Styx

 Kwintet pochodzący z Chicago, który był w głównej mierze odpowiedzialny za stworzenie terminu pomp rock. Odnosi się on do pompatycznych, rozbudowanych aranżacji, połączonych z perfekcją wykonawczą i niezwykle „nadętą” produkcją. Zalążek formacji, bracia Panozzo i James Young,
spotkali się po raz pierwszy już w 1964 r w   Tradewinds, by nieco później przekształcić  w kwartet T.W.4. Po podpisaniu w 1972 r kontraktu z filią firmy RCA o nazwie Wooden Nickel grupa przekształciła się w Styx (od nazwy legendarnej rzeki z mitologii greckiej). 

Pierwotny skład tworzyli Dennis De Young (ur. 18.02.1947 r. w Chicago; śpiew, instr. klawiszowe), James Young (ur. 14.11.1948 r. w Chicago; śpiew, gitara), Chuck Panozzo (ur. 20.09.1947 r. w Chicago; bas), John Panozzo (ur. 20.09.1947 r. w Chicago) i John Curulewski (gitara). Łącząc wpływy symfoniczne i progresywne, wydali na początku lat 70-tych serię zróżnicowanych i melodyjnych albumów. Jednak powodzenie długo nie nadchodziło. Dopiero w 1975 r. zaistnieli na rynku singlem „Lady”, który dostał się do pierwszej dziesiątki w notowaniach „Billboardu”.

 Piosenka pochodziła z wydanego w 1973 r. albumu Styx II, lecz wtedy nie zdobyła takiego powodzenia, jakie pisane było jej reedycji. Przy okazji, ni stąd ni zowąd, także longplay - dwa lata po wydaniu- osiągnął 20. miejsce na liście „Billboardu”. W 1975 r. członkowie Styx podpisali nowy kontrakt nagraniowy, tym razem z wytwórnią A&M i już dla niej nagrali swoją piątą dużą płytę, Equinox. Po jej ukazaniu się z kolegami rozstał się John Curulewski, zastąpiony przez Tommy’ego Shawa (ur. 11.09.1953 r. w Montgomery w stanie Alabama). 

Fakt ten stanowił przełomowy moment w historii zespołu. Już album Crystal Ball zwracał uwagę ciekawymi partiami wokalnymi Shawa i pewnym skomercjalizowaniem muzyki. Jednak prawdziwy sukces nadszedł wraz z pojawieniem się w 1977 r. longplaya Grand Illusion. Gościł on w zestawieniach bestsellerów przez dziewięć miesięcy, dochodząc aż do 6. pozycji. Wybrana z niego na singel kompozycja „Sail Away” osiągnęła 8. miejsce na liście przebojów „Billboardu”. Kolejne duże płyty- Pieces Of Eight z 1978 r. i wydana rok później Cornerstone- ugruntowały sukces kwintetu. 

Pochodzący z tej drugiej singel „Babe” był pierwszym małym krążkiem Styx, który dotarł do 1. miejsca na liście przebojów w USA. Na fali dużej popularności w 1980 r. zespół wydał następny udany, koncepcyjny album Paradise Theater. Zawierał on dwa hity, które znalazły się w pierwszej dziesiątce „Billboardu” - „The Best Of Times” i „Too Much Time On My Hands”. Był to ich najbardziej wzięty longplay, który zajmował pierwszą pozycję w zestawieniach sprzedaży dużych płyt w USA przez trzy tygodnie. Jego następcę, album Kilroy Was Here, muzycy przygotowali dokładnie według recepty sprawdzonej przy nagrywaniu Paradise Theater. Wspólny temat wszystkich tekstów, pełne rozmachu kompozycje, kosztowna produkcja - wszystko to przyniosło co prawda sukces, jednak uważny słuchacz bez trudu mógł zauważyć, że maszyna o nazwie Styx zaczyna rdzewieć.

 W trakcie kryzysu wewnątrz grupy wytwórnia A&M próbowała ratować sytuację przeciętnym albumem koncertowym Caught In The Act, jednak nie zapobiegło to w 1984 r. rozpadowi zespołu. W 1990 r. bracia Panozzo, Dennis De Young i James Young podjęli próbę reaktywowania grupy. Miejsce Tommy’ego Shawa, który rozpoczął współpracę z Damn Yankees, zajął Glen Burtnick. Ten skład nagrał udany longplay Edge Of The Century, którym udowodnił że - jak głosi tytuł jednego z jego utworów- „jeszcze nie umarł”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Best Thing/What Has Come Between Us	Styx	09.1972	-	82[6]	Wooden Nickel 0106	[written by Dennis DeYoung, James Young][produced by Bill Traut, John Ryan]
Lady/You Better Ask	Styx	12.1974	-	6[17]	Wooden Nickel 10 102	[written by Dennis DeYoung][produced by Bill Traut, John Ryan]
You Need Love/You Better Ask	Styx	05.1975	-	88[2]	Wooden Nickel 10 072	[written by Dennis DeYoung][produced by John Ryan]
Lorelei/Midnight Ride	Styx	02.1976	-	27[14]	A&M 1786	[written by Dennis DeYoung, James Young][produced by Styx]
Mademoiselle/Light Up	Styx	11.1976	-	36[11]	A&M 1877	[written by D. DeYoung, T. Shaw][produced by Styx]
Come Sail Away/Put Me On	Styx	09.1977	-	8[22]	A&M 1977	[written by Dennis DeYoung][produced by Styx]
Fooling Yourself (The Angry Young Man)/The Grand Finale	Styx	02.1978	-	29[14]	A&M 2007	[written by Tommy Shaw][produced by Styx]
Blue Collar Man (Long Nights)/Superstars	Styx	09.1978	-	21[14]	A&M 2087	[written by Tommy Shaw][produced by Styx]
Renegade/Sing For The Day	Styx	02.1979	-	A:16[19];B:41[8]	A&M 2110	[written by Tommy Shaw][produced by Styx]
Babe/ I'm O.K.	Styx	10.1979	6[10]	1[2][19]	A&M 2188	[gold-US][written by Dennis DeYoung][produced by Styx]
Why Me/Lights	Styx	12.1979	-	26[13]	A&M 2206	[written by Dennis DeYoung][produced by Styx]
Borrowed Time/Eddie	Styx	03.1980	-	64[6]	A&M 2228	[written by Dennis DeYoung, Tommy Shaw][produced by Styx]
The Best Of Times/Lights	Styx	01.1981	42[5]	3[19]	A&M 2300	[written by Dennis DeYoung][produced by Styx]
Too Much Time On My Hands/Queen Of Spades	Styx	03.1981	-	9[19]	A&M 2323	[written by Tommy Shaw][produced by Styx]
Nothing Ever Goes As Planned/Never Say Never	Styx	07.1981	-	54[8]	A&M 2348	[written by Dennis DeYoung][produced by Styx]
Mr. Roboto/Snowblind	Styx	02.1983	90[6]	3[18]	A&M 2525	[written by Dennis DeYoung][produced by Styx]
Don't Let It End/ (A.D. 1928) Rockin' The Paradise	Styx	04.1983	56[3]	6[16]	A&M 2543	[written by Dennis DeYoung][produced by Styx]
High Time/Double Life	Styx	08.1983	-	48[7]	A&M 2568	[written by Dennis DeYoung][produced by Styx]
Music Time/Heavy Metal Poisoning	Styx	05.1984	-	40[9]	A&M 2625	[written by Dennis DeYoung][produced by Styx]
Love Is the Ritual	Styx	10.1990	-	80[6]	A&M 1525	[written by Glen Burtnik, Plinky Giglio][produced by Styx]
Show Me the Way	Styx	12.1990	-	3[23]	A&M 1536	[written by Dennis DeYoung][produced by Dennis DeYoung]
Love at First Sight	Styx	04.1991	-	25[16]	A&M 1548	[written by Glen Burtnik,Dennis DeYoung,James "J.Y." Young][produced by Dennis DeYoung]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Serpent Is Rising	Styx	02.1974	-	192[2]	Wooden Nickel 0287	[produced by Styx, Barry Mraz]
Man of Miracles	Styx	11.1974	-	154[12]	Wooden Nickel 0638	[produced by John Ryan, Bill Traut]
Styx II	Styx	01.1975	-	20[19]	Wooden Nickel 1012	[gold-US][produced by John Ryan, Bill Traut]
Equinox	Styx	12.1975	-	58[50]	A&M 4559	[gold-US][produced by Styx]
Crystal Ball	Styx	10.1976	-	66[18]	A&M 4604	[gold-US][produced by Styx]
The Grand Illusion	Styx	07.1977	-	6[127]	A&M 4637	[3x-platinum-US][produced by Styx]
Pieces of Eight	Styx	09.1978	-	6[92]	A&M 4724	[3x-platinum-US][produced by Styx]
Cornerstone	Styx	10.1979	36[8]	2[60]	A&M 3711	[2x-platinum-US][produced by Styx]
Paradise Theatre	Styx	01.1981	8[8]	1[3][61]	A&M 3719	[3x-platinum-US][produced by Styx]
Kilroy Was Here	Styx	03.1983	67[6]	3[34]	A&M 3734	[platinum-US][produced by Styx]
Caught in the Act	Styx	04.1984	44[2]	31[15]	A&M 6514	[produced by Styx]
Edge of the Century	Styx	10.1990	-	63[38]	A&M 5327	[gold-US][produced by Dennis DeYoung]
Styx Greatest Hits	Styx	09.1995	-	138[5]	A&M 540 387	[2x-platinum-US][produced by Styx and Dennis DeYoung]
Return to Paradise	Styx	05.1997	-	139[1]	CMC Inter. 86212	[gold-US][produced by Dennis DeYoung]
Brave New World	Styx	07.1999	-	175[1]	CMC Inter. 86275	[produced by Dennis DeYoung,Tommy Shaw,James Young]
Cyclorama	Styx	03.2003	-	127[1]	Sanctuary 86 337	[produced by Tommy Shaw, James "JY" Young, Gary Loizzo]
Come Sail Away - The Styx Anthology	Styx	05.2004	-	136[1]	A&M 002104	-
Big Bang Theory	Styx	05.2005	-	46[2]	New Door 004414	[produced by Gary Loizzo & Styx]
The Mission	Styx	07.2017	-	45[2]	UMe 0026466	[produced by Will Evankovich]
Crash of the Crown	Styx	07.2021	-	114[1]	UMe 0033182	[produced by Will Evankovich]

Sa-Deuce

 

Sa-Deuce to żeński duet R&B, którego członkami były Janai Abercrombie i Asiah Pierre-Lewis. Oboje byli częścią dziewczęcej grupy o nazwie „4 Shades of Black”. Kiedy grupa się rozpadła, Asiah i Janai utworzyli duet. Nazwa duetu oznacza „dwoje” i podpisali kontrakt płytowy z wytwórnią Mecca Don Entertainment\Elektra Records. W 1996 roku duet wydał swój debiutancki album, który zadebiutował na 79 miejscu listy albumów R&B Billboard. Miały zaledwie 17 lat, kiedy wydali swój pierwszy singiel. Pierwszy i największy dotychczasowy hit duetu, „Don't Waste My Time”, który osiągnął  42  miejsce na liście Hot R&B\Hip-Hop Singles Billboardu. 

Kolejny singiel „Body Knockin” również został wydany, ale nie znalazł się na listach przebojów. Następnie Janai i Asiah ukończyły szkołę średnią i postanowili kontynuować własną, odrębną karierę. Wyglądało na to, że ta dwójka najwyraźniej popadła w zapomnienie. Dzisiaj Asiah i Janai rozpoczęły ostatnio nagrywanie nowej muzyki pod swoimi nowymi postaciami: „Gemini” (Janai) i „Aquarious” (Asiah). Nie wiadomo, kiedy i czy wydadzą nowy album, ale miejmy nadzieję, że wkrótce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Waste My Time	Sa-Deuce	02.1996	-	-	Mecca Don 64 383	[produced by Darryl McClary, Mike Allen ][42[10].R&B Chart]

Sight and Sound

Utworzony na początku lat 60-tych w Birmingham na scenie beatowej jako „The Sombreros”, „Sight and Sound” przetrwał wiele zmian w składzie, a niektórzy członkowie grupy zajęli się większymi rzeczami. Były perkusista Idle Race i odnoszący sukcesy komik

Roger „Ollie” Spencer powiedział zwłaszcza; „Gdyby wszyscy byli członkowie Sight and Sound spotkali się, mogliby zapełnić ratusz w Birmingham!” Zarządzani przez przedsiębiorcę muzycznego Mike'a Carrolla, nagrali też kilka dobrych płyt, zanim stali się dobrze znani lokalnie jako popularna atrakcja „kabaretowa”.


Sight and Sound wyewoluował ze składu znanego jako „The Sombreros”, który powstał w Northfield w Birmingham mniej więcej w tym samym czasie, gdy The Beatles zaczynali odnosić sukcesy w Wielkiej Brytanii. Sombreros w tamtym czasie to perkusista Brian Bardell , gitarzyści Grant Kearney i Stan Homer oraz wokalista Peter Smith . Jako ostatni dołączył gitarzysta basowy Rick Williams .

Sombreros nie brakowało rezerwacji w wielu klubach z muzyką na żywo, które były wówczas obfite. Jak w większości młodych zespołów, zmiany personalne były nieuniknione, kiedy Ken Underhill z grupy The Barons dołączył na gitarze, a Albert Carr z The D'Fenders zastąpił Briana Bardella na perkusji.

Znany lokalny promotor Mike Carroll prowadził The Sombreros do 1965 roku, którzy od tego czasu stali się znani ze swoich wspaniałych, harmonijnych wokali, podobnie jak The Fortunes i The Rockin' Berries . Mike był jednym z najbardziej szanowanych agentów rezerwacji w Birmingham, gdzie promował wiele lokalnych grup w miejscach takich jak The Mackadown w Kitts Green, The Black Horse Pub w Northfield i The Royal Oak w Hockley Heath.

Przy stale rosnącej liczbie rezerwacji - bez wątpienia pomogły im dokładne wrażenia z popularnych amerykańskich grup, takich jak „The Beach Boys” i „The Four Seasons”, Sombreros postanowili „przejść na zawodowstwo” do 1966 roku i porzucić swoją codzienną pracę z wyjątkiem Stana Homera i Alberta Carra, którzy opuścili grupę. Grant Kearney pracował w sklepie spożywczym Wrensona w Northfield i tam spotkał kierowcę furgonetki o imieniu Rick Price, który również śpiewał i grał na gitarze. Grant zaprosił Ricka do dołączenia do The Sombreros.

Rick Price urodził się 10 czerwca 1944 r. w muzycznej rodzinie. Dorastał w Birmingham w Rednal w pobliżu Lickey Hills wraz ze swoimi trzema braćmi i jedną siostrą. Rick stał się wielkim fanem amerykańskiego rock'n'rolla wraz z wpływami Lonniego Donnegana, ale to Cliff i The Shadows przekonali go do zakupu gitary elektrycznej. Pierwszym właściwym zespołem Ricka był „Lee Zenith and The Cimarrons ”, z którym nagrał utwór „Pretend” na legendarnym albumie DIAL „Brum Beat” w 1964 roku.

Po mianowaniu ich nowego perkusisty Joe Dignama , Mike Carroll wysłał The Sombreros za granicę na miesiąc w 1966 roku, aby grali w klubie w Dortmundzie. Podobnie jak wiele grup Brum, które występowały w Niemczech w latach 60-tych XX wieku, znaleźli zakwaterowanie w starym, zniszczonym bombami budynku, który nie zapewniał komfortu w ciężkich warunkach pracy, których doświadczyli. Pete Smith powiedział; „Ściana zewnętrzna prawie nie istniała. Kiedy padało, woda wlewała się do środka. Odwiedzaliśmy całonocne łaźnie publiczne, żeby się ogrzać!”

Podczas gdy długie godziny występów bez wątpienia pomogły grupie poprawić się muzycznie, ich wyczerpujące niemieckie doświadczenia zdawały się przypominać doświadczenia Steve'a Bretta i The Mavericks czy Vikings Carla Wayne'a .

Był rok 1967 i w powietrzu wisiała zmiana. The Beatles zaprezentowali swój wpływowy album „Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band” w czerwcu 1967 roku, podnosząc w ten sposób muzykę pop do rangi sztuki. Moda i muzyka ewoluowały wraz z wieloma popowymi grupami, które stawały się coraz bardziej pomysłowe, aby nadążyć za duchem czasu. Mike Carroll zdecydował, że modna nowa nazwa dla jego grupy jest w porządku, więc Sombreros stało się „Sight 'n' Sound” po tym, jak Mike zobaczył słowa napisane w gazecie. Trwało słynne „ Lato miłości ” wraz z nowymi dźwiękami i kolorowymi ubraniami. Cena Ricka ; „Nagle byliśmy wszyscy kaftanami i koralikami, miłością i pokojem itp.”

Hitowa grupa Birmingham The Move odniosła duży sukces na listach przebojów, a ich najnowszy singiel zatytułowany „Flowers In The Rain” prawie osiągnął pierwsze miejsce. Roy Wood był ich gitarzystą i autorem piosenek. Czując się zainspirowany, Rick Price i jego przyjaciel Mike Sheridan, który wcześniej kierował starą grupą Roya The Nightriders , założyli partnerstwo w zakresie tworzenia piosenek. Pod wrażeniem ich wysiłków Mike Carroll zdobył dla Sight 'n' Sound kontrakt nagraniowy z dystrybucją w wytwórni Fontana Records.

Pierwszy singiel Sight 'n' Sound 'Ebenezer/Our Love (Is In The Pocket)' ukazał się w kwietniu 1968 roku nakładem wytwórni Fontana Records. Nazwa grupy na etykiecie została napisana jako "SIGHT AND SOUND" ze stroną A oryginalną kompozycją autorstwa Ricka Price'a i Mike'a Tylera (Sheridan). Ta optymistyczna płyta z chwytliwym refrenem opowiadała historię skąpego bohatera, który potrafił obrać pomarańczę, chowając ją do kieszeni!

Strona B singla zawierała popularną płytę amerykańskiego piosenkarza soul Darrella Banksa. Oba utwory zawierały orkiestrację wyreżyserowaną przez wokalistę Pete'a Smitha i zostały dobrze wyprodukowane przez Irvinga Martina, który współpracował z wieloma grupami z West Midlands. Wykonane wówczas nowatorskie zdjęcie grupowe przedstawia skład przebrany za włóczęgów z poczerniałymi twarzami, w starych czapkach i płaszczach, z dużymi znakami promującymi płytę. Pomimo emisji, singiel nie trafił na listy przebojów.

Kolejny singiel "Sight and Sound" został wydany przez Fontanę pod koniec listopada 1968r, tym razem ze stronami A i B skomponowanymi przez Price'a i Tylera i ponownie z doskonałą produkcją Irvinga Martina. „Alley Alley” był energicznym rockerem z efektami maniakalnego śmiechu. „Little Jacky Monday” na stronie B singla może być jeszcze lepiej tekstowo z tak głębokimi wersami znaczeniowymi, jak; „Co się stanie, jego przyszłość wymyka się i wymyka mu z rąk. Tak, będzie mu przykro, ale nie martwi się, bo nie ma planów na przyszłość”

Ten drugi singiel Sight and Sound został również wydany w USA latem 1969 roku, ale nie wywarł wpływu na amerykańskie listy przebojów. Nagrania te znacznie podniosły profil grupy, chociaż później zostały wycofane z wytwórni Fontana Records.

Zaskakującym dodatkiem do składu był były wokalista i gitarzysta Rockin' Berries Geoff Turton , który dołączył do Sight and Sound w 1968 roku. Geoff, który zmęczył się skupieniem The Rockin' Berries na komedii i kabarecie, miał nadzieję na rozpoczęcie kariery solowej pod kierunkiem byłego producenta płyt Berries, Johna Schroedera, z którym nagrał wiele piosenek.

The Move cieszyli się hitem numer jeden w Wielkiej Brytanii „Blackberry Way” , przygotowując się do swojej pierwszej i długo oczekiwanej amerykańskiej trasy koncertowej. Niespodziewanie ich gitarzysta basowy Trevor Burton opuścił grupę, co spowodowało pilną potrzebę zastąpienia go. Roy Wood poprosił Jeffa Lynne'a z The Idle Race o dołączenie, ale Jeff odmówił, ponieważ w tym czasie nagrywał i produkował ich drugi album. Podobno Hank Marvin, właściciel Shadows, również otrzymał tę pracę!

Menadżer zespołu Mike Carroll był zszokowany, gdy Rick powiedział mu tę wiadomość i ku swojemu rozczarowaniu właśnie wydał spore pieniądze na nowe promocyjne zdjęcia Sight and Sound, które teraz były nieaktualne. Trzeba mu jednak przyznać, że pogratulował Rickowi i ostrzegł go przed pułapkami sławy po zostaniu gwiazdą popu. Rick Price i Mike Sheridan nadal współpracowali przy pisaniu i nagrywaniu - ostatecznie tworząc razem cały album zatytułowany „This is to Certify That” wydany przez wytwórnię Gemini Records w 1970 roku. Później Rick zyskał większą sławę jako członek   zespołu Wooda „Wizzard”.

Kolejne zmiany w składzie nastąpiły po odejściu Ricka. Założyciel zespołu The Sombreros/Sight and Sound, gitarzysta basowy Grant Kearney odszedł i został zastąpiony przez Boba Doyle'a z grup  Blaises i The Conchords . To pozostawiło Pete'a Smitha jako jedynego oryginalnego członka Sight and Sound. Na nieszczęście dla Mike'a Carrolla, nie minęło dużo czasu, zanim stracił  swoją gwiazdorską atrakcyjność i najbardziej dynamicznego wokalistę.

W marcu 1969 roku nowy singiel Geoffa Turtona, znakomicie wyprodukowany przez Johna Schroedera, zatytułowany „Colour Of My Love” został wydany pod nazwą „ Jefferson ” i stał się sporym hitem, rozpoczynając jego karierę solową i odchodząc od Sight and Sound. Geoff faktycznie nagrał piosenkę cztery miesiące wcześniej, ale nie spodziewał się wiele, ponieważ pierwszy singiel wydany pod jego własnym nazwiskiem nie sprzedał się.

Kolejny brytyjski singiel Sight and Sound został wydany w styczniu 1970 roku przez wytwórnię PYE Records. Z dużą balladą zatytułowaną „Jose” na stronie A i zamyślonym „Jackie” na stronie B, te nagrania zostały dobrze wyprodukowane przez Johna Schroedera z kilkoma świetnymi harmonicznymi wokalami zespołu. Niestety, płyta wydawała się nieco przestarzała w momencie jej wydania, a obecny trend to ciężki gitarowy rock i skupianie się na głównym wokalu, a nie na śpiewających grupach. Ten singiel został również wydany w Australii, ale nie trafił na listy bestsellerów.

John Dawson , pochodzący z Bordesley Green grupy o nazwie "The D'Fenders" dołączył na gitarze i wokalu. Wcześniej występował ze znanym trio harmonijnym z lat 60-tych „The Ivy League”. John otrzymał przydomek „John Long” od Petera Lee Stirlinga , „ponieważ byłem taki wysoki i chudy” , powiedział. John dołączył do The Rockin' Berries w latach 1976-1986.
„Po latach dowiedziałem się, że dołączając, prawie rozwaliłem zespół”

W 1971 roku do Sight and Sound dołączył były perkusista Nightriders i Idle Race Roger Spencer .
Zmieniający się skład miał być ciągłym procesem z Sight and Sound do połowy lat 70-tych i później.
Klawiszowiec Bill Bonham zapisał się w historii muzyki rockowej jako członek zespołu „ Obs Tweedle ” z Walsall, kierowanego przez prawie nieznanego wówczas Roberta Planta . Robert został zaproszony do zespołu The Yardbirds przez ich gitarzystę Jimmy'ego Page'a, który poszedł z Peterem Grantem na występ Obs Tweedle w West Midlands College of Education w Walsall w 1968 roku. Robert i miejscowy perkusista John Bonham (niespokrewniony z Billem) oczywiście skończyli. jako połowa Led Zeppelin.

Inny gitarzysta, Dave Pritchard , dołączył do Sight and Sound, ale nie ten sam „Dave” z The Nightriders i Idle Race. W rzeczywistości był bratem Barry'ego Pritcharda z The Fortunes .

Głównym aranżerem wokalnym i gitarą prowadzącą w Sight and Sound był Neville Chamberlain, bardzo utalentowany facet, który, jak sądzę, jest teraz nauczycielem muzyki. Był bardzo zabawny, a kiedy był w formie, był świetnym chłopcem. Mike (lub Kelly) Groucutt był basistą i wokalistą i oczywiście trafił do ELO”

Michael „Kelly” Groucutt był kolejnym weteranem sceny muzycznej West Midlands, który na początku lat 60-tych kierował swoją pierwszą grupą Rikki Burns and The Vibras . Po kilkuletniej przerwie w muzyce, aby dostać „właściwą pracę”, dołączył do grup „Greenwich Village” i „Marble Arch”, zanim zapisał się na udział w najnowszym składzie Sight and Sound.

Właściwie to perkusista Roger Spencer powiedział Jeffowi Lynne'owi w 1974 roku, żeby sprawdził Kelly'ego, gdy występował w zespole o nazwie „Barefoot” w nocnym klubie w Birmingham. Kelly dołączył do The Electric Light Orchestra (ELO) na zaproszenie Jeffa i spędził następne 10 lat nagrywając sprzedające się w milionach egzemplarzy albumy i jeżdżąc po całym świecie.

Jeśli chodzi o Rogera Spencera, stał się odnoszącym sukcesy komikiem, pracując w telewizji i nadal krocząc po deskach do dziś pod kierownictwem Elcock Entertainments , prowadzonej przez byłego gitarzystę basowego Montanas, Jake'a Elcocka.
Sight and Sound miał   kontynuować działalnośćw latach 80-tych i później, oczywiście z większą liczbą zmian w składzie po drodze. Mike Carroll pozostał w branży promującej zespoły, ale upadek muzyki na żywo i ogólnie rozrywki sprawił, że było to trudne.
Kelly Groucutt zmarł nagle w 2009 roku. Joe Dignam zmarł w styczniu 2015 roku. Bill Bonham również nie mieszkał w Ameryce przez dziesięciolecia, zanim zmarł w 2015 roku. Członek założyciel  Sight and Sound, Pete Smith, zmarł 29 lipca 2013 roku po tym, jak chorował na raka przez wiele lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ebenezer/Our Love (Is In The Pocket)	Sight and Sound	04.1968	-	-	Fontana TF 927	[written by Price, Tyler][produced by Irving Martin]
Alley, Alley/Little Jacky Monday	Sight and Sound	11.1968	-	-	Fontana TF 982	[written by Price, Tyler][produced by Irving Martin]
Jose/Jackie	Sight and Sound	01.1970	-	-	Pye 7N 17871	[written by Anthony King][produced by John Schoeder]
Dance With Me/Truth	Sight and Sound	06.1976	-	-	Transatlantic BIG 544	[written by John Hall, Johanna Hall ][produced by Bob Rowe]

Street People

 

Street People to grupa R&B z połowy lat 70-tych, w skład której wchodzili bracia Roy & Milton Daniels, Thomas „Toot” Williams, Joe Gardner i Rick Johnson. W 1974 wydali swój debiutancki singiel „I Wanna Get Over” w wytwórni Spring Records, która nie trafiła na listy przebojów.
 

Następnie grupa podpisała nowy kontrakt płytowy z Vigor Records. W 1975 roku Street People wydali kolejny singiel „Never Get Enough of Your Love”, który osiągnął  98 pozycję na liście Hot Black Singles Billboard , pozostając na liście tylko przez 2 tygodnie. Rok później, w 1976 roku, wydali swój jedyny studyjny album, który w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. Trzeci singiel grupy, „You're My One Weakness Girl”, osiągnął   13. miejsce listy Billboard Hot Black Singles, pozostając na liście przez 9 tygodni. 

Czwarty singiel, „I Wanna Spend My Whole Life With You”, osiągnął  9. miejsce na liście Billboard Bubbling Under Hot 100 Singles i na 57. miejscu na liście Billboard’s Hot Black Singles, pozostając na liście przez 9 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Liberated Lady”, osiągnął   93 pozycję na liście Hot Black Singles Billboardu, pozostając na liście przez 4 tygodnie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never Get Enough Of Your Love	Street People	10.1975	-	-	Vigor 1722	[written by Ray Dahrouge][produced by Ray Dahrouge][98[2].R&B Chart]
You're My One Weakness Girl/You're The Girl I Love	Street People	01.1976	-	-	Vigor 1728	[written by Ray Dahrouge][produced by Ray Dahrouge][13[12].R&B Chart]
I Wanna Spend My Whole Life With You/Never Get Enough Of Your Love	Street People	08.1976	-	109[2]	Vigor 1732	[written by Ray Dahrouge][produced by Ray Dahrouge][57[9].R&B Chart]
Wanna Slow Dance With You Baby (At The Disco)/I Wanna Spend My Whole Life With You	Street People	11.1976	-	-	Vigor 1734	[written by Michele Dahrouge, Ray Dahrouge][produced by Ray Dahrouge][66[6].R&B Chart]
Liberated Lady/Re-Run (From An Old Time Movie)	Street People	06.1977	-	-	Vigor 1737	[written by Ray Dahrouge][produced by Ray Dahrouge][93[4].R&B Chart]

Jentina

Jentina (ur. Jentina Rose Rees 6 marca 1984r w Woking w Anglii) to angielska raperka/wokalistka i autorka tekstów z lat 2000  . Jentina urodziła się w romskiej rodzinie składającej się z 14 dzieci. Przeprowadziła się do West Molesey w Surrey w Anglii, kiedy miała rok. Kiedy miała 19 lat, podczas pracy w sklepie komputerowym podpisała kontrakt płytowy z Virgin Music.

 W 2004 roku Jentina wydała swój debiutancki singiel „Bad Ass Strippa”, który osiągnął 22. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Umiarkowany sukces odniósł także we Włoszech i Australii. Piosenka została później sparodiowana przez brytyjską raperkę Lady Sovereign pod nazwą „Sad Ass Stripah”. Jej kolejny singiel „French Kisses” (który napisała wspólnie z Cathy Dennis i Gregiem Wellsem) osiągnął  20. miejsce brytyjskiej listy singli, co czyni  jej najwyższym dotychczasowym sukcesemWielkiej Brytanii.

 W 2005 roku Jentina wydała swój jedyny album studyjny zatytułowany Jentina we Włoszech; z nieznanych przyczyn nigdy nie został wydany w Wielkiej Brytanii. Jej trzeci singiel „Mysterious” zajął 30 miejsce na włoskiej liście singli. W tym czasie jej piosenki pojawiły się w serialu sieci CBS „CSI: NY” i poślubiła Keitha Flinta z Prodigy. Następnie Jentina kontynuowała modeling. W listopadzie 2007 roku reprezentowała markę bielizny Wonderbra i pojawiła się w parodii popularnej reklamy goryla Cadbury, w której goryl grał na perkusji do piosenki Phila Collinsa „In the Air Tonight”.

 W 2011 roku brała udział w jury konkursu „Travelers Got Talent” i wystąpiła w filmie dokumentalnym „A Gypsy Life for Me”. Od tego czasu wydaje się, że Jentina odeszła w zapomnienie; nie wiadomo, co ona obecnie robi.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bad Ass Strippa	Jentina	07.2004	22[5]	-	Virgin VSCDX 1873	[written by Jentina Chapman, David Dorrell, Matt Rowe, Kenneth Gamble, Leon Huff, Anthony Jackson][produced by David Dorrell, Matt Rowe]
French Kisses	Jentina	10.2004	20[3]	-	Virgin VSCDX 1877	[written by Jentina Chapman, Cathy Dennis, Greg Wells][produced by Cathy Dennis ,Greg Wells]

Eddy Senay

Eddy Senay jest muzykiem, wokalistą, pisarzem, producentem, reżyserem wideo i gra na kilku instrumentach. W wieku 10 lat grał na perkusji w zespole uniwersyteckim. Bęben był tak duży, że musieli go postawić na małym wózku i ciągnąć, gdy Eddy grał i maszerował. Eddy Senay napisał wszystkie piosenki z albumu Step by step, a jego producentem był nieżyjący już Bill Williams, słynny DJ w stacji radiowej WCHB znajdującej się na przedmieściach Inkster Mi w Detroit. Eddy podpisał kontrakt z Sussex Records przez CEO i właściciela, Clarence Avanta. 

To artysta, który ma wyjątkowe  brzmienie funky/soulful, które zdobyło miliony na całym świecie i nadal jest popularne. Eddy urodził się w Lanett ,Alabama i wychowywany przez swoją babcię. Wpływ na niego miał wielki Little Richard, który mieszkał w dół ulicy od Eddy w Macon GA. Eddy oglądał trening Sama Cooka w sobotni poranek obok miejsca, w którym dorastał . W każdą sobotę chodził do Douglas Theatre w Macon Ga., aby zobaczyć występ Jamesa Browna na żywo przed rozpoczęciem koncertu.Grał również na perkusji  w licealnym zespole i był liderem sekcji perkusyjnej. Jest niesamowitym muzykiem i miłą osobą do poznania. Bardzo dobrze łączy się ze swoimi fanami. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot Thang/Ain't No Sunshine	Eddy Senay	04.1972	-	104[3]	Sussex 230	[written by Bill Withers][produced by Zorn Prod. ][39[6].R&B Chart]
Safari/Sarko East	Eddy Senay	08.1973	-	-	Sussex 260	[written by E. Senay][produced by Zorn Prod. ][82[6].R&B Chart]

Percy Sledge

Ur. 25. 11. 1941 r. w Leighton w stanie Alabama, USA. Jako nieprofesjonalny wokalista Sledge był frontmanem popularnej grupy studenckiej The Esquires Combo. Zarekomendowany Quinowi Ivy, właścicielowi studia Norala Sound, zjawił się tam z piosenką „When A Man Loves A Woman”. Ta ponadczasowa kompozycja Camerona Lewisa i Andrew Wrighta ukazała się na singlu w 1966 r., stając się wielkim światowym hitem. Jej nieskomplikowany aranż bazował na brzmieniu organów Spoonera Oldhama i charakterystycznym nosowym głosie wokalisty. 

Artysta opublikował później serię ballad z pogranicza country i soul, lecz żadna z nich nie powtórzyła sukcesu debiutanckiego singla. Utwory „It Tears Me Up”, „Out Of Left Field” (oba z 1967 r.) i „Take Time To Know Her” zaliczają się jednak do największych osiągnięć muzyki soul z południa USA.

 Po wygaśnięciu kontraktu z Atlantic, Sledge związał się z Capricorn Records, która w 1974 r. wydała jego piąty album I’ll Be Your Everything. Płyty artysty z lat 80-tych Percy i Wanted Again utrzymane były w podobnym stylu jak poprzedniczki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When A Man Loves A Woman/Love Me Like You Mean It	Percy Sledge	04.1966	4[17]	1[2][13]	Atlantic 2326	[gold-US][written by Calvin Lewis, Andrew Wright][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][1[4][16].R&B Chart]
Warm And Tender Love/Sugar Puddin'	Percy Sledge	07.1966	34[7]	17[9]	Atlantic 2342	[written by Irral I. Berger,Bobby Robinson][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][5[11].R&B Chart]
It Tears Me Up/Heart Of A Child	Percy Sledge	10.1966	-	20[11]	Atlantic 2358	[written by Dan Penn,Linden Oldham][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][7[13].R&B Chart]
Baby, Help Me/You've Got That Something Wonderful	Percy Sledge	02.1967	-	87[5]	Atlantic 2383	[written by Bobby Womack][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][44[2].R&B Chart]
Out Of Left Field/It Can't Be Stopped	Percy Sledge	04.1967	-	59[7]	Atlantic 2396	[written by Dan Penn, Spooner Oldham][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][25[10].R&B Chart]
Love Me Tender/What Am I Living For	Percy Sledge	06.1967	-	A:40[6];B:91[2]	Atlantic 2414	[A:written by Vera Matson, Elvis Presley][B:written by Fred Jay, Art Harris][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][35[7].R&B Chart]
Just Out Of Reach (Of My Two Empty Arms)/Hard To Believe	Percy Sledge	09.1967	-	66[4]	Atlantic 2434	[written by V. F. Stewart][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][5[11].R&B Chart]
Cover Me/Behind Every Great Man There's A Woman	Percy Sledge	11.1967	-	42[8]	Atlantic 2453	[written by Marlin Greene, Eddie Hinton][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][39[3].R&B Chart]
Take Time To Know Her/It's All Wrong But It's All Right	Percy Sledge	03.1968	-	11[14]	Atlantic 2490	[written by Steve Davis][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][6[12].R&B Chart]
Sudden Stop/Between These Arms	Percy Sledge	08.1968	-	63[5]	Atlantic 2539	[written by Bobby Russell][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][41[4].R&B Chart]
You're All Around Me/Self Preservation	Percy Sledge	10.1968	-	109[3]	Atlantic 2563	[written by E. Hinton, D. Fritts][produced by Marlin Greene, Quin Ivy]
My Special Prayer/Bless Your Little Sweet Soul	Percy Sledge	02.1969	-	93[4]	Atlantic 2594	[written by Joe Simon][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][44[3].R&B Chart]
Any Day Now/The Angels Listened In	Percy Sledge	04.1969	-	A:86[4];B:126[2]	Atlantic 2616	[A:written by Bob Hilliard, Burt Bacharach][B:written by B. Smith, S. Faust][produced by Marlin Greene, Quin Ivy][35[4].R&B Chart]
Kind Woman/Woman Of The Night	Percy Sledge	08.1969	-	116[2]	Atlantic 2646	[written by R. Furay][produced by Marlin Greene, Quin Ivy]
Sunshine/Unchanging Love	Percy Sledge	08.1973	-	-	Atlantic 2963	[written by Phil Hurtt, Bunny Sigler ][produced by Taylor, Hurtt, Sigler][89[3].R&B Chart]
I'll Be Your Everything/Blue Water	Percy Sledge	11.1974	-	62[6]	Capricorn 0209	[written by George Soule][produced by Quin Ivy][15[12].R&B Chart]
When A Man Loves A Woman/Warm And Tender Love	Percy Sledge	02.1987	2[10]	-	Atlantic YZ 96 [UK]	[written by Calvin Lewis, Andrew Wright

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When a Man Loves a Woman	Percy Sledge	06.1966	-	37[21]	Atlantic 8125	-
Warm & Tender Soul	Percy Sledge	11.1966	-	136[3]	Atlantic 8132	[produced by Marlin Grenne , Quinn Ivy]
The Percy Sledge Way	Percy Sledge	08.1967	-	178[3]	Atlantic 8146	[produced by Marlin Grenne , Quinn Ivy]
Take Time To Know Her	Percy Sledge	05.1968	-	148[6]	Atlantic 8180	[produced by Marlin Grenne , Quinn Ivy]
The Best Of Percy Sledge	Percy Sledge	03.1969	-	133[11]	Atlantic 8210	-
When A Man Loves A Woman [The Ultimate Collection]	Percy Sledge	03.1987	36[4]	-	Atlantic WX 89 [UK]	-