Sue Saad and the Next

 Sue Saad and the Next to amerykański zespół new wave z Los Angeles w Kalifornii. Jego pierwszy album, zatytułowany  Sue Saad and the Next, osiągnął w 1980 roku 131 miejsce na amerykańskiej liście Billboard 200. Sue Saad and the Next dostarczyły również część ścieżek dźwiękowych do kilku filmów w latach 80-tych, takich jak Roadie (1980), Looker (1981) i Radioactive Dreams ( 1985).

 

Sue Marie Saad, James Lance i Anthony „Tony” Lloyd Riparetti poznali się w gimnazjum, dorastając w Santa Barbara w Kalifornii. Biorąc pod uwagę wspólne zainteresowanie muzyką, rozpoczęli współpracę i ostatecznie założyli Calliope. Odnieśli pewien sukces i wydali kilka singli. Jeden z nich, „We've Made It”, radził sobie z luką pokoleniową i tak rozzłościł lokalnego dżokeja, że ​​zniszczył płytę będąc nadal na antenie i wygłosił tyradę przeciwko zespołowi.  Cała trójka utworzyła nowy zespół około 1978 roku, Sue Saad and the Next, po czym przenieśli się do San Francisco, a następnie do Los Angeles, mając nadzieję na znalezienie pracy jako sidemani. W tym czasie zaczęli pisać piosenki i nagrywać je na czterościeżkowym magnetofonie Rodney Sound. Później dołączyli do nich gitarzysta Billy Anstatt i basista Bobby Manzer, muzycy studyjni, którzy grali razem w rockowym musicalu Zen Boogie, chcąc występować w regularnym zespole.

 Zespół grał w klubach i podobnych miejscach w całym Los Angeles  i ostatecznie   podpisał kontrakt z Warner Bros. Records, aby rozwijać się jako autorzy piosenek. Ówczesny prezes Ed Silvers zaprowadził zespół do producenta płytowego Richarda Perry'ego, który natychmiast podpisał z nimi kontrakt ze swoją firmą Planet Records pod koniec 1979 roku. Wraz z Marc Safanem i The Cretones byli pierwszymi grupami nowej fali, które podpisały kontrakt z wytwórnią.  Debiutancki album zespołu był koprodukowany przez Jamesa Lance'a i Richarda Perry'ego, po raz pierwszy w historii Perry miał udział w produkcji, a wszystkie piosenki napisali Lance, Riparetti i Saad. Album, zatytułowany Sue Saad and the Next, został nagrany w mniej niż dwadzieścia dni, kosztem 50 000 dolarów. Było to znacznie poniżej standardu branżowego, zwykle od 125 000 do 150 000 USD, a czas produkcji trwał co najmniej 3 do 6 miesięcy.  Został wydany w 1980 roku i osiągnął 131. miejsce na amerykańskim liście Billboard 200. Perry powiedział później, że piosenki z albumu „wywołują młodzieńczą pasję doprawioną cierpką wiedzą dorosłych, a także twardym obrazem codziennego życia w Ameryce i sposobów, być rozświetlone chwilami rock and rollowego świętowania.”

 Był to czwarty album, który wyszedł z wytwórni Richarda Perry'ego i otrzymał kilka pozytywnych recenzji, zdobywając porównania do Pata Benatar i Blondie, i trafił za granicę kilka miesięcy później. W tym samym roku ich muzyka znalazła się w filmie komediowym Roadie z 1980 roku, wraz z Eddie Rabbitt, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison i Emmylou Harris, The Joe Ely Band, Teddy Pendergrass, Jay Ferguson i Pat Benatar.  Reżyser filmu, Alan Rudolph, tak bardzo polubił zespół, że jedna scena została napisana specjalnie do jednej z ich piosenek, „Double Yellow Line”, która miała miejsce na autostradzie.

Zespół kontynuował występy w całych Stanach Zjednoczonych i koncertował w Europie z UFO i The Boomtown Rats. Wystąpili także na koncertach prowadzonych przez promotora Teksasu Jacka Orbina pod koniec 1981 roku W ciągu następnych kilku lat Sue Saad and the Next wykonała główne tematy w filmach science fiction Looker (1981) i Radioactive Dreams (1985). „Radioactive Dreams” i trzy inne piosenki, „Guilty Pleasure”, „She's A Fire” i „When Lightning Strikes”, znalazły się wśród tych, które ukazały się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej Radioactive Dreams. To również w Radioactive Dreams Sue Saad odegrała niewielką rolę jako punk rocker, która wykonała numer muzyczny „Guilty Pleasure” i jest uważana przez wielu fanów filmu za jeden z najbardziej pamiętnych momentów. To właśnie podczas pracy nad "Radioactive Dreams" reżyser Albert Pyun zaproponował Jamesowi Lance'owi i Tony'emu Riparetti muzykę do filmu i razem skomponowali muzykę do Say Yes (1986), Commando Squad (1987), Alien z LA (1988). ) i Brainsmasher... Historia miłosna (1993). Chociaż Lance ostatecznie opuścił spółkę, Riparetti pozostał z Pyunem i nadal komponował muzykę do swoich filmów, w tym Omega Doom (1997), Mean Guns (1997), Postmortem (19).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Won't Give It Up/Kamonbaybeh	Sue Saad and the Next	03.1980	-	107[2]	Planet 45912	[written by S. Saad, T. Riparetti, J. Lance, B. Anstatt][produced by Richard Perry, James Lance]
Looker	Sue Saad	12.1981	-	104[5]	Warner Bros. 49851	[written by Barry DeVorzon, Michael Towers][produced by Barry DeVorzon, Michael Towers]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sue Saad and the Next	Sue Saad and the Next	03.1980	-	131[12]	Planet 4	[produced by James Lance, Richard Perry]

Sa-Fire

 

Chociaż nie zdobyła tylu popowych crossoverów, co grupy takie jak Exposé czy Cover Girls, seria klubowych hitów z końca lat 80-tych sprawiła, że ​​Safire stała się jedną z najpopularniejszych artystek latynoskiego freestyle'u. Urodziła się jako Wilma Cosme w San Juan w Portoryko, dorastała głównie we wschodnim Harlemie i rozpoczęła karierę wokalną jako wokalistka sesyjna.

 Została odkryta na przesłuchaniu do wytwórni Cutting Records, dzięki czemu zyskała szansę na nagranie oczekiwanego już singla „Don't Break My Heart”. Wydany w 1986 roku stał się natychmiastowym klasykiem freestyle'u, podobnie jak jego kontynuacja z początku 1987 roku „Let Me Be the One” (którego była współautorką). Sukces obu singli pomógł Safire zawrzeć umowę z Mercury, gdzie nagrała swój debiutancki album. 

Wydana w 1988 roku Sa-Fire zawierała jej dwa poprzednie hity oraz jeszcze bardziej udany „Boy I've Been Told”, napisany przez latynoską gwiazdę Marca Anthony'ego i odniósł znaczący sukces w   klubach w całych Stanach Zjednoczonych. i Europy. Ballada „Thinking of You”, którą również napisała, stała się jej największym popowym crossoverem na początku 1989 roku, osiągając 12 miejsce i ciesząc się dużą popularnością w radiu. Mercury nie naciskała na taneczną kontynuację "Love Is on Her Mind" tak mocno, co zatrzymało jej mainstreamowy rozpęd, chociaż pozostała niezwykle popularna w społeczności freestyle'owej.

 Drugi album Safire, I Wasn't Born Yesterday, został wydany w 1990 roku, mniej więcej w tym czasie, kiedy popularność freestyle'u na listach przebojów zaczęła się zmniejszać. Muzyka mainstreamowa dance-pop i house przejmowała dotychczasową publiczność, a I Wasn't Born Yesterday nie był w stanie osiągnąć takiego sukcesu komercyjnego, jakim cieszył się jego poprzednik, nawet pomimo inspirowanego house'em singla „Taste the Bass”. Gdy scena freestyle przestała się rozwijać, Safire przez kilka lat pozostawało cicho.

 Wróciła w 1996 roku - podpisała kontrakt z Sony- z prostszym albumem Latin Dance; Atrevida połączyła salsę z rytmami hip-hopu. W 2001 roku Safire wydała Bringing Back the Groove, połączenie nowego materiału i remiksów jej poprzednich hitów. Zarówno "Don't Break My Heart 2002", jak i nowy duet balladowy "Can You Stand the Rain" (pierwotnie wydane przez New Edition, z udziałem długoletniej przyjaciółki Cynthii) wylądowały na antenie wśród stacji urban i latynoskich.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Boy I've Been Told	Sa-Fire	09.1988	-	48[16]	Cutting 870 514	[written by Marc Anthony][produced by Carlos Rodgers, Peter Schwartz][13[14].Hot Disco/Dance;Cutting 870 541 12"]
Love Is on Her Mind	Sa-Fire	01.1989	-	-	-	[written by Albert Cabrera, Tony Moran, Andy Tripoli][produced by Andy "Panda" Tripoli,The Latin Rascals][29[6].Hot Disco/Dance;Cutting 872 069 12"]
Thinking Of You/Let Me Be The One	Sa-Fire	02.1989	-	12[24]	Cutting 872 502	[written by R. DeSalvo, W. Cosme, B Steele][produced by Carlos Rodgers, Aldo Marin]
Gonna Make It	Sa-Fire	06.1989	-	71[7]	Cutting 874 278	[written by D. Harris][produced by David Harris, Angela Cosme][31[4].Hot Disco/Dance;Cutting 874 279 12"]
I Will Survive	Sa-Fire	12.1989	-	53[11]	Mercury 876 368	[written by D. Fekaris, F. Perren][produced by Oliver Leiber][30[5].Hot Disco/Dance;Mercury 876 369 12"][piosenka z filmu "She-Devil"]
Made up My Mind	Sa-Fire	03.1991	-	82[6]	Mercury 878 784	[written by Ernie Gold][produced by Chris Barbosa, Mark Liggett][36[4].Hot Disco/Dance;Cutting 878 785 12"]
Taste The Bass	Sa-Fire	05.1991	-	-	-	[written by E. Beall, S. Lunt][produced by David Morales][6[12].Hot Disco/Dance;Mercury 868 305 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sa-Fire	Sa-Fire	10.1988	-	79[46]	Cutting 834 922	[produced by Carlos Rodgers, Peter Schwartz, Andy "Panda" Tripoli, The Latin Rascals, Aldo Marin, Floyd Fisher, Maria Nocera, Marc Anthony, Angelo Cosme, David Harris, Ernie Lake]

Jordin Sparks

 Jordin Brianna Sparks (ur. 22 grudnia 1989) to amerykańska piosenkarka muzyki pop i R&B.; 23 maja 2007 roku wygrała szóstą edycję American Idol. Jordin wygrała w wieku 17 lat, dzięki czemu wpisała się do historii konkursu jako najmłodsza zwyciężczyni American Idol.

 

Jordin urodziła się w Phoenix w Arizonie, jest córką Jodi Weidman i Phillippiego Sparks. Ma młodszego brata PJeja (Phillippi Sparks Junior). Jordin mieszkała początkowo w Ridgewood (New Jersey) i uczyła w szkole Orchard Elementary. Później przeprowadziła się do miasta swojego urodzenia (Phoenix) i uczęszczała do szkoły Northwest Community Christian przez osiem klas. Następnie uczęszczała do wyższej szkoły im. Sandry Day O'Connor aż do 2006 roku, właśnie w tej szkole zaczęła śpiewać. Jordin jest chrześcijanką. Za zwycięstwo American Idol dziękuje rodzicom i Bogu.Dziewczyna wygrała konkurs na najlepszy młody talent roku Arizony trzy lata z rzędu. Na jej stronie MySpace, Jordin dodała obrazek z napisem "Stop Abortion Now" .
 

17.08.2007 roku, Jordin rozpoczęła nagrywanie materiału na swoją debiutancką płytę w studiach 19 Recordings, Jive Records i Zomba Label Group. Piosenkarka zaczęła nagrania w Los Angeles, pod koniec trasy American Idol Live Tour 2007. Wypowiedziała się ona o albumie: "połączenie pop rocku uczestniczki Idola Kelly Clarkson z R&B; Beyonce. Jej debiutancki album został wydany 20 i 27 grudnia 2007 roku.
 

 

Album został przyjęty całkiem dobrze. Krytycy oceniają wokal Jordin za dobry do muzyki pop.
Pierwszym singlem promującym album jest piosenka "Tattoo", wydana w USA 27 sierpnia 2007 roku. Utwór stał się pierwszym singlem znajdującym się w pierwszej dziesiątce listy Billboard. Po wydaniu singla, na oficjalnej stronie piosenkarki zamieszczono ankietę, która miała wyłonić piosenkę na drugi singel z albumu ("No Air", "Freeze", "One Step at a Time" lub "Shy Boy"). W niedzielę 3 lutego 2008 roku, podano wyniki. Najwięcej głosów otrzymała piosenka "No Air". Tego samego dnia utwór trafił do rozgłośni radiowych. Piosenka stała się później hitowym singlem, zajmując na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 pozycję #3, w ciągu czterech tygodni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Who Have Nothing	Jordin Sparks	06.2007	-	80[1]	Atco	[written by Carlo Donida, Mogol, Jerry Leiber and Mike Stoller][produced by Jerry Leiber & Mike Stoller]
This Is My Now	Jordin Sparks	06.2007	-	15[4]	Jive	[written by Jeff Peabody, Scott Krippayne][produced by Stephen Lipson]
A Broken Wing	Jordin Sparks	06.2007	-	66[2]	-	[written by Phil Barnhart, Sam Hogin, James House]
Tattoo	Jordin Sparks	10.2007	24[19]	8[31]	Jive CATCO 136269561 [UK]	[platinum-US][silver-UK][produced by StarGate][written by Amanda Ghost,Ian Dench,Mikkel S. Eriksen,Tor Erik Hermansen]
No air	Jordin Sparks Duet With Chris Brown	04.2008	3[39]	3[35]	Jive 88697296612 [UK]	[platinum-US][platinum-UK][written by James Fauntleroy, IIErik "Blu2th" Griggs,Harvey Mason Jr.,Damon Thomas,Steve Russell][produced by The Underdogs][4[21].R&B Chart]
One Step at a Time	Jordin Sparks	09.2008	16[9]	17[21]	Jive MIUCT 5741 [UK]	[written by Robbie Nevil,Lauren Evans,Jonas Jeberg,Mich Hansen][produced by Jonas Jeberg,Cutfather,Robbie Nevil]
Battlefield	Jordin Sparks	08.2009	11[17]	10[22]	Jive 88697553682 [UK]	[gold-UK][written by Louis Biancaniello, Ryan Tedder, Sam Watters ,Wayne Wilkins][produced by The Runaways]
S.O.S. (Let the Music Play)	Jordin Sparks	10.2009	13[9]	-	Jive CATCO 153825745 [UK]	[written by Chris Barbosa, Ed Chisolm, Mich Hedin Hansen, Keely Hawkes, David Kopatz, Lasse Kramhøft][produced by Cutfather, Pilfinger, David Kopatz]
I Am Woman	Jordin Sparks	05.2011	-	82[1]	Jive	[written by Ali Pierre, Dean Josiah, Ryan Tedder][produced by Ryan Tedder]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jordin Sparks	Jordin Sparks	12.2007	17[21]	10[54]	Jive 88697296602	[platinum-US][gold-UK][produced by Stargate,Jonas Jeberg,Cutfather,Robbie Nevil,The Underdogs,Erik "Bluetooth" Griggs,Bloodshy & Avant,Espionage,Emanuel Kiriakou,Klas Åhlund,Stephen Lipson]
Battlefield	Jordin Sparks	08.2009	11[6]	7[11]	Jive 88697558482	[silver-UK][produced by Benny Blanco, Cutfather, Scott Cutler ,Toby Gad, Claude Kelly, Dr. Luke, Harvey Mason, Jr. Carlos McKinney, Sam Mizell, Anne Preven ,The Runaways, Lucas Secon ,Ryan Tedder, Dapo Torimiro]
Right Here Right Now	Jordin Sparks	09.2015	-	161[1]	Louder Than Life	[produced by DJ Mustard ,Crada, Jonas Jeberg, Deekay, Dem Jointz, Key Wane, D'Mile, Babyface, Trakmatic ,Rochad Holiday, The Underdogs, Mike Free]

Joe Strummer

 Joe Strummer, właśc. John Graham Mellor (ur. 21 sierpnia 1952r w Ankarze, zm. 22 grudnia 2002r w Broomfield- brytyjski gitarzysta, wokalista i autor tekstów, założyciel zespołów The 101’ers, The Clash i The Mescaleros.

 

Joe Strummer urodził się jako John Mellor w Ankarze w Turcji. Jego matka była pielęgniarką, ojciec pracował przy ambasadzie. Rodzina często zmieniała miejsce zamieszkania, Strummer spędził dzieciństwo w różnych krajach. W wieku dziewięciu lat wraz ze starszym o rok bratem Davidem zaczęli uczęszczać do City School London Freeman w Surrey. Strummer rzadko widywał się z rodzicami w tamtym czasie i wtedy właśnie rozwinęła się w nim miłość do muzyki. Słuchał płyt Little Richarda, Erica Claptona, Woody’ego Guthriego. 

W lipcu 1970 David popełnił samobójstwo co bardzo wpłynęło na dalsze życie Strummera. Również w 1970 ukończył Epson College z internatem i zaczął uczęszczać do Central School do London Art & Design - miał zamiar zostać zawodowym karykaturzystą. Zamieszkał w tym czasie w północnej części londyńskiego przedmieścia Palmers Green z przyjaciółmi: Clive'em Timperleyem i Tymonem Doggiem. Z nimi w 1974 roku założył zespół The 101’ers. Zespół zagrał wiele koncertów w pubach Londynu, grając popularnego w tamtym czasie amerykańskiego rhythm'n'bluesa. W 1975 John Mellor zaczął używać pseudonimu Joe Strummer.

Strummer został również głównym wokalistą The 101’ers i zaczął pisać piosenki m.in. „Keys do Your Heart”, którą zespół wybrał na swój pierwszy singel. 3 kwietnia 1976 roku The 101’ers zagrało koncert u boku wówczas szerzej jeszcze nieznanej grupy Sex Pistols. Występ Sex Pistols wywarł na Strummerze duże wrażenie. Po koncercie Strummer poznał Berniego Rhodesa i Micka Jonesa. Jones grał w zespole London SS i zaproponował Strummerowi aby ten przyłączył do nich jako wokalista. Strummer przystał na to co położyło kres istnieniu The 101’ers. Jones również zrezygnował z grania pod nazwą London SS i obaj ze Strummerem nazwali swój nowy zespół The Clash. Składu dopełnili: gitarzysta Keith Levene, basista Paul Simonon i perkusista Terry Chimes, którego w 1977 roku zastąpił Topper Headon.

The Clash był zespołem politycznym i wyróżniał się wśród innych zespołów punkrockowych. Ich piosenki traktowały o rozkładzie społecznym, bezrobociu, rasizmie, policyjnej brutalności, represjach społecznych i politycznych, militaryzmie i czasami o seksie. Strummer związał się w tym czasie z Anti-Nazi League i kampanią Rock Against Racism - czyli serii koncertów zorganizowanej przez anarchistyczną organizację Class War. Album London Calling został uznany za najlepszą płytę roku 1980 przez największe czasopisma muzyczne. The Clash wywarło duży wpływ na inne zespoły: nawet muzycy hip-hopowego Public Enemy wymieniają The Clash jako najważniejszą inspirację.

W czasach The Clash Strummer parokrotnie wszedł w konflikt z prawem. 10 czerwca 1977 roku on i Headon zostali zatrzymani za malowanie na ścianie hotelu nazwy The Clash. 20 maja 1980 roku został aresztowany za uderzenie agresywnie zachowującego się człowieka gitarą w czasie koncertu w Hamburgu. To zdarzenie zszokowało i wywarło wpływ na Strummera, powiedział „Prawie kogoś zamordowałem i to mi uświadomiło, że nie można sprzeciwiać się przemocy przemocą. To nie działa”.

W 1983 roku po konflikcie ze Strummerem zespół opuścił Mick Jones. Rok przed tym, również z powodu jego ultimatum zespół opuścił Topper Headon, który nie mógł sobie poradzić z nałogiem narkotykowym. Po tych zmianach w The Clash pozostało ich tylko dwóch: on i Paul Simonon. Dobrali do zespołu nowych muzyków i z nimi w 1985 roku nagrali album Cut the Crap. Płyta została źle przyjęta przez fanów i dziennikarzy i w tej sytuacji Strummer zakończył działalność The Clash na początku następnego roku.

Latem 1986 Strummer pracował nad kilkoma piosenkami do filmu Sid i Nancy (Sid and Nancy, 1986) z Garym Oldmanem. Później pracował znowu z Mickiem Jonesem przy jego zespole Big Audio Dynamite, przyczyniając się poprzez napisanie większości piosenek do powstania drugiego albumu tegoż zespołu.

W tym czasie wystąpił również w kilku filmach m.in. Z piekła rodem (reż. Alex Cox, 1987), Mystery Train (reż. Jim Jarmusch, 1989) i napisał kilka ścieżek dźwiękowych do różnych filmów.

W 1991, kiedy Shane MacGowan opuścił The Pogues, zastąpił go na czas trwania tournée, a później wyprodukował ich album Ditch Hell. W latach 1995-1996 udzielał się gościnnie w różnych projektach lub jako producent.

W 1997 w Nowym Jorku pracował z producentami i inżynierami nad remasteringiem albumów The Clash i The 101’ers przygotowywanymi do ponownego wydania.

W latach 90. Strummer był DJ-em w stacji BBC World Service z półgodzinnym programem London Calling.

W 1999 powołał nowy zespół: The Mescaleros. Nagrał z nim trzy płyty.

15 listopada 2002 roku Strummer i The Mescaleros zagrali koncert w londyńskim Acton Town Hall. Wśród publiczności był Mick Jones który dołączył do zespołu na scenie podczas wykonywania utworu The Clash „Bankrobber”. To był pierwszy wspólny występ na jednej scenie Strummera i Jonesa od 1983 roku. Jones powiedział później, że „to było całkowicie nieplanowane (...), że poczuł, że musi dołączyć do Stummera na scenie”.

Ostatni koncert Strummer dał w Liverpool Academy 22 listopada 2002 roku. Krótko przed swoją śmiercią razem z wokalistą U2 Bono napisali piosenkę „46664”, stanowiącą część kampanii przeciwko AIDS w Afryce.

Końcowe lata życia Strummer związał z miejscowością Bridgwater, na obrzeżach której mieszkał, w miejscowości Broomfield. Strummer zmarł 22 grudnia 2002 roku w swoim domu. Bezpośrednią przyczyną zgonu był zawał serca, choć jak się później okazało miał niezdiagnozowaną wcześniej wrodzoną wadę serca.

Przed śmiercią Strummer pracował również nad nowym albumem The Mescaleros, który został wydany już po jego śmierci w październiku 2003 pod tytułem Streetcore.

12 lutego 2005 roku brytyjskie koleje państwowe w hołdzie zmarłemu muzykowi nazwały jeden ze swoich pociągów „Joe Strummer”. Tabliczki z nazwiskiem zostały odsłonięte przez wdowę po nim Lucindę Tait na stacji Bristol Temple Meads. Pojazd kursuje dziś po wschodniej Anglii.

W lipcu 2005 odsłonięto płytkę na domu w Pentonville, gdzie Strummer mieszkał w latach 1973-1974.

W 2007 r. ukazał się film wyreżyserowany przez Juliena Temple opowiadający o życiu jego przyjaciela, Joe Strummera - Joe Strummer. Niepisana przyszłość. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love kills/Dum Dum Club	Joe Strummer	08.1986	69[3]	-	CBS A 7244	[written by Joe Strummer][produced by Joe Strummer]
Gangsterville/Jewellers & Bums	Joe Strummer	08.1989	91[1]	-	Epic STRUM 1	[written by Joe Strummer][produced by Joe Strummer]
England' s Irie	Black Grape feat Joe Strummer & Keith Allen	06.1996	6[7]	-	Radioactive RAXTD 25	[written by C. McCarthy, D. Saber, J. Strummer, K. Allen, P. Leveridge, R. Norris, S. Ryder][produced by Danny Saber]
Coma girl	Joe Strummer & The Mescaleros	10.2003	33[2]	-	Hellcat 11352	[written by J.Strummer, M. Slattery, S. Shields]
Redemption song/Arms aloft	Joe Strummer & The Mescaleros	12.2003	46[2]	-	Hellcat 11472	[written by Bob Marley][produced by Rick Rubin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Earthquake weather	Joe Strummer	10.1989	58[1]	-	Epic 465347 1	[produced by Joe Strummer]
Rock art and The X-Ray Style	Joe Strummer and the Mescaleros	10.1999	71[1]	-	Mercury 5466542	[produced by Antony Genn, Richard Norris]
Global a go go	Joe Strummer and the Mescaleros	07.2001	68[1]	-	Hellcat 04402	[produced by Scott Shields, Martin Slattery, Joe Strummer, Richard Flack]
Streetcore	Joe Strummer & The Mescaleros	11.2003	50[2]	-	Hellcat 04542	[produced by Scott Shields, Martin Slattery, Rick Rubin, Danny Saber]
Joe Strummer 001	Joe Strummer	10.2018	30[1]	-	Ignition 5052946153024	[produced by Robert Gordon McHarg III]
Assembly	Joe Strummer	4.2021	23[1]	-	BMG 4050538611687	-