Louis Jordan

Louis Jordan urodził się w 1908 roku w Brinkley, Arkansas. Jego ojciec James Aaron był nauczycielem muzyki i liderem lokalnych big bandów Brinkley Brass Band i Rabbit Foot Minstrels. Matka zmarła gdy Louis był jeszcze dzieckiem.

Pod kierunkiem ojca Louis uczył się grać na klarnecie. Wcześnie zaczął występować z zespołem ojca, w czasie wolnym od szkoły. Okazał się wszechstronnie utalentowanym. Bardzo dobrze grał na fortepianie. We wczesnym okresie swojej kariery był nawet profesjonalnym pianistą. Głównym jednak instrumentem, który Louis Jordan wybrał dla siebie stał się saksofon altowy.
Na saksofonie grał wspaniale jednak przede wszystkim był twórcą piosenek, wokalistą i showmanem.

Wziął udział razem z Rabbit Foot Minstrels w trasie objazdowej z Bessie Smith. Wtedy odwiedzili m.in. niektóre miasta Delty. Jordanem zachwycili się harmonijkarze z Delty. Stał się dla nich marzeniem, wielu wzdychało do saksofonu. Musieli jednak zadowalać się „saksofonem z Mississippi”, czyli organkami.

Jordan miał większe ambicje. Wyruszył do Filadelfii a po kilku latach do Nowego Jorku, na zaproszenie sławnego perkusisty Chicka Webba. Orkiestra Webba miała siedzibę w Savoy Ballroom w Harlemie. Jordan występował tam w latach 1936 – 38, stając się gwiazdą i praktycznie liderem tego bandu. Tam też nastąpił debiut młodziutkiej Elli Fitzgerald, z którą Jordan chętnie występował w duecie.

Pod koniec 1938 roku Jordan postanowił założyć własny zespół i namawiał Chicka Webba by odszedł razem z nim. Chciał również współpracować z Ellą Fitzgerald. Nic z tego nie wyszło. Webb chorował na gruźlicę, zdrowie nagle się pogorszyło i w 1939 roku Webb zmarł.

Te dwa lata to kamień milowy w karierze Jordana. Miał otwartą drogę przed sobą.
Jordan działał szybko. 20 grudnia 1938 roku nagrał dla Decca Records pierwsze utwory z nowopowstałym zespołem "The Elks Rendezvous Band". Podstawowy skład zespołu tworzyli: sam Jordan (saksofon i wokal prowadzący), Courtney Williams (trąbka), Lem Johnson (sax tenorowy), Clarence Johnson (piano), Charlie Drayton (bass) i Walter Martin (perkusja).
Wkrótce Jordan zmienił nazwę zespołu na "Tympany Five". Tympany pochodzi od historycznej nazwy kotłów – timpani. Perkusista Martin lubił używać kotłów. Tympany Five bardzo często grał w rozszerzonym składzie z gitarzystami, dodatkową perkusją czy pianinem.

To właśnie muzyka realizowana przez Louisa Jordana i Tympany Five została Jump Bluesem, niekiedy Jumpin’ Jive. W latach 40. odnosili wręcz nieprawdopodobne sukcesy. Na listę przebojów R&B; wprowadzili 54 single. Osiem z nich osiągnęło miejsce pierwsze. W latach 1943 – 1950 utwory Jordana okupowały miejsce na szczycie przez 113 tygodni. Nic dziwnego, że otrzymał miano "King of the Juke Boxes".

W najlepszym dla niego roku, 1946, aż 17 razy jego piosenki były notowane na listach przebojów. Sława Jordana powodowała, że występowało z nim wiele ówczesnych gwiazd, poza Ellą Fitzgerald, również np. Louis Armstrong i Bing Crossy. Jego popularność zaowocowała udziałem w muzycznych filmach Caledonia, Look Out Sister, oraz Reet, Petite and Gone.
Ostatni hit Jordan nagrał w 1951 roku, wdarł się do pierwszej piątki przebojów R&B.; Później kariera Jordana zaczęła maleć. Zaczęły się pojawiać nowe gwiazdy wraz z nadchodzącym rock’n’rollem. Decca rozwiązała kontrakt z Jordanem w 1954 roku.

Jordan nagrywał jeszcze w innych wytwórniach, ale coraz rzadziej. Jego czasy minęły. Ostatniego nagrania dokonał w 1972 roku. W 1975 roku zmarł na atak serca.
Muzyka Jordan miała duży wpływ na innych artystów bluesa i rocka. Bezpośrednio korzystał z niej Billy Haley, który stawał się kolejną gwiazdą wytwórni Decca. Do inspiracji przez Jordana przyznawał się Ray Charles, Littre Richards. Chuck Berry złożył taką deklarację: "Ja identyfikowałem się z Jordanem częściej niż z jakimkolwiek innym artystą".

W 1987 Louis Jordan został włączony do Rock and Roll Hall of Fame.
Zainteresowanie Jordanem odżyło w 1992 roku, kiedy wystawiono na Broadwayu musical Five Guys Named Moe, który opierał się na jego życiu i muzyce.

Jump Blues powrócił na scenę w latach 80-tych za przyczyną takich muzyków jak Joe Jackson czy Brian Setzer. Muzyka ta jest grana do dzisiaj, ogólnie pod nazwą Jump Music, ale ciągle ma związki z bluesem. Kontynuują ją zespoły "MoPac and The Blue Suburbans", "Mitch Woods and His Rocket 88s", a w Polsce np. Banaszak & The Best.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Gonna Move to the Outskirts of Town / Knock Me a Kiss	Louis Jordan and His Tympany Five	12.1941	-	-	Decca US 8593	[[written by Andy Razaf/Casey Bill Weldon][3[3].R&B; Chart]
What's the Use of Getting Sober (When You Gonna Get Drunk Again) / The Chicks I Pick Are Slender and Tender and Tall	Louis Jordan and His Tympany Five	11.1942	-		Decca US 8645	[written by Bubsy Myers][1[1][14].R&B; Chart]
The Chicks I Pick Are Slender and Tender and Tall	Louis Jordan and His Tympany Five	01.1943	-	-	Decca 8645	[written by Mike Jackson][10[1].R&B; Chart]
Five Guys Named Moe/ That'll Just 'Bout Knock Me Out	Louis Jordan and His Tympany Five	09.1943	-		Decca US 8653	[written by Jerome Bresler/Larry Wynn][3[10].R&B; Chart][B:written by Louis Jordan/Casey Bill Weldon][B:8[1].R&B; Chart]
Ration Blues / Deacon Jones	Louis Jordan and His Tympany Five	02.1944	-	16[1]	Decca US 8654	[written by Collenane Clark/Antonio Cosey/Louis Jordan][1[1][21].R&B; Chart]
G.I. Jive / Is You Is or Is You Ain't (Ma' Baby)	Louis Jordan and His Tympany Five	05.1944	-	1[2][25] side B:2[19]	Decca US 8659	[gold-US][A:written by Johnny Mercer][A:1[6][26].R&B; Chart][piosenka z filmu "Follow the boys"][#81 hit for Buster Brown in 1960][1[5].Country Hit][B:written by Billy Austin, Louis Jordan][B:3[16].R&B; Chart]
You Can't Get That No More / Mop! Mop!	Louis Jordan and His Tympany Five	03.1945	-	11[2]	Decca US 8668	[written by Louis Jordan/Sam Theard][2[13].R&B; Chart][side B:1.R&B; Chart]
Caldonia / Somebody Done Changed the Lock on My Door	Louis Jordan and His Tympany Five	05.1945	-	6[8]	Decca US 8670	[gold-US][A:written by F. Moore][B:written by Bill Weldon][1[7][26].R&B; Chart][side B:3[10].R&B; Chart][#95 hit for James Brown in 1964]
My Baby Said Yes (Yip, Yip de Hootie) / Your Socks Don't Match [Bing Crosby & Louis Jordan]	Louis Jordan and His Tympany Five	07.1945	-	14[1]	Decca 23 417	[written by Leo Robin/Walther]
Buzz Me / Don't Worry 'Bout That Mule	Louis Jordan and His Tympany Five	01.1946	-	9[2]	Decca 18 734	[A:written by Danny Baxter/Fleecie Moore][B:written by C. Stewart, W. Davis, D. Groaner, F. Moore][1[9][13].R&B; Chart][side B:1[1][11].R&B; Chart]
Salt Pork, West Virginia/ Reconversion Blues	Louis Jordan and His Tympany Five	03.1946	-	-	Decca 18 762	[A:written by Fleecie Moore, Bill Tennyson][B:written by Fleecie Moore, Steve Graham][2[15].R&B; Chart][side B:2[7].R&B; Chart]
Beware (Brother, Beware) / Don't Let the Sun Catch You Cryin'	Louis Jordan and His Tympany Five	05.1946	-	20[1]	Decca 18 818	[A:written by Dick Adams/Morry Lasco/Fleecie Moore][A:2[9].R&B; Chart][B:written by Joe Greene][B:3[8].R&B; Chart]
Stone Cold Dead in the Market (He Had It Coming) / Petootie Pie [Ella Fitzgerald and Louis Jordan]	Louis Jordan and His Tympany Five	07.1946	-	7[6]	Decca 23 546	[A:written by Wilmoth Houdini][A:1[5][20].R&B; Chart][side B:3[2].R&B; Chart]
Stone Cold Dead in the Market (He Had It Coming) / Petootie Pie [Ella Fitzgerald and Louis Jordan]	Louis Jordan and His Tympany Five	07.1946	-	7[6]	Decca 23 546	[A:written by Wilmoth Houdini][A:1[5][20].R&B; Chart][side B:3[2].R&B; Chart]
Choo Choo Ch'Boogie / That's Chick's Too Young to Fry	Louis Jordan and His Tympany Five	08.1946	-	7[16]	Decca 23 610	[gold-US][A:written by Denver Darling/Milt Gabler/Vaughn Horton][B:written by Tommy Edward, Jimmy Hilliard][1[18][26].R&B; Chart][side B:3[11].R&B; Chart]
Ain't That Just Like a Woman (They'll Do It Every Time) / If It's Love You Want Baby, That's Me	Louis Jordan and His Tympany Five	11.1946	-	17[2]	Decca 23 669	[[A:written by Claude Demetrius/Fleecie Moore][B:written by Sid Robin][#33 hit for Fats Domino in 1961][1[2][17].R&B; Chart]
Ain't Nobody Here But Us Chickens / Let the Good Times Roll	Louis Jordan and His Tympany Five	01.1947	-	6[6]	Decca 23 741	[A:written by Alex Kramer/Joan Whitney][B:written by Spo-De-Ode, Fleecie Moore][A:1[17[27].R&B; Chart][side B:2[23].R&B; Chart]
Open the Door, Richard! / It's So Easy	Louis Jordan and His Tympany Five	03.1947	-	6[4]	Decca 23 841	[written by Dusty Fletcher/Dan Howell/John Mason/Jack McVea][2[6].R&B; Chart]
Texas and Pacific / I Like 'Em Fat Like That	Louis Jordan and His Tympany Five	03.1947	-	20[3]	Decca 23 810	[A:written by Jack Wolf Fine/Joseph E. Hirsch][B:written by Louis Jordan, Claude DeMetruis, J. Mayo Williams][A:1[2][15].R&B; Chart][B:5[1].R&B; Chart]
Run Joe / All for the Love of Lil	Louis Jordan and His Tympany Five	07.1948	-	23[3]	Decca 24 448	[A:written by Wilmoth Houdini][B:written by Larry Wynn, Jerry Bresler][1[2][15].R&B; Chart][side B:13[1].R&B; Chart][vocal:The Calypso Boys]
Jack, You're Dead / I Know What You're Puttin' Down	Louis Jordan and His Tympany Five	07.1948	-	21[1]	Decca 23 901	[A:written by Walter Bishop/Dick Miles][B:written by Louis Jordan, Bud Allen][A:1[7][20].R&B; Chart][A:[3[4].R&B; Chart]
Boogie Woogie Blue Plate / Sure Had a Wonderful Time	Louis Jordan and His Tympany Five	09.1947	-	21[1]	Decca 24 108	[A:written by Joe Bushkin/Dolf de Vries][A:1[14][25].R&B; Chart]
Early In The Mornin´/ Look Out	Louis Jordan and His Tympany Five	11.1947	-	-	Decca 24 155	[B:written by Sid Robin, Louis Jordan][A:3[10].R&B; Chart][B:5[6].R&B; Chart]
Barnyard Boogie/How Long Must I Wait For You	Louis Jordan and His Tympany Five	02.1948	-	-	Decca 24 300	[A:written by Wilhelmina Gray, Louis Jordan][A:2[13].R&B; Chart][B:written by Lucky Millinder, Jerry Black][B:9[1].R&B; Chart]
Reet, Petite And Gone/Inflation Blues	Louis Jordan and His Tympany Five	04.1948	-	-	Decca 24 381	[written by Spencer Lee, Louis Jordan][4[6].R&B; Chart]
Run Joe/All For The Love Of Lil	Louis Jordan and His Tympany Five	07.1948	-	23[3]	Decca 24 448	[A:written by Joe Willoughby, Louis Jordan, Walt Merrick][A:1[2][15].R&B; Chart][B:written by Larry Wynn, Jerry Bresler][B:13[1].R&B; Chart]
Pinetop's Boogie Woogie/Saxa-Woogie	Louis Jordan and His Tympany Five	08.1948	-	-	Decca 25 394	[written by Pinetop Smith][14[1].R&B; Chart]
Don't Burn The Candle At Both Ends/We Can't Agree	Louis Jordan and His Tympany Five	09.1948	-	-	Decca 24 483	[A:written by Benny Carter, Irving Gordon, Louis Jordan][A:4[7].R&B; Chart][B:written by Wilhelmina Gray, Louis Jordan][B:14[1].R&B; Chart]
Daddy-O/You're On The Right Track Baby (But You're Goin' The Wrong Way)	Louis Jordan and His Tympany Five	10.1948	-	-	Decca 24 502	[written by Don Raye, Gene De Paul][7[5].R&B; Chart]
Pettin' And Pokin'/Why'd You Do It	Louis Jordan and His Tympany Five	12.1948	-	-	Decca 24 527	[written by Lora Lee][5[6].R&B; Chart]
Roamin' Blues/Have You Got The Gumption	Louis Jordan and His Tympany Five	03.1949	-	-	Decca 24 571	[written by Ben Lorre, Jeff Dane, Louis Jordan][10[2].R&B; Chart]
You Broke Your Promise/Safe, Sane And Single	Louis Jordan and His Tympany Five	04.1949	-	-	Decca 24 587	[written by George Wyle, Eddie Pola, Irving Taylor][3[2].R&B; Chart]
Cole Slaw (Sorghum Switch)/Every Man To His Own Profession	Louis Jordan and His Tympany Five	05.1949	-	-	Decca 24 633	[A:written by Jesse Stone][A:7[10].R&B; Chart][B:written by Louis Jordan, Billy Tennyson][A:10[2].R&B; Chart]
Baby, It's Cold Outside / Don't Cry, Cry Baby [Ella Fitzgerald and Louis Jordan]	Louis Jordan and His Tympany Five	06.1949	-	9[13]	Decca 24 644	[written by Frank Loesser][piosenka z filmu "Neptune's daughter"][6[4].R&B; Chart]
Beans And Corn Bread/Chicky-Mo Craney Crow	Louis Jordan and His Tympany Five	08.1949	-	-	Decca 24 673	[written by Freddie Clark, Fleecie Moore][1[1][12].R&B; Chart]
Saturday Night Fish Fry (Part 1) / Saturday Night Fish Fry (Concluded)	Louis Jordan and His Tympany Five	10.1949	-	21[5]	Decca 23 546	[gold-US][written by Louis Jordan/Ellis Walsh][1[12][23].R&B; Chart]
Beans And Corn Bread/Chicky-Mo Craney Crow	Louis Jordan and His Tympany Five	08.1949	-	-	Decca 24 673	[written by Freddie Clark, Fleecie Moore][1[1][12].R&B; Chart]
School Days/I Know What I've Got (Don't Know What I'm Getting)	Louis Jordan and His Tympany Five	01.1950	-	-	Decca 24 815	[written by Gus Edwards, Will D. Cobb][5[7].R&B; Chart]
Blue Light Boogie - Part 1/Blue Light Boogie - Part 2	Louis Jordan and His Tympany Five	08.1950	-	-	Decca 27 114	[written by Louis Jordan, Jessie Mae Robinson ][1[7][16].R&B; Chart]
I'll never be free	Ella Fitzgerald and Louis Jordan and His Tympany Five	11.1950	-	-	Decca 27 200	[7[2].R&B; Chart]
Tamburitza Boogie/Trouble Then Satisfaction	Louis Jordan and His Tympany Five	11.1950	-	-	Decca 27 203	[written by Steve Crlenica, George Vaughn][10[1].R&B; Chart]
Lemonade/(You Dyed Your Hair) Chartreuse	Louis Jordan and His Tympany Five	01.1951	-	-	Decca 27 324	[written by Wilhelmina Gray, Louis Jordan][6[3].R&B; Chart]
Tear Drops From My Eyes/It's A Great Great Pleasure	Louis Jordan and His Tympany Five	03.1951	-	-	Decca 27 424	[written by Rudolph Toombs][4[2].R&B; Chart]
Weak Minded Blues	Louis Jordan and His Tympany Five	05.1951	-	-	Decca 27 547	[5[2].R&B; Chart]
Hardhead/Never Know When A Woman Changes Her Mind	Louis Jordan	01.1963	-	108[3]	Tangerine 930	[written by Eddie Curtis]

Adina Howard

Adina Howard-ur.14.11.1974r w Grand Rapids (Michigan, USA).
Charakteryzująca się wyzywającym image’em u i równie pikantnymi tekstami piosenkarka, która  szturmem wkroczyła na amerykański rynek muzyczny w 1995 r. z singlem „Freak Like Me”.
Przebój  traktujący o zahaczającej o nimfomanię potrzebie  seksu, dotarł do drugiego miejsca listy przebojów  billboardu i znacznie pomógł w sprzedaży ponad 1,3 miliona egzemplarzy debiutanckiego krążka artystki - Do You Wanna Ride? (1995).

 Premiera drugiego krążka - Welcome to Fantasy - Island (pierwotny tytuł Portrait of a Lady) - była  przesuwana przez wytwórnię ELEKTRA od 1997 r.   z powodu rzekomego braku potencjału komercyjnego materiału. Album wypełniły po raz kolejny  śpiewane uwodzicielskim głosem teksty o podłożu  silnie seksualnym. Choć zdobył bardzo przychylne recenzje krytyków, nie trafił ostatecznie do oficjalnej dystrybucji. Promocyjne kopie rozsyłane do ośrodków medialnych osiągają od tego czasu wartość kilkuset dolarów na aukcjach internetowych.

W czasie aż dziewięcioletniej przerwy pomiędzy u nagraniem drugiego i wydaniem trzeciego krążka,   obdarzona ponętnym ciałem artystka, spróbowała cl swoich sił w przemyśle kinowym, m.in. grając u boku Johna Witherspoona w komedii „High Freakquency” (reż. Tony Singletary, 1998, USA).
Ukazanie się trzeciego solo skandalizującej Afroamerykanki również było poprzedzone licznymi problemami z wytwórnią. Sprzedaż albumu   o trzykrotnie zmienianym tytule (ostatecznie The  Second Coming, 2004), silnie ucierpiała ze względu na konflikt wytwórni z firmą dystrybucyjną i ledwo  przekroczyła 40 tys. sztuk .

Widmo odkładanych premier wciąż prześladuje jo Adinę Howard. Wydanie zremiksowanej wersji The Second Coming jest odwlekane od 2004 r. w związku   z zapowiadaną premierą kolejnego krążka seksownej wokalistki - Priva te Show, również notorycznie przekładanego od kwietnia 2005 r. Promowany utworami „L.O.V.A.”, „Phone Sex” i „Hips” album, ukazał się ostatecznie w połowie roku 2007.

W kwietniu 2008 r. za pośrednictwem portalu youtube.com Adina przekazała swoim fanom wiadomość o tym, że zamierza wydać piąty solowy krążek jeszcze w tym samym roku, tak szybko jak tylko upora się z problemami prawnymi związanymi z kontraktem z labelem rufftown entertainment.
Adina Howard, mieszkająca obecnie w luksusowej dzielnicy Los Angeles Beverly Hills, ma na koncie współpracę m.in. z takimi artystami, jak raper Warren G (megahit „What’s Love Got to Do With It” z 1996r), Missy Elliott („Crank Me Up” z drugiej płyty Adiny), Krayzie Bone (Bone Thugs-N-Harmony, kawałek „Freaks” z Play-N-Skillz z 2005r) i  Jamie Foxx (ballada „T-Shirt & Panties” z 1998r).

W 2005 r. do wiernych fanów artystki trafił mixtape Let You Hit, na którym DJ Rip zmiksował najciekawsze utwory z repertuaru Adiny Howard, okraszone remiksami i niepublikowanymi wcześniej numerami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Freak like Me	Adina Howard	02.1995	33[5]	2[30]	EastWest 64 484	[platinum-US][written by Eugene Hanes, Marc Valentine, William 'Bootsy' Collins, George Clinton, Jr.][produced by Mass Order][2[28].R&B Chart]
My Up and Down	Adina Howard	07.1995	-	68[10]	EastWest 64 412	[written by Budd Ford, Joey Elias, Kevin Pierce, Livio Harris, Mark Lomax][produced by Livio Harris, Mark Lomax][32[16].R&B Chart]
It's All About You	Adina Howard	12.1995	-	-	Mecca Don 64 347	[written by Eric Barrier, William Griffin][produced by Jorge "G-Man" Corante, Livio Harris][58[12].R&B Chart]
What's Love Got to Do with It	Warren G feat. Adina Howard	09.1996	2[12]	32[19]	Interscope 97 008	[gold-UK][written by Terry Britten, Graham Lyle, Warren Griffin][produced by Warren G][36[20].R&B Chart]
(Freak) And U Know It	Adina Howard	07.1997	-	70[7]	EastWest 64 161	[written by David Blake, Adina Howard][produced by DJ Quik, Robert "Fonksta" Bacon, G-One][32[10].R&B Chart]
Freaks	Play-n-Skillz featuring Krayzie Bone,Adina Howard	07.2004	-	69[10]	Universal	[produced by Play-N-Skillz][52[16].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do You Wanna Ride?	Adina Howard	03.1995	-	39[26]	Mecca Don 61 757	[gold-US][produced by Jorge Corante,Mark Loma,Moe Doe & Lea Rei,Dinky Bingham,Ron Harris,Doc Little,Somethin' for the People,Mass Order]

McGuinness Flint

Zespół założony w 1969 r. przez Toma McGuinnessa (ur. 2.12.1941 r. w Londynie; bas, eks-zespół Manfreda Manna) i Hughie Flinta (ur. 15.03.1942 r.; perkusja, eks-zespół Johna Mayalla). Pierwszy skład grupy uzupełnili: Dennis Coulson (instr. klawiszowe), Benny Gallagher (ur. w Largs w Szkocji; gitara, śpiew), Graham Lyle (ur. w Largs; gitara, śpiew) i grający na saksofonie Paul Rutherford, który już w 1970 r. opuścił kolegów.

Muzycy odnieśli błyskawiczny sukces utworami "When I'm Dead And Gone" i "Malt And Barley Blues", które prezentując lekki pop z cieniem muzyki folk trafiły do Top 5 brytyjskiej listy przebojów. Dwa doskonałe albumy spełniły pokładane w nich nadzieje, jednak seria katastrofalnych koncertów zakłóciła dalszy rozwój zespołu. Problemy dały o sobie znać ze zdwojoną siłą w 1971 r., kiedy to dwaj główni twórcy, Gallagher i Lyle, postanowili opuścić szeregi formacji i podjąć karierę jako duet.

Mimo że na ich miejsce przyjęto Dixiego Deana (bas, harmonijka ustna), Johna Baileya (gitara) i Neila Innesa (fortepian, eks-Bonzo Dog Doo-Dah Band), pod koniec roku grupa zakończyła działalność. W 1972 r. Coulson, Dean, McGuinness i Flint spotkali się ponownie, by nagrać album Lo And Behold z mało znanymi utworami Boba Dylana. Niebawem Coulsona zastąpił Lou Stonebridge; po poszerzeniu składu o gitarzystę Jima Evansa, zreformowany McGuinness Flint w następnym roku podjął działalność na nowo. Muzycy zarejestrowali co prawda jeszcze dwa albumy, ale nie zdołali powtórzyć pierwszych sukcesów i w 1975 r. rozstali się na dobre. Flint, Stonebridge i McGuinness grali później z powodzeniem w Blues Band, lecz każdy w innym okresie kariery zespołu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When I'm Dead and Gone / Lazy Afternoon	McGuinness Flint	12.1970	2[14]	47[9]	Capitol 3014 [US]	[written by Graham Lyle,Benny Gallagher][Produced By Glyn Johns]
Malt and Barley Blues / Rock On	McGuinness Flint	05.1971	5[12]	-	Capitol/006-80 816	[written by Graham Lyle,Benny Gallagher][Produced By Glyn Johns]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
McGuinness Flint	McGuinness Flint	01.1971	9[10]	155[8]	Capitol 625	[produced by Glyn Johns]
Happy Birthday, Ruthie Baby	McGuinness Flint	09.1971	-	198[2]	Capitol 794	[produced by Glyn Johns]

McCoys

McCoys-amerykańska grupa pop wywodząca się z Union City w stanie Indiana.Została założona w 1962r,a jej skład stanowili gitarzysta Rick Derringer (Rick Zehringer),jego brat Randy grajacy na perkusji i basista Dennis Kelly.

Początkowo nazwali się Rick & The Raiders,a potem przemianowali się na The Rick Z Combo.Gdy Kelly opuścił college bracia Derringer dokoptowali basistę Randy Hobbsa,saksofonistę Seana Michaelsa i pianistę Ronnie Brandona,zmieniając jednocześnie nazwę grupy na McCoys.
Członkowie grupy poznali się na uczelni i stali się jakkby kontynuacją znanej grupy Strangeloves,dzięki współpracy z teamem producentów:Feldman-Goldstein-Gottehrer.Najbardziej znanym przebojem zespołu był utwór "Hang on Sloopy",#1 na liście Billboard w pażdzierniku 1965r.Innym dużym przebojem był cover brytyjskiej grupy Merseys-Fever.

Nagrywali w początkowych latach bardzo mało oryginalnego materiału dla swojej wytwórni Bang Records.Większość repertuaru dostarczało wspomniane trio Feldman-Goldstein-Gottehrer,który był najczęściej powieleniem ich pierwszego hitu.Z tym wizerunkiem grupy nastolatków zerwali pod koniec lat 60-tych,zrywając współpracę z producentami z Bang Records i nagrywając psychodeliczny i progresywny rock dla wytwórni Mercury.

Część grupy po jej rozpadzie stanowiło trzon zespołu towarzyszącego Johnny Winterowi,a w 1973r Rick Derringer stał się członkiem grupy Edgara Wintera,kontynując udanie w póżniejszym czasie karierę solową.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hang on Sloopy/I Can't Explain	McCoys	08.1965	5[14]	1[1][14]	Bang 506	[written by Wes Farrell/Bert Russell ][produced by Jerry Goldstein/Richard Gottehrer/Robert Feldman ]
Fever/Sorrow	McCoys	11.1965	44[4]	7[11]	Bang 511	[oryginalnie nagrana przez Little Willie Johna][written by John Davenport][produced by Jerry Goldstein/Richard Gottehrer/Robert Feldman ]
Up and Down/If You Tell A Lie	McCoys	02.1966	-	46[6]	Bang 516	[written by Dennis Lambert/Louis Pegues ][produced by Jerry Goldstein/Richard Gottehrer/Robert Feldman ]
Come On Let's Go/Little People	McCoys	04.1966	-	22[9]	Bang 522	[written by Ritchie Valens ][produced by Jerry Goldstein/Richard Gottehrer/Robert Feldman ]
[You Make Me Feel ]So Good/Runaway	McCoys	07.1966	-	53[4]	Bang 527	[written by Bob Feldman/Jerry Goldstein/Richard Gottehrer/Doc Pomus/Mort Shuman ][produced by Jerry Goldstein/Richard Gottehrer/Robert Feldman ]
Don't worry mother, your son's heart is pure/Ko-Ko	McCoys	10.1966	-	67[5]	Bang 532	[written by Rick Derringer ][produced by Jerry Goldstein/Richard Gottehrer/Robert Feldman ]
I Got to Go Back/Dynamite	McCoys	01.1967	-	69[5]	Bang 538	[written by Jeff Barry/Bert Berns ][produced by Jeff Barry/Bert Berns ]
Beat the Clock/Like You Do To Me	McCoys	05.1967	-	92[2]	Bang 543	[written by Richard Gottehrer/Jon Stroll ][produced by Jerry Goldstein/Richard Gottehrer/Robert Feldman ]
Jesse Brady/Ressurection	McCoys	10.1968	-	98[2]	Mercury 72 843	[written by Rick Derringer ][produced by McCoys ]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hang on sloopy	McCoys	11.1965	-	44[19]	Bang 212	[produced by Jerry Goldstein/Richard Gottehrer/Robert Feldman ]

MC5

Zespół założony w 1964 r. w Detroit w stanie Michigan i znany początkowo pod nazwą Motor City Five. Rok później muzycy tworzący sekcję rytmiczną odeszli w wyniku konfliktu narosłego wokół nowego utworu "Back To Comm".
Do członków-założycieli: Roba Tynera (właśc. Robert Derminer, ur. 12.12.1944 r. w Detroit, zm. 17.09.1991 r.: śpiew), Wayne'a Cramera (gitara) i Freda "Sonic" Smitha (gitara) dołączyli Michael Davis (bas) i Dennis Thompson (perkusja), by wspólnie ruszyć w radykalnym kierunku wytyczonym przez sporną kompozycję.

W 1967 r. repertuar grupy oscylował wokół rhythm'n'bluesa, muzyki soul i jazzu nowoczesnego, inkrustowany kilkoma dynamicznymi oryginalnymi kompozycjami. Dwa single: "One Of The Guys/I Can Only Give You Everything" (z 1967 r.) i "Borderline"/"Looking At You" (z 1968 r.) doskonale uchwyciły dynamiczne brzmienie grupy, związanej w tym okresie z "polityką ulicy" głoszoną przez menedżera i mentora Johna Sinclaira. Związani z kierowaną przez tego byłego discjockeya Trans Love Commune i partią Białych Panter, MC5 stali się wiodącą undergroundową grupą Detroit, a kontrakt podpisany z wytwórnią Elektra przyniósł rezultat w postaci debiutanckiego albumu Kick Out The Jams.

Ten koncertowy longplay zarejestrowany w sali Grandę Ballroom w Detroit zaprezentował w pełni niezwykłe brzmienie zespołu, które mimo, że bardzo głośne nigdy nie było "niechlujne". W wyniku nieporozumień, Elektra zrezygnowała ze współpracy z grupą, która przeniosła się pod opiekuńcze skrzydła wytwórni Atlantic. Producentem albumu Back In The USA był dziennikarz rockowy Jon Landau, późniejszy menedżer Bruce'a Springsteena. Sama płyta, choć brakowało jej rozedrganych emocji pierwszego wydawnictwa, udowodniła, że muzycy potrafią się doskonale przystosować do dyscypliny panującej w studiu nagraniowym. Do najlepszych kompozycji z tego longplaya zaliczyć trzeba "Tonight", "Shakin' Street" i "Lookin' At You". Na trzecim albumie formacji, High Time, dało o sobie znać pragnienie eksperymentowania, a brzmienie MC5 uzupełniło kilku muzyków jazzowych. Mimo wszystko album pozostał przedsięwzięciem pozbawionym wewnętrznej spójności.

Przeprowadzka do Europy, gdzie MC5 występowali i nagrywali pod egidą Rohana 0'Ra-hilly'ego, nie zdołała powstrzymać powolnego upadku zespołu, a odejście Davisa i Turnera w 1972 r. na dobre zakończyło działalność formacji. O MC5 słyszano sporo w okresie eksplozji punka, kiedy to każdy z byłych członków zespołu cieszył się krótkotrwałą sławą. Davis pojawił się potem w Destroy All Monsters, "Sonic" Smith ożenił się z Patti Smith i wziął udział w nagraniu jej albumu Dream Of Life (z 1988 r.), a Kramer i Tyner próbowali wykorzystać nazwę MC5 w kilku nie związanych ze sobą przedsięwzięciach. Szybko jednak z tego zrezygnowali, co należy im poczytać za zasługę, gdyż nie zniszczyli legendy jednego z najbardziej bezkompromisowych i ekscytujących zespołów rockowych.

17 września 1991 r. Rób Tyner zmarł na atak serca w swoim stojącym na parkingu samochodzie. Trzy lata później, w listopadzie 1994 r., odszedł na zawsze Fred "Sonic" Smith.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kick Out The Jams/Motor City Is Burning	MC5	03.1969	-	82[4]	Elektra EK 45 648	[written by Tyner, Rob/Kramer, Wayne/Smith, Fred "Sonic"/Thompson, Dennis/Davis, Michael MC5 ][produced by Jack Holzman/Bruce Botnick ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kick out the jams	MC5	03.1969	-	30[23]	Elektra 74 042	[produced by Bruce Botnick , Jac Holzman]
Back in The USA	MC5	02.1970	-	137[7]	Atlantic 8247	[produced by Jon Landau]

Maylene and the Sons of Disaster

Co powstanie jeśli hardcore’owcy z Alabamy zaczną grać southern-metal? Powstanie Maylene and the Sons of Disaster – energetyczna mieszanka southern rocka, metalu i hardcore’owej żywiołowości. Zespół powstał w 2004 roku, a na jego czele stanął Dallas Taylor – były wokalista post-hardcore’owej kapeli Underoath.

Nazwa MATSOD odnosi się do historii Arizony Clark Barker, znanej też jako Ma Barker (Mamuśka Barker) – przywódczyni "rodzinnego" gangu Barkerów . Składał się on między innymi z jej synów i kochanków którzy zajmowali się głównie porwaniami, rabunkami czy sutenerstwem. Gang zdobył rozgłos w Stanach Zjednoczonych latach 30 XX wieku, epoce wrogów publicznych pokroju Johna Dillingera czy właśnie gangu Barkerów. Tak na marginesie dodam, że podobno "szefostwo" Pani Barker w gangu to mit stworzony przez FBI.

Nawiązanie do historii Mamuśki Barker w nazwie zespołu (jak i w tekstach) nie ma jednak na celu gloryfikacji tego typu postaci. Muzycy podkreślają, że historia gangu Parkerów uzmysławia, że nie da się uciec przed boską sprawiedliwością (Barkerowie zginęli w trakcie obławy policyjnej) – innymi słowy każda niesprawiedliwość ma zostać "zrekompensowana" przez siłę wyższą.

Ciekawa i intrygująca otoczka pasuje idealnie do muzyki Maylene… która łączy w sobie metal z southern rockiem – z czego powstaje iście piekielna i gorąca mieszanka. Na debiutanckim krążku kapeli p.t. "Maylene and the Sons of Disaster" słychać jeszcze wyraźnie hardcore’owe proweniencje członków zespołu – choć muzyka opiera się na patentach które od razu skierują nasze myśli ku południu USA, to znajdziemy tutaj gdzieniegdzie breakdowny i inne tego typu smaczki. Album intryguje i ciekawi swoim południowym klimatem połączonym z ciężkimi gitarami, brakuje mu jednak chwytliwych i skocznych melodii oraz bardziej "redneckich" partii gitar w które obfitują następne, bardziej złożone wydawnictwa.

Pełny obraz możliwości MATSOD ukazują dopiero dwa kolejne (i jak na razie jedyne) krążki – "II" oraz "III". Wydawnictwa te stanowią bardzo dobry przykład połączenia inspiracji muzyką południowych regionów Stanów Zjednoczonych z metalem. Na obu albumach aż roi się od mięsistych riffów, południowej melodyki wplecionej w zagrywki gitarowe, skocznej perkusji oraz…całkiem "radiowych" refrenów. A wszystko to podlane sosem z podkręconych do oporu wzmacniaczy, zespół bowiem przez cały czas utrzymuje wysokie obroty, pozwalając sobie na zwolnienie jedynie w balladkach i utworach instrumentalnych kończących oba albumy. Jedyny zarzut kieruje tutaj wobec "trójki", na której moim zdaniem za mało ognia, a za dużo chwytliwych refrenów – siłą Maylene… jest żywiołowość ze szczyptą melodii, nie na odwrót.

Klimat twórczości MATSOD jest specyficzny – osoby które nie trawią wszystkiego co związane ze słowem "redneck" raczej nie polubią tego typu grania ponieważ słuchając tej muzyki aż chce się założyć kraciastą koszulę, czapkę "trakerkę" tudzież kapelusz i kowbojki oraz obowiązkowo przyszyć konfederatkę na ramieniu. Chłopców mamuśki Barker powinni z miejsca pokochać wszyscy fani melodyjnego i żywiołowego grania utrzymanego w klimatach rdzennie amerykańskich. Aby się przekonać, czy macie szanse polubić MATSOD obejrzyjcie poniższe klipy, dobrze oddają charakter twórczości zespołu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
II	Maylene and the Sons of Disaster	03.2007	-	156	Ferret Music F 079-2	[produced by Jason Elgin ]
III	Maylene and the Sons of Disaster	06.2009	-	71[1]	Ferret Music F 128	[produced by Jason Elgin ]

Rachel Platten

Rachel Ashley Platten (ur. 20 maja 1981r w Nowym Jorku) - amerykańska wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów. Rachel Platten urodziła się w Nowym Jorku, jednak dzieciństwo spędziła wraz z rodzicami Paulem i Pamelą Platten oraz młodszą siostrą, Melanie w Newton Centre w stanie Massachusetts (USA). W wieku 4 lat zaczęła grać na pianinie. Uczęszczała do Buckingham Browne & Nichols School, gdzie należała do szkolnej grupy a'capella. Następnie zdobyła dyplom ze stosunków międzynarodowych na uczelni Trinity College, w międzyczasie pisząc swoje pierwsze piosenki.

W 2003 roku Platten wydała swój debiutancki, niezależny album R&B Trust in Me, który sama nazywa „kolekcją piosenek demo”. Przez kolejne lata piosenkarka grała koncerty, przygotowując materiał na kolejną płytę. Wkrótce jej utwory zaczęły pojawiać się w mediach. W 2009 roku jej piosenka „Seven Weeks” została wykorzystana w komedii romantycznej The Good Guy. W 2011 roku Platten, dzięki wytwórni Rock Ridge Music wydała swój drugi album zatytułowany Be Here. Singiel z tego krążka, „1.000 Ships” dotarł do 23. miejsca na liście Billboardu Adult Top 40. Jeden z utworów z płyty, „Don't Care What Time It Is” został wykorzystany w programie telewizyjnym Basketball Wives.

W międzyczasie wiele utworów Platten można było usłyszeć w telewizji. Jej utwór „Work of Ar” wykorzystano w czołówce popularnego serialu Jane by Design, natomiast „Begin Again” pojawił się w 100. odcinku serialu Słodkie kłamstewka. Kolejny utwór, „You're Safe” użyto w serialu Finding Carter. W 2014 roku współtworzony i wykonany przez piosenkarkę utwór „Smile” znalazł się na ścieżce dźwiękowej do musicalu Annie.
 

W lutym 2015 roku Platten wydała singel „Fight Song”. Po raz pierwszy wykonała utwór na żywo w kwietniu podczas gali Radio Disney Music Awards. Piosenka osiągnęła wysokie pozycje na oficjalnych listach w wielu krajach świata. W Australii utwór zajął 2. pozycję, natomiast w Nowej Zelandii 8. miejsce. W maju utwór zadebiutował na liście Billboard Hot 100, ostatecznie docierając do miejsca 6. i sprzedając się w nakładzie ponad 3 milionów kopii w USA. W Kanadzie, na liście Canadian Hot 100 singiel dotarł do 5. pozycji, stając się, podobnie jak w USA, potrójną platynową płytą. W Wielkiej Brytanii „Fight Song” dotarł do szczytu notowania.

12 maja 2015 roku ukazał się minialbum Platten zatytułowany Fight Song. Zawierał cztery utwory, w tym tytułowy przebój. Było to pierwsze wydawnictwo Platten, po podpisaniu kontraktu z Columbia Records. Minialbum zajął 20. miejsce w notowaniu Billboard 200. Latem 2015 roku piosenkarka wyruszyła w trasę koncertową „Girls Night Out, Boys Can Come Too” wspólnie z Christiną Perri i Colbie Caillat. Po strzelaninie w klubie nocnym w Orlando, Platten nagrała nową, akustyczną wersję utworu „Fight Song” w celu wsparcia National Compassion Fund działającej na rzecz osób, które ucierpiały w tym wydarzeniu.

We wrześniu Platten wydała kolejny singel, „Stand by You”. Utwór zajął pozycję 37. na liście Billboard Hot 100, a także jako drugi utwór Platten, po „Fight Song” dotarł do szczytu notowania Adult Top 40. Singel pokrył się platyną w USA oraz w Australii. 1 stycznia 2016 roku ukazał się album studyjny Wildfire, zawierający wcześniejsze single, „Fight Song” i „Stand by You”. Płyta dotarła do 5. miejsca Billboard 200 oraz pokryła się złotem w rodzimym kraju artystki. W lutym piosenkarka wyruszyła w trasę koncertową promującą album, The Wildfire Tour. 4 kwietnia Platten wydała kolejny singiel z płyty, „Better Place”, który dotarł do 21. miejsca na liście Billboardu Adult Top 40. W październiku 2016 roku ukazała się nowa wersja utworu „Stand by You” pod hiszpańskim tytułem „Siempre Estaré Ahí” nagrana z argentyńskim piosenkarzem Diego Torresem.

W sierpniu 2017 roku Platten wydała singel „Broken Glass” zapowiadający jej czwarty album studyjny. Piosenka zajęła 17. miejsce w notowaniu Adult Top 40. W październiku piosenkarka ujawniła dwa single promocyjne, „Perfect For You” i „Collide”. 27 października 2017 roku został wydany album zatytułowany Waves, nad którym artystka pracowała m.in. z Jonem Levine, Ianem Kirkpatrickem, Ryanem Tedderem czy norweskimi producentami Stargate. Krążek zadebiutował na 73. miejscu listy Billboard 200.

W październiku 2018 roku Platten wydała utwór „You Belong” opisujący jej uczucia związane z oczekiwaniem na narodziny swojej córki. Do utworu został zrealizowany teledysk. W maju 2019 roku piosenkarka wyruszyła w trasę koncertową jako support przed zespołem Pentatonix.

W 2010 roku wzięła ślub z Kevinem Lazanem.. 30 stycznia 2019 urodziła córeczkę - Violet Skye Lazan.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fight Song	Rachel Platten	08.2015	1[1][33]	20[27]	RCA USSM 11500753	[6x-platinum-US][platinum-UK][written by Rachel Platten,Dave Bassett][produced by Jon Levine]
Stand by You	Rachel Platten	02.2016	-	37[20]	Columbia	[platinum-US][written by Rachel Platten,Jack Antonoff,Joy Williams,Matt Morris,Jon Levine][produced by Jon Levine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fight Song	Rachel Platten	08.2015	-	20[27]	Columbia	[produced by Jon Levine,Brian West]
Wildfire	Rachel Platten	01.2016	35[3]	5[36]	RCA 88875187532	[gold-US][produced by Jon Levine,Brian West,Ben Singer]
Waves	Rachel Platten	11.2017	-	73[1]	Columbia	[produced by Ryan Tedder,Stargate,Jarrad Rogers,Chantry Johnson,The Wiild,Mitch Allan,Jason Eviganbusbee,Spencer Bastian,Gian Stone,Cameron Jaymes,Jon Levine,Chris Gehringer,Zach Skelton,Ian Kirkpatrick,Jonas Jeberg]

Christian Nodal

Christian Jesús González Nodal (ur. 11 stycznia 1999r) to meksykański piosenkarz i autor tekstów. Urodzony i wychowany w Sonora w Meksyku , Nodal stał się znany po debiutanckim singlu „ Adiós Amor ”, który zyskał znaczącą popularność w Meksyku i Stanach Zjednoczonych.

Jego debiutancki album studyjny Me Dejé Llevar (2017) spotkał się z dużym uznaniem i sukcesem. Wśród licznych wyróżnień Nodal zdobył Latin Grammy Award , Lo Nuestro Award , dwie nagrody Billboard Latin Music Awards oraz Latin American Music Award .

Christian Nodal urodził się i wychował w Caborca, Sonora, Meksyk . Według Nodala zaczął śpiewać w wieku czterech lat, a później nauczył się grać na pianinie i gitarze na własną rękę.

W styczniu 2017 r. Nodal wydał  „ Adiós Amor ”, który szybko odniósł sukces w Meksyku i Stanach Zjednoczonych, „osiągając pierwsze miejsce na liście 20 najpopularniejszych meksykańskich piosenek i 2 na liście Billboard Top Latin Songs w Stanach Zjednoczonych. W czerwcu 2017 r. Nodal współpracował z hiszpańskim piosenkarzem Davidem Bisbalem i wydał „ Probablemente ”. 

W 2018 roku Nodal towarzyszył meksykańskiemu wykonawcy Pepe Aguilarowi i jego rodzinie, bratu Antonio Aguilarowi Jr. , córce Ángeli Aguilar i synowi Leonardo Aguilarowi podczas ich trasy koncertowej w stylu jeździeckim pod nazwą „Jaripeo Sin Fronteras”. 

W sierpniu 2018 roku Nodal wydał swój debiutancki album, Me Dejé Llevar . Trafił na listy przebojów muzycznych w Meksyku i Stanach Zjednoczonych. Krytyk muzyczny Thom Jurek z Allmusic chwalił album i nazwał go „eleganckim”.   Me Dejé Llevar został nominowany do Latin Grammy Award za najlepszy album Ranchero podczas 19. dorocznych Latin Grammy Awards , zaś „Probablemente” - za najlepszą regionalną piosenkę meksykańską . 

W maju 2019 roku Nodal wydał swój drugi album studyjny, Ahora . Zadebiutował w pierwszej dziesiątce listy Billboard Top Latin Albums w Stanach Zjednoczonych. Nodal zainicjował także trasę promującą album.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Adiós Amor	Christian Nodal	04.2017	-	105[22]	Fonovisa	[written by Salvador Garza]
No Te Contaron Mal	Christian Nodal	01.2019	-	118[1]	Fonovisa	[written by Christian Nodal, Edgar Barrera, Gussy Lau]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Me Dejé Llevar	Christian Nodal	09.2017	-	69[1]	Universal Music Group	[produced by Jaime González]