, reklamy i jingle. Wtedy nie było publicznie wiadomo, że wcześniej nagrywała jako Debbie Taylor; miejsce pobytu Debbie Taylor było nieznane

 

 Na początku 2011 roku Maydie Myles samodzielnie wydała jazzową płytę The Ones I Love i ujawniła swoją wcześniejszą karierę jako Debbie Taylor. Spowodowało to znaczne nowe zainteresowanie jej karierą i pod koniec 2011 roku w Wielkiej Brytanii wydano zremiksowaną wersję utworu „Just Don't Pay”. W listopadzie 2013 roku dała jednorazowy występ w Wielkiej Brytanii, do którego bilety były wyprzedane.

​

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never Gonna Let Him Know/Let's Prove Them Wrong	Debbie Taylor	04.1969	-	86[6]	GWP 501	[written by R. Dahrouge, B. Terrell][produced by George Kerr, Paul Robinson]
I Don't Wanna Leave You	Debbie Taylor	01.1976	-	100[1]	Arista 0144	[written by D. Jordan, A. Smith][produced by David Jordan]

Gulcher Records

 Gulcher Records została założona w 1975r w Bloomington w stanie Indiana przez Boba Richerta w 1975 roku.,jako jedna z pierwszych małych niezależnych wytwórni.

 

Uzyskała status legendy wydając pierwszą EP-kę zespołu Gizmos.Większość wydanych przez tę wytwórnię płyt było surowymi,prymitywnymi wydawnictwami spod znaku punk music.Wiele z tych grup uczyło się często grania na instrumentach podczas sesji nagraniowych,stąd wiele nagrań zawiera liczne wpadki.Ale wszystko to składa się też na autentyzm i pewien urok tych nagrań.
 

Póżniejsze nagrania Gulcher charakteryzowała już większa różnorodność stylistyczna.Kilka utworów Gizmos wydano na bootlegach i składankach.

 

                                   Katalog wytwórni: 

Gizmos "Muff Divin / That's Cool/Mean Screen / Chicken Queen" (Gulcher# 1)
Gizmos "Amerika First / Human Garbage Disposal / Ballad of Gizmos/Kiss of the Rat / Pumpin' Playboy / Cave Woman / Regular Dude" (Gulcher# 2)
Panics " I Wanna Kill My Mom/Best Band / Tie Me Up Baby"(Gulcher# 201)
Jetsons "Suicidal Tendencies/Genetically Stupid / Killing" (Gulcher# 202)
MX-80 Sound "Myonga Von Bontee / Boy Trouble Girl Trouble / Tidal Wave/Train to Loveland / You Turn me On / SCP / Till Death Do Us Part"( Gulcher# 3)
Gizmos "Gizmos World Tour / We're Gonna Rumble/Gimme back my Foreskin / Hey Beat Mon!" (Gulcher# 4)
Couger, Johnny "2000 AD / Lou-ser/Hot Man / Kicks" (Gulcher# 5)
Gizmos "Never Mind the Sex Pistols, Here's the Gizmos/" (Gulcher# 6)
Dancing Cigarettes "Puppies in a Sack / Mr. Morse/Pop Doormat / Best Friend" (Gulcher# 7)