Mimo że po nagraniu słabego drugiego albumu grupa rozpadła się, perkusista zatrzymał sekcję dętą do współpracy przy następnym przedsięwzięciu, The Buddy Miles Express. W składzie tej doskonałej formacji znalazł się m.in. Jim McCarthy były gitarzysta z zespołu towarzyszącego Mitchowi Ryderowi. Pierwszy album nowej grupy Expressway To Your Skull przepełniały dynamiczne, elektryzujące rytmy soul zarejestrowane z pełnym błogosławieństwem Jim'ego Hendrixa, który był producentem płyty i autorem informacji na okładce.
W 1969 r. Miles dołączył do dość pechowego zespołu Hendrixa, Band Of Gypsies. Perkusista kontynuował potem swoją karierę w The Buddy Miles Band, rejestrując album Them Changes, tytułowy utwór z tego wydawnictwa stał się w Stanach Zjednoczonych sporym przebojem. Będąc sztandarowym utworem w całej karierze perkusisty. "Them Changes" trafił również na album Band Of Gypsies, a w 1972 r, został nagrany razem z Carlosem Santaną w wersji "na żywo" we wnętrzu wygasłego wulkanu na Hawajach.
Po nieudanej próbie ponownego powołania do życia grupy Electric Flag perkusista nadal prezentował soulowo-rockowe nagrania zamieszczane na licznych albumach. Mimo że w latach 80. jego kariera znacznie straciła rozpęd, to właśnie on odegrał ważną rolę w ogromnym sukcesie odniesionym przez efemeryczną formację California Raisins.
Albumy
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] | Komentarz |
| Electric Church | Buddy Miles Express | 06.1969 | - | 145[4] | Mercury 61 222 | [produced by Anne Tansey , Jimi Hendrix] |
| Them changes | Buddy Miles | 07.1970 | - | 35[74] | Mercury 61 280 | [produced by Buddy Miles, Robin McBride] |
| We got to live together | Buddy Miles | 11.1970 | - | 53[26] | Mercury 61 313 | [produced by Buddy Miles, Robin McBride] |
| A message to the people | Buddy Miles | 04.1971 | - | 60[24] | Mercury 608 | [produced by Buddy Miles, Robin McBride] |
| Buddy Miles Live | Buddy Miles | 10.1971 | - | 50[24] | Mercury 7500 | [produced by Buddy Miles] |
| Carlos Santana & Buddy Miles Live! | Carlos Santana & Buddy Miles | 07.1972 | 29[4] | 8[33] | Columbia 31 308 | [platinum-US][produced by Buddy Miles,Carlos Santana] |
| Chapter VII | Buddy Miles Band | 03.1973 | - | 123[9] | Columbia 32 048 | [produced by Buddy Miles, Michael Stone] |
| Booger bear | Buddy Miles Express | 01.1974 | - | 194[3] | Columbia 32 694 | [produced by Buddy Miles, Norman Kurban] |
| More Miles Per Gallon | Buddy Miles | 08.1975 | - | 68[11] | Casablanca 7019 | [produced by Buddy Miles] |
sobota, 26 maja 2018Tompall & the Glaser Brothers Tompall & the Glaser Brothers byli amerykańską grupą muzyczną złożoną z trzech braci: Chucka (Charles Vernon Glaser) ur. 27 lutego 1936 r., Jima (James William Glaser) ur. 16 grudnia 1937 r. i Tompall (Thomas Paul Glaser) ur. 3 września 1933 r. - zm. 13 sierpnia 2013. Trio to synowie Alice Marie Harriet Davis Glaser i Louisa Nicholasa Glaser z Spalding w stanie Nebraska. Bracia Glaser zaczęli wspólnie śpiewać na wiejskich targach i konkursach w okolicach Spalding. W 1957 roku grupa dostała swoją wielką szansę, gdy pojawili się w Talent Show Arthura Godfreya i przyciągnęła uwagę kilku znanych gwiazd country, w tym Marty Robbinsa .Marty szybko podpisał z nimi kontrakt jako grupy towarzyszącej na jego albumach i jako solowi artyści w jego wytwórni. Pierwszy singiel , Five Penny Nickel , został wydany w 1958 roku w Robbin's Records. W latach 1960-1975 trio nagrało dziesięć albumów studyjnych i nagrało dziewięć singli na listach przebojów Billboard Hot Country . The Glasers zostali członkami Grand Ole Opry w 1960 roku. Grupa była najbardziej nagradzaną grupą w muzyce country pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych XX wieku. Znani na całym świecie i wielokrotnie nagradzani "Billboard International Group of the Year". Grupa miała przerwę od 1973 do 1978 roku, w tym czasie każdy z braci realizował indywidualne interesy. Ponownie zjednoczyli się w 1979 roku i wydali kilka singli i dwa albumy, w tym Loving Her Was Easier , który osiągnął 2 miejsce na listach przebojów Billboardu. Bracia przejęli i zmienili machinę muzyczną Nashville na kilka dramatycznych sposobów. Na przykład w 1962 roku Glaser Brothers założyło firmę wydawniczą i zaczęło przyjmować twórców piosenek, które inne markowe wytwórnie zdecydowały się zignorować. Jednym z tych autorów był John Hartford , który napisał piosenkę " Gentle on My Mind" , nagraną przez ponad 300 artystów, w tym Elvisa Presleya , Johnny'ego Casha , Glena Campbella i innych. Popularność tej piosenki jest ogromna, ponieważ została nagrana od 400 do 600 razy i została wykonana na żywo ponad 6 milionów razy. W 1970 roku bracia otworzyli swoje własne studio na 916 19th Ave. Południe w Nashville. Nowe studio, Glaser Sound, było często określane jako Hillbilly Central, ponieważ było to schronienie dla artystów, którzy chcieli mieć bardziej artystyczną kontrolę nad własną muzyką i karierą. Studio zawierało wydawnictwo, firmę producencką, agencję talentów i usługi projektowania okładek albumów. W tym miejscu twórcze eksperymenty świetnie się rozwijały, ponieważ nowe możliwości twórców piosenek i artystów stały się powszechne. W dniu, w którym wydawnictwo zostało sprzedane w 1975 roku, Chuck został wysłany do szpitala z powodu udaru mózgu. Po jego wyzdrowieniu, które obejmowało także ponowne śpiewanie, Chuck zaczął eksplorować inne intratne przedsięwzięcia biznesowe, w tym produkcję programu telewizyjnego , a także albumu dla dzieci. Tompall i Jim kontynuowali swoją karierę muzyczną, osiągając sukces jako solowi artyści. Tompall zmarł 13 sierpnia 2013 roku, w wieku 79 lat, pozostawiając po sobie wdowę, June Johnson Glaser.
piątek, 23 marca 2018Vernon Garrett Ur. 18.01.1933r w Omaha w stanie Nebraska (USA). Wokalista. Od piętnastego roku życia śpiewał w zespole gospel. Po odbyciu służby wojskowej wrócił do Nebraski i w połowie lat 50tych założył zespół wokalny The Mixers.Jego następna grupa The Sliders powstała w San Francisco w Kalifornii, gdzie poznał żonę, z którą w latach 60-tych występował w duecie jako Vernon & Jewel, nagrywając dla kilku wytwórni, m.in. Bay-Tone. Dla wytwórni Kent nagrali popularny utwór „Lonely Lonely Nights”, który stał się znany m.in. w Chicago. Śmierć żony w 1968 załamała Garretta, ale nadal występował w Kalifornii i nagrywał, bez większego powodzenia, m.in. z Marie Franklin soul i jako Biggie Ratt rhythm and bluesa. Nagrany dla małej firmy ICA utwór „I’m At The Crossroads I Got A Choice To Make", napisany przez jazzowego gitarzystę Freddiego Robinsona, znanego m.in. ze współpracy z Johnem Mayallem, stał się w 1978r jego największym sukcesem. W latach1986-98 Garrett mieszkał w Dallas, gdzie najczęściej występował, przez ostatnie kilka lat z towarzyszeniem The Moore Brothers i nagrywał dla wytwórni Ichiban. Później wrócił do Kalifornii. Występował w USA i Europie. Jest wykonawcą współczesnego; bluesa, rhythm and bluesa i nastrojowych soulowych ballad.
niedziela, 22 października 2017Roberta Flack Ur. 10.02.1937 r. w Black Mountain koło Asheville w stanic Karolina
Północna. USA. Pochodząca z rodziny o tradycjach muzycznych Roberta
ukończyła wydział muzyczny Howard University w Waszyngtonie, po czym
podjęła pracę nauczycielki muzyki w szkole średniej w Karolinie
Północnej.W 1968 r. wróciła do Waszyngtonu, gdzie również zaczęła uczyć, a także występować w nocnych klubach. W jednym z nich śpiewającą i grającą jazz dziewczynę odkrył pianista Les McCann, który polecił ją uwadze szefów wytwórni Atlantic. Po przesłuchaniu, które odbyło się w obecności prezesa Ahmeta Erteguna i producenta Jocla Dorna, Roberta podpisała kontrakt z tą wytwórnią. Dwa nagrane pod jej egidą albumy: First Take (z 1970 r w 1972 r. trafił na l. miejsce amerykańskiej listy przebojów) i Chapter Two (również z 1970 r.) zdobyły uznanie za ich głęboką, bardzo osobistą treść, ale prawdziwy sukces nadszedł, gdy Roberta nagrała swoją wersję wzruszającej ballady folkowego wokalisty Ewana McColla, "The First Time Ever I Saw Your Face". Zarejestrowana w 1969 r., światowym przebojem stała się trzy lata później, po włączeniu jej do ścieżki dźwiękowej filmu "Play Misty For Me" w reżyserii Clinta Eastwooda. Przez sześć tygodni utrzymywała się również na l. miejscu amerykańskiej listy przebojów, co było najlepszym wynikiem nagrania solowej wokalistki od 1956 r., gdy na listach królowała Gogi Grant z utworem "The Wayward Wind". W 1971 r. Flack nawiązała współpracę z Dennym Hathawayem (z którym zresztą chodziła do jednej klasy w szkole średniej), nagrywając w duecie piosenkę Carole King "You've Got A Friend" (29. miejsce w amerykańskich zestawieniach). Kolejnym wielkim sukcesem tego duetu było nagranie "Where Is The Love" (z 1972 r.), a wydany w czerwcu tego samego roku nastrojowy album Roberta Flack And Donny Hathaway zyskał status "złotej płyty". W grudniu 1972 r. basista grupy towarzyszącej wokalistce, Jerry Jemmott, rozbił na Manhattanie nowego citroena Roberty, która po wypadku musiała przejść operację poważnie rozciętej i uszkodzonej wargi. W 1973 r. lecąc samolotem z Los Angeles do Nowego Jorku, usłyszała piosenkę "Killing Me Softly With His Song" wykonywaną przez Lori Lieberman, a dedykowaną Donowi McLeanowi. Po trzymiesięcznym szlifowaniu jej w studiu, nagrała wreszcie ostateczną, swoją wersję, którą sprzedano w liczbie ponad miliona egzemplarzy. Podczas dorocznej ceremonii wręczania nagród "Grammy" w marcu 1973 r., Flack odebrała dwie z nich za "piosenkę roku" ("The First Time Ever I Saw Your Face") i "najlepszą piosenkę w wykonaniu duetu" ("Where Is The Love"). Od tej pory w wykonywanych przez Flack kompozycjach znajdował swe odwierciedlenie łagodniejszy, zbliżony do muzyki środka styl, a jej chłodna, niemal pozbawiona emocji interpretacja doskonale pasowała do melancholijnych ballad. W połowie lat 70. kariera wokalistki nieco przyblakła, zwłaszcza że ona sama postanowiła poświęcić się innej działalności, głównie pracy z młodzieżą. W 1976 r. wystąpiła jednak w Warszawie, a nagrany w 1977 r. album Blue Lights In The Basement zapewnił jej ponownie miejsce w amerykańskich notowaniach. W 1979 r. pogrążona w smutku po samobójczej śmierci Donny'ego Hathawaya (wyskoczył z okna na 15. piętrze nowojorskiego hotelu) na prawie rok wycofała się z życia publicznego. Do studia powróciła w latach 80., nawiązując bardzo udaną współpracę z wokalistą Peabo Brysonem, której ukoronowaniem był sentymentalny przebój "Tonight I Celebrate My Love" (największy hit wokalistki w Wielkiej Brytanii). W 1988 r. wzięła udział w uroczystym koncercie w nowojorskiej Madison Square Garden upamiętniającym 40. rocznicę powstania wytwórni Atlantic. W latach 90. z powodzeniem kontynuowała występy zarów no na scenach, jak i w programach telewizyjnych, prezentując swój niewątpliwie wielki talent publiczności wielu krajów.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
