Z archiwum...rocka

sobota, 23 kwietnia 2022

Eskimos & Egypt

Grupa o ustalonej pozycji w muzyce tanecznej, uważana za zespół należący do nurtu "mellow groove". Nazwa zespołu to gest poparcia dla eskimoskiego szczepu Inuit walczącego o ziemię ojczystą.
Grupa działa w Salford niedaleko Manchesteru i składa się z czterech członków: Paula Cundalla (ur. 5.04.1963 r. w Manchesterze w hrabstwie Lancashire, Anglia; instrumenty klawiszowe), Christophera O'Hary (ur. 13.11.1966 r. w Manchesterze; śpiew/instrumenty klawiszowe), Marka Comptona (ur. 14.11.1963 r. w Salford k. Manchesteru) oraz Davida Pryde'a (właśc. David Cameron Pryde, ur. w 1967 r. w Dublinie, Irlandia).

Zespół zadebiutował singlem "The Cold", wydanym nakładem Village Records, tuż po występie na żywo podczas imprezy Cloud Nine w Manchesterze. Po serii singli, które zapewniły grupie poważną pozycję na scenie klubowej (m.in. "The 1 Power Of G N'R" dedykowany Axlowi Rose'owi), zespół odniósł kolejny sukces singlem "US:UK". Znalazły się na nim żeńskie chórki, wściekły rap i rockowa gitara. Grupa nagrywała potem kolejne single, np. "Fall From Grace", zremiksowany przez Moby'ego i The Beatmasters.

Jednak w 1994 r. v wytwórnia One Little Indian zerwała z zespołem umowę (jego członkowie twierdzą, że sami odeszli).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fall From Grace	Eskimos & Egypt	02.1993	51[2]	-	One Little Indian EEF 96T	[written by Eskimos & Egypt][produced by E&E; , Pro-Gress]
UK-USA	Eskimos & Egypt	05.1993	52[2]	-	One Little Indian EEF 99T	[written by Eskimos & Egypt][produced by E&E; , Pro-Gress]

Elephant Man

Prawdziwa gwiazda dancehallu, niesforny DJ Elephant Man (znany również jako Energy God) urodził się jako O'Neil Bryan w 1974 roku. Nadmiernie duże uszy jako dziecko przyniosły mu przydomek „Dumbo Elephant” od kolegów z klasy w Seaview Gardens w Kingston na Jamajce . Shabba Ranks i Bounty Killer byli wówczas mieszkańcami Seaview, a ponieważ studio Kinga Jammy'ego nie było tak daleko, Elephant Man wcześnie zetknął się z kulturą dancehall. Gdy śpiewał u bram studia Ranks i Jammy'ego, Bounty Killer usłyszał go i zasugerował utworzenie grupy z innymi nastolatkami z Seaview.

Grupa pierwotnie nazywała się Seaview Family, ale po tym, jak Bounty Killer zdobył ogromny hit „Big Guns Scare Dem”, nazwa została zmieniona na Scare Dem Crew. Scare Dem Crew wydał tylko jeden album, ale zagrał na wielu festiwalach na Jamajce, dając Elephant Manowi szansę na udoskonalenie swojej osobowości na scenie. Najważniejszym wydarzeniem był wieczór taneczny na Reggae Sumfest w 1998 roku, kiedy Elephant Man wspinał się na dźwig do kamery telewizyjnej i wygłaszał swoje energiczne rymy wysoko nad publicznością.

Reszta Scare Dem zaczęła kwestionować zdolność DJ-a do bycia graczem zespołowym, a Elephant Man opuścił grupę, czując brak szacunku. Solo, był w stanie włączyć hip-hopowe rytmy, które kochał na swoim pełnometrażowym debiucie, Comin' 4 You, wydanym przez Greensleeves w 2000 roku. Tytuł wycięty z jego drugiego wydawnictwa, Log On, był wielkim hitem, a album dotyczący ataków na WTC przyciągnęły uwagę prasy. Duet z jednym z ulubionych raperów Elephant Man, Busta Rhymes, pojawił się w remiksie utworu Lil Jona „Get Low”, a Mariah Carey zwerbowała DJ-a do występu na jej albumie Charmbracelet.

Atlantic Records zwróciło uwagę na jego rosnącą popularność i pod koniec 2003 roku wydał swój debiut w dużej wytwórni, Good 2 Go, podczas gdy jego singiel "Pon di River, Pon di Bank" szturmem podbił radio. W 2008 roku album Let's Get Physical ukazał się w wytwórni VP we współpracy z Bad Boy Records P. Diddy'ego. Zawierał singiel „Five-O” z Wyclef Jean, a Chris Brown i Busta Rhymes pojawili się w innym miejscu albumu. Zawiera jamajski hit „Nuh Linga”, album Dance & Sweep! z 2011 roku. W 2013 roku pojawił się na albumie Majora Lazera Free the Universe i miał solowy hit z coverem „Berzerk” Eminema.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pon De River, Pon De Bank	Elephant Man	07.2003	29[3]	86[13]	VP 6404	[written by C. Parks, D. Bennett, O. Brian][produced by Rupert Blake][29[26].R&B Chart]
Let Me See U Bounce	Biz Markie Feat. Elephant Man	10.2003	77[2]	-	Groove Attack GAP 0872	[written by Collins Nwaneri, Marcel Hall , Osinachi Nwaneri][produced by Osinachi, Soulchild Productions]
Signal The Plane	Elephant Man	01.2004	-	-	VP 6412	[written by C. Parks, D. Bennett, O. Brian][produced by D. Johnson, D. Blake, O. Brian, R. Blake][68[9].R&B Chart]
Jook Gal (Wine Wine)	Elephant Man feat. Kiprich , Twista, YoungBloodZ	04.2004	41[2]	57[18]	VP/Atlantic 88 353	[written by O. Bryan / M. Plunkett / J. Grigsby / S. Joseph / C. Mitchell / J. Kemp / G. Griffin / A. Hall / T. Riley / C. Burrell ][produced by Joel Chin, Willie Daniels][29[26].R&B Chart]
Father Elephant	Elephant Man	08.2005	-	-	VP 6429	[written by D. Chin-Quee, O. Bryan][produced by Black Chiney Crew][66[5].R&B Chart]
Willie Bounce	Elephant Man	12.2005	-	-	VP 6436	[produced by Rupert "Q45" Blake][51[10].R&B Chart]
U Sexy Girl	Fatman Scoop Ft. Elephant Man And Jabba	09.2006	-	-	AV8 663	[written by C. Parks, D. Bennett, O. Brian][produced by Lenky][93[1].R&B Chart]
Five-O	Elephant Man Feat Wyclef Jean & Diddy	05.2007	-	-	VP 171 580	[written by J. Duplessis, O. Bryan, W. Jean, A. Fennel][produced by Willie Daniels][87[2].R&B Chart]
Shake that body	PI feat. Elephant Man	10.2007	-	-	Track Pusha 1002	[produced by Rupert Blake][90[7].R&B Chart]
Nuh Linga	Elephant Man	04.2009	-	-	Boardhouse 710004	[written by C. Harrisingh, D. Harrisingh, O. Bryan][produced by Boardhouse Records][84[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good 2 Go	Elephant Man	12.2003	-	74[2]	VP 83 681	[produced by Joel Chin]

piątek, 22 kwietnia 2022

Electric Flag

Krótka kariera tej grupy rozpoczęła się w 1967 r. po odejściu Mike’a Bloomfielda ze znanej formacji Paul Butterfield Blues Band. W oryginalnym składzie znajdowali się Bloomfield (ur. 28.07.1944 r. w Chicago w stanie Illinois, USA, zm. 15.02.1981 r. w San Francisco; gitara), Buddy Miles (ur. 5.09.1946 r. w Omaha w stanie Nebraska, USA; perkusja, śpiew), Nick Gravenites (ur. w 1938 r. w Chicago w stanie Illinois, USA; śpiew), Barry Goldberg (klawisze), Harvey Brooks (bas), Peter Strazza (saksofon tenorowy), Marcus Doubleday (trąbka) i Herbie Rich (saksofon barytonowy).

Wszyscy członkowie byli wytrawnymi profesjonalistami, o różnej przeszłości muzycznej. Debiut grupy 16 czerwca 1967 r. na Monterey Pop Festival wypadł imponująco. Ich świetny album A Long Time Comin’ nagrany w 1968 r. z udziałem dodatkowych członków - Stemziela (Stemsy) Huntera i Mike’a Fonfary odniósł znaczny sukces w USA. Zwarte, zabarwione bluesem utwory wiązała oszczędna, ale przeszywająco ostra gra Bloomfielda na gitarze Fender Stratocaster. Utwory takie jak „Killing Floor” to przykłady stylu The Flag najwyższej próby.

Zespół nie był jednak w stanie utrzymać tego poziomu i wkrótce nadszedł kryzys, spotęgowany odejściem Bloomfielda. Buddy Miles próbował co prawda utrzymać grupę, ale drugi album okazał się tylko bladym cieniem pierwszego. Wspólny wysiłek twórczy słychać było tylko w utworze „See To Your Neighbour”. Miles opuścił formację, by założyć The Buddy Miles Express, a Gravenites stał się kompozytorską legendą San Francisco. Harvey Brooks, został cenionym muzykiem sesyjnym, współpracował też m.in. z Bloomfieldem, Kooperem i Stillsem nad albumem Super Sessions.

Owocem nieudanego reaktywowania The Flag w 1974 r. był pozbawiony blasku album The Band Kept Playing. Nagrał go zespół w składzie: Bloomfield, Miles, Goldberg, Gravenites i Roger Troy (bas).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Long Time Comin'	Electric Flag	04.1968	-	31[35]	Columbia 9597	[produced by John Court, Joe Church]
The Electric Flag	Electric Flag	01.1969	-	76[12]	Columbia 9714	-

Every Which Way

Bardzo krótko działający zespół założony w maju 1970 r. przez byłego perkusistę The Nice, Briana „Blinky” Davidsona. W jego składzie początkowo znaleźli się: Graham Bell (śpiew, eks-Skip Bifferty), Geoff Peach (flet) i Alan Cartwright (bas). Niebawem dołączył również gitarzysta John Hedley.

Autorem większości materiału zamieszczonego na albumie Every Which Way był Bell, a na płycie można było odnaleźć elementy art- -rocka z wpływami jazzu. Jednak pomimo bardzo udanego debiutu w londyńskim klubie Marquee i wysiłków menedżera Tony’ego Strattona-Smitha, kwintet nie odniósł sukcesu komercyjnego. W 1971 r. Bell opuścił kolegów, by dołączyć do Arc, Cartwright związał się z Procol Harum, a Davidson pojawił się później w składzie Refugee.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Go Placidly/The Light	Every Which Way	.1970	-	-	Charisma BD 1	[written by Graham Bell][produced by Brian Davison ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Brian Davison's Every Which Way	Every Which Way	10.1970	-	-	Charisma CAS 1021	[produced by Brian Davison]

czwartek, 21 kwietnia 2022

Wild Cherry

Grupa amerykańska, znana głównie z wylansowanego w 1976 r. funkowo-dyskotekowego przeboju „Play That Funky Music”, popularnego do dziś bardziej niż jego wykonawcy. W pierwszym składzie założonego w Steubenville w stanie Ohio białego kwintetu znalazł się Bob Parissi (gitara, śpiew) i dziś już zapomniani muzycy. Wkrótce do grupy dołączyli w ich miejsce Bryan Bassett (gitara), Allen Wentz (bas), Mark Avsec (instr. klawiszowe) i Ron Beitle (perkusja).

Nazwę wymyślono podczas hospitalizacji lidera, krzepiącego się kropelkami na kaszel o smaku owocowym. Zadebiutowali nagraniami dla małej wytwórni Brown Bag, należącej do menedżera grupy Grand Funk Railroad, Terry’ego Knighta. Sławny, nagrany dla Epic, singel zainspirowały okrzyki dyskotekowej klienteli, przed którą często popisywała się hardrockowa z upodobań grupa. „Play The Funky Music” zainteresowało producenta z Cleveland Carla Maduriego i impresaria Mike’a Belkina. Cztery kolejne single nie powtórzyły wprawdzie sukcesu sławnego nagrania, za to motyw wykorzystał po latach rapowy gwiazdor Vanilla Ice w swoim największym oprócz „Ice Ice Ice” przeboju.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Play That Funky Music/The Lady Wants Your Money	Wild Cherry	06.1976	7[11]	1[3][25]	Epic 50225	[platinum-US][gold-UK][written by Rob Parissi][produced by Rob Parissi][1[2][20].R&B Chart]
Baby Don't You Know/Get It Up	Wild Cherry	01.1977	-	43[7]	Epic 50306	[written by Rob Parissi][produced by Rob Parissi][41[7].R&B Chart]
Hot To Trot/Put Yourself In My Shoes	Wild Cherry	05.1977	-	95[2]	Epic 50362	[written by Rob Parissi][produced by Rob Parissi][62[8].R&B Chart]
Hold On (With Strings)/ Are You Boogieing Around On Your Daddy	Wild Cherry	09.1977	-	61[6]	Epic 50401	[written by Rob Parissi][produced by Robert Parissi, Carl Maduri ]
I Love My Music/Don't Stop, Get Off	Wild Cherry	02.1978	-	69[7]	Epic 50500	[written by Rob Parissi][produced by Robert Parissi, Carl Maduri ][49[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wild Cherry	Wild Cherry	07.1976	-	5[29]	Sweet City 34 195	[platinum-US][produced by Robert Parissi]
Electrified Funk	Wild Cherry	04.1977	-	51[9]	Sweet City 34 462	[produced by Robert Parissi]
I Love My Music	Wild Cherry	02.1978	-	84[9]	Sweet City 35 011	[produced by Carl Maduri, Robert Parissi]

Alicia Bridges

Alicia Bridges (ur. 15 lipca 1953r w Charlotte w Północnej Karolinie) to wokalistka disco/pop z końca lat 70-tych. Alcia dorastała w Lawndale w Północnej Karolinie, gdzie zaczęła śpiewać w młodym wieku. Zaczęła pisać piosenki i grać na gitarze w wieku 10 lat. W wieku 12 lat miała swój własny program radiowy „The Alicia Bridges Show”, który nadawał w każdą sobotę na stacji WADA w Shelby w Karolinie Północnej. Kiedy miała 13 lat, występowała z popularnym zespołem muzycznym w Północnej Karolinie o nazwie The Ray Ledford Band. Była także wokalistką zespołu rockowego Zachary Ridge i śpiewała dla Love Generation i Flower Children na początku lat 70-tych.

Alicia spotkała się później z potentatem wydawniczym Southern Music, Billem Lowery z Atlanty w stanie Georgia i przeniosła się z Północnej Karoliny. Zaczęła pisać dla Lowery'ego (wraz ze swoją osobistą partnerką do pisania piosenek, Susan Hutcheson) i nagrywała dla wytwórni Mega Records w Nashville w stanie Tennessee, wydając dwa single w 1973 roku. Pomimo tego, że single nie wywarły dużego wpływu, przyciągnęła uwagę Lowery'ego, który został jej menedżerem. Lowery subsydiował Alicię przez mniej więcej dwa lata akwizycji wytwórni płytowych.

W 1977r podpisała kontrakt z wytwórnią Polydor Records. W tym samym roku Alicia i Susan Hutcheson napisali piosenkę zatytułowaną „Disco 'Round”, która za sugestią producenta Steve'a Buckinghama została nagrana jako „I Love the Nightlife”, ponieważ uznał, że piosenka jest raczej piosenką R&B niż muzyką disco. ; jednak „Disco „Round” został zachowany jako podtytuł utworu.

W 1978 roku Alicia wydała „I Love the Nightlife (Disco 'Round)” jako swój debiutancki singiel, który stał się hitem, osiągając 5. miejsce na liście Billboard Hot 100, co czyni jej największym sukcesem. Piosenka osiągnęła również 31 miejsce na liście Billboard's Hot Soul Singles (pozostając na liście przez 17 tygodni) i #2 na liście Billboard's National Disco Action Top 40 (pozostając na liście przez 20 tygodni). Na arenie międzynarodowej „I Love the Nightlife” odniósł sukces w takich krajach jak Australia, Holandia, Kanada (gdzie uzyskała status złotej płyty), Niemcy, Wielka Brytania i Japonia.

W czerwcu 1978 roku Alicia wydała swój debiutancki album, który osiągnął 33. miejsce na liście Billboard 200. Kolejny singiel z albumu „Body Heat” był niewielkim hitem, osiągając 86. miejsce na liście Billboard Hot 100 . Rok później, w 1979 roku, wydała swój kolejny album „Play It as It Lays”, który w ogóle nie znalazł się na żadnej liście albumów. W 1983 roku w Nashville w stanie Tennesse aresztowano kobietę za podszywanie się pod Alicję podczas konwencji muzyki country.

W 1984 roku Alicia wydała swój trzeci album „Hocus Pocus”. Chociaż album nie znalazł się na listach przebojów, singiel „Under the Cover of Darkness” osiągnął 59 pozycję na liście Billboard Dance/Disco Top 80 (pozostał na liście przez 4 tygodnie). W późniejszych latach zaczęła pracować jako DJ w klubach tanecznych w Atlancie w stanie Georgia. W 1994 roku „I Love the Nightlife” odrodziło się, gdy znalazło się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Przygody Priscilli, Królowej Pustyni”. Piosenka została następnie ponownie wydana i odniosła sukces na listach przebojów w Nowej Zelandii, Australii i Islandii. Ze względu na związek z filmem (oraz ponieważ Alicia jest otwarcie lesbijką), „Kocham życie nocne” jest ściśle związany z kulturą gejowską.

Odrodzenie „I Love the Nightlife” zachęciło Alicię do występów na pokazach retro disco przez kilka lat, zanim przeniosła się na emeryturę do Charlotte w Północnej Karolinie. W 2006 roku wydała zremiksowany i zremasterowany album kompilacyjny zatytułowany „This Girl Don’t Care”. Później wydała albumy „Say It Sister” (w 2007) i „Faux Diva” w 2008 (który zawierał remiks „I Love the Nightlife”). Obecnie Alicia jest aktywna w społeczności muzycznej jako producentka i DJ. W 2009 roku została wprowadzona do North Carolina Music Hall of Fame.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Love The Nightlife/Self Applause	Alicia Bridges	07.1978	32[10]	5[31]	Polydor 14 483	[gold-US][written by A. Bridges, S. Hutcheson][produced by Steve Buckingham][31[17].R&B Chart][2[20].Hot Disco/Dance;Polydor 503 12"]
Body Heat/We Are One	Alicia Bridges	04.1979	-	86[2]	Polydor 14 539	[written by A. Bridges, S. Hutcheson][produced by Steve Buckingham]
Under The Cover Of Darkness	Alicia Bridges	08.1984	-	-	Second Wave 22006	[written by A. Bridges, S. Hutcheson][produced by Alicia Bridges, Susan Hutcheson][59[4].Hot Disco/Dance;Second Wave 22 005 12"]
I Love The Nightlife/Self Applause	Alicia Bridges	10.1994	61[2]	-	Mother MUMCD 57	[written by A. Bridges, S. Hutcheson][produced by Steve Buckingham]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Alicia Bridges	Alicia Bridges	09.1978	-	33[32]	Polydor 6158	[produced by Steve Buckingham]

środa, 20 kwietnia 2022

Chanson

Chanson to amerykańska grupa dyskotekowa z późnych lat 70-tych, prowadzona przez basistę Jamesa Jamersona Jr. (urodzonego w Detroit, Michigan, 1957-2016) i gitarzystę Davida Williamsa (urodzonego w Newport News w Wirginii, 1950-2009).]. Grupa wzięła swoją nazwę od francuskiego słowa oznaczającego piosenkę. Byli cudem jednego przeboju, osiągając 21 miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1979 roku z „Don't Hold Back”, w wytwórni płytowej Ariola.

Utwór osiągnął 33 miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w styczniu 1979 roku. We wczesnych latach 70-tych Jamerson Jr. został rozchwytywanym basistą sesyjnym. W ciągu następnych trzech dekad grał na albumach studyjnych Janet Jackson, Smokey'a Robinsona i Arethy Franklin, żeby wymienić tylko kilku. Sam Williams stał się również płodnym muzykiem sesyjnym, grając na gitarze na albumach The Jacksons i różnych członków rodziny Jacksonów, wraz z Madonną, The Pointer Sisters i innymi artystami.

Williams zmarł z powodu zatrzymania krążenia 6 marca 2009 roku w wieku 58 lat. Jamerson zmarł 23 marca 2016 roku w wieku 58 lat. Od lat cierpiał na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Był synem legendarnego sidemana Motown, Jamesa Jamersona.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Hold Back/Did You Ever	Chanson	11.1978	33[7]	21[16]	Ariola America 7717	[written by D. Williams, J. Jamerson, Jr.][produced by D. Williams, J. Jamerson, Jr.][8[20].R&B Chart][11[13].Hot Disco/Dance;Ariola America 7717 12"]
I Can Tell/ All The Time You Need	Chanson	05.1979	-	-	Ariola America 7743	[written by D. Williams, J. Jamerson, Jr.][produced by D. Williams, J. Jamerson, Jr.][72[5].R&B Chart][21[12].Hot Disco/Dance;Ariola America 7743 12"]
Rock Don't Stop/Magic Carpet Ride	Chanson	11.1979	-	-	Ariola America 7773	[written by D. Williams, J. Jamerson, Jr.][produced by D. Williams, J. Jamerson, Jr.][67[5].R&B Chart]

Silvio Ecomo

Pochodzący z Holandii DJ i producent Silvio Ecomo ma nazwisko, które w ciągu ostatnich 15 lat stało się synonimem brudnych bitów. Jako producent, jego umiejętność łączenia techno i tribal w unikalny dźwięk, który jest jego własnym, była wspierana przez jednych z najlepszych DJ-ów na świecie, od Davida Guetty przez Axwella po DJ Chuckie.

Jako producent, świat zna charakterystyczne brzmienie Silvio Ecomo, nawet jeśli nie zna samej nazwy Silvio Ecomo. Jeden z największych światowych przebojów DJ Chuckie (Let the Bass Kick) został wyprodukowany przez Silvio Ecomo i otworzył drzwi do wielu kolaboracji z Chuckim (np. Moombah!, remiks „Sexy Bitch” Davida Guetty itp.), oraz utwory solowe, które zostały wydane w największych wytwórniach tanecznych na świecie.

Jako DJ, Silvio Ecomo zdołał zabłysnąć na całym świecie i występował w największych klubach od Hongkongu po Las Vegas. Dzięki połączeniu ciężkiej pracy w studio i jeszcze większej liczby występów DJ-ów na całym świecie, Silvio Ecomo to zdecydowanie nazwa, na którą warto zwrócić uwagę w nadchodzących latach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Standing	Silvio Ecomo	07.2000	70[4]	-	Hooj Choons HOOJ 98CD	[written by Silvio Ecomo][produced by Silvio Ecomo]

Eclipse

Eclipse był włoskim projektem house'owym DJ-ów Gianni Bini i Paolo Martini. Połączyli siły, aby stworzyć Ocean Trax Records, dostawców jednych z najlepszych europejskich melodii house. Ale zanim nagrali pod pseudonimami House of Glass i Bini & Martini, obaj odnieśli sukces jako DJ-e.

Stoją również za projektami B+M, H.O.G. Present Groovelines, House Of Glass i Subsystem. Ujawnili się w 1999 roku singlem Makes Me Love You, który stanowił próbkę klasycznego Thinking of You Sister Sledge. Został wydany pod Ocean Trax we Włoszech, Roadrunner Records w Holandii, Azuli Records w Wielkiej Brytanii, Tinted Records w Australii, 541 w Belgii.

Kolejne single to The Music (2002) i cover Sneaker Pimps Take Me Down (6 Underground) (2003). Oba zawierały głos Deanny Della Cioppa. Strona B Six była instrumentalną wersją pierwszych utworów z singla. Nowy singiel Eclipse z 2004r nosił tytuł For Your Love. Zawierał divę Michelle Weeks. W 2007r wydali singiel Void Of Silence. Zremiksowali Rominę Johnson i Backstreet Boys.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Makes Me Love You	Eclipse	08.1999	25[4]	-	Azuli AZNYCDX 100	[written by Gianni Bini][produced by Gianni Bini]
Take Me Down (6 Underground)	Eclipse	01.2003	85[1]	-	Azuli AZNY 165	[written by Chris Corner,Ian Pickering,Liam Howe][produced by Bini & Martini]

Esham

ESHAM - legenda underground Detroit, stworzył nowy styl rapu, ktory nazwal Acid Rap. Attica Smith znany jako Esham, urodził sie w Nowym Jorku, jednak wiekszoąśc czasu spędzał w Detroit, a następnie przeprowadził sie tam na dobre. Z powodu kradzieży samochodów mając 8 lat został wysłany do Long Island, gdzie zamieszkał z babcią. Przed przeprowadzką Esham słuchał takich legend Hip-Hopu jak Run DMC, N.W.A., Geto Boys, Fat Boys, także słuchał Hard Rocka: AC/DC, Led Zepplin, Alice Cooper i Ozzy.

W Detriot wraz ze swoim bratem zaczęli produkować własne albumy, nazwali sie Reel Life Productions. Esham zajmował sie rapem, muzyką i resztą związaną z albumem. Jego brat promował produkt na ulicy. Esham mając 15 lat wydał swoją pierwszą poważną płytę "Boomin Words From Hell", ktora odniosła tak wysoki sukces, iż wydał ją ponownie w ulepszonej wersji w 1991 roku. To był pierwszy rapowy album w którym znajdowały się kawałki związane z "drug abuse". W tym okresie Esham i Kid Rock rządzili sceną Detroit. Esham wydał kolejne dwa albumy w 1991 roku "Erotic Poetry" i "Homey Don't Play". Na okładce Esham posiadał makijaż klauna, gdyż producentem byl pierwszy i obecny producent ICP, Make E. Clark.
W 1992 roku, zespół Insane Clown Posse poprosi Esham'a i Kid Rocka aby wspomogli ich przy wydaniu debiutanckiego albumu, "Carnival of Carnage". Kid Rock wraz z Eshamem pomagali sobie nawzajem, Kid Rock bedąc na turne z ICE CUBE rozdawał plyty Eshama komu sie dało, aby wypromować swojego kolege z Detroit. Pozniej pojawił się Violent J z ICP, który powiedział iż mu bardzo zależy na tym aby na debiutowym albumie znalazł się Esham i Kid Rock.
ICP wraz z Eshamem organizowali wspólne występy, Esham włożył swój kolejny wkład w płyte ICP "Beverly Kills 50187". W 1992 Esham wydał pierwszy podwójny album w USA "Judgement Day Vol 1 and 2". Następnie Esham zalożył zespół NATAS ze starymi przyjaciólmi TNT i Mastamind. Wydali album "Life After Death". Nazwa NATAS oznaczała "Nation Ahead Of Time And Space" lub "Niggaz Ahead Of Time And Space", także wyraz NATAS od tylu oznaczal "SATAN". Jednak nie miał nic z tym wspólnego.
W 1993 roku Esham wydał album "KKKill The Fetus", który był i jest po dzień dzisiejszy jego najbardziej wykreconym i zwariowanym albumem. Album ten wywołał dużo zamieszania, ponieważ teksty które sie w nim zawierały popierały aborcje. Następnie Esham nakręcił teledysk do kawałka "Hellter Skkkelter" (moim zdaniem jeden z najlepszych jego utworow), który był puszczany w MTV. W tym roku Esham był zdesperowany, przyczyniły sie do tego narkotyki (lubił zarzucać kwasa) i brak pieniędzy. Postanowił dolączyc do wytwórni Warlock Records i wydał "Closed Casket".
W 1995 roku Esham opuścił wytwórnię Warlock i zaproponował lokalnym raperom aby przyłączyli sie do NATAS jako RLP. A więc NATAS wydali kolejny album "DOUBELIEVENGOD", który sie okazał najmocniejszy i maksymalnie wykręcony, stał sie popularny w US. Raperzy z NY po przesłuchaniu kawałków NATAS oraz Eshama, upodobnili sie z tego typu stylem rapu i nazwali to "Horrorcore". Esham nie chciał mieć z tym nic wspólnego, ponieważ ukradli jego styl który był znany jako "Acid Rap" i zmienili nazwę.
W 1996 roku Esham wraz z RLP wydał kolejny album. W 1997 wydał kompilacje jego wykręconych kawałków pod nazwą "Detroit Dogshit". Esham pojawił się w paru muzycznych magazynach. W 1999 roku przyłapał dwóch kolesi z RLP na kradzieży jego kasy, których pózniej wykopał. Następnie wydał album "Mail Dominance" i po długim czasie oczekiwania NATAS wydał "WWW.com".
Problemy z Eminemem i D12. Każdy kto jest w temacie Psychopathic i ICP wie, ze raperzy tej wytwórni nienawidzą sie z Eminemem, jednak Esham juz dużo wcześniej miał z nim poważne zatargi. Esham byl przykładem i inspiracją dla wielu raperów, zwłaszcza z Detroit. Zaczeło sie w 1997 roku, kiedy raper z D12 - Proof wraz z Eminemem mieli koncert w Detroit, Esham spokojnie stał w tłumie publiczności i zachwycał sie show'em. Nagle bez konkretnego powodu poprosili Eshama na scenę, po wejściu na scenę publika zaczęła szaleć (Esham jest legendą rapu w Detroit), zanim Esham dostał sie do mikrofonu zaatakowal go jakiś lokalny raper Trick Trick z grupy The Goon Squad.
Wszyscy oszaleli, rozpoczęła sie walka pomiedzy raperami, ochroną, a takze publicznością. Pomiędzy Eminemem i Eshamem zaczeło się żle układać zanim Eminem byl sławny. Eminem wydał kawałek "Till Hell Freezes Over", w którym zgnoił (ang. diss) ICP tekstem "Fuck ICP, buy my CD", takze znajdowal sie tam tekst "I think I fucked my head up listening to acid rap". Jak już wcześniej wspomniałem acid rap był stylem którego tworcą był Esham.
Na debiutowym albumie Eminema "The Slim Shady LP", w ostatnim utworze "Still Don't Give A Fuck" znalazł się tekst "Ever since I was born, my mama lost me. I'm a cross between Manson, Esham, and Ozzy". Z początku Esham przyjął to jako komplement, jednak coś sie zmieniło, gdyż Esham zaczął gnoić Eminema, w jakimś magazynie muzycznym nazwal go rasistą. I tak wojna sie rozpoczeła. Następnie Eminem wziął odwet i w swoim kawalku "Kill You" byl tekst "I ain't acid rap but I rap on acid, got a new blowup doll and just had a strap-on added. Whoops, was that a subliminal diss?!". Kwestią czasu było to, że sytuacja sie pogorszy i niestety była ku temu okazja. Jakiś promotor wymyślił iż było by dobrym pomysłem aby NATAS i D12 mieli wspólne tourne. 3 Sierpnia 2001 roku miał odbyć się ostatni koncert w New Jersey. Podczas gdy Esham wraz z kolegą TNT odpoczywali na zapleczu przybiegło 30 ludzi wraz z czlonkami grupy D12 i skopali obu raperow. Esham doznal poważnych obrazeń i ledwo uszedł z życiem. Miał złamany nos, ręke, pogorszył się mu słuch i STRACIł OKO! Pare dni po wypadku Esham stwierdził iż Eminem wszystko zorganizował. Krążyły plotki, ze to juz koniec kariery Eshama z powodu uszkodzenia sluchu, jednak NATAS wydali kolejny kawalek w ktorym zgnoili Eminema "Shady MF".
W 2002, Esham postanowil sie zemśćic. Gdy Eminem nagrywał teledysk do "Without Me", Esham i TNT z 15 członkami gangu, wpadli do Californi i spuśćili lanie Eminemowi i kolesiom z D12.
Konflikt trwa nadal i ciągle bedą ukazywac sie jakieś kawałki w których raperzy bedą gnoic się nawzajem. W 2000 roku Esham wydał "Bootleg: From The Lost Vault", w którym zawierały się nie wydane dotychczas utwory. Jego kolejnym albumem był "Tongues", który zawierał dużo tekstów na temat Eminema: "They won't let me on MTV, I beat up Carson Daly and remind Eminem of D'Angelo Bailey. Hailey's in a coma, Hailey's in a coma, I smell the aroma of a dead body.", "This white boy named Eminem, he say he live like me. Talkin' bout he from Detroit, the east side like me. Talkin' bout he don't spit acid rap but spit acid like me. Bitch, I'm a nigga and you're a honky." Ten album jest przesiąknięty acid rapem.
w 2000 roku Esham pomógł przy produkcji albumu Bizaar/Bizzar zespołu ICP. Wszyscy już wiedzieli i czekali na to kiedy Esham dolączy do rodziny Psychopathic Records. Jednak coś się musiało popsuć, nikt nie wiedział dlaczego ale Esham nazwal członka ICP, Violont J'a rasistą, a nastepnie zgnoił go w jednym ze swoich utworow. Violent J odpowiedzial iz nie ma pojęcia o co chodzi, ale uważa, ze Esham jest nie mądry i przez niektóre swoje postępy dużo traci w interesach.
W 2002 roku Esham wziął udział w Gathering of Juggalos i w końcu przyłączył sią do wytwórni Psychopathic Records. Konflikt z Violent J'em przestał istniec, Esham stwierdził, że mimo wszystko są jak bracia, a w rodzinie także czasem występują kłótnie. Esham zmienił swoją nazwę po przystąpieniu do Psychopathic, z "Esham The Unholy" na "Esham The boogieman". Pomógl ICP z Sixth Jokers Card "The Wraith". Wkońcu wydał album "Acid Rain", który zawierał jego największe przeboje a także 5 nowych, które nagrał wraz z ICP. W listopadzie w 2003 roku wydał album "Repententance", niestety według mnie ten album jest trochę za słaby, ale czekam na kolejny, ktory mam nadzieje bedzie równie wykręcony jak "KKKill the Fetus".

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tongues	Esham	07.2001	-	195[1]	Overcore 2260	[Producer - Esham]
A.1. Yola	Esham	05.2005	-	176[1]	Psychopathic 4045	[produced by Esham A. Smith, Marc Live, Polar Bear]

E-Rotic

Do grupy należą: Jeannette Christenses i zespół produkcyjny Davidow Brandes i Felixow Gauder. Na scenie E-ROTIC występuje jako duet, składający się z Jeanette Christenses (śpiew) i Terrence'a Darby'ego (rap).

Wejście na listy przebojów pierwszego maksi-singla Max Don't Have Sex With You Ex, a także udany teledysk, regularnie pokazywany przez stację VIVA 1 przyniosły E-ROTIC-owi międzynarodowy sukces na scenie muzyki dance. Singel spędził 22 tygodnie na niemieckich listach przebojów (najwyższa pozycja siódma) i dostał się do pierwszej dziesiątki kilku list europejskich.

Drugi singel - "Fred Come To Bed", do którego nakręcono bardzo dobry teledysk, znów był nadawany przez VIVĘ. Dotarł do trzeciej pozycji na listach przebojów, gdzie pozostał przez 18 tygodni.
"Sex On the Phone", trzeci singel E-ROTIC, został uznany za przebój zaraz po wydaniu. 14 tygodni na listach (najwyższa szósta pozycja) było dalszym dowodem, że istnienie grupy przyniosło sukces. Po tym jak wyszedł album Sex Affairs, zespół zdobył popularność w Europie, sprzedając 350 tys. egz. płyty. Pierwsze dwa single uzyskały status złotych w Niemczech, a album zdobył to miano w Finlandii i w Czechach. Kolejny singel - "Willy Use A Billy ... Boy" - również był przebojem.

Jeanette Christensen urodziła się 5 października 1973 r. w Szwajcarii. Nadal mieszka niedaleko Zurichu. Dekoratorka wnętrz z zawodu, odkryła swoje zamiłowanie do muzyki już jako dziecko. Ma dobry glos, ale także tańczy i gra na perkusji w zespole.

Terrence Darby urodził się 19 czerwca 1963 r. w Nowym Jorku, gdzie spędził dzieciństwo w towarzystwie trzech sióstr. Po porzuceniu studiów prawniczych zdecydował się pójść za swoim powołaniem, studiując muzykę, taniec i aktorstwo w Nowym Jorku. Po przyjedździe do Europy zdecydował się na występy w E-ROTIC.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Max Don't Have Sex With Your Ex	E-Rotic	06.1995	45[5]	-	Stip 12 STIP 2	[written by D. Brandes, F. Gauder, J. O'Flynn][produced by Boys With Pride]
Fred Come To Bed	E-Rotic	12.1995	126[1]	-	Stip 12 STIP 5	[written by David Brandes, John O'Flynn][produced by David Brandes, Felix J. Gauder, John O'Flynn]

EPMD

EPMD założony w 1987 w Nowym Jorku (Nowy Jork, USA) w składzie: PMD, Erick Sermon.
Duet będący jednym z czołowych przedstawicieli rapu Złotej Ery. Grupa zaczęła działalność muzyczną pod koniec lat 80-tych i kontynuuje ją z przerwami od ponad piętnastu lat.
Erick Sermon (a.k.a. E Double) i Parrish Smith (a.k.a. PMD) pochodzą z położonego na wschodnim wybrzeżu Long Island. Dwójka raperów/ producentów, urodzona w 1968r, natknęła się na siebie już w szkole średniej. Parrish był didżejem w lokalnej grupie Rock Squad, a Erick zasłynął jako niepokonany emce podczas wolnostylowych pojedynków, odbywających się w czasie przerw szkolnych. Po zajęciach dwójka regularnie spotykała się w piwnicy Parrisha, gdzie całymi wieczorami ćwiczyli rapowanie.

PMD i E Double poznali w 1988r popularnych radiowych didżei znanych jako Special K i Teddy Ted, występujących wspólnie jako The Awesome Two. Między tą czwórką z miejsca wytworzyła się artystyczna chemia. Już w dniu poznania udali się do domowego studio PMD w dzielnicy Long Island, gdzie w ciągu najbliższych trzech godzin powstało nagranie „It’s My Thing”. Dziesięć lat później utwór ten głosami fanów zdobył tytuł najlepszego kawałka w historii hip- hopu, w plebiscycie ogłoszonym w setnym wydaniu branżowego miesięcznika „The Source”.

Sermon i Parrish nazwali się EPMD (akronim od Erick & Parrish Making Dollars - Erick i Parrish robią kasę) i w wieku 17 lat zdobyli kontrakt na wydanie płyty w Sleeping Bag/ Fresh Records. Debiutancki krążek „Strictly Business” ukazał się w 1988r i jest obecnie uznawany za jedno z najważniejszych wydawnictw w dziejach hip-hopu. Album był pionierski na kilku płaszczyznach. Muzycznie pokazał światu, jak właściwie korzystać z techniki samplingu, by tworzyć funkowe, bujające brzmienie, i jak potężny wpływ na hiphopowy kawałek może wywrzeć niski, gruby bas. Kawałek „DJ K La Boss” stworzył podstawę do używania cutów, które stały się kilka lat później standardem na hiphopowych albumach. Sermon i Smith pokazali także nowatorski styl rymowania - po prostu mówili do rytmicznych beatów, podczas gdy wielu ówczesnych raperów usilnie starało się wykształcić oryginalny flow to krzycząc, to zaciągając. Solidne rymy były przede wszystkim ciężką dawką dissów na słabych emce oraz oryginalnym braggadocio.

Już od samego momentu wydania, album „Strictly Business” spotykał się z pozytywną reakcją słuchaczy i stał się właściwie pierwszą nowojorską płytą, cieszącą się niesłabnącą popularnością w samochodowych odtwarzaczach. Kawałki takie, jak: „You Gots To Chill”, „You’re A Customer” oraz oczywiście „It’s My Thing” .doprowadzały na koncertach tłum fanów EPMD do zupełnej ekstazy. Występy zespołu dodatkowo urozmaicały taneczne popisy znanego b-boya Stezo. „Strictly Business” zapoczątkował też konceptualne tytuły kolejnych albumów zespołu oraz rozpoczął sagę „Jane”.

Historia niedającej raperom spokoju dziewczyny pojawiła się na pięciu kolejnych krążkach duetu.
Rok 1989 przyniósł premierę kolejnego krążka „Business As Usual”. EPMD nie padli ofiarą niespodziewanego sukcesu debiutu i nagrali płytę, która według wielu fanów i krytyki była nawet lepsza od „Strictly Business”. Erick i Parrish doszli do perfekcji w prostym rymowaniu o swoich zdolnościach mikrofonowych i obrażaniu kiepskich raperów. Zapętlone sample z klasycznego funku i proste próbki bębnów z maszyn perkusyjnych, po raz kolejny sprawdziły się w produkcji beatów, które doskonale nadawały się do relaksacyjnego rymowania dwójki raperów. Najbardziej znane kawałki „So What Cha Sayin’”, „Big Payback”, „Please Listen To My Demo” i „Get The Bozack” (przypowieść o męskim organie płciowym) weszły do czołówki najważniejszych utworów w historii grupy. Sermon i Smith po raz drugi sięgnęli po złoto, po czym zabrali się do pracy nad trzecim albumem.
Choć album „Business As Usual” z 1991 nie spotkał się z negatywnym oddźwiękiem, małe eksperymenty z brzmieniem nie przypadły jednak za bardzo do gustu fanom i krytykom, czczącym duet za niepowtarzalną prostotę stylu. Niemniej jednak przebojowe „Rampage” (z LL Cool J’em) i „Gold Digger”, skierowany przeciwko dziewczynom skupionym na pozyskiwaniu od mężczyzn pieniędzy, pozwoliły składowi zachować status jednego z czołowych przedstawicieli rapu Złotej Ery.

E Double i PMD wzięli do serca krytykę i w 1992 powrócili z brzmieniem, za które byli kochani. Na albumie „Business Never Personal" pojawiły się takie perełki, jak chociażby żywiołowy „Headbanger” i chwytliwy „Crossover”. Symboliczne zabicie Jane w ostatnim kawałku „Who Killed Jane?” (okazała się męską prostytutką-transwestytą) zrodziło wśród fanów obawy o rozpad zespołu, który faktycznie nastąpił wkrótce po wydaniu czwartej - i ponownie złotej płyty.

Zarówno Erick, jak i Parrish, zajęli się następnie solowymi karierami. Wspomagali także artystów z grupy Hit Squad ( Das EFX, Redman, K-Solo), której jako EPMD byli, przed rozpadem, nieformalnym przywódcą.
Po pięciu latach milczenia E Double i PMD wystąpili wspólnie na ścieżce dźwiękowej filmu „How To Be A Player” i zapowiedzieli wydanie kolejnego albumu w 1997. W tym samym czasie premierę miał, wydany po długim okresie milczenia, solowy krążek - Rakima, dlatego data przeszła do historii jako rok najbardziej oczekiwanych hiphopowych powrotów. Kultowy singiel „Da Joint” pokazał wszystkim, że brzmienie EPMD nie straciło na jakości podczas kilkuletniej przerwy. Dobrze przyjęty krążek rozszedł się - wzorem poprzednich albumów, w złotym nakładzie i ponownie umieścił duet na liście najważniejszych grup, tworzących ambitny hip-hop. Reaktywowano nawet Jane, co stworzyło nadzieję na kolejne wspólne projekty.

Zgodnie z przypuszczeniami, EPMD uderzyli ponownie w 1999 z „Out Of Business”. Limitowana edycja albumu zawierała składankę z największymi hitami duetu. Szósty krążek wcale nie wypadł blado na tle klasycznych kawałków, a numery „Symphony” (z M.O.P) i „Symphony 2000” (z Method Manem, Redmanem i Lady Luck) zostały przebojami. EPMD (już jako Erick & Parrish Millenium Ducats) ogłosili, że „odejście z biznesu” jest jedynie symboliczne. Pomimo niższej od poprzednich wydawnictw sprzedaży krążka (nie było nawet złotej płyty), artyści zapowiedzieli nagranie siódmego - „We Mean Business”, bez podawania konkretnej daty premiery.

EPMD to grupa, do której odwoływano się najczęściej w twórczości hiphopowych artystów. Erick i Parrish byli autorami wielu kultowych jednolinijkowych refrenów (np: „You Got’s To Chill”,„It's My Thing”), które następnie wielokrotnie pojawiały się w rapowych piosenkach; nieprzypadkowo pojawiło się powiedzenie „Jeden wers EPMD jest całym hookiem innego artysty”.

Sermon i Smith, którzy jednocześnie produkują i rapują, są wzorami dla całego pokolenia twórców hiphopowych, którzy wyrośli na ich twórczości. Loopów znanych z nagrań duetu użyli w swoich kawałkach m.in. - Jay-Z („Ain’t No...”), DMX („Get At Me Dog”) oraz rzesza innych raperów, z Nasem, kolektywem Wu-Tang Clan i Foxy Brown na czele. Obydwaj artyści cały czas biorą udział w grze poprzez wydawanie solowych albumów, ale według dawnych fanów rybackie kapelusiki (charakterystyczny element ubioru duetu) najlepiej sprawdzają się, kiedy są obok siebie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's My Thing	EPMD	11.1987	97[1]	-	Fresh 14	[written by Erick Sermon, Parrish Smith][produced by EPMD]
You Gots to Chill	EPMD	04.1988	-	-	Sleeping Bag 80 118	[written by Erick Sermon, Parrish Smith, Roger Troutman][produced by EPMD][22[17].R&B Chart]
Strictly Business	EPMD	09.1988	90[2]	-	Fresh 80 123	[written by Erick Sermon, Parrish Smith, Bob Marley][produced by EPMD][25[11].R&B Chart][19[6].Hot Disco/Dance;Fresh 80 123 12"]
I'm Housin/Get off the Bandwagon	EPMD	03.1989	89[1]	-	Fresh 80 127	[written by Erick Sermon, Parrish Smith][produced by EPMD]
So Wat Cha Sayin'	EPMD	08.1989	-	-	Fresh 80 133	[written by Erick Sermon, Parrish Smith][produced by EPMD, DJ Scratch][23[11].R&B Chart]
Gold Digger	EPMD	01.1991	-	-	RAL/Def Jam 73 634	[written by Erick Sermon, Parrish Smith][produced by EPMD, Mr. Bozack][14[12].R&B Chart]
Rampage	EPMD featuring LL Cool J	04.1991	-	-	RAL/Def Jam 73 705	[written by Erick Sermon, Parrish Smith, James Todd Smith][produced by EPMD][30[10].R&B Chart]
Crossover	EPMD	07.1992	-	42[20]	RAL/Def Jam 74 173	[gold-US][written by Erick Sermon, Parrish Smith][produced by EPMD][14[15].R&B Chart][41[3].Hot Disco/Dance;Def Jam 74 172 12"][sample z "You should be mine"-Roger]
Head Banger	EPMD featuring K-Solo and Redman	11.1992	-	-	RAL/Def Jam 74 700	[written by Erick Sermon, Parrish Smith][produced by EPMD][75[11].R&B Chart]
Never Seen Before	EPMD	07.1997	-	-	Def Jam	[produced by Erick Sermon][45[9].R&B Chart]
Da Joint	EPMD	11.1997	-	94[3]	Def Jam 571 679	[written by Dana Stinson, Erick Sermon, James Brown, Parrish Smith][produced by Erick Sermon, Rockwilder][42[11].R&B Chart]
Richter Scale	EPMD	11.1997	-	-	Def Jam 568 057	[written by E. Sermon, P. Smith, W. Hines][produced by Erick Sermon][62[10].R&B Chart][sample z "Person to person"-Average White Band i "Jungle Boogie"-Kool & The Gang]
Strictly Business	Mantronik vs. EPMD	08.1998	43[2]	-	Parlophone/Playland CDR 6502	-
Symphony 2000	EPMD featuring Redman, Method Man and Lady Luck	07.1999	-	-	Def Jam 562 209	[written by Erick Sermon, Parrish Smith][produced by Erick Sermon][62[10].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Strictly Business	EPMD	07.1988	-	80[23]	Fresh 82 006	[gold-US][produced by EPMD]
Unfinished Business	EPMD	08.1989	-	53[14]	Fresh 92 012	[gold-US][produced by EPMD]
Business as Usual	EPMD	02.1991	69[1]	36[21]	Def Jam 47 067	[gold-US][produced by EPMD, DJ Scratch]
Business Never Personal	EPMD	08.1992	-	14[18]	RAL 52 848	[gold-US][produced by EPMD,Charlie Marotta,DJ Scratch,Mr. Bozack]
Back in Business	EPMD	10.1997	100[1]	16[11]	Def Jam 536 389	[gold-US][produced by EPMD,Rockwilder,DJ Scratch,Agallah]
Out of Business	EPMD	08.1999	-	13[8]	Def Jam 558 928	[produced by EPMD, DJ Scratch, Agallah]

wtorek, 19 kwietnia 2022

Eloy

Jedna z najpopularniejszych niemieckich formacji art-rockowych, założona w 1969 r. w Hanowerze przez Franka Bornemanna (ur. 27.04.1945 r. w Hanowerze; gitara, śpiew) i Helmuta Drahta (perkusja). Nazwę zaczerpnęła z „Wehikułu czasu” H.G. Wellsa. Zaczynała jako amatorski zespół szkolny wykonujący znane kompozycje z repertuaru m.in. The Beatles, The Moody Blues, The Who, Cream i innych. W 1970 r. Eloy został dostrzeżony podczas jednego z konkursów zorganizowanych dla młodych zespołów młodzieżowych; zajął pierwsze miejsce i dzięki temu nagrał pierwszego singla „Daybreak’/„Walk Alone”.

W 1971 r. pierwszy, w miarę stabilny skład grupy: Bornemann, Draht, Erich Schriever (instr. klawiszowe, śpiew), Manfred Wieczorke (gitara, bas) ,Wolfgang Stocker (bas) zarejestrował dla firmy Philips debiutancki album Eloy, powszechnie dostępny dopiero od 1990 r. we wznowieniu kompaktowym. W 1972 r. Schriever i Draht opuścili zespół, zastąpieni przez Fritza Randowa (perkusja, gitara, flet). Równocześnie Wieczorke poszerzył swoje instrumentarium o organy. W nowym składzie grupa nagrała drugi longplay Inside, wydany przez firmę Harvest. Płyta cieszyła się dużo większym powodzeniem w Wielkiej Brytanii i USA niż w Niemczech, co muzycy przyjęli ze sporym zaskoczeniem.

W tym okresie doszło do kolejnych przetasowań w składzie formacji. Stóckera zastąpił Luitjen „Harvey” Jansen, a po nagraniu płyty Floating grupę dodatkowo wzmocnił Detlef „Pitter” Schwaar (gitara), by wziąć już udział w rejestracji kolejnego, studyjnego dzieła Eloy, Power And The Passion. Muzyka zespołu ewoluowała stopniowo od undergroundowego progresywnego rocka w kierunku bardziej komercyjnego brzmienia, mającego wiele wspólnego z dokonaniami Pink Floyd połowy lat 70-tych. Zupełny brak ofert koncertowych spowodował pod koniec 1975 r. głęboki kryzys w grupie. Wieczorke odszedł do konkurencyjnego zespołu Jane, pozostali muzycy również zrezygnowali z dalszej współpracy z Bornemannem.

Lider nie załamał się jednak i pozyskał nowych współpracowników w osobach: Klausa-Petera Matziola (ur. w 1950 r.; bas), Jurgena Rosenthala (ur. 17.07.1949 r., eks-perkusisty Scorpions) i Detleva Schmidtchena (ur. w 1955 r.; instr. klawiszowe). Ten skład zarejestrował bestsellerowe albumy Dawn, Ocean, Silent Cries And Mighty Echoes i koncertowy Live. W 1979 r. Rosenthal i Schmidtchen opuścili Eloy, zastąpieni przez Hannesa Arkonę (gitara), Hannesa Folbertha (instr. klawiszowe) i Szkota - Jima McGillivraya (perkusja).

Po nagraniu dwóch longplayów: raczej nieudanego Colours i ciekawego, koncepcyjnego Planets (pierwszej części dwupłytowego cyklu) na miejsce McGillivraya powrócił „syn marnotrawny” - Fritz Randow. Nowa ekipa przetrwała bez zmian personalnych do 1984 r., rejestrując płyty Time To Turn, Performance, Metromania i Codename: Wildgeese (z muzyką do filmu sensacyjnego o tym samym tytule, z udziałem m.in. Lewisa Collinsa, Ernesta Borgnine’a, Lee Van Cleefa i Klausa Kinsky’ego).

Kiedy wydawało się, że statek Eloy odpłynie w niepamięć, Frank Bornemann w 1988 r. reaktywował zespół, by w duecie z Michaelem Gerlachem (instr. klawiszowe, bas, perkusja) i z udziałem wielu zaproszonych muzyków nagrać album RA. Od tej pory Eloy jako dwuosobowy zespół rejestrował od czasu do czasu płyty witane z radością przez starych fanów formacji. Na ostatniej z nich, The Tides Return Forever, skład grupy został rozszerzony do tria o basistę... Klausa-Petera Matziola.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Eloy	Eloy	.1971	-	-	Philips 6305 089 [Ger]	[produced by Peter M. Freiherr Von Lepel]
Inside	Eloy	.1973	-	-	Janus 3062	[produced by Eloy]
Floating	Eloy	.1974	-	-	Janus 7018	[produced by Eloy]
Power And The Passion	Eloy	.1975	-	-	Harvest 1C 062-29 602 [Ger]	[produced by Eloy]
Dawn	Eloy	12.1976	-	-	Harvest 1C 062-31 787 [Ger]	[produced by Eloy]
Ocean	Eloy	12.1977	-	-	Harvest 1C 064-32 596 [Ger]	[produced by Frank Bornemann]
Live	Eloy	.1978	-	-	Harvest 1C 164-32 934/35 [Ger]	[produced by Eloy]
Silent Cries And Mighty Echoes	Eloy	.1979	-	-	Harvest 1C 064-45 269 [Ger]	[produced by Frank Bornemann]
Colours	Eloy	.1980	-	-	Harvest 1C 064-45 936 [Ger]	[produced by Frank Bornemann and Eloy]
Planets	Eloy	.1981	-	-	Harvest 1C 064-46 483 [Ger]	[produced by Frank Bornemann and Eloy]
Time To Turn	Eloy	.1982	-	-	Heavy Metal Worldwide HMI LP 3 [UK]	[produced by Frank Bornemann]
Performance	Eloy	.1983	-	-	Heavy Metal Worldwide HMI LP 12 [UK]	[produced by Eloy, Frank Bornemann]
Codename Wildgeese	Eloy	.1984	-	-	Milan A MIL CH014 [UK]	-
Metromania	Eloy	.1984	-	-	Heavy Metal Worldwide HMI LP 21 [UK]	[produced by Frank Bornemann]
Ra	Eloy	12.1988	-	-	FM Revolver REV LP 120 [UK]	[produced by Frank Bornemann]