Drew-Vels

 Drew-Vels to siostry Erma Drew, Patti Drew i Lorraine „Micki” Drew i Carlton Black. Od czasu do czasu zastępowała ją młodsza siostra, Cynthia Drew. Siostry pochodziły z Evanston w stanie Illinois, które znajduje się 15 mil na północ od Chicago i powstały, gdy Patti i Micki uczęszczały do Evanston Township High. Starsza siostra Erma była żoną Blacka, który również napisał większość ich materiałów. Producent i menadżer Peter Wright podpisał kontrakt z Drew-Vels z Carone Productions,  produkował ich nagrania i i był ich menadżerem. Carone Productions podpisało umowę z Capitol Records na wydawanie, sprzedaż i dystrybucję nagrań Drew-Vels . Umowa doszła do skutku wraz z ich pierwszym singlem „Tell Him” (listopad 1953), najlepszym singlem; strona B, „Just Since”, przypisuje Patti Drew jako autorkę, jedyną piosenkę, jaką kiedykolwiek nagrała.

Następnie Capitol w marcu 1964 roku wydał dwustronny (aczkolwiek niewielki) hit „It's My Time”/„Everybody Knows”. Po „Creepin” / „I Known” (czerwiec 1964 r.) Capitol nie wydał więcej singli Drew-Vels . Wright podpisał kontrakt z Drew-Vels  ze swoją wytwórnią Quill i wydał ich ostatni singiel w 1965 roku: „Chilly Kisses”/ „True Enough”. W obliczu ciągłego problemu, jakim jest próba zadowolenia i utrzymania razem grupy, Wright przekonał Patti Drew, by występowała solo; drugie wydanie Quill zostało uznane jako solowe nagranie Patti Drew. Patti była prawdziwą piosenkarką i łatwiej było zarządzać jedną osobą niż grupą, nawet jeśli członkowie byli rodzeństwem. Black nie był problemem - śpiewał i nagrywał z Duvals (później The Naturals) od 1963 roku, kiedy był także członkiem Drew-Vels.  

Erma Drew, Micki Drew i Cynthia Drew zostały gospodyniami domowymi  od 9 do 5, podczas gdy Patti rozpoczęła karierę solową w Capitol. Nieźle sobie radziła, robiąc remake „Tell Him” i „Working on a Groovy Thing”, ale zaczęła eksperymentować z narkotykami, mieszkając w Los Angeles. Wright, dotrzymując obietnicy rodzicom Drew, że będą się nią opiekować, zamknął karierę Patti i odesłał ją z powrotem do Evanston; nigdy więcej nie było słychać jej zmysłowego altu.  

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell Him/Just Because	Drew-Vels	02.1964	-	90[2]	Capitol 5055	[written by Carlton Black]-

Fabulous Flippers

 Fabulous Flippers powstał  w Hays w Kansas w 1964r. Zespół był wtedy pięcioosobowy. Terry Wierman był liderem, który utworzył grupę by grać na potańcówkach w weekendy. W przeciwieństwie do większości grup, ten zespół na początku liceum odniósł bardzo duży sukces lokalnie i był w stanie pozostać razem przez cztery lata liceum.


Początek zespołu składającego się z ośmiu muzyków, który przyciągnął uwagę wszystkich na środkowym zachodzie, miał miejsce w czerwcu 1964 roku. Przesłuchania odbywały się na terenie czterech stanów. Siedmiu mężczyzn zostało wybranych i powiedziano im, że mają dwa dni na przygotowanie show i wyruszenie w drogę.   Każdy wybrany muzyk grał w różnych zespołach przez co najmniej pięć lat. Wszyscy chłopcy mieli 19 i 20 lat. Terry Wierman był nadal liderem i jedynym oryginalnym Flipperem.
Lato 1964 roku okazało się jednym latem, którego mieszkańcy Kansas, Nebraski, Oklahomy, Północnej i Południowej Dakoty, Minnesoty i Iowa nigdy nie zapomną. Do reklamy wykorzystano radiostację KOMA w Oklahoma City. Codziennie pojawiały się regularne spoty, a ludzie w całych środkowych Stanach Zjednoczonych słyszeli nazwę Flippers. Plakaty, ulotki i gazety były używane tego lata, gdy Flippers rozpoczęli swoją podróż, stając się legendą, która miała budować większe zainteresowanie za każdym razem, gdy grali. Nierzadko zdarzało się, że Flipperowie byli mobbowani, kiedy przybyli do miasta. Wiele razy trzeba było wzywać dodatkowych funkcjonariuszy policji, aby powstrzymać podekscytowane tłumy, które próbowały dostać się do zespołu na scenie. Zespół był w trasie przez pięć lub sześć tygodni. Wiele gazet przeprowadzało wywiady z chłopcami i publikowało całostronicowe artykuły na temat zespołu. W prawie każdym mieście w lokalnych gazetach pojawiły się zdjęcia zespołu.
Powód dużego sukcesu zespołu był taki. Zespół składał się wówczas z siedmiu wykonawców, używając standardowej pięcioosobowej sekcji [rytmicznej] oraz jednej trąbki i jednego saksofonu. Zespół grał aktualne hity, ale przerobił piosenki,  dodając  sekcję dętą, choreografię, sztuczki świetlne i ufarbowane blond włosy. To niezwykłe połączenie dęciaków z popularnymi piosenkami było nowością dla  młodzieży i bardzo im się podobało,tak że Flippers średnio  grał dla 1000 osób w nocy w miastach, o których większość agencji nigdy nie słyszała.



Prawdopodobnie jednym z głównych sekretów sukcesu zespołu były koncerty, które zagrali.   Zespół spędził wiele godzin na ćwiczeniach i opracowywaniu procedur dla każdej piosenki. Zastosowano kroki taneczne,   urządzając wodewilowe widowisko. I było dobrze zrobione. Chłopcy zakończyli lato grając 108 koncertów w ośmiu stanach, a ludzie wszędzie rozmawiali o zespole.
Porównywanie tego zespołu z innymi grupami jest   niesprawiedliwe. Wszystko, co można powiedzieć, to to, że pracują  z talentem, który jest niewiarygodny.  Zespoły na całym środkowym zachodzie skopiowały Flippers. 
Ponad rok temu Flippers zmienili muzyczne trendy na środkowym zachodzie. Zaczęli grać  rhythm & blues z Blue Eyed Sound. Dodali trąbki do starych piosenek bluesowych, o których nie słyszano na środkowym zachodzie. Piosenki zostały ponownie zaaranżowane i zaprezentowane publiczności, a odzew był przytłaczający. Flippers znowu to zrobili. Za nimi był cały środkowy zachód. The Flippers grali Taste Of Honey z dwoma trąbkami i puzonem na trzy miesiące przed udostępnieniem go publiczności przez Herba Alperta.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Woman Ain't Good For Me/Dry My Eyes	Fabulous Flippers	.1966	-	-	Quill 110	[written by B. Findon, M. Myers][produced by Ben Findon]
Harlem Shuffle/I Don't Want To Cry	Fabulous Flippers	.1966	-	-	Quill 111	[written by Ralph, Nelson]
I Don't Want To Cry/ Harlem Shuffle	Fabulous Flippers	11.1966	-	-	Cameo 439	[written by Dixon, Jackson]
I Need You/ Don't Fight It	Fabulous Flippers	.1967	-	-	Fona 307	[written by Loewen][produced by Winters, Wright]
Shout/Turn On Your Love Light	Fabulous Flippers	02.1967	-	-	Cameo 454	[written by R. Isley, R. Isley, O. Isley.]
Women Ain't Good For Me/West Side Story	Fabulous Flippers	.1968	-	-	Fona 312	[written by Fredericks, Loewen][produced by Winters]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Something Tangible	Fabulous Flippers	.1970	-	-	Veritas VS 2570	-

Quill Records

 Quill Records-chicagowska wytwórnia promująca zespoły spod znaku garażowego rocka ze Stanów Zjednoczonych takich jak The Exceptions,The Exterminators,Delights i inne.
Jej założycielem był menager,producent i szef Peter Wright's Edgewater ,póżniej właściciel innej chicagowskiej wytwórni płyt TwiNight Rec-Peter H.Wright.

 

Quill zaczyna działalność w 1965 roku od wydania singla The Drew-Vels a kończy na nagraniu The Skunks w 1967r. Dystrybucją ich płyt zajmuje się do 12.1965r Royal Disc Distributing Company,a następnie Paul Glass' All State (aka Allstate) Record Distributing Company.
 

Quill Rec była jedną z niezależnych wytwórni w Chicago rozwijających się w połowie lat 60-tych dzięki lokalnej rozgłośni radiowej WLS,która dzięki mocy 50 000 watów stała się słyszalna w dużej części kraju.Była pomysłem Wrighta na promocję nieznanych grup z Wisconsin i Illinois,które mimo braku komercyjnych hitów ,dzięki swej muzyce miały i mają do dziś wielu entuzjastów.

 Podstawową działalnością Petera Wrighta była niezależna promocja płyt, to znaczy dominacja w playlistach radiowych ze środkowego zachodu, w sprzedaży detalicznej i wyborze szaf grających. Ale był również poważnie zaangażowany w wydawanie muzyki (Edgewater Music), niezależną produkcję płyt (wiceprezes Carone Productions Dominica Carone) oraz zarządzanie artystami / rezerwacje.
W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych autorstwo Edgewatera Petera Wrighta pojawiło się w wielu różnych wydawnictwach popowych,  a nawet country związanych z Chicago.

 Peter Wright był menadżerem i producentem The New Colony Six.

         Katalog wytwórni SP's

Exterminators Voo-Doo  Quill 103, 1965
Chances R Winds & Sea Quill 105 US                 
Drew-Vels True Enough Quill 100 US  
Exceptions As Far As I Can See Quill 114 US 
Fabulous Flippers I Don't Want To Cry Quill 111 US 
Fabulous Flippers Women Ain't Good For Me Quill 110 US  
High Schoolers Hot Pastrami Quill 108 US 
Malibus I'm Crying Quill 104 US 
Original Royals I Wanna Do It Quill 112 US 
Patti Drew It's All Over Now Quill 107 US 
Patti Drew Suffer Quill 101 US  
Proper Strangers Joyce Quill 109 US  
Ralph Marterie Masquerade Quill 113 US 
Ricochettes Come In, My Love Quill 102 US 
 The Night Flight Without You Quill 116 US
Ronnie Rice & Gents Warm Baby Quill 106 US  
Skunks Don't Ask Why Quill 120 US 
Skunks It's Only Love Quill 121 US 
Ted Quillin Do You Feel Any Better Quill 101/102 US 
Those Five Guys You Eff Oh Quill 103 US  

Soma Records

Soma Records była amerykańską wytwórnią płytową z siedzibą w Minneapolis w stanie Minnesota i należącą do hurtowego dystrybutora płyt Amosa Heilichera. Nazwa Somy brzmiało „Amos” pisane odwrotnie.   Heilicher, wraz z bratem Dannym, zajmował się szafami grającymi oraz sprzedażą hurtową płyt, i posiadał  sieć detalicznych sklepów muzycznych Musicland.

 

Rozpoczynając w 1954 roku, Soma zaczęła nagrywać głównie   polki , dawną muzykę country & western oraz grupy jazzowe . Jej pierwszym hitem był „Suzie Baby” Bobby'ego Vee z 1959 roku, który był przebojem regionalnym, zanim Liberty Records kupiło mastera i wydało go w całym kraju.

Wśród hitów wydanych przez Soma znalazły się „ Mule Skinner Blues ” The Fendermen (zakupione od wytwórni Cuca z Wisconsin), „ Liar, Liar ” zespołu The Castaways , „Run, Run, Run” zespołu The Gestures i „ Surfin 'Bird ” The Trashmen .  Ostatnia płyta była dystrybuowana przez Soma, ale nagrana przez wytwórnię Garrett Records - George Garrett był inżynierem który prowadził konsolę do nagrywania / miksowania przy wielu nagraniach Somy w ich Kay Bank Studios. Soma / Kay Bank nagrała wiele lokalnych i regionalnych grup rockowych w latach 60-tych, w tym The Accents, Gregory Dee and The Avanties, The Underbeats i The Del Counts, a także dystrybuował inne mniejsze wytwórnie (takie jak Garrett, Bangar, Golden Ring i Studio City). 

Pierwszy album piosenkarza country Dave'a Dudleya , zawierający jego największy przebój „ Six Days on the Road ”, został wydany przez Golden Ring Records w 1963 roku i dystrybuowany przez Soma do momentu wykupienia praw przez Mercury Records .

Heilicher miał część udziałów w lokalnym Kay Bank Studios , gdzie wykonano większość nagrań Somy.

Soma kontynuowała wydawanie nagrań do 1967 roku, kiedy to współwłaściciel firmy zajmującej się dystrybucją płyt został połączony z Pickwick Records .   Bracia Heilicher opuścili biznes nagrań muzycznych w 1977 roku.

Amos Heilicher zmarł na zapalenie płuc w sierpniu 2011 r. w wieku 90 lat.  

            Single na listach przebojów

Liar, Liar  Castaways	08.1965	 	12.US
Goodbye Babe  	Castaways	11.1965	 	101.US
Run, Run, Run  The Gestures	11.1964	 	44.US
Mule Skinner Blues Fendermen 	05.1960 5.US

Boz Scaggs

 Właśc. William Royce Scaggs, ur. 8.06.1944 r. w Ohio, USA. Wychowywał się w Dallas w Teksasie, gdzie dołączył do grupy The Marksmen innego młodego gitarzysty, Steve’a Millera. Podczas studiów na Uniwersytecie Wisconsin obaj muzycy grali wspólnie w zespole The Ardells, a ich współpraca dobiegła końca z chwilą powrotu Scaggsa do Teksasu. Wraz z założoną tam rhythm’n’ bluesową grupą The Wigs Scaggs przybył w 1964 r. do Londynu, licząc na szerszy publiczny rezonans. Rachuby zawiodły, formacja rozpadła się, a jej lider próbował szczęścia na kontynencie, jako wędrowny muzyk folkowy.

 Popularność zdobył w Szwecji, gdzie nagrał debiutancki album Boz. Włóczęgowski etap dobiegł końca w 1967 r., gdy Miller zaproponował szkolnemu koledze powrót do USA i występy z własną formacją The Steve Miller Band. Po nagraniu dwóch awangardowych jak na owe czasy albumów, Scaggs zdecydował się w 1968 r. na kontynuację kariery solowej. Longplay Boz Scaggs, nagrany w słynnym studio Fame w Muscle Shoals okazał się znakomitą płytą, w czym spory udział miały gitarowe partie Duane’a Allmana (m.in. improwizacja na motywach „Loan Me A Dime” Fentona Robinsona).

 Przez następne pięć lat Scaggsowi udało się wypracować specyficzny styl, oscylujący między soulem i rockiem, wyraźny szczególnie na albumach My Time i Slow Dancer. Muzyczne zalety podkreślała produkcja Glyna Johnsa i Johnny’ego Bristola. Jednak prawdziwym rynkowym sprawdzianem okazał się dla artysty nagrany w 1976 r. longplay Silk Degrees. Wraz z grupą muzyków sesyjnych, późniejszymi założycielami zespołu Toto, Boz zaprezentował na nim pełnię kompozytorskich umiejętności. Temat „Lowdown” trafił na 3. miejsce listy amerykańskiej, „What Can I Say?” i „Lido Shuffle” - do brytyjskiej Top 30, zaś „We’re All Alone” stał się niebawem standardem.

 Jak na ironię, klasa albumu miała zaciążyć nad późniejszymi dokonaniami Scaggsa. Pomimo sporadycznych sukcesów rejestrowanych w latach 80-tych singli, muzyk pozostawał w cieniu, zaś na nagranie nowej długogrającej płyty Other Roads, zdobył się dopiero w 1988 r.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We Were Always Sweethearts/Painted Bells	Boz Scaggs	04.1971	-	61[6]	Columbia 45353	[written by B. Scaggs][produced by Glyn Johns]
Near You/Downright Women	Boz Scaggs	07.1971	-	96[2]	Columbia 45408	[written by B. Scaggs][produced by Glyn Johns]
Dinah Flo/He's A Fool For You	Boz Scaggs	09.1972	-	86[4]	Columbia 45670	[written by B. Scaggs][produced by Boz Scaggs]
You Make It So Hard (To Say No)/There Is Someone Else	Boz Scaggs	04.1975	-	107[9]	Columbia 10124	[written by B. Scaggs][produced by Johnny Bristol]
It's Over/Harbor Lights	Boz Scaggs	04.1976	-	38[10]	Columbia 10319	[written by B. Scaggs][produced by Joe Wissert]
Lowdown/Harbor Lights	Boz Scaggs	07.1976	-	3[22]	Columbia 10367	[gold-US][written by B. Scaggs, D. Paich][produced by Joe Wissert][5[19].R&B Chart]
What Can I Say/We're All Alone	Boz Scaggs	11.1976	-	42[14]	Columbia 10440	[written by B. Scaggs, D. Paich][produced by Joe Wissert][68[9].R&B Chart]
Lido Shuffle/We're All Alone	Boz Scaggs	03.1977	-	11[17]	Columbia 10491	[written by B. Scaggs, D. Paich][produced by Joe Wissert]
Hard Times/We're Waiting	Boz Scaggs	10.1977	-	58[6]	Columbia 10606	[written by B. Scaggs][produced by Joe Wissert]
Hollywood/A Clue	Boz Scaggs	02.1978	-	49[10]	Columbia 10679	[written by B. Scaggs, M. Omartian][produced by Joe Wissert]
Breakdown Dead Ahead/Isn't It Time	Boz Scaggs	03.1980	-	15[14]	Columbia 11241	[written by B. Scaggs, D. Foster][produced by Bill Schnee]
Jojo/Do Like You Do In New York	Boz Scaggs	06.1980	-	17[17]	Columbia 11281	[written by B. Scaggs, D. Foster, D. Lasley][produced by Bill Schnee][17[14].R&B Chart]
Look What You've Done To Me/Simone	Boz Scaggs	08.1980	-	14[17]	Columbia 11349	[written by B. Scaggs, D. Foster][produced by Bill Schnee, David Foster]
Miss Sun/Dinah Flo	Boz Scaggs	11.1980	-	14[17]	Columbia 11406	[written by D. Paich, B. Scaggs][produced by Bill Schnee]
Heart Of Mine/Soul To Soul	Boz Scaggs	04.1988	-	35[14]	Columbia 07780	[written by B. Caldwell, J. Scheff, D. Matkosky][produced by Stewart Levine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Moments	Boz Scaggs	04.1971	-	124[9]	Columbia 30 454	[produced by Glyn Johns]
Boz Scaggs & Band	Boz Scaggs	12.1971	-	198[2]	Columbia 30 796	[produced by Boz Scaggs, Glyn Johns]
My Time	Boz Scaggs	09.1972	-	138[9]	Columbia 31 384	[produced by Boz Scaggs, Roy Halee]
Slow Dancer	Boz Scaggs	03.1974	-	81[20]	Columbia 32 760	[gold-US][produced by Johnny Bristol]
Boz Scaggs	Boz Scaggs	07.1974	-	171[5]	Atlantic 8239	[produced by Jann Wenner]
Silk Degrees	Boz Scaggs	03.1976	-	2[115]	Columbia 33 920	[5x-platinum-US][produced by Joe Wissert]
Down Two Then Left	Boz Scaggs	12.1977	-	11[23]	Columbia 34 729	[platinum-US][produced by Joseph Wissert]
Middle Man	Boz Scaggs	04.1980	-	8[33]	Columbia 36 106	[platinum-US][produced by Bill Schnee]
Hits!	Boz Scaggs	11.1980	-	24[26]	Columbia 40 436	[platinum-US][produced by Johnny Bristol, Joe Wissert, Bill Schnee, Glyn Johns, David Foster]
Other Roads/td>	Boz Scaggs	06.1988	-	47[18]	Columbia 40 463	[produced by Bill Schnee, Stewart Levine, David Williams, Boz Scaggs]
Some Change	Boz Scaggs	04.1994	-	91[14]	Virgin 39 489	[produced by Boz Scaggs,Ricky Fataar]
Come On Home	Boz Scaggs	04.1997	-	94[10]	Virgin 42 984	[produced by Boz Scaggs]
Dig	Boz Scaggs	09.2001	-	146[2]	Virgin 10 635	[produced by Danny Kortchmar, David Paich]
But Beautiful	Boz Scaggs	05.2003	-	167[1]	Gray Cat 4000	[produced by Boz Scaggs]
Speak Low	Boz Scaggs	11.2008	-	128[1]	Decca 12025	[produced by Boz Scaggs, GIl Goldstein]
Memphis	Boz Scaggs	03.2013	-	17[8]	429 Records 17933	[produced by Steve Jordan]
A Fool to Care	Boz Scaggs	04.2015	-	52[2]	429 Records 16033	[produced by Steve Jordan]
Out of the Blues	Boz Scaggs	08.2018	-	82[1]	Concord 00698	[produced by Boz Scaggs]