Z archiwum...rocka

czwartek, 10 listopada 2022

Fotheringay

Zespół folk-rockowy założony w 1970 r. przez wokalistkę Sandy Denny po jej odejściu z Fairport Convention. Nazwę nowej formacji zaczerpnięto od tytułu jednego z utworów napisanych przez Denny właśnie dla tej grupy. W składzie Fotheringay znaleźli się: Trevor Lucas (ur. w grudniu 1943 r. w Melbourne, Australia; gitara, śpiew) i Gerry Conway (perkusja) - poprzednio w Eclection oraz Jerry Donahue (ur. 24.09.1946 r. w Nowym Jorku; gitara) i Pat Donaldson (bas) obaj z Poet And The One Man Band. Jedyny album kwintetu zawierał imponujący zbiór utworów czerpiących z folkowych korzeni. Zamieszczono na nim kilka doskonałych kompozycji autorstwa Denny, m.in. „Nothing More”, „The Sea” i „The Popd And The Stream” oraz świetne interpretacje „The Way I Feel” Gordona Lightfoota i „Too Much Of Nothing” Boba Dylana.

Mimo że krytycy uznali propozycje grupy za zbyt sztywne, obecnie album Fotheringay cieszy się wielkim uznaniem. W swoim czasie nie zdołał jednak osiągnąć sukcesu komercyjnego, a na Sandy Denny wywierano coraz większą presję, by rozpoczęła karierę solową (w 1970 r. w plebiscycie magazynu „Melody Maker” została uznana za najlepszą wokalistkę brytyjską). W 1971 r. zespół rozwiązał się podczas sesji do planowanej drugiej płyty. Niektóre z utworów zamieszczono na debiutanckim solowym albumie wokalistki, The Northstar Grossman. Donaldson i Conway rozpoczęli potem karierę muzyków sesyjnych, a Lucas i Donahue dołączyli do Fairport Convention.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fotheringay	Fotheringay	07.1970	18[6]	-	Island ILPS 9125	[produced by Joe Boyd]

For Squirrels

For Squirrels to amerykański zespół rockowy z siedzibą w Gainesville na Florydzie w Stanach Zjednoczonych, założony w 1992 roku. Ich singiel z 1995 roku „Mighty K.C.” stał się alternatywnym rockowym hitem radiowym około trzy miesiące po wypadku z furgonetką, w którym zginęli członkowie założyciele Jack Vigliatura IV i Bill White, wraz z menedżerem trasy Timem Benderem, podczas gdy zespół był na szczycie ogólnokrajowego uznania.

Pozostali przy życiu członkowie zespołu zmienili nazwę na Subrosa w 1996 roku przed rozpadem w 2001 roku.

Oryginalny skład zespołu składał się z wokalisty Vigliatury, basisty White'a, gitarzysty Travisa Tooke i perkusisty Jaya Russella. Wyjaśniając swoją nazwę, zespół powiedział, że są tak zaangażowani w bycie w zespole, że będą grać muzykę „dla wiewiórek”. Grupa grała rock alternatywny podobny do R.E.M., jeden z ich głównych wpływów, z cięższymi momentami nawiązujące do brzmienia grunge rocka i Nirvany. Perkusista Jack Griego ostatecznie zastąpił Russella. Na początku 1994 roku sami wydali swój pierwszy pełny album, Baypath Rd., po którym nastąpiła EP-ka Plymouth, która po prostu ponownie wydała pięć piosenek bezpośrednio zaczerpniętych z Baypath Rd. Kierownikiem zespołu był Steven E. Goldman, wybitny prawnik z Miami.

Po trasie koncertowej i ustanowieniu grupy zespół podpisał kontrakt z Sony/550 Music i nagrał album Example z producentem Nickiem Launayem (w tamtym czasie znanym ze współpracy z Midnight Oil, Talking Heads i Kate Bush), który miał ukazać się w październiku 3, 1995. 8 września 1995 roku, wracając z CMJ Music Marathon w Nowym Jorku, zespół brał udział w wypadku samochodowym, w którym zginęli Vigliatura, White i Bender. Griego i Tooke doznali wielu obrażeń, ale przeżyli katastrofę. Album został wydany zgodnie z planem.

Singiel „Mighty K.C.”, opowiadający o śmierci Kurta Cobaina, był niewielkim hitem i nadal napędzał sprzedaż albumów. Kilka miesięcy po wypadku Tooke i Griego przegrupowali się z przyjacielem ze szkoły, Andym Lordem na basie, a Tooke przejął wokal. W lutym 1996 roku nowy skład rozpoczął się od zagrania kilku kameralnych koncertów skupionych wokół klasycznych piosenek For Squirrels i wybranych coverów pod pseudonimem Revlover. W końcu przywrócili pseudonim For Squirrels i zaczęli pisać i wykonywać nowy materiał, faworyzując cięższe brzmienie grunge.

Pod koniec 1996 roku trio grało pod nazwą Subrosa. Latem 1997 roku wydali swoją jedyną płytę pod tą nazwą, Never Bet the Devil Your Head, nakładem Sony Records, która otrzymała przyzwoite recenzje, ale słabą sprzedaż. Drugi gitarzysta Mike Amish został później dodany, po czym nastąpiła trasa koncertowa wspierająca popularny alternatywny rockowy zespół Creed. Griego ostatecznie rozstał się z grupą i został zastąpiony w ostatnich latach zespołu przez Rusty Valentine. Rozwiązali się w 2001 roku.

Tooke, Lord i Amish pozostali aktywni na scenie rockowej w Gainesville. Tooke występował pod kilkoma pseudonimami, w tym jego najnowszym projektem muzycznym, Helixglow. Wydał także solową płytę CD i kilka singli (2012) nakładem Indigo Planet Records. Amish i Lord grają teraz w zespole Papercranes.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mighty K.C	For Squirrels	01.1996	-	70[4]	550 Music/Epic	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Example	For Squirrels	02.1996	-	171[4]	550 Music 67 150	[produced by Nick Launay]

Formations

Formations, najlepiej znany z klasyka Northern Soul „At the Top of the Stairs”, powstały w Filadelfii w 1966 roku. Składająca się z Victora Draytona, Jerry'ego Akinsa, Erniego Brooksa, Reginalda Turnera i Johnny'ego Bellmana, grupa zadebiutowała jako wokaliści towarzyszący na singlu „Sad Illusion” wydanym przez wytwórnię Coed, przypisywanym Margie & the Formations.

„At the Top of the Stairs”, wydany przez Bank w 1967 roku - napisany przez Akinsa i wkrótce legendarnego kompozytora/producenta Leona Huffa, singiel szczycił się niemal barokowym rozkwitem, oprócz wspaniałych harmonii i napędzającego rytmu, antycypując bujne, lśniące brzmienie Philly Soul, Huff i partner Kenny Gamble będą doskonalić w nadchodzącej dekadzie. „At the Top of the Stairs” okazał się lokalnym hitem i uzyskał licencję MGM na ogólnokrajowe wydanie w 1968 roku - nie był jednak hitem, chociaż ponowne wydanie w Wielkiej Brytanii w 1970 roku złamało brytyjski Top 30.

Później, w 1968 roku, Formations nagrali dwa kolejne single dla MGM - „Love's Not Only for the Heart” i „Don’t Get Close” - które miały podobną formułę muzyczną i spotkał podobny komercyjny los. Po tym, jak trzy kolejne single zawiodły w krajowym radiu, grupa porzuciła nazwę Formations, a tych samych pięciu oryginalnych członków przechrzciło się na Corner Boys, aby wydać w 1969 „Gang War (Don't Make No Sense)” w wytwórni Neptune. Po kolejnej zmianie nazwy, tym razem na Silent Majority, grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Hot Wax zespołu producenckiego Holland-Dozier-Holland na potrzeby „Frightened Girl” z lat 70-tych, a rok później „Colors of My Love”.

Po "Good News", jednorazowym singlu dla maleńkiej wytwórni Detroit Star, Silent Majority zgodziła się spróbować jeszcze raz, tym razem jako Hot Ice - "Isn't It Lonely" z 1972 roku dał grupie kontrakt z Atlantic Records, dla którego wydali parę singli z 1974 roku, "Streakin' and Freakin'" i "Boogie Joogie", zanim ostatecznie się rozwiązali.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At The Top Of The Stairs/Magic Melody	Formations	03.1968	-	83[5]	MGM 13899	[written by Huff, Akines][produced by Leon Huff]
Gang War (Don't Make No Sense)/Take It Easy Soul Brother [The Corner Boys And Friends]	Corner Boys	08.1969	-	-	Neptune 13	[written by Akines, Bellmon, Turner, Drayton][produced by Gamble, Huff][46[3].R&B Chart]

For Lovers Only

For Lovers Only miał krótki kontrakt w Motown Records w latach 1994-1995. Prowadzeni przez Otisa Williamsa i Melvina Franklina z zespołu Temptations wydali jeden album i dwa single. Członkami byli Terry Wayne Weeks z Birmingham, Alabama; Defrantz E. Forrest z South Bend, Indiana; i Michael Wayne Dickerson, pochodzenie nieznane. Forrest dorastał w muzycznej rodzinie - jego ojczymem był nieżyjący już Fred Lee Davis, artysta, który śpiewał z wieloma grupami South Bend, a później z męskim chórem w Progressive Missionary Baptist Church; biologicznym ojcem Forresta jest Gene „Duke of Earl” Chandler.

Motown wydał dwa single z albumu: „The Closer I Get to You” Mtume'a i Lucasa oraz „Nasty Groove”, napisane przez Otisa Williamsa, Dennisa Nelsona i Tony'ego Haynesa. Ani single, ani album nie przyniosły wiele korzyści, a grupa się rozpadła. W 1997 roku Weeks zastąpił Ali Ollie Woodsona w The Temptations, śpiewając u boku Otisa Williamsa, Rona Tysona, Barringtona „Bo” Hendersona (Dramatics i Lakeside) oraz Henry'ego McGilberry (The Futures). Forrest później śpiewał z Sly, Slick, & Wicked, grupą z Cleveland, która przeniosła się do Los Angeles (nie SSW z Los Angeles, która nagrywała dla Bad Boys Records).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Closer I Get To You	For Lovers Only	04.1994	-	-	Motown 2237	[produced by Den-Den, Honey Of An "O", Mel' Blu][79[8].R&B Chart]

Rodney Atkins

Rodney Atkins (Rodney Allan Atkins) to amerykański artysta muzyki country, znany jest z tego, że podpisał kontrakt z Curb Records w 1996 roku, a także zamieścił swój pierwszy singiel na liście Billboard w 1997 roku, ale album wydał dopiero w 2003 roku, Honesty , w tym hit numer 4 „Honesty (Write Me a List)”.

Atkins urodził się 28 marca 1969 roku w Knoxville w stanie Tennessee. Rodney był wychowywany przez rodziców, którzy przeżyli ciężkie warunki życia. Cytuje go: „Moi rodzice mieli chłopca sześć miesięcy przed moim urodzeniem, a on przeżył tylko kilka dni”, „Po jego zdaniu złożyli wniosek o adopcję dziecka. Sześć miesięcy później Holston Home zadzwonił i powiedział, że mają dziecko. Tym dzieckiem byłem ja ”. Po raz pierwszy został adoptowany przez Charlesa Hutchinsa i Lindę Weems, którzy później odesłali go do domu po tym, jak rozwinęła się u niego poważna infekcja dróg oddechowych.

Allan i Margaret Atkins, którzy stracili noworodka około rok wcześniej, pytali o dziecko, ale zdecydowali się nie kontynuować z powodu operacji, którą Margaret właśnie przeszła. W międzyczasie został później adoptowany, ale wkrótce potem zwrócił go, gdy zachorował na kolkę. Po tym, jak Margaret Atkins wyzdrowiała, później zaczęła go adoptować. Atkins poznał swoją biologiczną matkę dopiero w 2008 roku i nigdy nie ujawnił jej tożsamości.

Ożenił się z Tammy Jo McDonald w 1998 r., Został aresztowany w listopadzie 2011 r. Za rzekome usiłowanie uduszenia żony poduszką, a później został zwolniony za kaucją w wysokości 2500 USD trzy godziny po aresztowaniu i nakazał mu sąd hrabstwa Williamson w stanie Tennessee. dokonać oceny gniewu, która nie wykazała potrzeby dalszych działań. Następnie złożył pozew o rozwód w ciągu 24 godzin od domniemanego napadu. Rozwód został rozstrzygnięty pod koniec września 2012 r. W tym samym roku został oczyszczony z zarzutu napaści w kraju. Później zaręczył się z piosenkarką Rose Falcon w 2013 roku. Para pobrała się 10 listopada 2013 roku.

Wraz ze swoją pierwszą żoną mieli syna, Rydera Falcona Atkins, który urodził się parze 14 grudnia 2017 roku, dwie pasierbice, Lindsey i Morgan, z poprzedniego małżeństwa McDonald. Z drugą żoną mieli syna o imieniu Eliasz.

Został zapisany do Powell Valley High w Speedwell, Tennessee. W liceum w wolnym czasie grał na gitarze na imprezach i festiwalach. Ukończył Walters State Community College, a następnie dołączył do Tennessee Technological University w Cookeville w stanie Tennessee, gdzie zaprzyjaźnił się z autorami piosenek i wkrótce zaczął sam pisać. Później przeniósł się do Nashville w stanie Tennessee, aby rozpocząć karierę nagraniową.

Atkins rozpoczął karierę jako piosenkarz w 1997 roku, kiedy podpisał kontrakt z Curb Records. Nagrał kilka piosenek na swój debiutancki album, kiedy zdecydował się wszystko powtórzyć, ponieważ nie podobały mu się końcowe rezultaty. Szef wytwórni Mike Curb dał mu zielone światło do nagrywania nowych piosenek, a Rodney spędził dwa lata pracując z różnymi producentami, inżynierami i muzykami.

Album nigdy nie ujrzał światła dziennego dzięki jednej z piosenek z albumu, „In a Heartbeat”, który zajął 74 miejsce na liście Billboard Hot Country Singles & Tracks, która obecnie nosi nazwę Hot Country Songs. Później powrócił w 2002 roku z singlem „Sing Along”, który zajął 37 miejsce na liście przebojów w USA. Jednak to „Honesty (Write Me a List)” naprawdę napędzało jego karierę, osiągając czwarte miejsce na tej samej liście i znajdując się w pierwszej setce amerykańskiej listy Billboard Hot 200. Album zatytułowany „Honesty” został wydany pod koniec 2003r z dwoma kolejnymi singlami.

Następnie spędził następne dwa lata pracując nad swoim drugim albumem. Pierwszy singiel zatytułowany „If You’re Going Through Hell (Before the Devil Even Knows)”, który został wydany w 2006 roku i spotkał się z ciepłym przyjęciem. Piosenka zajęła pierwsze miejsce na listach przebojów Country i stała się najpopularniejszą piosenką country tego roku. Po sukcesie pojawiły się „Watching You”, „These Are My People” i „Cleaning This Gun (Come On In Boy)”. Mocne single doprowadziły do albumu „If You’re Going Through Hell”, który uzyskał platynę RIAA w USA.

Później wydał pierwszy singiel ze swojego trzeciego albumu. Tytułowy utwór „It’s America” został wydany w listopadzie 2008 roku i stał się jego piątym hitem numer jeden. W 2009 roku ukazał się „15 Minutes”, a następnie „Chasin’ Girls ”. Dwa ostatnie single nie znalazły się w pierwszej dziesiątce. Rodney ponownie wydał album w 2010 roku z dodatkowym singlem „Farmer’s Daughter”, który osiągnął 5 miejsce na listach przebojów w USA. Jego czwarty album zrodził „Take a Back Road” jako główny singiel. Stał się jego szóstym hitem numer jeden, a także najszybciej zyskującym na popularności singlem. Album, również zatytułowany „Take a Back Road”, został wydany 4 października 2011 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In a Heartbeat	Rodney Atkins	08.1997	-	-	Curb 73 026	[written by Rodney Atkins / Brian Gowan / Ted Hewitt][produced by Chuck Howard][74[1].Country Chart]
Sing Along	Rodney Atkins	05.2002	-	-	Curb	[written by Rodney Atkins, Ted Hewitt, Bruce Gaitsch][produced by Rodney Atkins, Ted Hewitt][37[16].Country Chart]
My Old Man	Rodney Atkins	10.2002	-	-	Curb	[written by Rodney Atkins / Ted Hewitt][produced by Rodney Atkins / Ted Hewitt][36[17].Country Chart]
Honesty (Write Me a List)	Rodney Atkins	10.2003	-	57[19]	Curb 73 149	[written by Patience Clemens,David Kent][produced by Rodney Atkins / Ted Hewitt][4[33].Country Chart]
Someone to Share It With	Rodney Atkins	04.2004	-	-	Curb	[written by Rodney Atkins / Brian Gowan / Ted Hewitt][produced by Rodney Atkins / Ted Hewitt][41[12].Country Chart]
If You're Going Through Hell (Before the Devil Even Knows)	Rodney Atkins	06.2006	-	33[20]	Curb	[platinum-US][written by Sam Tate, Annie Tate, Dave Berg][produced by Rodney Atkins / Ted Hewitt][1[4][43].Country Chart]
Watching You	Rodney Atkins	11.2006	-	36[20]	Curb	[2x-platinum-US][written by Rodney Atkins,Steve Dean,Brian Gene White][produced by Rodney Atkins / Ted Hewitt][1[4][27].Country Chart]
These Are My People	Rodney Atkins	06.2007	-	42[20]	Curb	[platinum-US][written by Dave Berg,Rivers Rutherford][produced by Rodney Atkins / Ted Hewitt][1[1][27].Country Chart]
Cleaning This Gun (Come On In Boy)	Rodney Atkins	12.2007	-	40[20]	Curb	[platinum-US][written by Casey Beathard,Marla Cannon-Goodman][produced by Rodney Atkins / Ted Hewitt][1[2][28].Country Chart]
Invisibly Shaken	Rodney Atkins	04.2008	-	-	Curb	[written by Rodney Atkins,Billy Kirsch][produced by Rodney Atkins / Ted Hewitt][41[16].Country Chart]
It's America	Rodney Atkins	03.2009	-	44[20]	Curb	[written by Brett James,Angelo Petraglia][produced by Rodney Atkins / Ted Hewitt][1[2][26].Country Chart]
15 Minutes	Rodney Atkins	08.2009	-	115[7]	Curb	[written by Tony Mullins,Jamie Lee Thurston][produced by Rodney Atkins / Ted Hewitt][20[18].Country Chart]
Chasin' Girls	Rodney Atkins	10.2009	-	-	Curb	[written by Ted Hewitt,Steve Dean,Rodney Atkins][produced by ,Ted Hewitt][48[9].Country Chart]
Farmer's Daughter	Rodney Atkins	07.2010	-	47[21]	Curb	[2x-platinum-US][written by Marv Green,Rhett Akins,Ben Hayslip][produced by Rodney Atkins / Ted Hewitt][5[36].Country Chart]
Take a Back Road	Rodney Atkins	06.2011	-	23[23]	Curb	[3x-platinum-US][written by Rodney Atkins,Luke Laird][produced by Ted Hewitt,Rodney Atkins][1[2]28].Country Chart]
He's Mine	Rodney Atkins	03.2012	-	103[10]	Curb	[gold-US][written by Casey Beathard,Tim James,Phil O'Donnell][produced by Ted Hewitt,Rodney Atkins][23[24].Country Chart]
Just Wanna Rock N' Roll	Rodney Atkins	06.2012	-	-	Curb	[written by Rodney Clawson,Chris Tompkins][produced by Ted Hewitt,Rodney Atkins][39[20].Country Chart]
Caught Up in the Country	Rodney Atkins Featuring The Fisk Jubilee Singers	03.2019	-	106[9]	Curb	[platinum-US][written by Connie Harrington, Jordan Schmidt, Mike Walker][produced by Ted Hewitt,Rodney Atkins,Blake Bollinger][20[42].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If You're Going Through Hell	Rodney Atkins	08.2006	-	3[107]	Curb 78 945	[2x-platinum-US][produced by Ted Hewitt,Rodney Atkins]
It's America	Rodney Atkins	04.2009	-	15[14]	Curb 79 132	[produced by Ted Hewitt,Rodney Atkins]
Rodney Atkins	Rodney Atkins	09.2010	-	64[6]	Curb 79 206	-
Take a Back Road	Rodney Atkins	10.2011	-	8[18]	Curb 79 255	[produced by Ted Hewitt,Rodney Atkins]

środa, 9 listopada 2022

OK Go

OK Go nie znalazło publiczności aż do 2005 roku, kiedy to zespół zaczął tworzyć domowe teledyski, aby wspierać mix nietypowych gitar, fetyszyzmu Pixies/Cars i bezpośredniej wrażliwości na mocny pop. Dostrzegając rosnącą popularność serwisów takich jak YouTube, grupa nakręciła teledysk do „A Million Ways”, piosenki z drugiego albumu „Oh No”. Szybko stał się najczęściej pobieranym teledyskiem w historii, a OK Go zdobyło nagrodę Grammy. Nagroda za ich kolejny teledysk - ten z kolegami z zespołu tańczącymi na bieżniach - jednocześnie kontynuując produkcję sprytnej, melodyjnej muzyki pop.

Pierwotnie składający się z wokalisty/gitarzysty Damiana Kulasha, gitarzysty Andrew Duncana, basisty Tima Nordwinda i perkusisty Dana Konopki, OK Go powstało jesienią 1998 roku. Przed przeprowadzką Kulasha ze Wschodniego Wybrzeża do Chicago, pozostali trzej członkowie OK Go mieli grał razem w chicagowskim zespole Stanley's Joyful Noise. Po utworzeniu OK Go przyciągnęło uwagę mediów w Windy City bez nagrania ani jednego albumu, a ich sukces przypisywano częściowo żywiołowemu występowi na żywo i otwieraniu miejsc dla takich gwiazd wagi ciężkiej jak Elliott Smith i Promise Ring.

Wkrótce wydali dwa single z trzema utworami na CD, aby przyciągnąć fanów, dopóki nie można było ukończyć pełnego albumu, a także służyli jako de facto zespół domowy w trasy koncertowej programu NPR This American Life. OK Go ostatecznie podpisało kontrakt z Capitol i we wrześniu 2002 roku wydało tytułowy debiut, komponując skromny współczesny rockowy hit radiowy "Get Over It". Kiedy zespół powrócił w sierpniu 2005 roku, aby wydać drugi album Oh No, bez gitarzysty Duncana, który odszedł po zakończeniu sesji do albumu. Jego następcą był Andy Ross, który dołączył do zespołu, tworząc parę pomysłowych, niskobudżetowych teledysków. Klip do „A Million Ways” przedstawia członków zespołu ćwiczących skomplikowane kroki taneczne na czyimś podwórku; składający się z jednego długiego ujęcia, zrodził niezliczone hołdy fanów w Internecie i pomógł uczynić z tej piosenki hit w Europie.

Kilka miesięcy później w popularnym utworze „Here It Goes Again” OK Go znów tańczyło - tym razem na ruchomych bieżniach- i piosenka znalazła się na liście przebojów Top 40 w Ameryce, a w Wielkiej Brytanii OK Go zabrało do domu nagrodę Grammy za ten ostatni teledysk i ostatecznie wrócili do studia nagraniowego, gdzie stworzyli EP-kę, You're Not Alone z 2008 roku. Album Of the Blue Color of the Sky ukazał się w 2010 roku i znalazł się w pierwszej czterdziestce, po części dzięki singlom takim jak „This Too Shall Pass” i „End Love”.

Grupa intensywnie koncertowała promując album, zarejestrowała 180 koncertów w samym tylko 2010 roku. Niektóre z koncertów zostały nagrane, a powstały materiał został wydany w następnym roku jako 180/365, album koncertowy zawierający miksy Dave'a Fridmanna, z którym OK Go ponownie współpracowało przy ich czwartym albumie studyjnym, Hungry Ghosts, w 2014 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Get Over It	OK Go	03.2003	21[3]	-	Capitol CDR 6603	[written by Damian Kulash][produced by Howard Willing,David Trumfio]
A Million Ways	OK Go	02.2006	43[2]	-	Angel ANGEDX 9	[written by Damian Kulash,Tim Nordwind][produced by Tore Johansson]
Do What You Want	OK Go	04.2006	133[1]	-	Capitol	[written by Damian Kulash,Tim Nordwind][produced by Tore Johansson]
Here It Goes Again	OK Go	09.2006	36[6]	38[20]	Capitol ANGECD 22	[silver-UK][written by Damian Kulash][produced by Tore Johansson]
The Writing's on the Wall	OK Go	07.2014	-	101[1]	BMG	[written by Damian Kulash,Tim Nordwind][produced by Dave Fridmann]
I Won't Let You Down	OK Go	11.2014	-	71[1]	BMG	[written by Damian Kulash][produced by Tony Hoffer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
OK Go	OK Go	04.2003	94[1]	107[2]	Capitol 5337242	[produced by Howard Willing, David Trumfio]
Oh No	OK Go	03.2006	69[16]	200[1]	Capitol 0946 3 31012 2 7	[produced by Tore Johansson]
Of the Blue Colour of the Sky	OK Go	01.2010	-	40[2]	Capitol 6266002	[produced by Dave Fridmann]
Hungry Ghosts	OK Go	11.2014	183	74[1]	Paracadute 16 [US]	[produced by Dave Fridmann,Tony Hoffer]

Ann Ronell

Ann Ronell (z domu Rosenblatt;ur. 25 grudnia 1905r - zm. 25 grudnia 1993r) była amerykańską kompozytorką i autorką tekstów. Najbardziej znana była ze standardów „Willow Weep for Me” (1932) i „Who's Afraid of the Big Bad Wolf” (1933).

Ronell urodziła się w Omaha w stanie Nebraska jako córka Morrisa i Mollie Rosenblattów. Ronell ukończyła Central High School w Omaha w 1923 roku. Zapisała się do Wheaton College w stanie Massachusetts, ale po drugim roku przeniosła się, aby kontynuować poważniejszą edukację muzyczną. Ukończyła Radcliffe College, gdzie studiowała muzykę u Waltera Pistona. Będąc w Radcliffe, Ronell pisała muzykę do sztuk uniwersyteckich i publikowała recenzje i wywiady do szkolnej publikacji muzycznej.

Po rozmowie z Georgem Gershwinem zaprzyjaźniła się z kompozytorem, który zatrudnił ją jako pianistkę próbną do swojego show Rosalie. To Gershwin zasugerował, by zmieniła nazwisko z Rosenblatt na Ronell. Kariera muzyczna Ronell była, obok Dorothy Fields, Dany Suesse i Kay Swift, jedną z pierwszych odnoszących sukcesy kompozytorek i librecistek w Hollywood i Tin Pan Alley. W 1929 roku umieściła swoją pierwszą piosenkę w programie Down By the River. W 1930 roku napisała swój pierwszy przebój „Baby's Birthday Party”. Pierwotnie napisany do musicalu, Ronell oferowała piosenkę wśród kilku wydawców muzycznych bezskutecznie, dopóki Famous Music nie zgodził się ją opublikować.

W 1932r wyprodukowała dwie kolejne piosenki, które zyskały rozgłos, „Rain on the Roof” i „Willow Weep for Me”, z których ostatnią zadedykowała George'owi Gershwinowi. W 1933 Ronell przeniosła się do Hollywood. Tam była współautorem pierwszego przeboju Disneya „Who's Afraid of the Big Bad Wolf” z Frankiem Churchillem w kreskówce Trzy małe świnki (1933). Była znana jako jedna z niewielu kompozytorek w tym czasie, która zajmowała się zarówno muzyką, jak i tekstami. Napisała teksty i muzykę do musicalu Count Me In (1942), Joe (1945), filmowa adaptacja musicalu Weill/Nash One Touch of Venus (1948) oraz Love Happy braci Marx (1949). Pełniła funkcję dyrektora muzycznego Main Street to Broadway (1953). Była nominowana za najlepszą piosenkę „Linda”, a wraz ze współkompozytorem Louisem Applebaumem za najlepszą muzykę za pracę nad The Story of G.I. Joe.

Praca Ronell nad filmami była wpływowa w tej dziedzinie. Jej muzyka do The Story of G.I. Joe była pierwszym dramatem, który zawierał piosenkę przewodnią śpiewaną nad napisami. Była także pierwszą, która wyprodukowała płytę z muzyką filmową, którą zrobiła z Ladies in Emeryt. W 1942 roku Ronell została pierwszą kobietą, która napisała zarówno muzykę, jak i teksty do broadwayowskiego show Count Me In. „Willow Weep for Me”, najsłynniejsza piosenka Ronell , została nagrana przez tak znanych artystów jak Billie Holiday, Cab Calloway, Louis Armstrong i Ella Fitzgerald, Barbra Streisand, Frank Sinatra, Nina Simone, Nancy Wilson, Dinah Washington, Ray Charles, Lena Horne, Julie London, Tony Bennett, Sarah Vaughan, June Christy oraz Chad & Jeremy, których wersja znalazła się w pierwszej dwudziestce singli w 1965 roku.

Wyszła za mąż za producenta Lestera Cowana. Para nie miała dzieci.

Kompozycje Ann Ronell na listach przebojów

[solo]
.1930 Baby's Birthday Party Guy Lombardo and His Royal Canadians 7.US
.1932 Willow Weep for Me Ted Fio Rito & His Orchestra 17.US
12/1932 Willow Weep for Me Paul Whiteman & His Orchestra 2.US
11/1964 Willow Weep for Me Chad & Jeremy 15.US
11/1983 Willow Weep for Me Carmel 79.UK

[with Frank Churchill]
.1933 Who's Afraid of the Big Bad Wolf? Victor Young & His Orchestra 3.US
.1933 Who's Afraid of the Big Bad Wolf? Ben Bernie & His Orchestra 8.US
.1933 Who's Afraid of the Big Bad Wolf? Don Bestor & His Orchestra 2.US
04/2006 Who's Afraid of the Big Bad Wolf B5 113.US

poniedziałek, 7 listopada 2022

George Forrest

George Forrest (ur. George Forrest Chichester Jr., ur. 31 lipca 1915r - zm. 10 października 1999r) był amerykańskim autorem muzyki i tekstów dla teatru muzycznego, najlepiej znanym z przedstawienia Kismet, zaadaptowanego z dzieł Aleksandra Borodina. Był również znany zawodowo czasami jako Chet Forrest.

Przez całą swoją karierę Forrest pracował wyłącznie z kompozytorem-tekściarzem Robertem Wrightem. Obaj mężczyźni mieli zamiłowanie do adaptowania tematów muzyki klasycznej i dodawania tekstów do tych tematów na scenie muzycznej i filmach na Broadwayu. Wright powiedział, że muzyka była zazwyczaj "współpracą" 50-50 pomiędzy Wrightem i Forrestem i kompozytorem. Chociaż obaj mężczyźni byli uznawani w równym stopniu za kompozytorów-tekściarzy, to pan Forrest pracował nad muzyką. Kismet był jednym z kilku dzieł Forresta stworzonych z Wrightem na zamówienie impresario Edwina Lestera dla Los Angeles Civic Light Opera (LACLO).

Song of Norway, Gypsy Lady, Magdalena i ich adaptacja The Great Waltz również zostały zamówione przez Lestera dla LACLO. LACLO następnie wyeksportowało większość tych produkcji na Broadway. Forrest i Wright zdobyli nagrodę Tony za pracę nad Kismet. W 1995 roku otrzymali nagrodę Fundacji ASCAP Richarda Rodgersa. Forrest został poddany kremacji w krematorium Van Orsdel (Northside Chapel) w Miami.

Kompozycje George Forresta na listach przebojów

[with Edwin Ward & Bob Wright]
1938 Always and Always Larry Clinton and His Orchestra 9.US

[with Herbert Stothart, Bob Wright & Rudolf Friml]
.1938 The Donkey Serenade Allan Jones 8.US

[with Eric Maschwitz, Bob Wright,George Posford & Herbert Stothart]
.1940 At the Balalaika Abe Lyman and His Californians 13.US
02/1940 At the Balalaika Orrin Tucker and His Orchestra 3.US

[with Bob Wright]
.1940 It's a Blue World The Glenn Miller Orchestra 14.US
04/1940 It's a Blue World Tony Martin 10.US
08/1952 It's a Blue World The Four Freshmen 30.US

[with Bob Wright & Alexander Borodin]
11/1953 Stranger in Paradise Tony Bennett 2.US/1.UK
12/1953 Stranger in Paradise The Four Aces 3.US/6.UK
01/1954 Stranger in Paradise Tony Martin 10.US/6.UK
04/1955 Stranger in Paradise Don Cornell 19.UK
04/1955 Stranger in Paradise Bing Crosby 17.UK
05/1955 Stranger in Paradise Eddie Calvert 14.UK
08/1958 Baubles, Bangles & Beads The Kirby Stone Four 25.US
10/1962 Baubles, Bangles and Beads George Shearing 49.UK

Earl Forest

Earl Forest (ur. 1 grudnia 1926r - zm. 26 lutego 2003r) był amerykańskim muzykiem i członkiem koalicji R&B z Memphis zwanej Beale Streeters, w skład której weszli Johnny Ace, Bobby Bland, Junior Parker, BB King i Roscoe Gordon. Forest miał przebój w 1953 z „Whoopin' And Hollerin'” w Duke Records. Nagrywał także dla Meteor Records i Flair Records.

Forest urodził się w Memphis w stanie Tennessee 1 grudnia 1926 r. Pod koniec lat 40-tych Forest był częścią sieci muzyków występujących wokół Beale Street, znanych jako Beale Streeters. Wśród tych muzyków byli Johnny Ace, Bobby Bland, Junior Parker, BB King i Roscoe Gordon. Nie byli formalnym zespołem, ale grali w tych samych miejscach i wspierali się nawzajem podczas sesji nagraniowych. Skaut i dyrektor programowy WDIA, David James Mattis, brał udział w lokalnych programach i zapraszał muzyków do występów na żywo w stacji radiowej. Forest, pianista John Alexander i saksofonista Adolph „Billy” Duncan wspierali B.B Kinga podczas audycji w WDIA. „Myślę, że można powiedzieć, że to był pierwszy mały zespół B.B. Kinga” – wspomina King w swojej autobiografii.

W 1951 roku Ike Turner, który był łowcą talentów i producentem dla braci Bihari w Modern Records, zorganizował Beale Streeters nagrywanie dla Modern. Forest wspierał Bobby'ego Blanda w jego sesjach dla Modern, który wyprodukował singiel „Crying All Night Long” / „Dry Up Baby”. W tej sesji uczestniczyli również muzycy Ike Turner na fortepianie, Billy Duncan na saksofonie tenorowym i Matt Murphy na gitarze. W 1952 roku dyrektor programowy WDIA, David James Mattis, założył wytwórnię Duke Records i podpisał kontrakt z wieloma Beale Streeters. Forest grał na perkusji podczas sesji dla Bobby'ego Blanda w studiach WDIA w 1952 roku.

Wkrótce potem Forest nagrał swoją pierwszą płytę „Whoopin' And Hollerin” z Johnnym Ace na fortepianie. Osiągnął 7 miejsce na liście R&B Billboard (najczęściej grane w szafach grających) w kwietniu 1953 roku. Aby wykorzystać sukces płyty, bracia Bihari wydali singiel Foresta w ich sublabelu Meteor Records, sygnowany jako Earl (Whoopin' & Hollerin') Forrest. Później w tym samym roku, nakładem Flair Records, wydany został singel Foresta „Trouble And Me” z „Mid Night Hours Journey” Johnny'ego Ace'a. Forest kontynuował nagrywanie, wydając więcej singli w Duke Records aż do lat 60-tych.

Jako autor piosenek, Forest był współautorem standardu bluesowego „Next Time You See Me”, który został nagrany przez Juniora Parkera, Frankie Lymona, Jamesa Cottona i wielu innych. Był współautorem "Morning After" przez Mar-Keys, wydanego przez Stax Records w 1961 roku. W latach 80-tych Forest nagrywał z niegdyś Beale Streeterem Bobbym Blandem, wspierając go na jego albumie Blues You Can Use z 1987 roku. Był także współautorem dwóch piosenek na tym albumie, „Spending My Life With You” i „For The Last Time”.

Forest zmarł na raka w Centrum Medycznym Administracji Weteranów w Memphis 26 lutego 2003 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Whoopin' And Hollerin'/Pretty Bessie	Earl Forest	03.1953	-	-	Duke 108	[written by David James Mattis]

Meteor Records

Meteor Records była wytwórnią R&B z siedzibą w Memphis, prowadzoną przez Lestera Bihari, jednego z braci Bihari, właściciela Modern Records w Los Angeles. Założona w 1952 roku, wytwórnia była odważnym eksperymentem mającym na celu poszerzenie bazy talentów, koncentrując się na podpisaniu i nagrywaniu talentów z regionu Południa poprzez lokalnie dostępne studia nagraniowe.

Pierwsze wydawnictwo wytwórni, „I Believe” / „I Held My Baby Last Night” Elmore'a Jamesa z 1952 roku, było ich największym sukcesem.

W 1956 było jasne, że rosnący rynek rock'n'rolla dla nastolatków nie kupuje bluesa z Południa. W 1957 Meteor Records wydało swoje ostatnie nagranie, a bracia Bihari skonsolidowali swoje wytwórnie w Los Angeles. Chociaż wytwórnia nie odniosła sukcesu ekonomicznego, był to innowacyjny wysiłek ze strony braci Bihari, aby poszerzyć bazę muzyczną.

Elmore James był pierwszym artystą, który podpisał kontrakt z wytwórnią i nagrał pierwsze wydawnictwo, po którym nastąpiło „Round House Boogie” / „Kickin' The Blues Around” Bepa Browna. Bihari licencjonował niektóre strony muzyka jazzowego Ala Smitha z Chance Records w 1953 roku.

Katalog wytwórni

45X5005    Earl (Whoopin' & Hollerin') Forrest*    I Wronged A Woman ‎(7", Single)    1953
   5000    Elmore James    I Believe / I Held My Baby Last Night ‎(Shellac, 10")    Unknown
   5001    Bep's Brown And His Orchestra*    Round House Boogie / Kickin' The Blues Around ‎(Shellac, 10")    1952
   5002    Carl (Mr. Broadway) Green And His Orchestra*    My Best Friend / Four Years Seven Days ‎(Shellac, 10")    1952
   5003    Elmore James    Baby, What's Wrong / Sinful Women ‎(Shellac, 10")    1952
   5003x45    Elmore James    Baby, What's Wrong / Sinful Women (Single)
1952
   5004    Chicago Sunny Boy    Western Union Man / Jack Pot ‎(Shellac, 10")    1953
   5005    Earl (Whoopin' & Hollerin') Forrest*    I Wronged A Woman / I Can't Forgive You ‎(Shellac, 10")    1953
   5006    Sunny Blair    Please Send My Baby Back / Gonna Let You Go ‎(Shellac, 10")    1953
   5007    Jimmy Wright And His Orchestra*    Porky Pine / Scotch Mist ‎(Shellac, 10")    1953
   5010    Buster Smith & Orchestra    Crying In The Chapel / Leaping In Chicago ‎(Shellac, 10", Single, Promo)    1953
   5014    Bud Deckelman With The Daydreamers (2)    Daydreamin / Let's Not Pretend (Single)
1953
   5015    The Angel Voices    Walkin & Talkin With Jesus / Tell The Angels
1953
   5016    Elmo James Broom Dusters*    Sax-ony Boogie / Dumb Woman Blues (Single)
1954
   5017    "Red" Hadley's Wranglers    Brother, That's All
1955
   5018    Woodrow Adams With Boogie Blues Blasters    Wine Head Woman / Baby You Just Don't Know ‎(7", Single)    1955
   5019    Haward Swords With The Blue Light Boys    You Will Have To Pay / I’m Lonely As I Can Be (Single)
1955
   5021    Smokey Hogg    I Declare / Dark Clouds
1955
   5022    Mac Sales / Mac & Jake    A Gal Named Joe / Yakety Yak (Single)
1955
   5023    Barney Burcham With The Daydreamers (2)    Can't Steal My Way Around / Much Too Young For Love ‎(7")    1955
   5024    Sax Man Brown With The Broomdusters    Sax Symphonic Boogie / Flaming Blues
1955
   5025    Jess Hooper With The Daydreamers (2)    All Messed Up (Single)
1955
   5026    Al Smith With The Broomdusters    Chop Chop Boogie / Hot Rod Special ‎(7", Single)    1955
   5027    Buddy Bain, Kay Wayne, Merle (Red) Taylor* With The Hayriders    Daydreams, Come True / Can We Live It Down? ‎(7")    1956
   5028    Mason Dixon (3) With The Redskins    Don't Worry 'Bout Nuthin' / I'll Never Fall Out Of Love With You ‎(7")    1956
   5029    Junior Thompson With The Meteors    Raw Deal / Mama's Little Baby (Single)
1956
   5030    Lendon Smith With The Jesters (13)    Women / Lost Love ‎(7", Single)    1956
   5031    Mary Edwards (2) With The Saxons (7)    Chilly Willy / Oh! Oh! Mama ‎(7")    1956
   5032    Charlie Feathers With Jody* And Jerry*    Get With It / Tongue-Tied Jill (Single)
1956
   5033    Bill Bowen With The Rockets    Have Myself A Ball (Single)
1956
   5034    Brad Suggs With The Swingsters    Charcoal Suit (Single)
1956
   5035    Wayne McGinnis With The Swing Teens*    Rock, Roll And Rhythm / Lonesome Rhythm Blues ‎(7", Single)    1956
   5036    Minnie Thomas With Slim Waters' Lagoons    What Can The Matter Be? / I Know What You Need ‎(7")    1956
   5037    Walter Miller (10) With The Barons (37)    My Last Mile / Standing On The Highway ‎(7")    1956
   5038    The Del-Rios With The Bearcats    Alone On A Rainy Night / Lizzie ‎(7")    1956
   5039    Rufus "Bearcat" Thomas*    The Easy Livin' Plan / I'm Steady Holdin' On (Single)
1956
   5040    Little Milton With Playmates Of Rhythm*    Love At First Sight / Let's Boogie Baby (Single)
1957
   5041    Fention Robinson* With The Dukes (11)    Tennessee Woman / Crying Out Loud
1957
   5042    The Velvatones With Memphis Rhythm Boys*    Real Gone Baby / Feeling Kinda Lonely
1957
   5043    Jimmy Haggett With The Daydreamers (2)    Tell Her True / Gonna Shut You Off Baby ‎(7")    1957
   5044    Jimmy Lamberth And The Saxons (17)    Latch On To Your Baby / I'll Pretend ‎(7", Single)    1957
   5045    Little Milton With Playmates Of Rhythm*    Ooh! My Little Baby / Let My Baby Be ‎(7")    1957
   5046    Steve Carl With The Jags (2)    Curfew (Single)
1958
   45-5000    Elmore James    I Believe / I Held My Baby Last Night (Single)
1952
   45-5001    Bep Brown Orchestra    Round House Boogie / Kickin' The Blues Around ‎(7")    1952
   MR 5000    Elmore James    I Believe / I Held My Baby Last Night ‎(Shellac, 10")    1952
   MR 5001    Bep Brown Orchestra    Round House Boogie / Kickin' The Blues Around ‎(Shellac, 10")    1952
   MR 5008    Chicago Sunny Boy    On The Floor / Love You Baby ‎(Shellac, 10")    1953
   MR 5010    Buster Smith & Orch.*    Leapin' In Chicago / Crying In The Chapel ‎(Shellac, 10")    1953
   MR 5013    Al Smith's Progressive Jazz    Beale Street Stomp / Slidin' Home ‎(Shellac, 10")    1953

Duke Records

Wytwórnia Duke została założona w 1952r w Memphis przez Davida J. Mattisa i Billa Fitzgeralda.Ich pierwszym wydawnictwem był Roscoe Gordon śpiewający „Hey Fat Girl”, wydany na Duke R-1, później zmieniony na R-101.

Nabył ją Don Robey właściciel od 1949r Peacock Records,i połączył obie firmy w sierpniu tego samego roku.Najbardziej znani wykonawcy nagrywający tutaj,to Johnny Ace i Roscoe Gordon.W kwietniu 1953r Robey wykupił kontrolny pakiet wytwórni i przeniósł jej siedzibę do swojego Bronze Peacock Night Club w Houston .Irving Marcus i Dave Clark zajmowali się sprzedażą i promocją,a zespół producencki stanowili Johnny Otis, Bill Harvey, Don Robey i Joe Scott.

Robey założył spółkę zależną, Back Beat Records, w 1957 roku, która później specjalizowała się w muzyce soul, wraz z Sure Shot Records, podczas gdy Peacock specjalizował się w nagraniach gospel. Wiodącym artystą Duke'a był Bobby "Blue" Bland, który pozostał w wytwórni przez wiele lat, aż do jej upadku, głównie nagrywając z sukcesami z aranżerem/liderem zespołu Joe Scottem. Johnny Ace był głównym artystą R&B we wczesnych latach istnienia wytwórni, przed śmiercią w młodym wieku, z szeregiem 10 najlepszych hitów R&B, w tym trzema, które znalazły się na pierwszym miejscu. Junior Parker był kolejną ważną postacią na Duke'u, nagrywając długą serię singli dla wytwórni w latach 1953-1966, zdobywając siedem przebojów w pierwszej dwudziestce Billboardu podczas swojej kadencji.

Na sprzedawanych płytach ukazywał się nadruk Duke/Peacock.Don Robey sprzedał Duke/Peacock i założone przez siebie oddziały Backbeat i Songbird wytwórni ABC-Dunhill 23 maja 1973r,zostając jednocześnie konsultantem w ABC organizując katalog wytwórni.
ABC została ostatecznie sprzedana w 1979r wytwórni MCA,a w 1995r Universal Music Group stało się właśścicielem tej ostatniej.

Single na liście przebojów Hot 100 Billboard

1954 Johnny Ace Pledging My Love / No Money 17[9]
1957 Bobby Bland Farther Up the Road / Sometime Tomorrow 43[21]
1957 Junior Parker The Next Time / You're on My Mind 74[6]
1958 Junior Parker That's Just Alright 78[3]
1960 Bobby Bland I'll take care of you 89[3]
1961 Bobby Bland Cry cry cry 71[5]
1961 Bobby Bland I Pity the Fool / Close to You 46[7]
1961 Bobby Bland St. James Infirmary / Don't Cry No More 71[7]
1961 Bobby Bland Turn On Your Love Light / You're the One (That I Need) 28[10]
1962 Bobby Bland Who Will the Next Fool Be / Blue Moon 76[4]
1962 Junior Parker Driving wheel 85[2]
1962 Junior Parker Annie Get Your Yo-Yo / Mary Jo 51[8]
1962 Bobby Bland Yield Not to Temptation / How Does a Cheating Woman Feel 56[8]
1962 Bobby Bland Stormy Monday Blues / Your Friends 43[13]
1963 Bobby Bland That's the Way Love Is / Call On Me 22[12]
1963 Bobby Bland Sometimes You Gotta Cry a Little / You're Worth It All 56[6]
1963 Bobby Bland Ain't It a Good Thing / Queen for a Day 20[9]
1963 Bobby Bland The Feeling Is Gone / I Can't Stop Singing 91[3]
1964 Junior Parker Strange Things Happening / I'm Gonna Stop 99[2]
1964 Bobby Bland Share Your Love with Me / After It's Too Late 42[9]
1965 Bobby Bland These Hands (Small But Mighty) / Today 63[8]
1965 Bobby Bland Blind Man / Black Night 78[3]
1965 Bobby Bland Dust Got in Daddy's Eyes / Ain't No Telling 93[1]
1965 Bobby Bland I'm Too Far Gone (To Turn Around) / If You Could Read My Mind 62[6]
1966 Bobby Bland Good Time Charlie / Good Time Charlie (Part 2) 75[6]
1966 Bobby Bland Poverty / Building a Fire with Hair 65[5]
1967 Bobby Bland You're All I Need / Deep in My Soul 88[2]
1968 Bobby Bland Driftin' Blues / You Could Read My Mind 96[3]
1968 Bobby Bland Rockin' in the Same Old Boat / Wouldn't You Rather Have Me 58[10]
1969 Bobby Bland Gotta Get to Know You / Baby I'm on My Way 91[3]
1969 Bobby Bland Chains of Love / Ask Me 'Bout Nothing (But The Blues) 60[7]
1970 Bobby Bland If You've Got a Heart / Sad Feeling 96[2]
1970 Bobby Bland Keep on Loving Me (You'll See the Change) / I Just Got to Forget About You 89[3]
1971 Bobby Bland I'm Sorry / Yum Yum Tree 97[1]

Forecast

Forecast to grupa disco/funk z lat 80-tych, w skład której wchodzili Adil Bayyan, Amir Bayyan, Armenta, Greg Fitz (wokalista i klawiszowiec, który był także członkiem Bootsy's New Rubber Band & Quazar, Huey „Baby” Harris i Royal Bayyan (autor). i aranżer dla różnych artystów, w tym Meli'sy Morgan. Wydali jeden album, Forecast 1, w RCA Victor w 1982 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Non Stop	Forecast	11.1980	-	-	Ariola America 811	[written by Amir Bayyan, Frank Jackson, Ronald Bell][produced by Warren Schatz]

Gary and Dave

Gary and Dave były kanadyjskim duetem pop popularnym w latach 70-tych, najlepiej znanym z piosenki "Could You Ever Love Me Again". Dave Beckett (wokal), urodził się w Newmarket , Ontario 5 lipca 1949 r.a Gary Weeks (wokal), urodził sie 22 maja 1950r w Charlottetown.

Gary Weeks z Charlottetown i Dave Beckett, z Newmarket byli przyjaciółmi od podstawówki na początku lat 60-tych. Grali w wielu zespołach aż do roku 1966, kiedy to jako duet zostali przesłuchani na koncercie United Appeal,spośród około czterystu wykonawców. Zaczęli grać na festiwalach, i stali się atrakcją na targach Japan World's Fair w 1970 roku.

Pierwsze nagrania Gary & Dave zostały dokonane w 1969 roku, w 1970 roku wydali singiel dla Quality 1977 - "Tender Woman/I'm A Rider". W 1972 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Grega Hambletona,Axe i zrealizowali dwa single, które nie zrobiły kariery na rynku. Następnie w 1973 roku, ukazała się ich własna kompozycja, "Could You Ever Love Me Again". Weszła ona na kanadyjską listę RPM 100 w dniu 14 lipca 1973 r. na pozycję 98,by skończyć jako hit # 1 17 listopada.
Gary i Dave koncertowali z The Stampeders w 1973 w celu promowania "Could You Ever Love Me Again", a ich pierwszy album i singiel został wydany w dwudziestu dwóch krajach. Było szczególnie dobrze przyjęty w Australii.

Para miała kolejne hity "I Fell In Love With You Sometime" i cover Carole King "It Might As Well Rain Until September". Mieli sześć kolejnych singli poprzez 1976 rok, ostatni dla Polydoru, jeszcze dwa albumy dla Axe plus kompilację Greatest Hits. Był 1976 rok, kiedy Gary i Dave opuścili branżę muzyczną by kontynuować karierę w lotnictwie.
Obaj mieli od dawna miłość do latania, i obaj zostali pilotami w Aitransit STOL Canada w czasie swojej kariery, kiedy rozeszli się po raz pierwszy. Po ich oficjalnym rozpadzie, zarówno Gary i Dave poszli do pracy jako piloci w Air Canada. Gary Weeks póżniej został pastorem i opuścił Kanadę dla Irlandii, gdzie pracował jako misjonarz.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Could You Ever Love Me Again	Gary and Dave	12.1973	92[4]	-	London HL 10434	[written by Beckett, Weeks][produced by Greg Hambleton]

niedziela, 6 listopada 2022

Forest for the Trees

Forest for the Trees to amerykańska grupa muzyczna z Los Angeles w Kalifornii, założona przez Carla Stephensona i składająca się z Marka Petersena, Johna „coz” Acosta, Papa Bear Martineza i innych współpracowników.

Carl Stephenson urodził się w Waszyngtonie w 1967 roku. Mieszkał w Laurel w stanie Maryland, a także w Olympia w Waszyngtonie i Houston w Teksasie. W 1990 roku przeniósł się do Los Angeles w Kalifornii, gdzie poznał Becka. Stephenson był współautorem i współproducentem piosenki Becka „Loser” z 1993 roku. Debiutancki album studyjny zespołu, Forest for the Trees, został wydany w DreamWorks Records w 1997 roku. Zadebiutował na 190 miejscu na liście Billboard 200 i na 16 miejscu na liście Heatseekers Albums . Houston Press nazwał go „jednym z najbardziej imponujących debiutów wielkich wytwórni z 1997 roku”.

„Dream” został wydany jako singiel z albumu. Zadebiutował na 72. miejscu na liście Billboard Hot 100 i na 18. miejscu na liście Modern Rock Tracks. Zespół wystąpił na festiwalu muzyki i sztuki Coachella Valley w 2002 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dream	Forest for the Trees	11.1997	-	72[3]	DreamWorks 58 005	[written by Carl Stephenson][produced by Carl Stephenson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Forest for the Trees	Forest for the Trees	09.1997	-	190[1]	DreamWorks 50 002	[produced by Carl Stephenson]

Willa Ford

Amanda Lee Williford-Modano, znana jako Willa Ford (ur. 22 stycznia 1981 roku w Ruskin w stanie Floryda, USA) - amerykańska piosenkarka, autorka tekstów piosenek, aktorka, modelka i osobowość telewizyjna.
Od dziecka marzyła o karierze piosenkarki. Jako ośmiolatka występowała wraz z chórem dziecięcym Tampa Bay Children's Choir. Następnie, od jedenastego roku życia, występowała w teatrze Entertainment Revue.

W 1999 roku zaczęła udzielać się pod pseudonimem artystycznym "Mandah"; wówczas dołączyła do korporacji Music Corporation of America (MCA), dzięki której wydała piosenkę zatytułowaną "Lullaby". Utwór znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu animowanego Pokemon- film pierwszy: Zemsta Mewtwo, która pokryła się podwójną platyną. W międzyczasie uwikłała się w romans z Nickiem Carterem, członkiem zespołu Backstreet Boys. Wkrótce później artystka zmieniła swój pseudonim muzyczny na "Willa Ford" (od jej nazwiska "Williford"), którym posługuje się do dziś.

W showbiznesie właściwie zaistniała w 2001 roku, gdy podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic Records. W lipcu wydała swój debiutancki album Willa Was Here, który promował przebojowy singel "I Wanna Be Bad". Utwór osiągnął pozycję szóstą notowania US Hot 100 Singles Sales, zajął również czwartą notację na US Hot Dance Singles. Dzięki muzycznemu rozgłosowi angażowano ją do roli prowadzącej licznych programów rozrywkowych, w tym między innymi Zakładu.

Pojawiła się na okładce magazynu Playboy w marcu roku 2006. W październiku tego roku wzięła udział trzeciej amerykańskiej edycji Tańca z gwiazdami. Jej tanecznym partnerem został Maksim Chmerkovskiy. Para zajęła ostatecznie siódme miejsce.

30 sierpnia 2007 odbyła się premiera biograficznego filmu Anna Nicole, w którym Willa Ford zagrała rolę Anny Nicole Smith.

Kariera aktorska Ford nabrała tempa w 2008 roku. Jako Claire Dennison artystka wystąpiła w głównej roli w filmie Charlesa T. Kanganisa Impuls (Impulse), pojawiając się na ekranie u boku Angusa Macfadyena. Na początku roku 2009 na ekranach światowych kin pojawił się slasher Piątek, trzynastego (Friday the 13th) w reżyserii Marcusa Nispela; Willa wystąpiła w nim w jednej z drugoplanowych ról.

Jej pierwszym mężem był hokeista Mike Modano. W 2015 poślubiła byłego zawodnika futbolu amerykańskiego - Ryana Nece.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wanna Be Bad	Willa Ford	06.2001	-	22[20]	Lava/Atlantic 85 103	[written by Willa Ford, Brian Kierulf, Josh Schwartz][produced by Brian Kierulf, Josh Schwartz]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Willa Was Here	Willa Ford	08.2001	-	56[9]	Lava 83 437	[produced by Josh Schwartz, Brian Kierulf, Michael D. Goodman, Tim & Bob, Eve Nelson, Andy Marvel, Robert D. Fusari, Kenny Gioia, Howie Hirsh, Robbie Nevil, Scott Ialacci , Anthony Acid]