Z archiwum...rocka

niedziela, 3 stycznia 2021

Running Jumping Standing Still

Niemal natychmiast po ukończeniu kariery legendarnych Missing Links z Sydney , około sierpnia 1966 roku, gitarzysta Doug Ford i wokalista Andy James postanowili spróbować szczęścia w Melbourne, gdzie utworzyli Running Jumping Standing StillRunning Jumping Standing Still. Oryginalny skład, który najwyraźniej trwał tylko kilka miesięcy, uzupełnili basista Rick Dalton (ex - Pink Finks ) i perkusista Ian Robinson.

Początkowo określany jako „New Missing Links”, Running Jumping Standing Still był rzeczywiście przedłużeniem tego, co Doug i Andy robili w ich poprzednim zespole, a Andy ogłosił, że „Wszyscy jesteśmy szczerze oddani opiniom”.

RJSS przeszedł przez kilka składów w swojej krótkiej historii, chociaż dokładna kolejność wydarzeń jest nadal niepewna. Ale RJSS nigdy nie miał być zespołem długotrwałym - słynny, zepsuty związek między Dougiem i Andym, który sięga ich czasów w Missing Links, sprawił, że było prawie pewne, że grupa ostatecznie się rozpadnie - chociaż faktyczna przyczyna powstania Andy'ego wyjazd był dość nieoczekiwany.

Rick Dalton odszedł w październiku 1966r. Zastąpił go Jamie Byrne (ex-Black Pearls); w tym czasie doszedł również Dennis (Denny) Burgess (ex The Throb ) (prawdopodobnie na gitarze rytmicznej). Ten drugi skład trwał mniej więcej do czasu wymuszonego odejścia Andy'ego, gdzieś w 1967 roku.

Wersja „na żywo” „Diddy Wah Diddy” zawarta na płycie Diggin Through The Bins The Missing Links została nagrana i wykonana na płycie ATV-0 The Go !! Show , zapewne po pojawieniu się 24 października. Piosenkę zapowiadał gospodarz, Johnny Young, który osobliwie opisał ich jako „najbardziej niezwykłą grupę”.

Odejście Andy'ego z grupy było nagłe i dramatyczne. Pod koniec 1966 roku - prawdopodobnie w grudniu - Andy doznał bolesnego wylewu krwi do mózgu podczas występu RJSS na dyskotece Thumpin 'Tum . Doug Ford wspomina: „Nic nie mogło go powstrzymać, był jak lokomotywa płonąca na torach. Ale tej nocy coś go powstrzymało”.

Andy był leczony w szpitalu i podczas rekonwalescencji otrzymał wiele listów i kartek od fanów; później opublikował małą reklamę w Go-Set, aby podziękować wszystkim swoim sympatykom. Lekarz poradził mu, aby zwolnił i zrezygnował z rock and rolla, ale Andy nie chciał tego mieć i wkrótce założył nowy zespół o nazwie Andy James Asylum .

Kiedy Andy odszedł, RJSS zwerbował nowego frontmana, Petera Newinga z The Pleazers . Newing zaśpiewał na dwóch singlach RJSS wydanych przez wytwórnię Sunshine . Pierwszą z nich było „Diddy Wah Diddy” / „My Girl” z marca 1967 roku, ale ta wersja była znacznie gorsza od nagrania wykonanego na The Go !! Show. W sierpniu ukazał się kolejny i niestety ostatni singiel „She's Good To Me” / „Little Girl”. W tym czasie Byrne i Robinson odeszli; zastąpili ich odpowiednio John Philips i Doug Lavery. Źródła wymieniają również Iana Fergusona (bas) i Micka Elliotta (perkusja) jako członków RJSS w 1967 roku, ale obecnie nie są znane żadne inne szczegóły dotyczące ich kadencji.
Mówiąc o ostatnich dniach zespołu, Doug skomentował: „Próbowaliśmy utrzymać ten sam szalony występ na scenie, ale był kompletnie nudny w porównaniu do czasów, gdy był tam Andy”. Na początku 1968 roku Jim Keays zwrócił się do Douga (który nie zarabiał dużo) i zaproponował mu pracę w Masters Apprentices ; zgodził się dołączyć, gdy tylko jego zobowiązania z RJSS zostały zakończone i oficjalnie dołączył do Masters w lutym 1968 roku, kończąc tym samym udział w RJSS.

Jamie Byrne grał w innych grupach, takich jak The Groove i jego krótkotrwała następczyni, Eureka Stockade.

Doug Lavery udał się do Douga Parkinsona w Focus , The Valentines i Axiom .

Andy James założył dwa krótko żyjące zespoły w Melbourne, Andy James Asylum , a następnie Mother Superior , po czym wrócił do Sydney. W 1970 roku na krótko dołączył do obsady australijskiej produkcji Hair . Następnie przez 18 miesięcy występował z klubowym zespołem z Sydney Southern Comfort z Bobbi Marchini. Jego doświadczenie w Hair wyprowadziło go z muzyki i zajął się aktorstwem na pełny etat. Od tego czasu stał się wybitnym i popularnym aktorem teatralnym i telewizyjnym, występując w takich serialach jak „The Sullivans”, „The Bob Morrison Show”, „Phoenix” i „Fire”. Od lat 70-tych Andy pracuje pod swoim oryginalnym nazwiskiem Anderson. Andy niedawno wydał swój pierwszy solowy album, dowcipny zatytułowany If I'd Known I'd Live This Long (I'd Have Taken Better Care Of Myself), a także ma własną stronę internetową www.andyanderson.com.au

Doug Ford i Ian Ferguson odnowili niedawno swoją przyjaźń po ponad trzydziestu latach. To doprowadziło do decyzji o wspólnym występie jako akustycznego duetu pod nazwą Ford & Ferg .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Diddy Wah Diddy/My Girl	Running Jumping Standing Still	04.1967	44[12]	-	Sunshine 1717	-

Ruby & the Romantics

Pierwszy skład zespołu używającego początkowo nazwy The Supremes, tworzyli: Edward Roberts , (pierwszy tenor), George Lee (drugi tenor), Ronald Mosley (baryton) i Leroy Fann (bas). W 1962 r. do grupy dołączyła Rubya Nash Curtis (ur. 12.11.1939 r. w Nowym Jorku, USA) zostając jej solistką.

Po podpisaniu kontraktu z nowojorską firmą fonograficzną Kapp, zgodnie z sugestią kierownictwa, formacja zmieniła nazwę na Ruby And The Romantics. Rok później debiutancki singel „Our Day Will Come” osiągnął szczyt amerykańskiej listy hitów, zdobywając tytuł złotej płyty. W ciągu następnych 12 miesięcy grupa nagrała sześć przebojowych singli, wśród których znalazła się oryginalna wersja utworu „Hey There Lonely Boy”, wykonywana później przez Eddiego Holmana.

Po trzech latach współpracy z firmą Kapp, grupa związała się z wytwórnią ABC. Ukazanie się w 1965 r. ostatniego w dyskografii singla Ruby And The Romantics, poprzedziła istotna zmiana składu. Ruby dokooptowała do zespołu Richarda Pryora, Vincenta McLeoda, Roberta Lewisa, Ronalda Jacksona i Billa Evansa, lecz w 1968 r. ich miejsce zajęły Denise Lewis i Cheryl Thomas.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Our Day Will Come/Moonlight And Music	Ruby & the Romantics	02.1963	-	1[1][13]	Kapp 501	[written by Bob Hilliard,Mort Garson][produced by Allen Stanton][1[2][12].R&B Chart]
My Summer Love/Sweet Love And Sweet Forgiveness	Ruby & the Romantics	05.1963	-	16[11]	Kapp 525	[written by Bob Hilliard,Mort Garson][produced by Allen Stanton]
Hey There Lonely Boy/Not A Moment Too Soon	Ruby & the Romantics	08.1963	-	27[9]	Kapp 544	[written by Leon Carr,Earl Shuman][produced by Peter De Angeles]
Young Wings Can Fly (Higher Than You Know)/Day Dreaming	Ruby & the Romantics	10.1963	-	47[8]	Kapp 557	[written by Bob Hilliard,Mort Garson][produced by Allen Stanton][14[6].R&B Chart]
Our Everlasting Love/Much Better Off Than I've Ever Been	Ruby & the Romantics	03.1964	-	64[6]	Kapp 578	[written by Leon Carr,Earl Shumann][produced by Allen Stanton][12[10].R&B Chart]
Baby Come Home/Every Day's A Holiday	Ruby & the Romantics	07.1964	-	75[4]	Kapp 601	[written by Bob Hilliard,Mort Garson][produced by Allen Stanton][28[6].R&B Chart]
When You're Young And In Love/I Cry Alone	Ruby & the Romantics	10.1964	-	48[8]	Kapp 615	[written by Van McCoy][produced by Allen Stanton]
Does He Really Care For Me/Nevertheless (I'm In Love With You)	Ruby & the Romantics	02.1965	-	87[3]	Kapp 646	[written by Weiss, Anisfield][produced by Tom Catalano]

De Mont

De Mont był energetycznym zespołem glam metal z Sydney, który powstał w 1989 roku. Ciężko pracowali i kultywowali komercyjny wygląd i brzmienie, ale ostatecznie nie zdobyli popularności poza oddanymi fanami. De Mont wspierał takich artystów jak Ian Moss, a także Mötley Crüe, ale nie byli w stanie z powodzeniem przełożyć swojej żywej energii na winyl.

Grupa ostatecznie rozpadła się w 1991 roku, a około rok później ukazał się album koncertowy. Wilner był później w Platinum Brunette.Skład Craig Morrison (wokal) Rod Wilner (perkusja) Terry Mandryk (gitara) Grant Bryne (bas) Peter James (klawisze, gitara).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Close to the edge	De Mont	10.1989	98[3]	-	Giant 655151 7	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Body Language	De Mont	10.1989	98[1]	-	Giant 465270 1	-

Nicolas De Angelis

Australijski dziennikarz napisał o Nicolasie de Angelisie w gazetach w Sydney: „Kuszący uśmiech, włoskie ciemne włosy, francuski urok: wszystko w Nicolas de Angelis to czyste uwodzenie! ... wielkość jego dłoni i długość palców są imponujące. .. „Nawet ze swoim talentem, bez tego ostatniego daru natury, Nicolas de Angelis nie byłby w stanie wykonywać klasycznego repertuaru, do którego został wyszkolony!

W wieku dziesięciu lat Nicolas zaczął grać na gitarze u nauczyciela z Akademii Paryskiej, który jako pierwszy zainspirował jego wielką miłość do instrumentu. „Bez tego trudnego i rygorystycznego treningu” - mówi Nicolas - „miałbym wielkie problemy, jeśli chodzi o granie pozornie łatwiejszych utworów”.

W wieku szesnastu lat należał do niewielkiej grupy bardzo utalentowanych muzyków francuskich, w tym Michela Bergera. Od osiemnastego roku życia użyczył swojego talentu na wielu występach pop, takich jak Julien Clerc, Sylvie Vartan i Fabienne Thibault, i wkrótce stał się jednym z najbardziej poszukiwanych muzyków sesyjnych.

W końcu w 1981 roku nagrał swój pierwszy solowy album „Quelques Notes Pour Anna”. Album ten osiągnął sprzedaż złotej płyty w ciągu kilku tygodni i utorował drogę do dalszych sukcesów. Nicolas de Angelis jest obecnie uznawany za bohatera francuskiego nurtu romantycznej gitary. Ponadto nagrał następujące albumy „Amour mon amour”, „L'Espagnol”, „Voyage”, „Goa”, „Grand Concert”, „L'Amour Plein Coeur”, „Soleil” i najnowszy „Toute La Guitare ”.

Jego celem nie jest konkurowanie ze swoimi ulubionymi mistrzami, ale stworzenie własnego stylu.

Nicolas dał wiele koncertów na całym świecie: w Europie, Japonii, Australii, Afryce Południowej i Ameryce Południowej. Każdego roku pokonuje tysiące mil. „Zawsze żyłem i zawsze będę żył dla gitary”, mówi, „nawet gdybym pojechał na bezludną wyspę, zabrałbym ze sobą gitarę”.

Kiedy nie podróżuje, Nicolas mieszka na przedmieściach Paryża z żoną Evelyne i dwiema córkami. „Mam własne studio, w którym trzymam wszystkie swoje gitary i gdzie codziennie pracuję samodzielnie, ale lubię wiedzieć, że ludzie, których kocham najbardziej, są w pobliżu”.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Guitar guitar	Nicolas De Angelis	12.1985	40[20]	-	WEA 252415-1	-

Bryan Dawe

Bryan John Dawe (ur. 21 marca 1948r) to australijski pisarz, komik, satyryk polityczny, autor tekstów, fotograf i działacz społeczny.

Dawe był stałym współpracownikiem innego satyryka, nieżyjącego już Johna Clarke'a, w formie próbnych wywiadów, najpierw dla A Current Affair, a następnie dla The 7.30 Report . Dawe wcielił się w rolę ankietera, a Clarke wcielił się w rolę wybitnej postaci lub polityka. Niezwykłe dla tego typu tematycznej satyry - takiej jak jedno z wcześniejszych przedsięwzięć Clarke'a, The Gillies Report (1984-1985) - Clarke nigdy nie próbował jawnie podszywać się pod postacie, które reprezentuje i zawsze wykonywał je własnym głosem i na swój sposób.Format generalnie zakładał, że Dawe próbował naciskać na odpowiedź, a Clarke próbował uniknąć pytania.

Duet zaczął pisać i prezentować segmenty w 1989 roku i przeszedł do Raport 7.30 niedługo po opuszczeniu A Current Affair w 1997 r. Para kontynuowała prezentację swojego cotygodniowego wywiadu pod koniec czwartkowej edycji Raportu 7.30 . Podczas australijskiego sezonu telewizyjnego w 2014 roku Clarke and Dawe stały się samodzielnym programem w Australian Broadcasting Corporation . Wywiady zostały również zebrane w kilka książek i wydań płyt CD, z których dwa, Great Interviews of the Twentieth Century i The Annual Report , zdobyły nagrodę ARIA dla najlepszej australijskiej płyty komediowej. Secret Men's Business został nominowany do tej samej nagrody w 1997 roku.

Dawe ma wiele innych ról poza współpracą podczas wywiadów z Clarke. Jest autorem tekstów, wygrywając (wraz z muzykiem Steve Groves) na Australian Song Festival, a następnie reprezentując Australię w Tokio na World Song Festival. Wcześniej, we wczesnych latach siedemdziesiątych, pracował jako menedżer A&R w Astor Records i odegrał znaczącą rolę w uczynieniu z albumu Neila Diamonda Hot August Night dużego przeboju w Australii. Jest także malarzem i fotografem. Brał udział w kilku wystawach galeryjnych, które łączą te dwa zainteresowania.

W latach 80-tych napisał scenariusz i wystąpił z aktorką Jody Seidel w długo emitowanym radiowym serialu komediowym skupiającym się na postaciach starszej pary Roly i Sonyi Parks. W 1990 roku, po czterech latach kierowania zespołem komediowym ABC Radio, pracował zarówno jako scenarzysta, jak i aktor w serialu komediowym Fast Forward . Dawe odegrał niewielką rolę w odnoszącym sukcesy australijskim filmie The Castle w 1997 roku. Jednak największym sukcesem była jego rola, wraz z Clarkiem, w satyrycznym serialu The Games . Seria była dokumentem o Komitecie Organizacyjnym Igrzysk Olimpijskich w Sydney i trwała od 1998 do 2000 roku. Dawe miał również niewielką rolę w filmie z 2003 r .The Honourable Wally Norman .

Dawe był przewodniczącym Common Fate, organizacji non-profit wspierającej pracę pojednania aborygeńskich przywódców Pata Dodsona i Paula Briggsa. Wieloletni zwolennik walki o ojczyznę Palestyny.

Dawe jest także zagorzałym podróżnikiem i napisał różne artykuły i serię radiową o swoich podróżach. Organizował i prowadził wycieczki grupowe do Europy Wschodniej, Syrii i Jordanii.

W 2012 roku Dawe miał gościnną rolę w trzecim sezonie australijskiego serialu Tangle .

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Great interviews of The Twentieth Century	Bryan Dawe with John Clarke	12.1990	51[10]	-	WEA/Mana 903172769-1	-

sobota, 2 stycznia 2021

Salsoul Orchestra

Salsoul Orchestra była zespołem muzyków sesyjnych towarzyszącym wielu artystom nowojorskiej wytwórni Salsoul Records i pod własną nazwą, nagrał kilka singli i albumów w latach 1975-1982.

Orkiestra powstała w 1974 roku, a rozwiązana w 1982 roku. W ich muzyce można było znaleźć elementy Philadelphia soul , funku ,muzyki latynoskiej i disco . Salsoul Orkiestra posiadała do 50 członków i została stworzona i sterowana za Salsoul Records przez filadelfijskiego muzyka Vincenta Montana, Jr . Montana pisał, aranżował, dyrygował, produkował i grał na wszystkich utworach orkiestry do 1978 roku, w tym na złotym albumie bożonarodzeniowym.

Salsoul Orkiestra początkowo składała się z wielu oryginalnych członków filadelfijskiego MFSB , który przeniósł się do Salsoul w wyniku braku porozumienia z producentami Kenny Gamble i Leonem Huffem . Inni członkowie zaczęli występować jako The Ritchie Family oraz jako John Davis and the Monster Orchestra. Wiele dużych orkiestr disco stało się popularnych mniej więcej w tym samym czasie, co MFSB z Filadelfii. Niektórzy mogą powiedzieć, że było wiele podobieństw między The Salsoul Orchestra i MFSB, z którymi współpracował również Vincent Montana. Wręcz przeciwnie, Salsoul Orchestra była bardziej brzmieniem opartym na instrumentach smyczkowych, podczas gdy MFSB był z natury nieco bardziej big-bandowy z pięcioma saksofonami, co dla Montany nigdy nie brzmiało całkiem dobrze i które pominął w składzie Salsoul , z wyjątkiem saksofonu barytonowego. Najpopularniejszymi singlami orkiestry były przerobiona wersja standardu z 1976 roku, „ Tangerine ” (pop # 18, R&B # 36) i „Nice 'N' Naasty” (R&B # 20, pop # 30) później w tym samym roku.

Kiedy Montana opuścił Salsoul, orkiestra nagrała ostatni album w Sigma Sound Studios w Filadelfii, głównie z producentem Bunny Siglerem . Ostatnie trzy albumy orkiestry zostały nagrane w Nowym Jorku z lokalnymi muzykami sesyjnymi i producentami, w tym Patrickiem Adamsem i Tomem Moultonem.

Utwór orkiestry „Love Break (Ooh I Love It)” został samplowany w piosenkach rapowych, takich jak „ Candyshop ” 50 Centa i „ Paid in Full ” Erica B. & Rakima .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Salsoul Hustle	Salsoul Orchestra	09.1975	-	76[6]	Salsoul 2002	[written by Vincent Montana Jr.][produced by Vincent Montana Jr.][44[9].R&B Chart]
Tangerine/Salsoul Hustle	Salsoul Orchestra	01.1976	-	18[13]	Salsoul 2004	[written by Johnny Mercer, Victor Schertzinger][produced by Vincent Montana Jr.][36[11].R&B Chart][#1 hit for Jimmy Dorsey in 1942][6[8].Hot Disco/Dance;Salsoul 2004 7"]
You're Just The Right Size/Chicago Bus Stop (Ooh, I Love It)	Salsoul Orchestra	05.1976	-	88[5]	Salsoul 2007	[written by Vincent Montana Jr.][produced by Vincent Montana Jr.][76[5].R&B Chart]
Nice 'N' Naasty/Nightcrawler	Salsoul Orchestra	09.1976	-	30[14]	Salsoul 2011	[written by Vincent Montana Jr.][produced by Vincent Montana Jr.][20[14].R&B Chart]
Ritzy Mambo/Salsoul: 3001	Salsoul Orchestra	02.1977	-	99[1]	Salsoul 2018	[written by Vincent Montana Jr.][produced by Vincent Montana Jr.]
Short Shorts/It's A New Day	Salsoul Orchestra	06.1977	-	106[3]	Salsoul 2037	[written by T. Austin, B. Gaudio, B. Dalton, B. Crandall ][produced by Vincent Montana Jr.]
Getaway/Magic Bird Of Fire	Salsoul Orchestra	07.1977	-	105[2]	Salsoul 2038	[written by B. Taylor, P. Cor][produced by Vincent Montana Jr.][33[11].R&B Chart]
Run Away	The Salsoul Orchestra Featuring Vocalist Loleatta Holloway	11.1977	-	-	Salsoul 2045	[written by R. James, V. Montana, Jr., Gugliuzza][produced by Vincent Montana Jr.][84[6].R&B Chart]
Dance A Little Bit Closer/Cuchi-Cuchi	Charo And The Salsoul Orchestra	01.1978	44[4]	104[3]	Salsoul 2048	[written by Vincent Montana Jr.][produced by Vincent Montana Jr.][18[13].Hot Disco/Dance;Salsoul 2048 12"]
West Side Encounter/West Side Story (Medley)/ Evergreen (Love Theme From "A Star Is Born")	Salsoul Orchestra	04.1978	-	-	Salsoul 2064	[written by Stephen Sondheim, Leonard Bernstein][produced by Vincent Montana Jr.][68[5].R&B Chart]
How High/Nothing Can Change This Love	The Salsoul Orchestra Featuring Cognac	10.1979	-	105[10]	Salsoul 2096	[written by S. O'Donnell, C. H. Jennings][produced by Steve O'Donnell, Colin Horton Jennings][66[7].R&B Chart][21[19].Hot Disco/Dance;Salsoul 305 12"]
Take Some Time Out (For Love)	Salsoul Orchestra	06.1982	-	-	Salsoul 391	[written by Stan Lucas][produced by Patrick Adams, Stan Lucas][52[12].R&B Chart][46[9].Hot Disco/Dance;Salsoul 372 12"]
Seconds	The Salsoul Orchestra Featuring Loleatta Holloway	09.1982	-	-	Salsoul 7034	[written by Ron Kersey, Sam Dees][produced by Patrick Adams][22[11].Hot Disco/Dance;Salsoul 376 12"]
Ooh, I Love It (Love Break)	Salsoul Orchestra	03.1983	83[2]	-	Salsoul 2002	[written by Vincent Montana Jr.][produced by Vincent Montana Jr.][19[10].Hot Disco/Dance;Salsoul 391 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Salsoul Orchestra	Salsoul Orchestra	11.1975	-	14[45]	Salsoul 5501	[produced by Vincent Montana, Jr.]
Nice 'n' Naasty	Salsoul Orchestra	10.1976	-	61[14]	Salsoul 5502	[produced by Vincent Montana, Jr.]
Christmas Jollies	Salsoul Orchestra	12.1976	-	83[6]	Salsoul 5507	[produced by Vincent Montana, Jr.]
Magic Journey	Salsoul Orchestra	06.1977	-	61[20]	Salsoul 5515	[produced by Vincent Montana, Jr.]
Cuchi-Cuchi	Charo & Salsoul Orchestra	11.1977	-	100[15]	Salsoul 5519	[produced by Vincent Montana, Jr.]
Christmas Jollies	Salsoul Orchestra	12.1977	-	48[7]	Salsoul 5507	[produced by Vincent Montana, Jr.]
Up the Yellow Brick Road	Salsoul Orchestra	03.1978	-	117[8]	Salsoul 8500	[produced by Vincent Montana, Jr.]
Greatest Disco Hits: Music for Non-Stop Dancing	Salsoul Orchestra	09.1978	-	97[13]	Salsoul 8508	[produced by Vincent Montana, Jr.]
Christmas Jollies II	Salsoul Orchestra	12.1981	-	170[5]	Salsoul 8547	[produced by Vincent Montana, Jr.]

Saliva

Amerykańska grupa grająca hard rock, która powstała w 1996 r. w Memphis z inicjatywy Joseya Scotta i Chrisa Dalbado. W sierpniu 1996 r. grupa wydała półoficjalny materiał, album Saliva. Wkrótce po powstaniu zespół wziął udział w konkursie Grammy Showcase, w którym uczestniczyły zespoły niemające jeszcze kontraktu płytowego. Saliva zwyciężyła w tym konkursie, co zaowocowało podpisaniem kontraktu płytowego z wytwórnią Island Records. W 2001 r. ukazał się pierwszy oficjalny album grupy - Every Six Seconds.

Muzyka grupy została wykorzystana także na ścieżce dźwiękowej do filmu Dracula 2000. W 2002 r. ukazała się kolejna płyta grupy - Back Into Your System.

Twórczość Salivy jest regularnie wykorzystywana przez WWE.Od 2005 do 2010 ich piosenka "I Walk Alone" była piosenką wejściową Batisty.W 2007 piosenka "Ladies And Gentlemen" była piosenką przewodnią(themem) WrestleManii 23."Hunt You Down" był w 2009 themem No Way Out.Extreme Rules 2010 miało za theme ich piosenkę "Time To Shine".

W zespole grają: Josey Scott - wokalista ,Chris Dalbado - gitara,Dave Novotny - gitara,Wayne Swinny - gitara,Paul Crosby - perkusja.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Your Disease	Saliva	06.2001	-	116[10]	Island 588 797	[written by Chris D'Abaldo, Wayne Swinny, Josey Scott, Paul Crosby, David Novotny, Joseph Poole][produced by Bob Marlette]
Always	Saliva	12.2002	47[2]	51[20]	Mercury 0637082	[written by Bob Marlette,Josey Scott,Paul Crosby,David Novotny,Wayne Swinny][produced by Bob Marlette]
Rest in Pieces	Saliva	09.2003	-	93[3]	Island 001 191	[written by Nikki Sixx, James Michael][produced by Bob Marlette]
Ladies and Gentlemen/td>	Saliva	11.2006	-	101	Island	[gold-US][written by Paul Crosby,Bob Marlette,David Novotny,Josey Scott,Wayne Swinny][produced by Bob Marlette]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Six Seconds	Saliva	04.2001	-	56[33]	Island 542 959	[platinum-US][produced by Bob Marlette]
Back into Your System	Saliva	11.2002	-	19[29]	Island 063 153	[gold-US][produced by Bob Marlette]
Survival of the Sickest	Saliva	09.2004	192[1]	20[7]	Island 002 957	[produced by Paul Ebersold]
Blood Stained Love Story	Saliva	01.2007	-	19	Island Def Jam Music Group 0008107	[produced by Bob Marlette]
Cinco Diablo	Saliva	12.2008	-	104	Island 0012398	[produced by Bob Marlette]
Under Your Skin	Saliva	03.2011	-	86	Island 0014979	[produced by Howard Benson]
Rise Up	Saliva	04.2014	-	158	Rum Bum	[produced by Bobby Huff]

Kyu Sakamoto

Ur. w 1941 r. w Kawasaki, Japonia, zm. 12.08.1985 roku. Karierę rozpoczął jako wokalista w zespole Paradise Kings, by w 1959 r. podpisać kontrakt z firmą nagraniową Toshiba Records, kiedy to został dostrzeżony jego talent wokalny (śpiewał w herbaciarniach w swoim rodzinnym mieście).

Wylansował wiele przebojów w Japonii, ale sławę międzynarodową przyniosła mu piosenka „Sukiyaki” z 1963 r. Światowy sukces zawdzięczał Louisowi Benjaminowi z brytyjskiej wytwórni Pye Records, który przywiózł nagranie Kyu do Anglii i przedstawił popularnemu klarneciście jazzowemu Kenny’emu Ballowi. Piosenka skomponowana w 1962 r. przez pianistę Hachidai Nakamurę, z tekstem Rokusuke Ei została zatytułowana „Ueo Muite Aruko” („Walk With Your Chin Up”). Później tytuł zmieniono na „Sukiyaki”.

Wersja Balla dotarła do brytyjskiej Top 10, co spowodowało zainteresowanie wykonaniem oryginalnym, które stało się hitem kilka miesięcy później. Sakamoto nigdy nie zdołał powtórzyć swego pierwszego światowego sukcesu (choć kolejny singel „China Nights” cieszył się w USA umiarkowanym powodzeniem), ale pozostał gwiazdą w Japonii, występując w wielu filmach i programach telewizyjnych. Jego kariera zakończyła się nagle i tragicznie - zginął wraz z 524 pasażerami Boeinga 747 w pobliżu Tokyo w 1985 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sukiyaki/Anoko No Namaewa Nantenkana	Kyu Sakamoto	05.1963	6[13]	1[3][14]	Capitol 4945	[written by Hachidai Nakamura, Rokusuke Ei][produced by Kōji Kusano][18[4].R&B Chart]
China Nights (Shina No Yoru)/Benkyo No Cha Cha Cha	Kyu Sakamoto	08.1963	-	58[6]	Capitol 5016	[written by Yaso Saijo,Nobuyuki Takeoka]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sukiyaki and Other Japanese Hits	Kyu Sakamoto	06.1963	-	14[17]	Capitol 10 349	-

piątek, 1 stycznia 2021

Saint Tropez

Podobnie jak wiele grup dyskotekowych lat 70-tych, Saint Tropez był pomysłem producentów, w tym przypadku amerykańskich producentów Laurin Rinder i W. Michaela Lewisa, którzy odnosili już sukcesy z grupami disco El Coco i Le Pamplemousse.

Saint Tropez to żeńska grupa składająca się z trzech śpiewaczek sesyjnych. Pierwsze dwa albumy Je T'aime (1977) i Belle de Jour (1978), oba niezwykle udane albumy disco z dużą orkiestracją symfoniczną i mocnym podkładem disco, na wszystkich instrumentach granych wyłącznie przez dwóch producentów. Je T'aime zaproponował dobrze znany klasyk Serge'a Gainsbourga w równie zmysłowej symfonii disco. Zagrali także materiał Van McCoya i Gregga Diamonda „Heart To Heart” (śpiewany po francusku jako „Coeur à coeur”), pierwotnie napisany dla The Andrea True Connection.

Belle de Jour podążała tą samą formułą, dając dwa udane maxi single „One More Minute” i „Fill My Life With Love”, a także obejmując „Most Of All” Glorii Gaynor. Typowe dla tego rodzaju projektów studyjnych, wiele różnych wokalistów brało udział we wcześniejszych projektach '77 i '78.

Po czteroletniej przerwie Rinder & Lewis ożywił Saint Tropez (Mona Lisa Young, Phyllis Rhoades, Lyndie White) w 1982 roku, wydając trzeci album. Hot and Nasty, który skłaniał się bardziej w stronę R & B / Dance, ale nadal utrzymywał bujną orkiestrację pierwszych dwóch albumów. Zaowocowało to singlem „The Love Stealers”, coverem hitu Peaches & Herb.

Ciekawostką na wszystkich trzech albumach Saint Tropez była kontynuacja historii, filmów audio noir w języku francuskim, opowiadający historię Nicole, która zakochała się w napastniku, którego szuka policja paryska, a także Interpol. Zaczęło się jako „Violation” w Je T'aime, na Belle de Jour był to utwór tytułowy i „When You Are Gone”, a na Hot and Nasty był to „Femmes Fatales”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
One More Minute/Belle De Jour	Saint Tropez	04.1979	-	49[11]	Butterfly 41080	[written by Dave Jordan, Barry Blue][produced by W. Michael Lewis, Laurin Rinder][90[4].R&B Chart]
Fill My Life With Love/When You Are Gone	Saint Tropez	07.1979	-	102[4]	Butterfly 41081	[written by Richard Tate, Carol McDermott][produced by Richard Tate, Carol McDermott]
I Want To Do Something Freaky To You/I've Been Watching You	Saint Tropez	03.1982	-	-	Destiny 2007	[written by Leon Haywood][produced by W. Michael Lewis, Laurin Rinder][71[5].R&B Chart]
Femmes Fatales/Love Stealers	Saint Tropez	05.1982	-	-	Destiny 2010	[written by A.J. Cervantes][produced by W. Michael Lewis, Laurin Rinder][43[11].R&B Chart]
Morning Music	Saint Tropez	06.1983	-	-	Destiny 1001	[written by Dave Jordan, Barry Blue][produced by W. Michael Lewis, Laurin Rinder][61[6].Hot Disco/Dance;Destiny 1001 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Je T'Aime	Saint Tropez	11.1977	-	131[10]	Butterfly 002	[produced by W. Michael Lewis / Laurin Rinder]
Belle De Jour	Saint Tropez	05.1979	-	65[11]	Butterfly 3100	[produced by W. Michael Lewis / Laurin Rinder]

Steve Duboff

Piosenkarz i autor tekstów Steve Duboff nagrał sześć singli w latach 1965-1968 jako połowa duetu Changin 'Times, który dzielił z Artiem Kornsfeldem. Największy sukces Duboffa jednak odniósł jako współproducent, wraz z Kornfeldem, albumów Hugh McCrackena, Insect Trust, Guya Mitchella, Lenny Williams and the Cowsills oraz współautora kilku hitów z końca lat 60-tych.

Jego utwór „Pied Piper”, napisany z Kornfeldem, znalazł się w pierwszej piątce brytyjskich przebojów Crispiana St. Petersa, a następnie został nagrany przez Human Beinz, La De Da's, Aces Combo oraz Tony & The Fabulous Spades. Ich piosenka „The Rain, The Park And Other Things”, nagrana przez Cowsills, była jedną z najlepiej sprzedających się piosenek popowych 1967 roku, a Ringo Starr umieścił na swoim albumie z 1977r ,Ringo The 4th utwór Duboffa „Can She Do It Like She Dances” .

Współpraca Duboffa i Kornfelda osiągnęła punkt kulminacyjny wraz z „odkryciem” Cowsills w 1966 roku. Chociaż ich pierwsze trzy single z grupą rodzinną, „Most Of All”, „Party Girl” i „A Most Peculiar Man”, ukazały się nakładem Phillips wytwórni nie udało się przebić pierwszej setki, osiągnęli sukces z „The Rain, The Park And Other Things” po przejściu do spółki zależnej Mercury MGM.

Po rozstaniu z Kornfeldem w 1969 roku Duboff wydał solowy singiel „In The Peaceful Valley (Woodstock '69)”/ „Song For You”. Podczas gdy singiel nie wzbudził wiele emocji, Kornfeld zyskał większą sławę jako koproducent, z Joelem Rosenmanem, Johnem Robertsem i Michaelem Langiem, z Woodstock Music And Art Festival.

Kompozycje Steve Duboffa na listach przebojów

  [with  Artie Kornfeld]
02/1965 Did You Ever   The Hullaballoos 74.US 
11/1965 Pied Piper   The Changin' Times 87.US
04/1966 The Pied Piper   Crispian St. Peters 4.US/5.UK
02/1967 Another Page   Connie Francis 121.US
09/1967 The Rain, the Park & Other Things   The Cowsills 2.US
11/1968 Aladdin   Rotary Connection 113.US
06/1971 Pied Piper   Bob & Marcia 11.UK



[with  Bill Cowsill, Bob Cowsill, Artie Kornfeld]
01/1968 We Can Fly   The Cowsills 21.US 
04/1968 We Can Fly/Up-Up and Away   Al Hirt 129.US

[solo]
09/1977 Does She Do It Like She Dances   The Addrisi Brothers 74.US

[with   Bernard Thompson, Lenny Williams]
  .1981 Messing with My Mind  Lenny Williams 58.R&B Chart

Crispian St Peters

Właśc. Robin Peter Smith, ur. 5.04.1943 r. w Swanley w hrabstwie Kent, Wielka Brytania. Początkowo członek brytyjskiej formacji popowej -The Beat Formula Three. Wylansował go menedżer Dave Nicolson, z którym już jako Crispian St Peters podpisał kontrakt na 10 lat.

Po dwóch nieudanych singlach wydanych przez Deccę („At This Moment” i „No No No”) Nicolson namówił St Petersa do nagrania nowej wersji amerykańskiego hitu zespołu We Five „You Were On My Mind”. Chociaż singel prawie utonął w przedświątecznej sprzedaży przed Bożym Narodzeniem 1965 r., po Nowym Roku zaczął sprzedawać się nieźle i wszedł do brytyjskiej Top 10.

Pod opieką Nicolsona niepewny siebie debiutant zmienił się w aroganta, który szokował konserwatywną prasę muzyczną swoimi śmiałymi wypowiedziami i stwierdzeniem, że napisał 80 piosenek lepszych od tych, które stworzyli Beatlesi. Ogłosił także, że jest lepszy od Elvisa Presleya: „Zamierzam sprawić, że Presley będzie wyglądał jak Statua Wolności... Jestem bardziej sexy niż Dave Berry i bardziej ekscytujący od Toma Jonesa...” Urażeni czytelnicy magazynów muzycznych potępili go ostro w swoich listach, lecz St Peters wzmocnił swoją pozycję utworem „Pied Piper”, hitem z pierwszej dziesiątki po obu stronach Atlantyku. Później zwracał na siebie uwagę bardziej dzięki napuszonym przechwałkom niż muzyce, którą tworzył. Po spadku popularności jego piosenek na listach przebojów zwrócił się w stronę muzyki country, jednak poważne problemy natury psychicznej uniemożliwiły mu kontynuację kariery.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Were On My Mind/What I'm Gonna Be	Crispian St Peters	01.1966	2[14]	36[6][07.67]	Decca F 12 287	[written by Sylvia Fricker][produced by David Nicolson]
The Pied Piper/Sweet Dawn My True Love	Crispian St Peters	04.1966	5[13]	4[12]]	Decca F 12 359	[written by Steve Duboff, Artie Kornfeld][produced by David Nicolson]
Changes/My Little Brown Eyes	Crispian St Peters	09.1966	47[4]	57[7]	Decca F 12 480	[written by Phil Ochs][produced by David Nicolson]
Your Ever Changin' Mind/But She's Untrue	Crispian St Peters	11.1966	-	106[3]	Jamie 1328 [US]	[written by A. Snyder, K. Sonnenberg][produced by David Nicolson]
Almost Persuaded/You Have Gone	Crispian St Peters	04.1967	52	-	Decca F 12 596	[written by Billy Sherrill & Glenn Sutton][produced by David Nicolson]
Look Into My Teardrops/Please Take Me Back	Crispian St Peters	10.1968	-	133[2]	Jamie 1359	[written by Bowman, Howard][produced by David Nicolson]

czwartek, 31 grudnia 2020

St. Paul

Paul Joseph Peterson (ur. 18 października 1964 r.), znany również jako St. Paul Peterson , jest wokalistą i muzykiem najbardziej znanym z członkostwa w zespołach The Family and The Time .
Urodzony w Minneapolis w stanie Minnesota, Peterson był najmłodszym synem w muzycznej rodzinie. Został odkryty przez Prince'a w 1983 roku i przygotowywany do zastąpienia Monte Moira jako klawiszowiec zespołu R&B The Time. Peterson zyskał rozgłos, gdy zespół pojawił się w przebojowym filmie Purple Rain .

Kiedy The Time rozpadł się w 1984 roku, Prince zebrał resztki, by stworzyć The Family z Petersonem jako wokalistą. Kadencja grupy była krótka, występując na żywo tylko raz (na First Avenue , gdzie kręcono Purple Rain ). Peterson wyjechał, aby rozpocząć karierę solową, wydając swój tytułowy debiutancki album w 1987 roku. Peterson wydał dwa single, „Intimacy” i „Rich Man” z albumu, a także teledysk do drugiego.

Prince napisał piosenkę o wczesnym odejściu Petersona z The Family zatytułowaną „Dream Factory”, która została później wydana na kompilacji Crystal Ball z 1998 roku. Peterson wydał dwa solowe albumy w latach 90-tych dla Atlantic Records oraz nagranie na żywo z grupą Minneapolis All-Stars. Jego ostatni solowy album,Everything, został wydany w 2004 roku.

Peterson jest także muzykiem sesyjnym i wspierał wiele koncertów. W późnych latach 80-tych i wczesnych 90-tych Peterson koncertował jako członek zespołu Steve Miller Band . Koncertował także z Kennym Logginsem , Bozem Scaggsem , Donnym Osmondem , Davidem Sanbornem , Oletą Adams, a ostatnio Peterem Framptonem .

W 1990 roku wydał piosenkę „Every Heart Needs a Home” na ścieżce dźwiękowej z Teenage Mutant Ninja Turtles. W latach 1998-2000 był basistą w zespole house w Donny & Marie .

Peterson wyprodukował dwa utwory i dwa kolejne utwory na albumie Olety Adams z 2009 roku, Let's Stay Here . Zagrał także na albumie, który ukazał się 21 kwietnia 2009 roku.

W czerwcu 2011 roku Peterson i trzej inni członkowie The Family połączyli się ponownie jako fDeluxe i we wrześniu 2011 wydali płytę Gaslight . Od tego czasu fDeluxe wydał RELIT, a ostatnio „AM Static”, zbiór coverów wykonanych w klasycznym stylu fDeluxe.

Peterson jest żonaty, ma dwoje dzieci i mieszka w rejonie Minneapolis. Córka Petersona Taylor (pod pseudonimem Jeanne Taylor) wydała swoją debiutancką EP-kę „Jeanne” 12 listopada 2016 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rich Man	St. Paul	10.1987	-	-	MCA 53 110	[written by St. Paul, Oliver Leiber][produced by St. Paul, Ricky P., Dan Brennan][32[16].R&B Chart]
Stranger To Love	St. Paul	07.1990	-	52[11]	Atlantic 87 899	[written by Carl Sturken, Evan Rogers, St. Paul][produced by Carl Sturken, Evan Rogers, St. Paul]

St. Lunatics

St. Lunatics stanowią amerykańską hip hopową grupę utworzoną w St. Louis , Missouri w 1993 roku. Grupa składa się z przyjaciół z dzieciństwa Nelly , Ali , Murphy Lee , Kyjuan oraz udziałem City Spud .

Pierwszym lokalnym niezależnym hitem grupy był „Gimme What U Got” z 1997 roku. Grupa pomyślała, że łatwiej będzie podpisać kontrakt Nelly niż całej grupie. W 2000 roku Nelly podpisał kontrakt z Universal Records , a następnie reszta grupy. Podczas gdy Nelly pracował nad swoim solowym albumem Country Grammar , City Spud został aresztowany i skazany na 10 lat więzienia za napad .

Po przełomowym sukcesie Nelly w 2000 roku St. Lunatics wydali swój debiutancki album Free City . W 2001 roku ukazały się piosenki „Summer in the City” i „Midwest Swing”. W 2002 roku Ali wydał swój solowy album Heavy Starch a Murphy Lee wydał swój solowy album Murphy's Law w 2003 roku. Murphy założył własną wytwórnię UC ME Entertainment i obecnie promuje swoich nowych artystów.

Od tego czasu Nelly przeszedł do udanej kariery solowej, a w 2011 roku Nelly nawiązał współpracę z Vatterott College z siedzibą w St. Louis w celu otwarcia szkoły produkcji muzycznej w centrum St. Louis o nazwie Ex'treme Institute (EI) prowadzonej przez Nelly'ego.

W 2009 roku The St. Lunatics pracowali podobno nad nowym albumem, City Free , który miał zostać wydany latem 2009 roku. Album został przełożony na 2011r. Piosenka zatytułowana "St. Lunatics" wyciekła na początku marca 2009r, wraz z „Get Low 2 Da Flo” wyprodukowanym przez Play-N-Skillz . Pierwszym oficjalnym singlem wydanym z albumu był „Money Talks” z udziałem rapera Birdmana . Drugim oficjalnym singlem wydanym z albumu był „Polo”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Midwest Swing	St. Lunatics	06.2001	-	88[5]	Fo' Reel 158 815	[written by Jason "Jay E" Epperson][produced by Jason "Jay E" Epperson][41[20].R&B Chart]
Batter Up	St. Lunatics	08.2001	28[3]	-	Fo' Reel 015 320	[gold-US][written by Jason Epperson Steve Wills Jeff Barry Ja'Net DuBois, Nelly][produced by Steve "Blast" Wills][76[9].R&B Chart]
Air Force Ones	Nelly Featuring Kyjuan, Ali And Murphy Lee	11.2002	-	3[20]	Fo' Reel 019 509	[written by Trackboyz, Ali , Kyjuan, Murphy Lee, Nelly][produced by Trackboyz][4[28].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Free City	St. Lunatics	06.2001	-	3[22]	Fo' Reel 014 119	[platinum-US][produced by Jason Epperson, Waiel "Wally" Yaghnam, City Spud, Rich Travali]
Who's The Boss	Nelly & St. Lunatics	03.2006	-	114[1]	Fastlife 66	[produced by Jason Epperson]

Buffy Sainte-Marie

Ur. 20.02.1941 r. w Piapot Reserve w prowincji Saskatchewan (Kanada). Po uzyskaniu tytułu naukowego Uniwersytetu Massachusetts zrezygnowała z kariery nauczycielskiej na rzecz śpiewania muzyki folk. W 1964 r., po udanych występach w Gerde’s Folk City, podpisała kontrakt z wytwórnią Vanguard. Debiut piosenką „It’s My Way” ujawnił jej talent wokalny i kompozytorski. Swoje zaangażowanie w obronę praw Indian wyrażała w pełnych uroku piosenkach: „Now That The Buffalo’s Gone”, „Cod’ine” i „The Universal Soldier”. Ostatnia z nich została nagrana także przez Donovana, który zaprezentował Buffy szerszym kręgom publiczności.

Wśród kolejnych jej nagrań znalazła się liryczna piosenka „Until It’s Time For You To Go” nagrana później przez Elvisa Presleya. St. Marie była też znakomitą wykonawczynią utworów innych kompozytorów, m.in. Bukki White’a, Joni Mitchell i Leonarda Cohena. Wszechstronne uzdolnienia piosenkarki znalazły wyraz także na doskonałej skłądance country, I’m Gonna Be A Country Girl Again, oraz na longplayu Illuminations, wzbogaconym o brzmienie elektroniczne.

Jako bojowniczka o prawa Indian Saint- -Marie wy lansowała w 1971 r. hit będący tematem przewodnim filmu „Niebieski żołnierz”, ale następne nagrania nie odniosły już tak znaczącego sukcesu. Powróciła do tematyki indiańskiej utworem „Sweet America”, lecz po rozwiązaniu się wytwórni ABC zrezygnowała z kariery i poświęciła się rodzinie oraz pracy na rzecz fundacji dziecięcych. W 1982 r. skomponowała piosenkę dla Joe Cockera i Jennifer Wames „Up Where We Belong”, która pojawiła się w filmie „Oficer i gentleman”.

W 1991 r. powróciła na scenę i podpisała kontrakt z wytwórnią Chrysalis, który zaowocował ciepło przyjętym albumem Coincidence And Likely Stones.

W 1983 roku za napisanie (do filmu An Officer and A Gentleman) wspólnie z Waylonem Jenningsem i Jackem Nitzsche piosenki „Up Where We Belong” otrzymała Oscara. Natomiast w 1997 roku, za program Buffy Sainte-Marie: Up Where We Belong, kanadyjską telewizyjną Nagrodę Gemini. Skomponowała też muzykę m.in. do filmów Spirit of the Wind (1979) i Stripper (1986).

Także opublikowany w 1992 roku, po 16-letniej przerwie w nagraniach, album Coincidence and Likely Stories zawarł m.in. popularne później i śpiewane przez innych artystów (w tym indiańską grupę Indigo Girls) utwory „The Big Ones Get Away” i „Bury My Heart At Wounded Knee”, mówiące o współczesnej walce tubylczych Amerykanów o swoje prawa, obronie świętych ziem Indian i dramatach prześladowanych tubylczych działaczy z AIM.

W 1993 roku we Francji przyznano jej tytuł Międzynarodowej Artystki Roku, a władze Organizacji Narodów Zjednoczonych zaprosiły ją na uroczystość proklamowania Międzynarodowego Roku Ludów Tubylczych i Dekady Ludów Tubylczych pod auspicjami ONZ. W 1998 roku otrzymała najwyższe kanadyjskie odznaczenie- Order Kanady. Jest też laureatką prestiżowej nagrody fundacji tubylczych Kanadyjczyków National Aboriginal Achievement Award.

Jej prace plastyczne, inspirowane tradycyjną indiańską sztuką, rzemiosłem i motywami tubylczymi, wystawiane są w prestiżowych galeriach Kanady i USA. Artystka wystąpiła też w kilku filmach fabularnych - jako aktorka (The Broken Chain) lub lektorka (Son of the Morning Star, White Snow) - a także w licznych filmach dokumentalnych i muzycznych.

Nadal prowadzi założoną przez siebie jeszcze w latach 60. fundację wspierającą edukację dzieci i młodzieży. Od kilku lat realizuje też nowy, wykorzystujący m.in. technikę internetową, edukacyjny projekt wielokulturowej wymiany międzyszkolnej Craddleboard Teaching Project.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Circle Game/Until It's Time For You To Go	Buffy Sainte-Marie	08.1970	-	109[5]	Vanguard 35053	[written by Joni Mitchell][produced by Maynard Solomon]
Soldier Blue/Moratorium (Bring Our Brother Home)	Buffy Sainte-Marie	07.1971	7[18]	-	RCA 2081 [UK]	[written by Buffy Sainte-Marie][produced by Buffy Sainte-Marie, Jack Nietzsche]
I'm Gonna Be A Country Girl Again/The Piney Wood Hills	Buffy Sainte-Marie	11.1971	34[5]	98[3]	Vanguard 35143	[written by Buffy Sainte-Marie][produced by Bob Lurie, Maynard Solomon]
Mister Can't You See/ Moonshot	Buffy Sainte-Marie	04.1972	-	38[8]	Vanguard 35151	[written by Mickey Newbury, Towns Van Zandt][produced by Buffy Sainte-Marie, Norbert Putnam]
He's An Indian Cowboy In The Rodeo/Not The Lovin' Kind	Buffy Sainte-Marie	08.1972	-	98[2]	Vanguard 35156	[written by Buffy Sainte-Marie][produced by Buffy Sainte-Marie, Norbert Putnam]
The Big Ones Get Away/I'm Going Home	Buffy Sainte-Marie	02.1992	39[5]	-	Ensign ENY 650 [UK]	[written by Buffy Sainte-Marie][produced by Chris Birkett, Buffy Sainte-Marie]
Fallen Angels/Soldier Blue	Buffy Sainte-Marie	07.1992	57[1]	-	Ensign ENY 655 [UK]	[written by Buffy Sainte-Marie][produced by Chris Birkett, Buffy Sainte-Marie]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Little Wheel Spin and Spin	Buffy Sainte-Marie	05.1966	-	97[10]	Vanguard 79 211	[produced by Maynard Solomon]
Fire & Fleet & Candlelight	Buffy Sainte-Marie	07.1967	-	126[6]	Vanguard 79 250	[produced by Maynard Solomon]
I'm Gonna Be a Country Girl Again	Buffy Sainte-Marie	08.1968	-	171[7]	Vanguard 79 280	[produced by Bob Lurie, Maynard Solomon]
The Best of Buffy Sainte-Marie	Buffy Sainte-Marie	10.1970	-	142[7]	Vanguard 3/4	[produced by Maynard Solomon]
She Used to Wanna Be a Ballerina	Buffy Sainte-Marie	04.1971	-	182[6]	Vanguard 79 311	[produced by Jack Nitzsche, Buffy Sainte-Marie]
Moonshot	Buffy Sainte-Marie	05.1972	-	134[8]	Vanguard 79 312	[produced by Norbert Putnam, Buffy Sainte-Marie]

Coincidence and Likely Stories	Buffy Sainte-Marie	03.1992	39[2]	-	Ensign CCD 1920 [UK]	[produced by Chris Birkett]

Kompozycje Buffy Sainte-Marie na listach przebojów

  [solo]
09/1965 The Universal Soldier  Glen Campbell 45.US 
09/1965 Universal Soldier  Donovan 53.US
10/1965 Until It's Time for You to Go   The Four Pennies 19.UK
11/1967 The Piney Wood Hills   Bobby Bare 15.Country Chart
02/1970 Until It's Time for You to Go   Neil Diamond 53.US
07/1971 Soldier Blue   Buffy Sainte-Marie 7.UK
11/1971 I'm Gonna Be a Country Girl Again   Buffy Sainte-Marie 98.US/34.UK
01/1972 Until It's Time for You to Go   Elvis Presley 40.US/5.UK
08/1972 He's an Indian Cowboy in the Rodeo   Buffy Sainte-Marie 98.US 
08/1973 Until It's Time for You to Go   New Birth 97.US
02/1992 The Biggest Ones Get Away   Buffy Sainte-Marie  92.UK
07/1992 Fallen Angels   Buffy Sainte-Marie  57.UK


[with   Jack Nitzsche,  Will Jennings]
08/1982 Up Where We Belong   Joe Cocker & Jennifer Warnes 1.US/7.UK

Sailcat

Sailcat to amerykański zespół rockowy, który podpisał kontrakt z Elektra Records na początku lat 70-tych i był najbardziej znany z przeboju „ Motorcycle Mama ”.

Zespół, southern pop /rock, był pomysłem Johna D. Wykera i Courta Picketta , którzy utworzyli grupę w 1971 roku niedaleko Decatur w Alabamie . Wyker był weteranem muzycznej sceny rockowej Muscle Shoals w Alabamie, który grał w The Rubber Band z Johnem Townsendem (później z Sanford-Townsend Band ). Pickett był wokalistą i basistą z Tuscaloosa , Alabama , który właśnie przeniósł się z Macon , Georgia , gdzie grał i śpiewał w Sundown, zespole,w którym również był Chuck Leavell (dawniej Rolling Stones i Allman Brothers ), Charlie Hayward (z Charlie Daniels Band ) i Lou Mullenix (z Alex Taylor Band i Dr. John ). Court był także bratem Eda Picketta , z wspomnianego The Rubber Band. W latach sześćdziesiątych Ed grał z innymi muzykami w Granny's Gremlins w Tuscaloosa Alabama, w skład której wchodzili Hal Holbrook, Marvin Rust i Bruce Stewart.

Wczesna taśma demo albumu, nagrana przez duet (zawierająca piosenkę „Motorcycle Mama”), została początkowo odrzucona przez zespół, ale po tym, jak została zaprezentowana Elektra Records, doprowadziła do podpisania kontraktu płytowego i wydania w 1972 roku albumu zatytułowanego Motorcycle Mama. . Powstały album, wyprodukowany przez Pete'a Carra , był albumem koncepcyjnym z motywem motocyklowym . Okładki i rysunki wewnątrz okładki zostały narysowane przez Jacka Davisa i przedstawiają motocykle , głównie Harley-Davidson, z serią rysunków do każdego utworu na albumie. Piosenki w luźny sposób opowiadają historię włóczęgi na motocyklu, który najwyraźniej zarabia na życie, spotyka kobietę i osiedla się, by założyć rodzinę. Jednak najwyraźniej zachowuje niektóre ze swoich samolubnych leniwych zachowań, ponieważ ostatni rysunek pokazuje go leżącego na werandzie, podczas gdy jego żona wiesza pranie, a jego dziecko pracuje w ogrodzie.

W 1972 roku singiel „Motorcycle Mama” zajął 12. miejsce na liście singli Billboard , a album zajął 38. miejsce i poprowadził ich do występów na American Bandstand oraz w Carnegie Hall . W Kanadzie singiel osiągnął 14. miejsce. John D. Wyker i Sailcat wykonali zarówno „Motorcycle Mama”, jak i „Walking Together Backwards” na ich pierwszym występie telewizyjnym 26 sierpnia 1972 roku. Sailcat wyruszył w trasę promującą album i wydał jeszcze jeden singiel „Baby Ruth”. Jednak wkrótce po wydaniu albumu zespół się rozpadł. (Album został oficjalnie ponownie wydany na CD w 2004 roku).

Lider Sailcat, Wyker, który był członkiem zespołu Rubber Band, nagrał oryginalną wersję „ Let Love Come Between Us ” (późniejszy hit dla Jamesa i Bobby'ego Purify ), grał z wieloma wielkimi południowymi muzykami rockowymi, takimi jak między innymi Eddie Hinton , Dan Penn , Delaney Bramlett . Wyker pracował nad projektem charytatywnym o nazwie The Mighty Field of Vision Anthem , grupą zajmującą się zbieraniem funduszy dla muzyków, którzy przeżyli ciężkie czasy. Wyker zmarł w swoim domu 8 grudnia 2013 roku w wieku 68 lat.
Jeśli chodzi o Picketta, wydał później solowy album, Fancy Dancer , dla wytwórni Elektra w 1973 roku.

Na kompilacyjnym albumie Rubáiyát z 1990 roku piosenka „Motorcycle Mama” została wykonana przez zespół The Sugarcubes z udziałem Björk .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Motorcycle Mama/Rainbow Road	Sailcat	06.1972	-	12[15]	Elektra 45782	[written by John Wyker][produced by Pete Carr]
She Showed Me/Sweet Little Jenny	Sailcat	04.1973	-	115[2]	Elektra 45844	[written by Court Pickett, Pete Carr][produced by Pete Carr]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Motorcycle Mama	Sailcat	08.1972	-	38[14]	Elektra 75 029	[produced by Pete Carr]