Z archiwum...rocka

wtorek, 17 listopada 2020

Ella Fitzgerald

Ur. 25.04.1918 w Newport News w stanie Wirginia (USA), zm. 15.06.1996 w Beverly Hills (Kalifornia). Już w szkole, w Nowym Jorku, śpiewała w klubie, wykazując spory talent, chociaż nad śpiew przekładała taniec. Mimo towarzyszącej jej od dzieciństwa chorobliwej nieśmiałości, która mocno ograniczała jej szanse na osiągnięcie sukcesu estradowego, wystąpiła w konkursie dla amatorów jako tancerka. W ostatniej jednak chwili, ogromnie zdenerwowana, miała do wyboru albo stać na scenie, albo zaśpiewać. Wybrała to drugie.

Odniesiony sukces dodał jej otuchy i zaczęła brać udział w innych podobnych konkursach, w których również zwyciężała. W końcu odważyła się wystąpić w najważniejszym konkursie tego typu, w Harlem Opera House, gdzie usłyszeli ją Benny Carter i Charles Linton, którzy starali się załatwić jej pracę w orkiestrze Fletchera Hendersona. Jednak dopiero konkurs w harlemowskim Apollo Theatre w 1934, na którym zdobyła I nagrodę, otworzył przed nią drzwi kariery.

Tak zaczęła się spektakularna kariera jednej z najwybitniejszych śpiewaczek jazzu. Linton, który śpiewał w występującej w Sa'voy Ballroom orkiestrze Chicka Webba, zarekomendował ją swojemu liderowi. Ten natychmiast ją zatrudnił, a nawet przez jakiś czas płacił jej gażę z własnej kieszeni. Wkrótce Ella Fitzgerald stała się największą atrakcją orkiestry. W 1935 nagrała pierwszą płytę z piosenką "Love and Kisses". Nagrywała zarówno z Webbem, jak i małymi grupami Teddy'ego Wilsona, z Ink Spots, a także Bennym Goodmanem. Z Webbem nagrała kilka wielkich przebojów, jak "Sing Me A Swing Song", "Oh, Yes, Take Another Guess", "The Dipsy Doodle", "If Dreams Come True" "A-Tisket, A-Tasket" (do którego napisała słowa), "F.D.R. Jones" i "Undecided". Po śmierci Webba w 1939r była do 1942r formalnym liderem orkiestry.

Póżniej rozpoczęła karierę solową, nagrywając wiele popularnych piosenek, czasem w towarzystwie innych artystów. W latach 40-tych jej karierą zajął się producent Norman Granz i dzięki jego mistrzowskim i zdecydowanym posunięciom trafiła do grona najwybitniejszych amerykańskich śpiewaczek jazzowych,z których jednocześnie cieszyła się największą popularnością u publiczności niejazzowej. Przyczyniły się do tego z pewnością nagrania znanych piosenek napisanych m.in. przez braci Gershwinów i Cole'a Portera, należących do wielkiej tradycji amerykańskiej, swoistego śpiewnika narodowego (seria Song Book...).

Pod okiem Granza podbijała także publiczność licznymi koncertami w ramach Jazz At The Philharmonic. Posiadała rozległą skalę głosu i do końca kariery jej głos brzmiał dziewczęco, lekko i radośnie, co wyjątkowo ciekawie brzmiało w zderzeniu z repertuarem jazzowym. Niestety, jej głos gorzej brzmiał w bluesie i Ella zwykle unikała wykonywania tego gatunku (skądinąd w jej śpiewie z początków kariery zaznaczały się wyraźne wpływy Connee Boswell). Jej interpretacje cechowały elegancja, swing i wirtuozeria, a nagrania powstałe podczas współpracy z tak wybitnymi akompaniatorami, jak Ray Brown (przez jakiś czas jej mąż), Joe Pass czy Tommy Flanagan były zawsze idealnie dopracowane.

Zupełnie inaczej wypadała w duecie z Louisem Armstrongiem: dla Fitzgerald piosenka i jej interpretacja były zamkniętą całością, podczas gdy dla Armstronga piosenka była głównie bazą do improwizacji. Szacunek dla artystki oraz uznanie dla interpretacji piosenek pomogły jej osiągnąć najwyższą pozycję wśród podobnych stylistycznie wykonawczyń. Mniej więcej od połowy lat 80-tych z powodu choroby oczu ograniczyła swoją działalność artystyczną. Nie zapomniała jednak o niej wierna publiczność i każdy z jej występów przyjmowany był niezwykle gorąco. Choć estrady od lat roją się od wyśmienitych piosenkarek, z których w dodatku wiele wykazuje wyraźne wpływy Fitzgerald, trudno znaleźć taką, która mogłaby przejąć po niej koronę Pierwszej Damy.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sing Me A Swing Song [And Let Me Dance]	Mills Brothers And Ella Fitzgerald	07.1936	-	18[1]	Decca 830	[written by Hoagy Carmichael,Stanley Adams]
[If You Can't Sing It] You'll have to swing it	Mills Brothers And Ella Fitzgerald	12.1936	-	20[1]	Decca 1032	[written by Sam Coslow]
Dedicated To You/Big Boy Blue	Mills Brothers And Ella Fitzgerald	04.1937	-	A:19[1];B:20[1]	Decca 1148	[written by Cahn, Chaplin, Zaret]
If You Ever Should Leave/Everyone's Wrong But Me	Ella Fitzgerald	07.1937	-	12[4]	Decca 1302	[written by Sammy Cahn; Saul Chaplin]
All Over Nothing At All	Ella Fitzgerald	07.1937	-	20[1]	Decca 1339	[written by Jack Lawrence,Peter Tinturin]
Rock It For Me	Ella Fitzgerald	02.1938	-	19[1]	Decca 1586	[written by Kay and Sue Werner]
I Got a Guy	Ella Fitzgerald	06.1938	-	18[2]	Decca 1681	[written by Marion Sunshine]
A-Tisket A-Tasket / Liza (All the Clouds'll Roll Away)	Ella Fitzgerald	06.1938	-	1[10][19]	Decca 1840	[written by Ella Fitzgerald;Al Feldman]
I Found My Yellow Basket	Ella Fitzgerald	11.1938	-	3[6]	Decca 2148	[written by Chick Webb,Ella Fitzgerald]
Wacky Dust	Ella Fitzgerald	11.1938	-	13[4]	Decca 2021	[written by Oscar Levant,Stanley Adams]
MacPherson Is Rehearsin' to Swing	Ella Fitzgerald	11.1938	-	14[1]	Decca 2080	-
F.D.R. Jones/I Love Each Move You Make	Ella Fitzgerald	11.1938	-	8[6]	Decca 2105	[written by Harold Rome]
Undecided / In the Groove at the Grove	Ella Fitzgerald	03.1939	-	8[4]	Decca 2323	[written by Sid Robin, Charlie Shavers]
T'ain't What You Do (It's the Way That You Do It)	Ella Fitzgerald	03.1939	-	19[1]	Decca 2310	[written by Sy Oliver,Trummy Young]
Chew, Chew, Chew (Your Bubble Gum)	Ella Fitzgerald	05.1939	-	14[1]	Decca 2389	[written by Buck Ram,Chick Webb Ella Fitzgerald]
I Want The Waiter (With The Water)/That's All Brother	Ella Fitzgerald	09.1939	-	9[3]	Decca 2628	[written by Kay Werner,Sue Werner]
My Wubba Dolly (Rubber Dolly)/You're Gonna Lose Your Gal	Ella Fitzgerald	10.1939	-	16[1]	Decca 2816	[written by Kay Werner, Sue Werner]
The Starlit Hour	Ella Fitzgerald	04.1940	-	17[3]	Decca 2988	[written by Peter De Rose,Mitchell Parish][piosenka z musicalu na Broaway'u "Earl Carroll's Vanites"]
Sing Song Swing	Ella Fitzgerald	04.1940	-	23[2]	Decca 3126	[written by Charles Cooke,Lloyd Garrett]
Imagination/Sugar Blues	Ella Fitzgerald	06.1940	-	A:15[3];B:27[1]	Decca 3078	[A:written by Charles Cooke,Lloyd Garrett][B:written by Johnny Burke,Jimmy Van Huesen]
Shake Down The Stars/I Fell In Love With A Dream	Ella Fitzgerald	07.1940	-	18[2]	Decca 3199	[written by Jimmy Van Heusen,Eddie DeLange]
Five O'Clock Whistle/So Long	Ella Fitzgerald	11.1940	-	9[5]	Decca 3420	[written by Kim Gannon, Joseph Myrow, Gene Irwin]
Louisville, K-Y./Tea Dance	Ella Fitzgerald	02.1941	-	23[1]	Decca 3441	[written by Sonny Skylar]
Hello Ma I Done It Again	Ella Fitzgerald	08.1941	-	26[1]	Decca 3612	[written by Ralph Rainger,Leo Robin]
The Muffin Man	Ella Fitzgerald	08.1941	-	23[1]	Decca 3666	[written by Ella Fitzgerald]
My Heart And I Decided/I Must Have That Man	Ella Fitzgerald And The Keys	05.1943	-	-	Decca 18530	[written by Walter Donaldson][6[1].R&B Chart]
Cow-Cow Boogie	Ella Fitzgerald & Ink Spots	03.1944	-	A:10[8];B:22[1]	Decca 18 587	[A:written by Gene DePaul,Don Raye,Benny Carter][B:written by Jimmy McHugh,Irving Mills,Gene Austin][A:piosenka z filmu "Ride 'Em Cowboy"][B:#3 hit for Aileen Stanley & Gene Austin in 1925][1[1][12].R&B Chart]
Once Too Often/Time Alone Will Tell	Ella Fitzgerald	07.1944	-	20[2]	Decca 18605	[written by James V. Monaco, Mack Gordon][ piosenka z filmu "Pin-up girl"]
Into Each Life Some Rain Must Fall/ I'm Making Believe	Ink Spots And Ella Fitzgerald	11.1944	-	A:1[2][18];B:1[2][17]	Decca 23356	[gold-US][A:written by Allan Roberts, Doris Fisher][B:written by James V. Monaco, Mack Gordon][B:piosenka z filmu "Sweet and Lowdown"][A:1[11][21].R&B Chart][B:2[14].R&B Chart]
And Her Tears Flowed Like Wine/Confessin' (That I Love You)	Ella Fitzgerald	01.1945	-	10[5]	Decca 18633	[written by Stan Kenton, Charles Lawrence, Joe Greene]
I'm Beginning To See The Light/That's The Way It Is	Ella Fitzgerald And Ink Spots	04.1945	-	5[6]	Decca 23399	[written by H. James, D. Ellington, J. Hodges, D. George]
It's Only A Paper Moon/(I'm Gonna Hurry You Out Of My Mind And) Cry You Out Of My Heart	Ella Fitzgerald And Delta Rhythm Boys	05.1945	-	9[3]	Decca 23425	[written by Harold Arlen, Billy Rose, E. Y. Harburg][4[2].R&B Chart]
You Won't Be Satisfied ( Until You Break My Heart)/The Frim Fram Sauce	Ella Fitzgerald And Louis Armstrong	04.1946	-	10[2]	Decca 23496	[written by Freddy James, Larry Stock][B:4[2].R&B Chart]
Stone Cold Dead In The Market (He Had It Coming)/Petootie Pie	Ella Fitzgerald And Louis Jordan	07.1946	-	7[6]	Decca 23546	[written by Wilmoth Houdini][A:1[5][20].R&B Chart][B:3[2].R&B Chart]
(I Love You) For Sentimental Reasons/It's A Pity To Say Goodnight	Ella Fitzgerald And Delta Rhythm Boys	12.1946	-	8[14]	Decca 23670	[written by William Best][#17 hit for Sam Cooke'a in 1958]
Guilty/Sentimental Journey	Ella Fitzgerald	04.1947	-	11[4]	Decca 23844	[written by Gus Kahn, Harry Akst, Richard A. Whiting][#4 hit for Ruth Etting in 1931]
That's My Desire/ A Sunday Kind Of Love	Ella Fitzgerald	06.1947	-	-	Decca 23866	[written by Helmy Kresa, Carroll Loveday][3[1].R&B Chart]
My Happiness/Tea Leaves	Ella Fitzgerald	06.1948	-	6[21]	Decca 24446	[written by Borney Bergantine, Betty Peterson][8[5].R&B Chart][#2 hit for Connie Francis in 1959]
It's Too Soon To Know/I Can't Go On (Without You)	Ella Fitzgerald	10.1948	-	-	Decca 24497	[written by Deborah Chessler][6[3].R&B Chart]
Baby, It's Cold Outside/Don't Cry, Cry Baby	Ella Fitzgerald And Louis Jordan	06.1949	-	9[13]	Decca 24644	[written by Frank Loesser][6[4].R&B Chart][piosenka z filmu "Neptune's Daughter"]
I'll Never Be Free/ Ain't Nobody's Business If I Do	Ella Fitzgerald And Louis Jordan With The Tympany Five	11.1950	-	-	Decca 27200	[written by Bennie Benjamin, George Weiss][7[2].R&B Chart]
Can Anyone Explain? (No, No, No!)/Dream A Little Dream Of Me	Ella Fitzgerald And Louis Armstrong	11.1950	-	30[1]	Decca 27209	[written by Bennie Benjamin, George Weiss]
Smooth Sailing	Ella Fitzgerald	09.1951	-	23[6]	Decca 27693	[written by Arnett Cobb][3[12].R&B Chart]
Trying	Ella Fitzgerald	09.1952	-	22[2]	Decca 28375	[written by Billy Vaughn]
Crying In The Chapel/When The Hands Of The Clock Pray At Midnight	Ella Fitzgerald	09.1953	-	15[2]	Decca 28762	[written by Artie Glenn][#3 hit for Elvis Presley in 1965]
A Beautiful Friendship/Stay There	Ella Fitzgerald	07.1956	-	74[5]	Verve 2012	[written by Stanley Styne,Donald Kahn]
The Swingin' Shepherd Blues/Teach Me How To Cry	Ella Fitzgerald	05.1958	15[5]	-	HMV POP 486 [UK]	[written by Rhoda Roberts,Kenny Jacobson,Moe Koffman]
But Not For Me/You Make Me Feel So Young	Ella Fitzgerald	10.1959	25[3]	-	HMV POP 657 [UK]	[written by George Gershwin, Ira Gershwin]
Mack The Knife/Cool Breeze	Ella Fitzgerald	05.1960	19[9]	27[14]	Verve 902	[written by Marc Blitzstein,Kurt Weill,Bertold Brecht][6[6].R&B Chart]
How High The Moon/Smooth Sailing	Ella Fitzgerald	08.1960	46[1]	76[5]	Verve 10220	[written by Morgan Lewis,Nancy Hamilton][#1 hit for Les Paul & Mary Ford in 1951]
Desafinado (Slightly Out Of Tune)/Stardust Bossa Nova	Ella Fitzgerald	11.1962	38[6]	-	Verve VS 502 [UK]	[written by Jobim, Hendricks, Cavanaugh, Mendonca ]
Bill Bailey, Won't You Please Come Home/Ol' Man Mose	Ella Fitzgerald	04.1963	-	75[3]	Verve 10288	[written by Hughie Cannon][#1 hit for Arthur Collins in 1902]
Can't Buy Me Love/Hello, Dolly!	Ella Fitzgerald	05.1964	34[5]	-	Verve VS 519 [UK]	[written by Lennon, MacCartney]
Summertime	Ella Fitzgerald	07.1989	82[2]	-	Verve PO 48	[written by George Gershwin,Ira Gershwin]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ella Fitzgerald Sings The Cole Porter Song Book	Ella Fitzgerald	07.1956	-	15[1]	Verve 4001	[produced by Norman Granz]
Ella And Louis	Ella Fitzgerald with Louis Armstrong	12.1956	-	12[2]	Verve 4003	[produced by Norman Granz]
Ella Fitzgerald Sings The Rodgers & Hart Song Book	Ella Fitzgerald	03.1957	-	11[4]	Verve 4002	[produced by Norman Granz]
Ella Fitzgerald Sings The Irving Berlin Song Book	Ella Fitzgerald	07.1958	5[1]	-	HMV CLP 1183 [UK]	[produced by Norman Granz]
Ella Sings Gershwin	Ella Fitzgerald	06.1960	13[3]	13[3]	Brunswick LA 8648 [UK]	-
Mack The Knife-Ella In Hamburg	Ella Fitzgerald	09.1960	-	11[51]	Verve 4041	[produced by Norman Granz]
Ella at Opera House	Ella Fitzgerald	06.1960	16[1]	-	Columbia 3SX 10126 [UK]	-
Ella Sings Gershwin Volume 5	Ella Fitzgerald	07.1960	18[2]	-	HMV CLP 1353 [UK]	-
Ella In Hollywood	Ella Fitzgerald	11.1961	-	35[34]	Verve 4052	-
Ella And Basie!	Ella Fitzgerald with Count Basie	10.1963	-	69[20]	Verve 4061	[produced by Norman Granz]
Ella Fitzgerald Sings The George And Ira Gershwin Song Book	Ella Fitzgerald	03.1964	-	111[5]	Verve V-29-5	[produced by Norman Granz]
Hello, Dolly!	Ella Fitzgerald	08.1964	-	146[2]	Verve 4064	[produced by Norman Granz]
Brighten The Corner	Ella Fitzgerald	08.1967	-	172[2]	Capitol 2685	[produced by Dave Dexter, Jr.]
Ella Fitzgerald's Christmas	Ella Fitzgerald	12.1967	-	27[4].Christmas Chart	Capitol 2805	[produced by Dave Dexter, Jr.]
Ella	Ella Fitzgerald	10.1969	-	196[2]	Reprise 6354	[produced by Richard Perry]
The Incomparable Ella	Ella Fitzgerald	05.1980	40[7]	-	Polydor POLTV 9	-
A Portrait Of Ella Fitzgerald	Ella Fitzgerald	02.1988	42[10]	-	Stylus SMR847	-
Essential Ella	Ella Fitzgerald	11.1994	35[17]	-	Verve 5239902	[produced by Dave Dexter, Jr.]
Forever Ella	Ella Fitzgerald	03.1996	19[10]	-	Verve/Polygram TV 5293872	-
Gold	Ella Fitzgerald	02.2003	15[15]	-	Verve 0654842	-
Ella & Louis Together	Ella Fitzgerald	09.2004	43[2]	-	UCJ 9867768	-
Love songs	Ella Fitzgerald	10.2005	61[2]	-	UCJ 9831065	-
Forever Ella	Ella Fitzgerald	05.2007	20[5]	-	UCJ 9848373	-

poniedziałek, 16 listopada 2020

Fiji

George "Fiji" Veikoso , urodzony jako George Brooks Veikoso (10 maja 1970r), to fidżijski klasyczny wykonawca reggae, hip-hop, R & B i jazzu, wokalista, autor tekstów, producent muzyczny i okazjonalny aktor. Urodził się na Fidżi, ale wychował na Hawajach.

Jego pierwszy profesjonalny występ przyniósł mu 5 dolarów od publiczności. Jako dziecko lubił śpiewać w kościele. Wspomina trzech krewnych, którzy pomogli mu osiągnąć cele, w tym jego wuj, Isireli Racule, który pracował przy „ Drums of the Islands ” Elvisa Presleya , jego drugi wuj i fidżijska gwiazda jazzu Sakiusa Bulicokocoko i Paul Stevens. Dołączył do fidżyjskiego zespołu Rootstrata w 1987 roku, ale w tym samym roku wyjechał na Hawaje z powodu zamachu stanu w 1987 roku .

W 1998 roku zdobył nagrodę Na Hoku Hanohano dla Wokalisty Roku i Ulubionego Artysty Roku.

Zdobył wiele innych wyróżnień branżowych i nagród „Ulubiony Artysta Artysty Roku” i „People's Choice Award”. Współpraca FIJI przy kompilacji „Island Warriors” przyniosła nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy album reggae .

Fidżi jest także współautorem i śpiewał piosenkę przewodnią z 11 sezonu „Let Me Be the One” z Glennem Medeirosem do programu telewizyjnego Baywatch, a on grał w 2002 roku w filmie surferów Blue Crush .

W swojej karierze wyprodukował i wydał wiele albumów, między innymi „Evolution” i „Born and Raised”. Jedną z jego najpopularniejszych piosenek wszech czasów jest „Lia”.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Gratitude	Fiji	03.2000	-	50[1]	-/King RCR 1002	-

Filter

Filter to zespół rockowy, założony w 1993 w Cleveland, przez Richarda Patricka (ex-gitarzystę Nine Inch Nails) oraz gitarzystę i klawiszowca Briana Lieseganga. Charakterystyczny dla Filtera jest wokal Patricka - dochodzący w większości piosenek do bardzo wysokiego krzyku. Zespół wydał trzy albumy studyjne po czym zawiesił działalność na siedem lat powracając w 2008 roku z nowym materiałem .
Pierwszy album "Short Bus", promował singiel "Hey Man, Nice Shot". Utwór wzbudził pewne kontrowersje, ponieważ nawiązywał do publicznego samobójstwa polityka Budda Dwyera.Drugim singlem z płyty był "Dose". Na potrzeby trasy w zespole znaleźli się Geno Lenardo (gitarzysta), Frank Cavanagh (gitara basowa) i Matt Walker (perkusja).

Po wydaniu debiutu, zespół nagrał szereg utworów na ścieżki dźwiękowe filmów. Były to "Thanks Bro", nagrane na album Songs In The Key Of X: Music From And Inspired By The X-Files, "Jurassitol" na The Crow: City of Angels, "(Can't You) Trip Like I Do" (razem z The Crystal Method) do filmu Spawn i cower Harry'ego Nilssona "One" do pełnometrażowego filmu Z archiwum X: Pokonać przyszłość.

W 1997 roku z zespołu odszedł Liesegang, z powodu różnic artystycznych. W 1999 ukazał się drugi album Filter - "Title Of Record", a singlem wybranym aby promować album był "Take a Picture", który zdobył szereg nagród oraz zaprezentował zespół nieco szerszej widowni. Po wydaniu trzeciego albumu, "The Amalgamut", zespół ruszył w tournee, które przerwano po kilku tygodniach, ponieważ Patrick dobrowolnie zgłosił się na odwyk. Działalność Filter zawieszono.W tym czasie Richard wydał album z byłymi członkami Stone Temple Pilots pod szyldem Army of Anyone.

W maju 2008 roku ukazał się czwarty album zespołu, "Anthems for the Damned" wydany już w nowym składzie. Promujący go singiel "Soldiers of Misfortune," wzbudził dość duże zainteresowanie obyło się, jednak, bez większych kontrowersji mimo poruszanej w nim antywojennej tematyki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey Man Nice Shot/White Like That	Filter	08.1995	-	76[7]	Reprise 9 43531-2	[written by Richard Patrick][produced by Patrick,Liesegang]
[Can't you]Trip like I do	Filter & Crystal Method	10.1997	39[3]	-	Epic EPC 664905 2 [UK]	[written by Crystal Method, , Filter][produced by Crystal Method, Filter][piosenka z filmu "Spawn"]
Welcome To The Fold/One (Is The Loneliest Number)	Filter	10.1999	85[2]	-	Reprise 44769	-
Take a Picture	Filter	11.1999	25[10]	12[20]	Reprise 16 889	[produced by Ben Grosse,Richard Patrick]
Where Do We Go From Here	Filter	07.2002	80[2]	94[5]	Reprise 42 444	[written by Richard Patrick,Geno Lenardo][produced by Ben Grosse,Richard Patrick]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Short Bus	Filter	05.1995	-	59[27]	Reprise 45 864	[platinum][produced by Brian Liesegang , Richard Patrick ]
Title of Record	Filter	09.1999	75[1]	30[35]	Reprise 47 388	[platinum][produced by Ben Grosse , Richard Patrick ]
The Amalgamut	Filter	08.2002	68[1]	32[6]	Reprise 47 963	[produced by Ben Grosse , Richard Patrick]

Jody Reynolds

Jody Reynolds (ur. 3 grudnia 1932r - zm. 7 listopada 2008r) był amerykańskim piosenkarzem rock and rollowym, gitarzystą i autorem tekstów, którego piosenka „ Endless Sleep ” znalazła się w pierwszej dziesiątce amerykańskiej pierwszej dziesiątki latem 1958 roku. Jego kolejny singiel „Fire of Love” osiągnął jedynie 66 miejsce na liście Billboard, ale piosenka stała się klasykiem blues-punka po tym, jak została nagrana przez MC5 i Gun Club .

Począwszy od lat 80-tych kilka kompilacji jego muzyki ukazało się w Stanach Zjednoczonych i Europie i cieszył się skromnym uznaniem jako pionier muzyki rockabilly .

W 1999 roku Reynolds został uhonorowany zarówno Golden Palm Star w Palm Springs Walk of Stars w Palm Springs w Kalifornii , jak i wprowadzeniem do Rockabilly Hall of Fame. [2]

Ralph Joseph Reynolds urodził się w Denver w stanie Kolorado i wychował się w małym miasteczku Shady Grove w Oklahomie . Zainspirowany Western Swing i artystami takimi jak Bob Wills , Hank Thompson i Eddy Arnold , których słyszał w radiu, Reynolds zaczął grać na gitarze w wieku 14 lat. Zaczął grać rockabilly w Teksasie w połowie lat pięćdziesiątych po wysłuchaniu takich wykonawców jak Elvis. Presley , Carl Perkins i Roy Orbison .

Podczas występów w San Diego w Kalifornii Reynolds poznał wydawcę muzycznego Herba Montela. Montel odrzucił kilka piosenek oferowanych przez Reynoldsa, ale po wysłuchaniu jego kompozycji „Endless Sleep” podpisał kontrakt z Demon Records i został jego menadżerem.

Zainspirowany zapadającym w pamięć brzmieniem „ Heartbreak Hotel ” Elvisa Presleya , Reynolds napisał „Endless Sleep” podczas koncertu w Yuma w Arizonie i zagrał go na scenie tego samego wieczoru. Choć sam był biegłym gitarzystą, w nagraniu studyjnym utworu na gitarach grali Al Casey i Howard Roberts . Został napisany wyłącznie przez Reynoldsa, ale Demon Records przypisał go Reynoldsowi i fikcyjnej „Dolores Nance”, aby wyglądało na to, że zostało napisane przez „profesjonalny” zespół kompozytorów. „Endless Sleep” z upiornym, wypełnionym pogłosem wokalem opowiada historię młodego mężczyzny, który desperacko szuka swojej dziewczyny, która po kłótni rzuciła się do oceanu. Wytwórnia przekonała niechętnego Reynoldsa do zmiany tekstu, aby piosenka miała szczęśliwe zakończenie.

Piosenka osiągnęła 5. miejsce na liście US Billboard Hot 100 7 lipca 1958 roku, sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i zainspirowała trend piosenek o „tragedii nastolatków”. Reynolds występował w American Bandstand i innych programach telewizyjnych, a także występował na trasach koncertowych organizowanych przez legendarnego disc jockeya / promotora Alana Freeda . „Endless Sleep” został później nagrany przez Judds , Johna Fogerty'ego , Nicka Lowe i Billy Idola ; Marty Wilde odniósł dzięki niej wielki hit w Wielkiej Brytanii, a wersja Hanka Williamsa Jr. odniosła skromny sukces na listach przebojów muzyki country.

Samodzielny singiel Reynoldsa, „Fire of Love”, stał się klasykiem rock & rolla wiele lat później, po wskrzeszeniu go przez MC5 i Gun Club , ale dopiero po wydaniu osiągnął 66 miejsce na liście Billboardu. w sierpniu 1958 roku i był to jego ostatni utwór, który dotarł do „Hot 100”. Podobnie jak w przypadku „Endless Sleep”, „Fire of Love” otrzymało fikcyjną współautorkę - w tym przypadku „Sonję Stordivant”.

Reynolds nagrał jeszcze kilka singli, zarówno w Demon i innych wytwórniach, w tym duety z Bobbie Gentry , dwa utwory napisane przez Marty Cooper i Lee Hazlewooda , i dwa gorące instrumentalne wydany pod nazwą „The Storms” ( zespół muzyczny Reynoldsa) . W połowie lat 60-tych osiadł w Palm Springs, gdzie skupił się na wychowaniu rodziny i pracy jako pośrednik w handlu nieruchomościami ; jednak zachował swoją wieloletnią miłość do muzyki, pisząc i nagrywając piosenki w małym domowym studiu, czasami występując w starych programach i otwierając sklep muzyczny.

Płk Tom Parker , menadżer Elvisa Presleya , podpisał kontrakt z Reynoldsem na jego Boxcar Publishing Co., myśląc, że Presley może być zainteresowany niektórymi jego piosenkami, chociaż Presley zmarł w 1977 roku przed nagraniem którejkolwiek z nich. Reynolds umieścił jedną z piosenek, które napisał dla Presleya, „Yesterday and Today”, na albumie z 1978 roku.

Począwszy od późnych lat 70-tych „Endless Sleep” i inne utwory Reynoldsa zostały ponownie wydane w Europie i Ameryce; odrodzenie rockabilly, które rozpoczęło się w połowie lat 70. („Jungle Rock” Hanka Mizella trafiło do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii w 1976 roku) przyniosło dalszy wzrost zainteresowania jego muzyką.

Reynolds zmarł na raka wątroby 7 listopada 2008 r. w Palm Desert w Kalifornii w wieku 75 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Endless Sleep/Tight Capris	Jody Reynolds	05.1958	-	5[17]	Demon 1507	[written by Jody Reynolds, Dolores Nance]
Fire Of Love/Daisy Mae	Jody Reynolds	08.1958	-	66[5]	Demon 1509	[written by J. Reynolds, S. Sturdivant]

Debbie Reynolds

Mary Frances "Debbie" Reynolds (ur. 1 kwietnia 1932r w El Paso, zm. 28 grudnia 2016r w Los Angeles - amerykańska aktorka, piosenkarka, scenarzystka i tancerka.

Urodziła się 1 kwietnia 1932r w El Paso w Teksasie jako drugie dziecko Maxene "Minnie" (z domu Harman; 1912–1999) i Raymonda Francisa "Raya" Reynoldsa (1903–1986), stolarza dla Southern Pacific Railroad. Była szkocko-irlandzkiego i angielskiego pochodzenia i została wychowana w wierze kościoła Nazarejczyka. Miała starszego od niej o dwa lata brata. W 1939 jej rodzina przeniosła się do Burbank w Kalifornii. Uczęszczała do Burbank High School.

Jej kariera filmowa rozpoczęła się w Warner Bros, gdy w wieku szesnastu lat wygrała konkurs piękności Miss Burbank z Betty Hutton. Przełomem była rola Kathy Selden w filmie Deszczowa piosenka (Singin' in the Rain, 1952) z Gene’em Kellym. Przeważnie grała w musicalach MGM jako dziarska młoda kobieta. Wykorzystywała swoje umiejętności taneczne także w pracy scenicznej. Za tytułową kreację w filmie muzycznym Charlesa Waltersa Niezatapialna Molly Brown (The Unsinkable Molly Brown, 1964) wg sztuki Richarda Morrisa zdobyła nominację do Oscara i Złotego Globu w kategorii Najlepsza aktorka pierwszoplanowa. Otrzymała jeszcze czterokrotnie nominację do Złotego Globu za występ w takich filmach jak musicalu Richarda Thorpe Trzy krótkie słowa (Three Little Words, 1951) w roli legendarnej piosenkarki Helen Kane z Fredem Astaire’em, Maleństwo (Bundle of Joy, 1957) jako Polly Parish, The Debbie Reynolds Show (1970) i komediodramacie Alberta Brooksa Mamuśka (Mother, 1997) jako Beatrice Henderson.

W 1973 roku zadebiutowała na Broadwayu w tytułowej roli w komedii muzycznej Irene, wystawionej w Minskoff Theatre, za którą była nominowana do Tony Award .

W 2015 roku została uhonorowana nagrodą za działalność humanitarną im. Jeana Hersholta.

26 września 1955 roku poślubiła piosenkarza i komika Eddiego Fishera ; wspólnie wystąpili w musicalu Maleństwo (Bundle of Joy, 1956). Mieli dwójkę dzieci: córkę Carrie Frances (ur. 21 października 1956 w Beverly Hills, zm. 27 grudnia 2016 w Los Angeles) i syna Todda Emmanuela (ur. 24 lutego 1958). W kilka lat później wielkim skandalem stał się romans Fishera z aktorką Elizabeth Taylor , dla której ostatecznie zostawił żonę. Sama Elizabeth Taylor była wtedy w żałobie po swoim zmarłym tragicznie mężu, a zarazem przyjacielu Fishera - Mike'u Toddzie, producencie filmowym i teatralnym. 12 maja 1959 roku Fisher rozwiódł się z Debbie Reynolds i poślubił Taylor. W następnym roku, 25 listopada 1960 Debbie Reynolds wyszła mąż za Harry’ego Karla . Ich związek przetrwał do roku 1973. 25 maja 1984 wzięła ślub z Richardem Hamlettem, z którym się rozwiodła w 1996.

Zmarła 28 grudnia 2016 w Los Angeles, dzień po śmierci swej córki, aktorki i pisarki Carrie Fisher . Miała 84 lata. Została pochowana wraz z córką na Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills) 5 stycznia 2017 .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tammy / French Heels	Debbie Reynolds	07.1957	2[17]	1[5][31]	Coral 61 851	[gold-US][written by Ray Evans, Jay Livingston][produced by Joseph Gershenson][piosenka z filmu "Tammy and The Bachelor"]
A Very Special Love/I saw a country boy	Debbie Reynolds	01.1958	-	20[3]	Coral 61 897	[written by Robert Allen][with George Cates Orch]
Am I That Easy to Forget / Ask Me to Go Steady	Debbie Reynolds	01.1960	-	25[17]	Dot 15 985	[written by Carl Belew, W.S. Stevenson][#39 country hit for Carl Belew in 1959]
City lights/Just for a touch of your love	Debbie Reynolds	05.1960	-	55[4]	Dot 16 071	[written by B. Anderson][#1 country hit for Ray Price in 1958]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The singing nun	Debbie Reynolds	04.1966	-	25[23]	MGM 7	-
Do it Debbie's way	Debbie Reynolds	05.1984	-	182[3]	K-Tel 9190	-

Alvino Rey

Alvin McBurney (ur. 1 lipca 1908r-zm. 24 lutego 2004r), znany pod pseudonimem Alvino Rey , był amerykańskim gitarzystą jazzowym i liderem zespołu.

Alvin McBurney urodził się w Oakland w Kalifornii w 1908 roku, ale dorastał w Cleveland w stanie Ohio . Na początku życia miał talent do muzyki i elektroniki. Kiedy miał osiem lat, zbudował swoje pierwsze radio, a w ciągu kilku lat był jednym z najmłodszych krótkofalowców w kraju. Gdy był nastolatkiem, jako prezent urodzinowy dostał banjo. Jego kariera zawodowa rozpoczęła się w 1927 roku, kiedy dostał pracę grając na banjo z liderem zespołu Cleveland, Evem Jonesem. W następnym roku został członkiem Orkiestry Phila Spitalnego . Przerzucił się z banjo na gitarę, a następnie zmienił nazwisko na Alvino Rey, aby wykorzystać popularność ówczesnej muzyki latynoskiej w Nowym Jorku.

W latach 1932–1938 był członkiem Horace Heidt and His Musical Knights. Zwrócił uwagę na siebie i zespół, kiedy zaczął grać na stalowej gitarze pedałowej . Gibson korporacja poprosił go, aby rozwinąć pickup do gitary. W 1937 roku poślubił Luise King z the King Sisters .

W 1939 roku założył własny zespół z King Sisters i przeniósł się do Hollywood , gdzie został dyrektorem muzycznym w sieci radiowej KHJ Mutual Broadcasting. Jako lider zespołu nagrał wersję " Deep in the Heart of Texas ", która była hitem w 1942 roku. W tym samym roku zatrudnił Ala Cohna , Ray'a Conniffa , Neal Hefti , Zoota Simsa , i aranżera Billy May'a . W latach czterdziestych współpracował również z saksofonistą Herbie Stewardem , perkusistą Dave'em Toughiem i aranżerami Nelsonem Riddle'em , Johnnym Mandelem i George'em Handym.

Zespół nie nagrywałał w 1943 roku z powodu strajku . Zespół się rozpadł, a Rey znalazł pracę w Lockheed jako mechanik. W 1944 roku wstąpił do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych , gdzie pracował nad systemami radarowymi i kierował zespołem. Po służbie założył orkiestrę, która miała piętnaście waltorni i nagrał covery utworu „Cement Mixer” Slim Gaillarda, który stał się hitem. W latach pięćdziesiątych grał na stalowej gitarze w małych grupach, często z Buddy Cole'em , swoim szwagrem.

Począwszy od około 1957 roku, Rey wyprodukował wiele nagrań fortepianowych George'a Greeleya dla Warner Bros. Records .

W latach 60. był dyrektorem muzycznym The King Family Show with the King Sisters. Rey często pojawiał się w programie, wykonując „The Alvino Rey Talking Guitar” . Grał także na stalowej gitarze podczas sesji nagraniowych z Jackiem Costanzo , George'em Catesem , Esquivelem i grupą studyjną Surfmen. Ci muzycy byli związani z krótkotrwałym gatunkiem egzotycznym , który łączył muzykę hawajską, muzykę latynoską, lounge jazz i niekonwencjonalne instrumenty z Birmy i Indonezji.

Na początku lat 90-tych Rey przeprowadził się wraz z żoną Luise do rodzinnego Utah. W Salt Lake City założył kwartet jazzowy, który grał w lokalnych klubach, czasem z Luise siedzącą w nim. Przestał występować w 1994 roku. Luise zmarła w 1997 roku po 60 latach małżeństwa. W 2004 roku, po złamaniu biodra i powikłaniach, w tym zapaleniu płuc i zastoinowej niewydolności serca, Rey zmarł w wieku 95 lat w centrum rehabilitacji.

Córka Rey'a, Liza Rey, jest matką Wina i Willa Butlerów , członków kanadyjskiej grupy indie rockowej Arcade Fire . Ich debiutancki album, Funeral , był pod silnym wpływem śmierci Reya, a także śmierci krewnych innych członków zespołu w okresie nagrywania. Zespół złożył hołd Rey'owi, włączając nagranie Reya „My Buddy” jako stronę B do swoich singli „ Neighborhood # 1 (Tunnels) ” i „ Neighborhood # 2 (Laika) ”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tiger Rag / Rose Room	Alvino Rey And His Orchestra	02.1941	-	23[1]	Bluebird 11 002	[written by Harry DeCosta, D.J. La Rocca]
Nighty-Night / My Prodigal	Alvino Rey And His Orchestra	05.1941	-	15[2]	Bluebird 11 041	[written by Leslie Beacon][vocal:Yvonne King and Ensamble]
I Said No!/Deep In The Heart Of Texas	Alvino Rey And His Orchestra	01.1942	-	A:2[10];B:3[9]	Bluebird 11 391	[A:written by Frank Loesser, Jule Styne][B:written by June Hershey, Don Swander][A:vocal:Yvonne King and Ensamble][B:vocal:Bill Schallen and Skets Herfurt]][A:utwór z filmu "Sweater girl"][B:#78 hit for Duane Eddy in 1962]
Idaho/It Isn't A Dream Anymore	Alvino Rey And His Orchestra	08.1942	-	16[4]	Bluebird 11 331	[written by Jesse Stones][vocal:Yvonne King]
When It's Moonlight On The Blue Pacific/I Never Knew (I Could Love Anybody Like I'm Loving You)	Alvino Rey And His Orchestra	09.1942	-	22[1]	Victor 27948	[written by Benny Davis, Ted Shapiro][vocal:Bill Schallen & The Four King Sisters]
Strip Polka/The Major And The Minor	Alvino Rey And His Orchestra	09.1942	-	8[2]	Bluebird 11 573	[written by Johnny Mercer][vocal:The Four King Sisters]
Dearly Beloved / I'm Old Fashioned	Alvino Rey And His Orchestra	12.1942	-	21[1]	Bluebird 11 579	[written by Jerome Kern, Johnny Mercer][vocal:Billy Schallen][utwór z filmu "You Were Newer Lovelier"]
The Army Air Corps / Little Hawk	Alvino Rey And His Orchestra	06.1943	-	19[1]	Bluebird 11 476	[written by Johnny Mercer][vocal:Bill Schallen & The Four King Sisters]
Cement Mixer (Put-ti-Put-ti)/We'll Gather Lilacs	Alvino Rey And His Orchestra	04.1946	-	5[9]	Capitol 248	[written by Gaillard, Ricks][vocal:Rocky Coluccio]
Bloop-Bleep/Cumana	Alvino Rey And His Orchestra	07.1947	-	13[3]	Capitol 428	[written by Frank Loesser][vocal:Rocky Coluccio]
Near You/Oh Peter (You're So Nice)	Alvino Rey And His Orchestra	09.1947	-	3[14]	Capitol 452	[written by Craig, Goell][vocal:Jimmy Joyce][#10 hit for Roger Williams in 1958]
I'm Looking Over A Four Leaf Clover/Spanish Cavalier	Alvino Rey And His Orchestra	02.1948	-	6[8]	Capitol 491	[written by Harry Woods, Mort Dixon][vocal:Ensamble][#2 hit for Nick Lucas in 1927][piosenka z filmu "Jolson Sings Again"]

Paul Revere and The Raiders

Zespół założony w Portland w stanie Oregon, USA, w 1961 r. przez pianistę Paula Revere (ur. 7.01.1938 r. w Harvard w stanie Nevada), który do składu swojej klubowej grupy The Downbeats dokooptował Marka Lindsaya (ur. 9.03.1942 r. w Eugene w stanie Oregon, śpiew, saksofon). Po reorganizacji składu i zaproszeniu do współpracy Drake'a Levina (gitara), Mike'a Hollidaya (bas) i Michaela Smitha (perkusja), formacja przyjęła nazwę Paul Revere And The Nightriders (później The Raiders).

Popularność zdobyła singlami "Beatnik Sticks" i "Like Long Hair" (ten drugi wszedł do amerykańskiej Top 40). Disc jockey i menedżer grupy Roger Hart sfinansował nagranie taśmy demo i wkrótce Paul Revere And The Raiders podpisali prestiżowy kontrakt nagraniowy z wytwórnią CBS/Columbia. W 1963 r. na singlu ukazała się ich wersja przeboju "Louie Louie" i chociaż lokalnie odniosła duży sukces, większą popularnością cieszyła się w wykonaniu lokalnych rywali zespołu The Kingsmen, którzy wprowadzili ją do ogólnokrajowych notowań hitów.

Następny singel ujrzał światło dzienne dopiero rok później, a w tym czasie grupę opuścił Holliday zastąpiony przez Phila Volka. "Louie Go Home" potwierdził dobrą formę kwintetu, ale prawdziwym hitem stała się piosenka z 1965 r. "Steppin' Out". Od tej pory grupa była stałym gościem telewizyjnego show "Where The Action Is" Dicka Clarka.

Możliwość częstego pokazywania się w telewizji zaowocowała serią klasycznych singli popowych, m.in. "Just Like Me" (z 1965 r.), "Kicks", "Hungry", "Good Things" (wszystkie z 1966 r.) i "Him Or Me What's It Gonna Be" (z 1967r.), których producentem był Terry Melcher. Jednak sceniczny image zespołu (wysokie do uda buty, obcisłe koszule z żabotami i koronkami, trójkątne kapelusze) był krytykowany przez fanów undergroundowej sceny rockowej. Odejście Smitha, Levina i Volka wpłynęło na zmianę brzmienia grupy, powstało nawet podejrzenie, że wspaniały dźwięk nagrań studyjnych był efektem udziału w nich muzyków sesyjnych. Nowi członkowie The Raiders, Freddie Weller (gitara), Keith Allison (bas) i Joe (Correro) Junior (perkusja) byli jednak nie mniej utalentowanymi i profesjonalnymi muzykami, co udowodnili na albumach Hard & Heavy i Collage.

Pomimo zmiennego szczęścia na listach przebojów zespół utrzymał wysoką pozycję gospodarza programu telewizyjnego "Happening 68". W 1969 r. Lindsay rozpoczął równolegle karierę solową, lecz choć singel "Arizona" został sprzedany w ilości ponad miliona egzemplarzy, późniejsze wydawnictwa nie przyniosły spodziewanego sukcesu. Dwa lata później The Raiders odnieśli duży sukces singlem "Indian Reservation", który wspiął się na szczyt amerykańskiej listy bestsellerów (w Wielkiej Brytanii piosenkę tę spopularyzował wcześniej Don Fardon), ale jak okazało się później, był ich ostatnim hitem z pierwszej dwudziestki.

Weller rozpoczął karierę solową szukając szczęścia na rynku country. Revere i Lindsay usiłowali jednak utrzymać zespół na powierzchni, szczególnie po zakończeniu współpracy z dotychczasową wytwórnią płytową. Pierwszy z nich został menedżerem grupy, organizując kilka sesji nagraniowych dla niezależnych wytwórni płytowych. Zespół powrócił na krótko podczas uroczystych obchodów dwusetlecia Stanów Zjednoczonych. W 1983 r. na rynku ukazały się remiksy starych przebojów i kilka nowych kompozycji, opublikowane we własnej wytwórni grupy - Raiders America. Powrót po latach nie trwał jednak długo. Chociaż zespół nadal istnieje, a Paul Revere wciąż pełni funkcję frontmana. The Raiders występują rzadko.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Like long hair/Sharon	Paul Revere and The Raiders	03.1961	-	38[6]	Gardena 116	[written by Mark Lindsay,Paul Revere][produced by Gary Paxton][utwór oparty na "Prelude in C-Sharp Minor" Rachmaninowa]
Louie Louie/Night train	Paul Revere and The Raiders	11.1963	-	103[3]	Columbia 42 814	[#2 hit The Kingsmen in 1963r][written by Chuck Berry,Richard Berry][produced by Terry Melcher]
Louie-go home/Have love,will travel	Paul Revere and The Raiders	05.1964	-	118[3]	Columbia 43 008	[written by Mark Lindsay/Paul Revere][produced by Terry Melcher,Roger Hart]
Over you/Swim	Paul Revere and The Raiders	10.1964	-	133[1]	Columbia 43 114	[written by A. Neville][produced by Terry Melcher,Roger Hart]
Sometimes/Oh Poo Pah Doo	Paul Revere and The Raiders	05.1965	-	131[1]	Columbia 43 273	[written by Gene Thomasson][produced by Terry Melcher]
Steppin' out/Blue fox	Paul Revere and The Raiders feat Mark Lindsay	09.1965	-	46[9]	Columbia 43 375	[written by Mark Lindsay/Paul Revere][produced by Terry Melcher]
Just like me/B.F.D.R.F. blues	Paul Revere and The Raiders	12.1965	-	11[15]	Columbia 43 461	[written by Rick Dey/Roger Hart][produced by Terry Melcher]
Kicks/Shake it up	Paul Revere and The Raiders	03.1966	-	4[14]	Columbia 43 556	[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Terry Melcher]
Hungry/There she goes	Paul Revere and The Raiders	06.1966	-	6[11]	Columbia 43 678	[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Terry Melcher]
Great airplane strike/In my community	Paul Revere And The Raiders Featuring Mark	10.1966	-	20[8]	Columbia 443 810	[written by Mark Lindsay/Terry Melcher/Paul Revere][produced by Terry Melcher]
Good thing/Undecided man	Paul Revere and The Raiders	12.1966	-	4[12]	Columbia 43 907	[written by Mark Lindsay/Terry Melcher/Paul Revere][produced by Terry Melcher]
Ups and downs/Leslie	Paul Revere and The Raiders	02.1967	-	22[8]	Columbia 44 018	[written by Mark Lindsay/Terry Melcher][produced by Terry Melcher]
Him or me,what's i'm gonna be?/Legend of Paul Revere	Paul Revere and The Raiders	04.1967	-	5[9]	Columbia 44 094	[written by Mark Lindsay/Terry Melcher][produced by Terry Melcher]
I had a dream/Upon your leaving	Paul Revere and The Raiders	08.1967	-	17[9]	Columbia 44 207	[written by Mark Lindsay/Terry Melcher][produced by Terry Melcher]
Peace of mind/Do unto others	Paul Revere and The Raiders	11.1967	-	42[6] side B:102[4]	Columbia 44 335	[written by Mark Lindsay/Terry Melcher];side B [written by Mark Lindsay/Terry Melcher][produced by Terry Melcher/Chips Moman]
Too much talk/Happening '68	Paul Revere and The Raiders	02.1968	-	19[8]	Columbia 44 444	[written by Mark Lindsay][produced by Mark Lindsay]
Don't take it so hard/Observation from flight 285 [In 3/4 time]	Paul Revere and The Raiders	06.1968	-	27[9]	Columbia 44 553	[written by Mark Lindsay][produced by Mark Lindsay]
Cinderella sunshine/It's happening	Paul Revere and The Raiders	10.1968	-	58[6]	Columbia 44 655	[written by Mark Lindsay,Keith Allison][produced by Mark Lindsay]
Mr Sun,Mr Moon/Without you	Paul Revere and The Raiders	02.1969	-	18[12]	Columbia 44 744	[written by Mark Lindsay][produced by Mark Lindsay]
Let me/I don't know	Paul Revere and The Raiders	05.1969	-	20[12]	Columbia 44 854	[gold-US]	[written by Mark Lindsay][produced by Mark Lindsay]
We gotta all get together/Frakfort Side Street	Paul Revere and The Raiders	09.1969	-	50[7]	Columbia 44 970	[written by Freddy Weller][produced by Mark Lindsay]
Just seventeen/Sorceress with blue eyes	The Raiders	02.1970	-	82[3]	Columbia 45 082	[written by Mark Lindsay][produced by Mark Lindsay]
Gone movin' on/Interlude [To be forgotten]	The Raiders	05.1970	-	120[1]	Columbia 45 150	[written by Mark Lindsay/Terry Melcher][produced by Mark Lindsay/Terry Melcher]
Indian reservation [The lament of The Cherokee Reservation Indian]/Terry's tune	The Raiders	04.1971	-	1[1][22]	Columbia 45 332	[platinium]	[written by John D. Loudermilk][produced by Mark Lindsay]
Birds of feather/The Turkey	The Raiders	09.1971	-	23[10]	Columbia 45 453	[written by Joe South][produced by Mark Lindsay]
Country wine/It's so hard getting up today	The Raiders	01.1972	-	51[6]	Columbia 45 535	[written by Edmund Villareal/Wanda Watkins][produced by Mark Lindsay]
Powder blue Mercedes Queen/Golden girls sometimes	The Raiders	05.1972	-	54[8]	Columbia 45 601	[written by Mark Lindsay][produced by Mark Lindsay]
Song seller/A simple song	The Raiders	10.1972	-	96[3]	Columbia 45 688	[written by Jimmy Webb][produced by Mark Lindsay]
Love music/Goodbye no 9	The Raiders	02.1973	-	97[5]	Columbia 45 759	[written by Dennis Lambert,Brian Potter][produced by Mark Lindsay]

Albumy *257*
Data wydania	Tytuł	UK Top 40 /ilość tyg. na liście/	Billboard	Wytwórnia /UK/	Komentarz
07.1965	Here they come	-	71[45]	Columbia CL 2307	[produced by Roger Hart , Terry Melcher]
02.1966	Just like us	-	5[43]	Columbia CL 2451	[gold-US][produced by Terry Melcher]
06.1966	Midnight ride	-	9[43]	Columbia CL 2508	[gold-US] [produced by Terry Melcher]
12.1966	The Spirit of '67	-	9[33]	Columbia CL 2595	[gold-US][produced by Terry Melcher]
05.1967	Greatest hits	-	9[47]	Columbia CL 2662	[gold-US][produced by Terry Melcher]
09.1967	Revolution!	-	25[21]	Columbia CL 2721	[produced by Terry Melcher]
03.1968	Goin' to Memphis	-	61[23]	Columbia CL 2805	[produced by Terry Melcher, Chips Moman]
09.1968	Something happening	-	122[14]	Columbia CQ 1026	[produced by Mark Lindsay]
04.1969	Hard' n' Heavy	-	51[19]	Columbia CQ 1074	[produced by Mark Lindsay]
11.1969	Two all time great selling LP	-	166[4]	Columbia GP 12
08.1969	Alias pink puzz	-	48[12]	Columbia HC 1214	[produced by Mark Lindsay]
04.1970	Collage	-	154[9]	Columbia 9964	[produced by Mark Lindsay]
06.1971	Indian reservation	-	19[20]	Columbia CS 30768	[produced by Mark Lindsay]
07.1972	All time greatest hits	-	143[8]	Columbia KG 31464

niedziela, 15 listopada 2020

Digger Revell

Urodzony jako Gary Hildred w Dubbo w 1943 roku, Digger jest uznawany za pioniera australijskiego rock and rolla. Jednym z pierwszych występów Diggera były jego regularne tańce młodzieżowe w Blue Danube Ballroom w Richmond w 1958 roku. Następnie regularnie występował w
Six O'Clock Rock, Teen Time i Bandstand, na stadionie w Sydney, Festival Hall i ponad 60 krajowych programach telewizyjnych. Był także liderem zespołu The Denvermen, z którym miał kilka przebojów. Digger występował z niektórymi znakomitości, w tym Chubby Checkerem, Bobby Rydellem, Wayne Newtonem i Johnny O'Keefe.

Digger odbył więcej turnee po rozdartym wojną Wietnamie niż jakikolwiek inny artysta na całym świecie. Wystąpił na scenie z Bobem Hope sześć razy i odbył w sumie 11 tras koncertowych. Odbył także trasę koncertową po USA ze swoim zespołem, pozostając w trasie przez ponad trzy lata w 38 stanach. Występował z Ike i Tiną Turner, Jerrym Lee Lewisem, Guyem Mitchellem, Fatsem Domino, B.B. Kingiem i Anne Margaret. D.J. Fontana, perkusista Elvisa, grał w zespole Diggera na wielu amerykańskich koncertach. Digger nadal występuje do dziś
Jego główną piosenką w erze rocka była „My Little Rockers Turned Surfie” w 1964 roku.

Denvermen to grupa instrumentalna, która również pojawiała się na listach przebojów z utworami „Avalon Stomp” i „Surfside”, które były hitem numer 1 w Sydney. i trafił do pierwszej dziesiątki w Melbourne.

Digger Revell przeszedł do muzyki country z sukcesem w latach siedemdziesiątych.

Digger Revell znalazł się na liście przebojów z „Twilight Time” i „My Prayer”.

Zespół z Sydney The Denvermen był jedną z czołowych australijskich grup surferowo-instrumentalnych wczesnych lat sześćdziesiątych i chociaż zostali nieco przyćmieni przez swoich bardziej znanych współczesnych The Atlantics, z pewnością zasługują na większe uznanie.

Pierwotny skład został utworzony pod koniec 1961 roku przez członków dwóch wcześniejszych grup z Sydney, Digger Revell and the Lonely Ones oraz Paul Dever and the Denvermen.

Gitarzysta Denvermen, Les Green, przyniósł ze sobą nazwę Denvermen, kiedy ta grupa się rozpadła i dołączył do Diggera Revella.

Grupa rozpoczęła od organizacji własnych koncertów, ale zyskała rozgłos w kraju dzięki występom w pionierskim programie telewizyjnym ABC Rock'n'roll Six O'Clock Rock prowadzonym przez Johnny'ego O'Keefe.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Building Castles In The Air/The Habit Of Loving You	Digger Revell And The Denvermen	06.1963	47[14]	-	His Master's Voice EA-4535/-	[written by Alan Fielding]
Over The Rainbow/I'm Gonna Make You	Digger Revell And The Denvermen	09.1963	75[4]	-	RCA 101530/-	[written by E. Y. Harburg, Harold Arlen ]
My Little Rocker's Turned Surfie/Tip Of My Tongue	Digger Revell And The Denvermen	01.1964	32[13]	-	RCA 101544/-	[written by Johnny Devlin]
Just Call On Me/Mr. Moon, Mr. Cupid And I	Digger Revell And The Denvermen	05.1964	90[4]	-	RCA 101557/-	[written by Williams, Conde]
Jenny, Jenny/I Love The Way You Love Me	Digger Revell And The Denvermen	11.1964	71[4]	-	RCA 101576/-	[written by Johnson, Penniman ]
My Prayer/High School Confidential	Digger Revell	05.1965	25[15]	-	RCA 101600/-	[written by Kennedy, Boulanger]
Twilight Time/ I'm Gonna Send You Back To Georgia	Digger Revell	07.1965	19[14]	-	RCA 101635/-	[written by Ram, Lewis, Nevins, Dunn]
You Won't Find That Kind In Me/My Mammy	Digger Revell	09.1966	48[8]	-	RCA 101723/-	[written by Gentry, Cordell]

Reparata & The Delrons

Zespół założony w 1962 r. przez szkolne koleżanki: Mary Aiese, Nanette Licari, Annę Fitzgerald i Reginę Gallagher. Piosenkarki przyjęły nazwę Del-Rons na cześć takich grup, jak Dell-Vikings czy Del-Satins i grały na zabawach tanecznych na Brooklynie.
Później Mary sformowała nowy skład wraz z Carol Drobinicki, Sheilą Reille, Kathy Romeo i Margi McGuire. Po podpisaniu kontraktu nagraniowego ostatnia z nich została "poproszona" o odejście z zespołu.

Wkrótce na rynku ukazał się singel "Whenever A Teenager Cries". Piosenka wspięła się na szczyt lokalnej, nowojorskiej listy hitów, jednak w notowaniach ogólnokrajowych zajęła dopiero 60. miejsce. Pomimo to nazwa Reparata And The Delrons stała się znana.
Grupa zmieniła skład: Reille i Romeo zastąpiły Nanette Licari (z pierwszego składu) i Lorraine Mazzola. Funkcję lidera pełniła nadal Mary Aiese.

Choć formacja nie osiągnęła dużego sukcesu komercyjnego, później - już jako trio - nagrała serię udanych singli, m. in. "I'm Nobody's Baby Now" autorstwa Jeffa Barry'ego czy "I Can Hear The Rain", gdzie w chórkach zaśpiewała Melba Moore.

Dużym przebojem w Wielkiej Brytanii była piosenka "Captain Of Your Ship", która w 1968 r. dotarła do 13. miejsca listy bestsellerów. Główną partię wokalną wykonała w niej wyjątkowo Mazzola.
W 1970 r. zespół opuściła Mary Aiese, a na jej miejsce dołączyła Cookie Sirico. Trio przyjęło nazwę Reparata i nagrało koncepcyjny album 1970 Rock'n'Roll Revolution (z 1970 r.), zawierający klasyki z repertuaru różnych "damskich grup". W 1973 r. zespół rozpadł się.

Mazzola występowała później z grupą Lady Flash u boku Barry'ego Manilowa. Ciągle jednak używała nazwy Reparata, czemu sądownie sprzeciwiła się Mary Aiese, która ostatecznie odzyskała do niej prawo i pod tą nazwą nagrała kilka solowych singli, a wśród nich "Shoes", który wszedł do brytyjskiej Top 50 w 1975 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Whenever a teenager cries/He's my guy	Reparata & The Delrons	01.1965	-	60[9]	Stateside SS 382/World Artists 1036	[written by Ernest Maresca][produced by World United Prod.]
Tommy/Mama don't allow	Reparata & The Delrons	05.1965	-	92[3]	Stateside SS 414/World Artists 1051	[written by Hank Hunter / Stan Vincent][produced by World United Prod.]
Captain of your ship/Toom,toom [Is a little boy]	Reparata & The Delrons	03.1968	13[10]	127[1]	Bell BLL 1002/Mala 589	[written by K. Young, B. Yardley][produced by Steve Jerome, Bill Jerome]
Shoes/A song for all	Reparata	07.1975	43[2]	92[3]	-/Polydor 14 271	[written by Eric Beam][produced by Steve Jerome, Bill Jerome, Lou Guarino][oryginalnie nagrany przez New Settlers jako "She didn't forget her shoes"]

William „Mickey” Stevenson

William „Mickey” Stevenson (ur. 4 stycznia 1937r w Detroit , Michigan ) jest byłym autorem tekstów i producent muzyczny grupy wytwórni Motown od pierwszych dni Berry Gordy'ego aż do roku 1967, kiedy on i jego żona , piosenkarka Kim Weston , odeszła do MGM .

Urodził się jako William Stevenson i po spędzeniu pierwszych lat na nagrywaniu muzyki doowop i gospel dołączył do Tamla / Motown w 1959 roku , w którym została założona. Był tam szefem działu A&R w latach „chwały” firmy w połowie lat 60-tych, kiedy to artyści tacy jak Supremes , Marvin Gaye , The Temptations , Four Tops , Stevie Wonder oraz Martha & the Vandellas wyszli na pierwszy plan. Stevenson był również odpowiedzialny za organizację i założenie wewnętrznego zespołu studyjnego firmy , który stał się znany jako Funk Brothers.

Napisał i wyprodukował wiele przebojów dla Motown, niektóre z współautorem i producentem Ivy Jo Hunter . Wśród nich był jego największy sukces, „ Dancing in the Street ”, który napisał wspólnie z Hunterem i Marvinem Gaye; " It Takes Two " (Gaye i Weston), "Ask the Lonely" dla Four Tops, Jimmy Ruffina "What Becomes of the Brokenhearted " (produkcja), " My Baby Loves Me " (Martha & The Vandellas) ," Can You Jerk Like Me ” zespołu Contours , „ Uptight (Everything's Alright) ” (produkcja) dla Stevie Wondera i Marvina Gaye „ Stubborn Kind of Fellow". Napisał także " Devil with the Blue Dress On " w 1964 roku z Shorty Long , który stał się hitem dla Mitcha Rydera i Detroit Wheels w 1966 roku.

Pisał także pod pseudonimem Avery Vandenburg dla Jobete 's Stein & Van Stock Publishing . W 1969 roku założył wytwórnię o nazwie People Records,w której nagrywała Kim Weston i inni artyści, tacy jak Hodges, James & Smith, ale wytwórnię zamknięto w czasach Jamesa Browna „bo istniała wytwórnia o tej samej nazwie założona w 1971 roku. W 1969 roku został szefem Venture Records, spółki zależnej MGM, krótko, aby rozwinąć swój udział w rynku soul i rhythm and blues , kontynuując działalnośćw tej roli do połowy lat 70-tych. Następnie był właścicielem innej kalifornijskiej wytwórni, Raintree, wydającej single Willarda Kinga w 1975 roku.

W ostatnich latach Stevenson odkrył i wyprodukował artystkę R&B Jaisun , ale był w dużej mierze zaangażowany w produkcję musicali teatralnych . Te ostatnie to Swann , Showgirls , Wings and Things , The Gospel Truth , TKO i Chocolate City .

Kompozycje Williama „Mickey'a” Stevensona na listach przebojów

  [with  Berry Gordy]
07/1961 I Don't Want to Take a Chance   Mary Wells 33.US 


[with  Barrett Strong]
01/1962 Jamie   Eddie Holland 30.US

[with  Robert Bateman, Brian Holland]
01/1962 Twistin' Postman   The Marvelettes 34.US

[with   Marvin Gaye,George Gordy]
08/1962 Beechwood 4-5789   The Marvelettes 17.US
10/1962 Stubborn Kind of Fellow   Marvin Gaye 46.US
08/1981 Beechwood 4-195789   The Carpenters 74.US/76.UK
05/1983 Stubborn Kind of Fellow   Fat Larry's Band 83.UK


[with  Marvin Gaye,Clarence Paul]
01/1963 Hitch Hike   Marvin Gaye 30.US


[with  Norman Whitfield, Marvin Gaye ]
05/1963 Pride and Joy   Marvin Gaye 10.US

[solo]
10/1963 I'm Crazy 'Bout My Baby   Marvin Gaye 77.US 
08/1965 Danger! Heartbreak Dead Ahead   The Marvelettes 61.US
04/1974 Loving You   Johnny Nash 91.US


[with Barney Ales, Dave Hamilton, Clarence Paul]
05/1964 Once Upon a Time   Marvin Gaye & Mary Wells 50.UK/19.US

[with  Barney Ales, Clarence Paul]
05/1964 What's the Matter with You Baby   Marvin Gaye & Mary Wells 17.US

[with  Shorty Long]
05/1964 Devil with the Blue Dress   Shorty Long 125.US
07/1976 Devil with the Blue Dress   Pratt & McClain 71.US


[with  Marvin Gaye, Ivy Jo Hunter]
08/1964 Dancing in the Street   Martha and the Vandellas 2.US/4.UK
12/1966 Dancing in the Streets   The Mamas & the Papas 73.US
09/1967 Dancing in the Street   Ramsey Lewis 84.US
08/1974 Dancing in the Street   The Dovells 105.US
06/1980 Dancin' in the Streets   Teri DeSario 66.US
05/1982 Dancing in the Street   Van Halen 38.US
08/1985 Dancing in the Street   David Bowie and Mick Jagger 7.US/1.UK


[with Marvin Gaye]
08/1964 Get My Hands On Some Lovin'   The Artistics 118.US

[with  Norman Whitfield]
10/1964 Needle in a Haystack  The Velvelettes 45.US
06/1968 It Should Have Been Me   Gladys Knight & the Pips 40.US
01/1976 It Should Have Been Me   Yvonne Fair 85.US/5.UK
10/1991 It Should've Been Me   Adeva 48.UK


[with Higdon]
10/1964 What Good Am I without You  Marvin Gaye & Kim Weston 61.US

[with  Ivy Jo Hunter]
12/1964 Wild One   Martha and the Vandellas 34.US
12/1964 Can You Jerk Like Me   The Contours 47.US
02/1965 Ask the Lonely  Four Tops 24.US
05/1965 I'll Keep Holding On   The Marvelettes 34.US
07/1965 I'll Always Love You   The Spinners 35.US
05/1966 Truly Yours   The Spinners 111.US
03/1971 Don't Stop Loving Me   David Ruffin 112.US


[with  Norman Whitfield,Eddie Holland Jr.]
01/1965 He Was Really Sayin' Something'   The Velvelettes 64.US
04/1982 He Was Really Sayin' Somethin'   Bananarama 108.US/5.UK
06/2000 We're Really Saying Something   Buffalo G 17.UK

[with  Ivy Jo Hunter & Clarence Paul]
08/1965 You've Been in Love Too Long  Martha and the Vandellas 36.US


[with Sylvia Moy, Ivy Jo Hunter]
01/1966 My Baby Loves Me   Martha and the Vandellas 22.US
12/1969 My Baby Loves Me   David T. Walker 128.US


[with  Henry Cosby, Sylvia Moy]
04/1966 Nothing's Too Good for My Baby   Stevie Wonder 20.US

[with   Sylvia Moy]
06/1966 What Am I Going to Do without Your Love   Martha and the Vandellas 71.US
01/1967 It Takes Two   Marvin Gaye & Kim Weston 14.US/16.UK
11/1990 It Takes Two  Rod Stewart & Tina Turner 5.UK

[with   Shorty Long , John Marascalco & Robert Blackwell]
10/1966 Devil with a Blue Dress On / Good Golly Miss Molly   Mitch Ryder 4.US

[with  Dougg Brown]
04/1967 I Got What You Need   Kim Weston 99.US
02/1968 Here I Am   The Righteous Brothers 121.US

[with  Wilson Pickett, Don Covay & Johnny Nash
]
08/1970 She Said Yes   Wilson Pickett 68.US

[with  Buddy Johnson]
07/1977 Since I Fell for You/I'm Falling in Love   Hodges, James and Smith 96.US

[with  Henry Cosby, Sylvia Moy & Ivy Jo Hunter]
05/1994 Lucky Lucky Me   Marvin Gaye 67.UK

sobota, 14 listopada 2020

Larry Markes

Lawrence Wolcott Markes (ur. 24 września 1921r-zm. 19 maja 1999r), amerykański komik, piosenkarz i scenarzysta.

Markes urodził się na Brooklynie , w Nowym Jorku , i postanowił w młodym wieku zostać pisarzem. Wkrótce po ukończeniu University of Miami zaczął układać teksty do melodii innego młodego autora piosenek, Dicka Charlesa . Ich pierwszym hitem był „Mad About Him, Sad About Him, How Can I Be Glad Without Him Blues” (1942), który Dinah Shore z powodzeniem nagrała dla Columbia Records .

Podczas II wojny światowej Markes był w korpusie lotniczym armii amerykańskiej . Opuścił służbę w 1945 roku, wracając do Nowego Jorku i współpracując z Charlesem jako autor piosenek. Wraz z Eddiem De Lange napisali „ Along the Navajo Trail ”, nagrany przez Binga Crosby'ego i Andrews Sisters , Dinah Shore i Gene Krupa Band . Inne utwory to „I Tipped My Hat (and Slowly Rode Away)”, „It Takes a Long, Long Train with a Red Caboose to Carry My Blues Away” oraz „ May You Always ”. Ale jego największym hitem był „IOU”, którego współautorem (i wykonawcą) jest Jimmy Dean, który sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. „IOU” jest wyrazem uznania przez syna za długi, jakie jest winien swojej matce, i jest często odtwarzany przez stacje radiowe w Dzień Matki.

Markes zaczął także pisać dla programów radiowych.

Po przeprowadzce do Los Angeles , w Kalifornii w 1960 roku, zwrócił się ku scenariuszom, włącznie z filmami For Love or Money (1963) i Wild and Wonderful (1965), w którym wystąpił Tony Curtis . Pisał także do seriali Bonanza , Love American Style , McHale's Navy , The Flintstones , Room for One More , My Three Sons , The Jonathan Winters Show i I Dream of Jeannie .

Podczas dwóch kadencji Ronalda Reagana jako gubernatora Kalifornii (1966–1974) Markes dodał humoru do jego przemówień politycznych.

Markes zmarł w Los Angeles w maju 1999 roku w wieku 77 lat.

Kompozycje Larry Markesa na listach przebojów

  [with   Dick Charles),   Eddie DeLange ]
09/1945 Along the Navajo Trail   Bing Crosby and the Andrews Sisters 2.US 
09/1945 Along the Navajo Trail   Dinah Shore 7.US
10/1945 Along the Navajo Trail   Gene Krupa and His Orchestra 7.US

[with Dick Charles]
01/1959 May You Always   The McGuire Sisters 15.UK/11.US
05/1959 May You Always   Joan Regan 9.UK


[with  Don Ralke]
08/1959 Like I Love You   Edward Byrnes 42.US

[with   Gus Kahn & Egbert Van Alstyne]
01/1962 To a Sleeping Beauty   Jimmy Dean 26.US

[with   Jimmy Dean]
05/1976 I.O.U.   Jimmy Dean 35.US

Johnny Restivo

Johnny Restivo był amerykańskim wokalistą rock and rollowym .

Restivo urodził się w Bronksie i wydał singiel w RCA Victor, gdy miał zaledwie piętnaście lat. Ten singiel „The Shape I'm In / Ya Ya” osiągnął 80 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Restivo był nominowany do nagrody Grammy dla najlepszego nowego artysty , ale przegrał z Bobbym Darinem . Restivo nigdy nie odnotował kolejnego hitu. Johnny zdobył również sławę jako muskularny młody kulturysta, gdy był nastolatkiem. Był na okładkach Tomorrow's Man and Model Parade.

"The Shape I'm In", napisany przez Lee Cathy i Otisa Blackwella , został nagrany przez Dave'a Edmundsa (na Information ), Shakin 'Stevens (na Lipstick, Powder and Paint ) i The Black Sorrows (singiel z Rockin' Zydeco ).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Shape I'm In/Ya Ya	Johnny Restivo	09.1959	-	80[3]	RCA Victor 7559	[written by Lee Cathy, Otis Blackwell][produced by Grean, Schapiro]