Leo Sayer

Ur. 21.05.1948 r. w Shoreham-on-Sea, Anglia. Jeszcze podczas nauki w liceum plastycznym w Sussex zadebiutował jako wokalista we własnym zespole The Terraplane Blues Band.
Po przyjeździe do Londynu podjął pracę ilustratora, dorabiając do pensji jako uliczny grajek i akompaniator w folkowych klubach. W 1971 r. założył wraz z perkusistą Dave'em Courtneyem grupę Patches, dla której pisał teksty. Nadzieją zespołu był eks-chlebodawca Courtneya Adam Faith, piosenkarz, a z czasem obrotny menedżer, który jednak zdegustowany poziomem formacji, postanowił promować jedynie obiecującego Sayera.

Po wstępnych przesłuchaniach we własnym studio, kompozycjami duetu Courtney-Sayer zainteresował się Roger Daltrey. Wokalista The Who wykorzystał kilka z nich we własnych nagraniach, a temat "Giving It All Away" miał stać się jego singlowym przebojem.

Solowy debiut Sayera, "Why Is Everybody Going Home" przeszedł bez echa. za to ekspresyjny utwór "Show Must Go On" trafił w 1973 r. na szczyt listy brytyjskiej, analogiczny sukces w USA uniemożliwiła jedynie równoległa wersja grupy Three Dog Night. Telewizyjna promocja w programie BBC "Top Of The Pops" wzbudziła mieszane opinie. Sayer, w kostiumie i charakteryzacji pierrota, sugerował na pozór estradową błazenadę, jednak najbliższe lata wykazały, że w pozornym błazeństwie kryje się muzyczna metoda.

Single "One Man Band" (również zdublowany przez Three Dog Night) i "Long Tall Glasses" ugruntowały popularność piosenkarza na rynku amerykańskim. W 1975 r. Sayer, po nagraniu albumu Another Year, rozstał się definitywnie z Courtneyem. Współautorem ciekawego przeboju "Moonlightning" był Frank Farrell, muzyk z grupy akompaniującej Sayerowi, a poprzednio członek formacji Supertramp. Wersja "Let It Be" Beatlesów (z końca 1975 r.) była nieporozumieniem, za to rok 1976 przyniósł wokaliście amerykański bestseller "You Make Me Feel Like Dancing", dorównujący popularnością dyskotekowym przebojom z "Gorączki sobotniej nocy".

Z nagranego w 1977 r. pod kierunkiem popularnego producenta Richarda Perry'ego albumu Endless Flight pochodził m.in. mało oryginalny balladowy temat "When I Need You". Pomimo występów w dwóch zrealizowanych przez BBC serialach, Sayer zaczynał niebezpiecznie grawitować w kierunku popowej łatwizny. Tytułowy utwór z longplaya Thunder In My Heart zdobył umiarkowane powodzenie tylko w Wielkiej Brytanii. Potwierdzeniem muzycznej stagnacji były kolejne single, zawierające głównie przeróbki starych przebojów ("I Can't Stop Lovin' You" Raya Charlesa, "Raining In My Heart" Buddy'ego Holly'ego, "More Than I Can Say" Bobby'ego Vee).

Sayer próbował wprawdzie wypełniać twórczą lukę licznymi kompilacjami, jednak nagrany w 1983 r. temat "Till You Come Back To Me" okazał się łabędzim śpiewem. Koniec lat 80. przyniósł rozstanie z wytwórnią Chrysalis, brak kontraktów nagraniowych i finansowane z własnej kieszeni trasy koncertowe po Wielkiej Brytanii. Słabą pociechą było dość podejrzane wyprocesowanie od Adama Faitha 650 tysięcy funtów z tytułu utraconych honorariów. W 1990 r. Sayer podpisał kontrakt z EMI i podjął powtórnie współpracę z producentem nagraniowym Alanem Tarneyem. Trudno spekulować o przyszłych efektach, jednak powikłana kariera piosenkarza dwukrotnie spisywanego na straty nakazuje ostrożność w ferowaniu pesymistycznych prognoz.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
One man band/Drop back	Leo Sayer	07.1974	-	103[1]	-/Warner 7824	[written by Leo Sayer, David Courtney][produced by Adam Faith, David Courtney]
The show must go on	Leo Sayer	12.1974	2[13]	-	Chrysalis CHS 2023/-	[gold-UK][written by Leo Sayer, David Courtney][produced by Adam Faith, David Courtney][utwór Three Dog Night]
One man band/Telepath	Leo Sayer	05.1974	6[9]	96[1]	Chrysalis CHS 2045/Warner 8097	[written by Leo Sayer, David Courtney][produced by Adam Faith, David Courtney]
Long tall glasses [I can dance]/In my life	Leo Sayer	09.1974	4[9]	9[15][02.75]	Chrysalis CHS 2052/Warner 8043	[written by Leo Sayer, David Courtney][produced by Adam Faith, David Courtney]
Moonlighting	Leo Sayer	09.1975	2[8]	-	Chrysalis CHS 2076/-	[silver-UK][written by Leo Sayer, Frank Farrell][produced by Adam Faith, Russ Ballard]
You make me feel like dancing/Magdalena	Leo Sayer	10.1976	2[12]	1[1][21]	Chrysalis CHS 2119/Warner 8283	[gold-US][silver-UK][Grammy 1977][written by Leo Sayer, Frank Farrell][produced by Adam Faith, Russ Ballard][43[9].R&B Chart]
When i need you/I think we fell in love too fast	Leo Sayer	01.1977	1[3][13]	1[1][20]	Chrysalis CHS 2127/Warner Bros WB 8332	[gold-US][gold-UK][written by Carole Bayer Sager & Albert Hammond][produced by Richard Perry][oryginalnie nagrana przez Alberta Hammonda ][94[3].R&B Chart]]
How much love/I hear the laughter	Leo Sayer	04.1977	10[8]	17[15]	Chrysalis CHS 2140/Warner 8319	[written by Barry Mann,Leo Sayer][produced by Richard Perry]
Thunder in my heart/Get the girl	Leo Sayer	09.1977	22[8]	38[9]	Chrysalis CHS 2163/Warner 8465	[written by Leo Sayer, Tom Snow][produced by Richard Perry][30[9].Hot Disco/Dance;Warner 699 12"]
Easy to love/Haunting me	Leo Sayer	12.1977	-	36[10]	-/Warner Bros WB 8502	[written by Leo Sayer & Albert Hammond][produced by Richard Perry]
I can' t stop loving you [Though i try]/No looking back	Leo Sayer	08.1978	6[11]	-	Chrysalis CHS 2240/-	[silver-UK][written by Billy Nicholls][produced by Richard Perry][nagrany oryginalnie przez Billy Nichollsa w 1977r]
Rainin' in my heart/No looking back	Leo Sayer	09.1978	21[10]	47[7]	Chrysalis CHS 2277/Warner 8682	[written by Felice Bryant, Boudleaux Bryant][produced by Richard Perry][utwór Buddy Holly' ego]
More than i can say/Millionaire	Leo Sayer	07.1980	2[11]	2[23]	Chrysalis CHS 2442/Warner Bros WBS 49 565	[gold-US][silver-UK][written by Sonny Curtis, Jerry Allison][produced by Alan Tarney][1[3].Adult Contemporary Chart][utwór The Crickets]
Living in a Fantasy/Only foolin'	Leo Sayer	01.1981	-	23[12]	Chrysalis CHS 2513/Warner 49 657	[written by Alan Tarney,Leo Sayer][produced by Alan Tarney]
Have you ever been in love/I don't need dreaming anymore	Leo Sayer	03.1982	10[9]	-	Chrysalis CHS 2596/-	[written by A. Hill, T. Sinfield, J. Danter][produced by Arif Mardin][oryginalnie nagrana przez Paris]
Heart [Stop beating in time]/End of the game	Leo Sayer	06.1982	22[10]	-	Chrysalis CHS 2616	[written by B. Gibb, R. Gibb, M. Gibb][produced by Arif Mardin]
Orchard road/Gone solo	Leo Sayer	03.1983	16[9]	-	Chrysalis CHS 2677/-	[written by L. Sayer, A. Tarney][produced by Alan Tarney]
Until You Come Back To Me/Train	Leo Sayer	10.1983	90[1]	-	Chrysalis LEO 1/-	[written by S. Wonder, C. Paul, M. Broadnax][produced by Christopher Neil]
Sea Of Heartbreak/Dreaming/Easy to love	Leo Sayer	01.1984	84[5]	-	Chrysalis LEO 2/-	[written by H. David, P. Hampton][produced by Christopher Neil]
Unchained Melody/ Heart For Sale	Leo Sayer	02.1986	54[5]	-	Chrysalis LEO 3/-	[written by Alex North, Hy Zaret][produced by Alan Tarney]
When I Need You (Re-Issue)/Till You Come Back To Me	Leo Sayer	02.1993	65[2]	-	Chrysalis CHS 3926/-	[written by Albert Hammond, Carol Sager][produced by Richard Perry]
You make me feel like dancing	The Groove Generation feat Leo Sayer	08.1998	32[12]	-	Brothers Org. CDBRUV 8
Thunder In My Heart Again	Meck Featuring Leo Sayer	02.2006	1[9]	-	Apollo/Free2Air APOLLO 101CDX/-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Silverbird	Leo Sayer	01.1974	2[22]	209	Chrysalis CHR 1050	[silver-UK][produced by David Courtney, Adam Faith]
Just a boy	Leo Sayer	10.1974	4[14]	16[22]	Chrysalis CHR 1068	[silver-UK][produced by David Courtney, Adam Faith]
Another year	Leo Sayer	09.1975	8[9]	125[7]	Chrysalis CHR 1087	[silver-UK][produced by Russ Ballard, Adam Faith]
Endless flight	Leo Sayer	11.1976	4[66]	10[51]	Chrysalis CHR 1125	[platinium-US][platinum-UK][produced by Richard Perry]
Thunder in my heart	Leo Sayer	10.1977	8[16]	37[15]	Chrysalis CDL 1154	[gold-UK][produced by Richard Perry]
Leo Sayer	Leo Sayer	09.1978	15[25]	101[14]	Chrysalis CDL 1198	[gold-UK][produced by Richard Perry]
The very best of Leo Sayer	Leo Sayer	03.1979	1[1][37]		Chrysalis CDL 1222	[gold-UK]
Here	Leo Sayer	10.1979	44[4]	-	Chrysalis CDL 1240	[gold-UK][produced by David Courtney]
Living in a fantasy	Leo Sayer	08.1980	15[9]	36[23]	Chrysalis CDL 1297	[silver-UK][produced by Alan Tarney]
World radio	Leo Sayer	05.1982	30[12]	-	Chrysalis CDL 1345	[produced by Arif Mardin]
Have you ever been in love	Leo Sayer	11.1983	15[18]	-	Chrysalis LEOTV 1	[gold-UK][produced by Arif Mardin, Alan Tarney, Christopher Neil]
All the best	Leo Sayer	03.1993	26[4]	-	Chrysalis 26010
The definitive hits collection	Leo Sayer	02.1999	35[2]	-	Polygram TV 5471152
Endless Journey - The Essential Leo Sayer	Leo Sayer	11.2004	43[13]	-	DMG TV DMGTV 010
At His Very Best	Leo Sayer	03.2006	30[5]	-	UMTV 9837818
The Gold Collection	Leo Sayer	01.2018	27[5]	-	Crimson CRIMCD 608

Sawyer Brown

 Sawyer Brown to amerykański zespół muzyki country . Został założony w 1981 roku w Apopce na Florydzie przez Marka Millera (wokal prowadzący, gitara rytmiczna), Gregga "Hobie" Hubbarda (instrumenty klawiszowe, wokal), Bobby'ego Randalla (gitara prowadząca, wokal), Joe "Curly" Smytha (perkusja), i Jima Scholtena (gitara basowa).

 Członkowie zespołu byli pierwotnie członkami zespołu koncertowego piosenkarza country Dona Kinga  , ale zdecydowali się pozostać razem po tym jak King wycofał się w 1981 roku . Po konkurowaniu w serii zawodów telewizyjnych Star Search i wygranie w serialu głównej nagrody,  podpisali kontrakt z Capitol Records w 1984 roku.   Zespół nagrywał dla Capitol w latach od tego czasu do 1991 roku i dla Curb Records między tym a 2005 rokiem , z wyjątkiem krótkiego okresu w 2003 roku, kiedy to podpisali kontrakt z Lyric Street Records . Duncan Cameron, wcześniej członek zespołu Amazing Rhythm Aces , zastąpił Randalla w 1991 roku, a Shayne Hill zastąpił go w 2004 roku.

Sawyer Brown wydał osiemnaście albumów studyjnych i ponad pięćdziesiąt razy trafił na listy przebojów Hot Country Songs , w tym trzy single: „ Step That Step ” (1985), „ Some Girls Do ” (1992) i „ Thank God for Ty ”(1993). Brzmienie zespołu jest w dużej mierze definiowane przez wpływy muzyki country pop i rock , a covery piosenek autorstwa George'a Jonesa , Michaela Johnsona i Dave'a Dudleya również znajdują się wśród jego hitów. Artyści, z którymi współpracowali, to Randy Scruggs , Joe Bonsall i Mac McAnally .

Członkowie grupy byli pierwotnie częścią road bandu piosenkarza country popowego Dona Kinga .  Kiedy King przestał koncertować w 1981 roku, grupa zdecydowała się pozostać razem. Zespół grał do pięciu setów dziennie, sześć dni w tygodniu (przez pewien czas w Knight's Corral, na Nolensville Rd., w Nashville jako „Bobby, Mark i Sandgap”), dopóki nie wziął udziału w przesłuchaniu do programu telewizyjnego Star Search w 1983 roku. Zdobyli główną nagrodę w wysokości 100 000 dolarów i kontrakt płytowy. 

Zespół pierwotnie wybrał nazwę Savanna. Kiedy pojawił się inny zespół o podobnej nazwie, grupa zdecydowała się zmienić własną nazwę.   Spotkali się w biurze swojego kierownika w Nashville i zaczęli przeglądać lokalne książki telefoniczne w poszukiwaniu inspiracji. Na ślepo wylądowali na nazwie pobliskiej arterii, Sawyer Brown Road, i wyprowadzili nową nazwę zespołu „Sawyer Brown”.
Zespół podpisał kontrakt z Capitol Records i zdobył pierwszą dwudziestkę przeboju swoim pierwszym singlem „Leona” w 1984 roku.   Po tym sukcesie szybko pojawił się ich pierwszy przebój „Step That Step”. Zespół miał swoje wzloty i upadki na listach przebojów w latach 80-tych, trafiając tylko sporadycznie w Top 10 hitów. Jednak do 1990 roku zgromadzili wystarczająco dużo hitów na pakiet Greatest Hits i odnieśli sukces na trasach koncertowych.

Pierwotnie Sawyer Brown był znany przede wszystkim z muzyki country, zdominowanej głównie przez nowatorskie utwory; Jednak w 1991 roku zespół zaczął wyrażać poważniejszą stronę swojej muzyki, dodając do repertuaru ballady.   W tym samym roku zespół zrezygnował z przynależności do Capitol, a Curb Records założyło promocję i dystrybucję wszystkich kolejnych albumów i singli (z wyjątkiem 2003 roku, kiedy Sawyer Brown tymczasowo przeniósł się do Lyric Street Records ). Bobby Randall również opuścił zespół w 1991 roku i został zastąpiony przez Duncana Camerona.  Cameron następnie odszedł w 2004 roku, a Shayne Hill przejął rolę gitarzysty prowadzącego.

W 1991 roku, po wydaniu albumu Buick , gitarzysta Bobby Randall opuścił grupę, aby pozostać blisko swojej rodziny i krótkotrwały gospodarz  TV talent show ,Be A Star . Duncan Cameron, poprzednio z The Amazing Rhythm Aces , został wybrany na jego następcę, gdy Sawyer Brown miał zostać zespołem „it” muzyki country. Następnie zespół zmienił wytwórnie, przenosząc się do Curb Records i wydając albumy The Dirt Road , Café On The Corner i Outskirts Of Town , które od początku do połowy lat 90-tych były hitem za hitem.

Część nowo odkrytego sukcesu zespołu zawdzięczamy piosenkarzowi i autorowi tekstów Macowi McAnally , który napisał kilka piosenek dla grupy. Piosenki napisane przez McAnally'ego, głównie ballady, pomogły na nowo zdefiniować Sawyer  Brown , który do tej pory był obrzucany przez wielu krytyków za bycie ekstrawaganckim popowym aktorem „bubble gum”, który kładł nacisk na styl zamiast treści. „The Walk”, ostatni singiel z albumu Buick  , jest uważany za punkt zwrotny dla grupy.

Po "The Walk" zespół zdobył kilka hitów z Top 5 i Top 10, w tym 2 kolejne Billboard nr 1 z 1992r " Some Girls Do " oraz " Thank God for You " z 1993 roku. W 1995 roku Sawyer Brown miał wystarczająco dużo hitów na drugi pakiet Greatest Hits. Album, zatytułowany Greatest Hits 1990-1995 , zawierał dwa nowe single: „This Time” i „I Don't Believe in Goodbye”, które same stały się Top 5 hitami.

W drugiej połowie lat 90-tych grupa wydawała się stopniowo tracić przychylność radia country, pomimo przeboju crossovera w 1999 roku „Drive Me Wild”. W 2003 roku rozstali się z Curb i podpisali kontrakt z Lyric Street Records . Jeden singiel został wydany w Lyric Street, zanim Sawyer Brown opuścił tę wytwórnię. W 2004 roku grupa powróciła do Curb Records, podobnie jak Duncan Cameron zdecydował się opuścić grupę, aby realizować swoje życiowe marzenie o lataniu dla Southwest Airlines . Gitarzysta Shayne Hill zastąpił Duncana na stanowisku gitarzysty, chociaż zarówno Cameron, jak i Hill są w napisach końcowych na Mission Temple Fireworks Stand . Tytułowy utwór z albumu, w którym występuje Robert Randolph, zadebiutował na 55 miejscu. Drugi singiel z tego albumu, „They Don't Understand”, był niewielkim hitem Top 40 na listach przebojów country i Top 20 na listach przebojów chrześcijańskich singli.

Sawyer Brown wydał dwadzieścia albumów studyjnych, z których trzy uzyskały status złotej płyty w Stanach Zjednoczonych przy sprzedaży w nakładzie 500 000 kopii. Ponad pięćdziesiąt ich singli znalazło się na listach przebojów US Billboard Hot Country Songs , w tym trzy single numer jeden. Sawyer Brown otrzymał także nagrodę Horizon Award od Country Music Association w 1985 roku, nagrodę Vocal Group of the Year w 1997 roku od Academy of Country Music oraz pięć nagród Vocal Band of The Year od TNN Music City News Country Awards.

Sawyer Brown napisał „The Nebraska Song” na cześć Brook Berringera , rozgrywającego z Nebraski Cornhuskers , który zginął w katastrofie lotniczej 18 kwietnia 1996 roku (piosenka została napisana przed jego śmiercią). Piosenka pojawia się na albumie grupy Six Days On The Road .
Na początku XXI wieku Mark Miller założył chrześcijańską wytwórnię muzyczną Beach Street Records . Jednym z pierwszych artystów, które zaczął produkować dla wytwórni, był Casting Crowns .

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Leona/Staying Afloat	Sawyer Brown	11.1984	-	-	Capitol 5403	[written by B. Shore, D. Wills][produced by Randy Scruggs][16[10].Country Chart]
Step That Step/Feel Like Me	Sawyer Brown	03.1985	-	-	Capitol 5446	[written by Mark A. Miller][produced by Randy Scruggs][1[1][14].Country Chart]
Used To Blue/It's Hard To Keep A Good Love Down	Sawyer Brown	06.1985	-	-	Capitol 5477	[written by F. Knobloch, B. LaBounty][produced by Randy Scruggs][3[14].Country Chart]
Betty's Bein' Bad/Lonely Girls	Sawyer Brown	10.1985	-	-	Capitol 5517	[written by Marshall Chapman][produced by Randy Scruggs][5[14].Country Chart]
Heart Don't Fall Now/That's A No No	Sawyer Brown	02.1986	-	-	Capitol 5548	[written by LaBounty, Foster, Swilley][produced by Randy Scruggs][14[9].Country Chart]
Shakin'/Billy Does Your Bulldog Bite	Sawyer Brown	05.1986	-	-	Capitol 5585	[written by M. Miller, R. Scruggs][produced by Randy Scruggs][15[9].Country Chart]
Out Goin' Cattin'/The House Won't Rock	Sawyer Brown With "Cat" Joe Bonsall	10.1986	-	-	Capitol 5629	[written by M. Miller, R. Scruggs][produced by Randy Scruggs][11[10].Country Chart]
Gypsies On Parade/Not Ready To Let You Go	Sawyer Brown	02.1987	-	-	Capitol 5677	[written by Mark Miller][produced by Randy Scruggs][25[6].Country Chart]
Somewhere In The Night/My Baby Drives A Buick	Sawyer Brown	09.1987	-	-	Capitol 44 054	[written by R. VanHoy, D. Cook][produced by Ron Chancey][29[5].Country Chart]
This Missin' You Heart Of Mine/A Mighty Big Broom	Sawyer Brown	12.1987	-	-	Capitol 44 108	[written by W. Mullis, M. Geiger][produced by Ron Chancey][2[15].Country Chart]
Old Photographs/In This Town	Sawyer Brown	05.1988	-	-	Capitol 44 143	[written by Beal, McClelland, Brooks][produced by Ron Chancey][27[5].Country Chart]
My Baby's Gone/Blue Denim Soul	Sawyer Brown	10.1988	-	-	Capitol 44 218	[written by Dennis Lindel][produced by Ron Chancey][11[11].Country Chart]
The Race Is On/Passin' Train	Sawyer Brown	09.1989	-	-	Capitol 44 431	[written by Don Rollins][produced by Randy L. Scruggs, Mark Miller ][5[13].Country Chart]
Did It For Love/The Heartland	Sawyer Brown	04.1990	-	-	Capitol 44 483	[written by Mark Miller][produced by Randy L. Scruggs, Mark Miller ][33[3].Country Chart]
Puttin' the Dark Back into the Night	Sawyer Brown	07.1990	-	-	Capitol	[written by Mark Miller][produced by Randy L. Scruggs, Mark Miller ][33[3].Country Chart]
When Love Comes Callin'	Sawyer Brown	11.1990	-	-	Capitol	[written by M. A. Miller, R. Scruggs][produced by Randy L. Scruggs, Mark Miller ][40[1].Country Chart]
The Walk	Sawyer Brown	08.1991	-	-	Curb	[written by Mark Miller][produced by Randy L. Scruggs, Mark Miller ][2[17].Country Chart]
The Dirt Road	Sawyer Brown	12.1991	-	-	Curb	[written by Mark Miller, Gregg Hubbard][produced by Mac McAnally ][3[18].Country Chart]
Some Girls Do	Sawyer Brown	03.1992	-	-	Curb	[written by Mark Miller][produced by Randy L. Scruggs, Mark Miller ][1[1][18].Country Chart]
Cafe on the Corner	Sawyer Brown	08.1992	-	-	Curb	[written by Mac McAnally][produced by Randy L. Scruggs, Mark Miller ][5[15].Country Chart]
All These Years	Sawyer Brown	12.1992	-	-	Curb	[written by Mac McAnally][produced by Randy L. Scruggs, Mark Miller ][3[16].Country Chart]
Trouble on the Line	Sawyer Brown	04.1993	-	-	Curb	[written by Mark Miller, Bill Shore][produced by Randy L. Scruggs, Mark Miller ][5[14].Country Chart]
Thank God for You	Sawyer Brown	07.1993	-	117[3]	Curb 76 914	[written by Mark Miller,Mac McAnally][produced by Mac McAnally][1[2][18].Country Chart]
The Boys and Me	Sawyer Brown	10.1993	-	-	Curb	[written by Mark Miller, Mac McAnally][produced by Mark Miller, Mac McAnally ][4[17].Country Chart]
Outskirts of Town	Sawyer Brown	04.1994	-	-	Curb	[40[1].Country Chart]
Hard to Say	Sawyer Brown	07.1994	-	-	Curb	[written by Mark Miller][produced by Mark Miller, Mac McAnally][5[13].Country Chart]
This Time/Hard To Say	Sawyer Brown	12.1994	-	-	Curb 76930	[written by Mark Miller, Mac McAnally][produced by Mark Miller, Mac McAnally ][2[17].Country Chart]
I Don't Believe In Goodbye/Outskirts Of Town	Sawyer Brown	04.1995	-	-	Curb 76936	[written by Mark Miller, Scott Emerick, Bryan White][produced by Mark Miller, Mac McAnally][4[13].Country Chart]
(This Thing Called) Wantin' And Havin' It All/I Will Leave The Light On	Sawyer Brown	08.1995	-	-	Curb 76955	[written by Ronnie Samoset, Dave Loggins][produced by Mark A.Miller, Mac McAnally][11[14].Country Chart]
'Round Here/I Will Leave The Light On	Sawyer Brown	12.1995	-	-	Curb 76975	[written by Mark A. Miller, Scott Emerick, Gregg Hubbard][produced by Mark A. Miller, Mac McAnally][19[10].Country Chart]
Treat Her Right/She's Gettin' There	Sawyer Brown	04.1996	-	-	Curb 76987	[written by Lenny Le Blanc, Ava Aldridge][produced by Mark A. Miller, Mac McAnally][3[16].Country Chart]
Six Days On The Road/This Night Won't Last Forever	Sawyer Brown	03.1997	-	A:117[11];B:109[7]	Curb 73016	[A:written by Earl Green, Carl Montgomery][B:written by Bill LaBounty, Roy Freeland][produced by Mark A.Miller, Mac McAnally][A:13[13].Country Chart][B:6[15].Country Chart][A:#32 hit for Dave Dudley in 1963][B:#19 hit for Michael Johnson in 1979]
Drive Me Wild/We're Everything To Me	Sawyer Brown	01.1999	44[14]	-	Curb 73075	[written by Mark A. Miller, Greg Hubbard, Mike Lawler][produced by Mark A. Miller, Mac McAnally][6[18].Country Chart]
800 Pound Jesus	Sawyer Brown	04.2000	-	-	Curb	[40[1].Country Chart]
They Don't Understand	Sawyer Brown	12.2005	-	-	Curb	[written by Dean Chance,Teresa Chance,Steve Miller,Jeff Wood][produced by Mark Miller ][36[5].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sawyer Brown	Sawyer Brown	02.1985	-	140[11]	Capitol /Curb 12 391	[produced by Randy Scruggs]
Buick	Sawyer Brown	08.1991	-	140[11]	Curb 94 260	[produced by Mark Miller,Randy Scruggs]
The Dirt Road	Sawyer Brown	02.1992	-	68[30]	Curb 95 624	[gold-US][produced by Mark Miller,Randy Scruggs]
Cafe on the Corner	Sawyer Brown	09.1992	-	117[20]	Curb 77 574	[produced by Mark Miller,Randy Scruggs]
Outskirts of Town	Sawyer Brown	08.1993	-	81[24]	Curb 77 626	[gold-US][produced by Mark Miller, Mac McAnally]
Greatest Hits 1990-1995	Sawyer Brown	02.1995	-	44[29]	Curb 77 689	[gold-US][produced by Mark Miller, Mac McAnally]
This Thing Called Wantin' and Havin' It All	Sawyer Brown	09.1995	-	77[8]	Curb 77 785	[produced by Mark Miller, Mac McAnally]
Six Days on the Road	Sawyer Brown	05.1997	-	73[24]	Curb 77 883	[produced by Mark Miller, Mac McAnally]
Drive Me Wild	Sawyer Brown	03.1999	-	99[7]	Curb 77 902	[produced by Mark Miller, Mac McAnally]

Ray Sawyer

 Ray Sawyer (ur.1 lutego 1937r - zm.31 grudnia 2018r)   był amerykańskim wokalistą i wokalistą z zespołu rockowego lat 70-tych Dr. Hook & the Medicine Show .Choć głównie wokalista wspierający i okazjonalnie perkusista grający na kongach lub marakasach , śpiewał jako lider w ich hicie „ The Cover of Rolling Stone ” i był rozpoznawalną obecnością w zespole dzięki opasce na oczy i kowbojskiemu kapeluszowi, który nosił. Był także wujem wokalisty Wild Fire , Zacka Sawyera.

 

Sawyer stracił prawe oko w wypadku samochodowym w 1967 roku . O swoim życiu mniej więcej w czasie wypadku powiedział: „Musiałem grać we wszystkich klubach od Houston po Charleston, dopóki nie zdecydowałem, że oszaleję z powodu zbyt dużej ilości fasoli i muzyki, i poddałem się. Widziałem film Johna Wayne  i pojechałem do Portland w stanie Oregon , aby być drwalem, w komplecie z koszulą w kratę, butami do uszczelniania i kijem na szczupaki . wyzdrowiałem, pobiegłem prosto z powrotem do fasoli i muzyki i przysiągłem: „tu zostanę”. 

Sawyer był głównym wokalistą w przełomowym hicie zespołu „ The Cover of Rolling Stone ”, a także przy wielu wcześniejszych piosenkach Medicine Show. Ostatecznie, pod koniec lat 70-tych, gdy zespół odniósł komercyjny sukces, Sawyer wrócił do roli wokalisty wspierającego za Dennisem Locorriere , od czasu do czasu grając na innym instrumencie (na przykład w „ Better Love Next Time ”, jednym z późniejszych hitów zespołu, można zobaczyć z widoczną częścią bongo ). Sawyer opuścił zespół w 1983 roku, rzekomo dlatego, że nie był już zadowolony z kierunku zespołu.

Od 1988 do października 2015 r. Sawyer jeździł po nostalgicznych koncertach jako „Dr. Hook featuring Ray Sawyer”, na podstawie licencji Locorriere, która koncertuje oddzielnie i jest właścicielem znaku towarowego Dr. Hook.  Sawyer przeszedł na emeryturę w 2015 r.i zmarł po krótkiej chorobie 31 grudnia 2018 r. w wieku 81 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(One More Year Of) Daddy's Little Girl/I Need The High	Ray Sawyer	11.1976	-	81[3]	Capitol USA 4344	[written by Hazel Smith][produced by Ron Haffkine]

Radiohead

 RADIOHEAD
- grupa brytyjska. Powstała latem 1991 w Oxfordzie. Skład: Thom E. Yorke (7.10.1968, Wellingborough) - voc, g.; Jon Greenwood (właśc. Jonathan Greenwood; 5.11.1971, Oxford) -g, k, Ed O'Brien (właśc. Edward John O'Brien; 15.04.1968, Oxford) -g, voc, Colin Greenwood (właśc. Colin Charles Greenwood; 26.06.1969, Oxford) - b, Phil Selway (właśc. Philip James Selway; 23.05.1967, Hemmingford Grey) - dr.
Tylko Colin współpracował wcześniej z innymi zespołami - King Of Thailand i Momma Hung Me In A Closet But I'm Still Feeling Funky. Z początku przyjęła nazwę On A Friday, ale zmieniła ją na Radiohead, wziętą z tak zatytułowanej piosenki The Talking Heads.
 

Radiohead to jeden z kilku zespołów alternatywnych, któremu utworami o samotności i cierpieniu udało się na początku lat 90. zainteresować wielomilionową publiczność. Pełnym bólu tekstom wokalisty Thoma Yorke'a, towarzyszyły trzy gitary, które początkowo przypominały brzmienie My Bloody Valentine, Pink Floyd czy R.E.M. i Pixies. Dopiero po pewnym czasie zespołowi udało się wypracować swoje oryginalne i rozpoznawalne brzmienie.
 

Radiohead zadebiutowali w 1993 roku płytą "Pablo Honey" i od razu ruszyli pełną parą. Pochodzący z krążka utwór "Creep" stał się nie tylko międzynarodowym hitem, ale czymś na kształt hymnu alternatywnego rocka. Wówczas dla wielu Radiohead miał być jedynie sensacją sezonu. Jednak drugi album grupy, "The Bends", zebrał doskonałe recenzje w ojczyźnie zespołu, w Wielkiej Brytanii, co natomiast zaowocowało rosnącym gronem fanów. Grupa nie zawiodła także za trzecim razem. "OK Computer" to dzieło ze wszech miar wiekopomne i już dziś wiadomo, że to jeden z najlepszych albumów ostatniej dekady.
 

Cała piątka poznała się w Oxfordzie, a dokładnie w Abingdon School. Najpierw powstał zespół o nazwie On a Friday, którego głównym fundamentem był duet Thom Yorke (wokal i gitara) oraz basista Colin Greenwood. Do zapatrzonych w Joy Divison panów dołączył Ed O'Brien, który zdaniem Yorke'a nadawał się do zespołu, bowiem był "cool i wyglądał jak Morrisey". W ten sposób kapela miała już drugiego wokalisto-gitarzystę. Na perkusji zasiadł Phil Selway, a następnie dołączył młodszy brat Colina, Johnny. Zespołowi jednak nie było dane trwać długo. Po tym jak jego członkowie rozjechali się po różnych uniwersytetach - Thom pojechał do Exeter studiować literaturę i sztukę, Ed wyjechał do Manchesteru i wstąpił na politologię, Colin i Phil studiowali literaturę angielską odpowiednio na uniwersytetach w Cambridge i Liverpoolu - grupa istniała tylko w okresie wakacyjnym. Dopiero latem 1991 roku, kiedy to panowie zakończyli wyższą edukację, zaczęli poważniej myśleć o zespole. Najpierw zmienili nazwę zespołu na Radiohead, która pochodzi z piosenki Talking Heads z płyty "True Stories". Grupa długo nie czekała na kontrakt płytowy. Po swoim pierwszym oficjalnym występie posypały się oferty.
 

W 1992 roku ukazała się w Wielkiej Brytanii EP-ka "Drill", która zainteresowała wiele gwiazd pierwszego formatu. Radiohead rozpoczynało teraz koncerty takich wykonawców jak PJ Harvey, Tears for Fears i James. Następnym ważnym punktem w ich karierze była już wcześniej wspomniana piosenka "Creep". Utwór ten ukazał się w drugiej połowie 1992 roku i od razu stał się hitem rozgłośni radiowych oraz osiągnął status jednego z najlepszych angielskich singli tego okresu. Piosenka odniosła olbrzymi sukces, jednak miała niewiele wspólnego z resztą debiutanckiego krążka zespołu pt. "Pablo Honey". Nic więc dziwnego, że wiele nabywców premierowej płyty rozczarowało się resztą materiału. Ale znalazło się także mnóstwo odbiorców, dla których Radiohead było objawieniem. Narodził się bowiem nowy brytyjski zespół, który więcej zawdzięczał Pink Floyd niż jak to bywało zazwyczaj - Beatlesom i Sex Pistols.
 

W 1994 roku zespół wydał kolejna EP-kę "My Iron Lung", która klimatem zapowiadała ich następny album "The Bends". Produkcją krążka zajął się John Leckie. Jak wcześniejszy singel "Creep" ułatwił sprzedaż biletów na koncerty Radiohead, ale nie pomógł zespołowi w karierze za oceanem, to promujący drugą płytę utwór "Fake Plastic Trees" okazał się strzałem w dziesiątkę nawet w rozgłośniach w Ameryce. Piosenka ukazała się również na ścieżce dźwiękowej do filmu "Clueless" z Alicią Silverstone w roli głównej. Grupie pomału udawało się odbiegać od image'u wykreowanego przez "Creep". Następny singel - "High And Dry" - również okazał się sukcesem.
 

W tym czasie zespół miał już wierne wielkie grono fanów. Ponadto, muzyka Radiohead spodobała się tak bardzo R.E.M., że amerykański zespół poprosił w 1995 roku Thoma Yorke'a i spółkę na wspólną trasę koncertową po Europie i Stanach Zjednoczonych. Grupa doczekała się także innych aktów uznania. Różne zespoły zaczęły nagrywać covery piosenek Radiohead. Tears for Fears zarejestrował swoją koncertową wersję "Creep". Tym samym utworem zainteresowali się także członkowie zespołu The Pretenders. Również Alanis Morissette wstąpiła w szeregi największych fanów Radiohead i na swoich koncertach w 1995 i 1996 roku często wykonywała "Fake Plastic Tree". Artystka zaprosiła także zespół na swoją trasę koncertową w sierpniu 1996 roku.
 

Na początku tego samego roku Radiohead rozpoczęli pracę nad swoim trzecim albumem, którego nagrywanie rozpoczęło się dopiero po trasie z Morissette. "OK Computer" powstał w odizolowanej angielskiej XIV-wiecznej posiadłości, która należała do aktorki Jane Seymour. Wcześniej w domostwie tym pracowali The Cure. Zespół nagrał wówczas krążek "Wild Mood Swings". Roboczy tytuł nowej płyty Radiohead brzmiał "Ones and Zeroes", ale członkowie grupy zrezygnowali z binarnego kodu w 1997 roku, kiedy to krążek ujrzał światło dzienne. Powstał "kamienny Radiohead", jak ujął efekt wielomiesięcznej pracy basista grupy, Colin Greenwood w wywiadzie dla "New Musical Express". Pierwszym singlem promującym krążek był sześcio i półminutowy utwór "Paranoid Android". Wydany w maju 1997 roku zadebiutował na trzecim miejscu angielskiej listy przebojów. "OK Computer", który ukazał się w następnym miesiącu i od razu trafił na sam szczyt najlepszych krążków w Wielkiej Brytanii. Radiohead otrzymali także za "OK Computer" nagrodę Grammy dla Best Alternative Music Performance.
  Na następny krążek fani kapeli musieli czekać trzy lata. W 2000 roku ukazał się album zatytułowany "Kid A". Płyta debiutowała od razu na pierwszym miejscu amerykańskiej listy przebojów. Zespół jednak nie zdecydował się na wydanie singli pochodzących z krążka. Premierze albumu nie towarzyszyła także żadna formalna trasa koncertowa. Nic więc dziwnego, że "Kid A" spotkał się z umiarkowanym zachwytem ze strony krytyki, która zarzucała zespołowi dystansowanie się wobec rozgłośni poprzez nagranie "nieprzyjaznej" dla radia płyty.
 

W czerwcu 2001 roku Radiohead szybko wydali kolejny, już piąty krążek, zatytułowany "Amnesiac". Na płycie znalazł się materiał, który został nagrany w czasie sesji do "Kid A". Zespół jednak podkreślał, że oba wydawnictwa dzieli pomysł i główne założenia artystyczne, nie można więc potraktować "Amnesiac" jako odrzutów po wcześniejszym krążku. Płyta zadebiutowała na pierwszym miejscy brytyjskiej listy przebojów i na drugiej lokacie w Stanach Zjednoczonych. Z krążka pochodzą single "Pyramid Song" i "Knives Out". Trzecim utworem, który miał promować nowe wydawnictwo zespołu miał być "I Might Be Wrong", ale pomysł rozszerzył się na koncertowy "mini-album", który został wydany w listopadzie 2001 roku. I tak w przeciągu trzynastu miesięcy grupie udało się wydać trzy krążki.
 

Na początku 2002 roku kwintet spędził prawie sześć miesięcy w swoim studio w Oxfordzie, doprowadzając materiał na nową, szóstą już płytę, do "słuchalnej" postaci. "Jesteśmy zespołem starej daty w tym sensie, że intensywnie pracujemy nad naszymi aranżacjami" - tłumaczy Johnny Greenwood. "Nagrywaliśmy wszystkie próby i w końcu udało się na zarejestrować kompilację najlepszych piosenek. Wtedy mogliśmy wejść do studia oraz zaprezentować nowy materiał Nigelowi Godrich i szybko skończyć płytę" - dodaje artysta.

Piosenki na szósty album grupy, jak sam wspomina Yorke, powstawały w pośpiechu. "Pisałem stronę za stroną" - wyjaśnia wokalista Radiohead. "Początkowo moje teksty wydawały mi się niespójne. Większość z nich pochodzi z radia, bowiem będąc ojcem, zostałem nagle skonfrontowany z cogodzinnymi raportami wiadomości. To podczas wojny w Afganistanie zacząłem słyszeć ostrzegawcze dzwonki w głowie. Siadłem wtedy i spisałem listę polityków, w których chciałem uderzyć" - żartuje Yorke.

Płytę zespół rozpoczął nagrywać w Los Angeles we wrześniu 2002 roku. Była to odmiana po doświadczeniach z "Kid A", która została zarejestrowana na jakimś pustkowiu w Anglii. Do L.A. zespół zaciągnął producent wydawnictwa, Nigel Godrich. "Nagrał tam wcześniej trzy płyty, dwa krążki z Beckiem i płytę Travis" - wspomina Ed O'Brien. "Zawsze się wahaliśmy co do tworzenia w Los Anegels, ponieważ - spójrzmy prawdzie w oczy - Radiohead miksujące w Hotelu Kalifornia nie brzmi za bardzo wiarygodnie" - dodaje gitarzysta. "Ale szybko zdaliśmy sobie sprawę, że możemy tam funkcjonować bez poddawania się wpływowi okolicy. Nagrywanie płyty w Los Angeles to najlepsza sesja w moim życiu. Udawało się nam skończyć jedną piosenkę w ciągu jednego dnia. Nie celebrowaliśmy każdego z utworów. Ufaliśmy sobie, ufaliśmy Nigelowi, studio i piosenkom" - kończy O'Brien.
 

"Dla mnie muzyk brzmi bardzo pozytywnie" - konkluduje Yorke. "Odpuściliśmy sobie klimaty "Kid A" i "Amnesiac" i staliśmy się naprawdę pewni rzeczy, których się nauczyliśmy. Po prostu chcieliśmy się cieszyć naszą muzyką i wspólnym jej wykonywaniem. Oczywiście płyta "Hail To The Thief" jest mroczna, ale jest też na niej wiele optymizmu" - dodaje wokalista Radiohead. 

 Przez lipiec i sierpień 2002 roku, Radiohead koncertowało po Portugalii i Hiszpanii, grając kilka nowych piosenek. Ukończyli swój szósty album po dwóch tygodniach w studio w Los Angeles razem z Nigelem Godrichem, dodając jeszcze później kilka utworów w Oxfordzie. Członkowie zespołu opisywali czas trwania nagrań jako relaksujący, inny niż podczas nagrywania Kid A i Amnesiac. Nowy album, Hail to the Thief, został wydany w czerwcu 2003 roku. Mieszając różne style z całej twórczości Radiohead, album Hail to the Thief łączył bazujący na gitarze rock z charakterystycznymi, elektrycznymi brzmieniami i słowami. Choć album zdobył uznanie krytyki, wielu krytyków czuło, że zespół przestał wyznaczać nowe trendy i szukać nowych brzmień (co zostało rozpoczęte przez OK Computer). Hail to the Thief odniósł też komercyjny sukces, debiutując na trzecim miejscu listy Billboard i zdobywając Platynową Płytę w Wielkiej Brytanii a Złotą Płytę w Stanach Zjednoczonych. 

Single wydane podczas promocji płyty, „There There”, „Go to Sleep” i „2 + 2 = 5”, były często puszczane przez modern rockowe stacje radiowe. W 2003 roku album Hail to the Thief został nominowany do nagrody Grammy w kategorii Best Alternative Album, a producenci Nigel Godrich i Darrell Thorp otrzymali nagrodę w kategorii Best Engineered Album.

Yorke zaprzeczył, że tytuł Hail to the Thief jest komentarzem do kontrowersyjnych wyborów prezydenckich w USA w 2000 roku, wyjaśniając, że pierwszy raz usłyszał dopiero w Radio 4 dyskusję Johna Quincy Adamsa, „kto ukradł elekcję i kto jest znany jako 'The Thief (złodziej)' poprzez swoją prezydenturę”. Yorke wyjaśnił, że choć album był zainspirowany przez wydarzenia na świecie końca roku 2001 i początku 2002, to „denerwuje mnie gdy ludzie mówią, że jest to protest, ponieważ naprawdę jestem dumny z tego, że Radiohead nigdy nie napisało politycznego utworu”. Po wydaniu Hail to the Thief zespół zaczął międzynarodową trasę koncertową, która zaczęła się w maju 2003 roku a zakończyła w maju 2004 roku występem na Coachella Festival. W czasie trwania trasy, zespół wydał EP COM LAG (2plus2isfive), zawierającą większość strony B z Hail to the Thief. Po trasie koncertowej zespół spotykał się w swoim studio w Oxfordzie, jednak wkrótce zawiesił swoją działalność wolny od obowiązków po wygaśnięciu kontraktu z Parlophone. Resztę roku 2004 członkowie zespołu spędzili na pracy nad solowymi projektami i odpoczynku. 

Członkowie Radiohead zaczęli pracę nad swoim siódmym albumem studyjnym w lutym 2005 roku. W październiku 2005 zespół nagrał bazującą na pianinie piosenkę „I Want None Of This” na charytatywny album Pomoc: A Day in the Life organizacji War Child, z którego dochód został przeznaczony na dzieci będące ofiarami wojny. Album był sprzedawany za pomocą dystrybucji cyfrowej, a „I Want None Of This” był najczęściej pobieranym utworem. Wraz z wydaniem COM LAG (2plus2isfive) wygasł kontrakt Radiohead z EMI i zespół nie był związany z żadną wytwórnią płytową. Członkowie zespołu zaczęli więc nagrywać nowy album na własną rękę, a następnie z producentem Mark Sentem, ale pod koniec roku 2006 ponowili współpracę z Nigelem Godrichem. Album został ukończony w lipcu 2007, a w następnym miesiącu został poddany masteringowi w New York City studio.
 

Siódmy album studyjny Radiohead, In Rainbows, został wydany 10 października 2007 roku za pomocą dystrybucji elektronicznej, gdzie każdy użytkownik samodzielnie dla siebie ustalał cenę albumu. Pierwszego dnia po ukazaniu się płyty odnotowano liczbę 1.2 miliona sprzedanych kopii. Dochody Radiohead z tego albumu prześcignęły dochody ze sprzedaży elektronicznej wszystkich pozostałych albumów razem wziętych. „Discbox” zawierający bonus CD z sesji nagraniowej, winylową edycję albumu i książkę w twardej oprawie z artworkami został wydany na początku grudnia 2007 roku. Wersja CD In Rainbows została wydana 31 grudnia 2007 roku, gdy już zespół miał podpisaną umowę z nową wytwórnią XL Recordings. Album od razu pojawił się na pierwszych miejscach list w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W USA płyta zanotowała największy sukces od czasu pojawienia się Kid A w 2000 roku a w Wielkiej Brytanii był to piąty album Radiohead który pojawił się na pierwszym miejscu w notowaniach. „Jigsaw Falling into Place”, pierwszy singiel z albumu, wydany został w UK w styczniu 2008 roku. Drugi singiel, „Nude”, zadebiutował na 37 miejscu na liście Billboard Hot 100 i był to pierwszy singiel Radiohead który pojawił się na tej liście od „High And Dry” w 1995 roku, i pierwszy który pojawił się w pierwszej czterdziestce od „Creep” z 1992 roku

Album In Rainbows (nominowany do Mercury Music Prize w 2008 roku) otrzymał niezwykle pozytywne recenzje, jedne z najlepszych w karierze Radiohead. Krytycy docenili album za bardziej przystępne brzmienia i osobliwe teksty niż w poprzednich wydawnictwach zespołu, jednak pojawiły się też rzadkie słowa krytyki, szczególnie pod adresem stosunkowo niewielkiej nowatorskości albumu. W 2008 Radiohead odbył trasę koncertową promującą In Rainbows po Ameryce Północnej, Europie, Ameryce Południowej i Japonii. W lipcu 2008 roku wydana została kompilacja zatytułowana Radiohead: The Best Of  wydana przez EMI - nie zawiera ona jednak utworów z In Rainbows, ponieważ EMI nie posiada praw do wydawania utworów z ostatniej płyty zespołu.
 

19 lutego 2011 nastąpiło oficjalne wydanie nowego albumu The King of Limbs. Przez cały 2012 rok trwała trasa koncertowa obejmująca USA, Kanadę, Europę, kraje azjatyckie oraz Australię i Nową Zelandię. Podczas jej trwania doszło do groźnego wypadku. Przed koncertem 17 czerwca w Toronto zawaliła się scena. Bilans katastrofy to jedna ofiara śmiertelna (osoba z obsługi technicznej zespołu - Scott Johnson) i trzech rannych. 

Single[UK] all time *770*/16 hits/7 Top10/#1 [0]/63 weeks
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Anyone can play guitar/Faithless ,the wonder boy/Coke babies	Radiohead	02.1993	32[2]	-	Parlophone R 6333	[written by Radiohead,Thom Yorke][produced by Sean Slade,Paul Q. Kolderie]
Creep/Faithless ,the wonder boy	Radiohead	09.1993	7[27]	34[20]	Parlophone GB 0409200350	[platinum-UK][written by Radiohead,Albert Hammond,Mike Hazlewood][produced by Sean Slade,Paul Q. Kolderie]
Pop is dead/Banana Co./Creep [live]	Radiohead	05.1993	42[2]	-	Parlophone R 6345	[written by Thom Yorke, Colin Greenwood, Jonny Greenwood, Philip Selway, Ed O'Brien][produced by Jim Warren, Radiohead]
My iron lung EP.	Radiohead	10.1994	24[7]	-	Parlophone CDR 6394	[produced by John Leckie]
High and dry/Planet telex	Radiohead	03.1995	17[11]	78[8][02.96r]	Parlophone CDR 6405	[silver-UK][written by Radiohead][produced by Radiohead,John Leckie,Jim Warren]
Fake plastic trees/India rubber/How can you be sure?	Radiohead	05.1995	20[11]	11.Modern Rock Tracks	Parlophone CDRS 6411	[silver-UK][written by Radiohead][produced by John Leckie]
Just/Planet telex/Killer cars	Radiohead	08.1995	19[9]	37.Modern Rock Tracks	Parlophone CDR 6415	[written by Radiohead][produced by John Leckie]
Street spirit [Fade out]/Bishop's robes	Radiohead	01.1996	5[15]	-	Parlophone CDR 6419	[silver-UK][written by Radiohead][produced by John Leckie]
Paranoid android/Polyethylene	Radiohead	06.1997	3[17]	-	Parlophone DATA 01	[silver-UK][written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Karma police/Climbing up the walls	Radiohead	08.1997	8[21]	14.Modern Rock Tracks	Parlophone DATA 03	[silver-UK][written by Thom Yorke/Jonny Greenwood/Phil Selway/Ed O'Brien/Colin Greenwood][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
No surprises/Palo Alto	Radiohead	01.1998	4[19]	-	Parlophone DATA 04	[silver-UK][written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Pyramid song/The amazing songs of orgy/Fast track	Radiohead	05.2001	5[12]	-	Parlophone FHEIT 45 102	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Knives out/Cuttoth/Life in a Glasshouse	Radiohead	08.2001	13[16]	-	Parlophone FHEIT 45 103	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
There there	Radiohead	06.2002	4[16]	14.Modern Rock Tracks	Parlophone CDR 6608	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Go To Sleep / I Am Citizen Insane / Gagging Order \ Fog – Live / I Am A Wicked Child	Radiohead	08.2003	12[8]	-	Parlophone CDR 6613	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
2+2=5	Radiohead	11.2003	15[7]	-	Parlophone CDR 6623	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Jigsaw Falling into Place	Radiohead	01.2008	30[2]	-	XL Recordings XLS 326CD	[written by Radiohead][produced by Nigel Godrich]
Nude	Radiohead	04.2008	21[2]	37[1]	XL Recordings XLS 350CD	[written by Radiohead][produced by Nigel Godrich]
Reckoner	Radiohead	10.2008	74[1]	121[1]	Warner/Chappell CATCO 142045846	[written by Radiohead][produced by Nigel Godrich]
The Daily Mail/Staircase	Radiohead	12.2011	71[1]	-	Ticker Tape GBU 4B1100043	[produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Burn the Witch	Radiohead	05.2016	64[2]	121[1]	XL Recordings GBBKS 1600071	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]
Daydreaming	Radiohead	05.2016	74[1]	-	XL Recordings GBBKS 1600072	[written by Radiohead][produced by Radiohead/Nigel Godrich]

Albumy [UK] all time *101*-albums 8/#1 [4]/Top10 [5]/362 weeks
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pablo Honey	Radiohead	03.1993	22 [196]	32[26]	Parlophone PCS 7360	[2x-platinium-UK][platinum-US][produced by Sean Slade, Paul Q. Kolderie, Chris Hufford]
The Bends	Radiohead	03.1995	4[350]	88[24]	Parlophone PCS 7372	[4x-platinium-UK][platinum-US][produced by John Leckie]
OK Computer	Radiohead	06.1997	1[2][237]	21[55]	Parlophone CDDATA 02	[2x-platinum-US][5x-platinium-UK][produced by Nigel Godrich]
Airbag/How am i driving EP.	Radiohead	05.1998	-	56[3]	Capitol 58 701 [US]	[silver-UK][produced by Nigel Godrich,Radiohead]
Kid A	Radiohead	10.2000	1[2][37]	1[1][27]	Parlophone CDKIDA 1	[platinium-US][platinum-UK][produced by Nigel Godrich,Radiohead]
Amnesiac	Radiohead	06.2001	1[1][25]	2[15]	Parlophone CDFHEIT 45101	[gold-US][platinum-UK][produced by Nigel Godrich,Radiohead]
I might be wrong	Radiohead	11.2001	23[11]	44[3]	Parlophone CDFHEIT 45104	[silver-UK]
Hail to the thief	Radiohead	06.2003	1[1][41]	3[20]	Parlophone 5845432	[platinum-UK][gold-US][produced by Nigel Godrich,Radiohead]
Com Lag 2+2=5	Radiohead	05.2004	37[4]	-	Parlophone TOCP 66280	[ Producer - Nigel Godrich, Radiohead ]
In Rainbows	Radiohead	01.2008	1[1][21]	1[52]	XL Recordings XLCD 324	[platinum-UK][gold-US][ Producer - Nigel Godrich, Radiohead ]
Radiohead: The Best Of	Radiohead	06.2008	4[20]	26[11]	Parlophone 2163052	[platinum-UK] [ Producer - Sean Slade,Paul Q. Kolderie,John Leckie,Nigel Godrich,Radiohead]
The King of Limbs	Radiohead	04.2011	7[9]	3[15]	Ticker Tape/XL Recordings TICK 001CD	[gold-UK][ Producer - Nigel Godrich ]
TKOL RMX 1234567	Radiohead	10.2011	34[2]	50[2]	Ticker Tape/XL Recordings TICK 010CD	[ Producer - Nigel Godrich]
A Moon Shaped Pool	Radiohead	05.2016	1[2][35]	3[16]	XL Recordings XLCD 790	[gold-UK][gold-US][ Producer - Nigel Godrich]
OK Computer OKNOTOK 1997 2017	Radiohead	07.2017	2[8]	-	XL Recordings XLCD 781	[gold-UK][ Producer - Nigel Godrich]

Radars

The Radars to grupa z Nowej Zelandii, która składała się głównie z muzyków niedowidzących. Wspierali Deane'a Waretiniego w jego przeboju nr 1 „ The Bridge ” w 1981 i zdobyli nagrodę dla najlepszego albumu polinezyjskiego na 1983 New Zealand Music Awards . Grali głównie w okolicach Auckland.

 

Grupa została założona około 1962 roku przez urodzonego w Niuean perkusistę Feau Halatau i czterech kolegów z Parnell Institute for the Blind. Pierwszym koncertem, za który zapłacono, był ślub i według perkusisty Halatau płacono im po kilka funtów. Około listopada 1966 roku byli zespołem rezydentem w sali tanecznej na przedmieściach Auckland w Otahuhu . Wspierali piosenkarzy Ricky May'a i Johna Rowlesa podczas ich rezydencji w klubie Picassa. Ich rezydencja trwała do 1967 roku. 

W 1967 roku ich singiel „Don't Get Around Much Anymore” został wydany przez wytwórnię Zodiac. W latach 60-tych grupa pojawiła się w telewizji w programie „ Have a Shot” .
 

W 1981 roku niektórzy członkowie zespołu, wraz z byłym trębaczem Quincy Conserve , Kevinem Fureyem, wsparli Deane'a Waretiniego w "The Bridge", napisanym przez George'a Taita ". Piosenka była hitem numer 1 w Nowej Zelandii.  Piosenka, pierwotnie wydana przez wytwórnię Innovation, a później CBS   przypisała Deane  Waretini do The Rising Stars.  W artykule The New Zealand Herald , grupa została prawdopodobnie błędnie nazwana The Rising Suns.  Na początku 1983 roku w zespole pozostało tylko dwóch z pierwotnych członków.

Korzystając z taktyki zastosowanej najpierw przez Gary'ego Havoc & The Hurricanes , a później przez Deane'a Waretiniego , z płytą sprzedawaną przez Waretiniego na ulicy , sfinansowali własne nagranie singla. Podobnie jak Waretini, zabrali go na ulicę, aby go promować, a nawet skłonili członków rodziny do sprzedaży.  27 lutego ich wersja " That Lucky Old Sun " weszła na listy NZ . Spędziła 6 tygodni na listach przebojów, osiągając  20 miejsce, 24 lipca ich wersja " The Banana Boat Song ” znalazła się na 35 miejscu i pozostała na listach przebojów przez tydzień. W tym samym roku zdobyli także nagrodę dla „najlepszego albumu polinezyjskiego” na New Zealand Music Awards.
W 1993 roku, wraz z Kenem Kincaidem , pojawili się w artykule w październikowym wydaniu magazynu New Zealand Musician .

W grudniu 2000 roku, w czwartą dekadę działalności muzycznej, zespół pojawił się na scenie festiwalu Blind Musicians w Parnell. Obecnym składem w tamtym czasie byli Feau Halatau, Ray Lemon, Neville Tura i Andrew Taylor. Podczas imprezy mieli mieli na klawiszach piosenkarkę Eleanor Wicks.  Około 2001 roku zespołowi skradziono sprzęt o wartości 10 000 dolarów. Kontynuowali działalność jeszcze przez kilka lat, aż w końcu rozpadli się około 2007 roku, z jedynymi pozostałymi członkami, którzy przeżyli. 

W styczniu 2010 roku Andrew Taylor dołączył do grupy Blue Collar Band, grając w takich miejscach jak Wanderers Club na przedmieściach Auckland w Mangere . Dennis Kingston, który był z The Radars na pewnym etapie, również był w zespole.   Bass grał z Alex Constable również był w zespole przez pewien czas. Grał w różnych zespołach, w tym w The North Harbour Rockers . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
That Lucky Old Son/Tahiti Nui	Radars	02.1983	-	18[6]	Epic ES 818	[written by H. Gillespie, B. Smith][ Producer - The Radars]
The Banana Boat Song/Chulu Chululu	Radars	07.1983	-	35[1]	Epic ES 878	[written by Burgess, Attaway][ Producer -Gilbert Egdell]

Rashamra

 Rashamra to zespół rockowy z siedzibą w Adelajdzie, który działał w latach 70-tych.
Andy Peake, Peter Murray i Peter Staben zdecydowali się opuścić zespół Ebony Matt i założyć Rashamrę i rozpoczęli próby w Norwood w 1970 roku. Przez większość ich krótkiego istnienia Rashamra wykonywał całkowicie oryginalny materiał. Rashamra wyznawał zasady „zrób to sam” i organizował własne koncerty i wydawania singli, dzięki czemu znalazł się w pierwszej piątce radia 5KA.


Wystawiali popularne przedstawienia w Largs Pier Hotel i Elizabeth's Octagon Theatre, które często były wyprzedane. Wiele lat później członkowie Cold Chisel mówili, że zainspirowali się tymi występami i ostrzegawczą opowieścią o wydostaniu się z Adelajdy, zanim zostali zmiażdżeni przez wszechpotężny system „agencji” tamtych czasów.

Peter Jesser, Peter Staben i John Falletti spotkali się ponownie w 2001 roku. Nagrywając jako „TC Emile” z Lyndonem Coxem (ex Die Dancing Bears), Andym Millsem i Mary Laslett, zagrali 5-utworowe demo i zagrali jeden koncert na żywo przed rozstaniem.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Mr. Timekeeper/Paradise Found	Rashamra	02.1972	78[6]	-	Edition One EMS-1003	[written by Jesser, Haffert][ Producer - Robert Allan]
Antelope/Hang On To What You Have	Rashamra	06.1972	89[5]	-	Edition One EMS-1004	[written by David Courtney][ Producer - Christopher Neil]

Rare Earth

 W 1961 r. saksofonista Gil Bridges i perkusista Pete Rivera założyli w Detroit swój pierwszy rhythm’n’bluesowy zespół, The Sunliners. W roku 1962 dołączył do nich basista John Parrish, a w 1966 r. gitarzysta Rod Richards i grający na instrumentach klawiszowych Kenny James. Po okresie występów w lokalnych klubach, w 1969 r. zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Motown, przyjmując nazwę jej nowej filii, specjalizującej się w wykonywanym przez białych muzyków progresywnym rocku. Rare Earth zdobyli natychmiast popularność rockową wersją przeboju The Temptations „Get Ready”, która trafiła do amerykańskiej Top 10. 

Temat singlowy był skrótem blisko dwudziestominutowego nagrania zajmującego całą stronę debiutanckiego albumu grupy. Zademonstrował instrumentalne umiejętności zespołu, ale też skłonność do muzycznego przegadania. W 1970 r. powodzeniem cieszyła się kolejna wersja starego przeboju The Temptations, „(I Know) I’m Losing You” oraz autorskie tematy „Born To Wander” i „I Just Want To Celebrate”. Niestety, sukcesom towarzyszyła seria zmian personalnych, które z czasem miały zaciążyć negatywnie na karierze zespołu. Na początek, Richardsa i Jamesa zastąpili Ray Manette i Mark Olson, zaś do składu dokooptowano Eda Guzmana grającego na instrumentach perkusyjnych.

Nowe single cieszyły się umiarkowanym powodzeniem. W 1973 r. styl grupy uległ radykalnej zmianie. Za namową Normana Whitfielda, producenta wysoko ocenionego albumu Ma, nowym wokalistą został Peter Hoorelbeke, zastąpiony dwa lata później na longplayu Back To Earth przez Jerry’ego La Croix. Późniejsze nagrania poniosły rynkowe fiasko  chociaż Rare Earth dotrwali do początku lat 80-tych.

 Eks-członkowie, Peter Hoorelbeke, Gil Bridges i Mike Urso (bas, śpiew), nagrali pod nazwą Hub album dla wytwórni Capitol. Z końcem dekady grupa przypomniała się w składzie: Gil Bridges, Ray Monette, Edward Guzman, Wayne Baraks, Rick Warner, Dean Boucher i Randy Burghdoff. 

W 1990 r. muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Motor City Iana Levine’a, promując singel „Love Is Here And Now You’ve Gone” (dawny temat The Supremes). Rare Earth cieszą się do dziś popularnością w Niemczech.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Ready/Magic Key	Rare Earth	03.1970	-	4[20]	Rare Earth 5012	[gold-US][written by W. Robinson][produced by Rare Earth][20[5].R&B Chart]
(I Know) I'm Losing You/When Joanie Smiles	Rare Earth	08.1970	-	7[14]	Rare Earth 5017	[written by Norman Whitfield,Edward Holland, Jr.,Cornelius Grant][produced by Norman Whitfield][20[9].R&B Chart]
Born To Wander/Here Comes The Night	Rare Earth	12.1970	-	17[11]	Rare Earth 5021	[written by Tom Baird][produced by Tom Baird][48[2].R&B Chart]
I Just Want To Celebrate/The Seed	Rare Earth	07.1971	-	7[13]	Rare Earth 5031	[written by N. Zesses, D. Fekaris][produced by Rare Earth, Tom Baird ][30[5].R&B Chart]
Hey Big Brother/Under God's Light	Rare Earth	11.1970	-	19[10]	Rare Earth 5038	[written by D. Fekaris, N. Zesses][produced by Rare Earth][40[6].R&B Chart]
What'd I Say/Nice To Be With You	Rare Earth	04.1972	-	61[5]	Rare Earth 5043	[written by R. Charles][produced by Rare Earth]
Good Time Sally/Love Shines Down	Rare Earth	11.1972	-	67[8]	Rare Earth 5048	[written by T. Baird][produced by Tom Baird, Rare Earth]
We're Gonna Have A Good Time/Would You Like To Come Along	Rare Earth	01.1973	-	93[3]	Rare Earth 5052	[written by M. Olson, R. Monette, P. Rivera, G. Bridges, E. Guzman, T. Baird][produced by Tom Baird, Rare Earth]
Ma	Rare Earth	04.1973	-	108[3]	Rare Earth 5053	[written by N. Whitfield][produced by Norman Whitfield]
Hum Along And Dance/Come With Me	Rare Earth	09.1973	-	110[8]	Rare Earth 5054	[written by N. Whitfield, B. Strong][produced by Norman Whitfield][95[3].R&B Chart]
It Makes You Happy (But It Ain't Gonna Last Too Long)/ Boogie With Me Children	Rare Earth	11.1975	-	106[3]	Rare Earth 5012	[gold-US][written by P. Warren, G. Katona][produced by Stewart Levine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Ready	Rare Earth	12.1969	-	12[77]	Rare Earth 507	[platinum-US][produced by Rare Earth]
Ecology	Rare Earth	07.1970	-	15[49]	Rare Earth 514	[gold-US][produced by Norman Whitfield, Tom Baird]
One World	Rare Earth	07.1971	-	28[25]	Rare Earth 520	[produced by Rare Earth and Tom Baird]
Rare Earth in Concert	Rare Earth	01.1972	-	29[21]	Rare Earth 534	[gold-US][produced by Rare Earth]
Willie Remembers	Rare Earth	11.1972	-	90[20]	Rare Earth 543	[produced by Joe Porter, Rare Earth, Tom Baird]
Ma	Rare Earth	06.1973	-	65[23]	Rare Earth 546	[produced by Norman Whitfield]
Back to Earth	Rare Earth	07.1975	-	59[11]	Rare Earth 548	[produced by Stewart Levine]
Rare Earth	Rare Earth	10.1977	-	187[6]	Prodigal 10 019	[produced by Cal Harris, James Carmichael]
Band Together	Rare Earth	06.1978	-	156[6]	Prodigal 10 025	[produced by John Ryan]

Ram Jam

Grupa amerykańska założona w połowie lat 70-tych na wschodnim wybrzeżu USA, znana głównie z przebojowego singla „Black Betty” z 1977 r. Utwór, rzekomo obrażający czarnoskóre kobiety, był bojkotowany przez część środowisk murzyńskich, choć autorem tekstu był w istocie Huddie „Leadbelly” Ledbetter- legenda czarnego folku i bluesa.

 W skład Ram Jam wchodzili: gitarzysta Bill Barlett (ur. w 1949 r.), basista Howie Blauvelt (eks-członek The Hassles - wczesnej grupy Billy’ego Joela), wokalista Myke Seavone i perkusista Pete Charles. Bartlett, debiutujący w zespole The Lemon Pipers (przebój „My Green Tambourine” z 1968 r.), wycofał się na kilka lat z życia muzycznego, by powrócić nagraniem demo ż kompozycją Leadbelly’ego.

 Wydany przez wytwórnię Epic singel dotarł do 18. miejsca listy amerykańskiej, ale Ram Jam nie udało się powtórzyć sukcesu w USA. W Wielkiej Brytanii „Black Betty” gościła dwukrotnie na listach przebojów. W 1977 r. dotarła do 7. pozycji, zaś w 1990 r. jej remiks był na miejscu 13., co potwierdziło popularność tematu i słabą kreatywność zespołu. 

Tytuł drugiego albumu, Portrait Of An Artist As A Young Ram, był zabawną aluzją do powieści Joyce’a, „Portrait Of An Artist As A Young Man” („Portret artysty z czasów młodości”) i debiutanckich opowiadań Dylana Thomasa, „Portrait Of An Artist As A Young Dog” (Portret artysty w wieku szczenięcym). Po polsku oznaczał „Portret artysty w wieku trykowania” .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Black Betty/I Should Have Known	Ram Jam	06.1977	7[12]	18[17]	Epic 50357	[written by H. Ledbetter][produced by Jeffry Katz, Jerry Kasenetz]
Black Betty (Rough 'N Ready Remix)	Ram Jam	02.1990	13[8]	-	Epic 655430 7	[written by H. Ledbetter]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ram Jam	Ram Jam	09.1977	-	34[12]	Epic 34 885	[produced by Jeffry Katz, Jerry Kasenetz]