Z archiwum...rocka

sobota, 29 października 2022

Farquahr

Farquahr był amerykańskim zespołem folkowym z Branford w stanie Connecticut. Grając często humorystyczną muzykę ludową, grupa cieszyła się regionalną popularnością w Nowej Anglii pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych XX wieku. Wszyscy członkowie Farquahra przyjęli pseudonimy, trzech z nich było w rzeczywistości braćmi. Wszyscy śpiewali i grali na gitarze.

Byli wcześniej znani jako The McGowan Brothers, grając muzykę folkową i celtycką. Wydali dwa albumy pod szyldem Farquahr, pierwszy jako Fabulous Farquahr, a drugi jako Farquahr. Jerry Ragovoy wyprodukował ich drugi album, który został wydany w 1970 roku i osiągnął 195 miejsce na liście Billboard 200 w grudniu tego roku. Koncertowali także z kampanią McGovern z 1968 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Farquahr	Farquahr	12.1970	-	195[3]	Elektra 74 083	[produced by Jerry Ragovoy]

piątek, 28 października 2022

Stone Sour

Stone Sour -amerykańska grupa muzyczna wykonująca metal alternatywny. Powstała w 1992 roku w Des Moines.Grupa powstała w 1992 roku w Des Moines z inicjatywy wokalisty Coreya Taylora oraz perkusisty Joela Ekmana. Stary przyjaciel Taylora, Shawn Economaki, dołączył jako basista.

W 1994 roku wydał swoje pierwsze demo o wybitnie hardrockowym brzmieniu, nagrane w Big Fish Studios w Omaha w stanie Nebraska. Niestety grupa nie zyskała nim żadnej popularności, gdyż klasyczny hard rock, jaki prezentował wtedy Stone Sour, w latach 90-tych XX wieku odchodził w zapomnienie, a popularnością cieszyły się jedynie legendarne grupy tego gatunku.

W 1995 roku do grupy dołączył James Root. Działalność zawieszono, gdy w 1997 roku Corey odszedł z próbą reformacji grupy Slipknot. Rok później do Slipknot dołączył także Root. Economaki został jej menedżerem, a Ekman założył rodzinę. Myślano, że to koniec Stone Sour.

W 2000 roku Josh Rand przyszedł do Coreya z tekstami nad którymi pracował. Wtedy razem zaczęli pracować przez półtora roku, pisząc nowe piosenki. Zespół przywrócono do życia w 2002 roku, wydając album Stone Sour. Zespół przygotował piosenkę „Bother” na soundtrack do filmu Spider-Man, w czasie gdy nagrywano album. Nowy, a zarazem pierwszy oficjalny w karierze krążek zmienił zupełnie image grupy, gdyż muzyka w nim zawarta bardzo wyraźnie odnosiła się do stylu Slipknot, jednak o nieco łagodniejszym brzmieniu. Po tej konwersji zespół odniósł komercyjny sukces; m.in. dzięki niej również wiele fanów Slipknota zaczęła sięgać po twórczość Stone Sour.

Zespół wrócił do studia w styczniu 2006 roku, zaczynając pracę nad nową płytą. Za bębnami zasiadł Roy Mayorga, zajmując miejsce po Ekmanie, który opuścił zespół po śmierci dziecka. Od maja do czerwca zespół występował w Europie wraz z zespołem Bloodsimple podczas trasy Finish What we Started Tour jako support grupy Alice in Chains. Nowy album wydany 1 sierpnia 2006 roku został nazwany Come What(ever) May i liczy 12 piosenek. Pierwszy singel „30/30-150” wyróżnia dynamika i skomplikowana warstwa rytmiczna. Kolejny „Through Glass” nawiązuje do wspomnianej „Bother”, będąc spokojną alternatywą dla ciężkiego gitarowego grania, jakim zespół zarysował swój styl. W utworze 30/30-150 gościnnie pojawił się perkusista grupy Godsmack, Shannon Larkin. Jego partie perkusji zostały zarejestrowane tylko na płycie. W teledysku pojawia się już Mayorga.

Na początku 2010 roku zespół poinformował, że pracuje nad trzecim albumem. Premierę nowego wydawnictwa zatytułowanego Audio Secrecy przewidziano na 7 września 2010.

Na początku października 2010 roku singiel „Say You'll Haunt Me” z płyty „Audio Secrecy” został sklasyfikowany na 1. miejscu według zestawienia Rock Songs.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bother	Stone Sour	11.2002	28[2]	56[20]	Roadrunner RR 20243	[gold-US][written by Corey Taylor][produced by Tom Tatman, Stone Sour, James "Jimbo" Barton]
Inhale	Stone Sour	07.2003	63[2]	-	Roadrunner RR 20093	[written by Corey Taylor ,Jim Root, Josh Rand, Shawn Economaki, Joel Ekman][produced by Tom Tatman, Stone Sour]
Through Glass	Stone Sour	08.2006	98[1]	39[26]	Roadrunner RR 39353	[platinum-US][silver-UK][written by Shawn Economaki, Josh Rand ,Jim Root ,Corey Taylor][produced by Nick Raskulinecz]
Say You'll Haunt Me	Stone Sour	09.2010	-	110[16]	Roadrunner	[written by Corey Taylor][produced by Nick Raskulinecz]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stone Sour	Stone Sour	09.2002	41[2]	46[27]	Roadrunner RR 84252	[gold-US][gold-UK][produced by Tom Tatman, Stone Sour]
Come What(ever) May	Stone Sour	08.2006	27[4]	4[38]	Roadrunner RR 80732	[platinum-US][gold-UK][produced by Nick Raskulinecz]
Audio Secrecy	Stone Sour	09.2010	6[4]	6[11]	Roadrunner RR 78702	[silver-UK][produced by Nick Raskulinecz]
House of Gold & Bones – Part 1	Stone Sour	11.2012	13[3]	7[14]	Roadrunner RR 76632	[produced by David Bottrill]
House of Gold & Bones – Part 2	Stone Sour	04.2013	11[3]	10[10]	Roadrunner RR 76256	[produced by David Bottrill]
Meanwhile in Burbank...	Stone Sour	05.2015	-	78[1]	Roadrunner	[produced by Stone Sour]
Hydrograd	Stone Sour	07.2017	5[3]	8[3]	Roadrunner 0016861745424	[produced by Jay Ruston]

Fantômas

FANTOMAS, grupa amerykańska. Powstała wiosną 1998R w San Francisco w Kalifornii. Z początku przyjęła nazwę Diablik, ale niemal natychmiast zmieniła ją na Fantomas od oostaci z francuskiej literatury i filmu - obdarzonego wyjątkową inteligencją przestępcy, pragnącego przejąć władzę nad światem. Na jej czele stanął Mike Patton (właśc. Mikael Allan Patton; 27.01.1968r, Eureka, Kalifornia) - voc z rozwiązanego w tym czasie zespołu Faith No More, działający też w Mr. Bungie. Składu dopełnili trzej wybitni instrumentaliści: Buzz Osborne -g, lider The Melvins, Trevor Dunn (właśc. Trevor Roy Dunn; 30.01.1968r, Eureka, Kalifornia - b, jeszcze jeden muzyk Mr. Bungle, i Dave Lombardo 16.02.1965r, Hawana, Kuba) - dr, legendarny bębniarz znany z zespołów Slayer i Grip Inc. Latem 2005r na występy w Europie miejsce Lombardo, koncertującego wówczas ze Slayerem, zajął Terry Bozzio (właśc. Terry John Bozzio; 27.12.1950r, San Francisco, Kalifornia) - dr, perc, były współpracownik Franka Zappy.

Grupa zadebiutowała przed publicznością San Francisco w czerwcu 1998r. Zaraz potem ruszyła w trasę oraz nagrała własną wersję piosenki Chariot Choogle Marca Bolana na płytę „Great Jewish Music - Marc Bolan" (Tzadik, 1998). W kwietniu 1999 dorobiła się pierwszego własnego albumu, zatytułowanego „Fantomas", inaugurującego działalność firmy Ipecac Recordings, utworzonej przez Pattona wraz z menażerem Gregiem Werckmanem. Okładkę ozdobił montaż fotosów z francuskich filmów o przygodach genialnego przestępcy Fantomasa. A repertuar stanowiło trzydzieści krótkich,
często nazbyt szkicowych utworów, a właściwie numerowanych „dźwiękowych stron", tworzących swoistą muzyczną księgę. Nie brakowało w nich rocka, rockowych motywów, rockowego zgiełku, ale inspiracją równie dla Pattona ważną, nawet jeśli potraktowaną nieco naiwnie, wydawała się muzyka awangardowa. Najciekawszą zaś stroną przedsięwzięcia, choć wcale nie dominującą, okazały się wokalne poszukiwania lidera, traktującego głos jak instrument, improwizującego, eksperymentującego z nowymi środkami ekspresji.
Płyta „The Director's Cut" z lipca 2001r zawierała utrzymane w podobnej konwencji opracowania tematów z mrocznych filmów, jak Night Of The Hunter (Noc myśliwego; 1955, reż. Charles Laughton), Rosemary's Baby (Dziecko Rosemary; 1968, reż. Roman Polański), The Godfather (Ojciec chrzestny, 1972, reż. Francis Ford Coppola), The Omen (Omen; 1976, reż. Richard Donner) i Twin Peaks: Fire Walk With Me (Twin Peaks: Ogniu krocz za mną; 1992, reż. David Lynch): posiłkujące się elementami odmiennych gatunków, konwencji i stylów, od metalu przez trip hop po jazz, ale ożywione nieco bardziej konwencjonalnymi niż poprzednio partiami wokalnymi.
Album „Millennium Monsterwork 2000" z kwietnia 2002 dokumentował koncert w sylwestrowy wieczór 2000 w San Francisco piekielnej orkiestry łączącej siły zespołów Fantomas i The Melvins. W repertuarze znalazły się głównie utwory pierwszego z nich, zarówno „dźwiękowe strony" z zestawu „Fantomas", opatrzone jednak nowymi tytułami, np. Ripping Chicken Meat czy Musthing With The Phunts, jak i melodie filmowe znane z „The Director's Cut", m.in. z The Omen. Całości dopełniały znane kompozycje drugiego, np. Night Goat i Hooch. Patton dał popis różnych technik wokalnych, od śpiewu do przesady tradycyjnego przez zawodzenie a la Tom Waits po deathmetalowy growling.

Swoistą kontynuacją „The Director's Cut" okazała się płyta „Delirium Córdia" z października 2003r. Wypełniła ją muzyka będąca rodzajem ścieżki dźwiękowej do nie istniejącego filmu. Jedna ogromna kompozycja, formalnie więcej niż wątła, stanowiąca po prostu ciąg obrazów dźwiękowych zbudowanych z drobnych zazwyczaj fraz fortepianu, instrumentów elektronicznych, gitary i gitary basowej, brzmień różnych instrumentów perkusyjnych czy wejść chóru, najeżona odgłosami w rodzaju bicia kościelnych dzwonów, szumu wiatru, tykania i dzwonka zegara, skrzypienia drzwi, demonicznych szeptów i śmiechów, hałasu krzątaniny, a także trzasków płyty gramofonowej, przywoływała mroczny, ponury, niesamowity klimat. Trudno było się jednak oprzeć wrażeniu, że grupie zabrakło pomysłów na całość o takim rozmachu. Kompozycja słuchana wielokrotnie najzwyczajniej nużyła. Rozczarowaniem był też stosunkowo niewielki wokalny wkład Pattona.
Album „Suspended Animation" z kwietnia 2005r był powrotem do idei płyty debiutanckiej. Tak jak ona zawierał trzydzieści miniatur dźwiękowych, tym razem sygnowanych datami od 1 kwietnia 2005 po 30 kwietnia tego roku zamiast tytułów, łączących różne estetyki, od ekstremalnych odmian rocka przez muzykę filmową i jazz po skrajną awangardę, w rodzaj rozwibrowanego jak nigdy dotąd, szalonego, kako- fonicznego kolażu dźwiękowego. Znalazło się tam miejsce i na gaworzenie niemowlęcia, i na dziecięcą wyliczankę.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Delìrium Còrdia	Fantômas	02.2004	-	183[1]	Ipecac 45	[produced by Mike Patton]
Suspended Animation	Fantômas	04.2005	-	158[1]	Ipecac 62	[produced by Mike Patton]

Ricky Fanté

Ricky Andrew Fanté (ur. 4 listopada 1969r) to amerykański wokalista r&b, inżynier dźwięku i autor tekstów. Po kilku latach służby w Korpusie Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych demo jego dwuosobowej grupy, wyprodukowanej przez jego partnera, byłego rockmana Scotta Ricketta, o nazwie Soul Surfing, wpadło w ręce dyrektora A&R Josha Deutscha , co doprowadziło do zawarcia umowy deweloperskiej w 2001 roku. W 2002 roku Fanté spotkał się ze współpracownikiem Norah Jones Jesse Harrisem i zaczął współtworzyć i nagrywać swoją debiutancką płytę. Następnie podpisał kontrakt z Virgin Records i wydał Rewind w lipcu 2004 roku.

Fanté zyskał uznanie krytyków za piosenkę „It Ain’t Easy”. Wykonał singiel w długim nocnym programie NBC The Tonight Show z Jayem Leno. Chociaż piosenka nie została uznana za przebój, album odniósł umiarkowany sukces w Stanach Zjednoczonych i za granicą. Piosenka osiągnęła nr 8 na włoskiej liście przebojów. W 2005 roku Ricky Fanté nagrał tytułową piosenkę „Shine” do filmu Robots oraz optymistyczną melodię „That’s All I Need” do filmu HBO Lackawanna Blues. W tym samym roku wystąpił w duecie z włoską piosenkarką Giorgią Todrani dla jej MTV Unplugged. W 2009 roku nagrał piosenkę przewodnią do popularnego serialu telewizyjnego ABC Shark Tank, którą napisali Berry Gordy i Janie Bradford.

Potem zrobił sobie przerwę od śpiewania, aby wrócić do szkoły. W 2015 roku rozpoczął pracę nad nowym albumem ze Scottem Rickettem i Hermanem Matthewsem W 2016 roku wydał wspólny album ze Scottem Rickettem zatytułowany Good Fortune za pośrednictwem ich własnej niezależnej wytwórni Soul Surfer Records.

W 1998 roku Fanté wcielił się w postać legendarnego piosenkarza Marvina Gaye'a w miniserialu telewizyjnym The Temptations. W 2005 roku pojawił się w filmie Yours, Mine and Ours, w którym zagrali Dennis Quaid i Rene Russo, a także zaśpiewał „Love Wont Let Me Wait” Majora Harrisa podczas kluczowej sceny filmu. W tym samym roku wystąpił także w serialu telewizyjnym American Dreams oraz w popularnym filmie telewizyjnym telewizji ABC „Ich Eyes Were Watching God”. W 2018 roku Ricky Fante wcielił się w postać legendy soul Ottisa Reddinga w musicalu Stax Soul Musical na Baltimore Center Stage. Otrzymał świetne recenzje za swój występ.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rewind	Ricky Fanté	07.2004	-	198[1]	Virgin 84 403	[produced by Josh Deutsch]

Faster Pussycat

FASTER PUSSYCAT, grupa amerykańska. Powstała w 1986r w Los Angeles (Kalifornia). Nazwę wzięła z klasycznego filmu erotycznego Faster Pussycat! Kill! Kill! Kill! (1966r, reż. Russ Meyer). Pierwszy skład: Taime Downe - voc, Greg Steele - g, k, voc, Brent Muscat - gr voc, Eric Stacy - b, Mark Michals - dr. W 1989r usunięto Michalsa, uwikłanego w proces sądowy o posiadanie heroiny. Najpierw zastąpił go Frankie Banali- dr (tylko na koncerty), a ostatecznie, kilka miesięcy później, Brett Bradshaw - dr.

Już w pierwszych miesiącach działalności zelektryzowała publiczność klubów Los Angeles i innych miast kalifornijskich wykonywaną z werwą, radosną, urzekająco prostą, choć wtórną muzyką heavymetalową. Niemal natychmiast podpisała kontrakt z firmą Elektra. Jednakże płyta Faster Pussycat, przygotowana niewielkim nakładem środków przy pomocy producenta Rica Browdego i promowana na wspólnej trasie po Stanach Zjednoczonych z Guns N' Roses, nie spodobała się publiczności. W nadmiernie wygładzonym w studiu i choćby z tego względu dość bladym repertuarze
zwracały uwagę jedynie dwa ostrzejsze utwory Don't Change That Song i Babylon.

Popularność przyniosła grupie płyta następna,Wake Me When It's Over, wyprodukowana przez Johna Jansena, współpracownika zespołu Cinderella, zawierająca muzykę bardziej oryginalną, o pełnym wyrazu, jakby chropawym brzmieniu, z inteligentnymi tekstami. Największe uznanie zdobyła gorzka piosenka House Of Pain na temat dzieciństwa bez ojca (osobisty tekst był dziełem Downe'a). Grupa ugruntowała sukces wspólnymi koncertami z takimi zespołami, jak Kiss czy Mótley Crue.

Po kilkuletniej nieobecności w studiu przypomniała się albumem Whipped, znowu wyprodukowanym przez Jansena, z najostrzejszym repertuarem (Jack The Bastard, The Body Thief), ożywionym elementami m.in. bluesa (Nonstop To Nowhere), funku (Out With A Bang) i rapu (Loose Boty), urozmaiconym kilkoma balladami (Friends, Mr. Lovedog). Zwracały uwagę interesujące teksty, np. The Body Thief-portret psychopatycznego zabójcy Jeffreya Dahmera, Mr. Love Dog- wspomnienie o Andrew Woodzie, zmarłym wokaliście zespołu MOTHER LOVE BONE czy Big Dictionary i Cat Bash - odpowiedzi na głosy krytyków. Ponieważ płyta nie odniosła sukcesu, firma Elektra nie odnowiła z grupą kontraktu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
House of Pain	Faster Pussycat	02.1990	-	28[21]	Elektra 64 995	[written by Taime Downe,Greg Steele][produced by John Jansen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Faster Pussycat	Faster Pussycat	08.1987	-	97[35]	Elektra 60 730	[produced by Ric Browde]
Wake Me When It's Over	Faster Pussycat	09.1989	35[2]	48[41]	Elektra 60 883	[gold-US] [produced by John Jansen]
Whipped!	Faster Pussycat	08.1992	58[1]	90[4]	Elektra 61 124	[produced by John Jansen]

Fastball

Założony w 1994 roku w Austin w Teksasie zespół Fastball połączył zamiłowanie do melodyjnego popu inspirowanego Beatlesami z alternatywną estetyką mainstreamowego rocka z późnych lat 90-tych. Gitarzysta/wokalista Miles Zuniga, basista/wokalista Tony Scalzo i perkusista Joe Shuffield - wszyscy weterani undergroundowej sceny rockowej Austin - początkowo połączyli się pod nazwą Magneto USA. Po podpisaniu kontraktu z Hollywood Records muzycy zmienili nazwę na Fastball z tytułem ich ulubionego filmu pornograficznego o tematyce baseballowej) i wydali swój debiutancki album Make Your Mama Proud w 1996 roku. Album nie odniósł dużego sukcesu komercyjnego, ale zademonstrował syntezę współczesnego smaku i minionego popu.

Kolejny album, All the Pain Money Can Buy, ukazał się na początku 1998 roku, prezentując znacznie bardziej zwarty zespół i więcej popowych kawałków. Chociaż w momencie jego wydania koledzy z zespołu nadal pracowali pobocznie, singiel prowadzący „The Way” okazał się błyskawicznym hitem, przez siedem tygodni na szczycie amerykańskich list przebojów rockowych, jednocześnie ciesząc się sukcesem jako singiel popowy. „Fire Escape” i napędzany pianinem „Out of My Head” wypadły podobnie, a All the Pain Money Can Buy pokrył się platyną w ciągu sześciu miesięcy od premiery, zdobywając po drodze dwie nominacje do Grammy.

Fastball świętowali swój sukces sporą ilością tras koncertowych, w tym występów u boku Marcy Playground i Everclear. Harsh Light of Day pojawił się jesienią 2000 roku, prezentując fortepianowe utwory Billy'ego Prestona i coraz bardziej artystyczne brzmienie. Chociaż "You're an Ocean" dotarło do Top 40, sprzedaż albumu była wyjątkowo powolna, a Fastball ostatecznie opuścił hollywoodzki skład na rzecz nowej umowy z Rykodisc. Retrospektywna kompilacja, Painting the Corners: The Best of Fastball, oznaczała ostatnie wydawnictwo zespołu dla Hollywood Records w 2002 roku.

Dwa lata później zespół powrócił z Keep Your Wig On, w pełni wykorzystując swoje mocne popowe korzenie z pomocą koproducenta Adama Schlesingera. Chociaż album nie przyniósł żadnych singli, które odniosły sukces, to jednak wzmocnił etykę pracy Fastball, a frontmani Zuniga i Scalzo po raz pierwszy napisali razem. Ten duch współpracy pomógł zasilić kolejny album, Little White Lies, który ukazał się w 2009 roku i spotkał się z ciepłymi recenzjami. Po kilku latach skupienia się na pracy na żywo, Fastball wrócił do studia w 2015 roku, nagrywając w swoim rodzinnym Austin. Projekt powstał w maju 2017 roku, jako samodzielny album zatytułowany Step into Light, a zespół wsparł go obszerną trasą koncertową po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

W następnym roku Fastball świętował 20. rocznicę wydania All the Pain Money Can Buy z rozszerzoną edycją albumu z 1998 roku; towarzyszyli reedycji z koncertem w rodzinnym mieście w Austin w Teksasie. Fastball powrócił z The Help Machine, albumem wyprodukowanym przez Steve'a Berlina z Los Lobos, w październiku 2019 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Way/Are You Ready for the Fallout?	Fastball	03.1998	21[5]	5[39]	Hollywood	[gold-US][written by Tony Scalzo][produced by Julian Raymond, Fastball]
Fire Escape	Fastball	12.1998	-	86[8]	Hollywood	[written by Miles Zuniga][produced by Julian Raymond, Fastball]
Out of My Head	Fastball	07.1999	-	20[20]	Hollywood	[written by Tony Scalzo][produced by Julian Raymond, Fastball]
You're an Ocean	Fastball	08.2000	-	101[8]	Hollywood	[written by Tony Scalzo][produced by Julian Raymond, Fastball]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
All the Pain Money Can Buy	Fastball	03.1998	-	29[52]	Hollywood 62 130	[platinum-US][produced by Julian Raymond, Fastball]
The Harsh Light of Day	Fastball	10.2000	-	97[3]	Hollywood 62 237	[produced by Julian Raymond, Fastball]

czwartek, 27 października 2022

David Gray

David Gray urodził się w Manchesterze w 1970r.Gdy miał 9 lat jego rodzina przeniosła się do Walii,ale studiował na uniwersytecie w Liverpoolu.Swoje muzykowanie zaczął od występów z rożnymi grupami punkowymi,ale zaczął też w czasie swojej nauki eksperymentować z formami poetyckimi swojego autorstwa.

Wyjeżdża też wkrótce z Liverpoolu do Londyny aby być w sercu muzycznego biznesu.Tu udaje mu się podpisać kontrakt z Hut Records i Caroline na obszar USA.Jego pierwszym wydanym dziełem jest singiel "Birds without wings".

Debiutancki album "A Century Ends" wydany w połowie 1993r spotkał się z wielkim uznaniem.Odbywa turnee po Europie,gdzie spotyka się z dużym zainteresowaniem widzów.

W 1994 roku wydaje drugi album "Flash" kontynuując współpracę z wytwórnią Hut ale pod parasolem Virgin,zastanawiając się nad przejściem do tej ostatniej ze względu na niedostatki finansowe macierzystej firmy.Wybrał jednak EMI.Jego popularność w Irlandii natomiast bardzo szybko rośnie,głównie za sprawą clipu video z utworem "No disco" prezentowanym często w TV irlandzkiej.
Kolejny album "Sell,sell,sell" został wydany przez EMI w 1996 roku.

Jego ugruntowana popularność pozwoliła mu występować razem z Dave Matthewsem i Radiohead.Jego dotychczasowym największym sukcesem był "platynowy" album "White ladder" wydany już przez jego własną wytwórnię IHT. Kilka piosenek z tej płyty stanowiło ścieżkę dżwiękową filmu "This year' s love" Kathy Burke.O popularności singli z tej płyty świadczy chociażby to ,że jeden z nich "Babylon" został sprzedany w ilości 4 500 sztuk podczas jego występu na Big Beat Festival w Galvay w lipcu 1999r.Występuje też razem ze Stereophonics i Robbie Williamsem,a kończy rok nowym singlem "Please forgive me".

Reedycja w 2000 roku albumu White Ladder (oryginalnie wydany w 1998 roku przez należącą do Graya wytwórnię IHT Records) nakładem wytwórni ATO Records przyniosła Grayowi uznanie wśród krytyków i pierwszy sukces komercyjny. Płyta zawierała takie przeboje, jak "This Year's love", "Babylon", "Sail Away" oraz "Please Forgive me" i sprzedała się w nakładzie 100.000 egzemplarzy w samej tylko Irlandii, gdzie stała się najlepiej sprzedającym się albumem w historii. W sierpniu 2000 singiel "Babylon" dotarł do 5. miejsca brytyjskich list przebojów. Specjalnie dla potrzeb stacji radiowych wydano zremiksowaną wersję, z której wycięto trzeci wers pierwszej zwrotki: „Turning over TV stations”. W Stanach Zjednoczonych album został wsparty przez lidera super grupy Dave Matthews Band, który uczynił z tego albumu pierwszy krążek wydany przez współzałożoną przez siebie wytwórnię ATO Records.

W roku 2001 zostały wydane dwa albumy, będące kompilacjami wcześniejszych utworów Graya, które do tej pory nie ujrzały światła dziennego: The EPs 1992–1994 i Lost Songs 95–98. Obydwa osiągnęły wysokie miejsca na brytyjskiej Top Twenty.

W listopadzie 2002 roku Gray wydał swój szósty album A New Day at Midnight. Nowe wydawnictwo nie zyskało takiego uznania wśród krytyków, jak jego poprzednik. Nie udało mu się też pokonać wydanego w tym samym roku albumu zwycięzcy brytyjskiej wersji programu telewizyjnego Idol, Willa Younga, ale i tak A New Day at Midnight osiągnął status platynowej płyty i stał się drugim najlepiej sprzedającym się albumem w Wielkiej Brytanii w 2002 roku. Na płycie znalazły się takie przeboje, jak "The Other Side", "Be Mine" czy "Dead in the Water".

Po trzyletniej przerwie, spowodowanej wyczerpaniem artysty długimi godzinami spędzonymi w studio i dużą ilością tras koncertowych, Gray powrócił w 2005 roku ze swym siódmym albumem, zatytułowanym Life in Slow Motion. Płyta już w pierwszym tygodniu osiągnęła szczyt brytyjskiej listy przebojów. O ile A New Day At Midnight spotykał się niekiedy z krytyką, to Life in Slow Motion otrzymał wiele entuzjastycznych recenzji, a singiel "The One I Love" znalazł się w pierwszej dziesiątce brytjskich list przebojów i od października 2005 roku utrzymywał się tam przez kolejne trzy miesiące. Relatywnie, dwa kolejne single z tego albumu "Hospital Food" i "Alibi", osiągnęły podobny sukces. Po tym wydawnictwie Gray zrobił sobie chwilową przerwę od komponowania. W marcu 2007 wydał jeszcze kompilację Shine: The Best of the Early Years.

Fani artysty musieli czekać na nowe kompozycje do 14 września 2009 roku, kiedy to swoją europejską premierę miał ósmy studyjny album, zatytułowany Draw The Line. W Stanach Zjednoczonych płyta ukazała się 22 września. Pierwszy singiel z tego albumu to "Fugitive", który został wydany 7 września 2009r. Draw The Line jest pierwszym albumem po przeniesieniu się Davida pod skrzydła wytworni Polydor. Album zawiera 11 utworów nagranych z zespołem w nowym składzie: Neill MacColl - gitara, Robbie Malone - gitara basowa i Keith Pryor - perkusja. Wersja deluxe albumu posiada dwudziestostronicową książeczkę z ilustracjami i drugą płytę CD z zapisem koncertu z The Roundhouse. Drugi singiel z tego albumu to "Full Steam", zaśpiewany w duecie z Annie Lennox.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Please forgive me	David Gray	12.1999	72[3]	-	IHT IHTCDS 003	[written by David Gray][produced by David Gray, Craig McClune, Iestyn Polson]
Babylon	David Gray	06.2000	5[24]	57[18]	East West EW 215CD1	[platinum-UK][written by David Gray][produced by David Gray, Craig McClune, Iestyn Polson]
Please forgive me	David Gray	10.2000	18[21]	-	East West EW 219	[written by David Gray][produced by David Gray, Craig McClune, Iestyn Polson]
This year' s love	David Gray	03.2001	20[14]	-	East West Records EW 228	[platinum-UK][written by David Gray][produced by David Gray, Craig McClune, Iestyn Polson]
Sail away	David Gray	07.2001	26[9]	-	East West Records EW 234	[silver-UK][written by David Gray][produced by David Gray, Craig McClune, Iestyn Polson, Marius de Vries]
Say hello wave goodbye	David Gray	12.2001	26[7]	-	East West Records EW 244	[written by Marc Almond, David Ball][produced by David Gray, Craig McClune, Iestyn Polson]
The other side	David Gray	12.2002	35[3]	-	East West EW 259CD	[written by David Gray][produced by David Gray, Craig McClune, Iestyn Polson]
Be mine	David Gray	04.2003	23[3]	-	East West EW 264CD	[written by David Gray, Craig McClune][produced by David Gray, Craig McClune, Iestyn Polson]
The one i love	David Gray	09.2005	8[36]	14[11]	Atlantic ATUK 013CDX	[silver-UK][written by David Gray, Craig McClune][produced by Marius de Vries]
Hospital food	David Gray	12.2005	34[9]	-	Atlantic ATUK 018CDX	[written by David Gray, Rob Malone][produced by Marius de Vries]
Alibi	David Gray	04.2006	71[2]	-	Atlantic ATUK 027CDX	[written by David Gray][produced by Marius de Vries]
You're The World To Me	David Gray	11.2007	53[4]	-	Atlantic ATUK 071CD2	[written by David Gray][produced by Chris Thomas, David Gray]
Sail Away	David Gray	11.2007	189[1]	-	IHT/East West	[written by David Gray][produced by David Gray, Craig McClune, Iestyn Polson]
This Year's Love	David Gray	11.2007	150[2]	-	IHT/East West	[written by David Gray][produced by David Gray, Craig McClune, Iestyn Polson]
Babylon	David Gray	11.2007	106[3]	57[18]	IHT/East West	[written by David Gray][produced by David Gray, Craig McClune, Iestyn Polson]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
White ladder [reissue]	David Gray	05.2000	1[3][251]	35[83]	Ato 69 351	[platinum-US][10x-platinum-UK][produced by David Gray,Iestyn Polson,Craig McClune]
Sell,Sell,Sell	David Gray	07.2000	92[33]	-	EMI CDEMC 3755 [UK]	[gold-UK][produced by David Gray]
Lost songs 95-98	David Gray	02.2001	7[11]	153[3]	ATO 69 375	[gold-UK][produced by David Gray, Iestyn Polson, and Craig McClune]
The EPs 92-94	David Gray	07.2001	68[5]	-	Hut CDHUT 67 [UK]	[produced by David Gray, David Anderson]
A century ends	David Gray	07.2001	144[1]	-	Hut HUTLP 9 [UK]	[produced by Dave Anderson]
Flesh	David Gray	07.2001	152[1]	-	Hut/Virgin CDHUT 17	[produced by David Gray]
A new day at midnight	David Gray	11.2002	1[1][77]	17[23]	ATO 68 154	[gold-US]][4x-platinum-UK][produced by David Gray , Iestyn Polson , McClune]
Life in slow motion	David Gray	09.2005	1[2][38]	16[19]	ATO 71068	[2x-platinum-UK][produced by Marius de Vries , David Gray , Iestyn Polson , McClune ]
Greatest Hits	David Gray	12.2007	11[18]	96[9]	Atlantic 5144241642 [UK]	[platinum-UK][produced by David Gray, Iestyn Polson, Craig McClune, Marius de Vries, Chris Thomas]
Draw The Line	David Gray	10.2009	5[39]	12[6]	Polydor 2712298 [UK]	[gold-UK][produced by David Gray, Iestyn Polson, Rob Malone]
Foundling	David Gray	09.2010	18[2]	9[4]	Polydor 2745353 [UK]	[produced by David Gray, Iestyn Polson, Rob Malone]
Mutineers	David Gray	07.2014	10[4]	15[4]	IHT IHTCD 1403 [UK]	[produced by Andy Barlow]
The Best of David Gray	David Gray	11.2016	30[3]	-	IHT IHTCD 1602 [UK]	[silver-UK]
Gold in a Brass Age	David Gray	03.2019	21[1]	186[1]	IHT IHTCD 1815 [UK]	[produced by Ben de VriesBen de Vries]
Skellig	David Gray	05.2021	53[1]	-	Laugh A Minute LAMCD 2102 [UK]	-

David Gilmour

Ur. 6.03.1946 r. w Cambridge, Anglia. W czasie nauki w Cambridge High School for Boys poznał Rogera Watersa i Syda Barretta, z którymi po kilku latach miał zetknąć się grupie Pink Floyd. Zanim dołączył do tej legendarnej formacji, grał w zespołach Jokers Wild i Bullit.

Od lutego 1968 r. został pełnoprawnym członkiem Pink Floyd, by jako gitarzysta i wokalista występować w grupie do dziś, pozostając - od 1986 r. -jej niekwestionowanym liderem. W 1978 r. nagrał swój pierwszy solowy longplay zatytułowany po prostu David Gilmour. Materiał na to wydawnictwo został przygotowany w czasie niebezpiecznie długiej przerwy w działalności Pink Floyd i w atmosferze plotek o wiszącym nad zespołem widmie zakończenia działalności. Album spotkał się z ciepłym przyjęciem zarówno krytyki, jak i publiczności, co znalazło swe odbicie w jego pozycjach na listach przebojów: w Wielkiej Brytanii uplasował się na miejscu 17., a w USA na 29.

W grudniu 1978 r. Gilmour wystąpił także w telewizyjnym programie BBC "The Old Grey Whistle Test". Nieźle radził sobie także i drugi solowy album artysty About Face (teksty do kilku utworów napisał Pete Townshend z The Who), promowany światową trasą, w czasie której Gilmour wykonywał m.in. klasyki Pink Floyd: "Run Like Hell", "Comfortably Numb" i "Money".
Rok 1985 był dla gitarzysty bardzo pracowity; w lipcu wystąpił z Bryanem Ferry na koncercie "Live Aid" i wziął udział w nagraniu albumu Boys And Girls tego wokalisty oraz Slave To The Rhythm Grace Jones. W 1986 r. po krótkim związku z założonym przez Townshenda zespołem Deep End, Gilmour utworzył własną formację David Gilmour & Friends. W jej składzie znaleźli się m.in.: Michael Kamen, Simon Phillips, John Bundrick i Mick Ralphs (z Bad Company). 9 lutego 1986 r. grupa wystąpiła w Royal Albert Hali w Londynie na koncercie "Colombian Volcano Appeal" obok Annie Lennox, Chrissie Hynde, Pete'a Townshenda, The Communards i Working Week.

Jednak już w 1987 r. połączył siły z Nickiem Masonem i obaj postanowili działać pod egidą Pink Floyd. Jako że niebawem dołączył do nich Rick Wright, wszystko wydawało się jak najbardziej legalne, dopóki ostro nie zaprotestował Roger Waters. Od tej pory obaj panowie prowadzą ze sobą subtelną, acz zażartą wojnę na słowa i oświadczenia. Na mocy wyroku sądowego Waters stracił jednak prawa do nazwy (której zresztą nie ma już ochoty używać) i tak Gilmour stał się nowym liderem Pink Floyd. Wydany w 1994 r. album The Division Bell i zwieńczone ogromnym sukcesem światowe tournee udowodniły, że odnalazł dla siebie właściwe miejsce.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blue light	David Gilmour	04.1984	-	62[7]	Columbia 04378 [US]	[ written by David Gilmour ][produced by Bob Ezrin, David Gilmour ]
On An Island	David Gilmour	03.2006	72[3]	-	EMI CDEM 688	[ written by David Gilmour , Polly Samson][produced by Chris Thomas , David Gilmour , Phil Manzanera ]
Smile/Island Jam	David Gilmour	06.2006	72[3]	-	EMI CDEM 696	[Written By - David Gilmour , Polly Samson][Producer - Chris Thomas , David Gilmour , Phil Manzanera ]
Arnold Layne	David Gilmour	01.2007	19[5]	-	EMI CDEM 717	[ written by Syd Barrett][produced by David Gilmour ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
David Gilmour	David Gilmour	05.1978	17[9]	29[18]	Columbia 35 388	[gold-US][produced by David Gilmour]
About Face	David Gilmour	03.1984	21[9]	32[28]	Columbia 39 296	[gold-US][produced by Bob Ezrin and David Gilmour]
On an Island	David Gilmour	03.2006	1[1][23]	6[11]	EMI 3556952	[platinum-UK][produced by David Gilmour, Phil Manzanera, Chris Thomas]
Live in Gdańsk	David Gilmour	10.2008	10[8]	26[4]	EMI 2354882 [UK]	[gold-US][produced by David Gilmour ,Phil Manzanera]
Rattle That Lock	David Gilmour	10.2015	1[1][16]	5[5]	Columbia 88875123262 [UK]	[gold-UK][produced by David Gilmour ,Phil Manzanera]
Live at Pompeii	David Gilmour	10.2017	3[3]	45[1]	Columbia 88985464952	[produced by David Gilmour]
About Face	David Gilmour	03.1984	21[9]	32[28]	Columbia 39 296	[gold-US][produced by Bob Ezrin and David Gilmour]

Daughtry

Daughtry - amerykański zespół grający muzykę w stylu post grunge, założony w McLeansville w stanie Karolina Północna przez Chrisa Daughtry’ego, finalistę piątej edycji programu Idol w 2006 roku. Członkowie grupy zostali wybrani w trakcie organizowanego castingu. Ich debiutancki album Daughtry wydany 21 listopada 2006 osiągnął 1. miejsce na liście Billboard 200 (w 2 tygodnie) i na liście Top Rocks Albums (plasował się 14 tygodni). W USA płyta uzyskała trzykrotnie status platynowej płyty (3 miliony sprzedanych kopii). Najbardziej znany singel z tego albumu, „It’s Not Over” uzyskał 4. miejsce na liście Billboard Hot 100. Singel ten w Stanach Zjednoczonych pokrył się platyną. W 2007 roku Daughtry wykonał piosenkę „Crashed”, która znalazła się w reklamie serii Bionicle - Toa Mahri.

Drugi album zespołu, Leave This Town został wydany w lipcu 2009 roku. W Stanach Zjednoczonych sprzedał się w nakładzie 1,3 miliona kopii i uzyskał status platynowej płyty według Recording Industry Association of America. Pierwszy singel „No Surprise” znalazł się na piątym miejscu na liście Hot 100. Trzeci studyjny album zespołu Break The Spell został wydany w listopadzie 2011 roku. Zadebiutował na liście Billboard 200 i uzyskał status złotej płyty według Recording Industry Association of America. Do tej pory zespół sprzedał ponad 6,7 miliona płyt w USA.

W piątym sezonie American Idol Chris Daughtry zakończył na czwartym miejscu. Po odrzuceniu oferty zespołu Fuel, który zaproponował rolę głównego wokalisty, Daughtry ogłosił, że sam utworzy zespół muzyczny. 10 lipca 2006 podpisał kontrakt z wytwórniami 19 Entertainment i RCA Records, które miały kontrakty z innymi uczestnikami Idola, jak np. Kelly Clarkson i Kellie Pickler. Chris Daughtry jest wokalistą i autorem piosenek. Współpracował też z innymi tekściarzami, jak np. z zespołów: Live- Ed Kowalczyk, Fuel -Carl Bell, 3 Doors Down - Brad Arnold, Matchbox Twenty - Rob Thomas, SR-71's - Mitch Allan, Shinedown - Brent Smith, Three Days Grace -Adam Gontier, Erickiem Dill, Theory of a Deadman - Tyler Connolly, Lifehouse - Jason Wade, Nickelback - Chad Kroeger.

Następnie Daughtry i członkowie wytwórni płytowych, przez casting wybrali czterech członków zespołu, takich jak Jeremy Brady (gitarzysta, 2006-2007), Josh Steely (gitara prowadząca, 2006 - obecnie), Josh Paul (gitara basowa, 2006-2012, grał również w zespole Suicidal Tendencies), Joey Barnes (2006-2010, perkusja, był głównym wokalistą Suicide Darlings). Dwóch członków zespołu pochodziło z Północnej Karoliny: Barnes, którego Chris Daughtry znał od jakiegoś czasu i Brady, którego poznał na miesiąc przed przesłuchaniem. Steely i Paul pochodzili z Kalifornii. Zapadła decyzja, żeby nazwać zespół „Daughtry”, żeby pozostać bardziej rozpoznawalnymi po sukcesie Chrisa w American Idol. W jednym z wywiadów Chris powiedział: „Moglibyśmy wybrać jedną z niejasnych nazw, ale ta pochodzi z telewizyjnego show i jest już znana. Łatwiej było zacząć z moim nazwiskiem jako nazwą zespołu.”

Debiutancka płyta zespołu o tym samym tytule została wyprodukowana przez Howarda Bensona i została wydana nakładem wytwórni 19 Entertainment i RCA Records 21 listopada 2006 roku. Sam Chris Daughtry odegrał dużą rolę w produkcji pisząc teksty piosenek oraz uczestnicząc w pisaniu wszystkich utworów, poza dwoma- „Feels Like Tonight” i „What About Now”. Poza tym sam napisał utwory „Home”, „Gone” i „Breakdown”. Innymi ważnymi osobami w procesie tworzenia tekstów byli Dr. Luke, Max Martin i Josh Freese. W trakcie powstawania albumu Chris Daughtry był jedynym oficjalnym członkiem zespołu, co prowadziło do błędnego myślenia, że zespół Daughtry odnosi się do solowej kariery Chrisa.

Album Daughtry to niespodziewany sukces, który rozsławił kilka hitów. Pierwszy singiel „It’s Not Over” zadebiutował w radio 6 grudnia 2006 roku po tym, jak opóźniło się wydanie singla „September”. Utwór „It’s Not Over” osiągnął czwarte miejsce na liście Billboard Hot 100 i utrzymywał się w trójce najlepszych singli na trzech innych listach. Krótko potem Jeremy Brady ogłosił rozstanie z zespołem. Jego miejsce zajął Brian Craddock z Virginii. W wywiadzie Chris Daughtry i Brian Craddock przyznali, że znali się jeszcze za czasów występów Chrisa w grupie „Absent Element”.

Po sukcesie „It’s Not Over”, kolejnym utworem z płyty był „Home”. Kawałek debiutował na 83. miejscu, ale w ciągu kilku tygodni został sklasyfikowany na jako numer pięć na liście Billboard Hot 100. Utwór też można było usłyszeć w szóstej edycji American Idol, piątej Australian Idol oraz drugiej Ídolos Brazil, w momencie, gdy uczestnicy odpadali z programu. Trzeci singel z albumu, „What I Want” zadebiutował w rozgłośniach radiowych 23 kwietnia 2007 roku. Wiodącym gitarzystą w tym utworze był gościnnie Slash. Utwór został odnotowany na szóstej pozycji na rockowych listach przebojów, został również dodany do gry Guitar Hero: On Tour dostępnej na Nintendo DS.

Czwarty singiel „Over You” pojawił się 24 lipca 2007 roku. Piosenka została wykonana na żywo w programie Good Morning America. „Crashed”, piąty singiel zadebiutował w radio 10 września 2007 i został użyty w reklamie „LEGO Bionicle”. Utwór był także wykorzystany w pokazach Pre-Race, takich jak NASCAR, NEXTEL Cup czy Chevy Rock and Roll 400. Piąty singel „Feels Like Tonight” wydano 8 stycznia 2008 roku, rok po wydaniu albumu. Wideo pokazano również w styczniu, a piosenka została użyta w 2007 WWE Tribute to the Troops. Utwór „There and Back Again” był oficjalną ścieżką dźwiękową dla „WWE Backlash” w 2007 roku.

Po sukcesie singli z debiutanckiego albumu, Daughtry zostali uhonorowani poczwórną platynową płytą 24 kwietnia 2008 roku. Grupa znalazła się też na ósmej stronie na portalu myspace.com w kategorii najczęściej słuchany wykonawca, z 29 milionami odsłuchań. Dodatkowo zespół pojawił się w popularnym zbiorze utworów różnych wykonawców „Now That's What I Call Music!” z pięcioma utworami: „It’s Not Over”, „Home”, „Over You”, „Feels Like Tonight” i „What About Now”. Byli też czterokrotnie nominowani do nagrody Grammy w 2008 roku w kategoriach: Best Pop Performance by a Duo or Group with Vocal, Best Rock Album, Best Rock Song i Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal. Według Billboard, Daughtry byli dwudziestokrotnie na szczycie list światowych.

Rozszerzona wersja pierwszego albumu grupy Daughtry ukazała się 9 września. Oprócz oryginalnych utworów z płyty, bonusowa wersja CD/DVD posiadała cztery dodatkowe utwory: akustyczne wersje „What About Now”, „It’s Not Over” i „Home” oraz cover zespołu Foreigner - „Feels Like the First Time”. Video zawierało wszystkie pięć teledysków, dwa rzadko pokazywane clipy live i niepowtarzalny materiał wideo zza kulis.

Skrócona wersja obszernego hitu „Home” została użyta na zakończenie angielskiego wydania „League Cup Final” w lutym 2008 roku, gdzie Tottenham Hotspur wygrywa z Chelsea.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wanted dead or alive	Chris Daughtry	10.2006	-	43[3]	RCA	-
It's Not Over	Daughtry	12.2006	128[1]	4[29]	RCA 88697 132072	[2x-platinum-US][written by Chris Daughtry,Ace Young,Gregg Wattenberg,Mark Wilkerson][produced by H.Benson]
Home	Daughtry	03.2007	190[1]	5[37]	RCA 88697182392	[3x-platinum-US][written by Chris Daughtry][produced by H.Benson]
Over You	Daughtry	08.2007	-	19[15]	RCA 88697 274842	[2x-platinum-US][written by C.Daughtry, B.Howes ][produced by H.Benson]
Feels Like Tonight	Daughtry	02.2008	-	24[20]	RCA	[platinum-US][written by Luke Gottwald,Max Martin,Sheppard Solomon][produced by H.Benson]
What About Now	Daughtry	06.2009	11[9]	18[20]	19/Epic MIUCT 4133	[written by Ben Moody,David Hodges,Josh Hartzler][produced by H.Benson]
No Surprise	Daughtry	05.2009	-	15[24]	RCA	[platinum-US][written by Chris Daughtry, Chad Kroeger, Joey Moi, Rune Westberg, Eric Dill][produced by H.Benson]
You Don't Belong	Daughtry	08.2009	-	95[1]	RCA	[written by Chris Daughtry][produced by Howard Benson]
Tennessee Line	Daughtry	11.2009	-	101[1]	RCA	[written by Chris Daughtry,Brian Craddock][produced by Howard Benson]
Life After You	Daughtry	12.2009	-	36[20]	RCA	[platinum-US][written by Chris Daughtry,Chad Kroeger,Joey Moi,Brett James][produced by H.Benson]
September	Daughtry	08.2010	-	36[20]	RCA	[gold-US][written by Chris Daughtry,Josh Steely][produced by H.Benson]
Crawling Back to You	Daughtry	10.2011	-	41[10]	RCA	[platinum-US][written by C.Daughtry,Marti Frederiksen][produced by H.Benson]
Waiting for Superman	Daughtry	10.2013	80[1]	66[17]	RCA GBCTA 1300101	[platinum-US][written by Chris Daughtry,Martin Johnson,Sam Hollander][produced by Martin Johnson]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Daughtry	Daughtry	11.2006	13[4]	1[2][176]	Epic 88697109672	[6x-platinum-US][silver-UK][produced by Howard Benson]
Leave This Town	Daughtry	08.2009	53[1]	1[1][77]	RCA 88697548082	[platinum-US][silver-UK][produced by Howard Benson]
Leave This Town: The B-Sides	Daughtry	07.2010	-	70[1]	RCA	[produced by Howard Benson]
Break the Spell	Daughtry	12.2011	67[1]	8[27]	19 Recordings 88697970622	[gold-US][produced by Howard Benson]
Baptized	Daughtry	12.2013	42[1]	6[21]	RCA 88883796552	[gold-US][produced by Chris Daughtry, Martin Johnson, Johnny Blk, Rock Mafia, busbee ,Scott Stevens, Toby Gad ,Onree Gill]
It's Not Over...The Hits So Far	Daughtry	03.2016	-	43[5]	19 / RCA 88875196862	[produced by Howard Benson,Martin Johnson]
Cage to Rattle	Daughtry	08.2018	14[1]	10[2]	RCA 19075871422	[produced by Jacquire King]
Dearly Beloved	Daughtry	10.2021	-	50[1]	Dogtree 19029-66382-9	[produced by Scott Stevens,Marti Frederiksen]

niedziela, 23 października 2022

Cee Farrow

Christian F. Kruzinski (ur. 4 września 1956r - zm. 7 maja 1993r), lepiej znany również jako Cee Farrow, był wokalistą nowej fali na początku lat 80-tych. Farrow urodził się we Frankfurcie w Niemczech. Pierwotnie model, był najbardziej znany ze swojego debiutanckiego singla „Should I Love You”, który osiągnął nr. 82 na liście Billboard Hot 100 22 października 1983 r. Singiel wszedł również na listę R&B Singles 8 października 1983 r. i osiągnął 91 miejsce. Wydał jeden długogrający LP, zatytułowany Red and Blue, w wytwórni Rocshire w 1983 roku. Wytwórnia miała problemy prawne i wszystkie jej aktywa, w tym taśmy-matki, zostały skonfiskowane Album nigdy nie został oficjalnie wznowiony na CD.

Farrow zaprojektował także kilkanaście okładek albumów dla artystów Rochshire i Graphite Records, w tym jego własny debiutancki album, album The Boy Is Mine Caro z 1983 roku i album Stage Struck Justine Johns z 1984 roku. W sierpniu 1984 poślubił April M Gabrielle (April M. Kruzinski) w Nevadzie. Pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych Farrow i April prowadzili szereg klubów nocnych w okolicach Los Angeles. Wśród nich były The Apartment Club (1988-90), The Bitter End (1985) i Maxx.

Farrow ponownie pojawił się z kolejnym singlem „Imagination” w 1991 roku pod szyldem Graphite Records, chociaż nie odniósł żadnego sukcesu. Do singla powstał teledysk. Farrow zmarł 7 maja 1993 roku w West Hollywood w Kalifornii, podobno na chorobę mózgu przypisywaną AIDS. Został poddany kremacji, a jego pogrzeb odbył się w Greystone Manor w Los Angeles.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Should I Love You	Cee Farrow	09.1983	-	82[6]	Rocshire 95 032	[written by Cee Farrow, Lothar Krell][produced by Andy Lunn][91[3].R&B Chart]

Lil Scrappy

Darryl Raynard Richardson III (ur. 19 stycznia 1984r), lepiej znany pod pseudonimem Lil Scrappy, to amerykański raper. Richardson został odkryty przez producenta i wykonawcę Lil Jona podczas występu w barze w Atlancie. Wraz z kolegami z wytwórni, Trillville, Lil Scrappy był jednym z pierwszych podpisujących kontrakty z BME Recordings Lil Jona. Richardson zbudował sobie silną reputację i gorliwych fanów na całej scenie hip-hopowej w Atlancie oraz w południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych dzięki różnym wydawnictwom mixtape.

Pierwszy album Lil Scrappy, The King of Crunk & BME Recordings Present: Trillville & Lil Scrappy (2004), był dzielonym wydawnictwem, na którym piosenki Trillville reprezentują jedną „stronę” płyty, a piosenki Lil Scrappy drugą. Album osiągnął 12. miejsce na liście Billboard 200. Debiutancki album Lil Scrappy'ego Bred 2 Die Born 2 Live został wydany 5 grudnia 2006 roku nakładem Reprise Records. Album został wyprodukowany przez Lil Jona i zawiera występy 50 Cent, Bohagon, Lil Jon, Olivia, Three 6 Mafia, Young Buck, Young Dro i Yung Joc. Pierwszy singiel „Money in the Bank” z udziałem Young Bucka stał się drugim singlem z listy Top 30 . Money in the Bank osiągnął najwyższy poziom 28 na liście Billboard Hot 100, stając się jego największym solowym hitem i najbardziej komercyjnym singlem do tej pory w USA,ponieważ przewyższył szczytową pozycję „No Problem” o jedną pozycję. Drugi singiel z albumu nosi tytuł „Gangsta Gangsta” i zawiera Lil Jona. „Oh Yeah (Work)” to trzeci singiel z Bred 2 Die Born 2 Live i zawiera E-40 i Seana P (dawniej Sean Paul) z YoungbloodZ.

Drugi album Lil Scrappy, Prince of the South, został wydany 13 maja 2008 roku przez Real Talk Entertainment. Lil Scrappy dołączył do wytwórni Disturbing tha Peace w kwietniu 2009 roku. Choć wciąż kręcił film Just Another Day, spodziewano się, że tego lata wyruszy w trasę promującą swój czwarty album studyjny, Tha Grustle, po zakończeniu zdjęć. W listopadzie 2011 roku, kiedy album wciąż nie został wydany, ogłosił, że odszedł z Disturbing the Peace i że album zostanie wydany przez Bonzi Records w 2012 roku. Drugi niezależny album Lil Scrappy, Prince of the South 2, został wydany 19 października 2010 roku przez Real Talk Entertainment, podobnie jak jego pierwszy niezależny album. 8 września 2009 roku Lil Scrappy wydał pierwszy singiel z albumu zatytułowany „Addicted To Money”, ale nie trafił na listy przebojów Billboardu, więc został nazwany singlem promocyjnym. Następnie, 28 września 2010 roku, Lil Scrappy wydał pierwszy album z singla „Bad (That's Her)”, na którym wystąpił Stuey Rock, ale nie udało mu się dotrzeć do list przebojów Billboard, więc został nazwany jako singiel promocyjny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Head Bussa	Lil Scrappy featuring Lil Jon	09.2003	-	-	BME 16 506	[produced by Lil Jon][73[20].R&B Chart]
Neva Eva	Trillville featuring Lil Scrappy and Lil Jon	12.2003	-	77[18]	BME 16 505	[produced by Lil Jon][28[28].R&B Chart]
No Problem	Lil Scrappy	07.2004	-	29[20]	BME 42 729	[gold-US][written by Darryl Richardson,Jonathan Smith][produced by Lil Jon][10[30].R&B Chart]
Knuck If You Buck	Crime Mob featuring Lil Scrappy	08.2004	-	76[20]	BME 42 736	[written by Jarques Usher,Chris Henderson,Jonathan Lewis,Venetia Lewis,Brittany Carpentero][produced by Lil' Jay][28[33].R&B Chart]
What U Gon' Do	Lil Jon & The East Side Boyz featuring Lil Scrappy	11.2004	-	22[19]	BME/TVT 2691	[written by D. Richardson,Jonathan Smith,Sammie Norris,Wendell Neal][produced by Lil Jon][13[24].R&B Chart]
I'm a King	P$C featuring Lil Scrappy	08.2005	-	67[11]	Grand Hustle 93 909	[written by A. Lawal, C. Harris, C. Thomas, C. Love, Richardson, J. Phillips, J. Smith, N. Josey, S. Merrett][produced by Jonathan "Lil Jon" Smith][piosenka z filmu "Hustle and flow"][16[20].R&B Chart]
Money in the Bank (Remix)	Lil Scrappy featuring Young Buck	09.2006	-	28[20]	BME	[platinum-US][written by Darryl Richardson,Curtis Jackson,David Brown][produced by Isaac Hayes III][7[28].R&B Chart]
Oh Yeah (Work)	Lil Scrappy featuring Sean P and E-40	02.2007	-	113[9]	BME	[written by William Andrew Holmes, Sean Paul Joseph, Lil Scrappy, Lil Jon, E-40][produced by Lil Jon][60[20].R&B Chart]
Rock Yo Hips	Crime Mob featuring Lil Scrappy	02.2007	-	30[20]	Crunk 42 982	[written by Jonathan Lewis,Brittany Carpentero,Venetia Lewis,Jarques Usher,Chris Henderson,Alphonce Smith][produced by Lil' Jay][8[40].R&B Chart]
Addicted to Money	Lil Scrappy featuring Ludacris	10.2009	-	-	DTP	[written by Darryl Richardson, Christopher Bridges, Erik Ortiz, Kevin Crowe][produced by J.U.S.T.I.C.E. League][96[1].R&B Chart]
Bad (That's Her)	Lil Scrappy featuring Stuey Rock	09.2010	-	-	BME	[46[17].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bred 2 Die - Born 2 Live	Lil Scrappy	12.2006	-	24[15]	BME 48568	[produced by Lil Jon,50 Cent,J. R. Rotem, Jake One ,Jazze Pha, Kane Beatz, The Runners, Don Cannon, DJ Paul, Juicy J ,Ky Miller, Kadis & Sean, Scott Storch ,Sha Money XL ,Bangladesh ,Isaac "Ike Dirty" Hayes III, Drumma Boy ,Eminem]
The King of Crunk & BME Recordings Present: Trillville & Lil Scrappy	Trillville & Lil Scrappy	03.2004	-	12[60]	BME 48556	[gold-US][produced by Lil Jon, Don P, BING-O]

sobota, 22 października 2022

Carisch

Carisch była włoską firmą fonograficzną działającą w latach 1949-1989. Carisch została założona w 1949 roku przez Alberto Carischa, szefa Carisch Music Editions, z zamiarem stworzenia punktu nagraniowego dla utworów publikowanych przez jego wydawnictwo (pochodzenie wspólne dla wielu innych firm fonograficznych, wystarczy pomyśleć o Dischi Ricordi). Wśród artystów, którzy nagrywali dla tej wytwórni, są m.in. Claudio Villa, Luciano Tajoli, Giorgio Consolini. Zawarł także umowy dystrybucyjne z zagranicznymi wytwórniami płytowymi, takimi jak niemiecki Parlophon i francuski Odeon (oba dołączyły do włoskiego EMI w 1967).

Złoty moment Carischa nadszedł w szczególności w latach sześćdziesiątych, wraz z niezwykłym sukcesem Peppino Di Capri i The Beatles (który nagrywał dla Parlophon). Wśród innych artystów odkrytych przez tę wytwórnię płytową jest Fiorella Mannoia. Wraz z końcem lat sześćdziesiątych zaczyna się upadek, także dlatego, że główny artysta Di Capri opuszcza ją, by założyć własną wytwórnię płytową Splash; przez pewien czas Carisch korzysta z dystrybucji Miury, po czym, w przypadku porażki tego ostatniego, dywersyfikuje swoje produkcje, faworyzując płyty z muzyką klasyczną.

Próbuje wznowienia działalności w latach osiemdziesiątych, ale starania nie są nagradzane wynikami, za które w 1989 roku Maurizio Carisch, syn Alberta, postanawia sprzedać wytwórnię grupie Warner (która zmienia nazwę na Nuova Carisch). samodzielnie zarządzać jedynie działalnością wydań muzycznych Carisch.

Single na listach przebojów

  
Malatia/Lassame (Let me go)	Peppino di Capri .1959	 20.Ita  Carisch VCA 26086 
Ghiaccio/Chissà perché	Peppino di Capri .1959	 A:8;B:11.Ita 	Carisch VCA 26083 
Nun è peccato/Forget me	Peppino di Capri .1959	 27.Ita	Carisch VCA 26073	
Danny boy/Marina	Peppino di Capri .1960	 A:28;B:34.Ita	Carisch VCA 26102 
Voce 'e notte/At Capri you'll find the fortune	Peppino di Capri .1960	 7[7].Ita Carisch VCA 26085 	
Abrete sesamo/Ch'aggia ffa	Peppino di Capri .1960	 34.Ita	Carisch VCA 26111	
E' vero/Colpevole	Peppino di Capri .1960	 32.Ita	Carisch VCA 26098
Freva/'A pianta 'e stelle	Peppino di Capri .1960	 A:13[4];B:19.Ita Carisch VCA 26116 	
Luna caprese/Vicino 'o mare	Peppino di Capri .1960	 15.Ita	Carisch VCA 26118	
Mai dire mai/Lady	Peppino di Capri .1960	 14.Ita	Carisch VCA 26115	
Nessuno al mondo/Nun songh'io	Peppino di Capri .1960	 2[36].Ita	Carisch VCA 26103
Notte di luna calante/I' te vurria vasà	Peppino di Capri .1960	 A:16;B:3[7].Ita Carisch VCA 26121	
Nun giurà/Suonno	Peppino di Capri .1960	 A:33;B:20.Ita	Carisch VCA 26110 	
Che vita/Tu sei l'orizzonte	Peppino di Capri .1960	 A:19;B:23.Ita	Carisch VCA 26125	
Per un attimo/Ti voglio stasera	Peppino di Capri .1961	 4[7].Ita Carisch VCA 26122  
Aprile a Napoli (April in Naples)/Nun m'aspettà chesta sera	Peppino di Capri .1961	 16[3].Ita Carisch VCA 26127 
Ciento strade/No, nun di' ca me vuò bbene	Peppino di Capri .1961	 A:19[1].Ita	Carisch VCA 26126	
Cinque minuti ancora/Quando	Peppino di Capri .1961	 8.Ita	Carisch VCA 26137
Let's twist again/Non siamo più insieme	Peppino di Capri 11.1961	 1[14].Ita Carisch VCA 26143 	
Parlami d'amore Mariù/Stanotte nun durmì	Peppino di Capri .1961	b2[15].Ita	Carisch VCA 26138 
Peppino/Stanotte nun durmì	Peppino di Capri .1961	 37.Ita	Carisch VCA 26128	 
Piscatore 'e Pusilleco/Non siamo più insieme	Peppino di Capri .1961	 A:8[5];B:39.Ita	Carisch VCA 26135 
Quando/Cinque minuti ancora	Peppino di Capri .1961	 7[5].Ita	Carisch VCA 26137	
Voca e va piscato'/'E nnammurate	Peppino di Capri .1961	 9.Ita	Carisch VCA 26141
Guardando il cielo/No nun è vero	Peppino di Capri .1961	 19.Ita	Carisch VCA 26134
A paura/Noi due	Peppino di Capri .1961	 A:21;B:37.Ita	Carisch VCA 26133	
Daniela/St. Tropez Twist	Peppino di Capri .1962	 B:3[14].Ger	/A:2[8];B:2[14].Ita	Carisch VCA 26148 
The jet/Everybody dance	Peppino di Capri .1962	 4[5].Ita	Carisch VCA 26144
Scetate/Le stelle d'oro	Peppino di Capri .1962	 11[2].Ita	Carisch VCA 26147
Sogno d'amore twist/Nell'immenso del cielo	Peppino di Capri .1962	 8[8].Ita	Carisch VCA 26150	
Torna piccina/Verso te	Peppino di Capri .1962	 9[6].Ita	Carisch VCA 26149
Madison time/Speedy Gonzales	Peppino di Capri .1962	 A:29;B:3[4].Ita	Carisch VCA 26153
Addio mondo crudele/Don't play that song	Peppino di Capri .1962	 A:1[13];B:4[3].Ita	Carisch VCA 26152 	
Non ti credo/Poof	Peppino di Capri .1963	 8[6].Ita	Carisch VCA 26147 
Roberta/Nustalgia	Peppino di Capri .1963	 16[3][09.1973].Hol/5[11].Ita	Carisch VCA 26155
Ti hanno visto domenica sera/Yes	Peppino di Capri .1963	 A:7[10];B:34.Ita	Carisch VCA 26148 
Vita difficile/Per te morirò	Peppino di Capri .1962	 A:5[5];B:27.Ita	Carisch VCA 26156 
Be my baby baby/E voi ridete/I Marziani	Peppino di Capri .1963	 4[9].Ita	Carisch VCA 26159 	
Chiove/Io no	Peppino di Capri .1964	 31.Ita	Carisch VCA 26169	
Piccatura/Chi accende le stelle	Peppino di Capri .1964	 10[6].Ita	Carisch VCA 26165 
Se ti senti sola/Topless	Peppino di Capri .1964	 A:11[2];B:42.Ita	Carisch VCA 26170 
Shout/Ieri sera a quella festa	Peppino di Capri .1964	 29.Ita	Carisch VCA 26164 	
Solo due righe/Boom... Boom...Surf!	Peppino di Capri .1964	 5[10].Ita	Carisch VCA 26167 
Ieri/Forse lo so/Perché	Peppino di Capri .1965	 47.Ita	Carisch VCA 26172	
Melancolie/Forse qualcuno lo sa	Peppino di Capri .1965	 10[20].Ger/17.Ita	Carisch VCA 26174 	
La lunga strada/Non rimpiangerai	Peppino di Capri .1965	 43.Ita	Carisch VCA 26175 
La la la la la/La fuga	Peppino di Capri .1966	 36.Ita	Carisch VCA 26177  
Girl/Ora siamo qui	Peppino di Capri .1966	 30.Ita 	Carisch VCA 26178 
Operazione sole/Non chiedo più niente per me	Peppino di Capri .1966	 58.Ita	Carisch VCA 26179
Dedicato all'amore/Dillo a tuo padre	Peppino di Capri .1967	 60.Ita	Carisch VCA 26185 
Chiudere gli occhi/È sera	Peppino di Capri .1968	 76.Ita	Carisch VCA 26191 
Chiamami autunno/Odio il tuo nome  Wera Nepy  .1959 43.Ita Carisch VCA 26037
Con quella voce/Questa è la mia vita Uragani  .1966 117.Ita  Carisch VCA 26180