Dori Ghezzi

Dori Ghezzi (ur. 30 marca 1946r w Lentate sul Seveso, Włochy) - włoska piosenkarka, w latach 1989–1999 żona Fabrizia De André, po jego śmierci założycielka i prezes fundacji jego imienia. Zdobywczyni 3. miejsca na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 1983 roku z piosenką „Margherita non lo sa”. Reprezentantka Włoch podczas 20. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1975 (wspólnie z Wessem) roku z piosenką „Era” (3. miejsce).


Dori Ghezzi interesowała się muzyką pop od dzieciństwa. Zadebiutowała na lokalnym festiwalu piosenkarskim wykonując piosenkę Pina Donaggia „Io che non vivo”. Sukces wykonania doprowadził ją do podpisania kontraktu z wytwórnią Durium. W 1967 roku zadebiutowała na Festival delle Rose zajmując wspólnie z Memo Remigim i Santo & Jonny 2. miejsce z piosenką „Vivere per vivere” (cover piosenki z filmu Żyć, aby żyć w reżyserii Claude'a Leloucha, z muzyką Francisa Lai). Piosenka ukazała się następnie na debiutanckim singlu artystki, wydanym we wrześniu tego samego roku. W 1968 roku zdobyła popularność prezentując przebój „Casatchock”, będący przeróbką popularnej rosyjskiej piosenki „Katiusza”, napisanej przez Matwieja Blantera. Piosenka okazała się wielkim sukcesem sprzedając się w ilości pół miliona egzemplarzy. W 1969 roku wzięła udział w konkursach Canzonissima i Cantagiro.
W 1970 roku zadebiutowała na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką con „Occhi a mandorla”, wykonaną w parze z Rossano. W latach 1970–1972 zaproponowała kilka francuskich i angielskich coverów jak: “Le chemin de papa”, “Bluebirds over the mountain”/”Why don't you believe me”, “Gli occhi di quella”/Why don't you believe me”.

W 1972 została wybrana przez kolegę z wytwórni Durium, Wessa do nagrania włoskiej wersji piosenki „United We Stand”, która pod tytułem „Voglio stare con te” odniosła wielki sukces. Wytwórnia zaproponowała obojgu artystom wspólne śpiewanie w duecie, jako Wess e Dori Ghezzi. Oboje zgodzili się, nagrywając wkrótce wiele przebojów i uczestnicząc w różnych imprezach muzycznych. W 1973 roku ukazał się debiutancki album duetu, zatytułowany Wess & Dori Ghezzi. Nagrali kolejne piosenki: „Tu nella mia vita” (zaprezentowana na Festiwalu w San Remo 1973), „Noi due per sempre” (1974) oraz „Un corpo e un’anima”, z którą oboje wygrali konkurs Canzonissima 1974.

Dori Ghezzi równolegle kontynuowała swoją karierę jako solistka, lansując zarówno piosenki włoskie („Povero ragazzo”, „Ma chi è che cos'è”, obie z 1972 roku), jak i covery („Adamo ed Eva”, wykonana w 1973 roku na konkursie Canzonissima, „Mal”, „Ca n'arrive qu'aux autres”, „Le moribond” io „Billy don't be a hero”). Jej debiutancki album, Dori Ghezzi, wydany w 1974 roku, zawierał zarówno piosenki włoskie, jak i covery.

W 1975 roku, wzięła wspólnie z Wessem (jako Wess and Dori Ghezzi) udział w finale 20. Konkursu Piosenki Eurowizji w Sztokholmie prezentując piosenkę „Era”, za którą otrzymali 115 punktów zajmując 3. miejsce; zwycięstwo przypadło holenderskiemu zespołowi Teach-In.

W 1976 Wess i Dori Ghezzi ponownie wystąpili na Festiwalu w San Remo, tym razem z piosenką „Come stai con chi sei”.

W marcu 1974 roku za pośrednictwem Cristiana Malgioglia Dori Ghezzi poznała Fabrizia De André, z którym wkrótce się związała. Oboje przenieśli się na Sardynię, gdzie zamieszkali w gospodarstwie Tempio Pausania, zakupionym w 1975 roku. W 1977 roku urodziła im się córka, Luisa Vittoria De André (Luvi). W oczekiwaniu na jej narodziny zamieszkali w posiadłości dell'Agnata, gdzie 27 sierpnia 1979 roku zostali porwani przez miejscowych bandytów. Po 117 dniach niewoli zostali uwolnieni (Dori Ghezzi 21 grudnia, Fabrizio 22), w zamian okup,wynoszący około 550 milionów lirów, wypłacony głównie przez ojca Fabrizia De André, Giuseppe.
Lata 80.

Na początku lat 80-tych Dori Ghezzi wznowiła karierę artystyczną jako solistka. W 1981 roku wydała album Mamadodori, poświęcony córce i zainspirowany muzyką sakralną. W 1983 roku uczestniczyła w Festiwalu w San Remo z piosenką „Margherita non lo sa”, skomponowaną przez Oscara Prudente, a następnie wydała album Piccole donne, skomponowany i wyprodukowany przez Oscara Prudente z udziałem Ivano Fossatiego, który zagrał w niektórych utworach.

W 1984 roku uczestniczyła w trzeciej edycji konkursu Premiatissima, prowadzonego przez Johnny’ego Dorellego i Ornellę Muti. W 1985 roku nagrała singiel „Volare” z udziałem wielu włoskich artystów (wśród których był również Fabrizio De André), z którego fundusze zostały przekazane na cele charytatywne dla Etiopii. Singiel ukazał się w lutym, a w jego nagraniu wzięli udział następujący artyści: Banco del Mutuo Soccorso, Loredana Bertè, Angelo Branduardi, Rossana Casale, Lucio Dalla, Fabrizio De André, Dik Dik, Tony Esposito, Maurizio Fabrizio, Eugenio Finardi, Riccardo Fogli, Ivano Fossati, Dori Ghezzi, Milva, Claudia Mori, Gianna Nannini, Patty Pravo, Ron, Vasco Rossi, Enrico Ruggeri, Giuni Russo, Gianni Togni. Na stronie B singla umieszczona została instrumentalna wersja „Volare”. Na rewersie okładki singla znalazła się mapa Afryki, w granatowym kolorze, z zaznaczoną na czerwono Etiopią.

W 1986 roku nagrała album Velluti e carte vetrate, na którym znalazła się między innymi piosenka „Stringimi forte”, napisana przez Fabrizia De André i Massimo Bubolę.

W 1989 roku Dori Ghezzi po raz ostatni wystąpiła na Festiwalu w San Remo z piosenką „Il cuore delle donne”. 7 grudnia 1989 w Tempio Pausania Dori Ghezzi i Fabrizio De André po szesnastu latach wspólnego życia zawarli związek małżeński.

W 1990r Dori Ghezzi przerwała karierę z powodu problemów ze strunami głosowymi i opuściła scenę muzyczną powracając na nią tylko sporadycznie (w 1992 roku jako chórzystka w tournée męża i w 1996 roku śpiewając na jego albumie Anime Salve w końcówce piosenki „Khorakhané” oraz z córką Luvi w chórkach piosenek „Dolcenera” i „Â cúmba”.

Po śmierci Fabrizia De André Dori Ghezzi założyła fundację Fondazione Fabrizio De Andre, poświęconą ochronie i zarządzaniu jego artystycznym dziedzictwem.

W 2002 roku nagrała piosenkę „Il suonatore Jones” dla filmu dokumentalnego A Farewell to Beat, poświęconego pisarce i tłumaczce Fernandzie Pivano. Pojawiła się w telewizji, w programie Che tempo che fa, prowadzonym przez Fabia Fazia. Na początku 2009 roku, z okazji dziesiątej rocznicy śmierci Fabrizia De André, Dori Ghezzi pojawiła się w specjalnym wydaniu tego programu, poświęconym zmarłemu artyście.

21 września 2009 roku w szpitalu w Winston-Salem, w stanie Karolina Północna zmarł Wess, były partner artystyczny Dori Ghezzi.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Casatchock/Per Un Anno Che Se Ne Va	Dori Ghezzi	01.1969	-	-	-	-	-	-	-	7	Durium LD A 7606	[written by G. Guardabassi, D. A. Ciottielaboraz, B. Rubaschkin]
Voglio stare con te/There's Gonna Be a Revolution	Wess & Dori Ghezzi	.1972	-	-	-	-	-	-	-	17	Durium CN A 9332	[written by Luigi Albertelli, Tony Hiller ,John Goodison][produced by Wess, Felice Piccarreda ]
Tu nella mia vita/Sentimento, sentimento	Wess & Dori Ghezzi	.1973	-	-	-	-	-	-	-	4	Durium CN A 9335	[written by Cristiano Minellono,Malgioglio, Massimo Cultraro][produced by Felice Piccarreda ]
Noi due per sempre/Se mi vuoi ancora bene	Wess & Dori Ghezzi	.1974	-	-	-	-	-	-	-	12	Durium CN A 9336	[written by Lubiak,Claudio Cavallaro][produced by Felice Piccarreda ]
Aspetti un bambino/Io ti perdo	Wess & Dori Ghezzi	.1974	-	-	-	-	-	-	-	47	Durium CN A 9337	[written by Claudio Daiano,Paul Anka][produced by Wess, Douglas Fowlkes,Felice Piccarreda ]
Un corpo e un'anima/Sempre tu	Wess & Dori Ghezzi	.1974	-	-	-	-	-	-	-	1	Durium CN A 9338	[written by Luigi Albertelli,Lubiak, ,Damiano Dattoli,Umberto Tozzi][produced by Felice Piccarreda ]
È l'amore che muore/Tutto bene	Wess & Dori Ghezzi	.1975	-	-	-	-	-	-	-	20	Durium CN A 9340	[written by Manchester - Piccaredda - Salerno]
Era/...e siamo qui	Wess & Dori Ghezzi	.1975	-	5[10]	-	-	23[5]	-	-	12	Durium LD A 7606	[written by Lo Vecchio, S. Shapiro][produced by Felice Piccarreda ]
Uomo e donna/Cielo	Wess & Dori Ghezzi	.1975	-	-	-	-	-	-	-	38	Durium CN A 9341	[written by Colonnello,G - Lo Vecchio,A - Simonluca]
Come stai, con chi sei/Più ti voglio bene, più te ne vorrei	Wess & Dori Ghezzi	.1976	-	-	-	-	-	-	-	20	Durium CN A 9343	[written by C. Minellono, U. Balsamo][produced by Felice Piccarreda ]
Amore bellissimo/La sola cosa che ho	Wess & Dori Ghezzi	.1976	-	-	-	-	-	-	-	9	Durium CN A 9344	[written by Beretta,L / Cavallaro,Cl]
Stringimi piano, stringimi forte/Mamadodori	Dori Ghezzi	.1980	-	-	-	-	-	-	-	A:50;B:33	Fado FDNP 3001	[A:written by Massimo Bubola][B:written by Cristiano Minellono,Oscar Prudente][produced by Cristiano Minellono]
Margherita non lo sa/Luna park	Dori Ghezzi	.1983	-	-	-	-	-	-	-	11	Fado FAD 35001	[written by Oscar Avogadro,Oscar Prudente][produced by Oscar Prudente]
Nessuno mai più/Spezzacuori	Dori Ghezzi	.1986	-	-	-	-	-	-	-	46	Ricordi 11039	[written by Massimo Bubola,Gregg Giuffria,David Glen Eisley][produced by Massimo Bubola]
E non si finisce mai/Cosa voglio da te	Dori Ghezzi	.1987	-	-	-	-	-	-	-	34	Ricordi SRL 11050	[written by Piero Cassano,Adelio Cogliati][produced by Piero Cassano]
Il cuore delle donne/Che cielo vuoi	Dori Ghezzi	.1989	-	-	-	-	-	-	-	19	Fonit Cetra SP 1873	[written by Mauro Paoluzzi,Roberto Ferri,Oscar Avogadro]

Ralph Bass

 

Ralph Basso Jr. (ur. 1 maja 1911r - zm. 5 marca 1997r), znany jako Ralph Bass,   był amerykańskim producentem płytowym rythm'n'bluesa i poszukiwaczem talentów dla kilku niezależnych wytwórni. Był pionierem we wprowadzaniu muzyki afroamerykańskiej do głównego nurtu amerykańskiego. W swojej karierze pracował w kluczowych rolach dla Black & White Records, Savoy Records, King Records, Federal Records i Chess Records, nagrywając wielu czołowych wykonawców, w tym Ettę James, Sam Cooke, James Brown, Earl Bostic, oraz grupy takie jak Platters i Dominoes. Bass został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame w 1991 roku jako non-performer. 

 

 Bass urodził się w Bronksie jako syn włoskiego katolika Ralpha Bassa z domu Basso i niemiecko-amerykańskiej Żydówki, Leny z domu Brettner, którzy wychowywali wszystkie swoje dzieci w koszernym gospodarstwie domowym w religijnej wierze judaizmu. Jako młody chłopiec Ralph wykazywał talent muzyczny, a matka zapisała go na lekcje, dzięki którym stał się znakomitym skrzypkiem klasycznym. Jednak wychowany w zróżnicowanej enklawie na Bronksie Ralph był narażony na wiele niuansów kulturowych, które wpłynęły na jego wybór gatunków muzycznych, od klasyki po blues i jazz. Bass od najmłodszych lat chciał nie tylko występować, ale składać dźwięki, których lubił słuchać. Po ślubie ze swoją pierwszą żoną, Alice z domu Robbins, Bass znalazł możliwości w Los Angeles i przeniósł się. Przeprowadził ze sobą swoją młodą, czteroosobową rodzinę. 

Podczas przedsięwzięcia Ralpha w branży muzycznej zaczął podróżować do Delty Mississippi i innych południowych stanów, gdzie słyszał, jak grana jest najlepsza muzyka. To właśnie tam odkrył źródło niezarejestrowanych muzyków i swoją niszę jako producent muzyczny i poszukiwacz talentów. Dotychczasowe przepisy dotyczące Jima Crowa sprawiały, że afroamerykańscy wykonawcy byli marginalizowani, a wielu z nich zostało zdegradowanych do jednodniowych występów, występujących tylko dla całkowicie czarnej publiczności w sieci teatrów i klubów nocnych znanych jako Chitlin 'Circuit. 

Po swoim drugim małżeństwie z Shirley Hall Bass 17 grudnia 1960 roku Bass postanowił skupić swoją karierę na wprowadzaniu muzyki afroamerykańskiej i wykonawców afroamerykańskich do głównego nurtu rozrywki .  Bass został A&R manem w latach 40-tych w Black & White Records, gdzie wyprodukował i nagrał m.in. Lenę Horne, Roosevelta Sykesa, Jacka McVea (Bass zaproponował nagranie „Open the Door, Richard”, który stał się hitem) oraz T-Bone Walkera (w tym hit Walkera „Call It Stormy Monday”). Stamtąd pomagał w tworzeniu dwóch odnoszących największe sukcesy niezależnych wytwórni płytowych, Savoy Records w New Jersey i King Records w Cincinnati w stanie Ohio.

 W tym okresie Bass koncertował na Południu z różnymi zespołami bluesowymi i zauważył dużą liczebność publiczności, wciąż głównie czarnej, ale ze wzrastającą liczbą białych. Wyczuwał, że publiczność się zmienia. W Savoy od 1948 do 1951 nagrywał Brownie McGhee i Johnny'ego Otisa. W Federal Records, filii Kinga prowadzonej przez Bassa, wydał serię hitów R&B, w tym „Sixty Minute Man” i „Have Mercy Baby” zespołu Dominoes oraz „Work With Me, Annie” Hanka Ballarda. Założyciel King, Syd Nathan, początkowo odmówił podpisania kontraktu z Jamesem Brownem w sprawie nagrania „Please, Please, Please”, ponieważ źle myślał o demie; Bass podpisał kontrakt z Brownem z firmą Federal i wyprodukował „Please, Please, Please”, pierwszy singiel federalny, który był regionalnym hitem i ostatecznie sprzedał się w milionach egzemplarzy.

 Bass wyprodukował także oryginalną wersję standardu R&B „Kansas City”, nagraną przez Little Willie Littlefielda. Bass „odkrył” Johna Lee, który wydał dwa single country bluesowe wydane przez Federal w 1952 roku.  

 W 1959 roku bracia Chess zatrudnili Bassa z dala od King, aby służył jako dyrektor A&R dla Chess Records. Pracował dla Chess do 1976 roku, produkując nagrania artystów bluesowych, gospel, R&B i rock and rolla, w tym Clary Ward, Soul Stirrers, Etty James, Howlin 'Wolfa, Muddy Watersa i Sonny Boy Williamsona. Skomponował muzykę do hitowego singla Pigmeat Markhama „Here Comes the Judge”  Później dla wytwórni MCA Records wyprodukował nagrania Johna Lee Hookera.

Kompozycje Ralpha Bassa na listach przebojów

[with Dee Williams, , John Anderson] 1949 Bongo Blues Dee Williams Sextette 13.R&B Chart [with Syd Nathan, Hank Ballard,Sonny Woods] 12/1954 Annie's Aunt Fannie The Midnighters 10.R&B Chart [with Lowman Pauling] 07/1959 Dedicated to the One I Love The Shirelles 3.US 01/1961 Dedicated to the One I Love The 5 Royales 81.US 02/1967 Dedicated to the One I Love The Mamas & the Papas 2.US/2.UK 09/1972 Dedicated to the One I Love The Temprees 93.US 08/1981 Dedicated to the One I Love Bernadette Peters 65.US 04/1994 Dedicated to the One I Love Bitty McLean 6.UK [with John Thornton, Piney Brown,, Earl Washington] 02/1960 Just a Little Bit Roscoe Gordon 64.US 04/1969 Just a Little Bit Little Milton 97.US [with Sonny Boy Williamson, Willie Dixon] 04/1963 Help Me Sonny Boy Williamson 24.R&B Chart

Sly And Robbie

 Sly Dunbar (właść. Lowell Charles Dunbar, ur. 10.05.1952r w Kingston, Jamajka; perkusja) i Robbie Shakespeare (ur. 27.09.1953r tamże; bas). Dunbar (pseudonim „Sly” nadano mu dzięki fascynacji amerykańską grupą Sly And The Family Stone) był znaną postacią dzięki występom w Skin Flesh And Bones, gdy poznał Shakespeare’a. Jako muzycy studyjni nagrali przypuszczalnie więcej płyt reggae niż cała reszta ich jamajskich kolegów po fachu. Współpracę podjęli w 1975r i wkrótce stali się najgłośniejszą i najciekawszą sekcją rytmiczną w swoim kraju.

 Do korzystających z ich usług wykonawców ależeli U-Toy, Peter Tosh, Bunny Wailer, Black Uhuru, a na solowych płytach Dunbara towarzyszył mu z reguły Shakespeare. Obaj uparcie przełamywali stylistyczne bariery muzyczną inwencją. Sly wypłynął na szersze wody, towarzysząc Lee Perry’emu z grupy Upsetters w „Night Doctor”, który stał się przebojem również w Wielkiej Brytanii. Popularność przyniosły im też występy w Skin, Flesh And Bones, zespole łączącym reggae i disco, występującym na stałym kontrakcie w znanym pubie Tit for Tat w Kingston.

 Ambicje kazały Sly’owi w połowie lat 70-tych założyć własną grupę sesyjną Revolutionaries, w której zetknął się z Shakespearem (poprzednio w podobnej formacji Banny Lee’s Aggrovators). Znajomość przeszła w przyjaźń, a ta w muzyczne partnerstwo wywierające wielki wpływ na muzykę reggae trzech ostatnich dekad. Pod nazwą Sly And Robbie (sporadycznie Drumbar & Basspeare) założyli nie tylko własną wytwórnię Taxi świadczącą usługi znanym artystom, ale też znajdowali czas na nagrania studyjne z każdym znanym w kręgu reggae wykonawcą. Intensywne trasy koncertowe z Black Uhuru przyniosły im renomę poza obrębem gatunku, a w konsekwencji współpracę z luminarzami rocka (Grace Jones, Bob Dylan, lan Dury, Joan Armatrading). 

Z początkiem lat 80-tych pierwsi łączyli muzykę z „nową technologią”, udowadniając, że nie są to wykluczające się sfery. W kręgach producentów „przebojów tygodnia” wykonawcy reggae nigdy nie cieszyli się szczególnym szacunkiem, ale rosnące grono fanów duetu zmieniło ten stan rzeczy. Zasłużenie, ponieważ Sly i Robbie łączyli komputerową biegłość z szacunkiem i znajomością muzycznej tradycji. Efektem były m.in. niekonwencjonalne nagrania „Murder She Wrote” (dla Chaka Demus And Pliers) i „Tease Mi” oparte na starym przeboju Skatalites „Ball Of Fire”. Wszechstronność wyjaśnia częściowo obejmującą już trzy dekady i bynajmniej nie zakończoną karierę duetu.

Smiley Culture

 Właśc. David Emmanuel, ur. ok. 1960r w Londynie (Anglia). Jego ojciec pochodził z Jamajki, a matka z Afryki Południowej. Pseudonim towarzyszy mu od szkoły podstawowej, w której zagadywał koleżanki, pragnąc wymusić ich uśmiech. Po terminowaniu w amatorskich grupach wypłynął na szersze wody za pośrednictwem sieci radiowej Saxon z południowego Londynu promującej młode talenty reggae (Maxi Priest, Tippa Irie, Phillip Papa Levi). Na mikrofonowe zdolności Smileya zwróciła szybko uwagę wytwórnia Fashion.

 Singel „Cockney Translation” rozszedł się nieoczekiwanie w 40-tysięcznym nakładzie, głównie dzięki wzruszającym i rozpaczliwym próbom wykonawcy próbującego przechodzić z dialektu Jamajki na południowolondyński cockney. Kolejny, „Police Officer", wykorzystywał również gwarowe ucho Smileya i trafił na brytyjską Top 20 z początkiem 1985r. Dodatkową popularność przyniosły mu występy w programie BBC „Top Of The Pops’ co rzadko było udziałem prezenterów reggae. 

Smiley podpisał kontrakt z Polydorem, został gospodarzem telewizyjnego programu Club Mix oraz wystąpił w epizodycznej roli w filmie „Absolute Beginners” („Zupełnie początkujący”), śpiewając temat „So What” Milesa Davisa. Późniejsza działalność nagraniowa obejmowała częstą współpracę z amerykańskimi wykonawcami hip hopu. Niewątpliwą zasługą Smileya jest udowodnienie urodzonym w Anglii twórcom reggae, że nie muszą pozostawać w cieniu gwiazd z Jamajki. Tekst „Cockney Translation” wykorzystywany jest często podczas  wykładów na temat nakładania się dialektów i żargonów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Police Officer/Participation Two [The Reprobates]	Smiley Culture	11.1984	12[13]	-	Fashion FAD 7012	[written by David Emmanuel][produced by Fashion]
Cockney Translation/Roots Reality	Smiley Culture	03.1985	71[3]	-	Fashion FAD 7028	[written by David Emmanuel, Fashion][produced by Fashion]
Schooltime Chronicle/So What!	Smiley Culture	09.1986	59[3]	-	Polydor POSP 815	[written by David Emmanuel][produced by Paul Robinson, Godwin Logie]

Francesco Cassano

 Francesco Cassano, znany jako Franco (ur. 29 maja 1922r San Severo - zm. 29 grudnia 2016r Mediolan), był włoskim pianistą, kompozytorem, aranżerem, dyrygentem i producentem płyt. Autor  piosenek Melodia, Corriamo, Sei diventata nera, Bella pupa i Il mare in cartolina. 

 Po współpracy z Radiem della Svizzera Italiana i Rai, w latach sześćdziesiątych kierował orkiestrą Rai w Mediolanie, orkiestrą Festiwalu w Sanremo i  Un disco per l'estate  Saint Vincenta. Przez dwadzieścia siedem lat był dyrektorem Durium, historycznej włoskiej wytwórni płytowej . Był dziadkiem aktora, piosenkarza, a także aranżera Manuela De Peppe i aktorki   Stefanii De Peppe.  Został pochowany na Wielkim Cmentarzu Mediolanu.

                 Piosenki na listach przebojów 

1962 	Sei diventata nera 	[with Tullio Romano ,Marcello Minerbi] 	 Los Marcellos Ferial 5.Ita
965 	Sono tanto innamorata 	[with Alberto Testa] 	Isabella Iannetti 10.Ita
1966 	L'amore nei ragazzi come noi [with Mogol,Gianni Argenio,Corrado Conti] 	Isabella Iannetti 21.Ita
1976 	Andiamo via 	[with Luigi Albertelli,Corrado Conti] 	La Strana Società  45.Ita

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Ita	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
The Work song	Francesco Cassano	.1967	-	103	Durium CN L 9208	[written by Adderley - Brown,DR]

Secret Weapon

Secret Weapon był krótkotrwałą grupą muzyczną post-disco z siedzibą w Nowym Jorku, założoną przez Jerome'a ​​Pristera. Grupa miała wiele przebojów w latach 80-tych, a ich najbardziej udanym singlem był „Must Be the Music”, który trafił na 24 miejsce na liście R&B i 66 na liście dance w 1982 roku. 

 Założyciel zespołu, Jerome Prister, założył krótkotrwałą grupę Output, a później wydał kilka solowych singli, a także album studyjny z 1989 roku pod nazwą Jerome „Secret Weapon” Prister. Zmarł na udar w 2007 roku.

Wokalistka Michele Blackmon, która była również współautorem „Must Be the Music”, później zaczęła pracować jako członek zespołu zarządzającego więźniami w zakładzie poprawczym, chociaż kontynuowała występy/rozrywkę na boku do krótko przed śmiercią pod koniec 2014 roku.  Djuana „DJ” Thomas  z Secret Weapons to osobowość radiowa w WRDA w Atlancie.  Jednorazowy wokalista Stanley Snider (opisany jako „The” Roy Skip Snider we wkładce do albumu ) wydał kilka solowych singli po rozwiązaniu grupy, ale nigdy oficjalnie nie dołączył.Snider pracuje obecnie jako dyrektor generalny tej firmy i niedawno ogłosił swój powrót do śpiewania.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Must Be The Music	Secret Weapon	01.1982	-	-	Prelude 8036	[written by M. Blackmon, J. Prister][produced by C. A. Polk, Secret Weapon][24[19].R&B Chart][66[12].Hot Disco/Dance;Preluse 614 12"]
"DJ" Man/Secret Weapon	Secret Weapon	03.1983	-	-	Prelude 8066	[written by M. Blackmon, D. Mithcell, C. A. Polk][produced by C. A. Polk][73[5].R&B Chart]
Move For Me	Output	03.1984	-	-	Tuff City 04229	[written by J. Prister][produced by David Reeves][88[3].R&B Chart]
Say You'll Be	Jerome "Secret Weapon" Prister And Output	06.1988	-	-	Tuff City 12 008	[written by J. Prister][produced by David Reeves][89[4].R&B Chart]

Seduction

Seduction była kobiecą grupą muzyczną dance\pop z Nowego Jorku, stworzoną i wyprodukowaną przez Roberta Clivillésa i Davida Cole'a (których później znano jako założycieli C+C Music Factory) w 1988 roku. Przed utworzeniem tria były pierwotnie przeznaczone jako projekt studyjny; w 1988 roku ich pierwszy singiel „Seduction” (z wokalem   Carol Cooper) został wydany w klubach tanecznych, osiągając 87 miejsce na brytyjskiej liście singli i 17 na liście Billboard Hot Dance Music\Club Play, pozostając na liście przez 8 tygodni. Kolejny singiel Seduction, „(You're My One and Only) True Love” (w którym znalazły się niewymienione w czołówce wokale Marthy Wash, która pierwotnie nagrała piosenkę jako demo) stał się tanecznym hitem, osiągając trzecie miejsce na liście Hot Dance na Billboard Lista Music\Club Play, pozostając na liście przez 15 tygodni. Piosenka trafiła na listy przebojów, gdzie zajęła 23 miejsce na liście Billboard Hot 100. 

 Następnie Cole i Clivillés pracowali nad zebraniem grupy dziewcząt, które wykazały talent, seksapil i potencjał wieloformatowy. Wybrane dziewczyny to Michelle Visage (ur. Michelle Lynn Shupack 20 września 1968 r. w Perth Amboy w stanie New Jersey), April Harris (ur. 25 marca 1967 r.) i Idalis DeLeon (ur. 15 czerwca 1966 r. w Brooklynie w stanie New Jersey). York). We wrześniu 1989 roku Seduction wydała swój debiutancki album studyjny „Nothing Matter Without Love” w A&M Records, który osiągnął 36. miejsce na liście Billboard 200 i 28. na liście R&B Albums. Pod koniec 1990 roku album otrzymał złoty status RIAA.

 Trzeci singiel grupy, „Two to Make it Right” stał się największym dotychczasowym hitem grupy, plasując się na szczycie listy Billboard Hot Dance Music\Club przez tydzień (pozostając na liście przez 12 tygodni) i Billboard’s Hot Dance Music\Maxi-Singles . Wspiął się również na listy przebojów pop, gdzie zadebiutował na 2. miejscu listy Billboard Hot 100 i na 79. miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Czwarty singiel z albumu, cover piosenki Taany Gardner z 1981 roku, „Heartbeat” osiągnął   13. miejsce listy Billboard Hot 100, 75. miejsce na liście singli w Wielkiej Brytanii i 21. miejsce na liście Billboard's Hot Black Singles, pozostając na liście przez 16 tygodni. Udało mu się również zająć trzecie miejsce na liście Billboard's Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales i drugie na liście Billboard's Hot Dance Music\Club Play (wraz z utworem „Free Your Body”), pozostając na liście przez 12 tygodni. Piąty singiel z albumu, „Could This Be Love” osiągnął  11. miejsce na liście Billboard Hot 100, na 21. miejscu na liście Billboard's Adult Contemporary i na 38. miejscu na liście Billboard's Hot Black Singles, pozostając na liście przez 10 tygodni. Ostatni singiel wydany z albumu, „Breakdown” osiągnął   82 miejsce na liście Billboard Hot 100 i 20 na liście Billboard's Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales chart. Utwór znalazł się również na 4. miejscu listy Billboard Hot Dance Music\Club Play, pozostając na liście przez 10 tygodni wraz z utworem „Groove Me”. 

 W połowie 1990 roku Idalis DeLeon opuściła grupę i została zastąpiona przez Sinoe Loren (ur. 6 grudnia 1966 w Nowym Jorku). W tym samym roku Michelle Visage wystąpiła w piosence grupy muzycznej TKA „Crash (Have Some Fun)”, która znalazła się w pierwszej dziesiątce hitów na listach przebojów. 

 W 1991 roku Seduction został  rozwiązany. Rok później Michelle dostarczyła wokali do zespołu muzyki tanecznej The S.O.U.L.  „It's Gonna Be a Lovely Day” (która znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu „The Bodyguard”) z 1992 roku, która znalazła się na szczycie listy Billboard Hot Dance Music\Club Play i była umiarkowanym hitem na liście Billboard Hot 100 . Około 2003 roku, April Harris zreformowała Seduction z nowymi członkami Marią Florą i Eunice Quiñones. W 2004 roku założyła własną muzyczną i telewizyjną firmę producencką o nazwie AVH Entertainment. W 2005 roku Seduction wydała album „Feel Brand New” w ramach kwietniowej firmy. Idalis została DJ-em MTV w latach 1994-1998; występowała także w różnych programach telewizyjnych i filmach. Pracowała również jako weekendowa prezenterka dla „Extra” w latach 2003-2006. Obecnie Idalis prowadzi własną firmę nadawczo-medialną o nazwie IDalis Media, w której pracuje jako producent talentów i trener mediów. 

Obecnie April (obecnie April Harris-Holmes) mieszka w New Jersey i prowadzi własną firmę piekarniczą Keeping You Sweet. Sinoa Loren zapewniła wokale na ścieżkach dźwiękowych do filmów „Carlito's Way” i „The Shadow”. Napisała i nagrała również kilka piosenek tanecznych, które grano w Ameryce Południowej i Meksyku. Sinoa była również częścią grupy hołdującej Seduction o nazwie SKY. Nie wiadomo, co ona obecnie porabia. W 1996 roku Michelle Visage została współprowadzącą talk-show RuPaul na VH1, „The RuPaul Show”. Pracowała również jako DJ radiowy w Los Angeles w Kalifornii i Miami na Florydzie. W 2015 roku opublikowała swoją pierwszą książkę zatytułowaną „The Diva Rules”. W kwietniu 2019 roku ujawniła, że ​​ma chorobę Hashimoto, która doprowadziła do usunięcia implantów piersi.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Seduction	Seduction	02.1989	87[2]	-	Breakout USA 651 [UK]	[written by David Cole, Robert Civilles][produced by David Cole, Robert Civilles][17[8].Hot Disco/Dance;Vendetta 7014 12"]
You're My One And Only (True Love)	Seduction	07.1989	92[1]	23[21]	Vendetta 1464	[written by David Cole, Robert Civilles][produced by David Cole, Robert Civilles][3[15].Hot Disco/Dance;Vendetta 7021 12"][56[11].R&B Chart]
Two to Make It Right	Seduction	11.1989	79[4]	2[23]	Vendetta 1464	[gold-US][written by David Cole][produced by David Cole, Robert Civilles][1[1][12].Hot Disco/Dance;Vendetta 7031 12"]
Heartbeat/Free Your Body	Seduction	02.1990	75[4]	13[16]	Vendetta 1473	[written by Kenton Nix][2[12].Hot Disco/Dance;Vendetta 17 976 12"][21[16].R&B Chart]
Could This Be Love	Seduction	06.1990	-	11[18]	Vendetta 1509	[written by Robert Civilles][produced by David Cole, Robert Civilles][38[10].R&B Chart]
Breakdown/Groove Me	Seduction	10.1990	-	82[4]	Vendetta 1503	[written by David Cole, Frederick B. Williams][produced by David Cole, Robert Civilles][4[10].Hot Disco/Dance;Vendetta 75 021 12"]
All Night Long	Seduction with Saddler	07.2003	-	-	Jenstar 1384	[written by James A Johnson][produced by Michael Warner][94[4].R&B Chart]]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nothing Matters Without Love	Seduction	10.1989	-	36[47]	A&M 5280	[gold-US][produced by David Cole, Robert Civilles]

Stray Cats

Stray Cats - amerykański zespół muzyczny, grający rockabilly, założony w 1979 roku w Massapequa (Nowy Jork) z inicjatywy Briana Setzera w składzie: Brian Setzer - gitara, śpiew, Lee Rocker - kontrabas, śpiew i Slim Jim Phantom - perkusja.


Zespół sprzedał w ciągu swojej kariery blisko 10 milionów plyt, z których 23 zdobyły status złotej lub platynowej płyty na całym świecie.

Jeden z przebojów zespołu, „Rock This Town”, znalazł się w 2004 roku na liście 500 piosenek (nie tylko rockowych) Rock and Roll Hall of Fame, które wpłynęły na ukształtowanie się rock and rolla.

W 2006 roku zespół został wprowadzony do Long Island Music Hall of Fame.

James McDonnell grał na trąbce w szkolnym zespole muzycznym, ale zainteresowała go gra na perkusji. Podstawy gry opanował w sklepie muzycznym w Massapequa. W tym samym sklepie gry na gitarze i fortepianie uczył się Brian Setzer. Za zaoszczędzone pieniądze kupił w sklepie muzycznym prowadzonym w Nowym Jorku przez swojego ojca 4-częściowy zestaw perkusyjny marki Slingerland. Zaczął pobierać lekcje gry na tym instrumencie w studiu muzycznym Mouseya Alexandera. Leon Drucker wychowywał się w atmosferze muzycznej. Jego ojciec był głównym klarnecistą Filharmonii Nowojorskiej, a starsza siostra, Rosanne - śpiewaczką. Jako nastolatek zaczął grać na wiolonczeli, ale nie podjął systematycznej nauki gry na tym instrumencie. Wkrótce, dzięki dyskretnej zachęcie ze strony rodziców, przestawił się na kontrabas. Zaczął grać amatorsko razem z Jamesem McDonnellem ćwicząc sekcję rytmiczną w garażu swoich rodziców. W szkole średniej obaj z zetknęli się z Brianem Setzerem, którego obaj znali jeszcze ze szkoły podstawowej. W 1979 roku wszyscy trzej zainteresowali się stylem i brzmieniem rockabilly a zwłaszcza takimi wykonawcami jak: Carl Perkins, Eddie Cochran i Buddy Holly. Postanowili założyć zespół, Stray Cats, który postawił sobie za cel odnowę stylu rockabilly.

Zespół zadebiutował w klubach Nowego Jorku i okolic wykonując utwory rock and rollowe oraz własne kompozycje (głównie autorstwa Setzera), wzorowane na utworach takich wykonawców jak: Eddie Cochran, Carl Perkins, Gene Vincent i Buddy Holly. Zniechęcony chłodnym przyjęciem przeprowadził się w 1980 roku do Londynu. Po jednym z występów w Londynie członkowie zespołu spotkali Dave'a Edmundsa, producenta i muzyka solowego. Edmunds zgodził się na współpracę, w efekcie której zespół nagrał swój debiutancki album, The Stray Cats, wydany w 1981 roku przez wytwórnię Arista Records, zawierający takie przeboje jak „Runaway Boys”, „Rock This Town” i „Stray Cat Strut”. Następny album, Gonna Ball, został źle przyjęty, więc zespół postanowił powrócić do Stanów Zjednoczonych. 

Po podpisaniu umowy z EMI America wydał swój debiutancki, amerykański album, Built for Speed, na którym znalazł się wybór największych przebojów z obu jego brytyjskich albumów. Dwa z nich, „Rock This Town” i „Stray Cat Strut” weszły na listę Top Ten, a zespół stał się ucieleśnieniem stylu retro. W 1983 roku ukazał się jego drugi album, Rant n' Rave with the Stray Cats, zawierający kolejny przebój, „(She's) Sexy + 17”, również odnotowany na liście Top Ten. W zespole pojawiły się konflikty personalne, a jego członkowie wybrali różne drogi życiowe: Slim Jim Phantom ożenił się z aktorką Britt Ekland, a Brian Setzer wystąpił gościnnie u boku takich gwiazd jak Bob Dylan i Stevie Nicks, został też gitarzystą koncertowym zespołu The Honeydrippers. 

Pod koniec 1984 roku rozwiązał zespół. Po kilku latach nagrał swój pierwszy solowy album, The Knife Feels Like Justice. Wystąpił też w filmie La Bamba Luisa Valdeza, w którym wcielił się w postać Eddiego Cochrana. Dwaj pozostali muzycy założyli, wspólnie z gitarzystą Earlem Slickiem (znanym ze współpracy z Davidem Bowiem i Johnem Lennonem) zespół Phantom, Rocker & Slick, który nagrał dwa albumy: Phantom, Rocker & Slick (1985) i Cover Girl (1986). W 1986 roku członkowie zespołu doszli do porozumienia i reaktywowali go. Wydali album Rock Therapy, który jednak sprzedawał się słabo. Zespół nagrał kilka kolejnych albumów, dawał też koncerty. Po wydaniu w 1993 roku albumu Original Cool rozwiązał się. W późniejszym okresie jeszcze kilkakrotnie wznawiał działalność by dawać koncerty, po czym przerywał ją. Brian Setzer w latach 90-tych realizował solowy projekt, The Brian Setzer Orchestra, wykonujący klasyczne przeboje z epoki swingu, jak i kompozycje lidera.

Lee Rocker rozpoczął karierę solową, wydając w 1994 roku album Big Blue, a po nim następne: Atomic Boogie Hour (1995), No Cats (1998) i Lee Rocker Live (1999). Pod koniec lat 90-tych Lee Rocker i Slim Jim Phantom razem z gitarzystą Dannym B. Harveyem utworzyli zespół Swing Cats. W latach 1999–2002 wydali cztery albumy, z których najlepszy był Swing Cats, zawierający takie przeboje jak: „Tall Skinny Mama” i „Little Pig”. Slim Jim Phantom w XXI wieku realizuje równolegle kilka innych projektów, w tym zespoły: The Head Cat, 13 Cats, Dead Man Walking i Coler Parker oraz własny zespół Slim Jim's Phantom Trio. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Runaways boys/My One Desire	Stray Cats	11.1980	9[10]	-	Arista SCAT 1	[written by Brian Setzer, Jimmy McDonnell][produced by Dave Edmunds]
Rock this town/You can't hurry love	Stray Cats	02.1981	9[8]	9[21]	Arista SCAT 2	[written by Brian Setzer][produced by Dave Edmunds]
Stray Cat strut/You don't believe me	Stray Cats	04.1981	11[10]	3[19]	Arista SCAT 3	[written by Brian Setzer][produced by Dave Edmunds]
The race is on/(I'm Gonna Start) Living Again If It Kills Me	Stray Cats & Dave Edmunds	06.1981	34[6]	-	Swansong SSK 19 425	[written by Don Rollins][produced by Dave Edmunds]
You don' t believe me/Cross That Bridge	Stray Cats	11.1981	57[3]	-	Arista SCAT 4	[written by Setzer, Rocker, Phantom][produced by Stray Cats, Hein Hoven]
[She' s] Sexy & 17/Lookin' better every beer	Stray Cats	08.1983	29[9]	5[15]	Arista SCAT 6	[written by Brian Setzer][produced by Dave Edmunds]
Rebels rule/Lookin' Out My Back Door	Stray Cats	11.1983	90[3]	-	Arista SCAT 7	[written by Brian Setzer][produced by Dave Edmunds]
I won' t stand in your way	Stray Cats	10.1983	-	35[13]	EMI America 8185 [US]	[written by Brian Setzer][produced by Dave Edmunds]
Look at that Cadillac/Lucky charm	Stray Cats	01.1984	-	68[5]	EMI America 8194 [US]	[written by Brian Setzer][produced by Dave Edmunds]
Bring it back to me/Runaway Boys (Live)	Stray Cats	03.1989	64[3]	-	EMI USA MT 62	[written by Setzer, Phantom, Rocker, Burnette][produced by Dave Edmunds]
Gina/Two Of A Kind	Stray Cats	06.1989	88[2]	-	EMI MT 67	[written by The Paine Brothers][produced by Dave Edmunds]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stray Cats	Stray Cats	02.1981	6[22]	-	Arista STRAY 1	[gold-UK][produced by Dave Edmunds, Brian Setzer, Stray Cats]
Gonna ball	Stray Cats	11.1981	48[4]	-	Arista STRAY 2	[silver-UK][produced by Stray Cats, Hein Hoven]
Built for speed	Stray Cats	07.1982	-	2[74]	EMI America 17 070 [US]	[platinium-US][produced by Stray Cats, Hein Hoven,Dave Edmunds]
Rant ' n' Rave with The Stray Cats	Stray Cats	09.1983	51[5]	14[29]	Arista STRAY 3	[gold-US][produced by Dave Edmunds]
Rock therapy	Stray Cats	09.1986	-	122[5]	EMI America 17 226 [US]	[produced by Stray Cats]
Blast off	Stray Cats	04.1989	58[1]	111[9]	EMI MTL 1040	[produced by Dave Edmunds]

Strawberry Alarm Clock

 Zespół założony w Kalifornii i początkowo znany pod nazwą Sixpence. Jego pierwszym przebojem był słynny "Incense And Peppermints" z 1967 r., który dotarł do l. miejsca listy płytowych betsellerów. Ten klasyczny przebój ery "flower-power" miał być początkowo umieszczony na stronie B singla, a partie wokalne wykonywał w nim przyjaciel grupy, nie będący jej stałym członkiem.

 

Przed nagraniem debiutanckiego albumu do składu: Mark Weitz (organy), Ed King (gitara prowadząca), Lee Freeman (gitara rytmiczna), Gary Lovetro (bas) i Randy Seol (perkusja) dołączył drugi basista George Bunnell, który również był utalentowanym kompozytorem.Wzbogacił on materiał przygotowany przez zespół o chwytliwe melodie i bogate instrumentacje. Styl wypracowany przez grupę został utrzymany na kolejnych albumach, a hity takie, jak: "Tomorrow" i "Sit With The Guru", królowały na listach przebojów.
 

Strawberry Alarm Clock skomponowali większą część muzyki do filmu "Psyche - Out", w którym również wystąpili. Gdy Gary Lovetro opuścił formację przed ukazaniem się płyty Wake Up It' s Tomorrow, problemy personalne zakłóciły dalsze plany zespołu. W 1969 r. światło dzienne ujrzał kolejny album Good Morning Starshine, nagrany przez zmieniony skład: Weitz, King (teraz grający na basie), Jimmy Pitman (gitara) i Gene Gunnels (perkusja). Chociaż brzmienie kwartetu było bez wątpienia profesjonalne, brakowało mu świeżości i oryginalności poprzednika. Pomimo że zespół istniał do 1971 r., nie zdołał powtórzyć wcześniejszego sukcesu.
Ed King dołączył później do Lynyrd Skynyrd, a kilku jego kolegów z grupy w latach 80. wspólnie odbyło kilka tras koncertowych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Incense and peppermints/Birdman of Alkatrash	Strawberry Alarm Clock	09.1967		1[1][16]	UNI 55 018	[gold-US][written by John Carter, Tim Gilbert][produced by Frank Slay, Bill Holmes]
Tomorrow/Birds in my tree	Strawberry Alarm Clock	12.1967		23[10]	UNI 55 046	[written by Ed King, Mark Weitz][produced by Frank Slay, Bill Holmes]
Sit with the guru/Pretty song from psych-out	Strawberry Alarm Clock	03.1968		65[5]	UNI 55 055	[written by Robert Freeman, Ed King, Mark Weitz][produced by Frank Slay, Bill Holmes]
Barefoot in Baltimore/Angry young man	Strawberry Alarm Clock	08.1968		67[4]	UNI 55 076	[written by Robert Freeman, Ed King, Mark Weitz][produced by Frank Slay, Bill Holmes]
Sea shell/Paxton' s Street Carnival	Strawberry Alarm Clock	11.1968	-	-	UNI 55 093	[written by J. Carter, T. Gilbert][produced by Frank Slay, Bill Holmes]
Good morning sunshine/Me and The Township	Strawberry Alarm Clock	05.1969		87[2]	UNI 55 125	[written by Galt MacDermot, James Rado, Gerome Ragni][produced by Julius Zabadak]
Desiree /Changes	Strawberry Alarm Clock	09.1969	-	-	UNI 55 158	[written by M. Weitz, J. Pitman][produced by Jackie Mills]
Starting out the day/Small package	Strawberry Alarm Clock	11.1969	-	-	UNI 55 185	[written by J. Pitman][produced by Jackie Mills]
I climbed the mountain/Three	Strawberry Alarm Clock	12.1969	-	-	UNI 55 190	[written by C. Friberg, I. Gasman][produced by Peter Shrayder]
California day/Three	Strawberry Alarm Clock	04.1970	-	-	UNI 55 218	[written by Tom Jackman][produced by Peter Shrayder]
Girl from the city/Three	Strawberry Alarm Clock	06.1970	-	-	UNI 55 241	[written by P. Marshall][produced by Peter Shrayder, Stu Phillips]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Incense and peppermints	Strawberry Alarm Clock	11.1967	-	11[24]	UNI 73 014	[produced by Frank Slay, Bill Holmes]
Wake up...It' s tomorrow	Strawberry Alarm Clock	.1968	-	-	UNI 73 025	[produced by Frank Slay, Bill Holmes]
The world a sea shell	Strawberry Alarm Clock	.1968	-	-	UNI 73 035	[produced by Frank Slay, Bill Holmes]
Good morning starshine	Strawberry Alarm Clock	.1969	-	-	UNI 73 054	[produced by Strawberry Alarm Clock,Julius Zabadak]