Z archiwum...rocka

niedziela, 24 stycznia 2021

Savoy Brown

Zespół założony w 1966 r. pod nazwą Savoy Brown Blues Band przez gitarzystę Kima Simmondsa (ur. 6.12.1947 r. w Newport). W pierwszym składzie znaleźli się: Simmonds, Brice Portius (śpiew), Ray Chappell (bas), John O’Leary (harmonijka), Bob Hall (fortepian) i Leo Mannings (perkusja).

Zadebiutowali udziałem w sesjach nagraniowych w firmie Purdah, której właścicielem był producent Mike Vernon. Wkrótce miejsce O’Leary’ego zajął inny gitarzysta - Martin Stone. Zreformowany sekstet związał się z firmą Decca. Jego debiutancki album Shake Down zawierał kompozycje mistrzów bluesa: Freddiego Kinga, Alberta Kinga i Willie Dixona. Niezadowolony z efektów pracy grupy Simmonds rozwiązał Savoy Brown Blues Band i powołał do życia nowy skład, zatrzymując jedynie Boba Halla.

Nowymi członkami formacji zostali: Chris Youlden (śpiew), Dave Peverett (gitara, śpiew), Rivers Jobe (bas) i Roger Earl (perkusja). Zespół nagrał utwór „Getting To The Point”, po czym Tone Stevens zastąpił Jobe’a. W tym składzie formacja stała się integralną częścią brytyjskiego boomu bluesowego, tego okresu. Youlden był bardzo silną indywidualnością, a jako frontman występował w meloniku i monoklu, czyniąc sceniczny image grupy niezwykle oryginalnym.

Ich własne kompozycje harmonizowały z tymi, które opracowywali na nowo, a gra Simmondsa i Peveretta dodawała animuszu występom „na żywo”. Największą popularność zdobyła kompozycja „Train To Nowhere” z albumu Blue Matters. Po ukazaniu się płyty Raw Sienna Youlden opuścił zespół. Wewnętrzne nieporozumienia doprowadziły w 1970 r. do odejścia kolejnych muzyków: Peveretta, Stevensa i Earla. Utworzyli oni formację o nazwie Foghat.

W tzw. międzyczasie Simmonds odbył tournee po USA ze zmienionym składem: Dave Walker (śpiew), Paul Raymond (klawisze), Andy Pyle (bas) i Dave Bidwell (perkusja), dbając tym samym o ciągły rozwój Savoy Brown. Muzyka uległa zaostrzeniu odchodząc od korzeni bluesowych z zabarwieniem boogie. Później lider osiedlił się w Ameryce i brał udział w wielu trasach koncertowych angażując coraz to innych muzyków towarzyszących.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Tired/Stay With Me Baby	Savoy Brown	11.1969	-	74[5]	Parrot 40042	[written by Chris Youlden][produced by Mike Vernon]
Tell Mama/Rock And Roll On The Radio	Savoy Brown	11.1971	-	83[6]	Parrot 40066	[written by Kim Simmonds,Paul Raymond][produced by Neil Slaven]
Lay Back In The Arms Of Someone/Don't Tell Me I Told You	Savoy Brown	07.1981	-	107[4]	Town House 1054	[written by Chinn, Chapman][produced by Richie Wise]
Run To Me/Georgie	Savoy Brown	10.1981	-	68[5]	Town House 1055	[written by C. Norman, P. Spencer][produced by Richie Wise]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blue Matter	Savoy Brown	04.1969	-	182[2]	Parrot 71 027	[produced by Mike Vernon]
A Step Further	Savoy Brown	09.1969	-	71[14]	Parrot 71 029	[produced by Mike Vernon]
Raw Sienna	Savoy Brown	04.1970	-	121[18]	Parrot 71 036	[produced by Kim Simmonds, Chris Youlden]
Looking In	Savoy Brown	10.1970	50[1]	39[19]	Parrot 71 042	[produced by Kim Simmonds]
Street Corner Talking	Savoy Brown	09.1971	-	75[17]	Parrot 71 047	[produced by Neil Slaven]
Hellbound Train	Savoy Brown	03.1972	-	34[21]	Parrot 71 052	[produced by Neil Slaven]
Lion's Share	Savoy Brown	11.1972	-	151[10]	Parrot 71 057	[produced by Neil Slaven]
Jack the Toad	Savoy Brown	06.1973	-	84[14]	Parrot 71 059	[produced by Barry Murray]
Boogie Brothers	Savoy Brown	04.1974	-	101[8]	London 638	[produced by Harry Simmonds]
Wire Fire	Savoy Brown	11.1975	-	153[7]	London 659	[produced by Kim Simmonds, Paul Raymond]
Rock 'n' Roll Warriors	Savoy Brown	07.1981	-	185[4]	Town House 7002	[produced by Ira Blacker, Richie Wise]

Ronnie Savoy

Ronnie Savoy (ur. 10 października 1939r jako Eugene Ronald Hamilton ) to wokalista R&B o krystalicznie czystym głosie, najbardziej znany z "And The Heavens Cried". Urodził się jako Eugene Hamilton w Detroit w muzycznej rodzinie, a jego rodzeństwo to piosenkarz Al Kent [prawdziwe nazwisko Robert Harston Hamilton Jr.

Robert Harston Hamilton J był jednym z uzdolnionych muzycznie braci Hamilton, którzy mieszkali w Detroit.

Mówi się również, że Bob był jednym z członków The Nitecaps w wytwórni Groove z lat pięćdziesiątych, podobnie jak jego brat Ronnie, który prawdopodobnie był głównym wokalistą.

Praca Boba w Golden World dobiegała końca we wczesnych miesiącach 1966 roku, a jego ostatnim sukcesem był bardzo popularny „I Love The Life I Live” Tony'ego Micale'a z The Reflections.

Tragicznie został zastrzelony podczas jazdy w Detroit w 1969 roku.

Wydaje się, że Ronnie Savoy sam odszedł The Nitecaps w 1956 roku.

Dość płodny piosenkarz, nagrywał dla Candello and Gone w 1959r, MGM w 1960, Phillips w 1962 i Epic w 1963. Poza nagrywaniem dla Wingate w 1965, Ronnie wydał także płytę dla wytwórni Tuff w Chicago w 1966 roku. „Pitfall”, którego współautorem napisał pod swoim prawdziwym imieniem i który jest utworem z najwyższej półki.

Davie Gordon ustalił również, że Ronnie był właścicielem firmy wydawniczej Suron i wykonał kilka prac produkcyjnych dla The Drifters w 1968 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
And The Heavens Cried/The Big Chain	Ronnie Savoy	01.1961	-	-	MGM 12950	[written by Gwynn Elias & Irving Reid]

Kompozycje Ronnie Savoy'a na listach przebojów

  [with Bob Hamilton, Joanne Bratton, Steve Venet]
03/1965 Poor Man's Son   The Reflections 55.US 
05/1965 Poor Man's Son  The Rockin' Berries 5.UK

[with Al Kent,Wingate]
03/1967 The Whole World Is a Stage   The Fantastic Four 63.US 

[with Al Kent, Norma Toney,William Garrett]
05/1967 You Gave Me Something (And Everything Is All Right)  The Fantastic Four 55.US

[solo]
08/1967 Ain't It the Truth   The Drifters 36.R&B Chart
10/1968 Standing on the Outside   Brenda Jo Harris 131.US

Ampex Records

Ampex był producentem sprzętu elektronicznego i taśmy magnetycznej. Byli twórcami 8-ścieżkowych pustych taśm (zwłaszcza kwadrofonicznych 8-ścieżkowych, później) dla wielu różnych wytwórni, więc jest wiele 8-ścieżkowych z wymienioną wytwórnią "Ampex", podczas gdy w rzeczywistości były to wydania albumów z innych wytwórni.

W 1970 roku Ampex zdecydował się wejść do biznesu płyt winylowych i założył własną wytwórnię, dystrybuowaną przez Warner Brothers. Od samego początku mieli też współpracę z Bearsville Studios w stanie Nowy Jork, z producentem Toddem Rundgrenem. Po kilku produkcjach Bearsville dla wytwórni Ampex, Albert Grossman założył własną wytwórnię Bearsville, a pierwsze dwa albumy Bearsville były wspólnie numerowane z Ampex. Etykieta Ampex była niebieska z białym nadrukiem, z logo Ampex u góry. Albumy promocyjne były białe z czarnym nadrukiem, z tym samym wzorem etykiety.
Ampex Records rozpoczął działalność w 1970 roku. Jej największym hitem był „We Gotta Get You A Woman” Todda Rundgrena (jako „Runt”), który osiągnął 20 miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1970 roku.Ampex zapoczątkował również trzy labele zależne: Bearsville, Big Tree i Lizard. Ampex Records zakończyło działalność około 1973 roku, a Bearsville i Big Tree przeniosły dystrybucję do Warner Bros. Records i Bell Records, a Lizard stała się niezależną jednostką. Później Big Tree zostało przejęte przez Atlantic Records.

Albumy na listach przebojów

The American Dream - American Dream [1970] 194.US

Runt - Todd Rundgren [1970] 185.US

Last Night I Had the Strangest Dream - Mason Proffit [1971] 186.US

Purlie (Soundtrack) - Various Artists [1970] 138.US

Happy Tiger Records

Happy Tiger Records to niezależna amerykańska wytwórnia płytowa należąca do firmy frachtowej Flying Tiger Line . Happy Tiger działał od 1969 do 1971 roku. W tym czasie wytwórnia wyprodukowała ponad dwa tuziny albumów Count Basie , Mason Proffit , Red Rhodes , Priscilli Paris , Paula Kelly i Anita Kerr Singers . Wydali dwa albumy zespołu Vana Morrisona Them .

Biura Happy Tiger znajdowały się przy 1801 Avenue of the Stars w Century City, Los Angeles, Kalifornia . W skład zespołu wchodził inżynier i producent Ray Ruff, który wcześniej pracował dla ABC-Paramount Records . Podczas swojego krótkiego istnienia Happy Tiger wydał dwadzieścia siedem albumów i liczne single, wszystkie dystrybuowane przez Era Records . Wytwórnia wydała również osiem albumów ze starymi utworami pod wspólną wytwórnią Happy Tiger / Era, w tym utwory Phila Baugha , Dorsey Burnette i kilka wczesnych nagrań Beach Boys . Nagrywali także single takich weteranów, jak Kay Starr , Roberta Sherwood i Joanie Sommers .

Pod koniec października 1971 r. krajowy szef promocji Happy Tiger, Dave Chackler, odszedł, by dołączyć do wytwórni Ray'a Ruffa Oak, jako wiceprezes i człowiek odpowiedzialny za promocję towarów. Ostatnim albumem Happy Tiger w 1971 roku był Movin 'Toward Happiness Masona Proffit . Ostatnim singlem wytwórni w 1972 roku był singiel Richarda Berry wykonujący piosenkę, którą napisał i rozsławił zespół Kingsmen w 1963 roku, „ Louie Louie ”. Po tym, jak Happy Tiger spasował, Warner Bros. Records ponownie wydało Paula Kelly'ego Stealin 'in the name of the Lord w 1972 roku, przemianowany na Dirt . Warner ponownie wydał dwa albumy Mason Proffit jako podwójny LP, Come and Gone , w 1974 roku.

Saving Jane

Saving Jane to zespół z Columbus w Ohio . Zespół znany jest z piosenki „ Girl Next Door ”. Głównym wokalistą jest Marti Dodson.

Pełnometrażowy debiut Saving Jane, Girl Next Door, został wyemitowany w październiku 2005 roku w Toucan Cove. Tytułowy utwór na albumie, zatytułowany także „Girl Next Door”, został wyemitowany w radiu po tym wydaniu. Przyciągnęło to uwagę głównych wytwórni płytowych oraz kontrakt z Republic / Universal Records, co pomogło im zadebiutować na listach przebojów Billboard. Singiel „Girl Next Door” zajął 31 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Teledysk zadebiutował na MTV „s Total Request Live ” w dniu 24 kwietnia 2006 roku pod nr 9. singiel „Come Down to Me” został wydany pod koniec sierpnia i sprzedał się w ponad 100.000 egzemplarzy.

W 2006 roku piosenkarka country Julie Roberts nagrała wersję „Girl Next Door”, która ukazała się na jej albumie Men and Mascara . (Saving Jane wydała swój własny, country remix tej piosenki poprzedniej zimy, która była dostępna na iTunes i została wyeksponowana na CMT i CMT.com.)

7 sierpnia 2007 roku ukazał się kolejny album Saving Jane po Girl Next Door pod tytułem One Girl Revolution . Singiel o tym samym tytule zadebiutował latem 2007 roku. Album One Girl Revolution został wydany w 2007 roku, a jego reedycja zawierała nową piosenkę „SuperGirl” z albumu SuperGirl w 2008 roku.

Nowa piosenka „Butterflies” została wydana na iTunes w 2009 roku. Na początku 2010 roku 26 stycznia 2010 roku ukazała się nowa EP-ka Saving Jane, Vampire Diaries EP , na iTunes znajdują się trzy utwory: „Immortal”, „In Love With a Vampire ” i „ Immortal ( Twilight Mix) ”.

25 października 2010 roku na iTunes ukazał się singiel „Worst of Me”, będący częścią albumu „Psycho Ex-Girlfriend”, który miał się ukazać wiosną 2011 roku. Jednak ostatecznie album został odłożony na półkę.

W międzyczasie gitarzysta Pat Buzzard pracuje jako artysta solowy i wydał swój pierwszy singiel w sierpniu 2008 roku, cover " Wagon Wheel " Old Crow Medicine Show , na którym występuje Brandon Hagan na gitarze, basie, banjo, chórki i Marti Dodson na chórkach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Girl Next Door	Saving Jane	02.2006	-	31[20]	Alert	[written by Marti Dodson, Pat Buzzard, Kris Misevski, Dak Goodman, Jeremy Martin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Girl Next Door	Saving Jane	04.2006	-	133[2]	Universal 006469	[produced by Brian Lovely, Mark Liggett, Pat Buzzard, Jack Campitelli, Jerry Lane ]

Lazy Smoke

Lazy Smoke to

zespół psychodelic rock / psychodelic pop z Bostonu w stanie Massachusetts w Stanach Zjednoczonych . Zespół powstał w 1967 roku i rozwiązał się w 1969 roku. Chociaż zespół nie zwrócił na siebie większej uwagi w trakcie swojej krótkiej działalności, później zyskał rozgłos dzięki debiutanckiemu albumowi grupy, Corridor of Faces, wysoką ceną na rynku kolekcjonerskim, ze względu na ograniczoną liczbę. kopii, słabą promocję i ogólnie nie sprzedaje się zbyt dobrze.

Jedyny album zespołu z północnej części stanu Massachusetts. Liderem zespołu i napisanego utworu jest gitarzysta / wokalista John Pollano, który wcześniej grał na gitarze rytmicznej w The Road Runners. W 1966 roku Ralph Mazzotta, Bob Door i Ray Charron dołączyli do tej grupy wraz z wokalistą Mike Fedenyszenem. W 1967 roku Fedenyszen ożenił się i opuścił grupę. John Pollano został zmuszony do śpiewania i zmienił nazwę zespołu na „Lazy Smoke”. Zespół grał 5 nocy w tygodniu w Motelu Wool Chips na Cape Cod, zarabiał na życie, odkładał na wydanie płyty ... W tym samym czasie nagrano tam 12 utworów demo, które stanowiły podstawę tej płyty. Wiosną 1968 roku wybrali się w trasę po Florydzie, grali piosenki i covery zespołu The Beatles.Po powrocie do domu krewni i znajomi muzyków zaoferowali pomoc finansową w wydaniu albumu.Został nagrany latem 1968 roku w Eastern Sound Studios w Methuen w stanie Massachusetts. W marcu 1969 roku trafił do sprzedaży. Wszystkie 500 egzemplarzy rozdano krewnym i przyjaciołom, także znajomym. W związku z tym uważali, że ich misja została wypełniona . Album okazał się bardzo dobry.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Corridor Of Faces	Lazy Smoke	.1968	-	-	Onyx 6903	-

Mason Proffit

Mason Proffit był zespołem country rockowym z Champaign w stanie Illinois, który wydał pięć albumów między 1969 a 1973. Znani są z piosenki „Two Hangmen”, która zebrała znaczną ilość odtworzeń na antenie Album Oriented Rock .

Bracia Terry Talbot i John Michael Talbot grali razem w kilku lokalnych zespołach w Indianapolis, , a później w Chicago. Po rozpadzie zespołu Sounds Unlimited, w 1969 roku założyli Mason Proffit, skupiając się na wyłaniającej się mieszance folku , country i rocka, który później został nazwany country rockiem .

„Two Hangmen”, napisany przez starszego brata Terry'ego i wydany na ich pierwszym albumie, Wanted , stał się regionalnym hitem. Pomogło to ich drugiemu albumowi Movin 'Toward Happiness , który znalazł się na liście Billboard 200 . Wanted był nominowany do nagrody Grammy za najlepszą okładkę albumu w 1971 roku, przez pomyłkę zatytułowany Mason Proffit . W 1972 roku zespół podpisał kontrakt z Warner Bros. Records i kontynuował trasę koncertową, dając rocznie do 300 koncertów.

Niektóre z pierwszych występów Mason Proffit w tym czasie obejmowały The Doobie Brothers , Steely Dan , Johna Denvera i Maca Davisa. Ich styl country-rock-bluegrass był innowacyjny, ale trudny do umieszczenia w gatunku marketingowym. Ich występy na żywo były pełne energii. I raz, podczas jamowania z The Scruggs Review, Johnem Hartfordem i Nitty Gritty Dirt Band , Earl Scruggs nazwał Johna Talbota „najlepszym grajacym na banjo, jakiego kiedykolwiek słyszałem”. Bracia Talbot wystąpili przed Eagles podczas krajowej trasy koncertowej.

Warner Bros. ponownie wydała ich pierwsze dwa albumy jako kompilacja, Come & Gone, która w 1974 roku otrzymała nagrodę Grammy za najlepszy pakiet albumów. Wydała również Rockfish Crossing i Bareback Rider . Mason Proffit rozpadł się, gdy bracia John i Terry Talbot opuścili zespół i zaczęli występować jako duet. Następnie Warners wydał The Talbot Bros. , pierwszy z trzech albumów duetu, a pozostałe dwa zostały wydane przez Sparrow Records. Sparrow ostatecznie ponownie wydał pierwszy album Talbot Bros., bez utworu „Moline Truckin”. Po rozpadzie bracia Talbot zaczęli nagrywać współczesną muzykę chrześcijańską w Sparrow Records , zdobywając nagrodę Grammy i kilka nominacji do nagrody Dove .

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Movin' Toward Happiness	Mason Proffit	04.1971	-	177[8]	Happy Tiger 1019	[produced by Mason Proffit]
Last Night I Had The Strangest Dream	Mason Proffit	11.1971	-	186[14]	Ampex 10 138	[produced by James Lee Golden]
Bareback Rider	Mason Proffit	05.1973	-	198[5]	Warner 2704	[produced by Bill Halverson]

sobota, 23 stycznia 2021

Carlo Savina

Carlo Savina (ur. 2 sierpnia 1919r Turyn - zm. 23 czerwca 2002r Rzym) był włoskim kompozytorem i dyrygentem, który komponował, aranżował i dyrygował muzyką do filmów - i jest szczególnie pamiętany jako reżyser muzyczny takich filmów jak Ojciec chrzestny (1972), Amarcord (1973) ) i Niedźwiedź (1988).

Savina współpracowała z wieloma znanymi kompozytorami muzyki filmowej XX wieku, w tym: Ennio Morricone , Armando Trovajoli , Nino Rota , Mario Nascimbene , Stanley Myers , Stephen Sondheim , Philippe Sarde i Miklos Rozsa . Jego praca wahała się od komponowania muzyki do częstych spaghetti westernów , takich jak Johnny Oro do bycia dyrektorem muzycznym i dyrygentem w filmie Federico Felliniego „Orchestra Rehearsal" .

W 1985 roku zdobył nagrodę Davida di Donatello za najlepszą muzykę za ścieżkę dźwiękową do filmu Pizza Connection .

Carlo Savina pochodził z muzykalnej rodziny - jego ojciec był pierwszym klarnetem w orkiestrze włoskiego nadawcy publicznego EIAR . Carlo uczył się gry na skrzypcach jako dziecko i ukończył Konserwatorium Muzyczne im. Giuseppe Verdiego w Turynie, gdzie studiował grę na fortepianie, skrzypcach, kompozycję i dyrygenturę. W 1945 roku zaczął komponować muzykę dla radia. Na początku swojej kariery otrzymał nagrodę Accademia Musicale Chigiana . Założył własną orkiestrę i wkrótce stał się sławny. W 1950 roku zaczął komponować i aranżować muzykę do filmu. Przez następne trzydzieści lat komponował, aranżował i dyrygował muzyką do ponad 200 filmów i stał się jednym z najbardziej płodnych, i być może niedocenianych kompozytorów filmowych i telewizyjnych XX wieku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Theme From "The Godfather"/ The Godfather Waltz (Main Title)	Carlo Savina	04.1972	-	66[9]	Paramount 0152	[written by Nina Rota][produced by Tom Mack]

Filmografia

1954 Toto Seeks Peace 1955 Girls of Today 1958 Herod the Great 1959 Head of a Tyrant 1960 It Started in Naples 1961 A Difficult Life 1962 War Gods of Babylon 1962 The Fury of Achilles 1962 Samson Against the Sheik 1962 Eva 1963 The Rebel Gladiators 1963 Slave Queen of Babylon 1963 Hercules Against the Mongols 1964 Hercules Against the Barbarians 1964 Spartacus and the Ten Gladiators 1964 Terror in the Crypt 1965 Gli amanti latini 1965 Secret Agent Fireball 1965 Bullet in the Flesh 1965 Här kommer bärsärkarna 1965 Veneri al sole 1966 The Man Who Laughs 1966 Bob Fleming... Mission Casablanca 1966 Few Dollars for Django 1966 Johnny Oro 1967 Massacre in the Black Forest 1968 The Young, the Evil and the Savage 1968 Vengeance 1968 Between God, the Devil and a Winchester 1968 A Long Ride from Hell 1969 Malenka 1969 Heads or Tails 1969 The Unnaturals 1970 And God Said to Cain 1970 A Suitcase for a Corpse 1970 Mr. Superinvisible 1970 Hey Amigo! A Toast to Your Death 1971 Eye of the Spider 1971 The Last Traitor 1972 Naked Girl Killed in the Park 1973 Amarcord 1973 Love and Anarchy 1973 Lisa and the Devil 1974 I figli di nessuno 1974 The Killer Reserved Nine Seats 1974 The Stranger and the Gunfighter 1975 Reflections in Black 1975 Savage Man Savage Beast 1977 Nine Guests for a Crime 1978 The Perfect Crime 1981 Comin' at Ya! 1982 Hunters of the Golden Cobra 1985 Pizza Connection

Chantay Savage

Chantay Savage (ur. 16 lipca 1971r), amerykańska wokalistka r&b /dance .Doświadczyła pewnych sukcesów w latach 90-tych na różnych listach singli Billboardu singli , z których jeden „ I Will Survive ”,był przeróbką hitu Glorii Gaynor .

Savage zdobyła wiele przebojów na innych listach przebojów w USA, takich jak Billboard Hot 100, Dance i R&B. W sumie Savage spędziła 452 tygodnie na różnych listach przebojów Billboard , a jej albumy spędziły w sumie 81 tygodni na różnych listach przebojów Billboard .

Zanim Savage podpisała kontrakt nagraniowy , odniosła sukces jako muzyk sesyjny,wokalistka i autorka tekstów z takimi artystami jak CeCe Peniston i Tanya Blount . Savage jest współautorem hitu Peniston „ We Got a Love Thang ”. W 1993 roku Savage wydała swój pierwszy singiel „ If You Believe ” z jej debiutanckiego albumu Here We Go… . Jego kontynuacja „ Betcha'll Never Find ” znalazła się na liście 20 najlepszych utworów dance i r&b na liście Billboard. Wydała także single „ Don't Let It Go to Your Head ” i "Give It to Ya ”.

W 1995 roku połączyła siły z Aaliyah , En Vogue , TLC , BlackGirl , Mary J. Blige , Vanessą Williams , SWV i innymi nad singlem „Freedom” z filmu Panther .

Savage wydała „ I Will Survive ” w 1996 roku, z jej drugiego albumu I Will Survive (Doin 'It My Way) . Singiel stał się hitem umiarkowany w USA, osiągając w nr 24 na liście pop i # 5 na liście Billboard R & B . Osiągnął # 12 na brytyjskiej liście singli . Singiel uzyskał również status złotej płyty przez RIAA przy sprzedaży w USA ponad 500 000 sztuk. W 1997 roku, wraz z Deborah Cox , Heavy D i Brownstone wykonała singiel numer 1 Janet Jackson „ That's the Way Love Goes ” na gali Soul Train Music Awards to hołd dla popularnej ikony . W 1998 roku Savage nagrała kolejny niewielki hit „Reminding Me (Of Sef)” w wykonaniu Common . Był to top 10 przebojów Common na liście przebojów Billboard Hot Rap.

W 1999 roku wydała swój trzeci album This Time , pierwszy singiel „Come Around”, który zajął 62. miejsce. Savage napisała wszystkie teksty i grała na pianinie i perkusji . W 2003 roku współpracowała z artystą słowa mówionego Malikiem Yusefem przy utworze „Auto-Eroticism” z jego albumu The Great Chicago Fire: A Cold Day In Hell . Trzy lata później pojawił się remake hitu Earth Wind & Fire „September” z albumu Full Flava ,Music is Our Way of Life. W tym samym roku nagrała piosenkę przewodnią dla BellaNutri zatytułowaną „Always Beautiful” a także dodatkowy utwór „Shine”, który został wydany na płycie CD dla firmy.

W 2012 roku współpracowała z innym artystą mówionym, Quillem, przy jego utworze „Everything Must Change”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If You Believe	Chantay Savage	04.1993	-	-	ID/RCA 62 498	[written by Dawson, Miller, Savage][produced by Chantay Savage][75[8].R&B Chart]
Betcha'll Never Find	Chantay Savage	12.1993	-	70[14]	ID/RCA 62 652	[written by Steve "Silk" Hurley, Chantay Savage][produced by Steve "Silk" Hurley][17[23].R&B Chart][17[14].Hot/Disco Dance;RCA 62 651 12"]
Don't Let It Go To Your Head / Give It To Ya	Chantay Savage	07.1994	-	A:108[8];B:120[2]	RCA 62 788	[written by Steve "Silk" Hurley, Jamie Principle, Chantay Savage, Marc Williams][produced by Steve "Silk" Hurley][80[9].R&B Chart][14[11].Hot/Disco Dance;RCA 62 787 12"]
It's a Summer Thang	M-Doc featuring Chantay Savage	08.1994	76[1]	-	IndaSoul 1000	[written by Tonia Hurley, Jeremiah McAllister, Chantay Savage, Marc Williams][96[2].R&B Chart]
I Will Survive	Chantay Savage	02.1996	12[8]	24[20]	ID/RCA 64 492	[gold-US][written by Dino Fekaris,Freddie Perren][produced by Steve "Silk" Hurley][5[23].R&B Chart][35[7].Hot/Disco Dance;RCA [promo] 12"]
Reminding Me (Of Sef)	Common featuring Chantay Savage	09.1997	59[2]	101[8]	Relativity 1627	[written by Lonnie Lynn,Anthony Craig][produced by Ynot][57[12].R&B Chart][sample z "Mellow,Mellow Right On"-Lowrell]
Come Around	Chantay Savage	06.1999	-	-	RCA	[written by Athena Cage, Jerry Flowers, Keith Sweat][produced by Keith Sweat][62[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Will Survive (Doin' It My Way	Chantay Savage	03.1996	-	106[8]	RCA 66 775	[produced by Bob Antoine, Andre Evans, Grand Puba, Steve "Silk" Hurley ,Chris Liggio ,Mass Order, Harve Pierre, Chucky Thompson, Tim & Bob]

Kompozycje Chantay Savage na listach przebojów

  [with Maurice Joshua]
  .1992 I Gotta Hold on U   Maurice Joshua 19.Dance Chart 


[with  Jamie Principle, Steve "Silk" Hurley,Jere McAllister & Maurice Joshua]
  .1992 Matter of Time   Ooscha 50.Dance Chart

[with  Donell Ellis, Steve "Silk" Hurley , Manfred Mohr]
  .1992 Symphony   Donell Rush 7.Dance Chart

[with   Eric Miller,Steve "Silk" Hurley]
  .1992 When Love Calls  Shay Jones 28.Dance Chart

[with   Eric Miller, Jere McAllister ]
01/1992 We Got a Love Thang  CeCe Peniston 20.US/6.UK

[with Donell Rush, Jere McAllister, M-Doc,Steve "Silk" Hurley]
  .1993 If Only You Knew   Donell Rush 95.R&B Chart

[with  Steve "Silk" Hurley]
12/1993 Betcha'll Never Find   Chantay Savage  70.US 

[with  Cheri Williams, Dewey B. , Eric Miller, Joanne Thomas,Renee Washington]
  .1994 I Cried the Tears   Jomanda 15.Dance Chart

[with  M-Doc, S. Carter, Jere McAllister]
  .1994 It's a Summer Thang   M-Doc 96.R&B 

[with  M-Doc, Jere McAllister]
03/1994 I'm Gonna Make You Mine  Tanya Blount 69.US 

[with  Jamie Principle, M. Doc & Steve "Silk" Hurley]
07/1994 Don't Let It Go to Your Head  Chantay Savage  108.US

[with M. Doc, Eric Miller, Jere McAllister & Manfred Mohr ]
07/1994 Give It to Ya   Chantay Savage 120.US

[with  CeCe Peniston, Felipe Delgado, Elbert Lee Linnear,, Eric Miller & Jere McAllister ]
04/2002 Finally / We Got a Love Thang   CeCe Peniston 141.UK

Joe Satriani

Joe "Satch" Satriani (ur. 15 lipca 1956r w Nowym Jorku) – amerykański gitarzysta wirtuoz, wokalista oraz kompozytor.
Zaczął grać na gitarze w wieku 14 lat, gdy dowiedział się o śmierci Jimiego Hendriksa, którego był fanem. Wcześniej trenował futbol amerykański.

Od 1971 roku, czyli już w wieku piętnastu lat, Satriani był nauczycielem gry na gitarze. Jego uczniami byli m.in. Steve Vai, David Bryson (Counting Crows), Kirk Hammett (Metallica), Alex Skolnick (Testament), Larry LaLonde (Primus), Charlie Hunter oraz wielu innych. W następnych latach grał z muzykami jazzowymi, co znacznie wpłynęło na jego styl. Byli to m.in. Lennie Tristano i Billy Bauer.

W latach 80-tych Joe Satriani grał koncerty z Mickiem Jaggerem oraz brał udział w wielu sesjach nagraniowych różnych zespołów. W latach 90-tych XX w. na kilka miesięcy zastąpił na koncertach gitarzystę Deep Purple – Ritchiego Blackmore'a.
Pierwszy jego solowy album został wydany w 1986 roku i nosił tytuł Not of This Earth. Za następne płyty – Surfing With the Alien, Dreaming #11, Flying In A Blue Dream, The Extremist – artysta był nominowany do nagrody Grammy.

W 1996 Satriani stworzył formację G3. Oprócz niego udział w projekcie brali Steve Vai, Adrian Legg, Paul Gilbert, Eric Johnson, Yngwie Malmsteen, John Petrucci, Kenny Wayne Shepherd i Robert Fripp. Grupa odbywała trasy koncertowe w Stanach Zjednoczonych i Europie.

Od 2009 gitarzysta formacji Chickenfoot wraz z wokalistą Sammy Hagarem (dawniej w Van Halen i Montrose), basistą Michaelem Anthony'm (dawniej w Van Halen), perkusistą Chadem Smithem (grający również w Red Hot Chili Peppers). Zespół nagrał w 2009 roku płytę, która zawiera bardzo mało z klimatów utworów Van Halen, a sporo ze stylu Satrianiego.

Styl gry Joe cechuje doskonała znajomość wszystkich technik gry, w szczególności zaś legato i tappingu. Na szczególną uwagę zasługuje stosowana przez niego w niektórych utworach technika tappingu "pianistycznego", gdzie palce obu rąk uderzają w struny bezpośrednio na gryfie (kostka staje się zbędna), co pozwala na uzyskanie efektów nieosiągalnych przy tradycyjnej grze.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Satch EP	Joe Satriani	02.1993	53[2]	-	Relativity REL 658953 2	[written by Joe Satriani][produced by Joe Satriani/John Cuniberti/Andy Johns ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Surfing with the Alien	Joe Satriani	10.1987	-	29[75]	Relativity 8193	[platinum-US][silver-UK][produced by Joe Satriani and John Cuniberti]
Dreaming #11	Joe Satriani	11.1988	-	42[26]	Relativity 8265	[gold][produced by Joe Satriani and John Cuniberti]
Flying in a Blue Dream	Joe Satriani	11.1989	-	23[39]	Relativity 1015	[gold-US][silver-UK][produced by Joe Satriani and John Cuniberti]
The Extremist	Joe Satriani	08.1992	13[6]	22[28]	Relativity 1053	[gold-US][produced by Joe Satriani,Andy Johns,John Cuniberti]
Time Machine	Joe Satriani	11.1993	32[2]	95[8]	Relativity 1177	[gold-US][produced by Joe Satriani and John Cuniberti]
Joe Satriani	Joe Satriani	10.1995	21[4]	51[7]	Relativity 1500	[produced by Glyn Johns]
G3-Live in concert	Joe Satriani/Eric Johnson/Steve Vai	06.1997	82[3]-	108[3]	Epic 67 920	-
Crystal Planet	Joe Satriani	03.1998	32[5]	50[8]	Epic 68 018	[produced by Mike Fraser]
Engines of Creation	Joe Satriani	04.2000	78[2]	90[3]	Epic 67 860	[produced by Joe Satriani]
Strange Beautiful Music	Joe Satriani	06.2002	111[1]	140[1]	Epic 86 294	[produced by Joe Satriani, John Cuniberti, Eric Caudieux]
Is There Love in Space?	Joe Satriani	05.2004	86[2]	80[2]	Epic 90 832	[produced by Joe Satriani]
Super Colossal	Joe Satriani	03.2006	107[1]	86[1]	Epic 82876	[produced by Joe Satriani and Mike Fraser]
Professor Satchafunkilus and the Musterion of Rock	Joe Satriani	04.2008	75[2]	89[1]	Epic 88697278862 [UK]	[produced by Joe Satriani and John Cuniberti]
Black Swans and Wormhole Wizards	Joe Satriani	10.2010	62[3]	45[1]	Sony Music 88697735002 [UK]	[produced by Joe Satriani and Mike Fraser]
Satchurated: Live in Montreal	Joe Satriani	05.2012	100[1]	-	Epic 88691923122 [UK]	[produced by Pierre & François Lamoureux]
Unstoppable Momentum	Joe Satriani	05.2013	44[1]	42[3]	Epic 88883718162 [UK]	[produced by Joe Satriani and Mike Fraser]
Shockwave Supernova	Joe Satriani	08.2015	22[1]	46[1]	Legacy Recordings 88875099682 [UK]	[produced by Joe Satriani ,John Cuniberti]
What Happens Next	Joe Satriani	01.2018	40[1]	42[1]	Sony Music CG 88985450972 [UK]	[produced by Mike Fraser]
Shapeshifting	Joe Satriani	04.2020	70[1]	-	Legacy Recordings 19439720872 [UK]	[produced by Jim Scott ,Joe Satriani]

World Pacific Records

Wytwórnia Pacific Jazz została założona w Los Angeles w Kalifornii w 1952 roku przez Richarda Bocka i perkusistę Roya Harte (1924–2003).Harte w 1954 r był także współzałożycielem Nocturne Records wraz z basistą jazzowym Harrym Babasinem (1921–1988). Owocem wytwórni był jazz. Wśród muzyków, którzy nagrywali dla Pacific Jazz znaleźli się Chet Baker , Paul Desmond , Gerry Mulligan , Joe Pass , Gerald Wilson , the Jazz Crusaders , Don Ellis , Clare Fischer , Jim Hall , Groove Holmes , Les McCann , Wes Montgomery , i Art Pepper .

W 1954 roku powstała spółka zależna Pacifica, która nagrywała jazz, pop i słowo mówione. W październiku 1957 roku nazwa firmy została zmieniona na World Pacific,aby rozszerzyć swoją działalność na pełnowymiarową wytwórnię, z wytwórnią Pacific Jazz zachowaną dla wydawnictw jazzowych. chociaż nazwa Pacific Jazz była nadal używana w niektórych wydawnictwach. A&R dla wytwórni prowadzili Richard Bock i George Avakian.

W 1958 roku Richard Bock i World Pacific odegrali kluczową rolę we wprowadzeniu na Zachód indyjskiej muzyki tradycyjnej za pośrednictwem Ravi Shankara , który nagrywał również dla World Pacific.

Bock sprzedał wytwórnię Liberty Records w 1965 r., chociaż pozostał jako doradca do 1970 r. Liberty została kupiona przez EMI w 1980 r. Mosaic ponownie wydał część materiałów Pacific Jazz pod koniec lat 80-tych, podobnie jak Blue Note, kiedy przejęła kontrolę nad katalogiem w latach 90-tych.

Albumy na listach przebojów

The Endless Summer Sandals 02.1967 110.US

Satisfactions

James Isom był członkiem Marvels,póżniej Senators ,w Gales tylko przez około miesiąc, zanim dołączył do zespołu Satisfactions: Lorenzo „Lowe” Hines (pierwszy tenor), James Isom (drugi tenor i gitara), Earl Jones (baryton i drugi tenor) oraz Fletcher Lee (bas i perkusja) ).

Pierwsza płyta Satisfactions była wydana dla filii Mercury Smash. We wrześniu 1966 roku wydali „Give Me Your Love” / „Stop Follow Me”. Nie wyszło mu to szczególnie dobrze, ale dzięki temu zaczęli pracować. Grupa zaczęła ciężko pracować, aby udoskonalić swoje brzmienie, grając w miejscach tak odległych jak Ohio, Toronto, Montreal i Acapulco.

W czerwcu 1967 roku w Smash pojawiły się utwory „Take It Or Leave” / „You've Got To Share”, a w listopadzie 1967 - „Use Me” / „Keep On Trying”.

W 1970 roku zespół Satisfactions nagrał kilka utworów prywatnie w studiach Conway'a Twitty w Oklahomie, które trafiły do wytwórni Lionel. Prowadzony przez Dallasa Smitha i Jimmy'ego Webba, był oddziałem Lionel Entertainment Corp. i był dystrybuowany przez MGM Records. The Satisfactions wyróżniało się posiadaniem pierwszego singla w wytwórni: „This Bitter Earth” / „Ol 'Man River”, wydanego w maju 1970 r.

Kiedy „This Bitter Earth” stał się hitem numer 36 w kategorii R&B, Lionel wydał "One Light Two Lights" / "Turn Back The Tears" w sierpniu. "One Light Two Lights" uplasował się na 21. miejscu list R&B.

Ich ostatnimi nagraniem z Lionel był singiel „God, I'm Losing My Baby” / „Ooh La La”, wydany w lutym 1971 roku. Następnie przekształcił się w Satisfaction Unlimited. O ile wiem, Lorenzo Hines (pierwszy tenor), James Isom (drugi tenor i gitara), Earl Jones (baryton i drugi tenor) oraz Fletcher Lee (bas i perkusja) pozostali ( w 1976 roku odszedł Hines). Po drodze dodali jeszcze kilku muzyków: Brian Bennett (bas elektryczny), Mike Vlohoukis (klawisze) i Steve? (gitara).

W 1972 roku związali się z wytwórnią Hot Wax, założoną przez autorów piosenek Lamonta Doziera, Briana Hollanda i Eddie Hollanda, kiedy opuścili Motown. Satisfaction Unlimited wydało jeden singiel zatytułowany „Bright City Lights” i LP zatytułowany Think Of The Children(był to ostatni LP wydany w wytworni).

Więc James Isom to zrobił. Od „sąsiedzkiego opryszka” do przebojowego artysty nagrywającego. Musiało mu to dać dużo satysfakcji. James Isom zmarł w kwietniu 2009, a Lorenzo Hines w lutym 2009.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Bitter Earth/Ol' Man River	Satisfactions	06.1970	-	96[3]	Lionel 3201	[written by Clyde Otis][produced by The Satisfactions, Art Wayne, Howard Boggess][36[5].R&B Chart]
One Light Two Lights/Turn Back The Tears	Satisfactions	10.1970	-	94[2]	Lionel 3205	[written by Landy McNeil][produced by Landy McNeil][21[7].R&B Chart]

piątek, 22 stycznia 2021

Peter Sarstedt

Peter Eardley Sarstedt (ur. 10 grudnia 1941r - zm. 8 stycznia 2017r), krótko opisywany na początku swojej kariery jako Peter Lincoln , był brytyjskim piosenkarzem i instrumentalistą. Był bratem muzyków Edena Kane i Clive Sarstedta .

Chociaż jego muzykę sklasyfikowano jako pop, na ogół obejmowała ona ballady wywodzące się z tradycyjnej muzyki ludowej, a nie tradycyjnego rock and rolla . Był najbardziej znany z pisania i wykonywania utworu „ Where Do You Go To (My Lovely)? ”, który znalazł się na szczycie brytyjskiej listy przebojów singli w 1969 r. Ustawiony jako „sztuczny europejski walc ” i opisany jako „romantyczna powieść w piosence ”, zdobył nagrodę Ivor Novello . Płyta pozostała największym hitem Sarstedta, pomimo wydania wielu udanych albumów i singli od późnych lat sześćdziesiątych.

Kontynuował występy w latach 80., 90. i 2000., głównie we wspomnieniowych programach z lat 60-tych, aż do przejścia na emeryturę w 2010 roku z powodu złego stanu zdrowia.

Sarstedt urodził się w New Delhi w 1941 r. jako jedno z sześciorga rodzeństwa Alberta i Coral Sarstedt, którzy byli urzędnikami administracji brytyjskiej . Oboje jego rodzice byli muzykami klasycznymi.

Sarstedt uczęszczał do Victoria Boys 'School, szkoły z internatem w Kurseong w dystrykcie Darjeeling w Zachodnim Bengalu, gdzie jego rodzice pracowali na plantacji herbaty . Sarstedt później przeniósł się do Kalkuty (obecnie Kalkuta ); siedem lat po uzyskaniu niepodległości Indii od Wielkiej Brytanii , rodzina przeniosła się do Anglii w 1954 r. osiedliła się w południowym Londynie tuż przed boomem na rock and rolla , a bracia Sarstedt rozpoczęli występy grając skiffle w grupie znanej jako Fabulous Five.

Sarstedt był młodszym bratem gwiazdy muzyki pop z lat 60. Edena Kane , dla którego był wokalistą wspierającym i krótko grał na basie , oraz starszym bratem piosenkarza pop Robina Sarstedta .

Sarstedt był najbardziej znany ze swojego singla numer jeden w Wielkiej Brytanii z 1969 roku , wydanego przez wytwórnię United Artists , „Where Do You Go To (My Lovely)?” . Utwór znalazł się na szczycie listy przebojów w 14 krajach. Został również nagrodzony Ivor Novello w 1970 roku za najlepszy utwór muzyczny i tekst . Później zacytował swoją pierwszą żonę, Anitę, jako inspirację dla piosenki.

Jego debiutancki album w 1969 roku osiągnął numer osiem na brytyjskich listach przebojów a jego nastepny singiel, „Frozen Orange Juice”, osiągnąła 10 pozycję w Wielkiej Brytanii w 1969 roku .Jednakże, późniejsze piosenki nie trafiły na listy przebojów . Nagrane przez Sarstedta utwory to między innymi „Beirut”, „Take Off Your Clothes” i „I Am a Cathedral”.

Kolejny wybór z albumu Where Do You Go To (My Lovely) ?, z którego ukazał się jego singiel o tym samym tytule, zatytułowany był „Overture”. Ten instrumentalny utwór, którego muzykę Sarstedt skomponował we współpracy z Ianem Greenem i Rayem Singerem , został później wykorzystany jako motyw przewodni do słynnego publicznego ogłoszenia „Crying Indian” w programie Keep America Beautiful z udziałem Iron Eyes Cody .
W latach 80. i 90-tych Sarstedt często podróżował po południowej Wielkiej Brytanii w ramach turnee "Solid Silver '60s" , po powrocie do Anglii po kilku latach pobytu w Danii. W latach 90. i 2000. kontynuował wydawanie nowych albumów i granie tras koncertowych. W 1997 roku wydał album England's Lane , który zawierał kontynuację „Where Do You Go To”, zatytułowany „The Last of the Breed” , a w 2007 roku album z nowym materiałem zatytułowany On Song. Zaśpiewał harmonie na albumach „ Don't Think Twice ” i „ The Last Thing on My Mind ” kanadyjskiego piosenkarza Petera Thompsona z 2007 roku.

Nowe zainteresowanie wzbudziła jego muzyka po tym, jak "Where Do You Go To" wykorzystano w 2007 roku w filmach Wesa Andersona Hotel Chevalier i The Darjeeling Limited . W 2012 roku ukazała się kompilacja piosenek o nazwie Highlights - Demos .

Ostatni album Sarstedta, wydany w 2013 roku, nosił tytuł Restless Heart. Został wyprodukowany przez Ray Singera, a singiel i towarzyszący mu teledysk „Valentine”, wyreżyserowany i wyprodukowany przez Larę Singer, został wydany przez Singer Records. Trzecia część „Where Do You Go To”, kontynuująca historię Marie-Clair, zatytułowana „Farewell Marie-Clair”, nie powstała. Sarstedt ostatnio występował na żywo w 2010 roku.

Sarstedt poślubił dentystkę Anitę Atke w 1969 roku i przeniósł się do Danii. Para rozwiodła się pięć lat później. Jego drugą żoną była Joanna Meill. Od 2013 roku mieszkał w domu spokojnej starości w Sussex w Anglii. Miał postępujące porażenie nadjądrowe (PSP), zdiagnozowane w 2015 r., Ale pierwotnie błędnie zdiagnozowano demencję w 2013 r. Zmarł 8 stycznia 2017 r. w wieku 75 lat. Przeżył żonę i dwoje dorosłych dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Where Do You Go To (My Lovely)?/Morning Mountain	Peter Sarstedt	02.1969	1[4][16]	70[6]	United Artists UP 2262	[written by Peter Sarstedt][produced by Ray Singer]
Frozen Orange Juice/Aretusa Loser	Peter Sarstedt	06.1969	10[9]	116[2]	United Artists UP 35 021	[written by Peter Sarstedt][produced by Ray Singer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Peter Sarstedt	Peter Sarstedt	03.1969	8[4]	-	United Artists SULP 1219	[produced by Ray Singer]

K. Michelle

K. Michelle tylko na chwilę dotknęła listy przebojów Billboard Hot R & B / Hip-Hop Songs w 2009 roku utworem „Fakin 'It”, ale mimo to singiel zasygnalizował przybycie utalentowanej wokalistki R&B o korzeniach soulowych, wyróżniającej się szczerym i dowcipnym pisaniem piosenek. Po występie w reality show Love & Hip Hop: Atlanta, K.Michelle podpisała kontrakt z Atlantic i nagrała cztery albumy dla tej wytwórni, trafiając do pierwszej dziesiątki listy Billboard 200 z Rebellious Soul (2013), Anybody Wanna Buy a Heart? (2014) i More Issues Than Vogue (2016). Od tego czasu ustabilizowała się poza systemem dużych wytwórni z charakterystycznie bezkompromisowym All Monsters Are Human (2020).

Urodzona jako Kimberly Michelle Pate w Memphis, K. Michelle nauczyła się grać na wielu instrumentach i pobierała lekcje śpiewu, a po ukończeniu Florida A&M zdecydowała się poświęcić się muzyce. Podpisała kontrakt z Jive w 2008 roku, wydała "Self Made", a wkrótce potem "Fakin 'It" we współpracy z Missy Elliott . Ten ostatni stał się pierwszym singlem Michelle , który znalazł się na liście przebojów, zajmując 100 miejsce na R & B / Hip-Hop Songs. W 2010 roku „Fallin '” i „I Just Can't Do This” wypadły lepiej z komercyjnego punktu widzenia, a Michelle również wystąpiła w utworach R. Kelly , Juicy J i Ruben Studdard. Do 2012 roku podpisała kontrakt na występ w reality show VH1 Love & Hip Hop: Atlanta i podpisała nowy kontrakt z Atlantic. Jej debiutancki album, Rebellious Soul , został wydany w sierpniu 2013 roku i zadebiutował na drugim miejscu listy Billboard 200.

Michelle zagrała następnie w innej serii VH1, K. Michelle: My Life. Jego pierwszy odcinek miał premierę na kilka tygodni przed premierą Anybody Wanna Buy a Heart? , jej drugiego albumu z Top Ten, zawierający dosadne, ale pomysłowe opowiadanie historii. W marcu 2016 roku, podczas drugiego sezonu K. Michelle: My Life wydała swój trzeci album, More Issues Than Vogue . Kolejny hit z Top Ten i trzeci z rzędu topper na liście R & B / hip-hop, jej największy singiel, „Not a Little Bit”, został napisany z Kelly Price , nawiązując do innego formacyjnego wpływu. Gdy My Life zakończyło się na początku 2017 roku, Michelle zaczęła wydawać single przed albumem, które doprowadziły do grudniowego wydania Kimberly: People I Used to Know. Album - jej ostatni dla Atlantic - stał się jej czwartym z rzędu albumem z Top Ten R & B / hip-hop. Umowa z eOne zaowocowała kilkoma singlami w 2018 i 2019 roku, w tym „Supahood” we współpracy z City Girls i Kash Doll oraz „The Rain”, wyprodukowany przez Jazze Pha utwór nawiązujący do „Can You Stand the Rain” z nowej edycji. ”. Przez cały czas Michelle zachowała swoją obecność na małym ekranie, w tym w roli Marthy Reeves w American Soul, serialu BET opartym na życiu twórcy Soul Train Dona Corneliusa . All Monsters Are Human , jej piąty album, ukazał się w styczniu 2020 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Self Made	K. Michelle Featuring Gucci Mane	07.2009	-	-	Jive	[produced by Drumma Boy][89[5].R&B Chart]
Fakin' It	K. Michelle Featuring Missy Elliott	10.2009	-	-	Jive	[written by K. Michelle,E. Williams,E. Crawford,M. Elliott,E. Dean][produced by Blac Elvis][100[2].R&B Chart]
Fallin	K. Michelle	04.2010	-	-	Jive	[produced by Kane Beatz][56[20].R&B Chart]
I Just Can't Do This	K. Michelle	09.2010	-	-	Jive	[53[12].R&B Chart]
How Many Times	K. Michelle	05.2011	-	-	Jive	[53[14].R&B Chart]
V.S.O.P.	K. Michelle	11.2013	-	89[4]	Jive	[written by P. Hamilton, W. Felder, A. Wansel, L. Peters, W. Jeffrey, W. Boyd, E. Powell][produced by Pop & Oak][27[20].R&B Chart]
Can't Raise a Man	K. Michelle	02.2014	-	94[7]	Jive	[gold-US][written by Kimberly Pate, Troy Taylor, Ezekiel Lewis, Menardini Timothee, Najja McDowell][produced by Bridgetown, Troy Taylor, Ezekiel Lewis][23[16].R&B Chart]
Love 'Em All	K. Michelle	02.2015	-	115[7]	Atlantic	[written by B.A.M., Lil' Ronnie, Shea Taylor,Kimberly Pate, Bianca Atterberry][produced by Shea Taylor][35[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rebellious Soul	K. Michelle	08.2013	-	2[24]	Atlantic 535637	[produced by Alonzo Harris, Andrew "Hit Drew" Clifton, Pop & Oak, Bridgetown, David "Swagg R'Celious" Harris , Eric Hudson, Ezekiel Lewis, Happy Perez, Jack Splash, Nexx Generation, Tank, Troy Taylor, Stridah Von]
Anybody Wanna Buy a Heart?	K. Michelle	12.2014	-	6[13]	Atlantic 546439	[produced by Lil Ronnie, Pop & Oak, J. Schmugge, Shea Taylor ,Berzy Berzy & G-Eron ,Eric Hudson, Andrew "Hitdrew" Clifton ,Jesse "Corparal" Wilson]
More Issues Than Vogue	K. Michelle	04.2016	-	2[7]	Atlantic 554343	[produced by K. Michelle ,Ayo the Producer,Blac Elvis,Corparal,CritaCal,Danja,Eric Cire,Eric Dawkins,Eric Hudson,Foreign Teck,Hitmaka,Kelly Price,KEYZBABY,Lil' Ronnie,Longombas,OZ,Pop & Oak,Sam Salter,Sauce,T-Collar,T-Pain]
Kimberly: The People I Used to Know	K. Michelle	12.2017	-	56[1]	Atlantic 564100	-
All Monsters Are Human	K. Michelle	02.2020	-	51[1]	eOne 46047	[produced by Ayo The Producer,Keyz,Jazze Pha,Lee Major,Lil' Ronnie,Drumma Boy,BongoByTheWay,Raymond komba,Phillip Cornish,Damon Thomas,Xeryus L. Gittens]

czwartek, 21 stycznia 2021

Irwin Levine

Irwin Jesse Levine (ur. 23 marca 1938r -zm. 21 stycznia 1997r) był amerykańskim autorem tekstów, który wraz z L. Russellem Brownem napisał piosenkę „ Tie a Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree ” . Piosenka była światowym hitem dla Tony'ego Orlando i Dawn, ponieważ osiągnęła numer jeden na amerykańskich i brytyjskich listach przebojów przez cztery tygodnie w kwietniu 1973 roku i numer jeden na australijskich listach przebojów przez siedem tygodni od maja do lipca 1973 roku. najlepiej sprzedający się singiel w 1973 roku w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. W 2008 roku Billboard uznał tę piosenkę za 37. największą piosenkę wszechczasów w swoim wydaniu z okazji 50-lecia Hot 100 .

Inne popularne piosenki napisane lub napisane przez Levine'a to „ This Diamond Ring ”, „ Black Pearl ”, „ I Woke Up In Love This Morning ”, „ Say, Has Anybody Seen My Sweet Gypsy Rose ”, „ Knock Three Times ”, „ Candida ” i „ We're Free ”.

Levine zmarł w wieku 58 lat w Livingston w stanie New Jersey w styczniu 1997 roku z powodu niewydolności serca lub nerek .

Kompozycje Irwina Levine na listach przebojów

  [with  Bob Brass]
05/1961 You're Gonna Need Magic  Roy Hamilton 80.US 
07/1961 A Thing of the Past   The Shirelles 41.US
05/1965 Little Lonely One   Tom Jones 42.US

[with  Al Kooper, Bob Brass]
01/1965 This Diamond Ring   Sammy Ambrose 117.US 
01/1965 This Diamond Ring   Gary Lewis & the Playboys 1.US
02/1965 I Must Be Seeing Things   Gene Pitney 31.US/6.UK
03/1965 (Gary, Please Don't Sell) My Diamond Ring   Wendy Hill 134.US

[with Al Kooper ]
01/1966 The Water Is Over My Head  The Rockin' Berries 43.UK
04/1966 Night Time Girl   The Modern Folk Quintet 122.US
05/1969 I Can't Quit Her   The Arbors 67.US

[with  Neil Sheppard]
07/1966 Let's Call It a Day Girl   Razor's Edge 77.US
08/1969 Let's Call It a Day Girl   Bobby Vee 92.US

[with  Phil Springer ]
07/1967 You Make Me Feel Like Someone   The Babies 122.US


[with Phil Spector, Toni Wine]
04/1969 You Came, You Saw, You Conquered!   The Ronettes 108.US
05/1969 Black Pearl   Sonny Charles 13.US
09/1970 Black Pearl   Horace Faith 13.UK
09/1972 You Came, You Saw, You Conquered   The Pearls 32.UK

[with Toni Wine]
07/1969 Your Husband - My Wife   The Brooklyn Bridge 46.US
03/1970 Holly Go Softly   Cornerstone 104.US
05/1970 I Think I Love You Again  Brenda Lee 97.US
07/1970 Candida   Dawn 1.US/1.US
12/1970 A Rose by Any Other Name (Is Still a Rose)   Ronnie Milsap 125.US
04/1971 Mr. and Mrs. Untrue   Candi Staton 109.US
07/1971 What Are You Doing Sunday   Dawn 39.US/3.UK

[with L. Russell Brown]
11/1970 Knock Three Times   Dawn 1.US/1.UK
02/1971 Angel Baby   Dusk 57.US
03/1971 I Play and Sing   Dawn 25.US
04/1971 Knock Three Times   Billy Crash Craddock 113.US
06/1971 I Hear Those Church Bells Ringing   Dusk 53.US
06/1971 Summer Sand   Dawn 33.US
08/1971 I Woke Up in Love This Morning  The Partridge Family 13.US
11/1971 Treat Me Like a Good Piece of Candy  Dusk 106.US
02/1972 Number Wonderful   Rock Flowers 95.US
04/1972 Am I Losing You   The Partridge Family 59.US
04/1972 We're Free   Beverly Bremers 40.US
02/1973 Tie a Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree   Dawn 1.US/1.UK
07/1973 Say, Has Anybody Seen My Sweet Gypsy Rose   Dawn 3.US/12.UK
09/1973 Tie a Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree   Bing Crosby 51.UK
11/1973 Who's in the Strawberry Patch with Sally   Dawn 27.US/37.UK
03/1974 It Only Hurts When I Try to Smile   Dawn 81.US
08/1974 Steppin' Out (Gonna Boogie Tonight)   Dawn 7.US

[with  Sandy Linzer]
04/1989 Talk It Over  Grayson Hugh 19.US