| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[US] | Komentarz |
| Memphis train/My chant | Buddy Miles Express | 08.1969 | - | 100[1] | Mercury 72 945 | [written by Rufus Thomas, Sir Mack Rice, Willy Sparks][produced by Steve Cropper,Buddy Miles,Robin McBride] |
| Them changes/Spot on the wall | Buddy Miles & The Freedom Express | 05.1970 | - | 81[6] | Mercury 73 008 | [written by Buddy Miles][produced by Buddy Miles,Robin McBride][36[4].R&B; Chart] |
| Down by the river/Heart' s delight | Buddy Miles | 07.1970 | - | 68[7] | Mercury 73 086 | [written by Neil Young][produced by Buddy Miles,Robin McBride] |
| Dreams /Your feeling is mine | Buddy Miles | 10.1970 | - | 86[3] | Mercury 73 119 | [written by Gregg Allman][produced by Buddy Miles,Robin McBride] |
| We got to live together-Part I/Part II | Buddy Miles | 12.1970 | - | 86[6] | Mercury 73 159 | [written by Buddy Miles][produced by Buddy Miles,Robin McBride][47[2].R&B; Chart] |
| Wholesale love/That' s the way life is | Buddy Miles | 05.1971 | - | 71[6] | Mercury 73 205 | [written by Otis Redding][produced by Buddy Miles,Robin McBride][49[4].R&B; Chart] |
| Them changes/The way i feel tonight | Buddy Miles | 07.1971 | - | 62[11] | Mercury 73 228 | [written by Buddy Miles][produced by Buddy Miles,Robin McBride] |
| Evil ways/Them changes | Carlos Santana & Buddy Miles | 09.1972 | - | 84[5] | Columbia 45 666 | [written by Sonny Henry][produced by Buddy Miles,Carlos Santana] |
| We got love/Pain | Buddy Miles | 01.11.1974 | - | 108[1] | Columbia 10 030 | [written by Buddy Miles][produced by Buddy Miles] |
| Pull Yourself Together/I'm just a kiss away | Buddy Miles | 04.1975 | - | - | Columbia 10 089 | [written by Buddy Miles][produced by Buddy Miles][83[5].R&B; Chart] |
| Rockin' and rollin' and the streets of Hollywood/Livin' In The Right Space | Buddy Miles | 09.1975 | - | 91[3] | Casablanca 839 | [written by Buddy Miles][produced by Buddy Miles][33[12].R&B; Chart] |
Kristopher Neil "Kris" Allen (ur. 21 czerwca 1985 w Jacksonville)- amerykański piosenkarz, autor tekstów piosenek, aktor z Conway. W maju 2009 zwyciężył w ósmej edycji American Idol.
17 listopada 2009 wydał swój debiutancki album Kris Allen. Płyta zadebiutowała na miejscu #11 listy Billboard 200. Album sprzedał się w nakładzie 324 000 w Stanach Zjednoczonych.
Allen urodził się Jacksonville w stanie Arkansas jako syn Kimberly (z domu Wood) i Neil Allena. Ma młodszego brata Daniela, który jest trenerem cheerleadingu w college'u. Kris jest chrześcijaninem i pracował jako asystent dyrektora muzycznego New Life Church zarówno w Conway w stanie Arkansas jak i Little Rock. Allen brał udział w chrześcijańskiej pracy misyjnej na całym świecie w tym w Birmie, Maroku, Mozambiku, Republice Południowej Afryki, Hiszpanii, Tajlandii[.
26 września 2008 ożenił się ze swoją miłością ze szkoły średniej Katy.
| Single |
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[US] | Komentarz |
| No Boundaries | Kris Allen | 06.2009 | 92[1] | 11[3] | Sony Music | [written by Kara DioGuardi, Cathy Dennis, Mitch Allan][produced by Emanuel Kiriakou] |
| Heartless | Kris Allen | 06.2009 | - | 16[3] | - | [written by Kanye West,Ernest Wilson,Scott Mescudi,Malik Jones] |
| Ain't No Sunshine | Kris Allen | 06.2009 | - | 37[2] | RCA | [written by Bill Withers][produced by Brad Gilderman,
Ricky Minor] |
| Apologize | Kris Allen | 06.2009 | - | 66[1] | - | [written by Ryan Tedder] |
| Falling Slowly | Kris Allen | 06.2009 | - | 94[1] | - | [written by Glen Hansard,Markéta Irglová] |
| What's Going On | Kris Allen | 06.2009 | - | 107[1] | - | [written by Al Cleveland, Renaldo Benson, Marvin Gaye] |
| To Make You Feel My Love | Kris Allen | 06.2009 | - | 113[1] | - | [written by Bob Dylan] |
| Live Like We're Dying | Kris Allen | 03.2010 | - | 18[29] | Jive 61250 | [platinum-US][written by Danny O'Donoghue,Mark Sheehan,Andrew Frampton,Steve Kipner][produced by Andrew Frampton,Steve Kipner] |
| Let It Be | Kris Allen | 03.2010 | - | 63[2] | Sony Music | [written by Lennon–McCartney][produced by Emanuel Kiriakou] |
| Albumy |
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[US] | Komentarz |
| Kris Allen | Kris Allen | 12.2009 | - | 11[18] | Jive 62349 | [produced by Andrew Frampton,Steve Kipner,Greg Kurstin,Mike Elizondo,Toby Gad,Eg White,Mike Flynn,Warren Huart,Tobias Karlsson,Joe King,Salaam Remi] |
| Thank You Camellia | Kris Allen | 12.2012 | - | 26[2] | RCA 97408 | [produced by Tim Pagnotta,The Messengers,J. Bonilla,Kevin Kadish,Per Kristian "Boots" Ottestad,Curt Schneider,Maison & Dragen,Chris DeStefano] |
| Horizons | Kris Allen | 08.2014 | - | 80[1] | DogBear | [produced by Charlie Peacock] |
| Season 8 Favorite Performances | Kris Allen | 06.2009 | - | 50[2] | RCA | - |
Legendarna grupa z Jamajki, założona w 1963 r. W jej pierwszym składzie znaleźli się: Robert Nesta Marley (ur. 6.02.1945 r. w St. Anns na Jamajce, zm. 11.05.1981 r. w Miami na Florydzie), Bunny Wailer (właśc. Neville O'Riley Livingston, ur. 10.04.1947 r. w Kingston na Jamajce), Peter Tosh (właśc. Winston Hubert Mclntosh, ur. 19.10.1944 r. w Westmoreland na Jamajce, zm. 11.05.1987 r. w Kingston), Junior Braithwaite, Beverly Kelso i Cherry Smith.
Bob Marley And The Wailers to jedyna formacja rodem z Jamajki, której udało się osiągnąć wielki międzynarodowy sukces i szturmem podbić rynki płytowe całego świata. Karierę zaczynali pobierając lekcje u wielkiego wokalisty Joego Higgsa, po czym w 1963 r. zaczęli nagrywać dla wytwórni Clementa Seymoura (Sir Coxsone'a) Dodda. W 1961 i 1962 r. Marley zarejestrował dwa solowe nagrania dla producenta Lesliego Konga "Judge Not" i "One Cup Of Coffee" (firmowane jako Bob Marley). Pierwszy singel zespołu The Wailers "Simmer Down", wydany tuż przed Bożym Narodzeniem 1964 r. pod szyldem Wailing Wailers, w styczniu 1965 r. wszedł na l. miejsce listy przebojów JBC Radio, utrzymując się tam przez dwa miesiące.
Ogółem sprzedano 80.000 egzemplarzy tej płytki. Po wielkim lokalnym sukcesie, muzycy zarejestrowali kompozycję "It Hurts To Be Alone" z Juniorem Braithwaite'em w roli wokalisty prowadzącego i "Lonesome Feeling" z partią wokalną w wykonaniu Bunny'ego Wailera. W latach 1963-1966 The Wailers zarejestrowali dla Dodda ponad 70 nagrań, z których 20 stało się lokalnymi przebojami, prezentując szeroką gamę muzycznych stylów: od przeróbek amerykańskich przebojów soulowych i doo-wop przez ska po bardziej nowoczesne brzmienie zwiastujące narodziny rock steady. Znalazły się wśród nich utwory, które Marley nagrał w nowej wersji w latach 70.
Pod koniec 1965 r. z zespołu odeszedł Braithwaite, by wyjechać do Ameryki, a niedługo potem kolegów opuścili także Kelso i Smith. 10 lutego 1966 r. Marley ożenił się z Ritą Andersen, wówczas członkinią grupy The Soulettes, która potem miała zostać jedną "trzecią" tercetu T he I-Threes, a wreszcie wokalistką solową. Już następnego dnia Bob wyjechał do swojej matki w Wilmington w stanie Delaware (pracował tam jako kelner. asystent w laboratorium, kierowca wózka widłowego na nocnej zmianie w magazynie oraz monter w fabryce Chrysiera). Na Jamajkę wrócił w październiku 1966 r. z oszczędnościami w wysokości 700 dolarów. The Wailers byli w tym okresie triem wokalnym i w 1967 r. nadal nagrywali dla Coxsone'a Dodda, rejestrując pod koniec roku w Studio One lokalny hit "Bend Down Low".
W 1968 r. zaczęli wydawać wyprodukowaną własnym sumptem muzykę we własnej firmie Wail'N'Soul, przemianowanej później na Tuff Gong. Nagrania te należące do najrzadziej wznawianych w dorobku The Wailers prezentują formację u progu nowej muzycznej dojrzałości. 17.10.1968 r. Rita Marley urodziła syna Davida "Ziggy'ego", a Bob po raz ostatni obciął włosy. Pod koniec tego samego roku, po wyjściu Bunny'ego Wailera z więzienia (spędził tam 14 miesięcy, odsiadując wyrok za posiadanie marihuany), muzycy zaczęli rejestrować nagrania demo dla Danny'ego Simsa, menedżera wokalisty soulowego Johnny'ego Nasha. który w kwietniu 1972 r. trafił na brytyjską listę przebojów z kompozycją Marleya "Stir It Up".
Współpraca ta (głównie z powodów finansowych) okazała się krótkotrwała i muzycy zaczęli nagrywać dla producenta Lesliego Konga, który odniósł już międzynarodowy sukces współpracując z Desmondem Dekkerem, The Pioneers i Jimmym Cliffem. W 1970 r. Kong wydał kilka singli i album The Best Of The Wallers. Jednak już wcześniej muzycy stali się zagorzałymi rastafarianami i porzucili Konga, by nawiązać współpracę z producentem Lee "Scratch" Perry. Perry nie tylko pomógł formacji podkreślić jej buntowniczy charakter, ale również umożliwił współpracę z duetem basowo-perkusyjnym w osobach braci Barrettów: Astona "Family Man" (ur. 22.11.1946 r. w Kingston) i Carltona (ur. 17.12.1950 r. w Kingston, zm. w 1987 r. tamże), którzy stali się nieodłączną częścią brzmienia The Wailers. Nagrania, których Bob Marley And The Wailers dokonali z Perrym w latach 1969-1971, prezentowały formację u szczytu twórczych możliwości.
Połączenie doskonałych nowych kompozycji takich jak. "Duppy Conqueror", "Small Axe" i "Sun Is Shining" z opracowanymi na nowo starszymi utworami, uzupełnionymi o nowatorskie rytmy The Upsetters i równie nowatorski wpływ samego Perry'ego, przyniosło w efekcie dzieło będące jednym z najlepszych przykładów muzyki rodem z Jamajki. Zapoczątkowało także serię międzynarodowych sukcesów Boba Marleya. Muzycy nagrywając nadal dla swojej wytwórni Tuff Gong, zwrócili na siebie uwagę Chrisa Blackwella, szefa wytwórni Island. W 1972 r. Blackwell podpisał z zespołem kontrakt nagraniowy, co było posunięciem bez precedensu zarówno dla dużej wytwórni płytowej, jak i zespołu reggae. The Wailers zadebiutowali w Island albumem Catch A Fire wydanym w 1973 r. W kwietniu tego samego roku muzycy przyjechali do Wielkiej Brytanii, by zagrać kilka koncertów i wystąpić w telewizji. Nieco później zrezygnowano z ich usług jako tzw. support bandu w czasie amerykańskiej trasy formacji Sly & The Family Stone pod zarzutem, że przyćmiewają gwiazdy.
Dzięki dobrze przemyślanej kampanii reklamowej album Catch A Fire sprzedawał się na tyle dobrze, by zapewnić wydanie następnego Burnin'. Przed przystąpieniem do pracy nad tym wydawnictwem do zespołu dołączył Earl "Wire" Lindo, co zasygnalizowało powrót do buntowniczego podejścia, nie łagodzonego żadnymi elementami charakterystycznymi dla produkcji typowo rockowej. Jesienią 1974 r. pochodzący z tego właśnie albumu utwór "I Shot The Sheriff' trafił w wykonaniu Erika Claptona na 9. miejsce brytyjskiej listy przebojów, przecierając jednocześnie szlak dla dalszych propozycji The Wailers.
W czasie, gdy członkowie zespołu stali u progu wielkiego międzynarodowego sukcesu, wewnętrzne spory związane z narzucanym przez Island imagem formacji doprowadziły do odejścia Tosha i Livingstona (obaj postanowili zająć się karierą solową). W składzie zreformowanej w połowie 1974 r. grupy znaleźli się: Marley, bracia Barrettowie i Bernard "Touter" Harvey (instr. klawiszowe). Harmonie wokalne uzupełniało trio The I-Threes (Marcia Griffiths, Rita Marley i Judy Mowatt). Dzięki trzeciemu nagranemu dla Island albumowi Natty Dread, grupa zaistniała na arenie międzynarodowej, a jej brzmienie zaczęto utożsamiać z tzw. "międzynarodowym" reggae, które grała aż do śmierci Marleya.
Opracowując ten nowy styl, nie tylko dzięki nagrywanym dla Island albumom lecz również licznym koncertom, The Wailers odeszli od oryginalnej muzyki rodem z Jamajki, stając się częścią globalnego rynku muzycznego. W czasie gdy wpływ Boba Marleya - nie tylko jako muzyka ale także jako symbolu człowieka sukcesu z tzw. Trzeciego Świata - zataczał coraz szersze kręgi, oryginalna muzyka z wyspy płynęła we własnym kierunku. W sierpniu 1975 r. formacja rozpoczęła trasę po Wielkiej Brytanii w nowym składzie z Tyronem Downie'em (instr. klawiszowe), Alvinem "Seeco" Pattersonem (instr. perkusyjne) i Julianem "Juniorem" Murvinem (gitara), którzy zastąpili Harveya i Lindo (odszedł do Taj Mahal). Na koncertach zaczęli pojawiać się zarówno biali jak i czarni wielbiciele grupy, co w tym czasie było prawdziwym ewenementem.
Pod koniec tego roku Marley umieścił na brytyjskiej liście przebojów pierwszy w swojej karierze przebój - autobiograficzną kompozycję "No Woman No Cry". W tym samym roku na rynku pojawił się również jego pierwszy oficjalny album koncertowy zarejestrowany podczas występów w londyńskiej sali Lyceum. Do końca życia nagrywał jeden album rocznie. Po śmierci artysty oszacowano, że sprzedano je na całym świecie za sumę 190 milionów dolarów. 3 grudnia 1976 r. doszło do próby zamachu na jego życie, kiedy siedmiu napastników z bronią wpadło do domu artysty w Kingston, raniąc Marleya. jego żonę i menedżera Dona Taylora. W konsekwencji artysta na 18 miesięcy przeniósł się na Florydę, gdzie powstała część albumu Exodus. Tam też po wykryciu komórek nowotworowych usunięto mu palec u nogi. informując media, że odniósł kontuzję grając w swoją ulubioną piłkę nożną. Tymczasem albumy Exodus i Kaya sprzedawały się znakomicie na całym świecie. W kwietniu 1978 r. Marley wystąpił na koncercie w Kingston, w czasie którego doprowadził do symbolicznego pojednania liderów dwóch wojujących ze sobą partii politycznych. Zespół wyruszył potem na gigantyczne tournee po Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Japonii, Australii i Nowej Zelandii.
Przez cały czas wytwórnia Tuff Gong rozszerzała swoją działalność, promując także nowe talenty. Pochodzący z 1979 r. album Survival spotkał się z bardzo ciepłym przyjęciem i odniósł także spory sukces w Afryce. Pochodzący zeń utwór "Zimbabwe" doczekał się wielu wersji w wykonaniu afrykańskich artystów. 17 kwietnia 1980 r. Marley wystąpił na koncercie w Salisbury w Zimbabwe (tuż po uzyskaniu przez ten kraj niepodległości), gdzie zagrał dla 40-tysięcznej publiczności, wśród której znaleźli się brytyjski następca tronu książę Karol i prezydent Mugabe. Jednak latem 1980 r. nowotwór znów dał znać o sobie, gdy artysta zasłabł podczas joggingu w nowojorskim Central Parku. Po tym incydencie przerwano amerykańską trasę formacji, chociaż Marley wystąpił jeszcze tego samego wieczoru w Madison Square Garden. W grudniu 1980 r. poddał się kontrowersyjnej terapii w klinice dr Josefa Isselsa w Bawarii w Niemczech. Nie przyniosła ona jednak spodziewanych efektów i 11 maja 1981 r. Bob Marley zmarł na raka płuc w szpitalu w Miami. Tuż przed śmiercią, w kwietniu, przyznano mu jamajski Order Zasługi, odebrany w imieniu artysty przez syna - Ziggy'ego.
21 maja Boba Marleya pochowano w St. Ann's podczas ceremonii z honorami należnymi głowie państwa. W 1984 r. dla upamiętnienia trzeciej rocznicy śmierci artysty wytwórnia Island wydała składankowy album Legend, który do dziś utrzymuje się na brytyjskiej liście przebojów. W kwietniu 1987 r. przed domem w Kingston zastrzelono Carltona Barretta, a we wrześniu włamywacze zamordowali Petera Tosha. W wyniku długich sporów Chris Blackwell zdobył całkowitą kontrolę nad prawami autorskimi do utworów Boba Marleya.
Dla uczczenia pamięci artysty w 1990 r. dzień jego urodzin, 6 lutego, ustanowiono świętem narodowym Jamajki. W czerwcu tego samego roku wpłatą na konto Amnesty International Chris Blackwell zapoczątkował działalność fundacji im. Boba Marleya. W lipcu 1991 r. doszło do kolejnego procesu o prawa do twórczości Marleya, o które tym razem walczyli weteran reggae Eddy Grant, wytwórnia MCA oraz zjednoczeni Rita Marley i Chris Blackwell. Po trwających blisko dziesięć lat sporach prawnych, za sumę 11,5 miliona dolarów nabyli je wdowa po artyście, dzieci oraz Island Logic Ltd. Ogólnoświatowy sukces, który stał się udziałem Boba Marleya, zainspirował wielu innych artystów rodem z Jamajki. Jego nazwisko stało się synonimem muzyki tego kraju, której był pierwszą wielką gwiazdą. Dzięki jego błyskotliwej karierze cały świat zwrócił uwagę na tę właśnie muzykę. Sam Marley był charyzmatycznym wykonawcą, wspaniałym wokalistą i twórcą, co znacznie utrudniło innym wykonawcom pójście jego śladem.
| Single |
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[UK] | Komentarz |
| No woman ,no cry | Bob Marley | 09.1975 | 22[27] | - | Island WIP 6244 | [platinum-UK][written by Vincent Ford,Bob Marley ][produced by Bob Marley and the Wailers, Steve Smith, Chris Blackwell]
|
| Roots ,rock,reggae | Bob Marley | 07.1976 | - | 51[6] | Island WIP 6309 | [written by Vincent Ford][produced by Bob Marley and the Wailers][37[9].R&B Chart]
|
| Exodus | Bob Marley | 07.1977 | 14[9] | 103[5] | Island WIP 6390 | [written by Bob Marley][produced by Bob Marley and the Wailers][19[10].R&B Chart]
|
| Waiting in vain | Bob Marley | 09.1977 | 27[5] | - | Island WIP 6402 | [silver-UK][written by Bob Marley][produced by Bob Marley and the Wailers][38[10].R&B Chart]
|
| Jamming/ Punky reggae party | Bob Marley | 12.1977 | 9[12] | - | Island WIP 6410 | [platinum-UK][written by Bob Marley][produced by Bob Marley and the Wailers]
|
| Is this love/Crisis | Bob Marley | 02.1978 | 9[9] | - | Island WIP 6420 | [platinum-UK][written by Bob Marley][produced by Bob Marley and the Wailers]
|
| Satisfy my soul/Smile Jamaica | Bob Marley | 06.1978 | 21[10] | - | Island WIP 6440 | [written by Bob Marley][produced by Bob Marley and the Wailers]
|
| Stir it up [live]/Rat race | Bob Marley & The Wailers | 01.1979 | - | - | Island WIP 6478 | [written by Bob Marley][produced by Chris Blackwell, Jack Nuber, Bob Marley And The Wailers]
|
| Wake up and live /[Part.2] | Bob Marley & The Wailers | 07.1976 | - | - | Island 49080 [US] | [93[3].R&B Chart]
|
| So much trouble in the world | Bob Marley | 09.1979 | 56[4] | - | Island WIP 6510 | [written by Bob Marley][produced by Bob Marley And The Wailers, Alex Sadkin]
|
| One drop/Kaya | Bob Marley & The Wailers | 11.1979 | - | - | Island 49 165 [US] | [written by Bob Marley][produced by Bob Marley And The Wailers, Alex Sadkin]
|
| Could you be loved | Bob Marley | 06.1980 | 5[14] | - | Island WIP 6610 | [platinum-UK][written by Bob Marley][produced by Chris Blackwell,Bob Marley][56[8].R&B Chart]
|
| Three little birds | Bob Marley | 09.1980 | 17[9] | - | Island WIP 6641 | [2x-platinum-UK][written by Bob Marley][produced by Bob Marley and the Wailers]
|
| No woman ,no cry [re-entry] | Bob Marley | 06.1981 | 8[11] | - | Island WIP 6244 |
|
| Reggae On Broadway/Gonna Get You | Bob Marley | 10.1981 | - | - | Cotillion 46023 [US] | [written by Bob Marley][produced by Bob Marley, Larry Fallon][66[6].R&B Chart]
|
| Buffalo soldier/Buffalo Dub | Bob Marley | 05.1983 | 4[12] | - | Island IS 108 | [platinum-UK][written by Bob Marley, N.G. Williams][produced by Bob Marley, The Wailers, Errol Brown][71[6].R&B Chart]
|
| One love-People get ready/So Much Trouble In The World | Bob Marley | 04.1984 | 5[14] | - | Island IS 169 | [gold-UK][written by Bob Marley, Curtis Mayfield][produced by Bob Marley And The Wailers]
|
| Waiting in vain [reissue] | Bob Marley | 06.1984 | 31[4] | - | Island IS 180 |
|
| Could you be loved | Bob Marley | 11.1984 | 71[4] | - | Island IS 210 |
|
| Three Little Birds | Bob Marley | 07.1985 | 76[3] | - | Island IS 236 | [written by Bob Marley][produced by Bob Marley And The Wailers]
|
| One love-People get ready | Bob Marley | 05.1991 | 42[3] | - | Tuff Gong TGX 1 |
|
| Iron Lion Zion | Bob Marley | 09.1992 | 5[9] | - | Tuff Gong TGX 2 | [written by Bob Marley][produced by Errol Brown,Ingmar Kiang,Bob Marley,The Wailers,Trevor Wyatt]
|
| Why should I./ Exodus | Bob Marley | 11.1992 | 42[4] | - | Tuff Gong TGX 3 | [written by Bob Marley][produced by The Wailers, Errol Brown, Ingmar Kiang, Trevor Wyatt]
|
| Keep on moving/Pimpers Paradise | Bob Marley | 05.1995 | 17[12] | - | Tuff Gong TCTGX 4 | [written by C. Mayfield][produced by Bob Marley, Lee Perry, Errol Brown, Ingmar Klang, Trevor Wyatt ]
|
| What goes around come around | Bob Marley | 06.1996 | 42[4] | - | Tuff Gong ANACA 002 | [written by Jimmy Norman,Al Pyfrom,Joe Venneri][produced by Bob Marley,Larry Fallon]
|
| The sun is shining | Bob Marley vs Funkstar De Luxe | 09.1999 | 3[22] | - | Club Tools 0066895CLU | [silver-UK][written by Bob Marley][produced by Funkstar De Luxe] |
| Turn your lights down low | Bob Marley feat Lauryn Hill | 12.1999 | 15[7] | 104[16] | Columbia 6684362 | [written by Bob Marley][produced by Stephen Marley][49[20].R&B Chart]
|
| Rainbow country | Bob Marley vs Funkstar De Luxe | 01.2000 | 11[18] | - | Club Tools 0067225CLU | [written by Bob Marley, Lee Perry][produced by Lee Perry, The Wailers]
|
| Jamming | Bob Marley feat MC Lyte | 06.2000 | 42[5] | - | Tuff Gong TCTGX 9 | [written by Bob Marley]
|
| I Know a Place | Bob Marley And The Wailers | 11.2001 | 77[1] | - | Tuff Gong TGXCD 10 | [written by Bob Marley,Rita Marley][produced by Lee Perry]
|
| I Shot The Sheriff [re-issue] | Bob Marley & The Wailers | 11.2005 | 67[4] | - | Tuff Gong TGXCD 14 |
|
| No Woman No Cry (2nd Re-Issue) | Bob Marley & The Wailers | 11.2005 | 58[27] | - | Tuff Gong TGXCD 13 |
|
| Sun Is Shining / Jamming [live] | Bob Marley & The Wailers | 11.2005 | 54[3] | - | Tuff Gong TGXCD 15 | [Written-By - Bob Marley][ Producer - Bob Marley & The Wailers] |
| Slogans | Bob Marley & The Wailers | 12.2005 | 45[3] | - | Tuff Gong TGXCD 15 | [Written-By - Bob Marley][ Producer - Bob Marley & The Wailers, Chris Blackwell, Nancy Jeffries and Bill Levenson] |
| Africa Unite / I Shot The Sheriff [live] | Bob Marley & The Wailers | 12.2005 | 49[2] | - | Tuff Gong TGXCD 16 | [Written-By - Bob Marley][ Producer - Bob Marley,The Wailers,Alex Sadkin] |
| Stand Up Jamrock / Stir Ot Up [live] | Bob Marley & The Wailers | 12.2005 | 56[2] | - | Tuff Gong TGXCD17 | - |
| Is This Love [remix] | Bob Marley featuring Lvndscape and Bolier | 07.2016 | 16[17] | - | Island USUM 71604762 | [gold-UK][Written-By - Bob Marley][ Producer - Bob Marley,The Wailers,Bolier,Lvndscape] |
| Albumy
|
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[UK] | Komentarz |
| Natty dread | Bob Marley | 10.1975 | 43[5] | 92[28] | Island ILPS 9281 | [gold-UK][produced by Bob Marley, Chris Blackwell]
|
| Burnin' | The Wailers | 10.1975 | - | 151[6] | Island 9256 [US] | [gold-US][silver-UK][produced by Bob Marley, Chris Blackwell] |
| Catch a fire | Bob Marley | 11.1975 | - | 171[5] | Island 9241 [US] | [gold-UK][produced by Bob Marley, Chris Blackwell]
|
| Live | Bob Marley | 12.1975 | 38[11] | 90[9] | Island ILPS 9376 | [gold-US][silver-UK][produced by Bob Marley and the Wailers, Steve Smith, Chris Blackwell] |
| Rastaman vibration | Bob Marley | 05.1976 | 15[13] | 8[22] | Island ILPS 9383 | [gold-US][gold-UK][produced by Bob Marley and the Wailers] |
| Exodus | Bob Marley | 06.1977 | 8[56] | 20[24] | Island ILPS 9498 | [gold-US][gold-UK][produced by Bob Marley and the Wailers] |
| Kaya | Bob Marley | 04.1978 | 4[24] | 50[17] | Island ILPS 9517 | [gold-US][gold-UK][produced by Bob Marley and the Wailers] |
| Babylon by bus | Bob Marley | 12.1978 | 40[11] | 102[16] | Island ISLD 11 | [produced by Bob Marley and the Wailers, Chris Blackwell and Jack Nuber]
|
| Survival | Bob Marley | 10.1979 | 20[6] | 70[14] | Island ILPS 9542 | [produced by Bob Marley & The Wailers, Alex Sadkin]
|
| Uprising | Bob Marley | 06.1980 | 6[17] | 45[23] | Island ILPS 9596 | [gold-US][gold-UK][produced by Chris Blackwell, Bob Marley] |
| Chances are | Bob Marley | 10.1981 | - | 117[6] | Cotillion 5228 [US-gold]] |
|
| Confrontation | Bob Marley | 05.1983 | 5[19] | 55[15] | Island ILPS 9760 | [gold-US][produced by Bob Marley & the Wailers and Errol Brown, Rita Marley ] |
| Legend | Bob Marley | 05.1984 | 1[12][708] | 54[113] | Island BMV 1 | [15x-platinium-US][14x-platinum-UK] |
| Rebel music | Bob Marley | 07.1986 | 54[3] | 140[9] | Island ILPS 9843 | [produced by Chris Blackwell,The Wailers,Alex Sadkin
Chris Blackwell,Jack Nubar,Bob Marley & The Wailers,Bob Marley,Steve Smith]
|
| Talkin' blues | Bob Marley | 02.1991 | - | 103[13] | Tuff Gong 848243 [US] |
|
| Songs of freedom | Bob Marley | 10.1992 | 10[5] | 86[15] | Tuff Gong 512280 [US] | [2x-platinium-US][silver-UK] |
| Natural mystic | Bob Marley | 06.1995 | 5[12] | 67[14] | Tuff Gong 524103 [US] | [gold-US][gold-UK][produced by Bob Marley & The Wailers, Alex Sadkin, Steve Smith, Chris Blackwell, Lee Perry] |
| Soul almighty-The formative years Vol.1 | Bob Marley | 06.1996 | 93[3] | - | Anansi ANACD 001 |
|
| Sun Is Shining | Bob Marley Vs Funkstar DeLuxe | 09.1999 | 40[3] | - | Club Tools 0066730CLU | - |
| Chant down Babylon | Bob Marley | 11.1999 | 95[1] | 60[24] | Tuff Gong 5464042 | [gold-US][silver-UK][produced by Stephen Marley] |
| Lively up yourself | Bob Marley | 07.2001 | 75[2] | - | Music Collection 12691 |
|
| One love:The very best of Bob Marley | Bob Marley | 11.2001 | 24[9] | 60[16] | UTV 542855 [US] | [gold-UK] |
| One love | Bob Marley | 11.2001 | 24[11] | - | Tuff Gong 5865512 | - |
| Roots Of A Legend | Bob Marley | 06.2004 | 51[6] | - | Trojan TJODX 176 |
|
| Africa Unite-The Singles Collection | Bob Marley and The Wailers | 11.2005 | 26[18] | 101[4] | Tuff Gong BMWCD 4 |
|
| The Ultimate Collection | Bob Marley and The Wailers | 02.2007 | 133[1] | - | - |
|
| B Is for Bob | Bob Marley and The Wailers | 06.2009 | - | 77 | Tuff Gong | [produced by Bob Marley] |
| Live Forever: September 23, 1980 • Stanley Theatre • Pittsburgh, PA | Bob Marley and The Wailers | 02.2011 | - | 14 | Island 06025 2747011 |
|
| Marley OST | Bob Marley and The Wailers | 04.2012 | 81[1] | - | Island/Tuff Gong 2798598 |
| | Legend: Remixed | Bob Marley and The Wailers | 04.2013 | - | 89 | Island/Tuff Gong |
|
 Barbara Mason (ur. 9 sierpnia 1947 r., Filadelfia, Pensylwania), amerykańska wokalistka rhythm'n'bluesowa, znana z przeboju "Yes, I'm Ready" z 1965r.
Wokalistka soulowa, początkowo koncentruje się na pisaniu piosenek, gdy weszła do branży muzycznej jeszcze jako nastolatka. Jako wykonawczyni, miała przebój w 1965 roku własnego autorstwa , "Yes, I'm Ready" (#5 Hot 100 Billboard, #2 R&B; Chart), soul-popowej konfekcji,podkreślający jej wysoki , dziewczęcy wokal .Jej słodkie brzmienie ,spowodowało, że zaczęto nazywać duszą Philly, miała umiarkowany sukces przez pozostałą dekadę,nagrywając dla małej wytwórni Arctic, osiągając Billboard Hot 100 Top 40 ponownie w roku 1965r piosenkami "Sad, Sad Girl " i " Oh How It Hurts " na przełomie 1967/68r.
Na początku i w połowie lat 70-tych, Mason umacnia swoją pozycję, śpiewając o miłości seksualnej i zdradzie, ze szczerością, która była czymś niezwykłym dla wokalistek soulowych w piosenkach takich jak "Bed and Board", "From His Woman to You" i "Shackin "Up".Jej słodki soul przynosił jej coraz więcej wielbicieli, a ona wciąż pisała większość swoich utworów.
Ale produkcja w latach 70-tych, była bardziej zorientowana na funk. Curtis Mayfield produkuje dla niej swój utwór "Give Me Your Love", który przywrócił ją na listy przebojów w 1973 r.; "From His Woman to You" (odpowiedź na hit Shirley Brown "Woman to Woman ") i " Shackin' Up " również dobrze się sprzedawały połowie lat 70-tych. Po opuszczeniu Buddha Records w 1975 roku, wchodzi tylko incydentalnie na listy bestsellerów, z "I Am Your Woman, She Is Your Wife" (1978), "Another Man" (1984), i kilkoma innymi singlami.
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[US] | Komentarz |
| Girls Have Feelings Too/Come to me | Barbara Mason & The Tiffanys | 01.1965 | - | - | Arctic 102 | [written by B. Mason][31[1].R&B; Chart] |
| Yes, I’m Ready / Keep Him | Barbara Mason | 05.1965 | - | 5[14] | Arctic 105 | [written by B. Mason][2[18].R&B; Chart] |
| Sad, Sad Girl/Come to me | Barbara Mason | 09.1965 | - | 27[9] | Arctic 108 | [written by B. Mason][produced by Dynodynamics][12[9].R&B; Chart] |
| If You Don't (Love Me, Tell Me So)/You got what it takes | Barbara Mason | 11.1965 | - | 85[3] | Arctic 112 | [written by B. Mason][produced by Dynodynamics] |
| Is It Me?/Don't Ever Want To Lose Your Love | Barbara Mason | 01.1966 | - | 97[2] | Arctic 116 | [written by B. Mason] |
| I Need Love/Bobby,is my baby | Barbara Mason | 06.1966 | - | 98[2] | Arctic 120 | [written by B. Mason, J. Bishop][produced by Dynodynamics][25[5].R&B; Chart] |
| Oh, How It Hurts/Ain't got nobody | Barbara Mason | 12.1967 | - | 59[9] | Arctic 137 | [written by B. Mason,B. Brummer][11[9].R&B; Chart] |
| (I Can Feel Your Love) Slipping Away/Half a love | Barbara Mason | 09.1968 | - | 97[1] | Arctic 142 | [written by B. Mason] |
| Raindrops keep fallin' on my head/If you knew him like I do | Barbara Mason | 05.1970 | - | 112[3] | National General 005 | [written by Burt Bacharach, Hal David][38[5].R&B; Chart][#1 hit for B.J.Thomas in 1970] |
| Bed and Board / Yes It's You | Barbara Mason | 06.1972 | - | 70[6] | Buddah 296 | [written by Flax / Lambert][24[8].R&B; Chart] |
| Give Me Your Love /You Can Be With The One You Don't Love | Barbara Mason | 01.1973 | - | 31[12] | Buddah 331 | [written by C. Mayfield][produced by C. Mayfield][9[16].R&B; Chart] |
| Yes, I’m Ready /Who will you hurt next | Barbara Mason | 06.1973 | - | 125[1] | Buddah 355 | [written by B. Mason] |
| From His Woman to You/When You Wake Up In Georgia | Barbara Mason | 11.1974 | - | 28[10] | Buddah 441 | [written by B. Crutcher , L. Snell][produced by B. Crutcher, J. Smith , L. Snell][3[13].R&B; Chart] |
| Shackin' Up/(There's) One Man Between Us | Barbara Mason | 04.1975 | - | 91[4] | Buddah 459 | [written by J. Avery][produced by J.B.P., Don Davis][9[18].R&B; Chart] |
| Another Man | Barbara Mason | 01.1984 | 45[5] | - | West End WES 22164 | [written by Butch Ingram][produced by Butch Ingram][68.R&B; Chart] |
|
Albumy
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[US] | Komentarz |
| Yes, I'm Ready | Barbara Mason | 10.1965 | - | 129[8] | Arctic 1000 | - |
| Give Me Your Love | Barbara Mason | 02.1973 | - | 95[12] | Buddah 5117 | - |
| Love's the Thing | Barbara Mason | 02.1975 | - | 187[2] | Buddah 5628 | - |
|
 Maino, właśc. Jermaine Coleman (ur. 30 sierpnia 1973r w Nowym Jorku)- amerykański raper pochodzący z Brooklynu w Nowym Jorku. Najbardziej znany z singla pt. „All the Above”, który okazał się sukcesem w Stanach Zjednoczonych, sprzedając się w ilości ponad 1 miliona egzemplarzy, tym samym utwór otrzymał status platyny nadany przez Recording Industry Association of America (RIAA).
W przeszłości Coleman spędził 10 lat w zakładzie karnym za kradzież oraz za porwanie dilera narkotyków.
Jermaine Coleman urodził się 30 sierpnia 1973 w Nowym Jorku. We wczesnych latach 90-tych XX wieku Coleman został zatrzymany za udział w porwaniu dilera narkotyków. Groziło mu za to od 5 do 15 lat pozbawienia wolności w zakładzie karnym. Swój pobyt w więzieniu wspomina tak: Przesiadywałem przez 23 godziny na dobę w celi, więc zwyczajnie z nudów zacząłem rapować.
Wówczas inspirował się takimi artystami, jak The Notorious B.I.G., Jay-Z czy Lil’ Kim. Po opuszczeniu zakładu karnego w 2003 Maino założył niezależną wytwórnię muzyczną Hustle Hard Entertainment. Raper po serii wydanych mixtape’ów w 2005 został zauważony przez wytwórnię Universal Music Group, z którą następnie podpisał kontrakt muzyczny. Maino opuścił Universal w 2007r, twierdząc, że niedostatecznie dobrze go promowała. W tym samym roku raper związał się z wytwórnią Atlantic Records dzięki pomocy 50 Centa.
Single |
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[US] | Komentarz |
| Hi Hater | Maino | 05.2008 | - | 108[6] | Hustle Hard 512 194 | [produced by Mista Raja,Maino][26[17].R&B Chart] |
| All the Above | Maino Featuring T-Pain | 02.2009 | - | 39[20] | Hustle Hard 518 445 | [platinum-US][written by Jermaine Coleman, Faheem Najm, Justin Smith][produced by Just Blaze, Nard & B][59[20].R&B Chart] |
| Million Bucks | Maino featuring Swizz Beatz | 07.2009 | - | - | Hustle Hard | [written by J. Coleman, K. Dean, A. Chambliss, J. Gonzalez][produced by Swizz Beatz][66[13].R&B Chart] |
| Let It Fly | Maino featuring Roscoe Dash | 06.2011 | - | 106 | Atlantic | [written by Jermaine Coleman,Jeffery Johnson, Jr.Dallas Diamond,Kevin Erondu][produced by PayAttention,Garner Bros][57.R&B Chart] |
| Bring It Back DJ | Maino | 04.2010 | - | - | Hustle Hard | [99[1].R&B Chart] |
| Don't Say Nothin' | Maino | 07.2010 | - | - | Hustle Hard | [99[1].R&B Chart] |
Albumy |
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[US] | Komentarz |
| If Tomorrow Comes... | Maino | 07.2009 | - | 25[7] | Hustle Hard 512968 | [produced by Maino, Swizz Beatz, G.Q. Beats, Prettyboy, Bradd Young, Da Beatstaz, BG Beatz, Blast Off, Just Blaze, Nard & B, J.U.S.T.I.C.E. League, Mista Raja, D. Smitty, Versatile, Delemma, Lenwood Reed, Chris Styles, Charlemagne, Steven Kang Cruz, Brian Berger] |
| The Day After Tomorrow | Maino | 12.2012 | - | 94[1] | Hustle Hard 2161 | [produced by Maino, K.E. on the Track, Blast Off Productions, Buckwild, Mista Raja, Mando Beats, Gorilla Tek, A-Squared, Sef Millz, Sean St. Cyr, Dangerous LLC, The Arcade, The Colleagues, GQ Beats, Clinton Sparks] |
 Tokio Hotel -niemiecki zespół muzyczny, powstały w 2001 roku z inicjatywy braci-bliźniaków Billa i Toma Kaulitzów, do których dołączyli Gustav Schäfer i Georg Listing.
Zespół zadebiutował na rynku muzycznym w lipcu 2005 roku singlem „Durch den Monsun”, który trafił na niemieckie listy przebojów. Podobny sukces osiągnął drugi singiel grupy, „Schrei” który zyskał popularność w innych krajach, w tym w Polsce. Single pochodziły z debiutanckiej płyty studyjnej zespołu zatytułowanej Schrei, która ukazała się we wrześniu 2005 roku.
W 2007 roku zespół nagrał kolejny album studyjny zatytułowany Zimmer 483, który promowany był przez single „Übers Ende der Welt” i „Spring nicht”. W międzyczasie grupa zdobyła nagrodę Echo i trzy nagrody Comet, a także statuetkę podczas ceremonii wręczenia MTV Europe Music Awards. W 2008 roku jako pierwszy niemiecki zespół odebrali amerykańską nagrodę MTV Video Music Awards w kategorii „Najlepszy nowy artysta”. Sukces poprzednich płyt powtórzył kolejny krążek Humanoid wydany w październiku 2009 roku w dwóch wersjach językowych: niemieckiej i angielskiej. Dwa lata później zdobyli nagrodę MTV Video Music Awards Japan, również jako pierwszy zespół z Niemiec.
Po trasie koncertowej w 2010 roku, bracia Kaulitz przeprowadzili się z Niemiec do Stanów Zjednoczonych, jako powód podając brak inspiracji i prywatności, ataki stalkerów oraz włamanie do ich domu w Hamburgu. Przez kolejne cztery lata Tokio Hotel skupili się na produkowaniu nowej muzyki. Czwarty album studyjny Kings of Suburbia, wydany w październiku 2014 roku, szybko zyskał tytuł najlepiej sprzedającego się wydawnictwa zespołu na iTunes.
W 2015 roku wygasł kontrakt Tokio Hotel z Universal Music oraz zakończono współpracę z producentami: Davidem Jostem, Peterem Hoffmannem, Dave'em Rothem i Patrickiem Benznerem. Kolejny album Dream Machine został wyprodukowany w pełni przez Billa i Toma Kaulitzów, a wydany przez wytwórnię Starwatch Music, należącą do Sony Music.
Do roku 2007 nakład ze sprzedaży wszystkich wydawnictw muzycznych Tokio Hotel w Niemczech przekroczył sumę ponad 3 milionów płyt, a na świecie ponad 9 milionów.
Jak tłumaczą sami muzycy, nazwa zespołu ma „oddawać to, co dane im jest przeżywać”. Tokio jest odwołaniem do stolicy Japonii, do której członkowie zespołu chcieliby pojechać, gdyż jest to miasto „równie jak oni szalone”. Hotel nawiązuje do faktu, że w związku z granymi trasami koncertowymi wiele czasu spędzają w hotelach. W jednym z wywiadów Bill Kaulitz dodał, że najlepiej tworzy mu się w hotelach i samochodach.
Poprzednia nazwa Devilish (z ang. diabelny), została zmieniona, ponieważ zespół nie chciał mieć mrocznego wizerunku.
Single |
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[UK] | Komentarz |
| Ready, Set, Go! | Tokio Hotel | 09.2007 | 77[1] | 119[1] | Polydor 5302252 | [written by Bill Kaulitz ,Dave Roth, David Jost, Peter Hoffmann, Patrick Benzner][produced by Dave Roth, David Jost ,Peter Hoffmann, Patrick Benzner] |
Albumy |
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[UK] | Komentarz |
| Scream | Tokio Hotel | 05.2008 | - | 39[21] | Island 06025 1736546 9 | [produced by Patrick Benzner, Dave Roth, Peter Hoffmann, David Jost] |
| Humanoid | Tokio Hotel | 10.2009 | - | 35[3] | Universal | [produced by Patrick Benzner, Dave Roth, David Jost, Peter Hoffmann, The Matrix ,Bill Kaulitz, Tom Kaulitz, Kristian Nord] |
Kina Grannis (ur. 4 sierpnia 1985), amerykańska piosenkarka, gitarzystka i autorka piosenek.
Ukończyła w 2007 roku Uniwersytet Południowej Kalifornii na wydziale nauk społecznych ze specjalizacją w psychologii.
W 2007 r. Kina Grannis wzięła udział w konkursie pn. Doritos Crash The Super Bowl organizowanym przez firmę Frito-Lay. W głosowaniu telewidzów zdobyła 1. miejsce i 60-sekundowy fragment jej piosenki Message From Your Heart został nadany podczas transmisji z rozgrywek Super Bowl. Nagrodą było także podpisanie kontraktu z wytwórnią płytową Interscope Records.
W 2011 r. zwyciężyła w kategorii Best Web-Born Artist rankingu organizowanego przez MTV pn. O Music Awards.
Kina Grannis dorastała w Mission Viejo i już od najmłodszych lat nawiązywała kontakt z muzyką słuchając artystów takich jak: James Taylor i K's Choice. Kina uczęszczała do Newhart Middle School od 1997 do 1999 roku. Następnie do Capistrano Valley High School do 2003 roku, później zdając do USC. W wieku 15 lat zaczęła skupiać się na nauce gry na gitarze i kontynuowała ją do czasu dostania się do college’u. Podczas drugiego roku studiów na USC Kina została wybrana przez Thornton School of Music do nagrania składającego się z sześciu piosenek EP. Do dzisiaj napisała 80 piosenek.
Na początku 2007 roku Kina nagrała piosenkę pt. "Ours to Keep", która została wykorzystana m.in. w jednym z odcinków serialu Szpital miejski. Od tego czasu gościła w tym serialu regularnie. Po skończeniu uczelni w maju 2007 r. Grannis przeniosła się do Austin by śpiewać i nagrywać z zespołem, planując powrót na zimę 2007-2008 roku. Jednocześnie założyła konto w serwisie YouTube, żeby prezentować tam swoje utwory. Podczas zimy za radą przyjaciela zgłosiła się do konkursu Doritos Crash the Super Bowl Contest, który wygrała. Od 2007 roku jej utwory zyskiwały stale na popularności i wiele z nich zostało obejrzanych kilka milionów razy (Valentine, In Your Arms).
W 2011 i 2012 r. odbyła 2 tournée po Ameryce Północnej, Europie i Azji.
Kina ma dwie siostry (Misa i Emi), które od czasu do czasu pojawiały się na jej filmikach i na koncertach. Jej ojciec Gordon jest kręgarzem, a matka Trish z zawodu jest grafikiem. Kina angażuje się w liczne inicjatywy charytatywne szczególnie mające na celu wspomożenie walki z chorobami nowotworowymi, przez ostatnie lata wspomagała m.in. organizację Relay For Life.
 Grupa amerykańska, założona przez członków The Jefferson Airplane: Jacka Casady'ego (ur. 13.04.1944 r. w Waszyngtonie, USA; bas) i Jormę Kaukonena (ur. 23.12.1940 r. w Waszyngtonie; gitara, śpiew), którzy już wcześniej występowali razem w grupie The Triumphs.
Obu zafascynowanym bluesem muzykom towarzyszyli koledzy z Jefferson Airplane: Paul Kantner (gitara) i Spencer Dryden (perkusja) oraz zapraszani gościnnie artyści. Po występach będących integralną częścią koncertów Jefferson Airplane zespół częściowo usamodzielnił się, dokooptowawszy do składu perkusistę macierzystej grupy, Joeya Covingtona. Zbyt prowokacyjną nazwę Hot Shit zmieniono wkrótce na Hot Tuna. Na pierwszym albumie gitarowemu duetowi towarzyszył na organkach Will Scarlet. Materiał płyty stanowiła niemal w całości bluesowa i ragtime'owa klasyka Jelly'ego Roll Mortona i Gary'ego Davisa, wzbogacana mocnym basem Casady'ego i eteryczną akustyczną gitarą Kaukonena.
Drugi, zarejestrowany również podczas koncertów longplay Hot Tuna nagrali jako autentyczny rockowy kwartet. Skład uzupełniali skrzypek Papa John Creach i perkusista Sammy Piazza. Finezyjne połączenie bluesa i rocka, akustyki z elektroniką było pełną realizacją tęsknot obu założycieli formacji. Przed nagraniem trzeciego albumu, The Phosphorescent Rat, grupę opuścił Creach. W 1974 r. Piazza przeszedł do zespołu Stoneground, a w Hot Tuna zastąpił go Bob Steeler. Coraz ostrzejsze brzmienie grupy wzbudzało mieszane uczucia.
Szósty album, Yellow Fever, był ekscentryczną fuzją heavy rocka z tradycyjnym ragtime'em.
Pomimo wokalnych ograniczeń Kaukonena Hot Tuna konsekwentnie trwali przy muzyce głośnej i agresywnej. Drogi liderów rozeszły się z końcem lat siedemdziesiątych. Casady próbował bez powodzenia sprawdzić się w punkowej formacji SVT, zaś Kaukonen kontynuował elektryczne i akustyczne gitarowe poszukiwania. Hot Tuna był zespołem z jednej strony fascynującym pomysłowością. z drugiej irytującym instrumentalnym łomotem.
Do najciekawszych pozycji z ich eklektycznego repertuaru należą; "Man's Fate" (z albumu Hot Tuna), "Keep On Truckin" i "Sea Child" (z płyty Burgers), "Song From The Stainless Cymbal" (Hoppkorv) oraz "Hit Single 1" (America Choice). Casady i Kaukonen wystapili po latach wspólnie na albumie Pair A Dice Found, który nie znalazł jednak wielu nabywców.
Albumy |
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[US] | Komentarz |
| Hot Tuna | Hot Tuna | 07.1970 | - | 30[19] | RCA Victor 4353 | [produced by Al Schmitt] |
| First pull up then pull down | Hot Tuna | 06.1971 | - | 43[13] | RCA Victor 4550 | [produced by Jorma Kaukonen] |
| Burgers | Hot Tuna | 03.1972 | - | 68[23] | Grunt 1004 | [produced by Jorma Kaukonen] |
| The phosphorescent rat | Hot Tuna | 02.1974 | - | 148[7] | Grunt 0348 | [produced by Mallory Earl] |
| America' s choice | Hot Tuna | 05.1975 | - | 75[11] | Grunt 0820 | [produced by Hot Tuna, Mallory Earl] |
| Yellow Fever | Hot Tuna | 11.1975 | - | 97[9] | Grunt 1238 | [produced by Hot Tuna, Mallory Earl] |
| Hoppkorv | Hot Tuna | 11.1976 | - | 116[10] | Grunt 1920 | [produced by Harry Maslin] |
| Double dose | Hot Tuna | 04.1978 | - | 92[10] | Grunt 2545 | [produced by Felix Pappalardi] |
 Apostles zaczynali w 1964 roku, jak wiele zespołów z lat 60-tych, jako czteroosobowy band. Naśladowcy Beatlesów. Oryginalni członkowie Jay Leach i Greg Fuson ostatecznie dodali instrumenty dęte, przyjmując brzmienie R&B i stając się The Fabulous Apostles.
W składzie zespołów był lider Jay Leach na gitarze prowadzącej i wokalu, Greg Fuson na perkusji, Randy Loveland grający na trąbce, Vern Harris na basie, Gregg Harris na organach Hammonda i Chris Leason na saksofonie. Jim Reardon & Associates of Hays, który miał zespół grający na różnych trasach od Kanady do Meksyku, również zarządzał The Fabulous Apostles. W 1968 r. w wytwórni Shana ukazała się płyta z nazwą Fab Apostles, zawierająca chwytliwe brzmienie blach w „You Don't Know Like I Know” oraz z drugiej strony ciężki, obciążony gitarą rockowy utwór o nazwie „Dark Horse Blues ”, po The Dark Horse Inn w Hays, częstym miejscu pobytu grupy.
Single |
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia
[US] | Komentarz |
| You Don't Know Like I Know/Dark Horse Blues | Fabulous Apostles | 05.1968 | - | - | Shana 097 | [written by Hayes, Porter][produced by Shawn Harris, Michael Lloyd] |
|
Mający amerykańsko-jamajskie pochodzenie Sean Kingston zdobył popularność jeszcze jako nastolatek, proponując energetyczną mieszankę reggae, hip-hopu i dancehallu. Szybko okrzyknięty został królewiczem jamajskiej sceny muzycznej. Sean Kingston twierdzi, że jego przepisem na sukces jest upór.
