Daryl Braithwaite

Daryl Braithwaite-ur. 11.01.1949r w Melbourne,australijski wokalista znany wcześniej jako lider grupy Sherbet.Odnosił też sukcesy kontynując karierę solową,umieszczając 15 singli na australijskiej liście przebojów.
Pochodził z rodziny robotniczej mieszkającej w Melbourne.Chodził do szkoły katolickiej,gdzie śpiewał w chórze, a przez pewien czas był w tej samej klasie, co Olivia Newton-John.W 1963 jego rodzina przeniosła się do Sydney,mieszkając na przedmieściach tej metropolii.Rozpoczął po ukończeniu szkoły pracę razem z ojcem jako instalator filtrów,ale doszedł do wniosku, że nie jest to ścieżka kariery dla niego i opuścił dom aby kontynuować karierę muzyczną.W swoich młodzieńczych latach śpiewa w wielu zespołach z Sydney ,zaczynając od Bright Lights w 1967r,następnie w House Of Bricks i Samuel Lilith.
 
W 1970r mając 21 lat wstąpił do grupy Sherbet,początkowo jako drugi wokalista,by w ciągu kilku miesięcy stać się frontmenem zespołu,gdy odszedł dotychczasowy lider Dennis Laughlin.Grupa cieszyła się sporą popularnością w kraju umieszczając 19 singli na liście przebojów.
 
Braithwaite jako wschodząca gwiazda zagrał w 1973r główną rolę w australijskiej produkcji rock opery "Tommy".Rok póżniej rozpoczął karierę solową balladą "You're My World" ,która trafiła na szczyt australijskiej listy singli.W latach 70-tych nagrywa jeszcze kilka innych przebojów w tym cover Small Faces -"Afterglow (Of Your Love)".Zresztą jego repertuar zdominowały utwory innych wykonawców.Ciekawostką jest fakt,że w tym czasie Braithwaite nie nagrywał albumów,pierwszy oryginalny solowy album (Out On The Fringe) wydał dopiero w 1979r,krótko po rozpadzie Sherbet.Już w następnym roku grupa reaktywowała się jako Sherbs,stąd Braithwaite skupił się na pracy z zespołem.Ostatecznie grupa rozpadła się w 1984r,przez pewien czas nasz bohater grał koncerty,ale w 1987r zrezygnował z pracy w branży muzycznej i najął się do pracy przy budowaniu chodników.
 
W 1988r miał miejsce jego comeback albumem Edge.Płyta zawiera więcej muzyki skierowanej do starszych słuchaczy;z niej pochodzą cztery single które trafiły na listy przebojów po prawie 10-letniej przerwie.Na początku 1990r odnotowuje #1 na liście przebojów za sprawą singla "The Horses",covera utworu Rickie Lee Jones.Wprowadził też na listę amerykańską swój jedyny tam przebój,"Higher than Hope",autorstwa Simona Husseya.Pod koniec 1991r nagrywa album Rise,który został najlepiej sprzedającym się albumem roku.Braithwaite współpracując z Jefem Scottem, Simonem Hussey'em i Jamesem Reyne nagrał kolejny album Company of Strangers.
 
Sukces został zakłócony nieporozumieniami na tle finansowym z jego menadżerami wytwórni co pozbawiło go zysków ze sprzedaży dwóch ostatnich albumów.Zerwano z nim kontrakt nagraniowy,co spowodowało 12-letnią przerwę w jego karierze nagraniowej.W międzyczasie występował w klubach,a w 1997r brał udział w produkcji musicalu Chess w Melbourne,a dwa lata póżniej odbywa turnee z reaktywowaną grupą Sherbet.W 2005r powraca do studia nagraniowego albumem Snapshot. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Higher than hope/I can see higher than before	Daryl Braithwaite	06.1991	-	47[10]	Epic/Associated 73 788	[produced by Adam Kidron , Virgin Prunes]

Mike Brady

Mike Brady   (urodzony jako Michael Brady; 28 lutego 1948 r.) Jest australijskim muzykiem najczęściej kojarzonym z australijskimi hymnami piłkarskimi „ Up There Cazaly ”, odnoszącymi się do St Kilda z lat 1910 i Roy Cazaly z lat 20-tych XX wieku oraz „ One Day in September” „. „Up There Cazaly” znalazło się na szczycie australijskich list przebojów we wrześniu 1979 roku i krótko utrzymało się jako najlepiej sprzedający się australijski singiel. Obie piosenki stały się synonimem futbolu australijskiego i są tradycyjnie śpiewane podczas wielkiego finału AFL we wrześniu.

Brady urodził się w Anglii w 1948 r. i wraz z rodziną wyemigrował do Australii w 1950 r. Pierwszą pracą był w fabryce Commonwealth Aircraft Corporation w Port Melbourne w stanie Wiktoria jako pracownik blacharski. Zaczął występować w wieku 15 lat i był jedną trzecią zespołu pop lat 60-tych MPD Ltd. (który reprezentował Mike'a, Pete'a i Danny'ego), który miał hity w Australii, w tym „ Little Boy Sad ” i „Lonely Boy” . Zespół koncertował w Australii i Wielkiej Brytanii .Brady koncertował także w Wietnamie, zabawiając żołnierzy, z innym zespołem, w skład którego wchodzili Wayne Duncan, Gary Howard oraz grupa country  Ricki and Tammy. Po rozpadzie MPD Ltd. Brady kontynuował nagrywanie od czasu do czasu i znalazł się w top 10 listy singli z „Sympathy”.

Brady zaczął pracować jako autor jingli i odniósł wiele sukcesów. Założył także własną firmę fonograficzną „Full Moon Records” oraz firmę wydawniczą „Remix Publishing”.

W 1979 r. Seven Network zwróciła się do Brady'ego z prośbą o napisanie dżungli promującej Victorian Football League (VFL) .Mojo Singers osiągnęli szczyt australijskich list przebojów dzięki singlowi „ C'mon Aussie C'mon ”, który został napisany w celu promowania World Series Cricket na kanale Nine.

Brady napisał „ Up There Cazaly ”, nawiązując do piłkarza Roya Cazaly'ego . Współpracował z Petem Sullivanem przy nagrywaniu dźwięku.

Popularność jingla doprowadziła do wydania piosenki przypisanej Two-Man Band . Osiągnął 1. miejsce na australijskich listach przebojów we wrześniu 1979 roku i był najpopularniejszym singlem nagranym przez australijskiego artystę tego roku. Sprzedano 250 000 egzemplarzy.
Brady założył studia nagraniowe w Melbourne w Australii . W lipcu 1980 roku w studiach Brady'ego Joe Dolce i jego zespół Joe Dolce Music Theatre nagrał piosenkę „ Shaddap You Face ”, która odniosła sukces w programie kabaretowym Dolce. Dolce zabrał  piosenkę do Mushroom Records i Festival Records, ale żadna wytwórnia nie była zainteresowana. Dolce wrócił  do Brady'ego, który zgodził się sfinansować płytę. Piosenka sprzedała  się w czterech milionach egzemplarzy na całym świecie.

W 1982 roku Brady napisał „You're here to Win” jako piosenkę przewodnią XII Commonwealth Games w Brisbane w Australii.

Od tego czasu Brady nadal pracuje w reklamie, pisząc jingle, takie jak „Dodo, Dodo, internet that flies” dla Dodo Internet i „Lucky you're with AAMI”.   Kontynuował pisanie materiałów do VFL. Na początku lat 80-tych przerobił „Up There Cazaly” na piosenkę przewodnią przeniesienia Sydney Swans do Sydney. Napisał „One Day in September” o wielkim finale VFL i nagrał wersje wielu tematycznych piosenek zespołu VFL na album w 1987 roku. 

Brady napisał piosenki dla popularnych australijskich artystów, takich jak John Farnham i Tina Arena, i wyprodukował albumy Arena i Colleen Hewett . Napisał także piosenkę „Courage in their Eyes” na potrzeby olimpiady Seven Network.

Oprócz pisania piosenek i występów, Brady pracuje także w radiu Melbourne, 3AW. 

Brady jest również prezesem Cogmetrix , firmy zajmującej się prognozowaniem ludzi, która wykorzystuje oprogramowanie neuronauki kognitywnej do zarządzania talentami; rekrutacji, wydajności i rozwoju organizacyjnego.

Brady od wielu lat śpiewa hymn narodowy Australii przed rozpoczęciem Puffing Billy Great Train Race w Belgrave .
Brady mieszka w Melbourne w Australii. Ma czworo dzieci.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Finger Poppin'/Big White Bird	Mike Brady	06.1970	76[8]	-	Fable FB 007	[written by Hank Ballard][produced by JuneProductions]
Sympathy/Look At Me	Mike Brady	12.1970	42[16]	-	Fable FB 036	[written by Rare Bird][produced by David Mackay]
Oh Lord, Why Lord/I Have Changed	Mike Brady	07.1971	50[12]	-	Fable FB 065	[written by Phil Trim][produced by David Mackay]
You're Here to Win/Advance Australia Fair	Mike Brady	09.1982	49[9]	-	Full Moon GET 6	[written by Mike Brady][produced by Mike Brady]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Hall Of Fame:Mike Brady presents The Songs of Football's Greatest Sons	Mike Brady	07.1981	44[12]	-	Full Moon FML 12 0031	-

Terry Bozzio

Terry John Bozzio (ur. 27 grudnia 1950 w San Francisco) – amerykański muzyk, kompozytor i wokalista, multiinstrumentalista, wirtuoz instrumentów perkusyjnych.

Znany z występów w grupie muzycznej Franka Zappy oraz UK, sławę przyniósł mu utwór wykonywany wraz z Zappą pt. "The Black Page" określany jako "koszmar muzyka" (karta zapisu nutowego w swej złożoności jest prawie czarna). Pod wpływem Franka Zappy podejmował się także roli wokalisty o charakterystycznym, bardzo agresywnym, zarazem niezwykle plastycznym głosie (np. album "Zappa in New York").

Znany również ze współpracy z takimi muzykami i grupami jak: The Lonely Bears, Duran Duran, Jeff Beck, Chad Wackerman, Steve Vai, Steve Stevens, Tony Levin, Andy Taylor, Robbie Robertson, Debbie Harry, HoBoLeMa, John Wetton, Vivian Campbell, Herbie Hancock, Dweezil Zappa, Billy Sheehan, Richard Marx, Munetaka Higuchi, Pat Mastelotto, Fantômas, czy Korn.

W latach 1979-1986 był żonaty z wokalistką Dale Consalvi wraz z którą występował w zespole Missing Persons. W 1988 roku ożenił się z Ev Kvamme, wówczas pracowniczką wytwórni muzycznej Capitol Records wraz z którą ma syna Raanena. Po rozwodzie z Kvamme, w 2005 roku ożenił się po raz trzeci. Również od 2005 roku mieszka w Los Angeles, w latach poprzednich mieszkał w Austin w Teksasie .
 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Jeff Beck's Guitar Shop	Terry Bozzio with Jeff Beck,Tony Hymas	12.1989	97[2]	-	Epic 463472 1	-

Boyz II Men

Boyz II Men to amerykański zespół grający R&B utworzony w 1988 roku przez piątkę przyjaciół z liceum: Nathana Morrisa, Michaela McCary'ego, Shawna Stockmana, Wayne'a Morrisa i Marka Nelsona. Boyz II Men początkowo nazywali się Unique Attraction.

 Zmieniło się to jednak w trakcie pewnej rozmowy telefonicznej pomiędzy Shawnem i Nathanem. Shawn usłyszał w radiu kawałek New Edition "Boys to Men" i zaczął krzyczeć do słuchawki, że jest to idealna nazwa dla ich zespołu.

Pierwszy ważny występ Boyz II Men miał miejsce w walentynki, kiedy zaśpiewali dla całej swojej szkoły. Zyskali wówczas ogromną popularność wśród pozostałych uczniów liceum - zwłaszcza uczennic - co dodatkowo zdopingowało ich do dalszej współpracy.

Pewnego wieczoru 1989 roku w ich rodzinnej Filadelfii odbywał się koncert organizowany przez lokalną stację radiową. Postanowili wtedy dostać się za kulisy i zaśpiewać dla któregoś z zaproszonych na tę okazję wykonawców. Przy pomocy zaledwie jednej przepustki zdołali przedrzeć się przez ochronę. Znaleźli się nagle obok takich gwiazd, jak Will Smith (znany wówczas jako The Fresh Prince), DJ Jazzy Jeff czy Paula Abdul. Najbardziej jednak zależało im na spotkaniu z Michaelem Bivinsem - członkiem New Edition. Kiedy go w końcu ujrzeli, natychmiast zapytali się, czy mogą dla niego zaśpiewać. Wykonali wtedy utwór jego zespołu "Can You Stand the Rain". Bivins był zachwycony i od razu obiecał, że doprowadzi do podpisania z nimi kontraktu. Ostatecznie Boyz II Men dołączyli do współpracującej z nim, szacownej wytwórni Motown i zaczęli myśleć o debiutanckiej płycie.

W międzyczasie na skutek pojawiających się coraz częściej nieporozumień szeregi młodej formacji opuścił Marc Nelson. Czwórka przyjaciół udała się więc już bez niego do studia i nagrała album "Cooleyhighharmony", który oficjalnie pojawił się w sklepach w pierwszej połowie 1991 roku. Debiut Boyz II Men przez dwa tygodnie utrzymywał się na szczycie listy R&B Billboardu. Z kolei promujący płytę "Motownphilly" stał się ich pierwszym platynowym singlem - rozszedł się w liczbie ponad miliona egzemplarzy. Innym dużym przebojem z "Cooleyhighharmony" okazał się cover piosenki "It's So Hard to Say Goodbye to Yesterday" z repertuaru G. C. Camerona. Zespół w 1992 roku został uhonorowany nagrodą Grammy w kategorii R&B.

Boyz II Men dołączyli do ligi wykonawców takich, jak MC Hammer, TLC oraz Jodeci i wyruszyli w pierwszą poważną trasę koncertową, która nosiła nazwę Too Legit to Quit Tour. Niestety w jej trakcie doszło do tragedii. Menedżer trasy, Khalil Roundtree, i jego asystent Qadree El-Amin zostali postrzeleni rankiem 24 maja 1992 przez trójkę sprawców. Qadree został zraniony w kolano, jednak Khalil miał mniej szczęścia i w wyniku odniesionych ran zmarł. Zespół podjął decyzję o tygodniowej przerwie w trasie. Na pogrzebie Boyz II Men wykonali utwór "It's So Hard to Say Goodbye to Yesterday". Postanowili także kontynuować swoją działalność.

Niedługo potem zgodzili się nagrać piosenkę do filmu "Boomerang" z Eddiem Murphym w roli głównej. Sukces kawałka "End of the Road" zaskoczył wszystkich. Był to pierwszy singel Boyz II Men, który zdołał dotrzeć do 1. miejsca na liście Billboardu. Co więcej, utrzymał się na szczycie przez trzynaście tygodni, bijąc przy okazji o dwa tygodnie rekord piosenki "Don't Be Cruel/Hound Dog", którą nagrał Elvis Presley w 1956 roku. Rok później Whitney Houston zdetronizowała "End of the Road", wydając swój największy hit "I Will Always Love You" - utrzymał się on na pierwszym miejscu Billboardu przez czternaście tygodni. Przełomowa piosenka Boyz II Men znalazła się na reedycji ich debiutanckiego albumu.

We wrześniu 1993 roku panowie rozstali się ze swoim menedżerem Michaelem Bivinsem. Natychmiast pojawiły się plotki o rzekomym konflikcie, które jednak bardzo szybko rozwiał sam zespół - okazało się, że Bivinsowi zależało po prostu na rozwijaniu swojej własnej wytwórni, zdawał sobie też sprawę z umiejętności swego następcy, Dicka Scotta, tak więc nie musiał się obawiać o przyszłość Boyz II Men. Już dwa miesiące później grupa miała okazję udowodnić, na co ją stać bez opiekującego się nimi Bivinsa, wydając album świąteczny "Christmas Interpretations".

Boyz II Men starali się też pracować nad swoją drugą płytą, ale próby w rodzinnej Filadelfii były dla nich zbyt męczące ze względu na żyjących w mieście znajomych i krewnych, którzy często nieświadomie nie pozwalali im się skupiać na pracy - jak i licznych fanów, wypytujących stale o nowe wydawnictwa. Ostatecznie zdecydowali się pojechać do Nevady, gdzie w spokoju mogli ukończyć drugi album. W międzyczasie doszło jednak do kolejnej zamiany na stanowisku menedżera - Dicka Scotta zastąpili Qadree El-Amin oraz John Dukakis. Płyta "II" ukazała się pod koniec sierpnia 1994 roku. Natychmiast zadebiutowała na 1. pozycji Billboardu. Pochodzące z niej single "I'll Make Love to You" i "On Bended Knee" dotarły na sam szczyt amerykańskiej listy przebojów.

Warto zaznaczyć, że zamieniły się ze sobą miejscem na szczycie, co jest nie lada osiągnięciem, biorąc pod uwagę fakt, że oprócz Boyz II Men taki wyczyn mają na swoim koncie jedynie The Beatles i Elvis Presley. "II" przyniosło grupie również kolejne nagrody Grammy, w kategoriach najlepszy album i najlepsza piosenka R&B (za "I'll Make Love to You"). W międzyczasie Boyz II Men nagrali wspólnie z Mariah Carey piosenkę "One Sweet Day". Stała się ona jednym z kilku największych przebojów w historii formacji. Aż szesnaście tygodni okupowała pierwsze miejsce listy w USA, co było nowym rekordem.

Trzeci longplay Amerykanów zatytułowany "Evolution" nie powtórzył już takiego sukcesu. Singel "4 Seasons of Loneliness" został wydany w sierpniu 1997 i zadebiutował na 2. miejscu na liście Billboardu zaraz za przebojem Mariah Carey "Honey". Tydzień później udało się mu co prawda dotrzeć na szczyt, ale zaraz potem musiał pożegnać się z pierwszym miejscem ze względu na dedykowaną tragicznie zmarłej księżnej Dianie piosenkę Eltona Johna "Candle in the Wind". Innym wartym odnotowania utworem z płyty "Evolution" był singel "A Song for Mama". Album otrzymał raczej przeciętne recenzje. Także sukces komercyjny był jedynie umiarkowany - cztery miliony egzemplarzy sprzedanych na całym świecie to niezbyt dużo, biorąc pod uwagę powodzenie "Cooleyhighharmony" i "II".

Konflikt z wytwórnią Motown spowodował ostateczne rozwiązanie kontraktu. W 2000 roku Boyz II Men należeli już do Universal Records, dzięki czemu mieli zagwarantowaną większą swobodę artystyczną. Pomimo przyzwoitych recenzji krążek "Nathan Michael Shawn Wanya" nie zdołał podbić Stanów Zjednoczonych. Single "Pass You By" i "Thank You In Advance" odniosły słabe wyniki na listach przebojów. Boyz II Men zdecydowali się w następnym roku na wydanie płyty ze swoimi największymi przebojami.

Kolejne albumy "Full Circle" (2002) i "The Remedy" (2006) również nie odniosły znaczących sukcesów. Dopiero w 2007 roku ukazała się płyta Boyz II Men, która przypomniała światu o talencie czwórki muzyków z Filadelfii. Stanowiła ona hołd dla wykonawców takich jak Stevie Wonder czy The Temptations. "Motown: A Journey Through Hitsville USA" została nominowana do nagród Grammy w dwóch kategoriach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Motownphilly	Boyz II Men	06.1991	23[6]	3[24]	Motown 2090	[platinum-US][written by Michael Bivins,Dallas Austin,Nathan Morris,Shawn Stockman][produced by Dallas Austin][4[23].R&B Chart]
It's so hardto say goodbye to yesterday	Boyz II Men	09.1991	-	2[22]	Motown 2136	[gold-US][written by Freddie Perren/Christine Yarian][produced by Freddie Perren][1[1][23].R&B Chart]
Uuh aah	Boyz II Men	12.1991	-	16[20]	Motown 2141	[written by Michael Bivins/Nathan Morris/Wanya Morris][1[1][22].R&B Chart]
Please don' t go	Boyz II Men	04.1992	-	49[20]	Motown 2155	[written by Nathan Morris][produced by Dallas Austin][8[17].R&B Chart]
Sympin	Boyz II Men	06.1992	-	-	Motown 2167	[written by W.Morris, M. Bivins][produced by Dallas Austin][72[6].R&B Chart][piosenka z filmu "White Men Can't Jump"]
End of the road	Boyz II Men	07.1992	1[3][22]	1[13][32]	Motown 2178	[platinum-US][gold-UK][written by L. A. Reid /Babyface /Daryl Simmons][produced by L. A. Reid /Babyface /Daryl Simmons] [1[4][27].R&B Chart][piosenka z filmu "Boomerang"]
In the still of the night	Boyz II Men	11.1992	27[4]	3[20]	Motown 2193	[platinum-US][written by Fred Parris][produced by Boyz II Men][4[20].R&B Chart]
Let it snow	Boyz II Men	12.1993	96[1]	32[7]	Motown 2218	[written by Brian McKnight/Wanya Morris][produced by Boyz II Men, Brian McKnight][17[9].R&B Chart]
I' ll make love to you	Boyz II Men	08.1994	5[21]	1[14][33]	Motown 2257	[platinum-US][written by Babyface ][produced by Babyface][1[9][27].R&B Chart]
On bended knee	Boyz II Men	11.1994	20[11]	1[6][27]	Motown 0244	[platinum-US][written by James Harris III,Terry Lewis][produced by Terry Lewis,Jimmy Jam][2[24].R&B Chart]
Thank you	Boyz II Men	02.1995	26[10]	21[20]	Motown 0274	[written by Dallas Austin/Michael McCary/Nathan Morris/Wanya Morris/Shawn Stockman][produced by Dallas Austin,Boyz II Men][17[19].R&B Chart]
Water runs dry	Boyz II Men	04.1995	24[6]	2[28]	Motown 860 359 [US]	[gold-US][written by Babyface][produced by Babyface][4[26].R&B Chart]
Vibin'	Boyz II Men	02.1995	-	56[14]	Motown 0406	[written by Tim Kelly/Nathan Morris/Wanya Morris/Bob Robinson/Shawn Stockman][produced by Boyz II Men, Tim & Bob][27[17].R&B Chart]
One sweet day	Mariah Carey & Boyz II Men	12.1995	6[19]	1[16][27]	Columbia 780 74	[silver-UK][3x-platinum-US][written by Walter Afanasieff/Mariah Carey/Michael McCary/Nathan Morris/Wanya Morris/Shawn Stockman][produced by Walter Afanasieff,Mariah Carey][2[23].R&B Chart]
I remember	Boyz II Men	12.1995	-	46[11]	Motown 0480	[written by Tim Kelly/Nathan Morris/Wanya Morris/Bob Robinson/Shawn Stockman][produced by Tim & Bob][30[19].R&B Chart]
Hey lover	LL Cool J & Boyz II Men	01.1996	17[2]	-	Def Jam DEFCD 14 [UK]	[written by James Todd Smith, Rod Temperton][produced by Trackmasters, LL Cool J]
4 seasons in loneliness	Boyz II Men	09.1997	10[12]	1[1][20]	Motown 0684	[platinum-US][written by James Harris III/Terry Lewis][produced by Terry Lewis,Jimmy Jam][2[25].R&B Chart]
A song for mama	Boyz II Men	12.1997	34[8]	7[20]	Motown 0720	[platinum-US][written by Babyface][produced by Babyface][1[2][28].R&B Chart][piosenka z filmu "Soul Food"]
Can' t let her go	Boyz II Men	04.1998	23[6]	-	Motown 8607952 [UK]	[written by Gregory Johnson, Larry Blackmon, Michael McCary, Nathan Morris, Ron Lawrence*, Sean Combs, Shawn Stockman, Steven Jordan, Wanya Morris][produced by Ron Lawrence, Sean "Puffy" Combs, Stevie J.][28[10].R&B Chart]
Doin' Just Fine	Boyz II Men	07.1998	-	-	Motown	[written by Shawn Stockman][produced by Shawn Stockman][33[18].R&B Chart]
I will get there	Boyz II Men	01.1999	-	32[9]	DreamWorks 59 018	[gold-US][written by Diane Warren][produced by Jimmy Jam and Terry Lewis, Boyz II Men][23[15].R&B Chart]
Pass you by	Boyz II Men	08.2000	-	104[4]	Universal 158 183	[written by Shawn Stockman][produced by Shawn Stockman][27[20].R&B Chart]
Thank you in advance	Boyz II Men	12.2000	-	80[4]	Universal 158 443	[written by Shep Crawford][produced by Shep Crawford[40[20].R&B Chart]
The Color of Love	Boyz II Men	04.2002	-	-	Arista	[written by Babyface][produced by Babyface][51[18].R&B Chart]
Relax Your Mind	Boyz II Men featuring Faith Evans	07.2002	-	-	Arista 15 160	[written by Raphael Brown,Etterle Jordan,Jarret Washington,Farrah Fleurimond,William DeBarge,Eldra DeBarge,Carlos McKinney][produced by Los Da Mystro][52[20].R&B Chart]
What You Won't Do for Love	Boyz II Men	08.2004	-	-	Koch	[written by Bobby Caldwell, Alfons Kettner][60[20].R&B Chart]
Just My Imagination (Running Away with Me)	Boyz II Men	02.2008	-	-	Decca	[written by Norman Whitfield,Barrett Strong][83[4].R&B Chart]
I Can't Make You Love Me	Boyz II Men	11.2009	-	-	Decca	[written by Mike Reid,Allen Shamblin][75[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cooleyhighharmony	Boyz II Men	03.1991	7[23]	3[133]	Motown 6320	[9x-platinum-US][platinum-UK][Grammy:R&B; Vocal Group][produced by Michael Bivins, Dallas Austin, The Characters]
Christmas interpretations	Boyz II Men	10.1993	-	19[15]	Motown 6385	[2x-platinum-US][produced by Boyz II Men, Brian McKnight, Jheryl Busby , Michael Bivins]
Cooleyhighharmony	Boyz II Men	01.1994	-	154[6]	Motown 0231	-
II [Yo te voy a amar]	Boyz II Men	08.1994	17[17]	1[5][99]	Motown 0323	[12x-platinum-US][platinum-UK][Grammy:R&B; Album][produced by Babyface, Jimmy Jam and Terry Lewis, Tim & Bob]
The remix collection	Boyz II Men	11.1995	-	17[19]	Motown 0584	[platinum-US][produced by Dallas Austin, Babyface, Tim and Bob, Jimmy Jam and Terry Lewis]
Evolution	Boyz II Men	09.1997	12[11]	1[1][50]	Motown 0819	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Babyface, Jimmy Jam and Terry Lewis]
Nathan, Michael,Shawn,Wayna	Boyz II Men	09.2000	54[3]	4[23]	Universal 159 281	[gold-US][produced by Boyz II Men, Kevin "Shekspere" Briggs]
Legacy :The greatest hits	Boyz II Men	11.2001	2[31]	89[15]	Universal International 0160 083	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Michael Bivins, Dallas Austin, Babyface, Jimmy Jam & Terry Lewis]
Full circle	Boyz II Men	10.2002	56[4]	10[11]	Arista 14 741	[gold-US][produced by Babyface, Boyz II Men, Jimmy Jam & Terry Lewis]
Throwback	Boyz II Men	09.2004	-	52[4]	Koch 5735	[produced by Boyz II Men]
Motown: A Journey Through Hitsville USA	Boyz II Men	12.2007	8[16]	27[17]	Decca 1749550 [UK]	[produced by Randy Jackson,Simon Cowell]
Love	Boyz II Men	12.2009	54[2]	114[2]	Decca 2723737 [UK]	[produced by Randy Jackson and Boyz II Men]
20th Century Masters – The Millennium Collection: The Best of Boyz II Men	Boyz II Men	04.2011	-	70[50]	Motown	[produced by Michael Bivins, Dallas Austin, Babyface, Jimmy Jam & Terry Lewis]
Twenty	Boyz II Men	11.2011	63[1]	20[4]	UMTV 2781669 [UK]	[produced by Tim & Bob, Khris & AL, Antonio Dixon, Jimmy Jam and Terry Lewis, Babyface, Teddy Riley, Justin Bunnetta]
Collide	Boyz II Men	11.2014	-	37[3]	MSM Music Group	[produced by Mizzle, Adam Pallin, Matt Radosevich, The Composer, Alvin Isaacs, Fridolin, Lucas Secon, Dwayne "Dem Jointz" Abernathy, Synematik, The Page Brothers, The Monsters and the Strangerz, Emile Ghantous, Steve Daly, Keith Hetrick, Aaron Pearce, Jim Beanz, John Ryan, Ambience]
Throwback	Boyz II Men	09.2004	-	52[4]	Koch 5735	[produced by Boyz II Men]

Boys Next Door

Grupa australijska.Powstała w 1974r w Caulfield na przedmieściu Melbourne.W pierwszym okresie posługiwała się różnymi nazwami, m.in. Concrete Vulture. Dopiero w sierpniu 1977 przeobraziła się w The Boys Next Door. Utworzyli ją uczniowe Caulfield Crammar High School: Nick Cave (właśc. Nicholas Edward Cave; 22.09.1957, Warracknabeal, Victoria) - voc, Mick Harvey (właśc. Michael John Harvey; 29.09.1958, Rochester, Victoria) -g, org, p, John Cochivera -g, Chris Coyne -s, Brett Purcell - b i Phill Calvert - dr .
 
Na początku 1976 Purcella zastąpił Tracy Pew (1958, Melbourne - 7.11.1986, Melbourne) - b, s, cl, fl. Wkrótce potem miejsce Harveya na kilka miesięcy zajął Ashley Mackevicious - g. A jeszcze w tym samym roku odeszli Coyne i Cochivera. We wrześniu 1978 dołączył Rowland S. Howard (24.10.1959, Melbourne) - g, s, voc z The Young Charlatans, który już od jakiegoś czasu sporadycznie wspomagał formację na koncertach. Na początku 1980 grupa przeobraziła się w The Birthday Party.
 
W pierwszym okresie, między 1974 a 1976, działalność formacji sprowadzała się do występów na zabawach szkolnych - w Caulfield Grammar High School i pobliskiej Shelford dla dziewcząt. Wykonywała w tym czasie głównie utwory brytyjskiego zespołu The Sensational Alex Harvey Band, np. Framed i Midnight Moses. Dopiero w 1976 muzycy zaczęli traktować karierę bardziej serio i m.in. wzięli udział w konkursie dla młodych zespołów w Mount Waverley. Jako The Boys Next Door grupa zadebiutowała w sierpniu 1977 w świetlicy parafialnej w Ashburton, gdzie ojciec Harveya był pastorem. W tym czasie zwróciła się w stronę punk rocka i zaproponowała własne utwory wzorowane m.in. na dokonaniach The New York Dolls, np. Masturbation Generation, World Panic i Who Needs You.
 
Jesienią podpisała kontrakt z firmą Suicide, działającą w ramach wytwórni Mushroom, i niebawem dokonała w miejscowych Media Sound Studios pierwszych nagrań: Masturbation Generation, Boy Hero oraz These Boots Are Made For Walking (przeróbka starego przeboju Nancy Sinatry); wszystkie włączono w marcu 1978 do programu składanki "Lethal Weapons", a dwa ukazały się też na singlu These Boots Are Made For Walking/Boy Hero. W czerwcu 1978 i styczniu 1979 w Alan Eaton Studios i Richmond Recorders w Melbourne zrealizowała pierwszy własny album,"Door Door", wydany przez Mushroom w maju 1979, promowany singlem Shivers/Dive Position.
 
Przedstawiła ambitny repertuar nowofalowy, porównywany m.in. do twórczości Magazine, np. After A Fashion, I Mistake Myself, Dive Position, Brave Exhibitions. Niestety, dzieło rozeszło się tylko w dwóch tysiącach egzemplarzy. Formacja, niezadowolona ze współpracy z Mushroom, związała się wówczas z inną firmą - Missing Link. I między lipcem a wrześniem 1979 nagrała dla niej minialbum "Hee Haw". Wydany w grudniu tego roku, zawierał muzykę bardziej wyrafinowaną niż płyta "Door Door", ujawniającą wpływy m.in. Pere Ubu i The Pop Group, np. Death By Drowning, The Hairshin, The Red Clock i Faint Heart.
 
Na początku 1980 grupa nagrała singel Happy Birthday/Riddle House, który rozprowadzała nieodpłatnie na lutowym koncercie w Crystal Ballroom w Melbourne. Postanowiła sygnować go nową nazwą. Tak przeobraziła się w The Birthday Party. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Door, Door	Boys Next Door	081.1979	93[4]	-	Mushroom L 36 931	-

Boys

Boys byli hardrockowym zespołem pochodzącym z Perth w zachodniej Australii .
Chłopcy pierwotnie utworzeni przez gitarzystę grającego w rodzeństwie, Lino i Camillo Del Roio, będąc jeszcze w liceum  jako Rockhouse Corporation w 1977 r.  i zaczął jako zespół coverowy grający głównie hity z top 40 rocka, ale później przeszedł do wykonywania oryginalnych piosenek. „When You're Lonely” to pierwszy singiel wydany w sierpniu 1980 roku,   singiel, który zajął pierwsze miejsce na lokalnych listach przebojów i osiągnął 52 miejsce na krajowych listach przebojów.

We wrześniu 1980 roku zespół pojawił się na Countdown .  The Boys wydali dwa kolejne single, „Hurt Me Babe” w marcu 1981 r.  i „Weoh Weoh Weoh” we wrześniu 1981 r.  , który osiągnął nr 57 i 76 na krajowych listach przebojów.   Zespół wydał swój własny albumowy debiut Boys w listopadzie 1981 r.   We wrześniu 1982 r. Wydali „Don't Say No”,  a następnie ich drugi album Inside the Cage w grudniu 1982 r.  .  Oryginalny wokalista zespołu na pierwszym albumie, Brent Lucanus, został  zastąpiona przez Wayne'a Greena (Wayne Green and the Phantoms) na drugim albumie.

Kolejny singiel „Lonely Dreamers” został wydany w marcu 1983 r.  Zespół przeszedł kilka zmian w składzie, ale bracia Camillo Del Roio i Lino Del Roio byli stałymi członkami.  Zespół rozpadł się w 1983 r. , ale zreformował w 1987 r. z Camillo i Lino na gitarze, Eddie Parise na basie, perkusistą Frankiem Celenzą, Tony Celibertim jako klawiszowcem i wokalistą, Troy'em Newmanem (Extremists).  Rok później zespół zmienił nazwę na Boyschool, ale wkrótce potem się rozpadłł.

Po rozpadzie zespołu grający na gitarze bracia Camillo i Lino założyli DD and Rockmen z Celenzą  oraz siostrami DeMarchi, Suze i Denise.Perkusista i basista zespołu, Celenza i Parise, stworzyli Bamboo Curtain, zanim dołączyli do Baby Animals .  Troy Newman przeprowadził się do Sydney po rozpadzie zespołu i odnalazł umiarkowany sukces jako solowy wykonawca, zdobywając przebój na liście Billboard z singlem „Love Gets Rough” i albumem Gypsy Moon w 1991 roku, wydanym przez wydawnictwo Atlantic East West Records i Warner Music w Australii.  Wydał drugi album, It's Like This , w 1996 roku. Newman zmarł w marcu 1997 roku.

Lino Del Roio został mianowany menedżerem sprzedaży w Kosmic Sound (firmie dostarczającej sprzęt muzyczny) pod koniec lat 80-tych XX wieku, którą dwaj bracia następnie kupili . Obaj grali na gitarze dla zespołu The Jets z zachodniej Australii na początku lat 90-tych.  Tony Celeberti jest aranżerem transkrypcji nut, który pracował m.in. nad materiałami Guya Sebastiana i Powderfingera dla australijskiego wydawcy Music Sales.  Brent Lucanus grał w kilku zespołach w Perth, zwłaszcza Change Alley z Garym Dunnem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
When You're Lonely	Boys	09.1980	52[12]	-	Parole K 8024	[written by P. McCarthy, Boys][produced by Mark Moffatt]
Hurt me babe	Boys	04.1981	57[11]	-	Parole K 8175	[written by P. McCarthy, Boys][produced by Mark Moffatt]
Weoh,weoh,weoh	Boys	10.1981	76[12]	-	Parole K 8390	[written by P. McCarthy, Boys][produced by Graham Owens]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The Boys	Boys	11.1981	49[11]	-	Parole L 37 675	-
Inside the Cage	Boys	11.1982	91[2]	-	Parole L 37 912	-

Boy Better Know

Boy Better Know (BBK) - brytyjska grupa wykonujący muzykę grime, a także wytwórnia muzyczna, marka ubrań oraz, przez pewien okres, sieć komórkowa. Grupa została założona w Londynie przez Jme oraz jego brata Skeptę i Wiley'a pod koniec 2005 roku. Cała biznesowa strona marki Boy Better Know została stworzona i rozwinięta przez Jme, który jest też obecnie CEO spółki Boy Better Know Ltd.

Najbardziej znanym utworem grupy jest "Too Many Man" wydany w 2009 roku. Singel powstał w następstwie irytacji Skepty z powodu "braku kobiet w klubach". Kolejnym singlem jest utwór "Goin' In" wydany w roku 2010. W sierpniu 2013 roku w serwisie YouTube niespodziewanie pojawił się nowy utwór Boy Better Know zatytułowany "Greenhouse" nagrany wraz z członkami grupy Roll Deep - Scratchy'm i Riko Dan'em. Teledysk pokazuje wycieczkę grupy do Amsterdamu .

W listopadzie 2012 roku wystąpili w Red Bull Culture Clash i go wygrali. Ponownie wystąpili w 2014, ale przegrali z Rebel Sound .

         Nagrania na liście UK Singles Chart

Skepta Sunglasses At Night  (28.03.2009) 64.UK
Skepta & Wiley feat. Boy Better Know Too Many Men (6.06.2009): 79.UK
Skepta feat. Jay Sean Lush  (31.10.2009): 187.UK
Skepta Badboy  (27.03.2010): 26.UK
Skepta Rescue Me  (10.07.2010): 14.UK
Skepta feat. Preeya Kalidas Cross My Heart (30.10.2010): 31.UK
JME + Wiley Side Tracked  (6.03.2010): 147.UK
JME + Tempz feat. Tempa T CD Is Dead!  (12.06.2010): 183.UK

Sally Boyden

Sally Ann Boyden (ur. 21 maja 1965 r.) To australijska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka. Boyden rozpoczęła karierę koncertową w wieku siedmiu lat w serialu telewizyjnym Young Talent Time w 1973 roku. Po odejściu w 1976 roku wydała swój debiutancki album solowy The Littlest Australian (początek 1976 roku) i pojawiła się w telewizji amerykańskiej w  The Waltons (seria 6, 1977), aby rozpocząć międzynarodową karierę aktorską.

Sally Boyden urodziła się 21 maja 1965 r. z ojca Bradleya, właściciela salonu samochodowego i Carmen Boydenów.  Boyden dorastał w Essendon z trójką rodzeństwa, uczęszczała do anglikańskiej szkoły podstawowej w Lowther Hall w szkole podstawowej. Później uczęszczała do Melbourne Girls Grammar na wykształcenie średnie. 

Boyden rozpoczęła karierę telewizyjną jako performerka w Young Talent Time (YTT) w 1973 roku, w wieku siedmiu lat. 
Podczas gdy większość członków YTT czekała do ukończenia 16 lat, aby opuścić program, Boyden odeszła w 1976 roku, mając dziesięć lat, aby skoncentrować się na karierze solowej.  Będąc jeszcze członkiem YTT, pojawiła się w The Don Lane Show w rywalizującej sieci telewizyjnej Nine , po czym inni członkowie obsady skomentowali ten występ.Wendy Cross z australijskiego tygodnika dla kobiet opisała Boyden jako „Występując zarówno na żywo, jak i w telewizji, poszerzy swoje horyzonty jako najmłodsza gwiazda Australii. Jest 10-letnim cudownym dzieckiem;mieszanka kapryśnego wyrafinowania wyrafinowania i piegów z twarzą dzieciaka z sąsiedztwa. ” 

Po opuszczeniu YTT Boyden wydała swój debiutancki album, The Littlest Australian , na początku 1976 r. w Hammard Records, który do połowy roku uzyskał certyfikat złotej płyty.   Cross poczuł, że „może się poszczycić utworami, od takich rock'n'rollowych faworytów jak „ Tan Shoes and Pink Shoelaces ” po „ The Lord's Prayer ”.  W listopadzie tego roku rozpoczęła zdjęcia do głównej roli Lindy w filmie telewizyjnym Barnaby and Me (tytuł roboczy, Fuzzy , 1977), który był koprodukcją Australian Broadcasting Corporation (ABC-TV) oraz Transatlantic Enterprises z siedzibą w Stanach Zjednoczonych.  Bradley i Carmen odrzucili ofertę dla ich córki na trasę koncertową z Liberace .

Boydens udała się do Los Angeles, aby promować Barnaby and Me we wrześniu 1977 r., gdzie ich córka z powodzeniem przesłuchała gościnnie rolę w podwójnym odcinku The Walton , „The Carol”, który był emitowany w grudniu. Wystąpiła w innych produkowanych w Ameryce filmach i filmach telewizyjnych, w tym Lassie: A New Beginning (wrzesień 1978 r.) i The Little Dragons (nakręcony w 1978 r., emitowany w lipcu 1980 r.). 

Boyden podjęła swoją pierwszą rolę aktorską jako Wendy w pantomimie, Peter Pan , od stycznia do lutego 1980 r. w Comedy Theatre w Melbourne.  Zagrała także w australijskim filmie Dead Man's Float (1980) i serialu telewizyjnym, The Sullivans (1981)  i Come Midnight Monday (marzec 1982).

 W 1981 roku Boyden była związana z amerykańskim aktorem Christopherem Atkinsem , którą Ian Rolph z The Australian Women's Weekly opisał jako „serdeczną przyjaźń z tym świetnym czarodziejem z The Blue Lagoon .  W maju 1983 roku zagrała w australijskiej wersji Sound of Music w Princess Theatre w Melbourne.

Jako dorosła Sally Boyden przeprowadziła się do Londynu i pracowała jako autorka tekstów dla EMI , dostarczając piosenki dla Leo Sayera , Davida Cassidy'ego i Shakina Stevensa . Śpiewała chórki z Duranem Duran  , z Major Mattem Masonem i jest częścią grupy Candy Bombers. Po powrocie do Australii Boyden odbyła tournée po kraju z programem Follow Your Dreams jako mówca motywujący, rozmawiający z dziećmi w wieku szkolnym o swoich doświadczeniach w show biznesie i życiu. Przezwyciężała uzależnienie od heroiny i jadłowstręt psychiczny , który pokonała dzięki pomocy klawiszowca Durana Durana, Nicka Rhodesa .

Wróciła do Londynu, gdzie mieszkała w klubach muzycznych, Twelve Bar Club, Ground Floor, Acoustic Cafe i South Bar, i występowała w Candy Bombers. Ona i zespół występowali na festiwalu w Edynburgu, podczas obchodów Ibiza Millennium oraz w Walii, Nowym Jorku i Nowej Zelandii. Boyden wystąpiła na australijskiej scenie w Hyde Parku w ramach obchodów jubileuszu królowej. Dołączyła do Durana Duran  na scenie w Wembley, Earls Court i Bostonie i nagrała wokale do albumów grupy: Pop Trash , Astronaut , Red Carpet Massacre i All You Need Is Now . Jej wokal można także usłyszeć na płycie The Dandy Warhols Welcome to the Monkey House oraz projektu Stephena Duffy i Nicka Rhodesa , The Devils .

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The Littlest Australian	Sally Boyden	06.1976	25[11]	-	Hammard HAM 008

Bachs

The Bachs byli zespołem garażowego rocka z Chicago, znanym z występów w klubach, imprezach i tańcach w okolicach Chicago, w połowie lat 60-tych.Grupę stanowili:Black Allison-bass,lead voc,John Babicz-dr,Mike DeHaven-g,Ben Harrison-lg,John Peterman-g,lead voc.

W 1968 roku wydali Out Of The Bachs, limitowany do 150 egzemplarzy

Nastrojowy garażowy potwór z lat 60-tych Out of The Bachs został pierwotnie wydany w 1968 roku jako prywatne wydawnictwo w 150 kopiach; jest to jeden z najrzadszych amerykańskich albumów z nurtu garage/teen beat lat 60-tych. Zespół składał się z pięciorga młodych dzieci z Chicago, bywalców miejscowych sal tańca dla nastolatków, którzy postanowili wydać album dla swoich fanów przed rozpadem.

Nagrany i zmiksowany w zaledwie dziesięć godzin w prowizorycznym studiu, Out of The Bachs oferuje 12 niesamowitych  piosenek z dźwiękiem wyprzedzającym swoje czasy. Niestety, wszystkie poprzednie wydania albumu nie uchwyciły prawdziwego brzmienia oryginału, dopóki wytwórnia Time-Lag nie wydała go ponownie w 2011 roku zremasterowanym dźwiękiem z nieskazitelnej oryginalnej kopii winylowej.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Out Of The Bachs	Bachs	05.1968	-	-	Private Pressing	-

Maxsta

Ian Koromah , lepiej znany pod pseudonimem Maxsta , jest angielskim MC z południowo-wschodniego Londynu. Będąc aktywnym i głośnym członkiem londyńskiej sceny muzyki miejskiej od kilku lat, ostatnio zwrócił uwagę na podpisanie umowy z Just Jam, spółką zależną Sony Music Entertainment .  Jego styl   doprowadził go do porównania z innym londyńskim raperem Dizzee Rascalem .  Współpracował z jednymi z najbardziej znanych członków grime i hip-hopu w Wielkiej Brytanii , w tym Tinie Tempah , Chipmunk i Wiley .

Koromah urodził się w Lewisham w Londynie w 1995 roku. Jego rodzice przeprowadzili się z Sierra Leone, aby uniknąć wojny domowej . Wychowana w Peckham rodzina Koromah ostatecznie przeniosła się do East Ham w dzielnicy Newham .To tutaj Koromah uczęszczał do szkoły Langdon : tej samej szkoły, do której uczęszczał dobrze znany grime MC Kano . Stał się znany jako Maxsta po tym, jak powiedział ludziom, że nazywa się Maxwell, aby uniknąć nazywania się Ian. W szkole Koromah bardzo zainteresował się muzyką, biorąc lekcje gry na gitarze, pianinie i wiolonczeli.

Koromah stwierdził w kilku wywiadach, że lubi różnorodny wybór muzyki. Jako dziecko początkowo pasjonował się muzyką rockową i deskorolką , zanim zainteresował się grime, wprowadzając go poprzez „Shut Your Mouth” JME i „2000 And Life” Ghetto .

W wieku 14 lat rosnąca miłość do gatunku skłoniła Koromah do eksperymentowania z rapowaniem samego siebie. Na początku swojej kariery Maxsta nosił imię Macksta . Jego muzykę usłyszało kilka innych MC w Londynie, w tym raper God Gift, część brudnego kolektywu Mucky Wolfpack z siedzibą w Bow . Doprowadziło go to do dołączenia do grupy. Wkrótce potem postanowił jednak grać solo.W tym okresie Koromah pracował z kilkoma dobrze ugruntowanymi nazwami, w tym MC Jammer . 

30 czerwca 2009 r.   Koromah wypuścił East London Is Back , „oszałamiająco spartański nastoletni  bunt Atari z elektro-bloops i beep”. Piosenka cieszyła się dużym zainteresowaniem i otrzymała wsparcie krajowych stacji radiowych BBC Radio 1 i BBC Radio 1Xtra  Utorowało to drogę do mixtape'u, The Maxtape , wydanego 29 marca 2010 roku.  Był to komercyjny sukces,   w pierwszych dniach sprzedaży.  Wkrótce potem Koromah wystąpił na T In The Park 2010. 

Jednak w odpowiedzi na liryczne treści w swojej muzyce Koromah doznał kilku napaści fizycznych, w tym jednego incydentu, w którym został dźgnięty nożem. Aby uniknąć dalszej przemocy, Koromah i jego rodzina opuścili East Ham, przeprowadzając się do Essex. Ten ciąg incydentów skłonił Koromaha do przemyślenia swojego podejścia do muzyki.

Jego nowy kierunek muzyczny znalazł odzwierciedlenie w piosence Average Kid , wydanej na początku 2011 roku. 

Wkrótce potem, w marcu 2011 r., Koromah   podpisał kontrakt z Just Jam Records, spółką zależną Sony Music Entertainment. Właścicielem tej wytwórni jest przedsiębiorca Jamal Edwards, odnoszącej sukcesy internetowej platformy muzycznej SB: TV . Następnie Koromah pojawił się w reklamie Google Chrome 2011, drugiej najpopularniejszej reklamie YouTube roku.  Koromah był również zaangażowany w kampanię reklamową Adidasa, We Are London. 

5 sierpnia 2012 r. ukazał się debiutancki singiel Koromaha zatytułowany „I Wanna Rock”. Osiągnął 67 pozycję na brytyjskich listach przebojów i otrzymał wsparcie od kilku DJ-ów radiowych; został opisany jako płyta tygodnia Nicka Grimshawa, prezentera Radia 1. „I Wanna Rock” również został zremiksowany i zawierał gościnnie wokale rapera Tinchy Strydera , Rizzle Kicks i MC Lady Leshurr z Birmingham. 

Drugi singiel Koromaha „Pop Off” po „I Wanna Rock”.  Jego debiutancki album miał zostać wydany w lutym 2013 r., Ale został przełożony na 2014 r. 

Jego trzeci singiel „ Wanna Go ” z Little Nikki został wydany 29 września 2013 roku. Wszedł do brytyjskiej listy przebojów pod numerem 46, będąc jego najlepszym singlem do tej pory.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I wanna rock	Maxsta	08.2012	67[1]	-	RCA GB 1101200583	-
Wanna Go	Maxsta	10.2013	43[2]	-	RCA GB 1101300526	[written by E. Taylor, Ian Koromah, K. Saunderson, Maxsta, R. Holman, S. Jackson, U. Emineke]

JME

JME, właściwie Jamie Adenuga (ur. 4 maja 1985)-brytyjski raper, MC, wykonawca muzyki Grime oraz producent muzyczny. Jest współzałożycielem Boy Better Know oraz szefem spółki Boy Better Know Ltd. Jest młodszym bratem Skepty.
JME znany jest ze swojego poczucia humoru i zabawnych tekstów oraz z tego, że odrzuca stereotypowy obraz MC/rapera - jest wykształcony, w tekstach nie nawiązuje do przemocy, narkotyków czy seksu, nie opowiada o swoim ciężkim życiu oraz nie używa wielu wulgaryzmów.


JME urodził się 4 maja 1985 roku w rodzinie z nigeryjskimi korzeniami. Dorastał w Tottenhamie w północnym Londynie. Uczęszczał do szkoły imienia Świętego Pawła, a następnie do szkoły Winchmore w Winchmore Hill w Enfield wraz ze swoim bratem Skeptą. JME ukończył z wyróżnieniem Uniwersytet w Greenwich (kierunek: 3D Digital Design).

Od 2010 roku serwisie YouTube JME umieszcza filmy, na których jest zatrzymywany przez policję, która jako jedyny powód zatrzymania najczęściej podaje "jazdę bardzo ładnym samochodem w nieładnej okolicy". Celem nagrań jest ukazanie dyskryminacji i uprzedzeń londyńskiej policji, ponieważ jak JME sam powiedział, takie nieuzasadnione sytuacje zdarzają mu się 2-3 razy w miesiącu.

JME jest zadeklarowanym weganem, nie pali papierosów, ani popularnej w środowisku marihuany, oraz nie pije alkoholu.
Jego debiutanckim albumem jest "Famous?". JME wydał singiel "Over Me" we wrześniu 2009 roku. Potem wydał single "Sidetracked" i "CD is Dead". Te trzy single są przedstawione na albumie, "Blam!", który został wydany w dniu 4 października 2010 roku.

Od czasu ostatniego albumu JME wydaje utwory, które dostępne są do zakupu jako single lub jako EP. Zapowiedział, że nie pracuje nad konkretną płytą, ponieważ woli "wydawać single, aż album sam się uformuje".

4 maja 2015 JME wydał album zatytułowany "Integrity", zawierający zarówno nowe utwory, jak i utwory wydane wcześniej w formie singli lub EP.

Przed założeniem BBK JME był członkiem grup Meridian Crew oraz Roll Deep.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Side Tracked	Jme + Wiley	03.2010	147[1]	-	Boy Better Know	[written by J. Adenuga, R. Cowie][produced by D Solz]
CD Is Dead!	Jme + Tempz feat. Tempa T	06.2010	183[1]	-	Boy Better Know	-
96 F**Kries	Jme	01.2012	41[1]	-	Boy Better Know GBSYA 1000070	[written by Jamie Adenuga][produced by Deeco]
Murking	Jme	06.2012	90[1]	-	Boy Better Know GBSYA 1200023	[written by Jamie Adenuga][produced by Preditah]
Can You Hear Me? (Ayayaya)	Wiley featuring Skepta, Jme and Ms D	11.2012	3[19]	-	One More Tune GBAHT 1200558	[written by Richard Cowie,Joseph Adenuga,Jamie Adenuga,Dayo Olatunji][produced by Rymez,Sillkey]
If You Don't Know	Jme	03.2013	97[1]	-	Boy Better Know GBSYA 1200030	[written by Jamie Adenuga][produced by Deeco]
Work	Jme	07.2013	133[1]	-	Boy Better Know	[written by Jamie Adenuga][produced by Deeco]
Integrity	Jme	10.2013	82[1]	-	Boy Better Know GBSYA 1200036	-
German Whip	Meridian Dan featuring Big H and Jme	04.2014	13[4]	-	PMR GBUM 71400459	[written by Lawrence London ,Kofi Kouassi ,Jamie Adenuga, Adrian Harris][produced by The HeavyTrackerz]
That's Not Me	Skepta featuring Jme	06.2014	21[3]	-	3 Beat/AATW GBSXS 1400096	[written by Jamie Adenuga,Joseph Junior Adenuga][produced by Skepta]
Rari WorkOut	Jme	09.2014	11[3]	-	Stay Dench GBKP 91400001	[written by Maxwell Ansah, Raoul Chen, Jamie Adenuga, Nicholas Dei]
Man Don't Care	Jme featuring Giggs	10.2015	100[1]	-	Boy Better Know GBSYA 1500113	-
Keep Up	KSI featuring Jme	11.2015	45[4]	-	Island GBUM 71505735	[written by Jamie Adenuga, Olajide Olatunji, Derek Safo, Ellis Taylor][produced by Sway]
Pull Up	KSI featuring Jme	04.2019	94[1]	-	KSI & Randolph QZDA 41989649	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Famous	JME	07.2008	118[1]	-	Boy Better Know JMECD 27	[produced by Jme,Grime Reaper, Hervé, Maniac, Mr. Virgo, Plastician, Spyro, Wiley]
History:	JME	02.2011	162	-	Boy Better Know	[produced by Jme, Balistiq, DaVinChe, Grime Reaper, J-Sweet, Plastician ,Skepta, S.K.I.T.Z Beats, Wiley Youngblood, Syer]
Blam!	JME	10.2010	66[1]	-	Boy Better Know JMECD 36	[produced by Jme, Darwood, Deeco, Teddy, Liam Howlett, J Sweet, Virgo, G Tank, DJ Q, D Solz, Rude Kid, S-X]
Integrity	JME	05.2015	12[4]	-	Boy Better Know JMECD 50	[silver-UK][produced by Jme,Deeco, Joker, Mystry, Preditah, Rude Kid ,Swifta Beater, Teeza ,Tommy Kruise]

Bedforde Set

The Bedforde Set utworzony w Silver Spring i Rockville w stanie Maryland z udziałem gitary prowadzącej Williama Singera, organów Lewisa Millera, basu Normana Bulla i perkusji Steve Scheina.
Zaczynali jakoThe  Jaguars. Zajęli także 2 miejsce w Cap Center w krajowej bitwie zespołów.
„The World Through a Tear” to cover piosenki Neila Sedaki. Wydanie Billboard z 21 stycznia 1967 roku przewidywało, że singiel osiągnie Billboard Hot 100, ale nie widziano żadnych nagrań tego zespołu na listach przebojów. „Girl, Go Run Away” jest znakomitym oryginalnym dziełem zespołu i pojawił się na kilku kompilacjach garażowych z lat 60-tych. Produkcją singla zajął się Joe René.

To był  ruch między „Girl Go Runaway” lub „The World Through a Tear” co do pierwszego wydania. Wydawnictwo, które posiadało prawa, wystawiło 25 000 egzemplarzy  na promocję. Wydano więc „The World Through a Tear”, wspierany przez „Girl Go Runaway”.
Dużo gra w dużych miastach. Podobno sprzedano około 100 000 płyt. Joe Rene napisał „Tossing and Turning”.  
Zostaliśmy poproszeni o trasę koncertową, aby wesprzeć płytę, a RCA podwyższyło finanse. Ale Steve i Louis właśnie zaczęli studia,   i musiano podjąć decyzję, czy  zrezygnować z pracy gwarantowanej. Zwyciężył zdrowy rozsądek.Zespół zarabiał sporo, grając w jedną noc w okolicy, i byli  rezerwowani rok wcześniej.  Ich aktywność nagraniowa dobiegła końca. Zespół rozpadł się w okresie 1969-70.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The World Through A Tear/Girl, Go Run Away	Bedforde Set	01.1967	-	-	RCA Victor 9068	[written by C. Allen, P. Allen, D. Everitt][produced by Joe Rene]

Boy Meets Girl

Boy Meets Girl to amerykański duet popowy składający się z klawiszowca i wokalisty George'a Merrilla oraz wokalisty Shannon Rubicam . Być może są najbardziej znani ze swojej przebojowej piosenki „ Waiting for a Star to Fall ” z 1988 roku oraz z napisania dwóch hitów Whitney Houston : „ How Will I Know ” i „ I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me) „.

Członkowie Boy Meets Girl, George Merrill i Shannon Rubicam, napisali i skomponowali wiele piosenek dla innych artystów. Najbardziej znane są ich dwa hity numer jeden napisane dla Whitney Houston , „ How Will I Know ” i „ I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me) ”. Napisali także piosenki „Don't Tell Me We Have Nothing” i „Haunting Me” dla Deniece Williams oraz piosenkę „I Know You By Heart”, która została nagrana przez Dolly Parton i Smokey'a Robinsona na album  Rainbow Rainbow Parton  z 1987 roku, oraz później ujęty przez Bette Midler na ścieżce dźwiękowej The Beaches . Duet wykonał także wokal przy hicie nr 1 Deniece Williams „ Let's Hear It for the Boy ”. Merrill śpiewał także chórki na płycie Some People's Lives Bette Midler.

Boy Meets Girl zwykle produkował wersję demonstracyjną lub, w niektórych przypadkach, na przykład „Don't Tell Me We Nothing”, wersję studyjną, zanim Merrill i Rubicam przekazali piosenki zamierzonym artystom.

Pierwszy album duetu  został zatytułowany Boy Meets Girl , a jego wiodąca piosenka „Oh Girl”, gorzka opowieść o nieudanym związku została wydana jako singiel przez A&M Records . Piosenka osiągnęła   39 miejsce na liście przebojów Billboard Hot 100 w maju 1985 roku. Album Boy Meets Girl osiągnął  76 miejsce na listach przebojów .

Trzy lata później grupa wydała kolejny album, Reel Life , który zawiera singiel „ Waiting for a Star to Fall ”. Dzięki tej selekcji, po latach pisania i komponowania piosenek dla innych artystów, duet sam odniósł sukces w głównym nurcie. W Stanach Zjednoczonych singiel osiągnęło szczyt numer 5 na liście Billboard Hot 100 i numer 1 na liście Billboard Adult Contemporary .Piosenka osiągnęła numer 9 w Wielkiej Brytanii , a także znalazła się w pierwszej dziesiątce australijskich hitów w kwietniu 1989 roku. Została użyta w filmie z 1990 roku Three Men and a Little Lady . Podobno piosenka została zainspirowana faktyczną spadającą gwiazdą, którą Merrill i Rubicam widzieli na jednym z koncertów Whitney Houston w Greek Theatre . Duet przesłał utwór do Houston w celu rozważenia na kolejnym albumie, ale jej ówczesny producent, Clive Davis, odrzucił go. Piosenka została również nagrana przez Belindę Carlisle na jej albumie Heaven on Earth z 1987 roku pod naciskiem jej wytwórni.

Kolejny singiel Boy Meets Girl „Bring Down the Moon” osiągnął   49 pozycję na liście Billboard Hot 100 (i nr 28 Adult Contemporary). Reel Life zawierał zarówno single, jak i spędził kilka tygodni na 50. miejscu w Stanach Zjednoczonych   i osiągnął   74. miejsce w Wielkiej Brytanii. 

Trzeci album Boy Meets Girl, New Dream , został wydany w 1990 roku, ale RCA Records odłożyła go na półkę podczas reorganizacji wytwórni. W końcu został wydany za pośrednictwem własnej strony internetowej zespołu w 2004 roku.

Na początku dekady 2000 roku para, która zawarła małżeństwo w latach 80-tych, rozwiodła się, ale kontynuowała współpracę muzyczną. W 2003 roku wydali swój czwarty album, The Wonderground , w ich własnej wytwórni i umówili się z RCA Records na ponowne wydanie dwóch albumów . Ich debiutancki album nagrany dla A&M Records również został ponownie wydany. W pracach znajdują się nowe wersje taśm demonstracyjnych, które pierwotnie zarejestrowali dla Whitney Houston. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oh Girl/Kissing, Falling, Flying	Boy Meets Girl	04.1985	-	39[13]	A&M 2713	[written by George Merrill/Shannon Rubicam][produced by Tom Werman]
Waiting For A Star To Fall/No Apologies	Boy Meets Girl	09.1988	9[18]	5[25]	RCA 8691	[written by George Merrill/Shannon Rubicam][produced by Arif Mardin]
Bring Down The Moon/Restless Dreamer	Boy Meets Girl	01.1989	92[2]	49[11]	RCA 8807	[written by George Merrill/Shannon Rubicam][produced by Arif Mardin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Boy Meets Girl	Boy Meets Girl	05.1985	-	76[11]	A&M 5046	[produced by Tom Werman]
Reel Life	Boy Meets Girl	10.1988	74[1]	50[26]	RCA 8414	[produced by Arif Mardin/George Merrill]

Boxcar Willie

Lecil Travis Martin (ur.1 września 1931 r. - zm. 12 kwietnia 1999 r.), którego pseudonim brzmiał Boxcar Willie , był amerykańskim piosenkarzem i kompozytorem muzyki country oraz sierżantem personelu sił powietrznych, który śpiewał w stylu „old-time hobo” z brudną twarzą, kombinezonem i miękkim kapeluszem. „Boxcar Willie” był pierwotnie postacią w balladzie, którą napisał, ale później przyjął ją jako własny pseudonim.

Martin urodził się w Sterrett w Teksasie w 1931 roku. Dołączył do lotnictwa Stanów Zjednoczonych w 1949 roku i służył jako inżynier lotnictwa w Super Fortecy B-29 podczas wojny koreańskiej na początku lat 50-tych XX wieku.  W 1962 roku Martin poznał swoją przyszłą żonę, Lloene, w Boise w Idaho . Później mieli czworo dzieci.

W San Jose w Kalifornii Martin uczestniczył w pokazie talentów jako „Boxcar Willie” i po raz pierwszy wystąpił pod pseudonimem. Zdobył pierwsze miejsce, nagrodę w wysokości 150 USD i przydomek, który zawsze mijał. Takie było jego powołanie w niepełnym wymiarze godzin, jednak wciąż był w lotnictwie i latał na codziennych misjach. Później został inżynierem lotnictwa w samolotach Stratofreighter Boeinga KC-97 w 136. ARW w Gwardii Narodowej Teksasu, w tym w samolotach do tankowania w USA i za granicą w Niemczech. Na początku lat 70-tych był w Gwardii Narodowej Teksasu jako inżynier lotnictwa w samolotach-tankowcach KC-97L, uczestnicząc w operacji Creek Party, latając wielokrotnie nad Atlantykiem do Niemiec, aby tam tankować powietrze-powietrze.
W 1976 roku Martin wycofał się z lotnictwa i został pełnoetatowym wykonawcą. Jednym z jego pierwszych krajowych występów było zwycięstwo w The Gong Show Chucka Barrisa . Wszedł do świadomości   popkultury w Ameryce dzięki serii reklam telewizyjnych dotyczących nagrań kompilacji artystów, którzy byli nieznani w Stanach Zjednoczonych, ale mieli duże międzynarodowe powodzenie, takie jak Slim Whitman i Gheorghe Zamfir . Został gwiazdą muzyki country . W 1981 roku Martin osiągnął sukces, zostając wprowadzony do Grand Ole Opry .Jego album King of the Road z 1980 roku przyniósł mu największe sukcesy na listach przebojów, osiągając 5. miejsce na liście albumów brytyjskich . Podróżując po całym świecie ze swoim zespołem,którego niezachwianym i zaufanym gitarzystą steel był Chubby Howard, prowadzący program radiowy i muzyk  przez wiele lat.

W 1985 roku Martin przeprowadził się do Branson w stanie Missouri i kupił teatr przy Highway 76 lub 76 Country Music Boulevard. Oprócz teatru Boxcar Willie Theatre otworzył muzeum i ostatecznie miał dwa motele, oba noszące jego imię. Boxcar Willie był jedną z pierwszych wielkich gwiazd, która otworzyła program w Branson, torując drogę innym znanym w kraju nazwiskom, które pojawiły się później.  Występował w swoim teatrze w Branson do śmierci.

23 lutego 1992 roku Boxcar Willie wystąpił w premierze drugiego sezonu Tracks Ahead, w którym wystąpił ze swoim zespołem w Boxcar Willie Theatre.
U Martina zdiagnozowano białaczkę w 1996 roku i zmarł 12 kwietnia 1999 roku w Branson w stanie Missouri w wieku 67 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bad News/Lefty Left Us Lonely	Boxcar Willie	05.1982	-	-	Main Street 951	[written by John D. Loudermilk][produced by Jim Martin ]

Boxcar

Australijska grupa synthpopowa z Sydney,założona w połowie lat 80-tych w Brisbane przez gitarzystę,wokalistę i autora piosenek ,Davida Smitha.Smith dokoptował do składu klawiszowców Bretta Mitchella i Carola Rohde oraz niedługo póżniej perkusistę Crispina Trista.Swój pierwszy album,P.C.M., wydają na kasecie.Nagrany materiał przypomina brzmieniem grupy Cabaret Voltaire i Severed Heads.W tym czasie Boxcar był wziętą grupą koncertową,występując przed publicznością w maskach gazowych.
 

Zyskali popularność dzięki singlowi "Freemason (You Broke The Promise)" nagranemu dla wytwórni Volition,który trafił na 8 miejsce na amerykańskiej dance music chart.Początkowo krytykowani w prasie lokalnej za podobieństwo do New Order,budowali swą pozycję mimo niechęci radiowych Dj-ów do prezentowania ich nagrań.Kolejne single-"Insect" (producent: Arthur Baker) i "Gas Stop (Who Do You Think You Are?)" (remix: Francois Kevorkian) dostały się również na Hot Disco/Dance,mimo słabej popularności w ojczystym kraju.W 1990r wydają formalnie swój debiutancki album Vertigo.
 
Vertigo został dobrze przyjęty przez krytyków,którzy zauważyli bardziej zaawansowany poziom płyty w porównaniu do innych tego typu produkcji w Australii.Ogólnie rzecz biorąc obok typowych popowych utworów płyta zawiera też bardziej eksperymentalne kawałki w rodzaju "Comet" czy "Lelore".Odbywają serię koncertów jako support dla tak renomowanych grup jak New Order, Depeche Mode, Erasure i Pet Shop Boys.
 
Wkrótce po wydaniu Vertigo Rohde i Trist opuszczają zespół,który przeniósł się do Sydney,a na ich miejsce przychodzi Stewart Lawler.Po wydaniu remiksów z ostatniego albumu w 1992r,na nowy album Algorhythm przyszło czekać aż do 1994r.Na płycie pojawiają się elementy house i trance spychając w cień ich synthpopowe korzenie.Z płyty pochodzą kolejne single "Universal Hymn", "What Are You So Happy About?" (na ścieżce dżwiękowej filmu z 1996r Love and Other Catastrophes)i "People Get High".Album został wydany też w W.Brytanii i Europie przez Pulse-8. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Gas Stop (Who Do You Think You Are)	Boxcar	12.1990	77[10]	-	Volition VOLT 347	[written by Boxcar]