Z archiwum...rocka

piątek, 18 listopada 2022

Birdman

Birdman albo Baby (ur. 15 lutego 1969r w Nowym Orleanie w Luizjanie; prawdziwe nazwisko Bryan Williams) to amerykański raper i dyrektor generalny Cash Money Records. Według Forbesa, Birdman jest wart 150 milionów dolarów od 2016 roku, co czyni go czwartym najbogatszym artystą hip-hopowym.

W 1991 roku Bryan Williams wraz ze swoim bratem Ronaldem „Slimem” Williamsem założył Cash Money Records. Nagrania BG, Hot Boyz, Juvenile i wielu innych sprawiły, że wytwórnia stała się jedną z najważniejszych na południu Stanów Zjednoczonych. Własny głos Birdmana został po raz pierwszy usłyszany na albumach Hot Boyz, zanim założył grupę Big Tymers z producentem gotówki Mannie Fresh i wydał z nimi kilka albumów od 1997 roku, które są obecnie uważane za klasyki Dirty South.

Jego pierwszy solowy album Birdman został wydany w 2002 roku i osiągnął 24 miejsce na listach przebojów Billboardu. Później pomógł stworzyć linię butów dla Lugza, był narratorem w grze wideo Midnight Club 3: Dub Edition i pojawił się w filmie Beauty Shop. Jego drugi album, Fast Money, został wydany trzy lata po debiucie i osiągnął 9. miejsce na listach przebojów Billboardu. W 2006 roku współpracował z Lil Waynem przy albumie Like Father, Like Son, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard.

W 2007 roku ukazał się album 5 Star Stunna, który osiągnął 18 miejsce na listach przebojów Billboardu. Singiel Pop Bottles uzyskał platynę w Stanach Zjednoczonych w 2007 roku. W następnym roku wydał The New Cash Money , wspólny album z Brisco i Birdman Jr. (Lil Wayne). Album Priceless został wydany w 2009 roku i osiągnął 33 miejsce na listach przebojów Billboardu. Singiel Always Strapped , wydany w marcu 2009 roku, otrzymał złotą płytę, a singiel Money to Blow, wydany w listopadzie tego samego roku, pokrył się platyną.

W 2010 roku w Wielkiej Brytanii ukazał się singiel Kevina Rudolfa I Made It (Cash Money Heroes), w którym wystąpili Birdman, Jay Sean i Lil Wayne. Na brytyjskich listach przebojów zadebiutował na 37. W 2011 roku Birdman wydał album Bigger Than Life .

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bling Bling	B.G. featuring Big Tymers, Lil Wayne, Juvenile & Turk	09.1999	-	36[19]	Cash Money 156 483	[written by B.G.][produced by Mannie Fresh ][13[24]. R&B; Chart]
Do That	Baby featuring P. Diddy	11.2002	-	33[20]	Cash Money 060079	[21[20]. R&B; Chart]
Bigger Business	Swizz Beatz featuring Birdman, Jadakiss, Cassidy, Snoop Dogg, P. Diddy, Ron Isley and TQ	12.2002	-	-	DreamWorks	[72[8]. R&B; Chart]
What Happened to That Boy	Birdman featuring Clipse	02.2003	-	45[11]	Cash Money 060079	[written by Bryan Williams, Pharrell Williams, Chad Hugo, Terrence Thornton, Gene Thornton][produced by The Neptunes][14[20]. R&B; Chart]
Hell Yeah/In those Jeans	Ginuwine featuring Birdman	02.2003	-	17[20]	Epic 76 881	[written by R. Kelly ][produced by R. Kelly ][16[20]. R&B; Chart]
Too Much for Me	DJ Kayslay featuring Nas, Foxy Brown, Birdman and Ameriie	03.2003	-	-	Columbia	[53[14]. R&B; Chart]
Let's Get Down	Bow Wow featuring Birdman	07.2003	-	14[17]	Columbia 79 928	[written by Shad Moss, Phalon Alexander, Rahman Griffin, Clifford Harris][produced by Jazze Pha ][12[20]. R&B; Chart]
Bounce Back	Juvenile Featuring Baby	05.2004	-	-	Cash Money 002612	[written by B. Thomas, L. Blackmon, T. Gray][produced by Mannie Fresh][85[20]. R&B; Chart]
Shyne on	Birdman	01.2005	-	-	Cash Money 003725	[written by B. Williams, B. Thomas, D. Carter][produced by Mannie Fresh][65[13]. R&B; Chart]
Neck of the Woods	Baby Featuring Lil Wayne	01.2005	-	-	Cash Money 004551	[written by Batman, B. Williams, D. Carter][produced by Batman][71[10]. R&B; Chart]
Stuntin' Like My Daddy	Birdman with Lil Wayne	09.2006	-	21[20]	Cash Money 007305	[platinum-US][written by Birdman, Lil Wayne][produced by T-Mix][7[31]. R&B; Chart]
Tuck Ya Ice	Trick Daddy Feat. Baby	02.2007	-	-	Slip-N-Slide 89999	[written by Brian Williams, Daniel Johnson, Maurice Young][produced by Kane Beatz][90[4]. R&B; Chart]
Pop Bottles	Birdman with Lil Wayne	06.2007	-	38[20]	Cash Money UNIR 21934-1	[platinum-US][written by Brown, W./Carter, D./Diaz, R./Green, S./Morales, S./Phillips, J./Richards, D./Williams, B.][produced by Steve Morales, Raymond "Sarom" Diaz][15[27]. R&B; Chart]
Know What I'm Doin'	Birdman & Lil Wayne Featuring Rick Ross & T-Pain	02.2007	-	-	Cash Money	[written by B. Williams, D. Carter, F. R. Najm, TMIX, W. Roberts][produced by TMIX][58[19]. R&B; Chart]
You Ain't Know	Birdman & Lil Wayne	06.2007	-	-	Cash Money	[produced by Bryan Williams, Dwayne Carter, Ronald Williams][56[20]. R&B; Chart]
100 Million	Birdman featuring DJ Khaled, Rick Ross, Dre, Young Jeezy and Lil Wayne	11.2007	-	118[4]	Cash Money	[written by Bryan Williams, Andre Christopher Lyon, William Leonard Roberts II, Jay Jenkins, Dwayne Carter][produced by Cool and Dre][69[4]. R&B; Chart]
We Takin' Over	DJ Khaled featuring Akon, T.I., Rick Ross, Fat Joe, Birdman, & Lil Wayne	04.2007	-	28	Terror Squad	[platinum-US][written by Aliaune Thiam,Clifford Harris,Jose A. Cartagena,William Roberts,Dwayne Carter,Nathaniel Hills,Khaled Khaled][produced by Danja][26[20]. R&B; Chart]
I'm a G	Lil' Keke featuring Birdman	01.2008	-	-	TF	[75[5]. R&B; Chart]
I Run This	Birdman with Lil Wayne	05.2008	-	110[3]	Cash Money	[written by Bryan Williams, D. Carter][produced by TMIX, Drumma Boy][69[15]. R&B; Chart]
Always Strapped	Birdman with Lil Wayne	03.2009	-	54[17]	Cash Money UNIR-22220-2	[gold-US][written by D. Carter/ B. Williams/R. Cobbs II/][produced by Mr. Beatz][10[29]. R&B; Chart]
Sun Come Up	Glasses Malone Featuring Rick Ross, T-Pain & Birdman	07.2009	-	-	Cash Money	[written by Charles Penniman,Faheem Najm,William Roberts,Bryan Williams][produced by Bigg D][94[4]. R&B; Chart]
Money to Blow	Birdman featuring Drake & Lil Wayne	09.2009	-	26[20]	Cash Money	[platinum-US][written by A.Graham, D. Carter, B. Williams][produced by Drumma Boy][2[31]. R&B; Chart]
Go	Triple C's featuring Birdman and Schife	09.2009	-	-	Maybach	[produced by Schife][85[8]. R&B; Chart]
4 My Town (Play Ball)	Birdman featuring Drake & Lil Wayne	12.2009	-	90[3]	Cash Money	[written by A. Graham, Dwayne Carter,B. Williams,M. Samuels,B. Jaya][produced by Cool and Dre][37[20]. R&B; Chart]
I Made It (Cash Money Heroes)	Kevin Rudolf featuring Birdman, Jay Sean, & Lil Wayne	07.2010	37[4]	21[20]	Cash Money	[platinum-US][written by K. Rudolf, K. Jhooti, B. Williams, D. Carter, J. Skaller][produced by Kevin Rudolf][15. R&B; Chart]
Loyalty	Birdman Featuring Tyga & Lil Wayne	07.2010	-	107[1]	Cash Money	[written by Lil Wayne,Kane Beatz,William Roger Patterson,Tyga,Birdman][produced by Kane Beatz][61[15]. R&B; Chart]
Fire Flame	Birdman Featuring Lil Wayne	12.2010	-	64[10]	Cash Money	[written by Bryan Williams, Dwayne Carter, Rondell Cobbs II][produced by Mr. Beatz, Kill Will][28[20]. R&B; Chart]
Mouth Full of Golds	Gucci Mane Featuring Birdman	03.2011	-	-	Cash Money	[93[1]. R&B; Chart]
I Get Money	Birdman Featuring Lil Wayne, MackMaine & T-Pain	05.2011	-	-	Cash Money	[63[11]. R&B; Chart]
Y.U. Mad	Birdman Featuring Nicki Minaj & Lil Wayne	10.2011	-	68[1]	Cash Money	[written by Bryan Williams,Dwayne Carter,Jeremy Coleman,Todd Tolkoff,Onika Tanya Maraj][produced by JMIKE,Mad Max][46[19]. R&B; Chart]
We'll Be Fine	Drake Featuring Birdman	12.2011	-	89[1]	Cash Money	[written by Bryan Williams,Aubrey Graham,Noah Shebib,Tyler Williams,Anthony Palman][produced by T-Minus,Noah "40" Shebib]
Original	Mystikal Featuring Birdman & Lil Wayne	02.2012	-	-	Cash Money	[80[6]. R&B; Chart]
Ima Boss	Meek Mill Featuring T.I., Birdman, Lil Wayne, DJ Khaled, Rick Ross & Swizz Beatz	02.2012	-	51[2]	Maybach	[written by Robert Williams,William Roberts II,Orlando Tucker][produced by Jahlil Beats][20[26]. R&B; Chart]
Born Stunna	Birdman Featuring Rick Ross	06.2012	-	-	Cash Money	[written by Bryan Williams,William Roberts II,Shamann Cooke][produced by Beat Billionaire][45[17]. R&B; Chart]
Tapout	Rich Gang Featuring Lil Wayne, Birdman, Future, Mack Maine, Nicki Minaj	05.2013	-	44[20]	Cash Money	[gold-US][written by Dwayne Carter ,Nayvadius Wilburn ,Noel Fisher, Onika Tanya Maraj, Jermaine Preyan ,Bryan Williams ,Joshua Luellen, Bryan Simmons][produced by Southside,TM88,Detail][10[20]. R&B; Chart]
We Poppin	YoungBoy Never Broke Again Featuring Birdman	05.2018	-	110[2]	Cash Money	[platinum-US]
Heart & Soul	YoungBoy Never Broke Again & Birdman	12.2021	-	101[6]	Cash Money	[gold-US][29[4]. R&B; Chart]
Black Ball	YoungBoy Never Broke Again & Birdman	01.2022	-	93[1]	Cash Money	[platinum-US][31[8]. R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Birdman	Birdman	11.2002	-	24[20]	Cash Money 060076	[gold-US][produced by Mannie Fresh, The Neptunes, Timbaland, Jermaine Dupri, Swizz Beatz, Jazze Pha]
Fast Money	Birdman	06.2005	-	9[7]	Cash Money 004220	[produced by Mannie Fresh, Deezle]
5 * Stunna	Birdman	12.2007	-	18[13]	Cash Money 0010351	[produced by Ronald "Slim" Williams, Kane Beatz, TMIX, Cool & Dre, Young Yonny, Tommy Gunnz, The Fliptones, Steve Morales, Raymond "Sarom" Diaz StreetRunner, Jim Jonsin, Jason Derulo][3.R&B; Chart]
Pricele$$	Birdman	11.2009	-	33[4]	Cash Money 13090	[produced by Birdman, Slim, Lil Wayne,I.N.F.O., Lil' C, Timbaland, Oddz N Endz, Drumma Boy, T-Minus, T-Pain, DJ Infamous, Boi-1da, Kevin Rudolf.][6.R&B; Chart]

czwartek, 17 listopada 2022

Fatima Mansions

Fatima Mansions, grupa irlandzka. Utworzona w sierpniu 1989r w Dublinie przez Cathala Coughlana, byłego wokalistę zespołu Microdisney. W składzie znaleźli się też: Aindrias O'Gruama - g, ,Hugh Bunker - b, Nick Bagnall - k (z początku funkcję tę pełnił Duke O'Malaithe), Nick Allum - dr.

Już w 1989r związała się z firmą Kitchenware i dla niej nagrała m.in. single Only Losers Take The Bus, Blues For Ceaucescu, Hive, You're A Rose, Evil Man i 1000%, minialbumy Against Nature i Bertie's Brochures oraz albumy Viva Dead Ponies i popularny Valhalla Avenue ; ukazał się też przekrojowy album Come Back My Children , zawierający nagrania z wczesnych singli i z Against Nature. Zaproponowała efektowne, melodyjne piosenki, niekiedy subtelne, stonowane, nastrojowe (np. Wilderness On Time, Bishop Of Babel, Only Losers Take The Bus, Behind The Moon, Long About Now), ale często pełne potężnego, niemal metalowego zgiełku gitar (np. Viva Dead Ponies, County Cork, Lord Jesus, Angel's Delight), czasem zaś ciążące ku stylistyce takich zespołów, jak The Birthday Party, Chrome, The Fall czy Ministry (np. Perfumes Of Paradise, Evil Man, 1000%).

Pełne jadu teksty dotyczyły ważkich problemów społecznych Wielkiej Brytanii, ale i całego współczesnego świata. Najwięcej komentarzy wywołał sarkastyczny Blues For Ceaucescu, przyrównujący thatcheryzm do totalitarnych rządów Ceaucescu w Rumunii. Dyskutowano też song Bertie's Brochures, nawiązujący do znanej sprawy omyłkowego uwięzienia irlandzkiego pisarza pod zarzutem terroryzmu. Szeroki oddźwięk społeczny miała też piosenka Viva! Dead Ponies - oskarżenie Brytyjczyków o antysemityzm. Oprócz własnych utworów grupa przedstawiła przeróbki kompozycji tak różnych, jak Lady Godiva's Daughter The Velvet Underground, Shiny Shiny People R.E.M (z własnym tekstem), Long About Now Scotta Walkera i The Great Valerio Richarda Thompsona. Wyrazem uznania dla formacji było zaproszenie jej w 1992 do udziału w europejskim Zoo TV Tour zespołu U2.
W 1991r ,Coughlan nie rezygnując z kierowania The Fatima Mansions, założył inną grupę - Bubonique, która nagrała m.in. single Screw i Summer The First Time oraz album „20 Golden Showers" (Kitchenware, 1993; m.in. wspólne nagrania z irlandzkim komikiem Seanem Hughesem). W 1993 napisał muzykę do scenicznej adaptacji książki Na wspak Jorisa Karla Huysmansa na zamówienie londyńskiego Man In The Moon Theatre.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Evil Man	Fatima Mansions	05.1992	59[1]	-	Radioactive SKX 56	[written by Cathal Coughlan][produced by Ralph Jezzard]
1000%	Fatima Mansions	08.1992	61[3]	-	Radioactive SKX 59	[written by Cathal Coughlan][produced by Cathal Coughlan, Ralph Jezzard]
Theme From M.A.S.H. / Everything I Do	Manic Street Preachers /Fatima Mansions	09.1992	7[6]	-	Columbia 6583827	[written by Johnny Mandel,Mike Altman][produced by Manic Street Preachers]
The Loyaliser	Fatima Mansions	08.1994	58[2]	-	Kitchenware SKCD 67	[written by Cathal Coughlan][produced by Jerry Harrison]
Nite Flights	Fatima Mansions	05.1992	59[1]	-	Kitchenware SKCD 68	[written by Cathal Coughlan][produced by Jerry Harrison, Ralph Jezzard]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Valhalla Avenue	Fatima Mansions	06.1992	52[1]	-	Radioactive KWCD 18	[produced by Ralph Jezzard, Victor Van Vugt, Cathal Coughlan]

Fair Weather

Walijski kwintet, który rozpoczął działalność na zgliszczach popowej grupy Amen Corner. W jego składzie znaleźli się: Andy Fairweather-Low (ur. 2.08.1950 r. w Ystrad Mynach, Hengoed w Walii; gitara, śpiew), Neil Jones (gitara), Blue Weaver (instr. klawiszowe), Clive Taylor (bas) i Dennis Bryon (perkusja).

Mimo że muzycy od początku postanowili ruszyć w zdecydowanie bardziej progresywnym kierunku, w lipcu 1970 r. dotarli do 6. miejsca brytyjskiej listy przebojów wraz z utworem „Natural Sinner”. W konsekwencji nie byli w stanie pozbyć się etykietki „nastoletniej kapeli” i zdegustowani szybko zakończyli działalność. Blue Weaver został później uznanym muzykiem sesyjnym i współpracował z tak różnymi wykonawcami, jak m.in. The Strawbs, Bee Gees i Pet Shop Boys. Andy Fairweather-Low poświęcił się karierze solowej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Natural Sinner/Haven't I Tried (To Be A Good Man)	Fair Weather	07.1970	6[12]	-	RCA Victor RCA 1977	[written by Andy Fairweather Low][produced by Andy Fairweather Low]

Jay Ferguson

John Arden „Jay” Ferguson (urodzony 10 maja 1947r w Burbank w stanie Kalifornia) amerykański muzyk rockowy i popowy.Były wokalista progresywnego zespołu Spirit i hardrockowego kwartetu Jo Jo Gunne.

Dorastał w dzielnicach Van Nuys i Canoga Park w Los Angeles. W wieku 12 lat rodzice Fergusona wspierali jego zdolności muzyczne lekcjami gry na pianinie klasycznym. Kiedy miał 16 lat, zainteresowanie Fergusona przeniosło się na banjo. Wraz ze swoim bratem Tomem, znakomitym skrzypkiem, założył grupę bluegrass o nazwie The Oat Hill Stump Straddlers, w skład której wchodzili Michael Fondiler i Steve Fondiler. Ferguson był także członkiem lokalnych zespołów garażowych Western Union i The Red Roosters, podobnie jak Michael Fondiler. Pracował również w niepełnym wymiarze godzin w różnych momentach jako woźny teatralny i asystent architekta swojego ojca Johna Fergusona, uczył gry na fortepianie w sklepie muzycznym i studiował na UCLA po ukończeniu szkoły średniej.

Zespół Spirit został założony w połowie lat 60-tych. Wielu ówczesnych muzyków wymieniało The Beatles i ich muzykę jako wpływ, a Ferguson nie był wyjątkiem. Po ponownym połączeniu się z długoletnimi przyjaciółmi muzykami, Randym California i ojczymem z Kalifornii, Edem Cassidy, którzy wraz z Markiem Andesem i Johnem Locke'em tworzyli zespół Red Roosters - Ferguson dołączył do nich, tworząc inspirowaną jazzem grupę rockową, która pierwotnie nosiła nazwę Spirits Rebellious, po przyjściu Khalila Gibrana. Przy ogólnym konsensusie, że pseudonim był zbyt długi, później skrócili nazwę do Spirit. Ferguson był ostatnim członkiem, który dołączył do zespołu i znalazł się na stanowisku głównego wokalisty i perkusisty. Ferguson dzielił obowiązki śpiewania i pisania piosenek z Californią, pisząc większość piosenek na ich pierwszy album . Spirit zaczął grać w różnych klubach nocnych i na koncertach w okolicach Los Angeles, zwłaszcza w klubach wzdłuż Sunset Strip, w tym w Whiskey a Go Go. Na jednym z takich pokazów francuski producent filmowy Jacques Demy zobaczył występ Spirit i zdecydował, że chce ich w swoim następnym filmie. Doprowadziło to do epizodycznej roli zespołu i krótkiego przemówienia, w którym Ferguson zagrał postać luźno opartą na sobie w filmie Model Shop. Spirit dostarczył również znaczną część instrumentalnej ścieżki dźwiękowej. Zespół wyruszył w trasę koncertową i nagrał kilka albumów.

Ferguson i Mark Andes postanowili opuścić Spirit w 1971 roku i założyć własny zespół. Ferguson był głównym autorem tekstów Jo Jo Gunne (napisał praktycznie cały materiał) i jedynym głównym wokalistą. Jo Jo Gunne stał się drugim artystą z podpisanym kontraktem z nową wytwórnią Asylum Records. Zespół zdobył umiarkowany hit singlem „Run, Run, Run” z ich debiutanckiego albumu (1972). Po nagraniu pierwszej płyty i zakończeniu niektórych tras koncertowych Mark Andes zdecydował się odejść i dołączyć do zespołu, który później stał się Firefall, a jego brat Matt został z Jo Jo Gunne. Jimmie Randall, basista z Austin w Teksasie, został zatrudniony na miejsce Marka. Jo Jo Gunne koncertował w całych Stanach Zjednoczonych i Europie przez następne trzy lata i nagrał trzy kolejne albumy, Bite Down Hard (1973), Jumpin 'The Gunne (1974) i Where's The Show (1975). Matt Andes opuścił zespół po trzecim albumie i został tymczasowo zastąpiony przez Star Donaldsona na gitarze prowadzącej, a później Johna Staehely'ego. Po czterech latach istnienia grupa rozpadła się w połowie lat 70-tych.

Ferguson wziął półtora roku przerwy na odpoczynek, dopóki producent muzyczny Bill Szymczyk nie poprosił Fergusona, aby przyjechał do jego studia nagraniowego Coconut Grove w Miami. Ferguson nagrał trzy albumy studyjne i limitowany album koncertowy dla Asylum. Zarządzany przez Martina Pichinsona, zdobył pierwszą dziesiątkę hitem z utworem tytułowym na swoim drugim solowym albumie, Thunder Island (1978), który zajął 9. miejsce w Stanach Zjednoczonych. Kolejnym pomniejszym hitem był „Shakedown Cruise” (nr 31) z jego ostatniego albumu Asylum, Real Life Ain't This Way. Po zakończeniu kontraktu nagraniowego dla Asylum Ferguson zmienił wytwórnie płytowe i nagrał dwa kolejne solowe albumy dla Capitol Records.

W 1982 roku, po swoim szóstym i ostatnim solowym albumie, White Noise, Ferguson postanowił zostać kompozytorem ścieżki dźwiękowej do filmów i telewizji. Do tej pory napisał muzykę do ponad 15 filmów fabularnych i wielu programów telewizyjnych. Jego najbardziej rozpoznawalną kompozycją jako muzyka telewizyjnego i filmowego jest motyw przewodni The Office w wersji NBC-TV, za którą w 2007 roku otrzymał nagrodę Film & TV Music Award za najlepszą muzykę do komediowego programu telewizyjnego. Jest kompozytorem „Pictures of You” ze ścieżki dźwiękowej do The Terminator i całej ścieżki dźwiękowej do A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child i Bad Dreams, odcinek Tales From The Crypt „Forever Ambergris”, a także Tremors 2: Aftershock i Tremors 4: The Legend Begins. Ferguson jest także obecnym kompozytorem ścieżki dźwiękowej do NCIS: Los Angeles , zastępując oryginalnego kompozytora Jamesa S. Levine'a w połowie pierwszego sezonu muzyką Fergusona, która zadebiutowała w odcinku pierwszego sezonu, „ Chinatown ”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thunder Island/Magic Moment	Jay Ferguson	12.1977	-	9[21]	Asylum 45444	[written by J. Ferguson][produced by Bill Szymczyk]
Shakedown Cruise/City Of The Angels	Jay Ferguson	05.1979	-	31[14]	Asylum 46041	[written by J. Ferguson][produced by Jay Ferguson, Ed Mashal]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thunder Island	Jay Ferguson	03.1978	-	72[12]	Asylum 1115	[produced by Bill Szymczyk, Ed Mashal]
Real Life Ain't This Way	Jay Ferguson	04.1979	-	86[16]	Asylum 158	[produced by Ed "Radar" Mashal, Jay Ferguson]
White Noise	Jay Ferguson	04.1982	-	178[5]	Capitol 12 196	[produced by Jay Ferguson, Michael Verdick]

Felony

Felony był amerykańskim zespołem new wave i rockowym założonym w Los Angeles w Kalifornii na początku lat 70-tych przez braci Jeffreya Scotta Spry'ego (główny wokal), Josepha Anthony'ego Spry'ego (gitara i wokal), braci Danny'ego Sandsa (fortepian i instrumenty klawiszowe) i Steve'a Sandsa. (inżynier dźwięku).

Po pewnym czasie grania koncertów i nawiązywania kontaktów biznesowych na scenie Los Angeles, Felony pojawił się w horrorze klasy B Graduation Day (1981), grając swoją piosenkę „Gangsters of Rock”. Wkrótce potem podpisali kontrakt z producentami i menedżerami Donem Rubinem, dawniej z popowej grupy The Ivy Three i Artie Kornfeldem. Występy na żywo zmiksowane przez inżyniera dźwięku Steve'a Sandsa, który jest również uznawany za drugiego inżyniera na debiutanckim albumie „The Fanatic” Podczas fazy rozwojowej Felony, Jeffrey Spry opuścił zespół na krótko, by zostać wokalistą z legendami Detroit Proto-Punk/Hard rocka, Ronem Ashetonem (z Iggy & The Stooges) i Dennisem „Machine Gun” Thompsonem (z The MC5) w krótkotrwałej supergrupie (z siedzibą w Los Angeles), która nazywała się „The New Order” (poprzedzająca angielską grupę nowofalową o tej samej nazwie).

Szybko wrócił do Felony i kontynuował pracę ze swoim bratem Joe i innymi członkami zespołu. Felony wszedł do studia i pojawił się z singlem „The Fanatic”, który stał się hitem w stacji radiowej KROQ-FM w Los Angeles z pomocą dyrektora programowego Ricka Carrolla. Piosenka osiągnęła 42. miejsce na liście Billboard Hot 100 na początku 1983 roku. Stał się kluczowym utworem w rozwoju formatu radiowego Modern Rock. „The Fanatic” znalazł się na wpływowej ścieżce dźwiękowej Valley Girl z 1983 roku, która zawierała także utwór „I Melt With You” zespołu Modern English. Felony wykonał również ten utwór na American Bandstand. Teledysk „The Fanatic” został nakręcony w Hollywood w Kalifornii w 1983 roku i wyemitowany w MTV. Wideo Fanatic zawiera występ Jeffreya Spry'ego z jego pierwszą żoną, aktorką SAG, Lucrecią Saritą Russo. Zespół, w skład którego teraz wchodzili Jeffrey na wokalu, Joe na gitarze, Danny Sands na pianinie / klawiszach, Louis Ruiz na basie i Arty Blea na perkusji, nagrał swój pierwszy pełnometrażowy album, również zatytułowany The Fanatic, który został wydany w 1983 roku w Scotti Brothers Records z dystrybucją przez CBS Records. Zawierał singiel i dziewięć innych utworów, które pomogły zdefiniować modne, ale nigdy nie wielkie, power-popowe brzmienie nowej fali wczesnych lat 80-tych.

Drugim singlem Felony'ego był „The Pied Piper” z 1983 roku, który producent Kornfeld napisał ze Stevem Duboffem w latach 60-tych i który był hitem dla Crispian St. Peters i Cher. „Kristine” The Fanatic był także singlem w 1983 roku. Zespół nagrał piosenki, w tym „All the King's Horses” i „She's My Little Girl”, na drugi album dla Scotti Brothers, który nigdy się nie zmaterializował. Oryginalna chemia nigdy nie została przywrócona, a w 1985 roku EM-HI wydało drugi album Felony , The Vigilante, który zawierał bardziej tradycyjne rockowe brzmienie. Utwór tytułowy był często słuchany w radiu i zajął drugie miejsce na liście KROQ Top 106,7 Countdown w 1985 roku.

Ostatni album Felony, In the Name of Rock-n-Roll, został sfinansowany z własnych środków i wyprodukowany przez Joe i Rona Merensteinów. Negocjacje między Felony a wytwórnią płytową w sprawie wydania tego utworu utknęły w martwym punkcie z powodu niechęci wytwórni do uznania Joe za produkcję. Zespół się rozpadł, a bracia Spry poszli własną drogą, każdy pracując nad nowymi projektami. Jeffrey Scott Spry popełnił samobójstwo 9 marca 1992 r. 10 marca 1992 roku ukazało się ponowne wydanie Fanatic. Joe założył swój najnowszy zespół, Kanawormz, z basistą Johnem Avilą z Oingo Boingo, z popiołów Felony. Wspierający członkowie Kanawormz zmieniali się na przestrzeni lat, ale Joe nadal tworzy muzykę i obecnie pracuje nad piątą płytą CD, która ma się ukazać pod koniec 2023 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Fanatic/The Girl Ain't Straight	Felony	02.1983	-	42[12]	Rock 'N' Roll 03497	[written by J. Spry, C. J. Spry, A. Blea, D. Sands, L. Ruiz][produced by Don Rubin, Felony, Artie Kornfeld]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Fanatic	Felony	03.1983	-	185[5]	Rock 'N' Roll 38 453	[produced by Artie Kornfeld, Don Rubin]

Date Records

Date Records była pod-wytwórnią Columbia Records, która miała dwa różne wcielenia. Pierwszym wcieleniem była krótkotrwała wytwórnia rockabilly z 1958 roku, która obejmowała wydawnictwa Billy'ego „Crash” Craddocka. Bardziej znaczące wcielenie zostało ponownie uruchomione w lutym 1966 roku przez dyrektora branży Toma Noonana.

Wytwórnia została ponownie uruchomiona, aby promować nabyte i niezależnie wyprodukowane nagrania Columbii, w przeciwieństwie do własnych produkcji Columbii. Zespoły, które odniosły największy sukces w wytwórni Date, to Peaches & Herb i the Zombies.

Wytwórnia została rozwiązana w 1970 roku, z wyjątkiem jeszcze jednego singla („I'll Close the Door Behind Me” Pooh, anglojęzycznej wersji „Tanta Voglia Di Lei”), który został wydany na początku 1972 roku. Artyści Date zostali przeniesieni do wytwórni Columbia lub Epic z większością reedycji materiału Date w Epic. Sony Music Entertainment jest teraz właścicielem katalogu Date, którym zarządza Legacy Recordings.

   
          Single na listach przebojów
  
 Let' s fall in love/We're is this thing together	Peaches & Herb	12.1966	 21.US
Close your eyes/I will watch over you	Peaches & Herb	03.1967	 	8.US
For your love/I need your love so desperately	Peaches & Herb	06.1967	 20.US
Love is strange/It's true i love you	Peaches & Herb	09.1967	 13.US
Two little kids/We've got to love one another	Peaches & Herb	12.1967	 31.US
The ten commandements of love/What a lovely way [To say goodnight]	Peaches & Herb	02.1968 55.US
United/Thank you	Peaches & Herb	05.1968	 	46.US
Let' s make a promise/Me and you	Peaches & Herb	11.1968	 75.US
So true/We've got to love one another	The Sweethearts Of Soul Peaches & Herb	01.1969	 126.US
When he touches me [Nothing else matters]/Thank you	Peaches & Herb	03.1969	 49.US
Let me the be one/I need your love so desperately	Peaches & Herb	08.1969	 74.US
It's just a game,love/Satisfy my hunger	Peaches & Herb	05.1970 110.US
A Symphony For Susan/Love Is The Light	Arbors	10.1966	 51.US
Graduation Day/I Win The Whole Wide World	Arbors	06.1967	 59.US
The Letter/Most Of All	Arbors	02.1969	 20.US
I Can't Quit Her / For Emily, Whenever I May Find Her/Lovin' Tonight (Maybe Tonight)	Arbors	05.1969 67.US
Just Let It Happen/Dreamer Girl	Arbors	02.1966	 	113.US 
Time Of The Season / Imagine The Swan  The Zombies 	02.1969 3.US

  
  Albumy na listach przebojów
  
A Symphony for Susan   Arbors [1966]   144.US  
Let's Fall in Love   Peaches & Herb [1967]  30.US  
For Your Love   Peaches & Herb [1967]  135.US  
Peaches and Herb's Greatest Hits   Peaches & Herb [1968]  187.US  
Odessey & Oracle   Zombies [2/69]  95.US

środa, 16 listopada 2022

Darrow Fletcher

Cudowne dziecko, Darrow Fletcher zaczął śpiewać, gdy miał sześć lat. Wszyscy wróżyli gwiazdorstwo młodemu piosenkarzowi, który nie miał w sobie nic nieśmiałego. Swoją pierwszą płytę nagrał będąc jeszcze uczniem Hirsch High School; później uczęszczał do South Shore. Jak na ironię, piosenka okazała się jego najpopularniejszym nagraniem. „The Pain Gets a Little Deeper” był szorstką piosenką dla 14-latka, a przynajmniej tak można by pomyśleć, ale Fletcher zaśpiewał ją, jakby właśnie przeszedł przez powalający rozwód. Podróże zaprowadziły go do słynnego obwodu chitlin, gdzie dzielił się rachunkami z innymi gorącymi artystami. Występował w wielu programach telewizyjnych, nie dużych, takich jak Dick Clark, ale mniejszych programach soulowych, takich jak World of Soul Kena Hawkinsa w Cleveland w stanie Ohio i Soul Train, kiedy miał siedzibę w Chicago.

Co najmniej trzy kolejne single w Groovy Records nie zbliżyły się do minimalnego sukcesu jego debiutu; wielokrotnie zmieniał wytwórnie, ale sprzedaż nigdy nie była duża. Nagrał jednak kilka singli; „Sitting There That Night” był hitem w Chicago, ale nigdy nie dotarł daleko poza granice miasta, ze względu na mały budżet Jacklyn Records. Nagrał „What Good Am Without You” (1968) dla tej samej wytwórni z tymi samymi wynikami. Wielkomiejski styl życia w Chicago, w połączeniu z lokalnymi sukcesami, zapewnił mu wspaniałe występy w Regal Theatre z takimi gwiazdami jak Stevie Wonder, Jimmy Ruffin, B.B. King, The Radiants i inni. Jego „The Way of a Man” zrobił dużą rotację w CKLW (Detroit/Windsor), zajmując wysokie miejsce w rankingu Top 20 stacji.

Popychany i zarządzany przez ojca Fletcher próbował, ale nigdy nie podpisał kontraktu z wytwórnią z głębokim budżetem. Wydał dwa wydawnictwa w Revue Records, które przeszły zupełnie niezauważone wszędzie poza domem Fletchera. W 1970 roku „Dolly Baby”/ „What Is This” ukazał się w Uni Records, ale nie zrobiło hałasu. „Now Is the Time for Love” ukazał się w Genna Records, kolejnym karzełku.

Po jakimś czasie Fletcher porzucił marzenie. Kompilacja Darrowa Fletchera nie jest dostępna na rynku i pomimo wszystkich swoich nagrań, nigdy nie nagrał albumu. Niektóre z jego piosenek można od czasu do czasu znaleźć na stronach internetowych Northern Soul, które można odtwarzać za pośrednictwem Real Audio. Niektóre wybrane kawałki znajdują się na różnych kompilacjach Northern soul, głównie importowanych, co może być trudne do zdobycia w Stanach. Inne godne uwagi nagrania to „What Have I Got”, „I Gotta Know Why”, „My Judgement Day”, „Gotta Draw the Line” i „My Young Misery”, kontynuacja „The Pain Gets a Little Deeper”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Pain Gets A Little Deeper/My Judgement Day	Darrow Fletcher	01.1966	-	89[3]	Groovy 3001	[written by T. Daniels, D. Fletcher][23[7].R&B Chart]
I Think I'm Gonna Write A Song/Sitting There That Night	Darrow Fletcher	03.1970	-	-	Congress 6011	[written by D. Mancha][produced by D. Mancha][47[3].R&B Chart]
We've Got To Get An Understanding/This Time (I'll Be The Fool)	Darrow Fletcher	03.1976	-	-	Crossover 983	[written by J. Webster, D. Fletcher][produced by Joel Webster, Eddie Langford][99[3].R&B Chart]

Wade Flemons

Wade Herbert Flemons (ur. 25 września 1940r - zm. 13 października 1993r) był amerykańskim wokalistą soulowym. Urodził się w Coffeyville w stanie Kansas jako syn Samuela i Kathyrine Flemons. Jego ojciec był pastorem, który wprowadził go w świat muzyki gospel. Po tym, jak małżeństwo jego rodziców zakończyło się rozwodem, Wade przeniósł się do Battle Creek w stanie Michigan, gdzie mieszkała jego matka, w 1955 roku. Flemons, absolwent Battle Creek Central High School, zaczął nagrywać utwory solowe w 1958 roku.

Miał zaledwie 17 lat, kiedy wydał swoją pierwszą popową piosenkę „Here I Stand”, którą napisał i nagrał ze swoim zespołem The New Comers. Podpisał kontrakt z Vee-Jay Records z siedzibą w Chicago; „Here I Stand” był regionalnym hitem i osiągnął 80. miejsce na liście Hot 100. To przyniosło mu pojawienie się na American Bandstand w 1958 roku, a także pojawienie się w Alan Freed Show.

Kolejne wydawnictwa nie stały się jednak hitami, a Flemons zaczął pracować sesyjnie w studiach nagraniowych w Chicago, a także pisać komercyjne jingle; jednym z jego partnerów pisarskich był Maurice White, późniejszy założyciel Earth, Wind & Fire. Flemons zyskał reputację płodnego autora tekstów: w swojej karierze napisał aż 200 piosenek dla siebie i innych muzyków. Po rozwinięciu dobrych relacji pisarskich z Maurice'em White'em, w 1969 roku został poproszony o dołączenie do zespołu White'a o nazwie The Salty Peppers. Następnie Flemons dołączył do White'a w jego kolejnym przedsięwzięciu, pracując jako wokalista w popowym zespole Earth, Wind & Fire w latach 1971-1972.

Niektóre piosenki Flemonsa z dala od grupy są nadal odradzane, zwłaszcza w przypadku ruchu Northern soul w w Wielkiej Brytanii, zwłaszcza „That Other Place” i „Jeanette”, nagrane w 1968 roku.

Flemons ożenił się w 1980 roku; on i jego żona Brenda mieli córkę i trzech synów. Zmarł na raka w Battle Creek w stanie Michigan w wieku 53 lat. Weteran armii Stanów Zjednoczonych, który służył w wojnie w Wietnamie, został pochowany na Cmentarzu Narodowym Fort Custer w Augusta w stanie Michigan. Jeden z jego synów, Brian Wade Flemons, poszedł w ślady ojca i również został muzykiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Here I Stand/My Baby Likes To Rock	Wade Flemons And The Newcomers	12.1958	-	80[5]	Vee Jay VJ 295	[written by W. Flemons][19[12].R&B Chart]
Slow Motion/Walking By The River	Wade Flemons	07.1959	-	101[4]	Vee Jay VJ 321	[written by O. Blackwell]
What's Happening/Good Nite, It's Time To Go	Wade Flemons	02.1960	-	94[2]	Vee Jay VJ 335	[written by W. Bisson]
Easy Lovin'/Woops Now	Wade Flemons	04.1960	-	70[4]	Vee Jay VJ 344	[written by J. Stone][10[3].R&B Chart]
Please Send Me Someone To Love/Keep On Loving Me	Wade Flemons	09.1961	-	-	Vee Jay VJ 389	[written by P. Mayfield][20[4].R&B Chart]

Firelight

Firelight - maltański zespół muzyczny założony w 2013 roku, reprezentant Malty podczas 59. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2014 roku.

Zespół Firelight powstał w 2013 roku z inicjatywy wokalisty i kompozytora Richarda Edwardsa Micallefa, który gra także na instrumentach perkusyjnych, gitarze akustycznej i cymbałach appallaskich. W skład formacji weszła jego siostra, Michelle Mifsud (grająca na fortepianie), dwaj bracia - chórzysta Wayne William i gitarzysta Daniel Micallef, a także kontrabasista Tony Polidano oraz Leslie Decesare grający na perkusji i harmonijce ustnej.

W listopadzie 2013 roku zespół zgłosił się do udziału w maltańskich eliminacjach do 59. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Coming Home”, który został zakwalifikowany do stawki półfinałowej jako jedna z dwudziestu propozycji wyłonionych spośród 210 kandydatur nadesłanych do siedziby stacji. Na początku lutego grupa wystąpiła w półfinale selekcji i awansowała do finału, ostatecznie zajmując w nim pierwsze miejsce, zostając tym samym reprezentantem Malty podczas Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w 2014 roku w Kopenhadze.

W maju Firelight otworzył stawkę półfinałową drugiego półfinału Konkursu Piosenki Eurowizji, kwalifikując się do finału z dziewiątego miejsca. Podczas koncertu finałowego widowiska, który odbył się 10 maja, zespół zajął 23. miejsce, zdobywając łącznie 32 punkty. Po opublikowaniu szczegółowych wyników głosowania telewidzów i krajowych komisji jurorskich okazało się, że maltańska propozycja uplasowała się na szóstym miejscu rankingu jurorskiego oraz na 24. lokacie w głosowaniu widzów, zdobywając tym samym jedne z najbardziej rozbieżnych rezultatów spośród wszystkich reprezentantów w konkursie, podobnie jak duet Donatan i Cleo z Polski, którzy zostali ocenieni znacznie lepiej przez publiczność niż sędziów (23. miejsce).

Pod koniec września tego samego roku zespół wydał swoją debiutancką płytę studyjną zatytułowaną Backdrop of Life, którą promowały single „Coming Home” i „Talk Dirty”. W listopadzie formacja wystąpiła jako muzyczny gość specjalny krajowych eliminacji do 60. Konkursu Piosenki Eurowizji, natomiast w grudniu opublikowała pierwszą w dorobku świąteczną piosenkę - „Christmas Day”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Coming Home	Firelight	05.2014	82[1]	-	UMC DK2DY 1400050	[written by Richard Micallef]

Fireman

The Fireman to nazwa projektu muzyków Paula McCartneya i Youth, aka Martin Glover. Ideą nadania imienia The Fireman jest to, że ojciec Paula McCartneya był strażakiem pomocniczym podczas II wojny światowej.

Na początku października 1992 roku w Hog Hill Mill w studiu nagraniowym Paula McCartneya w Sussex rozpoczęły się prace nad pierwszym albumem Strawberries Oceans Ships Forest, gdzie Youth przygotował próbki i nowe miksy utworów z albumu Off the Ground z inżynierem dźwięku Chrisem Potterem i programistą Mattem Austinem, wyprodukował, a następnie wykorzystano wypowiedziane słowa z piosenek The Broadcast i Reception, zarówno z albumu Wings Back to the Egg, jak i „Mellotron Loops”. Paul McCartney grał na akustycznym basie, flecie i banjo, który był również używany do miksów. Po czterech dniach album został ukończony 11 października 1992 roku i wydany 15 listopada 1993 roku pod pseudonimem The Fireman.

W lutym 1998 roku Paul McCartney wrócił z Youth do Hog Hill Mill Studio i ukończył kolejny album, Rushes nagrano nowo skomponowane piosenki, które są zasadniczo atmosferyczną muzyką instrumentalną. Album został wydany 21 września 1998 roku. 2 października 1998 roku The Fireman wystąpił w masce w Abbey Road Studios (Studio 1) i zaprezentował na żywo miksy pięciu piosenek z ich albumu Rushes, dodając dodatkowe instrumenty i wokale. Występ był transmitowany na stronie The Fireman.

21 sierpnia 2000 roku Paul McCartney wydał eksperymentalny album Liverpool Sound Collage, który składa się z kolaży dźwiękowych zebranych przez McCartneya z różnych nagrań dźwiękowych. Youth był odpowiedzialny za kolaż dźwiękowy Real Gone Dub Made in Manifest in the Vortex of the Eternal Now, który jest również wymieniony na albumie jako artysta obok Paula McCartneya, The Beatles i Super Furry Animals. Od grudnia 2007 do czerwca 2008 Paul McCartney i Youth nagrali swój trzeci album w ciągu 13 dni w Hog Hill Mill Studios. Album Electric Arguments na początku nagrań nie miał koncepcji, dlatego dopiero w trakcie prac zdecydowano się wyposażyć utwory instrumentalne w wokale, tak że gotowy album trudno odróżnić od konwencjonalnego albumu studyjnego Paula McCartneya, ze względu na mniej piosenek eksperymentalnych, utwory Sing the Changes i Highway były również grane podczas trasy koncertowej Paula McCartneya w 2009 roku.

Podczas promocji wydania albumu Electric Arguments ujawniono tożsamość The Fireman i wspomniano, że za pseudonimem stoją Paul McCartney i Youth. Piosenka Sing the Changes znajduje się również na składance McCartneya Pure McCartney , wydanej w 2016 roku. 17 czerwca 2013 roku ukazała się poprzednia ostatnia współpraca McCartneya i Youth, singiel Out of Sight został wydany pod nazwą artysty The Bloody Beetroots feat. Paul McCartney & Youth, ponownie śpiewa McCartney.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Electric Arguments	Fireman	12.2008	79[1]	-	One Little Indian TPLP 1003CD	[produced by The Fireman]

Red Garland

Właśc. William M. Garland, ur. 13.05.1923 w Dallas w stanie Teksas (USA), zm. 23.04.1984.
Garland zdecydował się na grę na fortepianie dość późno, po wcześniejszej nauce na instrumentach stroikowych. Choć początkowo pozostawał pod wpływem pianistów mainstremowych, pod koniec lat 40. wybrał bebop i akompaniował m.in. Charliemu Parkerowi i Fatsowi Navarro. Nie przestawał też współpracować z przedstawicielami poprzedniej epoki, wyśmienitymi saksofonistami ery swingu: Colemanem Hawkinsem oraz Benem Websterem.

W 1955r dołączył na trzy lata do modern jazzowego kwintetu Milesa Davisa. Przez następne 10 lat prowadził własne trio, z którym dokonał wielu historycznych nagrań, ale w 1968 wypadł z obiegu, gdy przeniósł się do Teksasu. Pod koniec następnej dekady wrócił na estradę i do studia i coraz częściej postrzegany był jako solista: nie grał nazbyt ekspansywnie, lepiej się czuł w bardziej lirycznej stylistyce. W historii jazzu zapisał się przede wszystkim jako członek wybornej sekcji rytmicznej, z Paulem Chambersem i Phillym Joe Jonesem, należącej m.in. do jednej najlepszych grup Davisa, gdzie jego wyrafinowana technika oraz stosowanie akordów substytutowych i blokowych stały się wzorem dla wielu współczesnych pianistów.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crossings	Red Garland	.1978	-	44.Jazz Albums	Galaxy GXY 5106	-
Red Alert	Red Garland	.1978	-	35.Jazz Album	Galaxy GXY-5109	-
Equinox	Red Garland	.1979	-	28.Jazz Album	Galaxy GXY-5115	-
Saying Something	Red Garland	.1979	-	46.Jazz Album	Fantasy/Prestige 24090	-

Rocco Granata

Rocco Granata (ur. 16 sierpnia 1938) to belgijski piosenkarz, muzyk i harmonista.
Granata urodził się w Figline Vegliaturo, Kalabria, południowe Włochy, ale jego rodzice wyemigrował do Belgii, gdy miał dziesięć lat. Ojciec Rocco był górnikiem w kopalni węgla kamiennego. Piosenki "Manuela" i "Marina" w 1959 roku stały się międzynarodowym hitem w Belgii jak również w całej Europie oraz w Ameryce.

W 1989 roku taneczny remix Marina ponownie przekroczył granice Belgii jak również Włoch i Niemiec.
W marcu 2000 roku został uhonorowany ZAMU Lifetime Achievement Award przez belgijski przemysł muzyczny.
Granata wydał około 65 albumów w ciągu swojej kariery.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Marina / Manuela	Rocco Granata	11.1959	-	31[11]	Laurie 3041	[written by Rocco Granata][produced by Rocco Granata]

Roger Glover

Urodził się 30.11.1945 roku w Brecon w hrabstwie Powys, Walia. Profesjonalną karierę muzyczną gitarzysty basowego rozpoczął w momencie, kiedy jego własna grupa The Madisons połączyła się z podobnie grającymi The Lightnings, aby stworzyć Episode Six.

W latach 1966-69 ta popularna formacja wydała dziewięć singli, ale eklektyczne zainteresowania jej członków - harmonijny pop, muzyka "środka" i gra stylizowana na rock progresywny - groziły komercyjnym impasem. W związku z tym sfrustrowany Glover oraz wokalista Ian Gillan przyjęli propozycję dołączenia się do Deep Purple, gdzie zdobyli ogromną międzynarodową sławę.

Nieporozumienia z gitarzystą Ritchiem Blackmore'em doprowadziły jednak do wyrzucenia Glovera z grupy w 1973 r., chociaż nominalnie pozostał on szefem repertuarowym wytwórni Purple Records należącej do zespołu. Nieco później Glover rozpoczął udaną karierę producenta i muzyka sesyjnego, pracując z Nazareth, Status Quo, Judas Priest i Rorym Gallagherem. W 1974 r. poproszono go o napisanie muzyki do rock-opery "The Butterfly Ball And The Grasshopper's Feast", równocześnie z którą powstała książka ilustrowana przez Alana Aldridge'a oraz film animowany. Przy powstawaniu albumu pomagali m.in. David Coverdale, Glenn Hughes oraz Ronnie James Dio.

Kolejna solowa płyta Glovera, Elements z 1978 r. ukazała inne oblicze muzyka, jako twórcy rozbudowanych form rockowych. W 1979 r. Roger zupełnie zaskoczył wszystkich, przyłączając się do grupy Rainbow Ritchiego Blackmore'a. W 1984 r. nagrał kolejny solowy album Mask, by tuż po jego ukazaniu się na rynku, ponownie wylądować w Deep Purple. W 1988 r. Glover wespół z Ianem Gillanem firmował dość zaskakującą i sympatyczną płytę Accidentally On Purpose, po czym w pełni skoncentrował się na pracy w Deep Purple. Z tym zespołem w 1991 i 1993 roku wystąpił m.in. w Polsce.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love is all/Old blind mole/Magician moth	Roger Glover	11.1974	-	-	Purple PUR 125	[written by Roger Glover, Eddie Hardin][written by Roger Glover]
Little chalk blue/Sitting in a dream	Roger Glover	10.1975	-	-	Purple PUR 128
The mask/You' re so remote	Roger Glover	06.1984	-	102[3]	Polydor 678	[written by Roger Glover, Roussel][written by Roger Glover]
Dislocated /Chet	Roger Glover & Ian Gillan	12.1987	-	-	Ten Records TENT 193	[written by Roger Glover, Ian Gillan][written by Roger Glover, Ian Gillan]
I can' t dance to that/Purple people eater	Roger Glover & Ian Gillan	02.1988	-	-	Virgin 109 706
Clouds and rain/I thought no	Roger Glover & Ian Gillan	02.1988	-	-	Virgin 109 895
She took my breath away/Cayman Islands	Roger Glover & Ian Gillan	02.1988	-	-	Virgin VS 1041	[written by Roger Glover, Ian Gillan][written by Roger Glover, Ian Gillan]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The butterfly ball	Roger Glover & Guests	11.1974	-	142[8]	Purple TPSA 7514	[produced by Roger Glover, Alan G. Rainer]
Elements	Roger Glover	04.1978	-	-	Polydor Super 2391 306	[produced by Roger Glover, Martin Birch]
The mask	Roger Glover	06.1984	-	101[12]	Polydor POLD 5139	[produced by Roger Glover]
Snapshot	Roger Glover & The Guilty Party	09.2002	-	-	Eagle Records EAGCD 229	[produced by Peter Denenberg, Roger Glover]

Tiny Grimes

Lloyd "Tiny" Grimes (ur. 7 lipca 1916 w Newport News, Wirginia, zm. 4 marca 1989 w Nowm Jorku) – amerykański gitarzysta grający przede wszystkim jazz i R&B.; Członek trio Arta Tatuma w latach 1943-44, ponadto uznany muzyk sesyjny (nagrywał m.in. z Charlie'em Parkerem).

Grimes zaczął swoją przygodę muzyczną grając na perkusji. W 1940 roku dołączył do zespołu Cate And A Fiddle jako gitarzysta i wokalista. W 1943 roku zaczął grać z Art Tatum Trio, wczesne kompozycje tego tria odznaczają się charakterystycznym stylem Grimesa.
Po opuszczeniu zespołu Tatuma, Grimes zaczął nagrywać z wieloma muzykami, takimi jak między innymi Billie Holiday. Nagrał cztery płyty z Charlie'em Parkerem i wszystkie są one postrzegane do dziś jako doskonałe przykłady wczesnego bebopu: Tiny's Tempo, Red Cross, Romance Without Finance i I'll Always Love You.
W póżnych latach 40-tych nagrał jazzującą wersję Loch Lomond czym zyskał sobie wielką popularność. W międzyczasie założył zespół Tiny "Mac" Grimes and the Rocking Highlanders. Oprócz założyciela, w jego skład wchodził m.in. saksofonista Red Prysock i obarczony mocnym, barytonowym głosem Screamin' Jay Hawkins. Grupa przetrwała do póżnych lat 70-tych nagrywając wiele znakomitych utworów z takimi muzykami jak na przykład: Coleman Hawkins, Illinois Jacquet, Pepper Adams czy Roy Eldridge.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blues Groove (with Coleman Hawkins)	Tiny Grimes	.1958	-	-	Prestige PRLP 7138	-
Callin' the Blues	Tiny Grimes	10.1958	-	-	Prestige PRLP 7144	-
Tiny in Swingville	Tiny Grimes	.1959	-	-	Prestige SV 2002	-

Baby Records

Baby Records to włoska wytwórnia płytowa założona w 1974 roku przez Freddy'ego Naggiara. Początkowo zlokalizowana na Piazza della Repubblica w Mediolanie, firma przeniosła się później do nowej siedziby przy Via Timavo. Naggiar podpisał kontrakt dystrybucyjny z Yep, a w 1975 roku wytwórnia zdobyła swój pierwszy hit na włoskich listach przebojów dzięki utworowi „Tornerò” z Santo California.

Przez lata Baby Records podpisało kontrakt z wieloma popularnymi zespołami italo disco i electropop, w tym Den Harrow, Gazebo, Albert One, La Bionda, Pino Presti, KID, Spargo, DD Sound, Kimera, Santo California, Al Bano & Romina Power, Ricchi e Poveri, Dario Farina i inni. Wydała także albumy włoskiej gwiazdy muzyki pop z lat 60-tych Rosanny Fratello, albumy z piosenkami dla dzieci śpiewanymi przez Rominę Power i I Cavalieri del Re oraz albumy z muzyką instrumentalną amerykańskiego pianisty i kompozytora Stephena Schlaksa oraz weneckiego zespołu Rondò Veneziano.

W 1983 roku Baby Records wydało Mixage, pierwszy z serii albumów składających się z muzyki tanecznej. Następnie ukazał się Bimbomix, album kompilacyjny skierowany do młodszej publiczności. W 1986 roku nieoficjalny hymn Baby Records zatytułowany Highway To Freedom został wydany przez grupę Fahreinheit 104, w skład której wchodzili piosenkarze, producenci i kompozytorzy Baby Records, w tym Tom Hooker, Maurizio Vandelli, Dario Farina i Jane Hill. Teledysk, nakręcony w kamieniołomie kredy w Kent, zawierał także Eddy'ego Huntingtona wraz z obsadą tysięcy innych osób.

W 1987 roku wydał „Dimmi che cos'è” włoskiego zespołu prog-rockowego Le Orme .

Pod koniec lat 80-tych firma zajęła się produkcjami międzynarodowymi i telewizyjnymi. Udane wydawnictwa w latach 90-tych obejmowały „Once Upon a Time” Down Low i „Only You” supergrupy Rappers Against The Racism, które osiągnęły nowy szczyt list przebojów. W 1994 roku Baby Records zmieniło nazwę na Baby Records International i rozszerzyło swoją działalność na inne obszary, takie jak Niemcy, Anglia i Ameryka Północna.

 

               Single na listach przebojów

BR 012 	1975 	Pupo 	Ti scriverò/La compagnia  50.Ita
BR 023 	1976 	Pupo 	Come sei bella/Ma cosa è stato  42.Ita
BR 036 	1977 	Pupo 	Io solo senza te/Due bicchieri 40.Ita
BR 049 	1977 	Pupo 	Sempre tu/Grazie perché  7.Ita
BR 068 	1978 	Pupo 	Ciao/Gabriella   9.Ita
BR 083 	1979 	Pupo 	Forse/Cercami ancora   4.Ita
BR 50221 	1980 	Pupo 	Cosa farai/Firenze S. Maria Novella   12.Ita
BR 50209 	1980 	Pupo 	Su di noi/Lucia   5.Ita
BR 50251 	1981 	Pupo 	Lo devo solo a te/Lidia a Mosca   10.Ita
BR 028 	1977 	Jocelyn 	Prendi un fiorellino/Cantate il fiorellino  35.Ita
BR 034 	1977 	Christophe 	Adesso si domani no/La fine di un amore  25.Ita
BR 077 	1979 	Enrico Beruschi 	Sarà un fiore?/Prove a Sanremo  25.Ita
BR 086 	1979 	Daniele Pace 	Che t'aggia fa'/Dimmi che t'aggia fa'   30.Ita
BR 051 	1977 	Silvia Annichiarico 	Mugghi/I dinosauri   49.Ita
BR 087 	1979 	Gepy & Gepy 	Angelo blu/Magic music   45.Ita
BR 50200 	1979 	Gepy & Gepy 	Body to body/Oh darling, stay with me   15.Ita
BR 50239 	1981 	Gepy & Gepy 	Teneramente/Serà sarà   25.Ita
BR 090 	1979 	Armonium 	Bambina mia/Come un anno fa  47.Ita
BR 50232 	1981 	Ricchi e Poveri 	Sarà perché ti amo/Bello l'amore  1.Ita
BR 50243 	1981 	Ricchi e Poveri 	M'innamoro di te/Alla faccia di Belzebù  4.Ita
BR 50256 	1981 	Ricchi e Poveri 	Come vorrei/Stasera canto  
BR 50268 	1982 	Ricchi e Poveri 	Made in Italy/Questa sera  
BR 50278 	1982 	Ricchi e Poveri 	Piccolo amore/Perché ci vuole l'amore  8.Ita
BR 50282 	1983 	Ricchi e Poveri 	Mamma Maria/Malinteso  21.Ita
BR 50309 	1983 	Ricchi e Poveri 	Cosa sei/Amarsi un po' 2.Ita
BR 50321 	1984 	Ricchi e Poveri 	Hasta la vista/Acapulco  28.Ita
BR 50333 	1985 	Ricchi e Poveri 	Se m'innamoro/Mami mami  6.Ita
BR 50218 	1980 	Spargo 	You and me/Worry  2.Ita
BR 50236 	1981 	Spargo 	One night affair/Running from your lovin'  10.Ita
BR 50228 	1981 	Paolo Barabani 	Hop hop somarello/Balliamo vuoi  19.Ita
BR 50254 	1981 	Paolo Barabani 	Buon Natale/Neve di primavera  23.Ita
BR 50257 	1981 	Trix 	Patatrac/C'est la vie  A:26.Ita/B:12.Ita
BR 50258 	1982 	Al Bano e Romina Power 	Felicità/Arrivederci a Bahia  1.Ita
BR 50279 	1983 	Al Bano e Romina Power 	Tu, soltanto tu (mi hai fatto innamorare) 14.Ita
BR 50313 	1984 	Al Bano e Romina Power 	Ci sarà/Quando un amore se ne va  1.Ita
BR 50259 	1982 	Mal 	Sei la mia donna/Don't save your love   31.Ita
BR 50269 	1982 	Dario Farina 	Sei la sola che amo/Sei di più  32.Ita
BR 50289 	1983 	Gazebo 	I like Chopin/I like Chopin (instrumental)  2.Ita
BR 50328 	1984 	Gazebo 	Telephone Mama/Strategy  11.Ita
BR 50302 	1983 	Gigi Sabani 	A me mi torna in mente una canzone/Cantate lo jodel  3.Ita
BR 50303 	1983 	Barbara Bouchet 	Se tu fossi bello/Vegetable rap  40.Ita
BR 50384 	1988 	Drupi 	Era bella davvero/Che cos'è  29.Ita
BR 54045 	1987 	Stefano Pulga 	Come Back/Alone Again  32.Ita
BR 54096 	1988 	Den Harrow 	Lies/I Wanna Go  42.Ita