Z archiwum...rocka

czwartek, 4 listopada 2021

Shirelles

Żeńska grupa założona w Passaic w stanie New Jersey, USA w składzie: Shirley Owens (ur. 10.06.1941 r.), Beverley Lee (ur. 3.08.1941 r.), Doris Kenner (ur. 2.08.1941 r.) i Addie „Micki” Harris (ur. 22.01.1940 r., zm. 10. 06.1982 r.). Początkowo występowały pod niefortunną nazwą Poquellos. Te koleżanki ze szkolnej ławy, dla których śpiewanie było zwykłą rozrywką, rozpoczęły karierę profesjonalistek, kiedy przyjaciółka z klasy, Mary Jane Greenberg, zarekomendowała je swojej mamie,Florence Greenberg - właścicielka wytwórni Tiara szybko podpisała z nimi kontrakt.

Wydany wkrótce singel „I Met Him On Sunday” nie uzyskał wysokich not. W efekcie dziewczęta przeniosły się do innej firmy płytowej - Scepter, która promowała kolejny singel „Will You Love Me Tomorrow”. Okazał się on wielkim sukcesem młodej grupy i przeszedł do historii muzyki pop.

Po nim posypała się seria wyjątkowo udanych kompozycji: „Mama Said” (z 1961 r.), „Baby It’s You” (z 1962 r.) i „Foolish Little Girl” (z 1963 r.), które wzmocniły jeszcze ich wysoką pozycję. Wpływ, jaki wywarły Shirelles na innych wykonawców, łącznie z brytyjskimi, był niezwykle znaczący. Wśród zespołów, które wzorowały się na nich i wykonywały ich kompozycje, znalazły się: The Beatles, The Merseybeats i Manfred Mann.

Sytuacja kwartetu uległa zmianie, kiedy opuścił go producent i aranżer Luther Dixon. Nowi wykonawcy przychodzący do Scepter m.in. Dionne Warwick, zaczęli powoli przejmować role gwiazd wytwórni. Po wygaśnięciu kontraktu, którym Shirelles były związane z firmą Scepter, było już za późno na zaczynanie kariery od początku i grupa ograniczyła się do występów na koncertach wspominkowych.

Śmierć Micki Harris (na zawał serca) 10.06.1982 r. po występie w Atlancie zamknęła rozdział muzyki pop zatytułowany Shirelles, choć od czasu do czasu nazwę zespołu można jeszcze ujrzeć na plakatach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Met Him On A Sunday (Ronde-Ronde)/I Want You To Be My Boyfriend	Shirelles	04.1958	-	49[10]	Decca 30588	[written by Beverly Lee, Doris Coley, Micki Harris & Shirley Owens]
Dedicated To The One I Love/Look A Here Baby	Shirelles	07.1959	-	3[20]	Scepter 1203	[written by Lowman Pauling, Ralph Bass][produced by Florence Greenberg, Stan Greenberg][2[9].R&B Chart]
Tonights The Night/The Dance Is Over	Shirelles	09.1960	-	39[12]	Scepter 1208	[written by Luther Dixon,Shirley Owens][produced by Luther Dixon][14[9].R&B Chart]
Will You Love Me Tomorrow/Boys	Shirelles	11.1960	4[15]	1[2][19]	Scepter 1211	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Luther Dixon][2[12].R&B Chart]
Mama Said/Blue Holiday	Shirelles	04.1961	-	4[11]	Scepter 1217	[written by Luther Dixon, Willie Denson][produced by Luther Dixon][2[8].R&B Chart]
A Thing Of The Past/What A Sweet Thing That Was	Shirelles	07.1961	-	A:41[8];B:54[6]	Scepter 1220	[A:written by Bob Brass, Irwin Levine][B:written by Gerry Goffin & Carole King][produced by Luther Dixon][A:26[2].R&B Chart]
Big John/Twenty-One	Shirelles	10.1961	-	21[9]	Scepter 1223	[written by John Patton, Amiel Sommers][produced by Luther Dixon][2[9].R&B Chart]
Baby It's You/The Things I Want To Hear (Pretty Words)	Shirelles	12.1961	-	A:8[14];B:107[2]	Scepter 1227	[A:written by Mack David ,Luther Dixon][B:written by Willie Denson, Fred Anisfield][produced by Luther Dixon][3[13].R&B Chart]
Soldier Boy/Love Is A Swingin' Thing	Shirelles	03.1962	23[9]	A:1[3][14];B:109[2]	Scepter 1228	[A:written by Luther Dixon, Florence Green][B:written by Shirley Owens, Luther Dixon][produced by Luther Dixon][A:3[13].R&B Chart]
Welcome Home Baby/Mama, Here Comes The Bride	Shirelles	06.1962	-	A:22[8];B:104[2]	Scepter 1234	[A:written by Luther Dixon][B:written by Luther Dixon, Joe Richardson][produced by Luther Dixon][20[6].R&B Chart]
It's Love That Really Counts (In The Long Run)/Stop The Music	Shirelles	09.1962	-	102[2]	Scepter 1237	[written by H. David, B. Bacharach][produced by Leiber, Stoller]
Everybody Loves A Lover/I Don't Think So	Shirelles	12.1962	-	19[12]	Scepter 1243	[written by Robert Allen, Richard Adler][15[7].R&B Chart]
Foolish Little Girl/Not For All The Money In The World	Shirelles	04.1963	38[5]	A:4[14];B:[100[1]	Scepter 1248	[A:written by Helen Miller, Howard Greenfield][B:written by Ron Miller, Lee Porter][produced by Stan Green][A:9[11].R&B Chart]
Don't Say Goodnight And Mean Goodbye/I Didn't Mean To Hurt You	Shirelles	06.1963	-	26[9]	Scepter 1255	[written by C. Partee, J. Di Angelis]
What Does A Girl Do?/Don't Let It Happen To Us	Shirelles	09.1963	-	53[6]	Scepter 1259	[written by Ed Townsend]
It's A Mad, Mad, Mad, Mad World/31 Flavors	Shirelles	10.1963	-	A:92[2];B:97[1]	Scepter 1260	[A:written by Ernest Gold][B:written by Mack David, Ernest Gold][A:produced by Ed Townsend, Stan Green ][B:produced by Ed Townsend]
Tonight You're Gonna Fall In Love With Me/20th Century Rock N' Roll	Shirelles	01.1964	-	57[5]	Scepter 1264	[written by Toni Wine, Art Kornfeld][produced by Luther Dixon][4[10].R&B Chart]
Sha-La-La/His Lips Get In The Way	Shirelles	03.1964	-	69[4]	Scepter 1267	[written by Robert Taylor, Robert Mosely][produced by Luther Dixon][15[8].R&B Chart]
Thank You Baby/Dooms Day	Shirelles	07.1964	-	63[7]	Scepter 1278	[written by Beverly Lee][produced by Luther Dixon]
Maybe Tonight/Lost Love	Shirelles	10.1964	-	A:88[2];B:125[2]	Scepter 1284	[A:written by Van McCoy][B:written by Jimmy Williams, Larry Harrison][produced by Stan Green]
Are You Still My Baby/I Saw A Tear	Shirelles	12.1964	-	91[4]	Scepter 1292	[written by Charlie Rich][produced by Stan Green, Steve Tyrell][37[3].R&B Chart]
March (You'll Be Sorry)/Everybody's Goin' Mad	Shirelles	07.1965	-	108[2]	Scepter 12 101	[written by P. Margo, M. Margo, H. Medress, J. Siegel][produced by Stan Green, Steve Tyrell]
My Heart Belongs To You/Love That Man	Shirelles	10.1965	-	125[2]	Scepter 12 114	[written by Ashford, Simpson, Armstead][produced by Stan Green, Jovalnick Productions]
Shades Of Blue/When The Boys Talk About The Girls	Shirelles	10.1966	-	122[4]	Scepter 12 162	[written by Bob Merrill]
Don't Go Home (My Little Darlin')/Nobody Baby After You	Shirelles	01.1967	-	110[3]	Scepter 12 185	[written by Johnny Lehman & Stan Lebowsky][produced by Paul Vance]
Last Minute Miracle/No Doubt About It	Shirelles	08.1967	-	99[2]	Scepter 12 198	[written by George Kerr & Gerald Harris][41[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby It's You	Shirelles	05.1962	-	59[13]	Scepter 504	[produced by Luther Dixon, Bob Irwin]
The Shirelles' Greatest Hits	Shirelles	01.1963	-	19[49]	Scepter 507	-
Foolish Little Girl	Shirelles	06.1963	-	68[9]	Scepter 511	[produced by Luther Dixon, Stan Green]

środa, 3 listopada 2021

Don Shirley

Donald Walbridge Shirley (ur. 29 stycznia 1927r w Pensacola, zm. 6 kwietnia 2013r w Nowym Jorku) - amerykański pianista jazzowy i klasyczny oraz kompozytor. Nagrał wiele utworów dla wytwórni Cadence Records w latach 50. i 60-tych XX wieku, eksperymentując muzyką jazzową z wpływem muzyki klasycznej. Napisał wiele symfonii organowych, koncertów fortepianowych, koncertów wiolonczelowych, trzy kwartety smyczkowe, jednoaktową operę, utwory na organy, fortepian i skrzypce, a także poemat symfoniczny na podstawie powieści Finneganów tren Jamesa Joyce’a z 1939 oraz zbiór „wariacji” opartych na operze Orfeusz w piekle z 1858r.

Urodzony w Pensacola na Florydzie, Shirley był obiecującym uczniem grającym na fortepianie. Mimo że nie stał się sławny na początku swojej kariery, zyskał ją później, mieszając w swoich utworach różne tradycje muzyczne.

W latach 60-tych, Shirley wykonał wiele tras koncertowych, niektóre w stanach na Głębokim Południu. Zatrudnił on ochroniarza klubu striptizerskiego Tony’ego „Lip” Vallelonga jako osobistego kierowcę i bodyguarda. Ich historia została przedstawiona w filmie Green Book (2018), w którym w Shirleya wcielił się Mahershala Ali.
Donald Walbridge Shirley urodził się 29 stycznia 1927 w Pensacola na Florydzie. Rodzice byli jamajskimi imigrantami - Stella Gertrude (1903–1936), nauczycielka, i Edwin S. Shirley (1885–1982), kapłan episkopalny.

Shirley zaczął grać na fortepianie w wieku dwóch lat. Przez pewien czas chodził do Virginia State University i Prairie View A&M University, później studiował u Conrada Berniera i Thaddeusa Jonesa w Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie, D.C., w którym otrzymał bachelor’s degree z muzyki w 1953.

Jako „Dr. Shirley” otrzymał dwa honorowe doktoraty.

Miejsce urodzenia jest czasami błędnie podawane jako Kingston, ponieważ wytwórnia reklamowała go jako urodzonego na Jamajce. Według niektórych źródeł, Shirley wyruszył w podróż do Związku Radzieckiego, by podjąć naukę w Konserwatorium Petersburskim. Nawiązując do bratanka, Edwina, wydawnictwo błędnie myślało, że studiował w Europie „aby był tolerowany w miejscach, w których osoba ze szkoły dla czarnoskórych nie zdobyłaby żadnej sławy”.

W 1945, w wieku 18 lat, Shirley zagrał I koncert fortepianowy Czajkowskiego wraz z Bostońską Orkiestrą Symfoniczną. Rok później, Shirley wykonał jedną ze swoich kompozycji z Londyńską Orkiestrą Filharmoniczną.

W 1949 otrzymał zaproszenie od haitańskiego rządu, aby zagrać Exposition internationale du bicentenaire de Port-au-Prince, a także prośbę ówczesnego prezydenta Dumarsaisa Estimé’a i arcybiskupa Josepha-Marie’a Le Gouaze’a o ponowny występ tydzień później.

Shirley ożenił się z Jean C. Hill w hrabstwie Cook 23 grudnia 1952; później się rozwiedli.

Zrażony brakiem perspektyw dla czarnoskórych muzyków wykonujących muzykę poważną, Shirley zrezygnował z kariery pianisty. Studiował psychologię na Uniwersytecie Chicagowskim i zaczął pracować w Chicago jako psycholog. Tam też wrócił do muzyki. Otrzymał dotację na studiowanie zależności między muzyką a przestępczością osób nieletnich, która zwiększyła się w okresie powojennym, na początku lat 50-tych XX wieku. Grając później w małym klubie, eksperymentował z dźwiękiem, aby zobaczyć reakcję widowni. Publiczność była nieświadoma eksperymentów, studenci zaś mieli na celu ocenić ich odczucia.

Dzięki zaproszeniu od Arthura Fiedlera, Shirley wystąpił z Boston Pops Orchestra w Chicago w czerwcu 1954r. W 1955r zagrał z NBC Symphony Orchestra na premierze koncertu fortepianowego Duke’a Ellingtona w Carnegie Hall. Wystąpił także w programie telewizyjnym Arthur Godfrey and His Friends.

Debiutancki album Tonal Expressions został wydany przez wydawnictwo Cadence Records. W 1955r zdobył 14. miejsce w liście najlepiej sprzedających się albumów pop magazynu Billboard. W latach 50. i 60-tych nagrał wiele albumów (dla Cadence Records), eksperymentując muzyką jazzową z klasyczną. W 1961 singel „Water Boy” osiągnął 40. pozycję w liście Hot 100 i utrzymywał się na niej przez 14 tygodni. Wystąpił w nowojorskim klubie nocnym Basin Street East, w którym Duke Ellington usłyszał go i zaczęli się przyjaźnić.

W latach 60-tych, Shirley odbył wiele tras koncertowych, niektóre z nich na południu Stanów Zjednoczonych, mając nadzieję, że swoimi występami zmieni niektórym zdanie na swój temat. Na pierwszą trasę koncertową w 1962r, zatrudnił nowojorskiego ochroniarza Tony’ego „Lip” Vallelonga jako osobistego kierowcę i bodyguarda. Ich historia została przedstawiona w filmie Green Book (2018; nazwa pochodzi od przewodnika dla czarnoskórych kierowców, segregowanych rasowo w Stanach Zjednoczonych.

Film dyskusyjnie przedstawia Shirleya skłóconego ze swoją rodziną i wyalienowanego od innych Afroamerykanów. Żyjący członkowie rodziny Shirleya zaprzeczyli temu, stwierdzając, że był zaangażowany w ruchu praw obywatelskich, wziął udział w marszach od Selmy do Montgomery i znał także innych artystów i przywódców afroamerykańskich. Miał trzech braci, z którymi (według rodziny) utrzymywał kontakt. Pisarz David Hadju, który spotkał się i zaprzyjaźnił z Shirleyem w latach 90-tych dzięki kompozytorowi Lutherowi Hendersonowi, napisał: „człowiek, którego znałem, znacząco różnił się od postaci Aliego, który przedstawił go z drobiazgową elegancją w Green Book. Trudny w odbiorze, ale dosadny, żywy, samoobronny i nietolerujący braku perfekcyjności we wszystkim, on był tak złożony i niepodzielny jak jego sui generis muzyka”.

Pod koniec 1968 Sharley zagrał koncert Czajkowskiego wraz z Detroit Symphony Orchestra. Pracował również z Chicagowską Orkiestrą Symfoniczną i National Symphony Orchestra. Pisał symfonie dla Filharmonii Nowojorskiej i Orkiestry Filadelfijskiej. Grał również jako solista z orkiestrą z teatru operowego La Scala z Mediolanu w programie dedykowanym dla twórczości George’a Gershwina. Igor Strawinski, kompozytor z Rosji, który był rówieśnikiem Shirleya, powiedział o nim: „Jego wirtuozeria jest godna Bogów”.

Shirley zmarł na chorobę serca 6 kwietnia 2013. Miał 86 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Water Boy / Freedom	Don Shirley Trio	07.1961	-	40[14]	Cadence 1392	[written by Avery Robinson]
Lonesome Road/ Drown In My Own Tears	Don Shirley Trio	12.1961	-	A:100[1];B:116[1]	Cadence 1408	[A:written by E. V. Body, S. Williams][B:written by Henry Glover]

San Sebastian Strings

W 1967 roku piosenkarka, kompozytorka Anita Kerr działała z Los Angeles. oprócz stworzenia nowej wersji swojej grupy wokalnej the anita kerr singers, pisania i nagrywania dżingli dla radia i telewizji oraz pracy jako dyrektor chóralny dla The Smothers Brothers Comedy Hour, rozpoczęła nową współpracę z poetą i autorem piosenek Rodem Mckuenem na instrumentalnym albumie The Sea.

Z delikatnym głosem Mckuena zapewniającym romantyczne medytacje nad światem przyrody i Kerr jako kompozytorką, aranżerką i dyrygentką orkiestry studyjnej, która pod szyldem San Sebastian Strings, nagrała The Sea i jego następcę The Earth (1967) i The Sky (1968) ) które były kwintesencją easy listening w późnych latach 60-tych.

Pod dyrekcją Kerr San Sebastian Strings zapewniły muzyczny krajobraz rozmyślaniom Mckuena na kilkunastu kolejnych wydawnictwach, zanim współpraca zakończyła się w 1975 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Sea	San Sebastian Strings	03.1967	-	52[143]	Warner 1670	[gold-US]
The Earth	San Sebastian Strings	09.1967	-	115[13]	Warner 1705	-
The Sky	San Sebastian Strings	02.1968	-	68[25]	Warner 1720	-
Home To The Sea	San Sebastian Strings	01.1969	-	20[20]	Warner 1764	[produced by Anita Kerr]
For Lovers	San Sebastian Strings	11.1969	-	84[17]	Warner 1795	[produced by Anita Kerr, Rod McKuen]
The Complete Sea	San Sebastian Strings	01.1970	-	162[7]	Warner 1827
The Soft Sea	San Sebastian Strings	09.1970	-	171[5]	Warner 1839	[produced by Anita Kerr, Rod McKuen]

Seeds

Amerykańska grupa pochodząca z Los Angeles z tzw. nurtu garage ,której założycielem był Sky Saxon-voc,piano,organ,sitar [prawdziwe nazwisko Richard Marsh],wcześniej występujący w formacjach Sky Saxon and Soul Rockers i The Amoeba.

Mieli olbrzymią lokalną popularność w L.A.,będąc obiektem swoistego kultu fanów niezależnego nurtu underground.Ich singlowy debiut "Can't Seem To Make You Mine " był preludium do wydanego wcześniej "(You're) Pushin' Too Hard ",który stał się standardem garażowego grania.
W skład grupy wchodzili ponadto:
Rick Andridge-dr
Daryl Hooper-keyb,voc
Jan Savage-g,voc.

Ich drugi album "WEB OF SOUND" był wydany w W.Brytanii przez wytwórnię Vocalion zawierał głównie repertuar surowego garażowego punka lat 60-tych stąd nie przyniósł im na wyspach zbyt wielkiego uznania i popularności.

Ich nowy menadżer Tim Hudson skłania ich ku nurtowi "psychodelic",czego wyrazem jest ich kolejny album "Future" wpisujący się dobrze w nurt modnego wówczas flower power.

Następną płytę "A Full Spoon Of Seedy Blues " nagrywają jako The Sky Saxon Blues Band,ze względu na bluesowe utwory będące ewenementem w ich dotychczasowej karierze nagraniowej,choć wykonywane chętnie na koncertach.

Do swojej właściwej nazwy wraca w następnym swoim wydawnictwie "Raw and Alive ".
Zespół rozwiązuje się wraz z końcem ery flower power w 1969 roku.
Lider grupy Sky Saxon kontynuuje karierę nagrywając solo,a także przyłącza się do formacji Ya Ho Wa 13 i nagrywa z nimi album dla Psycho Records w 1982 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pushin' too hard/Try to understand	Seeds	12.1966	-	36[11]	GNP Crescendo 372	[written by Sky Saxon][produced by Marcus Tybalt]
Mr Farmer/No escape	Seeds	03.1967	-	86[2]	GNP Crescendo 383	[written by Sky Saxon][produced by Marcus Tybalt]
Can' t seem to make you mine/I tell myself	Seeds	04.1967	-	41[7]	GNP Crescendo 354	[written by Sky Saxon][produced by Marcus Tybalt]
Thousand shadows/March of the flower children	Seeds	07.1967	-	72[4]	GNP Crescendo 394	[written by Saxon, Hooper, Savage ][produced by Marcus Tybalt]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Seeds	Seeds	04.1966	-	132[7]	GNP 2023	[produced by Marcus Tybalt, Sky Saxon]
Future	Seeds	08.1967	-	87[8]	GNP 2038	[produced by Marcus Tybalt]

Salvador

W Salvador,zespole z Austin pierwotnie występowali wokaliści Nic, Art i Josh Gonzales, klawiszowiec Adrian Lopez i perkusista Eliot Torres. Grupa występowała na konferencjach młodzieżowych Acquire the Fire i podczas trasy Soul 2 Soul, zanim w połowie 2000 roku wydała swój debiutancki album. W skład zespołu wchodzili również klawiszowiec/wokalista Chris Bevins, trębacz/flügelhornista Edwin Santiago, puzonista/saksofonista Jared Solis, perkusista Robert Acuña i perkusista Alejandro Santoyo.

Albumy wydane przez Salvador po debiucie grupy o tej samej nazwie to Into Motion (2002), Con Poder i Worship Live (oba 2003), So Natural (2004) i Dismiss the Mystery (2006). Frontman Nic Gonzales i chrześcijańska gwiazda popu Jaci Velasquez pobrali się 13 stycznia 2007 roku. Album Aware Salvadora został wydany w kwietniu następnego roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Into Motion	Salvador	06.2002	-	198[1]	Word 86 134	-

wtorek, 2 listopada 2021

Doug Sahm

Douglas Wayne Sahm (ur. 6 listopada 1941r w San Antonio w Teksasie, zm. 18 listopada 1999r w Taos w stanie Nowy Meksyk)- amerykański muzyk country, bluesowy i rockowy. Uważany jest za najważniejszą postać tzw. stylu Tex-Mex, a najbardziej znany był jako lider Sir Douglas Quintet, a później Texas Tornadoes.

Doug Sahm karierę rozpoczął jako cudowne dziecko muzyki country. W wieku 6 lat występował w lokalnych audycjach radiowych. W grudniu 1952 roku 11-letni Sahm był na scenie z Hankiem Williamsem, zaledwie kilka tygodni przed śmiercią. W wieku 13 lat nagrał swoją pierwszą płytę jako Little Doug Sahm (A Real American Joe) i grał już na gitarze, gitarze stalowej, mandolinie i skrzypcach. Mówi się, że Sahmowi zaproponowano wtedy regularne występy w Grand Ole Opry, ale jego matka nalegała, żeby najpierw skończył szkołę.

Od 1957 Sahm założył różne zespoły o nazwach takich jak The Markays, The Spirits, The Knights i The Pharaos, grał w klubach San Antonio i nagrywał single dla kilku lokalnych wytwórni, w tym. Crazy Daisy (1959), Can't Believe You Wanna Leave (1959) i Sapphire (1961) dla wytwórni Harlem.

Na sugestię producenta Hueya Meauxa, Sahm założył w 1964 roku Sir Douglas Quintet, którego pierwsze przeboje to She’s About A Mover i The Rains Came. Po przeprowadzce do hipisowskiej metropolii San Francisco, kolejne hity pojawiły się w wytwórni Mercury Records z Mendocino (1969), Dynamite Woman (1969), Nuevo Laredo (1970). Pod pseudonimem Wayne Douglas, Sahm wydał w 1970 roku singiel country z Nashville, Be Real.

W 1973 producent Jerry Wexler podpisał kontrakt z Sahmem dla Atlantic Records - bez jego kwintetu. Tam z gościnnymi muzykami Davidem "Fathead" Newmanem, Dr. Johnem, Bobem Dylanem, Davidem Brombergiem i Flaco Jimenezem nagrali album Doug Sahm And Band - choć osiągnął dopiero 125. miejsce na listach przebojów w USA - jest kamieniem milowym Tex-Mex. Z Texas Tornado ukazał się drugi album dla Atlantic pod nazwą Sir Douglas Band, po którym Sahm wydał płyty z różnymi akcentami stylistycznymi w różnych wytwórniach. Rockowy Groover’s Paradise (1974) ze Stu Cookiem i Dougiem Cliffordem z Creedence Clearwater Revival, album country Texas Rock For Country Rollers (1975), kolejna współpraca z producentem Huey P. Meauxem oraz bluesowa płyta Hell Of A Spell (1980) , hołd dla jego wzoru do naśladowania Guitar Slima.

W latach 80-tych Sahm zreformował swój Sir Douglas Quintet do wydawnictw dla szwedzkiej wytwórni Sonet, kontynuował nagrywanie materiału solowego i założył grupę rockabilly Texas Mavericks and the Formerly Brothers z Amosem Garrettem i Gene Taylorem. W 1989r Sahm założył supergrupę Tex-Mex Texas Tornados z Freddym Fenderem, Flaco Jimenezem i Augiem Meyersem, z którymi wydał cztery albumy studyjne, płytę koncertową i kompilację najlepszych przebojów do 1999 roku. W 1994 roku ukazał sięm album Sahma The Last Real Texas Blues Band, kolejny hołd dla teksańskiego bluesa T-Bone Walkera, był nominowany do nagrody Grammy.

Doug Sahm zmarł na atak serca w swoim pokoju hotelowym 18 listopada 1999 roku podczas pobytu w Taos w stanie Nowy Meksyk. W następnym roku pośmiertnie ukazał się jego ostatni album, The Return Of Wayne Douglas, stylistycznie nawiązujący do jego country i zachodnich swingowych korzeni. Synowie Douga Sahma również zajmują się muzycznym biznesem. Shawn Sahm, który już w latach 80-tych grał na gitarze w Sir Douglas Quintet, stylistycznie podąża śladami swojego ojca ze swoim zespołem Tex-Mex Experience i wydał solową płytę CD (Shawn Sahm, 2002). Shandon Sahm, młodszy brat, był członkiem rockowego zespołu Meat Puppets jako perkusista i wydał solowy album (Good Thoughts Are Better Than Laxatives, 2002).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Doug Sahm and Band	Doug Sahm	02.1973	-	125[10]	Atlantic 7254	[produced by Jerry Wexler, Arif Mardin, Doug Sahm]

Saturdays

The Saturdays to brytyjski girlsband założony w 2007 roku i wykonujący muzykę pop. W jego skład wchodzą: Frankie Sandford, Rochelle Wiseman, Vanessa White, Mollie King oraz Una Healy. Dziewczyny znane są dzięki przebojom If This Is Love oraz Up.

Grupa została założona latem 2007 roku i związna jest z wytwórnią Polydor Records. Pierwsze występy odbywały się jako support na trasie koncertowej Tangled Up Tour brytyjskiego zespołu Girls Aloud. Debiutancki singiel If This Is Love został wydany 28 lipca 2008 roku. Dotarł na ósmą pozycję listy UK Singles Chart. Drugi singiel zatytułowany Up uplasował się na 5. pozycji w Wielkiej Brytanii. Sporą popularnością cieszył się także w Irlandii i Bułgarii.

Chociaż debiutancki album zespołu zatytułowany "Chasing Lights" nagrywany był w maju i czerwcu to brytyjska jego premiera miała miejsce dopiero 27 października 2008 roku. Krążek uplasował się się na 11. miejscu listy 'UK Albums Chart'. W pierwszym tygodniu sprzedaży znalazł ponad 20 tysięcy nabywców i pokrył się złotem.

Kontynuacją grupy był minialbum Headlines!, prowadzony przez singiel „Missing You” w 2010 roku. Zespół spędził większą część pierwszej części 2011 roku pracując nad swoim trzecim albumem. Pierwszy singiel z płyty, „My Heart Takes Over”, ukazał się we wrześniu, a pełna płyta On Your Radar ukazała się w listopadzie. Singiel „30 Days” ukazał się w 2012 roku.

W 2013 roku ukazała się EP-ka Chasing the Saturdays, która wzięła swój tytuł z reality show grupy na E! Network. Również w 2013 roku, Saturdays wydali swój czwarty album studyjny Living for the Weekend, na którym znalazły się produkcje The Jam, Rodney Jerkins i innych. Rok później wydali kompilację przebojów Finest Selection: The Greatest Hits, która zawierała trzy nowo nagrane utwory.

Ciekawostką jest, że singiel Up grany był w reklamie amerykańskiej produkcji Brzydula Betty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If This Is Love/What Am I Gonna Do	Saturdays	08.2008	8[19]	-	Fascination 1771961	[written by Alison Moyet , Ina Wroldsen , Joe Belmaati , John Reid , Mich Hansen , Remee , Vince Clarke][produced by Cutfather,Joe Belmaati ]
Up/Crashing Down	Saturdays	10.2008	5[36]	-	Fascination 1785660	[gold-UK][written by Andreas Romdhane, Josef Larossi, Ina Wroldsen][produced by Quiz & Larossi ]
Issues/Beggin	Saturdays	12.2008	4[20]	-	Fascination 1794029	[silver-UK][written by Evan Rogers, Carl Sturken][produced by Evan Rogers, Carl Sturken]
Just Can't Get Enough/Golden Rules	Saturdays	03.2009	2[14]	-	Fascination 1799707	[silver-UK][written by Vince Clarke][produced by David Eriksen]
Work/Unofficial	Saturdays	06.2009	22[11]	-	Fascination 2707835	[written by Wroldsen, Harry Sommerdahl, Kalle Engström and Michaela Breen][produced by Sommerdahl, Engstrom]
Forever Is Over/I Can't Wait	Saturdays	10.2009	2[5]	-	Fascination 2720426	[silver-UK][written by James Bourne][produced by Sam Watters, Louis Biancaniello]
Ego/Flashback	Saturdays	12.2009	9[28]	-	Fascination/Geffen CATCO 157367613	[gold-UK][written by Steve Mac ,Ina Wroldsen, Rhys Barker][produced by Steve Mac]
Karma	Saturdays	08.2010	143[1]	-	Fascination/Polydor	-
Missing You/Ready to Rise	Saturdays	08.2010	3[14]	-	Fascination/Geffen 2743367	[silver-UK][written by Lukas Hilbert, Alexander Kronlund][produced by Lukas Hilbert]
Higher/Had It with Today	Saturdays featuring Flo Rida	08.2010	10[25]	-	Fascination/Geffen GBUM 71026752	[platinum-UK][written by Arnthor Birgisson,Ina Wroldsen][produced by Arnthor Birgisson]
Notorious/Not That Kinda Girl	Saturdays	06.2011	8[13]	-	Polydor GBUM 71102628	[silver-UK][written by Ina Wroldsen,Steve Mac][produced by Steve Mac]
All Fired Up/Ladykiller	Saturdays	09.2011	3[12]	-	Polydor GBUM 71105947	[silver-UK][written by Tim Deal, Brian Higgins, Matt Gray, Annie Yuill, Nick Dresti,Miranda Cooper, Xenomania][produced by Xenomania, Brian Higgins ,MNEK]
My Heart Takes Over/So Stupid	Saturdays	11.2011	15[3]	-	Polydor GBUM 71108816	[written by Ina Wroldsen,Steve Mac][produced by Steve Mac]
30 Days/Turn Myself In	Saturdays	05.2012	7[5]	-	Polydor GBUM 71201311	[written by Steve Mac,Autumn Rowe][produced by Steve Mac]
What About Us/Somebody Else's Life	Saturdays featuring Sean Paul	03.2013	1[1][16]	-	Polydor GBUV 71201925	[platinum-UK][written by Camille Purcell, Ollie Jacobs, Philip Jacobs][produced by Ollie Jacobs]
Gentleman/Wildfire	Saturdays	07.2013	14[4]	-	Polydor GBUM 71300643	[written by Priscilla Renea Hamilton ,Lukas, Nathanson ,Scott Effman][produced by Ambience]
Disco Love/Love Come Down	Saturdays	10.2013	5[7]	-	Polydor GBUM 71304928	[silver-UK][written by Pálmi Ragnar Ásgeirsson, Ásgeir Orri Ásgeirsson ,Saethór Kristjánsson, Adam Klein][produced by StopWaitGo]
Not Giving Up/Bigger	Saturdays	04.2014	19[3]	-	Polydor GBUM 71305781	[written by Antonio Egizii, Celetia Martin, David Musumeci, Carl Ryden, Carla Marie Williams][produced by Carl Ryden]
What Are You Waiting For?/When Love Takes Over	Saturdays	08.2014	38[1]	-	Polydor GBUM 71403421	[written by MNEK, Carla Marie Williams, Annie Rose Yuill,Tim Deal, Brian Higgins, Miranda Cooper ,Tove Lo, Luke Fritton, Matt Gray, Gavin Harris,Nick Hill, Toby Scott][produced by Xenomania]
What Are You Waiting For?/When Love Takes Over	Saturdays	08.2014	38[1]	-	Polydor GBUM 71403421	[written by MNEK, Carla Marie Williams, Annie Rose Yuill,Tim Deal, Brian Higgins, Miranda Cooper ,Tove Lo, Luke Fritton, Matt Gray, Gavin Harris,Nick Hill, Toby Scott][produced by Xenomania]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chasing Lights	Saturdays	10.2008	9[47]	-	Fascination 1786979	[produced by Chris Braide, David Eriksen, Thomas Eriksen, Josef Larossi, Andreas Romdhane, Ina Wroldsen][platinum-UK]
Wordshaker	Saturdays	10.2009	9[9]	-	Fascination 2719617	[silver-UK][produced by Dick Beetham,Louis Biancaniello ,Chris Braide, Jörgen Elofsson, David Eriksen, Thomas Eriksen ,Oliver Goldstein, Quiz & Larossi ,Steve Mac ,Per Magnusson, Michael Mani ,Jordan Omley, Justin Trugman, Sam Watters ,Pär Westerlund]
Headlines!	Saturdays	08.2010	3[29]	-	Fascination/Geffen 2746350	[gold-UK][produced by Louis Biancaniello ,Arnthor Birgisson, Griffin Boice, Lukas Hilbert, Charlie Holmes ,David Kreuger, Steve Mac, Per Magnusson, James Reynolds ,Starsmith, Brio Taliaferro ,Sam Watters, Jeremy Wheatley]
On Your Radar	Saturdays	12.2011	23[4]	-	Polydor 2785059	[silver-UK][produced by The Alias ,Lucas Secon, Tracklacers, Steve Mac, Xenomania, Carl Falk, Rami Yacoub ,Charlie Holmes]
Living for the Weekend	Saturdays	10.2013	10[4]	-	Polydor 3754240	[produced by The Alias, Art Bastian, Charlie Homes, Rodney "Darkchild" Jerkins, Steve Mac ,Mike Mani, Jordam Omley ,Carl Ryden, StopWaitGo, Red Triangle]
Finest Selection: The Greatest Hits	Saturdays	08.2014	10[5]	-	Polydor 3791118	[gold-UK]

Satyricon

Satyricon - norweska grupa muzyczna powstała w 1990 roku w Oslo pod nazwą Eczema z inicjatywy Vegarda Blomberga (ps. "Wargod") oraz Carla-Michaela Eide. Wkrótce potem do zespołu dołączył Havard Jorgensen. Do 1991 roku zespół wykonywał death metal inspirowany twórczością takich grup jak Carcass, Napalm Death i Cadaver. Tego samego roku zespół zmienił nazwę na Satyricon oraz styl wykonywanej muzyki na black metal. Wtedy też do grupy dołączył jej obecny lider i główny kompozytor Sigurd "Satyr" Wongraven.

Od 1999 grupę stanowi duet Wongraven oraz perkusista Kjetil-Vidar "Frost" Haraldstad. Natomiast podczas koncertów zespół występuje z udziałem muzyków sesyjnych. Do 2008 roku zespół nagrał siedem albumów studyjnych zrealizowanych z udziałem wielu muzyków sesyjnych oraz gości, byli to m.in. Anja Garbarek, Gylve "Fenriz" Nagell, Andrea Haugen oraz Steinar Sverd "S.S." Johnsen. Zespół zaliczany jest do drugiej fali black metalu oraz określany jest jako jeden z najbardziej wpływowych w historii gatunku.

W czerwcu 1992 roku zostaje nagrany pierwszy materiał demo, Satyricon pt. All Evil który zawiera 4 utwory. W tym samym roku następują pierwsze zmiany w składzie osobowym zespołu. Po odejściu Exhurtuma jego miejsce zajmuje Kjetil-Vidar "Frost" Haraldstad. Od zespołu odchodzi również Lemarchand. Kolejny rok działalności Satyricona przynosi drugie nagranie demo The Forest Is My Throne, zawierające 3 utwory. Po nagraniu tego demo zespół opuszcza Wargod. W tym samym roku zespół wydaje pierwszy album studyjny Dark Medieval Times, nagrany w sierpniu i we wrześniu 1993 roku. Teksty utworów płyty są napisane zarówno w języku angielskim jak i norweskim. Do Satyra i Frosta dołącza Tomas "Samoth" Haugen.

W maju 1994 roku grupa nagrywa drugi album studyjny, The Shadowthrone, złożony z 7 utworów. Przy nagrywaniu tego materiału brał udział sesyjny klawiszowiec, Steinar Sverd Johnsen. W roku 1995 Satyricon wydaje razem z grupą Enslaved split The Forest Is My Throne / Yggdrassil. Na miejsce dotychczasowego basisty zespołu wchodzi gitarzysta Ted Skjellum (Kveldulv), a rolę basisty przejmuje Satyr. 22 kwietnia 1996 roku nakładem Moonfog Productions oraz Century Media Records ukazał się trzeci album grupy zatytułowany Nemesis Divina. Wydawnictwo było promowane teledyskiem do utworu "Mother North" w reżyserii Sigurda "Satyra" Wongravena. Rok później ponownie nakładem Moonfog Productions ukazał się pierwszy minialbum Satyricon pt. Megiddo. 10 maja 1999 roku ukazał się drugi minialbum grupy pt. Intermezzo II wydany nakładem Moonfog Productions i Nuclear Blast.

6 września tego samego roku ukazał się kolejny album studyjny pt. Rebel Extravaganza wydany nakładem wytwórni muzycznej Moonfog Productions oraz Nuclear Blast.
25 czerwca 2002 roku nakładem Moonfog Productions ukazała się pierwsza kompilacja nagrań zespołu pt. Ten Horns - Ten Diadems. 25 października tego samego roku ukazał się piąty album zespołu pt. Volcano wydany nakładem Capitol Records oraz Moonfog Productions. Wydawnictwo było promowane m.in. przez teledysk do utworu "Fuel For Hatred" w reżyserii Jonasa Akerlunda. 24 kwietnia 2006 roku ukazał się szósty album grupy zatytułowany Now, Diabolical wydany nakładem Roadrunner Records, a poprzedzony singlem do utworu pt. K.I.N.G. do którego został zrealizowany również teledysk.

Tego samego roku ukazał się również drugi singel promoujący album zatytułowany The Pentagram Burns wraz z teledyskiem w reżyserii Havarda Arnstada. 2 czerwca 2008 roku ukazał się trzeci minialbum Satyricon pt. My Skin Is Cold wydany nakładem Roadrunner Records i Indie Recordings. 3 listopada tego samego roku ukazał się siódmy album studyjny pt. The Age of Nero wydany ponownie nakładem wytwórni muzycznej Roadrunner Records.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Nor]	Komentarz
Now, Diabolical	Satyricon	04.2006	195[1]	-	Moonfog FOG 038	[produced by Sigurd "Satyr" Wongraven]
The Age of Nero	Satyricon	11.2008	156[1]	-	Indie Recordings INDIE 022	[produced by Sigurd "Satyr" Wongraven]

Joe Sherman

Joe Sherman (właśc. Joseph Daniel Sherman;ur. 25 września 1926r - zm. 17 marca 2017r) był amerykańskim autorem tekstów, dyrygentem, aranżerem, wydawcą i producentem.

Sherman urodził się na Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Głównymi współpracownikami Joe Shermana byli jego brat Noel, a także George David Weiss, Sid Wayne, Langston Hughes i Abby Mann. Wraz z bratem jako autorem tekstów skomponował „To the Ends of the Earth" i „Eso Beso” dla Paula Anki oraz „Juke Box Baby” dla Perry Como. Wspólna kompozycja braci „Ramblin' Rose” była hitem między innymi dla Nat King Cole. Jego brat Noel zmarł w 1972 r.

Kompozycje Joe Shermana na listach przebojów

[with Noel Sherman]
11/1955 Por Favor Vic Damone 73.US
03/1956 Juke Box Baby Perry Como 10.US/22.UK
05/1956 Graduation Day The Rover Boys 16.US
05/1956 Graduation Day The Four Freshmen 17.US
10/1956 To the Ends of the Earth Nat King Cole 25.US
04/1957 Make Like a Bunny, Honey Jill Corey 95.US
08/1962 Ramblin' Rose Nat King Cole 5.UK/2.US
11/1962 Eso Beso (That Kiss!) Paul Anka 19.US
06/1963 Graduation Day Bobby Boris Pickett & the Crypt-Kickers 88.US
06/1967 Graduation Day The Arbors 59.US

[with Pino Massara, Nisa, Vito Pallavicini]
10/1961 Cappucina Nat King Cole 115.US

[with George David Weiss]
08/1963 That Sunday, That Summer Nat King Cole 12.US
02/1964 The La-Dee-Da Song The Village Stompers 104.US
07/1964 More and More of Your Amor Nat King Cole 102.US
05/1965 Let Me Cry on Your Shoulder Georgia Gibbs 132.US
07/1966 Let Me Tell You, Babe Nat King Cole 90.US
01/1967 Let Me Cry on Your Shoulder Ken Dodd 11.UK

[with George Duning,George David Weiss]
10/1963 Toys in the Attic Jack Jones 92.US
10/1963 Toys in the Attic Joe Sherman 85.US

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Toys In The Attic/Too Much Heartache	Joe Sherman And His Orchestra And Chorus	10.1963	-	85[2]	World Artists 1008	[written by George Duning, Joe Sherman, George David Weiss][produced by Joe Sherman, George David Weiss]

niedziela, 31 października 2021

Gary Usher

Gary Lee Usher (ur.14 grudnia 1938r - zm. 25 maja 1990r) był amerykańskim muzykiem rockowym, autorem tekstów i producentem muzycznym, który w latach 60-tych pracował z wieloma kalifornijskimi wykonawcami, w tym z Byrds, Beach Boys i Dick Dale .

Usher produkował także fikcyjne grupy surfujące lub hot rody, mieszając muzyków sesyjnych z własnymi oddziałami (Chuck Girard, Dick Burns i inni). Te zespoły obejmowały Super-Stocks, z piosenką „Midnight Run” i Kickstands.

Kompozycje Gary Ushera na listach przebojów

[with Brian Wilson, Mike Love]
10/1962 409 The Beach Boys 76.US

[with Brian Wilson]
12/1962 Ten Little Indians The Beach Boys 49.US
11/1963 In My Room The Beach Boys 23.US
08/1969 In My Room Sagittarius 86.US

[with Roger Christian]
02/1964 Competition Coupe The Astronauts 124.US

[with Raul Abeyta]
01/1965 Coming On Too Strong Wayne Newton 65.US
03/1965 It Hurts Me Bobby Sherman 118.US

[solo]
03/1969 Don't Give in to Him Gary Puckett 15.US

Bobby Sherman

Robert Cabot Sherman Jr. (ur. 22 lipca 1943r) to amerykański piosenkarz, aktor i okazjonalny autor tekstów, który stał się idolem nastolatków na przełomie lat 60. i 70-tych XX wieku. Miał serię udanych singli sprzedających się w milionach egzemplarzy , w szczególności „Little Woman” (1969). Sherman wycofał się ze swojej kariery w showbiznesie w latach 70-tych, by zostać zastępcą szeryfa, choć od czasu do czasu występował w latach 90-tych.

W 1962 roku Sal Mineo napisał dwie piosenki dla Shermana, a także zaaranżował dla Shermana ich nagranie. W 1964 roku, kiedy Mineo poprosił Shermana, by zaśpiewał ze swoim starym zespołem na imprezie w Hollywood (gdzie było wielu aktorów i agentów), Sherman podpisał kontrakt z agentem i ostatecznie dostał rolę w programie telewizyjnym ABC Shindig! jako zwykły członek obsady.

Sherman nagrał kilka płyt w wytwórni Decca i innych mniejszych wytwórniach, a także pojawił się w magazynach dla nastolatków. Na początku 1968 roku został wybrany do roli nieśmiałego, jąkającego się drwala Jeremy'ego Bolta w serialu telewizyjnym ABC Here Come the Brides (1968-1970). W 1970 Bobby Sherman otrzymał więcej listów od fanów niż jakikolwiek inny wykonawca w sieci ABC-TV. Sherman pojawił się w odcinku Honey West zatytułowanym „The Princess and the Paupers” jako porwany członek zespołu oraz w odcinku The Monkees zatytułowanym „Monkees at the Movies”, grając pompatycznego surfera Frankie Catalina w duchu Frankie Avalon, wykonując piosenkę "The New Girl in School" .

Sherman wydał 107 piosenek, 23 single i 10 albumów w latach 1962-1976. W swojej karierze nagraniowej zdobył siedem złotych singli, jeden platynowy i pięć złotych albumów. W swojej karierze miał łącznie siedem hitów w top 40. W 1969 podpisał kontrakt z Metromedia Records. W maju 1969 wydał singiel „Little Woman”, który zajął 3. miejsce na liście Billboard Hot 100 (drugie miejsce w Kanadzie) i spędził dziewięć tygodni w Top 20. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i otrzymał złotą płytę RIAA w październiku 1969. Inne jego hity to „Julie, Do Ya Love Me” (US # 5) (Kanada #3) (Australia #3) (napisany przez Toma Bahlera), "Easy Come, Easy Go" (US #9) (Kanada #6), "Jennifer" (US # 60) (Kanada #32), „La La La (If I Had You)” (US #9) (Kanada #7) i „The Drum” (US #29) (Kanada nr 7).

Niektóre z tych piosenek zostały wyprodukowane przez Jackie Millsa, producenta płyt hollywoodzkich, który również wyprodukował Brady Bunch Kids. „Julie, do ya love me” była jedyną wycieczką Shermana na brytyjską listę singli, gdzie w listopadzie 1970 roku zajęła 28 miejsce .Piosenka rywalizowała tam o miejsce na listach przebojów z wersją White Plains, która ostatecznie uplasowała się wyżej na 8 pozycji.

Sherman intensywnie koncertował w Stanach Zjednoczonych i na świecie, wspierając swoje płyty i albumy. Od późnych lat 60. do połowy lat 70-tych dał wiele koncertów.Krzyki młodych kobiet były tak głośne, że Sherman doznał utraty słuchu.

Sherman była regularną gwiazdą cotygodniowego programu telewizyjnego ABC Here Come the Brides w okresie od 25 września 1968 do 3 kwietnia 1970. Serial był luźno oparty na projekcie Mercer Girls, staraniach Asy Mercer o wprowadzenie cywilizacji do starego Seattle w w latach sześćdziesiątych XIX wieku, importując kobiety przeznaczone do małżeństwa z miast na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, gdzie spustoszenie wojny secesyjnej sprawiło, że w tych miastach zabrakło mężczyzn. Bobby Sherman zagrał najmłodszego brata Jeremy'ego Bolta. Sherman był częstym gościem na American Bandstand i Where the Action Is. W marcu 1971 roku w odcinku The Partridge Family wystąpił Sherman, który służył jako pilot dla serialu telewizyjnego ABC Getting Together, którego emisja rozpoczęła się we wrześniu 1971 roku. Spektakl został odwołany po 14 odcinkach. Sherman występował gościnnie w serialach takich jak Emergency!, The FBI, The Mod Squad, Ellery Queen, Murder She Wrote i Frasier. Był także gościem w The Ed Sullivan Show, American Bandstand, The Sonny & Cher Comedy Hour, KTLA Morning News, Visiting with Huell Howser w PBS, Good Day LA, The Rosie O'Donnell Show, Good Morning America i The Tonight Show z Johnnym Carsonem, a później Jayem Leno.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It Hurts Me/Give Me Your Word	Bobby Sherman	03.1965	-	118[3]	Decca 31741	[written by Raul Abeyta, Gary Usher][produced by Gary Usher]
Little Woman/One Too Many Mornings	Bobby Sherman	08.1969	-	3[13]	Metromedia 121	[gold-US][written by D. Janssen][produced by Jackie Mills]
La La La (If I Had You)/Time	Bobby Sherman	11.1969	-	9[11]	Metromedia 150	[gold-US][written by D. Janssen][produced by Jackie Mills]
Easy Come, Easy Go/Sounds Along The Way	Bobby Sherman	02.1970	-	9[14]	Metromedia 177	[gold-US][written by J. Keller, D. Hilderbrand][produced by Jackie Mills]
Hey, Mister Sun/Two Blind Minds	Bobby Sherman	03.1970	-	24[9]	Metromedia 188	[written by D. Janssen][produced by Jackie Mills]
Julie, Do Ya Love Me/Spend Some Time Lovin' Me	Bobby Sherman	08.1970	28[4]	5[15]	Metromedia 194	[gold-US][written by Tom Bahler][produced by Jackie Mills]
Cried Like A Baby/ Is Anybody There	Bobby Sherman	02.1971	-	16[9]	Metromedia 206	[written by Paul Williams, Craig Doerge][produced by Ward Sylvester]
The Drum/Free Now To Roam	Bobby Sherman	05.1971	-	29[8]	Metromedia 217	[written by A.O'Day][produced by Ward Sylvester]
Waiting At The Bus Stop/Run Away	Bobby Sherman	08.1971	-	54[5]	Metromedia 222	[written by R. Boutwell, B. Sherman][produced by Bobby Sherman]
Jennifer/Getting Together	Bobby Sherman	10.1971	-	60[7]	Metromedia 227	[written by Peter Allen, Carole Bayer Sager][produced by Ward Sylvester]
Together Again/Picture A Little Girl	Bobby Sherman	02.1972	-	91[2]	Metromedia 240	[written by L. Weiss][produced by Ward Sylvester]
Early In The Morning/Unborn Lullabye (Let Your Mind Be Your Captain)	Bobby Sherman	04.1973	-	113[1]	Metromedia 0100	[written by P. Vance, L. Carr][produced by Bobby Sherman, Ward Sylvester][#61 hit for The Tokens in 1961]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bobby Sherman	Bobby Sherman	11.1969	-	11[35]	Metromedia 1014	[gold-US][produced by Jackie Mills]
Here Comes Bobby	Bobby Sherman	04.1970	-	10[48]	Metromedia 1028	[gold-US][produced by Jackie Mills]
With Love, Bobby	Bobby Sherman	10.1970	-	20[26]	Metromedia 1032	[gold-US][produced by Jackie Mills]
Portrait of Bobby	Bobby Sherman	04.1971	-	48[14]	Metromedia 1040	[produced by Ward Sylvester]
Getting Together	Bobby Sherman	10.1971	-	71[8]	Metromedia 1045	[produced by Ward Sylvester]
Bobby Sherman's Greatest Hits	Bobby Sherman	03.1972	-	83[9]	Metromedia 1048	-

Saigon Kick

Zespół został założony w 1988 r. w Miami ( Floryda, USA) przez Matta Kramera (śpiew), Jasona Bielera (gitara/śpiew), Toma DeFile’a (bas) i Phila Verona (perkusja). Z wyjątkiem Kramera, wszyscy są rodowitymi nowojorczykami. Dzięki rękomendacji muzyków Skid Row dość szybko podpisali kontrakt z wytwórnią Third Stone Records, dla której w 1991r nagrali swój debiutancki album Saigon Kick. Jego producentem został Michael Wagener (Skid Row).

Płyta spotkała się z życzliwym przyjęciem krytyków, choć niektórzy zarzucali grupie zbyt duży eklektyzm. Promując album Saigon Kick sporo koncertowali, m.in. ze Skid Row, Extreme i Faith No More. Longplay nie sprzedawał się jednak najlepiej. Kolejna płyta The Lizard powstała w Sztokholmie, a jej producentem został Bieler. Ukazała się w 1992 r., ponownie spotykając się z ciepłymi opiniami krytyków po obu stronach Atlantyku. Harmonijny śpiew w połączniu z ostrym, metalowym brzmieniem muzyki, będącej przedziwną mieszanką różnych stylów, dał zadziwiający efekt, który określano mianem „rock lat 90.”.

W wywiadach muzycy nie ukrywali swej fascynacji dokonaniami Queen, The Beatles i Extreme. Co ważne, grupie udało się wylansować spory przebój „Love Is On The Way”, dzięki czemu sprzedaż albumu znacznie wzrosła. Po udanych koncertach w Europie i USA doszło jednak do poważnego konfliktu personalnego pomiędzy Kramerem i Bielerem. W efekcie ten pierwszy odszedł, pociągając ze sobą również DeFile’a. W tej sytuacji funkcję wokalisty przejął Bieler, a nowym basistą i gitarzystą został Chris McLernon.

W tym składzie latem 1993 r. powstał longplay Water, nagrany w Szwecji i na Florydzie, a wyprodukowany ponownie przez Bielera. Album był swego rodzaju kontynuatorem The Lizard, choć znacznie nowocześniejszym i subtelniejszym. Prawdziwą perełką płyty była niezwykła wersja utworu „Space Oddity” Davida Bowiego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Is on the Way	Saigon Kick	09.1992	-	12[22]	Third Stone 98 530	[gold-US][written by Jason Bieler][produced by Jason Bieler]
All I Want	Saigon Kick	02.1993	-	111[6]	Third Stone 98 531	[written by Jason Bieler][produced by Jason Bieler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lizard	Saigon Kick	06.1992	-	80[26]	Third Stone 92 158	[gold-US][produced by Jason Bieler]

sobota, 30 października 2021

Peter Callander

Peter Robin Callander (ur. 10 października 1939r - zm. 25 lutego 2014r) był angielskim autorem tekstów i producentem płyt . Aktywny od lat 60-tych Callander napisał lub współtworzył piosenki, które były wykonywane między innymi przez takich artystów jak Cilla Black, Tom Jones, Cliff Richard, Shirley Bassey i The Tremeloes . W niektórych piosenkach był określany jako Robin Conrad.

Callander był także członkiem założycielem Society of Distinguished Songwriters (SODS), dyrektorem PRS for Music i założył firmę wydawniczą Callander Family Music Ltd.

Urodził się w Lyndhurst w hrabstwie Hampshire. Uczył się w City of London School na stypendium, zanim poszedł w ślady ojca i szkolił się na kucharza. Następnie przeniósł się do wydawnictw muzycznych jako plugger piosenek dla Bron Music i został menedżerem w Shapiro Bernstein Music. Często współpracował z Mitchem Murrayem, którego poznał w 1966 roku, przy pisaniu muzyki przez Murraya i tekstach Callandera. Obaj połączyli również siły, aby wyprodukować takich artystów, jak Paper Lace, Tony Christie i The Brothers. Ich wspólne kompozycje to "Even the Bad Times Are Good" (The Tremeloes), "The Ballad of Bonnie and Clyde" (Georgie Fame), "Goodbye Sam, Hello Samantha" (Cliff Richard), „Ragamuffin Man” (Manfred Mann), „Hitchin' a Ride” (Vanity Fare), „Turn on the Sun” (Nana Mouskouri) plus "Avenues and Alleyways", "Las Vegas", i "I Did What I Did for Maria" dla Tony'ego Christie.

W 1972r jego wspólna kompozycja z Geoffem Stephensem „Daddy Don't You Walk So Fast” została nagrana przez Wayne'a Newtona.Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i został nagrodzony złotą płytą przez R.I.A.A. w lipcu 1972. Chociaż Callander był szczególnie płodny w latach 60. i 70-tych, jego wpływ utrzymywał się przez całe życie. W 2005 roku Tony Christie spędził siedem tygodni na pierwszym miejscu brytyjskiej listy przebojów singli z wyprodukowanym przez Murraya i Callandera utworem „Is This the Way to Amarillo”. W wywiadzie dla The Times, w którym opisał inny napisany przez Murraya-Callandera utwór „Las Vegas”, Christie zauważył, że ci dwaj „byli głównymi autorami piosenek dnia”.

Również w 2005 roku szwedzka piosenkarka pop, Agnetha Fältskog, nagrała piosenkę „A Fool Am I”, która stała się hitem w Wielkiej Brytanii dla Cilli Black w 1966 roku, do udanego albumu Fältskog, My Coloring Book, będącego zbiorem coverów klasycznych melodii pop z lat 60-tych. Callendar dostarczył teksty w języku angielskim do tego, co pierwotnie było piosenką w języku włoskim. Zmarł w wieku 74 lat w dniu 25 lutego 2014 r.

Kompozycje Petera Callandera na listach przebojów

[with Cyril Ornadel]
03/1966 A Man without Love Kenneth McKellar 30.UK

[with Ivor Raymonde]
05/1966 I Love Her Paul & Barry Ryan 17.UK

[with Mario del Monaco & Gordon Mills]
05/1966 Once There Was a Time / Not Responsible Tom Jones 18.UK

[with Bruno Zambrini, Luis Enriquez ]
06/1966 Don't Answer Me Cilla Black 6.UK

[with Les Reed]
06/1966 To Make a Big Man Cry P.J. Proby 34.UK

[with Geoff Stephens]
04/1968 The Bonnie and Clyde The New Vaudeville Band 122.US
08/1971 Daddy Don't You Walk So Fast Daniel Boone 17.UK
04/1972 Daddy, Don't You Walk So Fast Wayne Newton 4.US

[with Flavio Carraresi,Alberto Testa]
10/1966 A Fool Am I Cilla Black 13.UK

[with Pietro Melfa, Atmo]
05/1967 Give Me Time Dusty Springfield 76.US/24.UK

[with Mitch Murray]
08/1967 Even the Bad Times Are Good The Tremeloes 36.US/4.UK
12/1967 The Ballad of Bonnie and Clyde Georgie Fame 7.US/1.UK
06/1968 Hush... Not a Word to Mary John Rowles 12.UK
05/1969 Ragamuffin Man Manfred Mann 8.UK
12/1969 Hitchin' a Ride Vanity Fare 5.US/16.UK
01/1971 Las Vegas Tony Christie 21.UK
05/1971 I Did What I Did for Maria Tony Christie 2.UK
08/1971 Little Drops of Silver Gerry Monroe 37.UK
02/1973 Avenues and Alleyways Tony Christie 37.UK
02/1974 Billy, Don't Be a Hero Paper Lace 96.US/1.UK
04/1974 Billy, Don't Be a Hero Bo Donaldson & the Heywoods 1.US
05/1974 The Night Chicago Died Paper Lace 1.US/3.UK
08/1974 The Black-Eyed Boys Paper Lace 41.US/11.UK
10/1974 I Did What I Did for Maria Errol Sober 108.US
04/1990 Hitchin' a Ride Sinitta 24.UK
08/2005 Avenues and Alleyways Tony Christie 26.UK

[with Daniele Pace, Lorenzo Pilat, Mario Panzeri]
01/1968 Suddenly You Love Me The Tremeloes 44.US/6.UK

[with Christian Bruhn]
02/1969 Monsieur Dupont Sandie Shaw 6.UK

[with Geoff Stephens, Mitch Murray]
06/1970 Goodbye Sam, Hello Samantha Cliff Richard 6.UK