Z archiwum...rocka

poniedziałek, 25 stycznia 2021

Radars

The Radars to grupa z Nowej Zelandii, która składała się głównie z muzyków niedowidzących. Wspierali Deane'a Waretiniego w jego przeboju nr 1 „ The Bridge ” w 1981 i zdobyli nagrodę dla najlepszego albumu polinezyjskiego na 1983 New Zealand Music Awards . Grali głównie w okolicach Auckland.

Grupa została założona około 1962 roku przez urodzonego w Niuean perkusistę Feau Halatau i czterech kolegów z Parnell Institute for the Blind. Pierwszym koncertem, za który zapłacono, był ślub i według perkusisty Halatau płacono im po kilka funtów. Około listopada 1966 roku byli zespołem rezydentem w sali tanecznej na przedmieściach Auckland w Otahuhu . Wspierali piosenkarzy Ricky May'a i Johna Rowlesa podczas ich rezydencji w klubie Picassa. Ich rezydencja trwała do 1967 roku.

W 1967 roku ich singiel „Don't Get Around Much Anymore” został wydany przez wytwórnię Zodiac. W latach 60-tych grupa pojawiła się w telewizji w programie „ Have a Shot” .

W 1981 roku niektórzy członkowie zespołu, wraz z byłym trębaczem Quincy Conserve , Kevinem Fureyem, wsparli Deane'a Waretiniego w "The Bridge", napisanym przez George'a Taita ". Piosenka była hitem numer 1 w Nowej Zelandii. Piosenka, pierwotnie wydana przez wytwórnię Innovation, a później CBS przypisała Deane Waretini do The Rising Stars. W artykule The New Zealand Herald , grupa została prawdopodobnie błędnie nazwana The Rising Suns. Na początku 1983 roku w zespole pozostało tylko dwóch z pierwotnych członków.

Korzystając z taktyki zastosowanej najpierw przez Gary'ego Havoc & The Hurricanes , a później przez Deane'a Waretiniego , z płytą sprzedawaną przez Waretiniego na ulicy , sfinansowali własne nagranie singla. Podobnie jak Waretini, zabrali go na ulicę, aby go promować, a nawet skłonili członków rodziny do sprzedaży. 27 lutego ich wersja " That Lucky Old Sun " weszła na listy NZ . Spędziła 6 tygodni na listach przebojów, osiągając 20 miejsce, 24 lipca ich wersja " The Banana Boat Song ” znalazła się na 35 miejscu i pozostała na listach przebojów przez tydzień. W tym samym roku zdobyli także nagrodę dla „najlepszego albumu polinezyjskiego” na New Zealand Music Awards.
W 1993 roku, wraz z Kenem Kincaidem , pojawili się w artykule w październikowym wydaniu magazynu New Zealand Musician .

W grudniu 2000 roku, w czwartą dekadę działalności muzycznej, zespół pojawił się na scenie festiwalu Blind Musicians w Parnell. Obecnym składem w tamtym czasie byli Feau Halatau, Ray Lemon, Neville Tura i Andrew Taylor. Podczas imprezy mieli mieli na klawiszach piosenkarkę Eleanor Wicks. Około 2001 roku zespołowi skradziono sprzęt o wartości 10 000 dolarów. Kontynuowali działalność jeszcze przez kilka lat, aż w końcu rozpadli się około 2007 roku, z jedynymi pozostałymi członkami, którzy przeżyli.

W styczniu 2010 roku Andrew Taylor dołączył do grupy Blue Collar Band, grając w takich miejscach jak Wanderers Club na przedmieściach Auckland w Mangere . Dennis Kingston, który był z The Radars na pewnym etapie, również był w zespole. Bass grał z Alex Constable również był w zespole przez pewien czas. Grał w różnych zespołach, w tym w The North Harbour Rockers .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
That Lucky Old Son/Tahiti Nui	Radars	02.1983	-	18[6]	Epic ES 818	[written by H. Gillespie, B. Smith][ Producer - The Radars]
The Banana Boat Song/Chulu Chululu	Radars	07.1983	-	35[1]	Epic ES 878	[written by Burgess, Attaway][ Producer -Gilbert Egdell]

Rashamra

Rashamra to zespół rockowy z siedzibą w Adelajdzie, który działał w latach 70-tych.
Andy Peake, Peter Murray i Peter Staben zdecydowali się opuścić zespół Ebony Matt i założyć Rashamrę i rozpoczęli próby w Norwood w 1970 roku. Przez większość ich krótkiego istnienia Rashamra wykonywał całkowicie oryginalny materiał. Rashamra wyznawał zasady „zrób to sam” i organizował własne koncerty i wydawania singli, dzięki czemu znalazł się w pierwszej piątce radia 5KA.

Wystawiali popularne przedstawienia w Largs Pier Hotel i Elizabeth's Octagon Theatre, które często były wyprzedane. Wiele lat później członkowie Cold Chisel mówili, że zainspirowali się tymi występami i ostrzegawczą opowieścią o wydostaniu się z Adelajdy, zanim zostali zmiażdżeni przez wszechpotężny system „agencji” tamtych czasów.

Peter Jesser, Peter Staben i John Falletti spotkali się ponownie w 2001 roku. Nagrywając jako „TC Emile” z Lyndonem Coxem (ex Die Dancing Bears), Andym Millsem i Mary Laslett, zagrali 5-utworowe demo i zagrali jeden koncert na żywo przed rozstaniem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Mr. Timekeeper/Paradise Found	Rashamra	02.1972	78[6]	-	Edition One EMS-1003	[written by Jesser, Haffert][ Producer - Robert Allan]
Antelope/Hang On To What You Have	Rashamra	06.1972	89[5]	-	Edition One EMS-1004	[written by David Courtney][ Producer - Christopher Neil]

Rare Earth

W 1961 r. saksofonista Gil Bridges i perkusista Pete Rivera założyli w Detroit swój pierwszy rhythm’n’bluesowy zespół, The Sunliners. W roku 1962 dołączył do nich basista John Parrish, a w 1966 r. gitarzysta Rod Richards i grający na instrumentach klawiszowych Kenny James. Po okresie występów w lokalnych klubach, w 1969 r. zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Motown, przyjmując nazwę jej nowej filii, specjalizującej się w wykonywanym przez białych muzyków progresywnym rocku. Rare Earth zdobyli natychmiast popularność rockową wersją przeboju The Temptations „Get Ready”, która trafiła do amerykańskiej Top 10.

Temat singlowy był skrótem blisko dwudziestominutowego nagrania zajmującego całą stronę debiutanckiego albumu grupy. Zademonstrował instrumentalne umiejętności zespołu, ale też skłonność do muzycznego przegadania. W 1970 r. powodzeniem cieszyła się kolejna wersja starego przeboju The Temptations, „(I Know) I’m Losing You” oraz autorskie tematy „Born To Wander” i „I Just Want To Celebrate”. Niestety, sukcesom towarzyszyła seria zmian personalnych, które z czasem miały zaciążyć negatywnie na karierze zespołu. Na początek, Richardsa i Jamesa zastąpili Ray Manette i Mark Olson, zaś do składu dokooptowano Eda Guzmana grającego na instrumentach perkusyjnych.

Nowe single cieszyły się umiarkowanym powodzeniem. W 1973 r. styl grupy uległ radykalnej zmianie. Za namową Normana Whitfielda, producenta wysoko ocenionego albumu Ma, nowym wokalistą został Peter Hoorelbeke, zastąpiony dwa lata później na longplayu Back To Earth przez Jerry’ego La Croix. Późniejsze nagrania poniosły rynkowe fiasko chociaż Rare Earth dotrwali do początku lat 80-tych.

Eks-członkowie, Peter Hoorelbeke, Gil Bridges i Mike Urso (bas, śpiew), nagrali pod nazwą Hub album dla wytwórni Capitol. Z końcem dekady grupa przypomniała się w składzie: Gil Bridges, Ray Monette, Edward Guzman, Wayne Baraks, Rick Warner, Dean Boucher i Randy Burghdoff.

W 1990 r. muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Motor City Iana Levine’a, promując singel „Love Is Here And Now You’ve Gone” (dawny temat The Supremes). Rare Earth cieszą się do dziś popularnością w Niemczech.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Ready/Magic Key	Rare Earth	03.1970	-	4[20]	Rare Earth 5012	[gold-US][written by W. Robinson][produced by Rare Earth][20[5].R&B Chart]
(I Know) I'm Losing You/When Joanie Smiles	Rare Earth	08.1970	-	7[14]	Rare Earth 5017	[written by Norman Whitfield,Edward Holland, Jr.,Cornelius Grant][produced by Norman Whitfield][20[9].R&B Chart]
Born To Wander/Here Comes The Night	Rare Earth	12.1970	-	17[11]	Rare Earth 5021	[written by Tom Baird][produced by Tom Baird][48[2].R&B Chart]
I Just Want To Celebrate/The Seed	Rare Earth	07.1971	-	7[13]	Rare Earth 5031	[written by N. Zesses, D. Fekaris][produced by Rare Earth, Tom Baird ][30[5].R&B Chart]
Hey Big Brother/Under God's Light	Rare Earth	11.1970	-	19[10]	Rare Earth 5038	[written by D. Fekaris, N. Zesses][produced by Rare Earth][40[6].R&B Chart]
What'd I Say/Nice To Be With You	Rare Earth	04.1972	-	61[5]	Rare Earth 5043	[written by R. Charles][produced by Rare Earth]
Good Time Sally/Love Shines Down	Rare Earth	11.1972	-	67[8]	Rare Earth 5048	[written by T. Baird][produced by Tom Baird, Rare Earth]
We're Gonna Have A Good Time/Would You Like To Come Along	Rare Earth	01.1973	-	93[3]	Rare Earth 5052	[written by M. Olson, R. Monette, P. Rivera, G. Bridges, E. Guzman, T. Baird][produced by Tom Baird, Rare Earth]
Ma	Rare Earth	04.1973	-	108[3]	Rare Earth 5053	[written by N. Whitfield][produced by Norman Whitfield]
Hum Along And Dance/Come With Me	Rare Earth	09.1973	-	110[8]	Rare Earth 5054	[written by N. Whitfield, B. Strong][produced by Norman Whitfield][95[3].R&B Chart]
It Makes You Happy (But It Ain't Gonna Last Too Long)/ Boogie With Me Children	Rare Earth	11.1975	-	106[3]	Rare Earth 5012	[gold-US][written by P. Warren, G. Katona][produced by Stewart Levine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Ready	Rare Earth	12.1969	-	12[77]	Rare Earth 507	[platinum-US][produced by Rare Earth]
Ecology	Rare Earth	07.1970	-	15[49]	Rare Earth 514	[gold-US][produced by Norman Whitfield, Tom Baird]
One World	Rare Earth	07.1971	-	28[25]	Rare Earth 520	[produced by Rare Earth and Tom Baird]
Rare Earth in Concert	Rare Earth	01.1972	-	29[21]	Rare Earth 534	[gold-US][produced by Rare Earth]
Willie Remembers	Rare Earth	11.1972	-	90[20]	Rare Earth 543	[produced by Joe Porter, Rare Earth, Tom Baird]
Ma	Rare Earth	06.1973	-	65[23]	Rare Earth 546	[produced by Norman Whitfield]
Back to Earth	Rare Earth	07.1975	-	59[11]	Rare Earth 548	[produced by Stewart Levine]
Rare Earth	Rare Earth	10.1977	-	187[6]	Prodigal 10 019	[produced by Cal Harris, James Carmichael]
Band Together	Rare Earth	06.1978	-	156[6]	Prodigal 10 025	[produced by John Ryan]

Ram Jam

Grupa amerykańska założona w połowie lat 70-tych na wschodnim wybrzeżu USA, znana głównie z przebojowego singla „Black Betty” z 1977 r. Utwór, rzekomo obrażający czarnoskóre kobiety, był bojkotowany przez część środowisk murzyńskich, choć autorem tekstu był w istocie Huddie „Leadbelly” Ledbetter- legenda czarnego folku i bluesa.

W skład Ram Jam wchodzili: gitarzysta Bill Barlett (ur. w 1949 r.), basista Howie Blauvelt (eks-członek The Hassles - wczesnej grupy Billy’ego Joela), wokalista Myke Seavone i perkusista Pete Charles. Bartlett, debiutujący w zespole The Lemon Pipers (przebój „My Green Tambourine” z 1968 r.), wycofał się na kilka lat z życia muzycznego, by powrócić nagraniem demo ż kompozycją Leadbelly’ego.

Wydany przez wytwórnię Epic singel dotarł do 18. miejsca listy amerykańskiej, ale Ram Jam nie udało się powtórzyć sukcesu w USA. W Wielkiej Brytanii „Black Betty” gościła dwukrotnie na listach przebojów. W 1977 r. dotarła do 7. pozycji, zaś w 1990 r. jej remiks był na miejscu 13., co potwierdziło popularność tematu i słabą kreatywność zespołu.

Tytuł drugiego albumu, Portrait Of An Artist As A Young Ram, był zabawną aluzją do powieści Joyce’a, „Portrait Of An Artist As A Young Man” („Portret artysty z czasów młodości”) i debiutanckich opowiadań Dylana Thomasa, „Portrait Of An Artist As A Young Dog” (Portret artysty w wieku szczenięcym). Po polsku oznaczał „Portret artysty w wieku trykowania” .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Black Betty/I Should Have Known	Ram Jam	06.1977	7[12]	18[17]	Epic 50357	[written by H. Ledbetter][produced by Jeffry Katz, Jerry Kasenetz]
Black Betty (Rough 'N Ready Remix)	Ram Jam	02.1990	13[8]	-	Epic 655430 7	[written by H. Ledbetter]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ram Jam	Ram Jam	09.1977	-	34[12]	Epic 34 885	[produced by Jeffry Katz, Jerry Kasenetz]

Kevin Raleigh

Kevin Raleigh to amerykański wokalista i klawiszowiec najbardziej znany ze swojej współpracy z Michael Stanley Band .

Urodzony w Cleveland w stanie Ohio 27 lutego 1952 r. Raleigh zyskał lokalną sławę w 1969 roku z zespołem Paper Sun, znanym później jako Freeport Express i Freeport. Jako Freeport, zespół wydał album w Miami dla Mainstream Records .

W 1973 roku Raleigh został zwerbowany przez byłych członków Raspberries, Jima Bonfantiego i Dave'a Smalleya, aby dołączył do nich w zespole Dynamite, który nagrał album zawierający utwory spółki Smalley-Raleigh, który nigdy nie został wydany.

Raleigh był także członkiem kolejnego zespołu Bonfanti, Pictures, założonego w 1977 roku. W tym samym roku był w zespole z Rogerem Lewisem i kolegą z Paper Sun / Freeport oraz gitarzystą Neilem Giraldo .

Raleigh po raz pierwszy wystąpił z Michael Stanley Band podczas trasy koncertowej z albumem Cabin Fever z 1978 roku . Jego pierwszym nagraniem z zespołem było Greatest Hints w 1978 roku, na którym pojawił się - razem ze Stanleyem - jako ich główny wokalista i autor tekstów.

Pozostając w MSB do jej rozwiązania w 1987 roku, Raleigh był odpowiedzialny za kilka najbardziej znanych kawałków MSB, w tym „Someone Like You”, „When I'm Holding You Tight” i najbardziej udany singiel zespołu „He Can't Love You ”(w tym Raleigh na wokalu), który osiągnął na liście Hot 100 33 miejsce w 1980 roku.

Raleigh nagrał solowy album, Delusions of Grandeur , wydany przez Atlantic Records wiosną 1989 roku. Album zawierał dwa utwory, „I Should've Known Better” i „The Art of War”, wyprodukowany przez Neila Giraldo, który został gitarzystą, autorem tekstów i mężem Pat Benatar . Utwór „ Moonlight on Water ” - jeden z zaledwie dwóch z dziesięciu utworów na albumie, których nie napisał Raleigh - został wyprodukowany przez Petera Colemana, który również intensywnie współpracował z Benatar.

Wydany jako singiel „Moonlight on Water” osiągnął 60. miejsce na liście Billboard Hot 100 , ale poza tym oferta Raleigha na karierę solową została w dużej mierze przeoczona.
Raleigh następnie przeniósł się do zarządzania artystami, a w 2008 roku został wymieniony jako właściciel firmy Associated Talent Management (ATM) z siedzibą w Los Angeles.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Moonlight On Water/The Art Of War	Kevin Raleigh	05.1989	-	60[9]	Atlantic 88962	[written by Andy Goldmark, Steve Kipner][produced by Peter Coleman]

Jerry Dorsey

Jego oryginalne nazwisko to Terry Holden. Przyjął pseudonim około 1968 roku, kiedy to rock and roll przejął władzę i jak sam powiedział: „Kiedy wróciłem z Azji, nie mogłem zostać aresztowany”. Podpisał kontrakt z Astor i wydał piosenkę Ricky May w 1969 roku.

Singiel został wydany przez wytwórnię Pye w Nowej Zelandii i aby go promować pojawił się w Hit Scene ABC TV. Dorsey pojawił się także na Bandstand. Był żonaty z Dawn Dixon, która była również piosenkarką Channel 9. Niestety nie ma go już z nami, zmarł w wieku 52 lat.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
It Doesn't Mean a Thing / Snow	Jerry Dorsey	10.1969	99[1]	-	Astor A 7152/-	-

niedziela, 24 stycznia 2021

Blind Pig Records

Blind Pig Records to niezależna amerykańska wytwórnia bluesowa .

Firma Blind Pig została założona w 1977 roku w Ann Arbor piwnicy bluesowego klubu w stanie Michigan przez Jerry'ego Del Giudice, właściciela Blind Pig Cafe i jego przyjaciela Edwarda Chmelewskiego. Wytwórnia ma teraz siedzibę w San Francisco.

Blind Pig Records wyrosło na jedną z czołowych wytwórni bluesowych na świecie. Wirtualny kto jest kim z artystów bluesowych i korzeniowych występował na scenie Blind Pig w takim czy innym czasie - Otis Rush, Koko Taylor, Commander Cody, Asleep At The Wheel, Roosevelt Sykes, Robert Lockwood, Mighty Joe Young, Johnny Shines, The Fabulous Thunderbirds, Walter Horton, Bonnie Raitt, Eddie Taylor, Jimmy Rogers i Hound Dog Taylor, żeby wymienić tylko kilka.

Ich niesamowite występy i entuzjazm publiczności doprowadziły do pomysłu nagrania tej niezapomnianej muzyki i zaprezentowania jej fanom poza granicami tego legendarnego klubu. Od samego początku nasza wiara w zdolności twórcze artystów i ich potrzebę poszerzania granic ich formy artystycznej miała pierwszeństwo przed rygorystycznym trzymaniem się wąsko zdefiniowanego idiomu muzycznego. W rezultacie naturalnym postępem naszej wytwórni było wydawanie albumów nie tylko bluesowych, ale także z dziedzin Roots Rock, Zydeco, Rhythm & Blues i Soul Gospel. Ta filozofia przyniosła Blind Pig reputację doskonałości nie tylko dzięki wydawnictwom niektórych światowych mistrzów, ale także dzięki nagraniom nowego pokolenia artystów, którzy przenoszą te unikalne amerykańskie formy sztuki w XXI wiek.

Pod koniec 2000 roku wytwórnia rozpoczęła reedycję serii winylowej, zawierającej reedycje z poprzedniego katalogu na 180-gramowym winylu wysokiej jakości.

Od 2015 roku katalog Blind Pig jest własnością The Orchard , oddziału Sony Music .

Parrot

Parrot Records była amerykańską wytwórnią płytową , oddziałem London Records , która powstała w 1964 roku. Wytwórnia zwykle licencjonowała (lub wynajmowała) nagrania dokonane przez Decca Records w Anglii, przeznaczone do wydania w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, w szczególności przez Zombies , Tom Jones , Engelbert Humperdinck , Them , Jonathan King , Hedgehoppers Anonymous , Lulu , Savoy Brown i Alan Price . Inni artyści to Frijid Pink , Love Sculpture z Detroit (wznowiony przez EMI) i Bobby „Borisa” Picketta (wznowiony w Garpax ). Największym hitem Parrot był singiel „She's A Lady” Toma Jonesa, który zajął drugie miejsce na listach przebojów Billboardu na początku 1971 roku.

„ Gloria ” utwór Them, wydany przez Parrot, pierwotnie wydany i nagrany przez brytyjską Decca.

Wytwórnia istniała do 1979 r. Po zniknięciu Parrot, jej artyści zostali przeniesieni do londyńskiej wytwórni. Katalog Parrot jest obecnie zarządzany przez Polydor , jednostkę należącą do Universal Music Group w USA.

Albumy na liście przebojów Bilboard 200 Albums

The Zombies - The Zombies [1965]  39.US
It's Not Unusual - Tom Jones [1965]  54.US
Them - Them [1965]  54.US
What's New Pussycat? - Tom Jones [1965]  114.US
Them Again - Them [1966]  138.US
Green, Green Grass Of Home - Tom Jones [1967]  65.US
The Greatest Hits From England - Various Artists [1967]  87.US
Release Me - Engelbert Humperdinck [1967]  7.US
Tom Jones Live! At The Talk Of The Town - Tom Jones [1967]  13.US
The Last Waltz - Engelbert Humperdinck [1967]  10.US
The Tom Jones Fever Zone - Tom Jones [1968]  14.US
A Man Without Love - Engelbert Humperdinck [1968]  12.US
Help Yourself - Tom Jones [1969]  5.US
Engelbert - Engelbert Humperdinck [1969]  12.US
Blue Matter - Savoy Brown [1969]  182.US
This Is Tom Jones - Tom Jones [1969]  4.US
A Step Further - Savoy Brown [1969]  71.US
Engelbert Humperdinck - Engelbert Humperdinck [1969]  5.US
Tom Jones Live in Las Vegas - Tom Jones [1969]  3.US
Frijid Pink - Frijid Pink [1970]  11.US
Raw Sienna - Savoy Brown [1970]  121.US
Tom - Tom Jones [1970]  6.US
We Made It Happen - Engelbert Humperdinck [1970]  19.US
I (Who Have Nothing) - Tom Jones [1970]  23.US
Defrosted - Frijid Pink [1970]  149.US
Looking In - Savoy Brown [1970]  39.US
Sweetheart - Engelbert Humperdinck [1971]  22.US
Tom Jones Sings She's A Lady - Tom Jones [1971]  17.US
Street Corner Talking - Savoy Brown [1971]  75.US
Another Time, Another Place - Engelbert Humperdinck [1971]  25.US
Tom Jones Live At Caesar's Palace - Tom Jones [1971]  43.US
Engelbert Humperdinck Live At The Riviera, Las Vegas - Engelbert Humperdinck [1972] 45.US
Hellbound Train - Savoy Brown [1972]  34.US
Them Featuring Van Morrison Lead Singer - Them [1972]  154.US
Close Up - Tom Jones [1972]  64.US
In Time - Engelbert Humperdinck [1972]  72.US
Lion's Share - Savoy Brown [1972]  151.US
Jack The Toad - Savoy Brown [1973]  84.US
The Body and Soul of Tom Jones - Tom Jones [1973]  93.US
King Of Hearts - Engelbert Humperdinck [1973]  113.US
Tom Jones' Greatest Hits - Tom Jones [1973]  185.US
The Original Monster Mash - Bobby Boris Pickett & The Crypt-Kickers [1973]  173.US
His Greatest Hits - Engelbert Humperdinck [1974]  103.US

         Single na listach przebojów

Release me [And let me love again] Engelbert Humperdinck	01.1967	4.US
There goes my everything Engelbert Humperdinck	05.1967	 20.UK
The last waltz Engelbert Humperdinck	08.1967	 25.US [platinum]
Am i that easy to forget Engelbert Humperdinck	01.1968 18.US
A man without love [Quando M'innamoro] Engelbert Humperdinck	04.1968	 19.US
Les bicyclettes De Belsize Engelbert Humperdinck	09.1968 31.US
The way it used to be Engelbert Humperdinck	02.1969	 42.US
I' m a better man [For having loved you] Engelbert Humperdinck	08.1969	 38.US
Winter world of love Engelbert Humperdinck	11.1969 16.US
My Marie Engelbert Humperdinck	05.1970	 43.US
Sweetheart Engelbert Humperdinck	09.1970 47.US
When there' s no you 	Engelbert Humperdinck	09.1970 45.US
Another time,another place Engelbert Humperdinck	09.1971	 43.US
Too beautiful to last Engelbert Humperdinck	03.1972 86.US
In time Engelbert Humperdinck	08.1972	 69.US
I never said goodbye Engelbert Humperdinck	12.1972	 61.US
I' m leaving you Engelbert Humperdinck	06.1973	 99.US
Love is all Engelbert Humperdinck	09.1973 91.US
This is what you mean to me Engelbert Humperdinck	12.1975	 105.US
I'm Tired Savoy Brown	11.1969	 74.US
Tell Mama Savoy Brown	11.1971 83.US
Lay Back In The Arms Of Someone Savoy Brown	07.1981	 107.US
Run To Me 	Savoy Brown	10.1981	 68.US
Shout Lulu & The Luvers	05.1964	 94.US
House of the rising sun Frijid Pink	02.1970	 7.US
Sing a song for freedom Frijid Pink	07.1970	 55.US
Heartbreak hotel Frijid Pink	12.1970	 72.US
Monster mash [reedycja] Boris Pickett & Crypt Rockers	08.1970 91.US
Monster mash Boris Pickett & Crypt Rockers	05.1973 10.US
Easy To Be Hard Jennifer	05.1969	 128.US

Savoy Brown

Zespół założony w 1966 r. pod nazwą Savoy Brown Blues Band przez gitarzystę Kima Simmondsa (ur. 6.12.1947 r. w Newport). W pierwszym składzie znaleźli się: Simmonds, Brice Portius (śpiew), Ray Chappell (bas), John O’Leary (harmonijka), Bob Hall (fortepian) i Leo Mannings (perkusja).

Zadebiutowali udziałem w sesjach nagraniowych w firmie Purdah, której właścicielem był producent Mike Vernon. Wkrótce miejsce O’Leary’ego zajął inny gitarzysta - Martin Stone. Zreformowany sekstet związał się z firmą Decca. Jego debiutancki album Shake Down zawierał kompozycje mistrzów bluesa: Freddiego Kinga, Alberta Kinga i Willie Dixona. Niezadowolony z efektów pracy grupy Simmonds rozwiązał Savoy Brown Blues Band i powołał do życia nowy skład, zatrzymując jedynie Boba Halla.

Nowymi członkami formacji zostali: Chris Youlden (śpiew), Dave Peverett (gitara, śpiew), Rivers Jobe (bas) i Roger Earl (perkusja). Zespół nagrał utwór „Getting To The Point”, po czym Tone Stevens zastąpił Jobe’a. W tym składzie formacja stała się integralną częścią brytyjskiego boomu bluesowego, tego okresu. Youlden był bardzo silną indywidualnością, a jako frontman występował w meloniku i monoklu, czyniąc sceniczny image grupy niezwykle oryginalnym.

Ich własne kompozycje harmonizowały z tymi, które opracowywali na nowo, a gra Simmondsa i Peveretta dodawała animuszu występom „na żywo”. Największą popularność zdobyła kompozycja „Train To Nowhere” z albumu Blue Matters. Po ukazaniu się płyty Raw Sienna Youlden opuścił zespół. Wewnętrzne nieporozumienia doprowadziły w 1970 r. do odejścia kolejnych muzyków: Peveretta, Stevensa i Earla. Utworzyli oni formację o nazwie Foghat.

W tzw. międzyczasie Simmonds odbył tournee po USA ze zmienionym składem: Dave Walker (śpiew), Paul Raymond (klawisze), Andy Pyle (bas) i Dave Bidwell (perkusja), dbając tym samym o ciągły rozwój Savoy Brown. Muzyka uległa zaostrzeniu odchodząc od korzeni bluesowych z zabarwieniem boogie. Później lider osiedlił się w Ameryce i brał udział w wielu trasach koncertowych angażując coraz to innych muzyków towarzyszących.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Tired/Stay With Me Baby	Savoy Brown	11.1969	-	74[5]	Parrot 40042	[written by Chris Youlden][produced by Mike Vernon]
Tell Mama/Rock And Roll On The Radio	Savoy Brown	11.1971	-	83[6]	Parrot 40066	[written by Kim Simmonds,Paul Raymond][produced by Neil Slaven]
Lay Back In The Arms Of Someone/Don't Tell Me I Told You	Savoy Brown	07.1981	-	107[4]	Town House 1054	[written by Chinn, Chapman][produced by Richie Wise]
Run To Me/Georgie	Savoy Brown	10.1981	-	68[5]	Town House 1055	[written by C. Norman, P. Spencer][produced by Richie Wise]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blue Matter	Savoy Brown	04.1969	-	182[2]	Parrot 71 027	[produced by Mike Vernon]
A Step Further	Savoy Brown	09.1969	-	71[14]	Parrot 71 029	[produced by Mike Vernon]
Raw Sienna	Savoy Brown	04.1970	-	121[18]	Parrot 71 036	[produced by Kim Simmonds, Chris Youlden]
Looking In	Savoy Brown	10.1970	50[1]	39[19]	Parrot 71 042	[produced by Kim Simmonds]
Street Corner Talking	Savoy Brown	09.1971	-	75[17]	Parrot 71 047	[produced by Neil Slaven]
Hellbound Train	Savoy Brown	03.1972	-	34[21]	Parrot 71 052	[produced by Neil Slaven]
Lion's Share	Savoy Brown	11.1972	-	151[10]	Parrot 71 057	[produced by Neil Slaven]
Jack the Toad	Savoy Brown	06.1973	-	84[14]	Parrot 71 059	[produced by Barry Murray]
Boogie Brothers	Savoy Brown	04.1974	-	101[8]	London 638	[produced by Harry Simmonds]
Wire Fire	Savoy Brown	11.1975	-	153[7]	London 659	[produced by Kim Simmonds, Paul Raymond]
Rock 'n' Roll Warriors	Savoy Brown	07.1981	-	185[4]	Town House 7002	[produced by Ira Blacker, Richie Wise]

Ronnie Savoy

Ronnie Savoy (ur. 10 października 1939r jako Eugene Ronald Hamilton ) to wokalista R&B o krystalicznie czystym głosie, najbardziej znany z "And The Heavens Cried". Urodził się jako Eugene Hamilton w Detroit w muzycznej rodzinie, a jego rodzeństwo to piosenkarz Al Kent [prawdziwe nazwisko Robert Harston Hamilton Jr.

Robert Harston Hamilton J był jednym z uzdolnionych muzycznie braci Hamilton, którzy mieszkali w Detroit.

Mówi się również, że Bob był jednym z członków The Nitecaps w wytwórni Groove z lat pięćdziesiątych, podobnie jak jego brat Ronnie, który prawdopodobnie był głównym wokalistą.

Praca Boba w Golden World dobiegała końca we wczesnych miesiącach 1966 roku, a jego ostatnim sukcesem był bardzo popularny „I Love The Life I Live” Tony'ego Micale'a z The Reflections.

Tragicznie został zastrzelony podczas jazdy w Detroit w 1969 roku.

Wydaje się, że Ronnie Savoy sam odszedł The Nitecaps w 1956 roku.

Dość płodny piosenkarz, nagrywał dla Candello and Gone w 1959r, MGM w 1960, Phillips w 1962 i Epic w 1963. Poza nagrywaniem dla Wingate w 1965, Ronnie wydał także płytę dla wytwórni Tuff w Chicago w 1966 roku. „Pitfall”, którego współautorem napisał pod swoim prawdziwym imieniem i który jest utworem z najwyższej półki.

Davie Gordon ustalił również, że Ronnie był właścicielem firmy wydawniczej Suron i wykonał kilka prac produkcyjnych dla The Drifters w 1968 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
And The Heavens Cried/The Big Chain	Ronnie Savoy	01.1961	-	-	MGM 12950	[written by Gwynn Elias & Irving Reid]

Kompozycje Ronnie Savoy'a na listach przebojów

  [with Bob Hamilton, Joanne Bratton, Steve Venet]
03/1965 Poor Man's Son   The Reflections 55.US 
05/1965 Poor Man's Son  The Rockin' Berries 5.UK

[with Al Kent,Wingate]
03/1967 The Whole World Is a Stage   The Fantastic Four 63.US 

[with Al Kent, Norma Toney,William Garrett]
05/1967 You Gave Me Something (And Everything Is All Right)  The Fantastic Four 55.US

[solo]
08/1967 Ain't It the Truth   The Drifters 36.R&B Chart
10/1968 Standing on the Outside   Brenda Jo Harris 131.US

Ampex Records

Ampex był producentem sprzętu elektronicznego i taśmy magnetycznej. Byli twórcami 8-ścieżkowych pustych taśm (zwłaszcza kwadrofonicznych 8-ścieżkowych, później) dla wielu różnych wytwórni, więc jest wiele 8-ścieżkowych z wymienioną wytwórnią "Ampex", podczas gdy w rzeczywistości były to wydania albumów z innych wytwórni.

W 1970 roku Ampex zdecydował się wejść do biznesu płyt winylowych i założył własną wytwórnię, dystrybuowaną przez Warner Brothers. Od samego początku mieli też współpracę z Bearsville Studios w stanie Nowy Jork, z producentem Toddem Rundgrenem. Po kilku produkcjach Bearsville dla wytwórni Ampex, Albert Grossman założył własną wytwórnię Bearsville, a pierwsze dwa albumy Bearsville były wspólnie numerowane z Ampex. Etykieta Ampex była niebieska z białym nadrukiem, z logo Ampex u góry. Albumy promocyjne były białe z czarnym nadrukiem, z tym samym wzorem etykiety.
Ampex Records rozpoczął działalność w 1970 roku. Jej największym hitem był „We Gotta Get You A Woman” Todda Rundgrena (jako „Runt”), który osiągnął 20 miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1970 roku.Ampex zapoczątkował również trzy labele zależne: Bearsville, Big Tree i Lizard. Ampex Records zakończyło działalność około 1973 roku, a Bearsville i Big Tree przeniosły dystrybucję do Warner Bros. Records i Bell Records, a Lizard stała się niezależną jednostką. Później Big Tree zostało przejęte przez Atlantic Records.

Albumy na listach przebojów

The American Dream - American Dream [1970] 194.US

Runt - Todd Rundgren [1970] 185.US

Last Night I Had the Strangest Dream - Mason Proffit [1971] 186.US

Purlie (Soundtrack) - Various Artists [1970] 138.US

Happy Tiger Records

Happy Tiger Records to niezależna amerykańska wytwórnia płytowa należąca do firmy frachtowej Flying Tiger Line . Happy Tiger działał od 1969 do 1971 roku. W tym czasie wytwórnia wyprodukowała ponad dwa tuziny albumów Count Basie , Mason Proffit , Red Rhodes , Priscilli Paris , Paula Kelly i Anita Kerr Singers . Wydali dwa albumy zespołu Vana Morrisona Them .

Biura Happy Tiger znajdowały się przy 1801 Avenue of the Stars w Century City, Los Angeles, Kalifornia . W skład zespołu wchodził inżynier i producent Ray Ruff, który wcześniej pracował dla ABC-Paramount Records . Podczas swojego krótkiego istnienia Happy Tiger wydał dwadzieścia siedem albumów i liczne single, wszystkie dystrybuowane przez Era Records . Wytwórnia wydała również osiem albumów ze starymi utworami pod wspólną wytwórnią Happy Tiger / Era, w tym utwory Phila Baugha , Dorsey Burnette i kilka wczesnych nagrań Beach Boys . Nagrywali także single takich weteranów, jak Kay Starr , Roberta Sherwood i Joanie Sommers .

Pod koniec października 1971 r. krajowy szef promocji Happy Tiger, Dave Chackler, odszedł, by dołączyć do wytwórni Ray'a Ruffa Oak, jako wiceprezes i człowiek odpowiedzialny za promocję towarów. Ostatnim albumem Happy Tiger w 1971 roku był Movin 'Toward Happiness Masona Proffit . Ostatnim singlem wytwórni w 1972 roku był singiel Richarda Berry wykonujący piosenkę, którą napisał i rozsławił zespół Kingsmen w 1963 roku, „ Louie Louie ”. Po tym, jak Happy Tiger spasował, Warner Bros. Records ponownie wydało Paula Kelly'ego Stealin 'in the name of the Lord w 1972 roku, przemianowany na Dirt . Warner ponownie wydał dwa albumy Mason Proffit jako podwójny LP, Come and Gone , w 1974 roku.

Saving Jane

Saving Jane to zespół z Columbus w Ohio . Zespół znany jest z piosenki „ Girl Next Door ”. Głównym wokalistą jest Marti Dodson.

Pełnometrażowy debiut Saving Jane, Girl Next Door, został wyemitowany w październiku 2005 roku w Toucan Cove. Tytułowy utwór na albumie, zatytułowany także „Girl Next Door”, został wyemitowany w radiu po tym wydaniu. Przyciągnęło to uwagę głównych wytwórni płytowych oraz kontrakt z Republic / Universal Records, co pomogło im zadebiutować na listach przebojów Billboard. Singiel „Girl Next Door” zajął 31 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Teledysk zadebiutował na MTV „s Total Request Live ” w dniu 24 kwietnia 2006 roku pod nr 9. singiel „Come Down to Me” został wydany pod koniec sierpnia i sprzedał się w ponad 100.000 egzemplarzy.

W 2006 roku piosenkarka country Julie Roberts nagrała wersję „Girl Next Door”, która ukazała się na jej albumie Men and Mascara . (Saving Jane wydała swój własny, country remix tej piosenki poprzedniej zimy, która była dostępna na iTunes i została wyeksponowana na CMT i CMT.com.)

7 sierpnia 2007 roku ukazał się kolejny album Saving Jane po Girl Next Door pod tytułem One Girl Revolution . Singiel o tym samym tytule zadebiutował latem 2007 roku. Album One Girl Revolution został wydany w 2007 roku, a jego reedycja zawierała nową piosenkę „SuperGirl” z albumu SuperGirl w 2008 roku.

Nowa piosenka „Butterflies” została wydana na iTunes w 2009 roku. Na początku 2010 roku 26 stycznia 2010 roku ukazała się nowa EP-ka Saving Jane, Vampire Diaries EP , na iTunes znajdują się trzy utwory: „Immortal”, „In Love With a Vampire ” i „ Immortal ( Twilight Mix) ”.

25 października 2010 roku na iTunes ukazał się singiel „Worst of Me”, będący częścią albumu „Psycho Ex-Girlfriend”, który miał się ukazać wiosną 2011 roku. Jednak ostatecznie album został odłożony na półkę.

W międzyczasie gitarzysta Pat Buzzard pracuje jako artysta solowy i wydał swój pierwszy singiel w sierpniu 2008 roku, cover " Wagon Wheel " Old Crow Medicine Show , na którym występuje Brandon Hagan na gitarze, basie, banjo, chórki i Marti Dodson na chórkach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Girl Next Door	Saving Jane	02.2006	-	31[20]	Alert	[written by Marti Dodson, Pat Buzzard, Kris Misevski, Dak Goodman, Jeremy Martin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Girl Next Door	Saving Jane	04.2006	-	133[2]	Universal 006469	[produced by Brian Lovely, Mark Liggett, Pat Buzzard, Jack Campitelli, Jerry Lane ]

Lazy Smoke

Lazy Smoke to

zespół psychodelic rock / psychodelic pop z Bostonu w stanie Massachusetts w Stanach Zjednoczonych . Zespół powstał w 1967 roku i rozwiązał się w 1969 roku. Chociaż zespół nie zwrócił na siebie większej uwagi w trakcie swojej krótkiej działalności, później zyskał rozgłos dzięki debiutanckiemu albumowi grupy, Corridor of Faces, wysoką ceną na rynku kolekcjonerskim, ze względu na ograniczoną liczbę. kopii, słabą promocję i ogólnie nie sprzedaje się zbyt dobrze.

Jedyny album zespołu z północnej części stanu Massachusetts. Liderem zespołu i napisanego utworu jest gitarzysta / wokalista John Pollano, który wcześniej grał na gitarze rytmicznej w The Road Runners. W 1966 roku Ralph Mazzotta, Bob Door i Ray Charron dołączyli do tej grupy wraz z wokalistą Mike Fedenyszenem. W 1967 roku Fedenyszen ożenił się i opuścił grupę. John Pollano został zmuszony do śpiewania i zmienił nazwę zespołu na „Lazy Smoke”. Zespół grał 5 nocy w tygodniu w Motelu Wool Chips na Cape Cod, zarabiał na życie, odkładał na wydanie płyty ... W tym samym czasie nagrano tam 12 utworów demo, które stanowiły podstawę tej płyty. Wiosną 1968 roku wybrali się w trasę po Florydzie, grali piosenki i covery zespołu The Beatles.Po powrocie do domu krewni i znajomi muzyków zaoferowali pomoc finansową w wydaniu albumu.Został nagrany latem 1968 roku w Eastern Sound Studios w Methuen w stanie Massachusetts. W marcu 1969 roku trafił do sprzedaży. Wszystkie 500 egzemplarzy rozdano krewnym i przyjaciołom, także znajomym. W związku z tym uważali, że ich misja została wypełniona . Album okazał się bardzo dobry.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Corridor Of Faces	Lazy Smoke	.1968	-	-	Onyx 6903	-

Mason Proffit

Mason Proffit był zespołem country rockowym z Champaign w stanie Illinois, który wydał pięć albumów między 1969 a 1973. Znani są z piosenki „Two Hangmen”, która zebrała znaczną ilość odtworzeń na antenie Album Oriented Rock .

Bracia Terry Talbot i John Michael Talbot grali razem w kilku lokalnych zespołach w Indianapolis, , a później w Chicago. Po rozpadzie zespołu Sounds Unlimited, w 1969 roku założyli Mason Proffit, skupiając się na wyłaniającej się mieszance folku , country i rocka, który później został nazwany country rockiem .

„Two Hangmen”, napisany przez starszego brata Terry'ego i wydany na ich pierwszym albumie, Wanted , stał się regionalnym hitem. Pomogło to ich drugiemu albumowi Movin 'Toward Happiness , który znalazł się na liście Billboard 200 . Wanted był nominowany do nagrody Grammy za najlepszą okładkę albumu w 1971 roku, przez pomyłkę zatytułowany Mason Proffit . W 1972 roku zespół podpisał kontrakt z Warner Bros. Records i kontynuował trasę koncertową, dając rocznie do 300 koncertów.

Niektóre z pierwszych występów Mason Proffit w tym czasie obejmowały The Doobie Brothers , Steely Dan , Johna Denvera i Maca Davisa. Ich styl country-rock-bluegrass był innowacyjny, ale trudny do umieszczenia w gatunku marketingowym. Ich występy na żywo były pełne energii. I raz, podczas jamowania z The Scruggs Review, Johnem Hartfordem i Nitty Gritty Dirt Band , Earl Scruggs nazwał Johna Talbota „najlepszym grajacym na banjo, jakiego kiedykolwiek słyszałem”. Bracia Talbot wystąpili przed Eagles podczas krajowej trasy koncertowej.

Warner Bros. ponownie wydała ich pierwsze dwa albumy jako kompilacja, Come & Gone, która w 1974 roku otrzymała nagrodę Grammy za najlepszy pakiet albumów. Wydała również Rockfish Crossing i Bareback Rider . Mason Proffit rozpadł się, gdy bracia John i Terry Talbot opuścili zespół i zaczęli występować jako duet. Następnie Warners wydał The Talbot Bros. , pierwszy z trzech albumów duetu, a pozostałe dwa zostały wydane przez Sparrow Records. Sparrow ostatecznie ponownie wydał pierwszy album Talbot Bros., bez utworu „Moline Truckin”. Po rozpadzie bracia Talbot zaczęli nagrywać współczesną muzykę chrześcijańską w Sparrow Records , zdobywając nagrodę Grammy i kilka nominacji do nagrody Dove .

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Movin' Toward Happiness	Mason Proffit	04.1971	-	177[8]	Happy Tiger 1019	[produced by Mason Proffit]
Last Night I Had The Strangest Dream	Mason Proffit	11.1971	-	186[14]	Ampex 10 138	[produced by James Lee Golden]
Bareback Rider	Mason Proffit	05.1973	-	198[5]	Warner 2704	[produced by Bill Halverson]

sobota, 23 stycznia 2021

Carlo Savina

Carlo Savina (ur. 2 sierpnia 1919r Turyn - zm. 23 czerwca 2002r Rzym) był włoskim kompozytorem i dyrygentem, który komponował, aranżował i dyrygował muzyką do filmów - i jest szczególnie pamiętany jako reżyser muzyczny takich filmów jak Ojciec chrzestny (1972), Amarcord (1973) ) i Niedźwiedź (1988).

Savina współpracowała z wieloma znanymi kompozytorami muzyki filmowej XX wieku, w tym: Ennio Morricone , Armando Trovajoli , Nino Rota , Mario Nascimbene , Stanley Myers , Stephen Sondheim , Philippe Sarde i Miklos Rozsa . Jego praca wahała się od komponowania muzyki do częstych spaghetti westernów , takich jak Johnny Oro do bycia dyrektorem muzycznym i dyrygentem w filmie Federico Felliniego „Orchestra Rehearsal" .

W 1985 roku zdobył nagrodę Davida di Donatello za najlepszą muzykę za ścieżkę dźwiękową do filmu Pizza Connection .

Carlo Savina pochodził z muzykalnej rodziny - jego ojciec był pierwszym klarnetem w orkiestrze włoskiego nadawcy publicznego EIAR . Carlo uczył się gry na skrzypcach jako dziecko i ukończył Konserwatorium Muzyczne im. Giuseppe Verdiego w Turynie, gdzie studiował grę na fortepianie, skrzypcach, kompozycję i dyrygenturę. W 1945 roku zaczął komponować muzykę dla radia. Na początku swojej kariery otrzymał nagrodę Accademia Musicale Chigiana . Założył własną orkiestrę i wkrótce stał się sławny. W 1950 roku zaczął komponować i aranżować muzykę do filmu. Przez następne trzydzieści lat komponował, aranżował i dyrygował muzyką do ponad 200 filmów i stał się jednym z najbardziej płodnych, i być może niedocenianych kompozytorów filmowych i telewizyjnych XX wieku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Theme From "The Godfather"/ The Godfather Waltz (Main Title)	Carlo Savina	04.1972	-	66[9]	Paramount 0152	[written by Nina Rota][produced by Tom Mack]

Filmografia

1954 Toto Seeks Peace 1955 Girls of Today 1958 Herod the Great 1959 Head of a Tyrant 1960 It Started in Naples 1961 A Difficult Life 1962 War Gods of Babylon 1962 The Fury of Achilles 1962 Samson Against the Sheik 1962 Eva 1963 The Rebel Gladiators 1963 Slave Queen of Babylon 1963 Hercules Against the Mongols 1964 Hercules Against the Barbarians 1964 Spartacus and the Ten Gladiators 1964 Terror in the Crypt 1965 Gli amanti latini 1965 Secret Agent Fireball 1965 Bullet in the Flesh 1965 Här kommer bärsärkarna 1965 Veneri al sole 1966 The Man Who Laughs 1966 Bob Fleming... Mission Casablanca 1966 Few Dollars for Django 1966 Johnny Oro 1967 Massacre in the Black Forest 1968 The Young, the Evil and the Savage 1968 Vengeance 1968 Between God, the Devil and a Winchester 1968 A Long Ride from Hell 1969 Malenka 1969 Heads or Tails 1969 The Unnaturals 1970 And God Said to Cain 1970 A Suitcase for a Corpse 1970 Mr. Superinvisible 1970 Hey Amigo! A Toast to Your Death 1971 Eye of the Spider 1971 The Last Traitor 1972 Naked Girl Killed in the Park 1973 Amarcord 1973 Love and Anarchy 1973 Lisa and the Devil 1974 I figli di nessuno 1974 The Killer Reserved Nine Seats 1974 The Stranger and the Gunfighter 1975 Reflections in Black 1975 Savage Man Savage Beast 1977 Nine Guests for a Crime 1978 The Perfect Crime 1981 Comin' at Ya! 1982 Hunters of the Golden Cobra 1985 Pizza Connection

Chantay Savage

Chantay Savage (ur. 16 lipca 1971r), amerykańska wokalistka r&b /dance .Doświadczyła pewnych sukcesów w latach 90-tych na różnych listach singli Billboardu singli , z których jeden „ I Will Survive ”,był przeróbką hitu Glorii Gaynor .

Savage zdobyła wiele przebojów na innych listach przebojów w USA, takich jak Billboard Hot 100, Dance i R&B. W sumie Savage spędziła 452 tygodnie na różnych listach przebojów Billboard , a jej albumy spędziły w sumie 81 tygodni na różnych listach przebojów Billboard .

Zanim Savage podpisała kontrakt nagraniowy , odniosła sukces jako muzyk sesyjny,wokalistka i autorka tekstów z takimi artystami jak CeCe Peniston i Tanya Blount . Savage jest współautorem hitu Peniston „ We Got a Love Thang ”. W 1993 roku Savage wydała swój pierwszy singiel „ If You Believe ” z jej debiutanckiego albumu Here We Go… . Jego kontynuacja „ Betcha'll Never Find ” znalazła się na liście 20 najlepszych utworów dance i r&b na liście Billboard. Wydała także single „ Don't Let It Go to Your Head ” i "Give It to Ya ”.

W 1995 roku połączyła siły z Aaliyah , En Vogue , TLC , BlackGirl , Mary J. Blige , Vanessą Williams , SWV i innymi nad singlem „Freedom” z filmu Panther .

Savage wydała „ I Will Survive ” w 1996 roku, z jej drugiego albumu I Will Survive (Doin 'It My Way) . Singiel stał się hitem umiarkowany w USA, osiągając w nr 24 na liście pop i # 5 na liście Billboard R & B . Osiągnął # 12 na brytyjskiej liście singli . Singiel uzyskał również status złotej płyty przez RIAA przy sprzedaży w USA ponad 500 000 sztuk. W 1997 roku, wraz z Deborah Cox , Heavy D i Brownstone wykonała singiel numer 1 Janet Jackson „ That's the Way Love Goes ” na gali Soul Train Music Awards to hołd dla popularnej ikony . W 1998 roku Savage nagrała kolejny niewielki hit „Reminding Me (Of Sef)” w wykonaniu Common . Był to top 10 przebojów Common na liście przebojów Billboard Hot Rap.

W 1999 roku wydała swój trzeci album This Time , pierwszy singiel „Come Around”, który zajął 62. miejsce. Savage napisała wszystkie teksty i grała na pianinie i perkusji . W 2003 roku współpracowała z artystą słowa mówionego Malikiem Yusefem przy utworze „Auto-Eroticism” z jego albumu The Great Chicago Fire: A Cold Day In Hell . Trzy lata później pojawił się remake hitu Earth Wind & Fire „September” z albumu Full Flava ,Music is Our Way of Life. W tym samym roku nagrała piosenkę przewodnią dla BellaNutri zatytułowaną „Always Beautiful” a także dodatkowy utwór „Shine”, który został wydany na płycie CD dla firmy.

W 2012 roku współpracowała z innym artystą mówionym, Quillem, przy jego utworze „Everything Must Change”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If You Believe	Chantay Savage	04.1993	-	-	ID/RCA 62 498	[written by Dawson, Miller, Savage][produced by Chantay Savage][75[8].R&B Chart]
Betcha'll Never Find	Chantay Savage	12.1993	-	70[14]	ID/RCA 62 652	[written by Steve "Silk" Hurley, Chantay Savage][produced by Steve "Silk" Hurley][17[23].R&B Chart][17[14].Hot/Disco Dance;RCA 62 651 12"]
Don't Let It Go To Your Head / Give It To Ya	Chantay Savage	07.1994	-	A:108[8];B:120[2]	RCA 62 788	[written by Steve "Silk" Hurley, Jamie Principle, Chantay Savage, Marc Williams][produced by Steve "Silk" Hurley][80[9].R&B Chart][14[11].Hot/Disco Dance;RCA 62 787 12"]
It's a Summer Thang	M-Doc featuring Chantay Savage	08.1994	76[1]	-	IndaSoul 1000	[written by Tonia Hurley, Jeremiah McAllister, Chantay Savage, Marc Williams][96[2].R&B Chart]
I Will Survive	Chantay Savage	02.1996	12[8]	24[20]	ID/RCA 64 492	[gold-US][written by Dino Fekaris,Freddie Perren][produced by Steve "Silk" Hurley][5[23].R&B Chart][35[7].Hot/Disco Dance;RCA [promo] 12"]
Reminding Me (Of Sef)	Common featuring Chantay Savage	09.1997	59[2]	101[8]	Relativity 1627	[written by Lonnie Lynn,Anthony Craig][produced by Ynot][57[12].R&B Chart][sample z "Mellow,Mellow Right On"-Lowrell]
Come Around	Chantay Savage	06.1999	-	-	RCA	[written by Athena Cage, Jerry Flowers, Keith Sweat][produced by Keith Sweat][62[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Will Survive (Doin' It My Way	Chantay Savage	03.1996	-	106[8]	RCA 66 775	[produced by Bob Antoine, Andre Evans, Grand Puba, Steve "Silk" Hurley ,Chris Liggio ,Mass Order, Harve Pierre, Chucky Thompson, Tim & Bob]

Kompozycje Chantay Savage na listach przebojów

  [with Maurice Joshua]
  .1992 I Gotta Hold on U   Maurice Joshua 19.Dance Chart 


[with  Jamie Principle, Steve "Silk" Hurley,Jere McAllister & Maurice Joshua]
  .1992 Matter of Time   Ooscha 50.Dance Chart

[with  Donell Ellis, Steve "Silk" Hurley , Manfred Mohr]
  .1992 Symphony   Donell Rush 7.Dance Chart

[with   Eric Miller,Steve "Silk" Hurley]
  .1992 When Love Calls  Shay Jones 28.Dance Chart

[with   Eric Miller, Jere McAllister ]
01/1992 We Got a Love Thang  CeCe Peniston 20.US/6.UK

[with Donell Rush, Jere McAllister, M-Doc,Steve "Silk" Hurley]
  .1993 If Only You Knew   Donell Rush 95.R&B Chart

[with  Steve "Silk" Hurley]
12/1993 Betcha'll Never Find   Chantay Savage  70.US 

[with  Cheri Williams, Dewey B. , Eric Miller, Joanne Thomas,Renee Washington]
  .1994 I Cried the Tears   Jomanda 15.Dance Chart

[with  M-Doc, S. Carter, Jere McAllister]
  .1994 It's a Summer Thang   M-Doc 96.R&B 

[with  M-Doc, Jere McAllister]
03/1994 I'm Gonna Make You Mine  Tanya Blount 69.US 

[with  Jamie Principle, M. Doc & Steve "Silk" Hurley]
07/1994 Don't Let It Go to Your Head  Chantay Savage  108.US

[with M. Doc, Eric Miller, Jere McAllister & Manfred Mohr ]
07/1994 Give It to Ya   Chantay Savage 120.US

[with  CeCe Peniston, Felipe Delgado, Elbert Lee Linnear,, Eric Miller & Jere McAllister ]
04/2002 Finally / We Got a Love Thang   CeCe Peniston 141.UK